Veiligheid | Wakkermens

Verschroeide aarde in een nieuw jasje

FZ — Wed, 30 Nov 2022 13:23:41 +0000

De kerncentrale van Zaporozje wordt opnieuw beschoten

De Oekraïense strijdkrachten bestoken het terrein van de kerncentrale met voornamelijk Amerikaanse HIMARS raketten. Omdat intussen niemand meer ervan uit gaat dat dit achter de rug van de Amerikanen om gebeurt, de besturing van de HIMARS ligt voor zover wij weten in Amerikaanse handen, zou je ervan kunnen uitgaan dat de VS willens en wetens in Europa een nucleaire ramp willen veroorzaken. Ik stuitte op dit onderwerp door een artikel van Awful Avalanche, en heb vervolgens het daar geciteerde Russische artikel van 20 november 2022 vertaald. [caption id="attachment_61152" align="alignright" width="350"] In de ochtend van 20 november hebben Oekraïense troepen het areaal van de kerncentrale al twee keer beschoten.
Foto: EAST NEWS[/caption]

De kernafvalopslag is het doelwit: de reden voor de beschieting van de kerncentrale in Zaporozjе toegelicht

Prosvirnov, een deskundige, legde uit wat Oekraïne probeert te bereiken door de beschietingen van de kerncentrale van Zaporozje voort te zetten. Artikel: Aleksej Morozov Op zondag 20 november 2022 zijn van Oekraïense zijde de beschietingen van de kerncentrale van Zaporozje hervat. Volgens het Russische ministerie van Defensie heeft de Oekraïense artillerie op 19 november 11 groot-kaliber granaten afgevuurd naar het terrein van de kerncentrale van Zaporozje. In de ochtend van 20 november hebben Oekraïense troepen het areaal van de kerncentrale opnieuw twee keer beschoten. Naar verluid was het vuur gericht op de opslagplaats voor kernafval. Dit is geen toeval. Toen de eerste beschietingen in de zomer begonnen, wisten deskundigen niet of raketten en granaten konden worden ingezet om de reactor zelf op te blazen. Natuurlijk zijn kerncentrales ontworpen met een enorme veiligheidsmarge. Maar die marge betreft de productie-processen binnen de reactor zelf. Niemand heeft ooit verwacht dat een kerncentrale opzettelijk gebombardeerd zou worden. En ook al zou ermee rekening gehouden zijn, dan is het nog moeilijk een dergelijk scenario na te bootsen - er zijn geen voorbeelden. Desalniettemin zijn de deskundigen tot de conclusie gekomen dat een storing in de reactor zelf hoogst onwaarschijnlijk is. [...] Maar er is een gemakkelijker doelwit - de opslagplaats voor nucleair afval. Afgewerkt afval van de reactor moet op een deugdelijke manier worden verwijderd. De kerncentrale van Zaporozje heeft in het verleden Russische brandstaven gebruikt. De Russen brachten vervolgens het afval naar speciale bedrijven en verwerkten het daar verder. De Oekraïne heeft enkele jaren geleden de contacten met Rusland verbroken en is overgestapt naar Amerikaanse brandstaven van Westinghouse (ondanks het feit dat deze eigenlijk niet bij dit type reactor pasten). Maar op de een of andere manier functioneert het toch wel. Maar de Amerikanen waren niet van plan het afval weg te halen. En dit afval bevond (en bevindt) zich gewoon op het terrein van de centrale. Met minimale veiligheidsmaatregelen. Men heeft bij dit bedrijf een vergunning voor droogopslag in containers gekocht en plaatst het afval nu direct op het terrein van de kerncentrale. Dergelijke locaties zijn zeer kwetsbaar en vormen een risico voor radioactieve vervuiling, indien deze door projectielen worden geraakt. Dit is te vergelijken met een 'vuile bom'", aldus Prosvirnov. Wat gebeurt er als een granaat een afvalopslagplaats vernietigt? Er zal vermoedelijk een explosie plaatsvinden, maar dan geen nucleaire, de uitstoot , d.w.z. het roet en het stof dat in de atmosfeer opstijgt, zijn radioactief. Dan hangt alles af van de richting van de wind. Onder de isotopen in het afval bevinden zich enkele kortlevende, wat betekent dat ze relatief snel vervallen en onschadelijk worden. Maar er zijn er ook die de bodem en het water voor lange tijd verontreinigen. Maar nogmaals, dit hangt allemaal af van wind, regenval en duizend andere factoren waarmee van tevoren geen rekening kan worden gehouden. En daarmee heb je dan in feite de vuile bom - je hoeft niet eens onderzoek ernaar te doen - de onderdelen van de bom liggen al klaar in de centrale. [einde van de vertaling] Ondertussen zijn we een paar dagen verder, de centrale wordt nog steeds beschoten, maar heeft het godzijdank nog niet begeven. Wel gaan in de westerse media geruchten rond dat de Russen op punt staan de oblast Zaporozje net als Cherson te verlaten. Vooralsnog lijkt dat nog slechts wensdenken te zijn, de Russen zullen het gebied niet opgeven, er is geen militair-strategische reden voor. De Russen maken goede vorderingen rond de stad Bachmoet, het Oekraïense leger lijkt uitgeput. De enige mogelijkheid die het Oekraïense leger nog heeft om de Russen te verdrijven, lijkt inderdaad een nucleaire ramp te zijn. Mocht iets dergelijks gebeuren dan zouden de Russen tot evacuatie overgaan, maar welk belang heeft de Oekraïne aan een nucleair gecontamineerd gebied? Dit zou ook voor de Oekraïne onbruikbaar zijn, en dan heb ik het niet eens over de vele slachtoffers op de langere termijn. En daarmee zijn we weer terug bij de tactiek van de verschroeide aarde, waarvan ik hoop dat deze nooit toegepast zal worden!

Lavrov spreekt in de VN

rovanov — Tue, 27 Sep 2022 07:48:44 +0000

Dit Bericht verscheen op Frontnieuws

Oekraïne, Europa’s dictatuur en verandering van de wereldorde

Het exceptionalisme van het Westen heeft de afgelopen decennia meerdere agressieve oorlogen ontketend, maar de wereldorde is aan het veranderen.

