Naast het overheersende materialistisch denken komt er een ogenschijnlijke tegenbeweging op gang. Een toenemende trend om meer met je gevoelsleven de wereld tegemoet te treden. Meer via het gevoel de wereld willen begrijpen en beslissingen meer vanuit het gevoel te nemen.

Als mens streven we er naar om de wereld zoals die zich aan ons voordoet, te begrijpen. We streven er naar, of wensen, dat ons handelen door inzicht tot stand komt.

De doorgewinterde materialist gelooft niet in een niet materiële wereld. Alles wat niet weeg- of meetbaar is wordt afgewezen. Dit uitgangspunt kan iedereen natuurlijk voor zichzelf innemen. Diegene die hier vanuit de wereld wil begrijpen, moet er zich wel van bewust zijn dat dit “een geloven” is. Immers we weten niet of er meer bestaat dan alleen de weeg- en meetbare wereld. Het geloof in een uitsluitend materiële wereld kan dus hooguit een these of werkmodel zijn. Dit geldt voor elk standpunt waarover ik geen zekerheid kan hebben. Dat is niet erg zolang ik me hiervan maar bewust ben. Het meest relevant hierbij is vooral dat je dan mogelijke overwegingen, spreek denken, uitsluit.

Hier tegenover ontstaan steeds meer voorstanders van het gevoelsleven als leidend principe. Het analytisch en exacte denken wordt overigens bij vergissing graag verwisselt met materialistisch denken.
En er zijn natuurlijk fundamentele verschillen in benadering en in het bijzonder van het ervaren. De analytisch denkende neigt naar stijf, koude afstandelijkheid. De gevoelsbenadering voelt eerder wollig warm en is altijd in beweging.

 

Vandaag zegevieren de extremen

De overtuigde materialist zal niet tot volledig inzicht kunnen komen omdat deze bij voorbaat zijn denken afhankelijk maakt van het weeg- en meetbare. Hij sluit een gebied uit waarvan hij niet zeker kan zijn of dit gebied wel bestaat.

De mens die de wereld om zich heen wil begrijpen via het gevoel zal ook niet tot inzicht kunnen komen. Immers ik kan de wereld bekijken en/of erover denken om tot inzicht over de wereld te komen. Ik kan niet over de wereld gaan voelen zodat ik deze beter begrijp. Wel kan ik bij iets een goed of slecht gevoel hebben en dit gevoel als aanleiding nemen om over de zaken (nog eens) te gaan denken.
Het gevoel is een passieve activiteit en komt zonder mijn bewust toedoen tot stand. Het verteld iets over mij en mijn verhouding tot het tegenoverstaande.

De wens volgend om vooral veel over de wereld te gaan voelen, brengt je automatisch dus in een heel herkenbaar en fijn aanvoelend gebied, het gaat dan ook vooral om jezelf.
Deze mensen worden dan ook snel aangetrokken door allerlei New Age -achtige hocus pocus bewegingen die het voelen centraal stellen. Deze bewegingen spelen meestal dezelfde melodie, het voelt zo fijn, vertrouwd en zij spelen hiermee in op het bij iedereen voorhanden zijnde egoïsme. Je lekker voelen in je eige dus.

Zonder inzicht geen vrijheid.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.