Opmerkingen van de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergey Lavrov tijdens het Algemeen Debat van de 77e zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, op 24 september 2022, New York: Mevrouw de Voorzitter, collega’s, Dames en Heren, We komen bijeen op een zowel uitdagend als dramatisch moment. Crisissituaties nemen toe en de internationale veiligheidssituatie verslechtert snel. In plaats van een eerlijke dialoog aan te gaan en naar compromissen te zoeken, moeten wij het hoofd bieden aan desinformatie, alsmede aan grof geënsceneerde incidenten en provocaties. De door het Westen gevolgde beleidslijn ondermijnt het vertrouwen in de internationale instellingen, die tot taak hebben de verschillende belangen te coördineren en het internationaal recht als waarborg voor rechtvaardigheid om de zwakken tegen willekeur te beschermen. Wij zien deze negatieve tendensen in hun kwintessens hier in de Verenigde Naties, die zijn verrezen uit de puinhopen van het Duitse fascisme en het Japanse militarisme en zijn opgericht om vriendschappelijke betrekkingen tussen de leden te bevorderen en onderlinge conflicten te voorkomen. Over de toekomstige wereldorde wordt vandaag beslist, zoals elke onbevooroordeelde waarnemer duidelijk kan zien. De vraag is of deze wereldorde één enkele hegemoon zal hebben die alle anderen dwingt te leven volgens zijn beruchte regels, die alleen deze hegemoon ten goede komen en niemand anders. Of dat dit een democratische en rechtvaardige wereld zal zijn, vrij van chantage en intimidatie van ongewenste personen, en vrij van neonazisme en neokolonialisme. Rusland kiest resoluut voor de tweede optie. Samen met onze bondgenoten, partners en gelijkgestemde landen roepen wij op tot inspanningen om dit te verwezenlijken. Het unipolaire mondiale ontwikkelingsmodel, dat in dienst stond van de gouden miljard die eeuwenlang hun buitensporige consumptie hadden gevoed door een beroep te doen op Aziatische, Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse hulpbronnen, verdwijnt naar het verleden. Vandaag, met de opkomst van soevereine staten die bereid zijn voor hun nationale belangen op te komen, krijgt een gelijkwaardige, sociaal ingestelde en duurzame multipolaire architectuur vorm. Washington en de heersende elites in de westerse landen die zich hier volledig aan hebben onderworpen, zien deze objectieve geopolitieke processen echter als een bedreiging voor hun dominantie. De Verenigde Staten en hun bondgenoten willen het vliegwiel van de geschiedenis stoppen. Nadat Washington zichzelf ooit als overwinnaar in de Koude Oorlog had uitgeroepen, heeft het zichzelf bijna verheven tot de rang van de boodschapper van de Here God op aarde, begiftigd met geen verplichtingen, maar slechts heilige rechten om ongestraft te handelen waar het maar wil. Elke staat kan het volgende doelwit worden van dergelijke acties, vooral als deze staat de zelfbenoemde meesters van de wereld op de een of andere manier onwelgevallig is. Iedereen herinnert zich hoe onder vergezochte voorwendsels agressieoorlogen werden ontketend tegen Joegoslavië, Irak en Libië, waarbij honderdduizenden burgers omkwamen. Stonden in een van deze landen de legitieme belangen van het Westen op het spel? Hebben ze Engels of talen van andere NAVO-lidstaten verboden, of westerse media, of cultuur? Hebben zij Angelsaksen als onmensen bestempeld of zware wapens tegen hen ingezet? Wat waren de resultaten van de roekeloze onderneming van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten? Hebben ze geholpen de mensenrechtensituatie te verbeteren of de rechtsstaat te bevorderen? Hebben ze geholpen de sociaal-economische situatie te stabiliseren of de bestaansmiddelen van de bevolking te verbeteren? Noem een land waar het leven ten goede is veranderd na de krachtige interventie van Washington. In zijn pogingen om het unipolaire model nieuw leven in te blazen onder het label van een op regels gebaseerde orde, heeft het Westen overal scheidslijnen opgelegd, volgens de logica van een op blokken gebaseerde confrontatie waarbij je ofwel met ons ofwel tegen ons bent. Er bestaat geen derde optie of compromis. De Verenigde Staten bleven volharden in hun irrationele beleid om de NAVO naar het oosten uit te breiden en hun militaire infrastructuur dichter bij de grenzen van Rusland te brengen. Nu willen de VS Azië onderwerpen. Op de NAVO-top van juni in Madrid kondigde deze zelfbenoemde defensieve alliantie de ondeelbaarheid aan van de veiligheid voor de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio. Als onderdeel van de Indo-Pacific-strategieën worden gesloten kaders gecreëerd, die de open en inclusieve regionale architectuur van de ASEAN, die gedurende tientallen jaren vorm heeft gekregen, ondermijnen. Voortbouwend op al deze ontwikkelingen hebben zij besloten om met vuur te spelen met betrekking tot Taiwan, en hebben zij dit land zelfs militaire steun beloofd. Het is duidelijk dat de beruchte Monroe Doctrine een mondiaal karakter krijgt. Washington probeert van de hele wereld zijn eigen achtertuin te maken, terwijl het illegale unilaterale sancties gebruikt als instrument om degenen die het er niet mee eens zijn, onder druk te zetten. Al vele jaren worden deze unilaterale sancties in strijd met het VN-Handvest opgelegd en gebruikt als instrument voor politieke chantage. Het cynisme van deze praktijk is duidelijk. De beperkingen eisen een tol van de gewone mensen, waardoor zij geen toegang hebben tot basisgoederen zoals medicijnen, vaccins en voedsel. De blokkade die de Verenigde Staten al meer dan 60 jaar aan Cuba opleggen, is zo’n flagrant voorbeeld. Al geruime tijd eist de Algemene Vergadering van de VN met een overweldigende meerderheid dat deze blokkade onmiddellijk wordt opgeheven. De secretaris-generaal, die onder meer tot taak heeft de uitvoering van de resoluties van de Algemene Vergadering te vergemakkelijken, moet bijzondere aandacht besteden aan dit probleem. Hij heeft ook een speciale rol te spelen bij het mobiliseren van inspanningen om de voedsel- en energiecrises te overwinnen die het gevolg zijn van het ongecontroleerd bijdrukken van geld in de Verenigde Staten en de EU tijdens de pandemie, evenals het onverantwoordelijke en onprofessionele optreden van de Europese Unie op de koolwaterstofmarkten. Washington en Brussel hebben de situatie nog verergerd door een economische oorlog tegen Rusland te verklaren. Dit leidde tot hogere wereldprijzen voor voedsel, meststoffen, olie en gas. Wij verwelkomen de inspanningen van de secretaris-generaal, die heeft meegewerkt aan de akkoorden van Istanboel van 22 juli 2022. Deze overeenkomsten moeten echter worden uitgevoerd. Tot dusver zijn de meeste schepen met Oekraïens graan niet naar de armste landen gegaan, terwijl de Verenigde Staten en de EU de financiële en logistieke obstakels die Rusland beletten zijn graan en kunstmest te exporteren, nog niet volledig uit de weg hebben geruimd. Wij zeggen al enkele weken dat 300.000 ton meststoffen in Europese havens worden tegengehouden en stellen voor deze gratis te verschepen naar de Afrikaanse landen die ze nodig hebben, maar de Europese Unie reageert niet. De officiële russofobie heeft in het Westen ongekende en groteske vormen aangenomen. Ze hebben niet meer de scrupules om te verklaren dat ze niet alleen ons land militair willen verslaan, maar ook Rusland willen vernietigen en breken. Met andere woorden, ze willen een geopolitieke entiteit die te onafhankelijk is om van de politieke wereldkaart te verdwijnen. Hoe hebben de acties van Rusland in de afgelopen decennia eigenlijk de belangen van zijn tegenstanders geschaad? Zou het kunnen dat zij ons niet kunnen vergeven omdat het de positie van ons land is die de militaire en strategische detente in de jaren tachtig en negentig mogelijk heeft gemaakt? Of dat wij vrijwillig de Verdragsorganisatie van Warschau hebben ontbonden, waardoor de NAVO haar bestaansreden verloor? Of dat wij de hereniging van Duitsland onvoorwaardelijk en in tegenstelling tot de standpunten van Londen en Parijs hebben gesteund? Dat wij onze strijdkrachten uit Europa, Azië en Latijns-Amerika hebben teruggetrokken en de onafhankelijkheid van de voormalige Sovjetrepublieken hebben erkend? Dat wij de beloften van de westerse leiders dat zij de NAVO niet naar het oosten zouden uitbreiden met een centimeter geloofden, en dat wij, toen dit proces begon, ermee instemden dit in feite te legitimeren door de oprichtingsakte van Rusland en de NAVO te ondertekenen? Kan het zijn dat wij de belangen van het Westen hebben geschonden toen wij het waarschuwden dat het voor ons onaanvaardbaar zou zijn om zijn militaire infrastructuur dichter bij onze grens te brengen? Met het einde van de Koude Oorlog hebben westerse arrogantie en Amerikaans exceptionalisme een bijzonder destructief karakter gekregen. In 1991 erkende de Amerikaanse onderminister van Defensie Paul Wolfowitz tijdens een gesprek met de geallieerde opperbevelhebber van de NAVO in Europa Wesley Clark ronduit dat zij na het einde van de Koude Oorlog hun militairen naar believen konden gebruiken… en dat zij vijf of misschien tien jaar de tijd hadden om surrogaat-Sovjetregimes zoals Irak en Syrië uit te schakelen voordat er een nieuwe supermacht zou opduiken om hen uit te dagen. Ik weet zeker dat we ooit uit iemands memoires zullen leren hoe de Verenigde Staten hun Oekraïne-beleid hebben opgebouwd. De plannen van Washington zijn echter al duidelijk. Zou het kunnen dat zij het ons niet kunnen vergeven dat wij op verzoek van de Verenigde Staten en de Europese Unie het akkoord hebben gesteund dat de toenmalige president van Oekraïne, Viktor Janoekovitsj, en de oppositie hebben gesloten om de crisis van februari 2014 op te lossen? Duitsland, Frankrijk en Polen garandeerden deze akkoorden, maar de volgende ochtend trapten de leiders van de regeringscoup ze met voeten, waardoor de Europese bemiddelaars werden vernederd. Het Westen haalde gewoon de schouders op en keek in stilte toe hoe de putschisten Oost-Oekraïne begonnen te bombarderen, waar de mensen weigerden de staatsgreep te aanvaarden. Zij keken toe toen degenen achter de staatsgreep nazi-medeplichtigen die betrokken waren bij gruwelijke etnische zuiveringen tegen Russen, Polen en Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog tot nationale helden verhieven. Moesten wij lijdzaam toezien hoe Kiev de Russische taal, het onderwijs, de Russische media en cultuur volledig verbood, erop aandrong de Russen van de Krim te verdrijven en de oorlog verklaarde aan de Donbass? De toenmalige autoriteiten in Kiev, evenals de huidige leiding, hebben deze mensen bestempeld als wezens, niet als mensen – dit is wat we horen van de hoogste functionaris van het land. Hoe kunnen we dit tolereren? Of bemoeide Rusland zich misschien met westerse belangen toen het een sleutelrol speelde bij het stoppen van de vijandelijkheden die door Kievse neonazi’s in Oost-Oekraïne waren ontketend, en vervolgens aandrong op de uitvoering van het Minsk-pakket van maatregelen, zoals dat in februari 2015 unaniem was goedgekeurd door de VN-Veiligheidsraad, maar vervolgens door Kiev ten grave werd gedragen met directe betrokkenheid van de Verenigde Staten en de Europese Unie? Al vele jaren bieden wij herhaaldelijk aan om overeenstemming te bereiken over de regels voor coëxistentie in Europa op basis van de beginselen van gelijke en ondeelbare veiligheid zoals die op het hoogste niveau zijn vastgelegd in de OVSE-documenten. Volgens dit beginsel kan niemand proberen zijn veiligheid te versterken ten koste van de veiligheid van anderen. De laatste keer dat we met een voorstel kwamen om juridisch bindende overeenkomsten in die zin uit te werken was in december 2021, maar het enige wat we als antwoord kregen was een arrogante weigering. Gezien het onvermogen van de westerse landen om in gesprek te gaan, en het feit dat het regime in Kiev de oorlog tegen de eigen bevolking voortzette, restte ons geen andere keuze dan de onafhankelijkheid van de Volksrepublieken Donetsk en Lugansk te erkennen en een speciale militaire operatie te starten om de Russen en andere mensen in Donbass te beschermen, en tegelijkertijd de bedreigingen voor onze eigen veiligheid weg te nemen, die de NAVO consequent op Oekraïens grondgebied heeft gecreëerd, en die de facto pal aan onze grens ligt. Deze operatie wordt uitgevoerd in uitvoering van de verdragen inzake vriendschap, samenwerking en wederzijdse bijstand die Rusland en deze republieken krachtens artikel 51 van het VN-Handvest hebben gesloten. Ik ben ervan overtuigd dat in deze situatie elke soevereine, zichzelf respecterende staat die zich bewust is van zijn verantwoordelijkheid tegenover zijn eigen volk, hetzelfde zou doen.

Het Westen is nu in een driftbui over de referenda in de Oekraïense regio’s Lugansk, Donetsk, Kherson en Zaporozhye. De mensen daar reageren echter gewoon op het advies van het hoofd van het regime in Kiev, Vladimir Zelensky. In een van zijn interviews in augustus 2021 adviseerde hij allen die zichzelf als Russen beschouwen naar Rusland te vertrekken ten behoeve van hun kinderen en kleinkinderen. Dit is wat de mensen in de genoemde regio’s doen, en het land meenemen waar hun voorouders eeuwenlang hebben gewoond.

Het is voor elke onbevooroordeelde waarnemer duidelijk dat voor de Angelsaksen, die Europa volledig hebben onderworpen, Oekraïne slechts een vervangbaar materiaal is in hun strijd tegen Rusland. De NAVO heeft verklaard dat ons land een onmiddellijke bedreiging vormt voor de Verenigde Staten in hun streven naar totale dominantie, terwijl zij de Volksrepubliek China aanmerkt als een strategische uitdaging voor de lange termijn. Tegelijkertijd zendt het collectieve Westen, geleid door Washington, intimiderende signalen uit naar alle andere landen zonder uitzondering: wie niet gehoorzaamt, kan de volgende zijn. Een van de gevolgen van de door het Westen uitgeroepen kruistocht tegen ongewenste regimes is dat de multilaterale instellingen in een steeds hoger tempo afnemen. De Verenigde Staten en hun bondgenoten gebruiken deze instellingen als instrumenten om hun egoïstische belangen te verwezenlijken. Dit is de aanpak die zij hanteren in de Verenigde Naties, de Mensenrechtenraad, UNESCO en andere multilaterale organisaties. De OPCW is de facto geprivatiseerd. Er worden verwoede pogingen ondernomen om in het kader van het Verdrag inzake biologische wapens een mechanisme op te zetten voor de transparantie van de honderden militaire biologische programma’s die het Pentagon overal ter wereld heeft, ook langs de Russische grenzen en in heel Eurazië. Onweerlegbaar bewijs dat op Oekraïens grondgebied is ontdekt, toont aan dat deze programma’s verre van onschuldig zijn. Wij zijn getuige van een assertieve drang om het VN-secretariaat te privatiseren en zijn werk te doordrenken met een neoliberaal discours, dat voorbijgaat aan de culturele en beschavingsdiversiteit in de wereld van vandaag. In dit verband vragen wij aandacht voor een billijke geografische vertegenwoordiging van de lidstaten binnen het secretariaat, zoals het VN-handvest vereist, zodat niet één enkele groep landen het secretariaat domineert. Er is een onaanvaardbare situatie ontstaan doordat Washington zijn verplichtingen uit hoofde van de overeenkomst tussen het VN-secretariaat en de Amerikaanse regering betreffende het hoofdkwartier van de Verenigde Naties niet nakomt wat betreft het waarborgen van normale omstandigheden die alle lidstaten in staat stellen deel te nemen aan de werkzaamheden van de VN. De secretaris-generaal heeft zijn eigen verplichtingen uit hoofde van deze overeenkomst. Inactiviteit is hier onaanvaardbaar. Pogingen van bepaalde landen om de prerogatieven van de Veiligheidsraad te ondermijnen zijn uiteraard zorgwekkend. Het is duidelijk dat de Raad, en de VN in het algemeen, zich moeten aanpassen aan de realiteit van vandaag. Wij zien mogelijkheden om meer democratie in het werk van de Veiligheidsraad te brengen, maar alleen – dat wil ik speciaal benadrukken – door een bredere vertegenwoordiging van Afrikaanse, Aziatische en Latijns-Amerikaanse landen. Dit geldt met name voor India en Brazilië, die belangrijke internationale actoren en waardige kandidaten zijn om permanente leden van de Raad te worden, mits tegelijkertijd de status van Afrika wordt verbeterd. Vandaag is het als nooit tevoren van essentieel belang dat alle lidstaten hun duidelijk verklaarde gehechtheid aan de doelstellingen en beginselen van het VN-Handvest zonder enig voorbehoud opnieuw bevestigen. Dit zou de eerste en noodzakelijke stap zijn naar het herstel van hun collectieve verantwoordelijkheid voor het lot van mensen. Dit was precies het doel van de oprichting van de Groep Vrienden ter verdediging van het Handvest van de Verenigde Naties. Deze mede door Rusland opgerichte groep omvat reeds een twaalftal landen. De groep streeft naar een strikte naleving van de universele normen van het internationaal recht als tegenwicht tegen verderfelijke unilaterale benaderingen. Wij roepen iedereen die dit standpunt deelt op zich hierbij aan te sluiten. In dit verband menen wij dat de niet-gebonden beweging, BRICS, de SCO en ASEAN een aanzienlijk positief potentieel hebben. Door hun visie op democratie als maatschappelijk model agressief aan alle landen op te leggen, weigeren onze westerse collega’s categorisch de normen van de democratie in internationale aangelegenheden te volgen. De situatie met Oekraïne is het meest recente voorbeeld. Rusland heeft veel moeite gedaan om zijn standpunt te rechtvaardigen en doet dit al enkele jaren. Maar het Westen liet weten het er niet mee eens te zijn. Je zou denken dat het aan de andere leden van de internationale gemeenschap is om hun standpunt te bepalen: de ene of de andere kant te steunen, of neutraal te blijven. Is dit niet de manier waarop dit in democratieën gebeurt, wanneer politici die tegen elkaar strijden hun zaak bepleiten en proberen de steun van de bevolking te winnen? De Verenigde Staten en hun bondgenoten ontzeggen anderen echter deze keuzevrijheid. Zij bedreigen en verdraaien iedereen die onafhankelijk durft te denken. Ze gebruiken dreigementen om anderen te dwingen zich aan te sluiten bij de sancties tegen Rusland. Ze zijn er niet erg goed in geweest, maar het is duidelijk dat dit soort acties van de Verenigde Staten en hun satellieten ver af staan van democratie. In feite komt het neer op dictatuur, puur en alleen, of op zijn minst een poging om die op te leggen. Men krijgt de stellige indruk dat Washington, evenals het aan de heerschappij van Washington onderworpen Europa, alleen verboden methoden gebruikt om hun verdwijnende hegemonie te behouden. Keer op keer hebben zij illegale sancties gebruikt in plaats van diplomatieke methoden tegen sterke concurrenten, of het nu gaat om economie, sport, informatieruimte, culturele uitwisselingen of in het algemeen om contacten tussen mensen. Neem bijvoorbeeld de visumkwestie voor afgevaardigden naar internationale evenementen in New York, Genève, Wenen en Parijs. Dit zijn ook pogingen om concurrenten te verwijderen en multilaterale besprekingen te isoleren van alle alternatieve standpunten. Ik geloof sterk in de noodzaak om de Verenigde Naties te verdedigen en te ontdoen van alles wat confronterend of oppervlakkig is, zodat ze weer opduiken als een platform voor eerlijke discussies om de belangen van alle lidstaten in evenwicht te brengen. Het is deze benadering die ons leidt bij onze inspanningen om onze nationale initiatieven binnen de Verenigde Naties te bevorderen. Het is een principiële zaak dat wij komen tot een universeel verbod op de inzet van wapens in de ruimte, wat het doel is van het door Rusland en China opgestelde ontwerp voor een internationaal verdrag. De VN-ontwapeningsconferentie buigt zich erover. De verdediging van cyberspace verdient bijzondere aandacht, met inbegrip van inspanningen om overeenstemming te bereiken over manieren om internationale informatiebeveiliging te waarborgen binnen de open werkgroep van de Algemene Vergadering, alsmede het opstellen van een universeel verdrag inzake de bestrijding van het gebruik van ICT voor criminele doeleinden binnen het Speciaal Comité. Wij zullen het Bureau voor terrorismebestrijding en andere entiteiten voor terrorismebestrijding binnen de Verenigde Naties blijven steunen. Wij blijven ook streven naar nauwere banden tussen de VN en de CSTO, het GOS en de EAEU om onze inspanningen in heel Groot Eurazië te coördineren en te bundelen. Rusland roept op tot grotere inspanningen om regionale conflicten op te lossen. Tot de prioritaire doelstellingen behoren volgens ons het doorbreken van de impasse bij de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat, het herstel van de staat in Irak en Libië nadat deze door de NAVO-agressie zijn verwoest, het neutraliseren van de bedreigingen voor de soevereiniteit van Syrië, het stabiliseren van de nationale verzoening in Jemen, en het te boven komen van de verwoestende erfenis van de NAVO in Afghanistan. Wij zetten ons in om het Joint Comprehensive Plan of Action inzake het Iraanse nucleaire programma in zijn oorspronkelijke vorm nieuw leven in te blazen, en om een eerlijke en alomvattende oplossing te vinden voor de problemen op het Koreaanse schiereiland. De vele conflicten in Afrika vereisen dat wij de verleiding weerstaan om daar een nulsomspel te spelen en in plaats daarvan externe actoren consolideren om de initiatieven van de Afrikaanse Unie te ondersteunen. De situatie in Kosovo en Bosnië en Herzegovina baart ons zorgen, omdat de Verenigde Staten en de EU hardnekkig proberen het internationale juridische kader, zoals dat is vastgelegd in resolutie 1244 van de VN-Veiligheidsraad en het vredesakkoord van Dayton, open te breken. Mevrouw de Voorzitter, In tijden van verandering hebben mensen de neiging te vertrouwen op en troost te vinden in de wijsheid van hun voorgangers die net zulke moeilijke beproevingen hebben doorstaan. Voormalig secretaris-generaal van de VN, Dag Hammarskjold, die zich de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog herinnerde, merkte treffend op: “De Verenigde Naties zijn niet opgericht om ons naar de hemel te brengen, maar om ons te redden van de hel.” Deze woorden zijn nog nooit zo relevant geweest. Dit betekent dat wij allen onze individuele en collectieve verantwoordelijkheid moeten erkennen om omstandigheden te creëren die de ontwikkeling van toekomstige generaties in veiligheid en harmonie mogelijk maken. Daartoe zal iedereen politieke wil moeten tonen. Wij zijn bereid te goeder trouw samen te werken en zijn er vast van overtuigd dat de stabiliteit van de wereldorde alleen kan worden gewaarborgd door terug te keren naar de wortels van de VN-diplomatie, die gebaseerd zijn op de eerbiediging van de soevereine gelijkheid van staten als het belangrijkste statutaire beginsel voor een echte democratie. Dit Bericht verscheen op Frontnieuws

Darja Doegina en de westerse pers

FZ — Tue, 30 Aug 2022 09:41:56 +0000

De aanslag op Darja Doegina trok wereldwijd veel aandacht, en je mag wel stellen dat daardoor andere belangrijke gebeurtenissen in de Russisch-Oekraïense oorlog buiten het zicht zijn geraakt. In mijn ogen doet de Oekraïne op het moment alles wat God - of beter gezegd de Geneefse conventie - verboden heeft. Rusland heeft de laatste "heldendaden" van de Oekraïne bij de VN Veiligheidsraad aangekaart, maar dat had als gewoonlijk geen resultaat. Om een paar voorbeelden te noemen:

De Oekraïense strijdkrachten beschieten/bombarderen nu al jaren de civiele infrastructuur van de LDNR (en probeerden het water van het Krim-schiereiland af te snijden).
De Oekraïners hebben herhaaldelijk geprobeerd nucleaire en chemische installaties aan te vallen.
Het regime in Kiev heeft ook herhaaldelijk het civiele elektriciteitsnet aangevallen.
Speciale fascistische troepen hebben talrijke moordaanslagen gepleegd in de LNR en zij hebben zelfs geprobeerd dit te doen op de Krim en in Rusland (zoals het geval van Doegina bewijst).
De meeste Russische krijgsgevangenen zijn systematisch gemarteld en vermoord.
Russische militairen zijn het doelwit geweest van chemische aanvallen
De Oekraïense troepen hebben ook honderden (zo niet meer) Oekraïense soldaten gedood die weigerden om als kanonnenvoer te dienen en tegen de Russen te vechten in hopeloze, suïcidale, aanvallen.
De Oekraïense strijdkrachten verscholen zich systematisch achter burgers in scholen, winkelcentra, ziekenhuizen en zelfs kleuterscholen.
Oekraïense politici hebben herhaaldelijk naar het Russische volk verwezen als "submensen" "varkenshonden" "biomateriaal" en zij hebben openlijk opgeroepen tot het doden van zoveel mogelijk Russen (ook onder de burgerbevolking). De Oekraïense terreur eenheden (Azov, Aidar etc.) hebben massaal gebruik gemaakt van verboden clustermunitie, waaronder clustermunitie met illegale antipersoonsmijnen die tientallen burgers hebben verminkt.((Deze lijst is afkomstig uit The Saker, al deze daden gelden volgens de Geneefse conventie als oorlogsmisdaden))

Rusland beschouwt de moord op journaliste Darja Doegina als staatsterreur. Alle bovengenoemde daden hebben geen militair nut en dienen alleen ertoe om vrees te verspreiden en worden misschien uitgevoerd in de hoop de Russen tot ondoordachte daden te verleiden. Kiev zou niets liever willen dan dat de NAVO ingrijpt en bij de oorlog betrokken zou raken. Alles wijst erop dat zowel de NAVO als Rusland er vooralsnog alles aan doen een directe confrontatie te vermijden. Het is niet langer te ontkennen dat de Oekraïne aan de verliezende hand is, en deze terreurdaden moeten dit feit verdoezelen.

Forum voor Democratie gaf onmiddellijk na de aanslag het onderstaande commentaar af: De bom die Daria Doegina (29) zaterdagavond om het leven bracht, was bedoeld voor haar vader, Alexander Doegin, een Russische filosoof en politiek commentator. Geen rouw Het AD kopt triomfantelijk dat de moord op de dochter van 'ultranationalist' Doegin de Russen nerveus maakt. NU.nl heeft het over de dochter van 'Poetin-fluisteraar' Doegin en volgens NRC wordt Daria’s vader 'vaak omschreven als 'fascistische Kremlin-ideoloog''. De toon in de Nederlandse pers omtrent de aanslag is eerder rechtvaardigend dan geschokt. Om de dood van de jonge vrouw wordt in ieder geval niet gerouwd. Ze was immers ook 'voorstander' van de Russische inval. Aanval op andersdenkenden De reden dat we u hierover berichten is omdat de bom in feite gericht was op iedereen in Europa die een andere mening heeft over de Russisch-Oekraïense oorlog dan die door de mainstream media wordt gepresenteerd. Terrorisme is bedoeld om angst te zaaien. Het uiteindelijke doel is groter dan het maken van dodelijke slachtoffers. Dat is wat terrorisme onderscheidt van moord. Doegin is geen machtige persoon. Hij heeft nooit een hoog ambt bekleed. Hij is een man van ideeën. Het was in zijn hoedanigheid als denker dat iemand hem probeerde te vermoorden.((Forum voor Demokratie heeft onlangs een Symposium over de Oekraïne gehouden, waarbij Joost Niemöller een toesprak hield over de denkbeelden van Doegin, getiteld: Doegin tegen Brzezinski, Oost tegen West))[...]

De aanslag op Darja Doegina was natuurlijk HET grote thema in Rusland. Maar ik ben er niet geheel van overtuigd dat de bom werkelijk haar vader gold. Vermoedelijk had men gehoopt om zowel vader en dochter te doden, maar nader beschouwd is Darja Doegina - een jonge, goeduitziende, "onschuldige" vrouw het veel effectievere slachtoffer. Haar vader is weliswaar een bekende filosoof, maar feitelijk gewoon een oude knar en voor de media verder niet aantrekkelijk. Zoals het FvD ook beschreef, zijn de commentaren in de westerse pers opvallend gelijkluidend. Volgens het Zwitserse boulevardblad Blick is de aanslag ook verder niet erg, het is immers je eigen schuld als je de dochter bent van een Poetin-influisteraar en tevens ook nog een oorlogspropagandiste. Het Duitse ZDF maakte het zelfs zo bont de these te uitten dat de Russische Geheime Dienst (FSB) voor de aanslag verantwoordelijk zou zijn. (("Het was de FSB zelf." - ZDF over de moord op de Russin Daria Dugina De Duitse media hebben met hun berichtgeving over de moord op Daria Dugina voor velen een rode lijn overschreden. Op ZDF bracht de "Rusland-deskundige" Stefan Meister de ongefundeerde "these" naar voren dat de journalist was vermoord door de Russische geheime dienst FSB - de zender ZDF gaf graag zendtijd aan deze fantasie. Wat niet wordt gedaan om te voorkomen dat onder de bevolking de overtuiging ontstaat dat een "democratisch" Oekraïne achter de moord zou kunnen zitten. Wat moeten ze in de toekomst anders zeggen: wij leveren wapens aan een land dat terroristische methoden gebruikt? Nee, nee, helemaal niet. De Russen schieten alleen op zichzelf, blazen zichzelf op en gaan achter zichzelf aan. Klinkt logisch, nietwaar? https://t.me/neuesausrussland/9624)) De reden voor de FSB om tot een dergelijke daad over te gaan, zou zijn dat daardoor de bevolking nog verdergaand onderdrukt zou kunnen worden. Maar verder met de westerse pers:

"De vader van de omgekomene jonge vrouw wordt door de media en auteurs herhaaldelijk beschreven als de influisteraar of het "brein" achter de Russische president Poetin en als de bron van ideeën voor de aanval op Oekraïne."

"Onder Russische nationalisten en pro-Russische krachten in de Oekraïne veroorzaakte de aanslag afschuw. "De terroristen van het Oekraïense regime probeerden Alexander Doegin te liquideren en hebben in plaats daarvan zijn dochter opgeblazen... in de auto," schreef de leider van het separatistische bolwerk Donetsk, Denis Poesjilin, op het nieuwskanaal Telegram. Darja zal altijd in herinnering blijven - als een "echt Russisch meisje".((Let op ! het framing: Poetin-influisteraar, het brein van Poetin en de leider van het separatistische bolwerk Donetsk. Dit soort mensen hoef je dan ook niet serieus te nemen.))

De ontzetting kan waar zijn - Rusland verkeert in een staat van shock. Wellicht is de stemming in Rusland het best te vergelijken met de reacties na de moord op Kennedy - ongelovige verbazing - hoe kon dit gebeuren? Nu had Darja Doegina zeker niet de betekenis van een Kennedy, maar zij wordt nu verheven tot de status van martelares, de heilige van de Russische waarden. Poetin heeft haar postuum een medaille voor dapperheid toegekend.

Darja was bezig zich een naam als journaliste te verwerven en was vaak op de TV te zien. Zij werd o.a. bekend door reportages uit Azovstal (iets wat de Oekraïne sowieso een doorn in het oog is. Ze stond dan ook op de Mirotvorets-lijst (Vredesstichter - de dodenlijst van het regime in Kiev). Bovendien hadden ook de VS en het VK sancties tegen haar uitgesproken.

[caption id="attachment_60705" align="alignright" width="350"] VN afgevaardigde, Nebenzja toont de Mirotvorets-lijst met de tekst: gelikwideerd[/caption] "Het Russische openbaar ministerie heeft een onderzoek ingesteld en aangekondigd dat het deskundigen wil raadplegen over de omstandigheden van de moord. Russische analisten daarentegen zijn ervan overtuigd, dat zij een slachtoffer was van de Oekraïense geheime dienst.

Een aanwijzing hiervoor zou kunnen zijn, dat de Russische geheime dienst in april eveneens een aanslag met een autobom op de bekende Russische journalist Vladimir Soloviev heeft kunnen verijdelen. Deze aanslag was gepland door een slapercel in Moskou die zijn instructies had gekregen van de Oekraïense geheime dienst." ((Zie: https://www.anti-spiegel.ru/2022/junge-russische-journalistin-ermordet-steckt-die-ukraine-dahinter/.)) De volgende stellingen zijn afkomstig van de Anti-Spiegel en ingekort vertaald.

De Oekraïne ontkent natuurlijk iedere betrokkenheid: Zelenski-adviseur over de dood van Doegina

"De Oekraïne is niet toch betrokken bij moord!"

Ja, als de adviseur van Zelenski dat zegt, dan zal dat wel waar zijn....

Er zijn enkele zeer bekende journalisten in de Russischtalige wereld, bijvoorbeeld Olga Skabejeva, Vladimir Soloviev, Dmitri Kisseljov en enkele anderen. Zij worden in het Westen allemaal "propagandisten van Poetin" genoemd, terwijl niemand in het Westen het in zijn hoofd zou halen om de protagonisten van de NOS "propagandisten van de NAVO" te noemen. Wie voor de NAVO is, is een "journalist", wie tegen de NAVO is, is een "propagandist" - zo eenvoudig werkt het goed-kwaad schema van de westerse "kwaliteitsmedia". De Oekraïense president Zelenski is van mening dat het volkomen legitiem is Russische journalisten te bedreigen, zelfs doodsdreigingen zijn geoorloofd, want Rusland is immers de agressor en de Oekraïne het slachtoffer. In april, kort voordat het moordcomplot tegen Vladimir Solovjov werd ontmaskerd, kondigde Zelenski publiekelijk aan:

"Alle Skabejevas, late-night kletsers, pardon, front-lijn-leugenaars en hun superieuren in Moskou moeten goed onthouden dat ze de rest van hun leven achter tralies zullen doorbrengen, als ze tenminste het geluk hebben nog in leven te zijn..."

Er gaan geruchten dat Darja Doegina bezig was met recherches over Bellingcat, die ze binnenkort zou publiceren. De Italiaanse site Il Primato Nazionale schrijft: "In dit artikel zullen we ons concentreren op Doegina's onderzoek dat banden aan het licht heeft gebracht tussen Bellingcat, een in Nederland gevestigd "onafhankelijk internationaal collectief van onderzoekers en burgerjournalisten" en organisaties die door westerse regeringen worden gefinancierd. Vóór de bomaanslag deed Darja Doegina met name onderzoek naar de banden van een journalist van Bellingcat met de westerse inlichtingendiensten en kondigde zij aan dat zij veel materiaal had verzameld." Gelijk na de aanslag heeft een Rus met nauwe banden met Kiev verkondigd: "Dat hij verheugd was over de moord en dat er nog steeds "goede Russen" waren. En tevens dat een Russische groep die hij steunde, "ROSPARTISAN" ("Russische partizanen") genaamd, de moord had beraamd." Mogelijk dat hij gewoon zat op te scheppen, maar misschien is het waar. Wat wel vast staat is dat deze Rus, Ilja Ponomarjov, nauwe betrekkingen met o.a. Soros onderhoudt, en Soros is wederom bij Bellingcat betrokken. Dit zijn allemaal vermoedens (complottheorieën), maar verdacht is het wel.((Zie: https://www.anti-spiegel.ru/2022/von-soros-und-kiew-unterstuetzte-gruppe-steht-hinter-dem-mord-an-darja-dugina/)) Wat eveneens verdacht is dat er zo snel een schuldige is gevonden. Reeds twee dagen na de aanslag makte Rusland een video openbaar met beelden van de verdachte: Ergens doet me dat denken aan die terroristische aanslagen, waarbij de daders dan toevallig hun paspoort hebben laten liggen... [caption id="attachment_60711" align="alignright" width="350"] Commentaar FZ: Darja ziet er verrassend goed uit voor iemand die met TNT opgeblazen is.[/caption] Darja wordt in alle necrologieën als "светлый человек - een stralende persoonlijkheid" omschreven. Ze was alom geliefd en daarom is haar dood dan ook een grote schok voor velen. In de televisiestudio van Ostankino was er gelegenheid om van Darja afscheid te nemen, er kwamen honderden (duizenden) mensen erop af. Tot mijn verbazing was de lijkkist geopend. Er zijn nu zelfs geruchten in omloop, dat Darja helemaal niet is gedood en dat alles een enscenering van de Russen was om de Oekraïne weer eens van iets te kunnen beschuldigen (False Flag).

Diplomatie of oorlog. Het Russische veiligheidsperspectief

rovanov — Wed, 16 Feb 2022 07:21:57 +0000

Dit artikel verscheen op VREDE.be

Volgens het heersende narratief zijn de spanningen rond Oekraïne te wijten aan Vladimir Poetin, een autocratische leider die zich oorlogszuchtig en onredelijk opstelt. Het vervolg van dit verhaal is dat Oekraïne het slachtoffer is van het Russische expansionisme en de NAVO zich moet voorbereiden op een mogelijke invasie.

Dat het conflict met Rusland gepersonaliseerd wordt rond de figuur van Poetin is een klassieke propagandatechniek.

Het is een belangrijke misvatting dat president Poetin het grote struikelblok vormt. Dat het conflict met Rusland rond zijn figuur gepersonaliseerd wordt heeft vooral te maken met klassieke propagandatechnieken: wij willen géén oorlog, het is de vijand die zich oorlogszuchtig opstelt. En die vijand is niet het volk, maar een leider van wie de monsterlijke kwaliteiten worden uitvergroot. Het eigen kamp wil vrede, verdedigt waarden en strijdt voor mensenrechten. Om zicht te krijgen op hoe de oorlogspropaganda zich op de spanningen rond Oekraïne heeft geënt, is het de moeite om het boek dat Anne Morelli aan de vooravond van de oorlog tegen Irak schreef (‘Elementaire principes van de oorlogspropaganda’) nog eens uit de boekenkast te halen.

[caption id="attachment_59617" align="alignright" width="350"] Amerikaanse en Russische functionarissen ontmoeten elkaar in Genève tijdens de Oekraïense spanningen
Foto Sem Janssen[/caption] De werkelijkheid is geen zwart-wit-verhaal, maar complexer en genuanceerder. Ook zonder Poetin zouden deze spanningen er zijn en wel omdat de VS in de relaties met Rusland de militaire logica altijd heeft laten primeren. Washington gebruikt de NAVO al sinds haar oprichting in 1949 voor de verdediging van de geostrategische belangen en domineert zo al decennialang de Europese veiligheidspolitiek. Met de opname van nieuwe lidstaten in Oost-Europa, die een historische angst hebben ontwikkeld voor Moskou, is de VS erin geslaagd om de NAVO, ondanks het verdwijnen van het Warschaupact (het militaire verbond van de communistische staten tijdens de Koude Oorlog) meer dan ooit een hoofdrol te laten innemen qua veiligheidsbeleid. Vooral Frankrijk en Duitsland zien dat met lede ogen aan en leveren heel wat inspanningen voor een autonome Europese militarisering, waarbij het voorzichtig schipperen is om de VS niet voor het hoofd te stoten. In de grond is de beruchte uitspraak van Lord Ismay (de eerste NAVO-Secretaris-Generaal) van aan het begin van de Koude Oorlog nog altijd geldig: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down."

“Geen aantasting van de Russische veiligheidsbelangen”

Het gaat niet om Poetin, op wiens binnenlands beleid er zonder twijfel veel aan te merken valt, maar om fundamentele Russische veiligheidsbelangen zoals die al meer dan drie decennia worden gedeeld en verdedigd door de politieke top in Moskou. Russische leiders en bij uitbreiding het gros van de politieke wereld voelden zich van bij de aanvang van het post-Koude Oorlogstijdperk misleid. Aan de vooravond van de Duitse hereniging (3 oktober 1990) was de boodschap die de toenmalige westerse politieke tenoren aan Moskou afleverden behoorlijk duidelijk: de NAVO zal niet uitbreiden. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken – die de kwestie als een van de eersten publiekelijk aankaartte - stelde dat de veranderingen in Oost-Europa en het Duitse eenwordingsproces niet in gevaar mochten worden gebracht door een “aantasting van de veiligheidsbelangen van de Sovjet-Unie” en daarom “zou de NAVO de uitbreiding naar het oosten moeten uitsluiten”. Behalve Genscher, zouden VS-President Bush, zijn minister van Buitenlandse zaken Baker en top-veiligheidsadviseur Gates (later CIA-directeur en minister van Defensie), de Franse president Mitterrand, de Britse premier Thatcher en haar opvolger Major en vele anderen Moskou in de loop van 1990-91 verzekeren dat de NAVO niet zou uitbreiden. Die beloftes werden evenwel nooit formeel in een akkoord gegoten en heel vlug gebroken. [caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Met het aantreden van President Clinton veranderde de VS van koers. Het Warschaupact en de Sovjet-Unie waren in elkaar gestuikt. Vanaf 1994 sprak de VS-president openlijk over een uitbreiding van de NAVO tot groot ongenoegen van Moskou dat verzwakt was en kampte met heel wat interne politieke en economische problemen. Toenmalig Russisch president Boris Jeltsin uitte meermaals zijn protest en bezorgde twee brieven (oktober 1993 en december 1994) aan het Witte Huis. Daarin schreef hij dat de uitbreiding van de NAVO niet alleen bij de oppositie, maar ook in gematigde kringen “opgevat zal worden als een vorm van neo-isolatie van ons land.” Een jaar later omschreef hij de eerste onderhandelingen over de uitbreiding (met Polen, Hongarije en Tsjechië) als “het begin van een nieuwe opsplitsing van Europa”. Jeltsin maakte duidelijk dat Rusland streeft naar een pan-Europees veiligheidssysteem door de (“niet-cosmetische”) versterking van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking (OVSE, waar alle NAVO- en voormalige Warschaupactlanden lid van zijn). Net als Poetin vandaag had Jeltsin het over de “ondeelbaarheid” van veiligheid, d.w.z. dat veiligheid niet kan verkregen worden ten koste van de andere partij. Die ondeelbaarheid van veiligheid, waar Rusland vandaag zo hard op hamert en die volgens het Kremlin verder wordt aangetast met de ‘open-deur’ politiek van de NAVO, is geen Russische uitvinding. De principes ervan zijn vastgelegd in de Slotakte van Helsinki (1975, waaruit de OVSE is ontsproten), het Handvest van Parijs (1990), de NAVO-Rusland Stichtingsakte (1997) en het Handvest van Europese Veiligheid (1999). Alleen ontbreken de criteria voor die ondeelbaarheid van veiligheid of zijn ze vaag geformuleerd.

De vernedering van Rusland

Jeltsin was een verzwakte president. Rusland was nog maar pas geboren uit het puin van de Sovjet-Unie en hij overleefde in 1993 een moeilijke machtsstrijd met het parlement. Vanaf 1996 was hij afhankelijk van oligarchen voor zijn politiek voortbestaan. Washington zag zich als de overwinnaar van de Koude Oorlog en had de macht om de Europese veiligheidspolitiek naar eigen wensen en belangen te organiseren. Dat de VS zijn visie op de Europese orde oplegde aan Europa en Rusland, zoals gewapenderhand zou gebeuren rond Kosovo (1999) voelde voor veel Russen, en zeker voor de latere president Vladimir Poetin, als een vernedering. De oorlog tegen Servië kwam er zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties waardoor Rusland een van zijn laatste troeven als grootmacht, het vetorecht in die Veiligheidsraad, niet kon inzetten. De NAVO voerde deze operatie uit als een ‘niet-artikel-5’ missie, dus volgens het bondgenootschap zelf niet gedekt door het NAVO-verdrag. Artikel 5 concipieerde het Atlantisch bondgenootschap in 1949 essentieel als een defensieorganisatie en bijgevolg niet als een alliantie voor het uitvoeren van interventies buiten het grondgebied. Jeltsin, die dacht dat hij met de VS verbonden was in een partnerschap, voelde zich verraden. De VS maakte hem duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

De VS maakte president Jeltsin duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

George Kennan die algemeen gezien wordt als de architect van de Koude Oorlog met zijn oproep na de Tweede Oorlog om de Sovjet-Unie "in te dammen", waarschuwde begin 1997 dat de uitbreiding van de NAVO de "meest fatale fout" zou zijn van de VS-politiek sinds het einde van de Koude Oorlog. "Een dergelijk besluit zal naar verwachting de nationalistische, antiwesterse en militaristische tendenzen in de Russische opinie aanwakkeren" met een "negatief effect op de ontwikkeling van de Russische democratie", aldus Kennan. Hij drukte zijn vrees uit dat de uitbreiding de koude oorlogssfeer in de Oost-West relaties terug zou oproepen en de Russische buitenlandse politiek in "richtingen (zal) duwen die beslist niet naar onze zin zijn".

In diplomatieke kringen was men zich m.a.w. zeer bewust wat de gevolgen zouden zijn van een NAVO-uitbreiding. Kennans voorspellingen kwamen in elk geval uit.

Poetin streefde aanvankelijk naar goede relaties

[caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Aanvankelijk ondernam Poetin - die in 2000 het presidentschap overnam - net als zijn voorganger pogingen om tot een goede verstandhouding te komen met de VS en de NAVO. Na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 deed de Russische president verschillende gestes. Om Washington te steunen in de ‘oorlog tegen de terreur’ stemde hij in – zij het met weinig enthousiasme – met de oprichting van twee militaire basissen in Centraal-Azië (Oezbekistan en Kirgizië). In 2002 sloot hij ook de resterende militaire basissen op Cuba met de boodschap dat hij hoopte op een tegengebaar (de sluiting van een radarinstallatie aan de Noors-Russische grens). In een toespraak dat jaar verklaarde Poetin dat een partnerschap met de Verenigde Staten van het grootste belang is voor Rusland, en dat terrorismebestrijding een van de belangrijkste elementen is van het buitenlandse beleid van Rusland. Hij zette zijn woorden voor een goede verstandhouding met de VS kracht bij door in 2003 de Russische troepen onverwachts terug te trekken uit Kosovo. Washington bleef evenwel verder handelen in overeenstemming met zijn status van overwinnaar en enige supermacht. Eind 2001 kondigde president Bush de terugtrekking aan van de VS uit het ABM-verdrag dat aan de VS en Rusland grote beperkingen oplegde voor de ontplooiing van een raketschild om de nucleaire balans tussen beide staten niet in gevaar te brengen. In de jaren daarop kondigde de VS aan dat het delen van een raketschild wilde opstellen in Polen en Tsjechië (later Roemenië). Het plan voorzag om in beide landen SM3-interceptoren (raketten) op te stellen. Rusland protesteerde en kondigde in 2007 aan dat het de uitvoering van het CFE-verdrag (Conventional Armed Forces in Europe), dat beperkingen oplegde aan de ontplooiing van conventionele wapensystemen, zoals tanks en artillerie, zou opschorten. De oorlog die de VS tegen Irak (2003) voerde, opnieuw zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, gooide verder olie op het vuur. Rusland veroordeelde de VS-aanval (net als Parijs en Berlijn trouwens).

NAVO breidt uit

Ondanks gemaakte beloftes en herhaald protest vanuit Moskou, breidde de NAVO in vijf rondes uit van 16 landen aan het eind van de Koude Oorlog naar 30 landen vandaag. Op de NAVO-top in Boekarest (2008) ontspon zich een discussie over de grenzen van die uitbreidingen toen de VS de procedure wilden opstarten (het Membership Action Plan) voor lidmaatschap van Oekraïne en Georgië. Frankrijk en Duitsland, maar ook België verzetten zich daartegen. Premier Fillon verklaarde toen in de Franse pers: “Frankrijk is tegen de komst van Georgië en Oekraïne in de NAVO” omdat dit “het verkeerde antwoord is op de machtsverhoudingen in Europa en tussen Europa en Rusland”. Uiteindelijk bereikten de betrokken NAVO-lidstaten een consensus. De procedure voor lidmaatschap zou niet worden geopend, maar er was wel een principiële ‘open deur’ voor beide landen die op termijn “lid zullen worden van de NAVO”. De VS duwde door, wetende dat dit verder ten koste zou gaan van de verstandhouding met Rusland. De NAVO bouwde daarop de relaties met Oekraïne uit. Sinds de Oekraïnecrisis van 2014 gaat het om aanzienlijke militaire steun, wapenleveringen en regelmatige gezamenlijke militaire manoeuvres met de gekende Russische reacties tot gevolg.

Het is Moskou er niet om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater komt.

Rusland voerde de druk op door op grote schaal troepen te ontplooien in de grensregio. Volgens Ruslandkenner David Teurtrie in het Franse maandblad le Monde Diplomatique is het Moskou er niet zozeer om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, dan wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater terecht komt, wat niet hetzelfde is.

De krachtmeting heeft absurde maar uiterst gevaarlijke proporties aangenomen, omdat de NAVO op elk vlak weigert tegemoet te komen aan Rusland, ondanks de beloftes die westerse leiders aan het eind van de Koude Oorlog maakten en ondanks het voorbehoud dat enkele Europese NAVO-lidstaten zelf maakten op die bewuste NAVO-top in Boekarest.

‘Open deur’ voor een onwaarschijnlijke uitbreiding

Bovendien is het principe van uitbreiding met Oekraïne en Georgië de komende jaren onuitvoerbaar. Beide landen zitten al jaren met zware spanningen met minderheidsgroepen en afvallige gebieden die de onafhankelijkheid uitriepen. Het is weinig waarschijnlijk dat de NAVO-lidstaten betrokken willen geraken in deze wespennesten. Na schendingen van het staakt-het-vuren viel Georgië in 2008 Zuid-Ossetië binnen. Het gebied had zich in 1990 onafhankelijk verklaard nadat de taalrechten van de regio werden ontkend. Rusland kwam militair tussenbeide en erkende vervolgens de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië. Moskou erkende meteen ook de in 1993 uitgeroepen onafhankelijkheid van de andere opstandige Georgische regio, Abchazië. Het Kremlin gaf zo ook het signaal – na de NAVO-top in Boekarest - dat de uitbreiding met Georgië een ‘rode lijn’ was. Na het verdrijven van de Oekraïense verkozen president Janoekovitsj in februari 2014, intervenieerden Russische troepen om de Autonome Republiek de Krim te bezetten met de steun van lokale milities van de Russische meerderheid op het schiereiland. Een maand later stemde een meerderheid van de kiezers in een betwist (en een door het grondwettelijk hof van Oekraïne ongeldig verklaard) referendum voor afscheuring van Oekraïne en integratie bij Rusland. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties stemde een resolutie die het referendum als ‘niet geldig’ bestempelde. Als twee dagen na de machtswissel in de hoofdstad Kiev het parlement beslist om de erkenning van het Russisch als regionale taal in te trekken komen de oostelijke provincies Donetsk en Lugansk, waar een belangrijk Russische minderheid woont, eveneens in opstand. Kiev stuurt troepen, waarop Rusland militaire steun verleent aan de opstandelingen. Ondanks een akkoord over het Staakt-het-vuren en afspraken in de Minskakkoorden (2015) om beide provincies autonomie te verlenen, komt er geen einde aan het geweld. Gezien de chronische instabiliteit van beide landen is de kans dat ze de procedure kunnen opstarten om lid te worden de komende jaren zo goed als nihil. Voor veel Europese NAVO-lidstaten is het ondenkbaar dat ze zich in een militair avontuur zouden willen begeven als gevolg van de bijstandsclausule (Artikel 5) van het NAVO-verdrag, die stelt dat als een lidstaat wordt aangevallen alle andere lidstaten het aangevallen land solidair bijstaan.

Oorlog omwille van symboliek?

Gezien de chronische instabiliteit van Georgië en Oekraïne is de kans dat ze effectief NAVO-lid worden, de komende jaren zo goed als nihil.

Het gaat dus met andere woorden over een louter symbolische strijd met als inzet de principiële open deur politiek van de NAVO (artikel 10 van het NAVO-verdrag), die evenwel moet samen gelezen worden met het principe van de ondeelbaarheid van veiligheid zoals omschreven in de eerder opgesomde akkoorden. Als het klopt dat president Poetin gevaarlijk en onberekenbaar is, dan is het bovendien veiliger om met het Kremlin tot een akkoord te komen dan een allesvernietigende nucleaire oorlog te riskeren. Volgens de Russische nucleaire doctrine behoudt Rusland zich het recht voor om kernwapens in te zetten in “het geval van agressie tegen de Russische Federatie met het gebruik van conventionele wapens wanneer het voortbestaan van de staat in gevaar komt”.

Russisch diplomatiek offensief

Midden december lanceerde Rusland, na lang diplomatiek overleg over en weer, twee documenten, een ontwerpverdrag met de VS en een ontwerpovereenkomst met de NAVO, met een hele reeks veiligheidsafspraken. Volgens beide documenten zou de NAVO zich moeten onthouden van verdere oostwaartse expansie. Ook zouden beide partijen geen troepen mogen ontplooien in andere Europese staten met terugwerkende kracht tot mei 1997. Verder zouden er geen middellange en korteafstandsraketten mogen ontplooid worden in gebieden vanaf waar ze de andere partij kunnen raken. Een ander heikel punt raakt de NAVO als nucleaire alliantie, omdat Rusland vraagt dat er geen kernraketten buiten het grondgebied van de kernwapenmachten opgesteld zouden worden, zoals nu het geval is met de kernbommen van de VS die in België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije gestationeerd staan. De VS is het enige land ter wereld met kernwapens op buitenlands grondgebied. Ook het algemene principe van de ondeelbaarheid van veiligheid staat prominent in de teksten uitgeschreven. De VS verwerpt de teksten, hoewel ze op veel punten niet onredelijk zijn. Gezien de ervaringen uit het verleden wil Rusland dat afspraken op papier worden vastgelegd. Dat Moskou daar nu mee komt aanzetten en aandringt op vlugge afspraken heeft te maken met twee cruciale momenten later dit jaar. Eind juni vindt de NAVO-top plaats waar de NAVO haar nieuwe 'Strategie 2030' wil afklokken die Rusland als een ‘systemische rivaal’ en een ‘dreiging’ voor de Euro-Atlantische regio omschrijft. Dat zou dan een ‘raison d’être’ voor de NAVO worden, vergelijkbaar met de bestaansreden van de NAVO tijdens de Koude Oorlog. Eens dit formeel is vastgelegd zal het veel moeilijker worden om te werken aan strategische stabiliteit en een ander pan-Europees veiligheidssysteem waar Rusland al jaren vragende partij voor is. Een ander cruciaal ogenblik zijn de mid-term verkiezingen in de VS, met de mogelijkheid dat de Republikeinen de meerderheid halen in zowel Senaat als Huis van Afgevaardigden, wat een akkoord met Washington ernstig kan bemoeilijken.

Moratorium op uitbreiding kan doorbraak betekenen

Een zinnetje van de VS/NAVO is voldoende om tot ontspanning te komen: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode".

Het is dus in ieders belang om vlug werk te maken van het uitwerken van een consensus. Een zinnetje in het antwoord van de VS/NAVO zou al voldoende kunnen zijn om Moskou over de streep te trekken: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode”. Met een moratorium hoeft de NAVO niet af te stappen van het principe van een ‘open deur’ en het geeft tijd om te werken aan ontspanning en vertrouwen tussen beide partijen. Het voordeel is dat er dan - als vorm van wederdienst - meer diplomatieke ruimte kan ontstaan om de problemen in Oekraïne aan te pakken.

Beide partijen kunnen hun invloed aanwenden in respectievelijk de het Donetsbekken (waar de opstandige regio’s zich bevinden) en Kiev om het conflict te demilitariseren en de Minsk-akkoorden uit te voeren. Op termijn zou een neutrale status voor Oekraïne zowel de verhoudingen met Rusland alsook de binnenlandse relaties in Oekraïne met de grote Russische minderheid ten goede kunnen komen. Na de Tweede wereldoorlog werd tussen de VS en de Sovjet-Unie overeengekomen dat Oostenrijk een neutrale staat zou worden, wat vervolgens grondwettelijk werd vastgelegd. Tot op heden heeft dat Oostenrijk zeker niet onveiliger gemaakt. Aan de andere kant kan er ook naar gestreefd worden – wat de Baltische staten en Polen ten goede zou komen - om Wit-Rusland militair neutraal te maken, zoals dat nu (nog) grondwettelijk het geval is voor Moldavië. Voorts kan de terugtrekking van militaire NAVO-infrastructuur en NAVO-troepen in Polen en de Baltische Staten parallel verlopen aan een afspraak dat Rusland hetzelfde doet in Wit-Rusland, terwijl elk kan blijven vasthouden aan het lidmaatschap van respectievelijk de NAVO en de Collectieve Veiligheidsverdragsorganisatie (met naast Wit-Rusland, Rusland, Armenië, Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan). Tot slot kan een toename van het vertrouwen ervoor zorgen dat de idee van een gemeenschappelijk veiligheidssysteem kan worden uitgewerkt en versterkt, een belangrijke voorwaarde om tot ernstige ontwapeningsakkoorden te kunnen komen die heel Europa kunnen denucleariseren. Dit is alles zou werkelijkheid kunnen worden als het diplomatiek overleg niet langer gepaard gaat met militair spierballengerol.

Mislukte kleurenrevolutie in Kazachstan

rovanov — Fri, 11 Feb 2022 07:18:11 +0000

verscheen op 22 januari 2022 in de weekeditie van De Andere Krant

Een artikel van Kees van der Pijl De staatsgreep in Kazachstan was een poging om in dat land een pro-Westerse ‘kleurenrevolutie’ te ontketenen, net als eerder in Wit-Rusland en Oekraïne, schrijft emeritus-hoogleraar internationale relaties Kees van der Pijl. De mislukking van de coup betekent een fors verlies voor de Verenigde Staten. Wat is er gebeurd in Kazachstan? Alles wijst erop dat de Verenigde Staten en ook het Verenigd Koninkrijk op zijn minst de hand hadden in de onlusten in het land, die zelfs uitmondden in een staatsgreep. Na de terugtrekking van de Navo uit Afghanistan hebben de Amerikanen geen basis meer in Centraal-Azië, en geen enkele regering in de regio was bereid hen een nieuwe te geven. In andere voormalige Sovjet-republieken zoals Georgië en Oekraïne zijn eerder in 2003-2004 en 2014, middels ‘kleurenrevoluties’ pro-Westerse groepen aan de macht gebracht. Dus waarom niet proberen de onrust die op 2 januari uitbrak in het strategisch tussen Rusland en China gelegen Kazachstan te benutten om daar (weer) voet aan de grond te krijgen? De Amerikanen hebben uitgebreide contacten in Kazachstan en hun ambassade kondigde de onrust al half december aan. De National Endowment for Democracy in Washington, algemeen bekend als een frontorganisatie van de CIA, had in 2020, het laatste jaar waarover de cijfers zijn gepubliceerd, 1,2 miljoen dollar in een burgerbeweging in Kazachstan gestoken. In hetzelfde jaar werd 3,8 miljoen dollar geschonken door de Open Society Foundation van George Soros. Ook hij heeft een lange staat van dienst als het gaat om het steunen van kleurenrevoluties, vooral in het voormalige Sovjetblok. Dat omvat training van activisten, het via sociale media coördineren van demonstraties in meerdere steden, en dergelijke, alles uit naam van de democratie. Anders dan Georgië en Oekraïne echter, is Kazachstan lid van de verdragsorganisatie CSTO, samen met Rusland, Wit-Rusland, Tadzjikistan, Armenië en Kirgizië. Door de opstand toe te schrijven aan buitenlandse inmenging kon president Kassym-Jomart Tokayev de CSTO verzoeken een vredesmacht te sturen. Terwijl die vliegvelden en andere strategische objecten bewaakte, konden Kazachse eenheden de orde herstellen. De Amerikaanse invloed in Kazachstan dateert van de tijd dat het land geregeerd werd door sterke man Nursultan Nazarbayev. Onder zijn bewind werd een deel van het grote Tengiz-olieveld aan Chevron verkocht. In 2005 kwam Bill Clinton persoonlijk op bezoek om te vieren dat een donor van de Clinton Foundation, James Giustra, een grote uraniumconcessie had verworven. Nazarbayev werd beschuldigd van corruptie en wegsluizen van miljarden dollars naar Zwitserland. In 2019 werd hij opgevolgd door Tokayev, maar als voorzitter van de Nationale Veiligheidsraad behield hij grote invloed. De hoofdstad Astana werd naar hem hernoemd (Nur-Sultan). Of Nazarbayev zelf een rol speelde in de machtsgreep is onduidelijk, maar zijn rechterhand, Karim Masimov, is gearresteerd en in de Nationale Veiligheidsraad vervangen door een medestander van president Tokayev. Masimov is een zakenvriend van Joe Biden en diens zoon Hunter, die weer nauwe banden met oligarchen in Oekraïne onderhoudt. Een andere figuur die een rol speelde in de machtsgreep was Mukhtar Ablyazov, voormalig minister van energie en bankier. In 2000 was hij in conflict gekomen met Nazarbayev en met medeneming van zo’n 6 miljard dollar naar Engeland uitgeweken. Daar werd hij in 2012 uitgewezen wegens belastingontduiking, waarop hij zich in Frankrijk vestigde. Ablyazov greep de onrust van begin januari aan om te proberen daar zelf aan de macht te komen. Hij riep het Westen op hem te steunen, omdat anders Kazachstan net als Wit-Rusland de banden met Rusland zou aanhalen. Zelf zette hij zijn hoofdkwartier voor de kleurenrevolutie in Kazachstan op in Kiev, hoofdstad van de eerder door het Westen overgenomen Oekraïne. In totaal zijn er bij de onlusten 160 mensen om het leven gekomen, onder wie 18 politieagenten. Twee agenten werden volgens de CBC, de NOS van Canada, onthoofd gevonden, mogelijk het werk van jihadisten. De demonstraties waren uitzonderlijk gewelddadig en op Twitterfilmpjes was te zien hoe demonstranten geweren kregen uitgedeeld die in de kofferbak van personenauto’s waren aangevoerd. Tot de interventie van de CSTO bleken de veiligheidstroepen overigens niet bereid zich te verzetten tegen het geweld: zo werd de luchthaven van de belangrijke stad Almaty prijsgegeven toen daar 50 gewapende opstandelingen verschenen. Naast de genoemde Masimov en Ablyazov en hun contacten in de VS en West-Europa, waren ook criminele elementen bij het geweld betrokken. Maar belangrijker nog is de connectie met Turkije. De benoeming van de Britse voormalig ambassadeur in Ankara, Richard Moore, tot hoofd van de Britse buitenlandse geheime dienst MI6 in juni 2020 is in dit opzicht belangrijk. Tijdens Moores ambassadeurschap van 2014 tot 2018 gaf hij blijk van zijn actieve steun voor Erdogans neo-Ottomaanse aspiraties (herstel van het grote Turkse rijk met verwante volken). Naast Azerbeidzjan, door Turkije gesteund in de recente oorlog met Armenië, zijn ook diverse lidstaten van de CSTO, waaronder Kazachstan, kandidaat voor opname in het nieuwe Ottomaanse rijk van Erdogan, die de laatste tijd weer afstand neemt van Rusland en meer naar de Navo trekt. In meerdere media is gewezen op de rol die MI6 zou hebben gespeeld in de onrust in Kazachstan. Verschillende oud-agenten van MI6 werken voor Ablyazov. Daarnaast is de aanwezigheid van met de Grijze Wolven verbonden Turkse ultra-nationalisten van verschillende kanten opgemerkt. Al met al lijkt de mislukte kleurenrevolutie in Kazachstan uit te draaien op een fors verlies van de invloed van het Westen. Zolang oorlog een uitweg zou kunnen bieden uit de afbrokkelende Covid-noodtoestand, blijft het gevaar van een groot conflict echter bestaan.

Agenda 21 getransformeerd naar Agenda 2030

rovanov — Sat, 28 Nov 2020 07:35:57 +0000

SDG - Nederland

Een andere kijk op de Agenda 2030

In 2015 heeft men de doelstellingen van de Agenda 21 getransformeerd naar Sustainable Development Goals, als nieuwe mondiale en duurzame ontwikkelingsagenda voor 2030. Voor diegenen die zich zelf al een alternatief beeld hebben gevormd over de Agenda 21/2030 als dat wat ons gepresenteerd wordt, zal het hieronder volgende wellicht oude koek zijn. Voor iedereen geldt echter wel dat wanneer je de "goede" bedoelingen die met de genoemde Agenda nagestreefd worden vanuit een ander perspectief benadert, op verschillende gebieden het beroemde kwartje kan vallen. Samenhangen tussen ogeschijnlijk totaal verschillende agenda punten kunnen dan waargenomen worden. [caption id="attachment_51900" align="alignright" width="350"] Staat het financiële systeem op instorten?
Interview uit 2018 met Willem Middelkoop[/caption] Met name wijzen we hier op een interessant samenspel tussen klimaat- en coronacrisis. In de coronacrisis wordt de economie vakkundig gesloopt. Kort voor de Coronahysterie heeft het volk door de klimaatcrisis "geleerd" dat er enorme geldsommen op tafel moeten komen om tot een duurzame samenleving te komen. Er zal dus een onvoorstelbare grote kapitaalverschuiving gaan plaatsvinden. Eind 2018 wees Willem Middelkoop hier al op, niet vermoedend dat dit op een dermate brute wijze zoals corona, zou plaatsvinden. Alhoewel men de schijn probeert te wekken dat deze doelstellingen o.a. zijn ontworpen om milieubescherming te verzoenen met sociaaleconomische ontwikkeling, blijkt uit onderzoek dat dit weinig verband houdt met het behoud van de biodiversiteit, en eerder prioriteit geeft aan de sociaal-economische ontwikkeling. Critici noemen dan ook de doelstellingen een “rookgordijn voor verdere milieuvernietiging”.((Zeng, Y., Maxwell, S., Runting, R.K. et al., Environmental destruction not avoided with the Sustainable Development Goals. (29 juni 2020) Gearchiveerd op 8 juli 2020. Geraadpleegd op 11 juli 2020.))((Latest U.N. sustainability goals pose more harm than good for environment, scientists warn (8 juli 2020) Gearchiveerd op 6 juli 2020. Geraadpleegd op 11 juli 2020.))

Van routeplanner naar racebaan

Agenda 21, aanvankelijk voorgesteld als een “route” voor de 21^e eeuw, heeft men in 2015 verandert in een racebaan naar de (nabije) toekomst. De ontwikkelingen en maatregelen geïnspireerd door deze agenda, volgen elkaar in razendsnel tempo op. Hierdoor worden we overrompeld waardoor we het meestal niet zo precies meer kunnen volgen. Wat als een “100-jarig” plan werd gepresenteerd, is met weinig aanpassingen een agenda voor 15 jaar geworden. (waarvan we nu nog 10 jaar te gaan hebben)

Een groter perspectief

Om de grootste plannen die vastgelegd werden in de Agenda21 in 1992, in slechts 15 jaar te realiseren, The 2030 Agenda for Sustainable Development, moest er dus aardig vaart ingezet worden. [caption id="attachment_54062" align="alignright" width="300"] Corona en de financiële crash
Interview van 20 maart 2020 met Ernst Wolf[/caption] Dit gebeurde dan ook. Er werd flink gas gegeven. Er vonden gebeurtenissen plaats, die de gehele wereld in beweging zette. Deze genoten niet alleen een overweldigend media interesse, maar hadden ook grote gevolgen voor de wereld in zijn geheel. We noemen hier de belangrijkste gebeurtenissen van de laatste 5 jaren die we in een groter perspectief moeten plaatsen om de ontwikkeling te kunnen waarnemen.

Globale problemen vragen om globale maatregelen

(Op weg naar een wereld regering?) Rusland crisis, de vluchtelingen crisis, de klimaat crisis, de corona crisis I en de corona crisis II. (Zie ook: Zo worden je idealen gekaapt en misbruikt) Rusland crisis In de eerste jaren van de 21^e eeuw ontwikkelde zich een vriendschappelijke relatie tussen Rusland en Europa. De samenwerking op economisch en cultureel gebied opende de deur naar vertrouwen. Decennia lang een ondenkbaar gebeuren. Deze samenwerking was een logisch gevolg van de interesses die men had in de kwaliteiten en mogelijkheden die de ander te bieden had. Zowel aan Russische zijde als Europese kant was men duidelijk meer geïnteresseerd in een goede buur dan een verre “vriend”. [caption id="attachment_55515" align="alignright" width="350"] Doel VS is altijd geweest om een alliantie tussen
Duitsland en Rusland te voorkomen[/caption] Paniek in Amerika. Juist het voorkomen van een vriendschap tussen Rusland en Duitsland vormde in da laatste 120 jaar het primaire doel. Zie ook op WM: Amerika en de Wereldoorlogen Afgezien van de kleuren “revoluties” die in Afrika ontvlamde, was de Oekraïne crisis (2014) het startschot om de toenadering tussen Rusland en Europa definitief te onderbinden en resulteerde in de huidige Ruslandfobie. (SDG 16, 17) De vluchtelingen crisis Het gaat hier niet om de ethische opheldering of we nu wel of geen vluchtelingen moeten opnemen. Ook gaat het hier niet om de schuldvraag, die het rijke westen zich best zou mogen stellen. Het gaat hier om de vluchtelingen stroom die massief geforceerd, gestimuleerd, gefaciliteerd en gefinancierd wordt door niet transparante NGO’s. Om de weg voor de vluchtelingenstroom vrij te maken, “bevrijde” Amerika Libië van zijn heerser Gaddafi. Gaddafi had een deal met Europa, hij hielt voor “ons”, tegen betaling, Afrikaanse vluchtelingen tegen. De feitelijke reden waardoor deze militaire operatie ook direct economisch noodzakelijk was, was dat Gaddafi de petrodollar wilde vervangen door een goud gedekte Dinar, wat een grote bedreiging vormde voor de USA. Om Europa weer strak op Amerikaanse koers te krijgen zou een destabilisering van Europa d.m.v. het verdeel en heers principe zeer werkzaam kunnen zijn. Door Europa te overstromen met vluchtelingen, of door dit via de media te doen lijken, ontstaat hele basale angst onder de mensen. Wel of niet terecht, wel of niet aangewakkerd, gaat het om werkgelegenheid, misdaad en cultuur. Wanneer we de werkelijke cijfers bekijken, valt het allemaal best wel mee. (SDG 1, 2, 8, 10, 11 ev.) De klimaatcrisis Op deze plek gaat het er weer niet om of er nu wel of geen klimaatverandering plaats vindt, of dat deze wel of niet mens gemaakt is. Het gaat hier om een klimaatverandering die als instrument misbruikt wordt. Omdat het IPCC (Intergouvernementele Werkgroep inzake Klimaatverandering) vanuit een milieuprogramma van de VN ontstond, heerst het misverstand dat het IPCC iets met milieu bescherming te maken heeft. Dit is niet zo, het ging aanvankelijk en alleen om het aantonen van de opwarming van de aarde en dan ook nog alleen door de (door mensen) uitstoot van broeikasgassen, o.a. CO². “Wetenschappelijke” studies die dit verband zouden aantonen, werden genereus voorzien van financiële middelen. Het volgende voorbeeldje geeft duidelijk weer dat het in het gehele gestuurde klimaatdebat niet om de zorgen over het klimaat noch over zorgen betreffende het milieu gaat: [caption id="attachment_56031" align="alignright" width="350"] Dit schip kan bijna 24.000 containers vervoeren.[/caption] De 15 grootste containerschepen die over de wereldzeeën varen, stoten gezamenlijk net zoveel broeikasgassen uit als het gehele verkeer op de straten in de hele wereld bij elkaar. Deze zin moet u nog een keer rustig lezen om te beseffen wat hier staat. De kosten om deze broeikasgassen effectief bij deze schepen te filteren bedragen tussen de ½ en 1 miljoen dollar per schip. Bij 15 containerschepen zou men dus met maximaal 15 miljoen dollar klaar zijn en vreselijk effectief veel bereiken. Waarom doet men dat niet? Waarom geeft men miljarden uit aan E-mobiliteit op onze straten? (Overigens, op dit moment een van de meest milieuschadelijke vervoerstechnieken) De enige antwoorden die men hiervoor kan bedenken is dat het niet om het klimaat gaat maar om, ja wie weet? Volksopvoeding, kapitaalstromen, collectieve angst, collectieve geest? Maar in elk geval niet om klimaat of CO². (SDG 2,3,6,17 ev.) De corona crisis I Intussen, eind november 2020, weten we dat Corona geen killervirus is, en dat er geen pandemie heerst die de wereldbevolking bedreigt. De cijfers laten zien dat Corona zich als een milde tot hevige griep ontwikkeld en verspreidt. Een heel gebruikelijk scenario in de wintermaanden. Deze informatie verschaft niet het NOS-journaal, maar wel officiële webpagina's als RIVM en CBS. Wanneer je bijvoorbeeld naar de gebruikelijke griepslachtoffers zoekt, 5000 – 8000 per jaar, blijken er in dit jaar slechts 400 gewone griepdoden te zijn. De "Corona - doden" komen dus niet boven op de normale griepslachtoffers, maar vervangen deze. Op dezelfde manier zijn er ook andere grapjes te bedenken om met officiële cijfers het bedrog op het spoor te komen. Ook zou het inmiddels bij de meesten bekend kunnen zijn dat mondkapjes geen enkele werking hebben in de strijd met virussen. Vergelijkbaar is het om kippengaas voor het raam te hangen om de muggen buiten te houden. Toch worden mondkapjes binnekort verplicht. Ook de zogenaamde officials weten dit. Stelt zich dus ook hier weer de dringende vraag waarom verplicht men dan tóch de burgers deze mondkapjes te dragen? Hier wordt de volksgehoorzaamheid getest en geoefend. De corona crisis II Het ijzer moet gesmeed worden zolang dit warm is. In de volgende fase, we noemen dat hier gemakshalve Corona II, wordt de volksgehoorzaamheid definitief geïnstalleerd (onze schatting: 1^e helft 2021). Want we mogen niet de illusie hebben dat de “huidige crisis” voorbij gaat, hoe gehoorzaam we ons ook zullen gedragen. Het ziet er inmiddels naar uit dat Corona I niet genoeg stootkracht heeft om in deze eerste fase een onvoorwaardelijke volksgehoorzaamheid te bereiken. Om dit doel te verwezenlijken zal het nodig blijken een Corona II of een ander “super-killer-virus” er achteraan te schuiven. Wee ons, waren we toch maar gehoorzamer geweest. De media, en zo ook het overgrote deel van de bevolking, zullen de schuldigen voor Corona II direct vinden. Het zijn de “zeurders” over de maatregelen, het zijn de mensen die het wagen en zich veroorloven een eigen mening te zoeken en te vormen. Zich asociaal opstellen en zich niet solidair gedragen met onze zwakkere medeburgers. De volkssplijting is nu definitief en de onvoorwaardelijke gehoorzaamheid is voor het merendeel van de bevolking een vanzelfsprekendheid. Schokkend is momenteel (27-11-’20) om te zien dat mensen blijkbaar bereid zijn een volledig onzinnige, onwerkzame en schadelijke maatregel “vrijwillig” op te volgen. Wil men nog braver zijn dan braaf in de illusie dat het dan allemaal snel voorbij zou kunnen zijn? Of is de infantiliteit al zover gevorderd? Nee beste lezer, het gaat niet meer voorbij. Hier wordt de onvoorwaardelijke volksgehoorzaamheid geïnstalleerd.

[aiovg_video id=55553]

[aiovg_video id=55736]

RAND en de kwaadaardige omsingeling van Rusland

FZ — Fri, 13 Nov 2020 07:46:55 +0000

Dit artikel is eerder gepubliceerd in Gezond Verstand, Nr. 2. In het Engels verscheen het onder de titel: RAND and the Malevolent Encirclement of Russia

door F. William Engdahl

Een prominente Amerikaanse risicoconsultant kijkt naar een reeks recente conflicten in het perspectief van een denktank voor het Amerikaanse leger.

Een reeks recente gebeurtenissen in de staten rond de Russische Federatie suggereert dat er zich iets afspeelt tegen Moskou dat in de komende tijd een grote bedreiging voor de Russische veiligheid zal worden. Het gaat om:

de door Turkije gesteunde aanvallen van Azerbeidzjan op Nagorno-Karabach, die een gebied in brand hebben gestoken na bijna drie decennia van relatieve impasse en staakt-het-vuren;
de voortdurende destabilisatie van Loekasjenko in Wit-Rusland;
het bizarre gedrag van de EU en het VK rond de vermeende vergiftiging van de Russische dissident Navalny;

en meest recentelijk:

de massale protesten in Kirgizië, een voormalig deel van de Sovjet-Unie in Centraal-Azië

Een recente studie van de RAND Corporation, die strategische modellen produceert voor de Amerikaanse strijd krachten, suggereert met opmerkelijke nauwkeurigheid wie er achter zou kunnen zitten. Er zijn ongetwijfeld vingerafdrukken zichtbaar van de Londense MI6, de CIA en een reeks van NGO's, gespecialiseerd in regime change.

Nagorno-Karabach

Militairen uit Azerbeidzjan schonden op 27 september de wapenstilstand met Armenië van 1994 naar aanleiding van het conflict in het overwegend etnisch-Armeense Nagorno-Karabach. Toen de confrontatie escaleerde volgden aan beide kanten de zwaarste gevechten in jaren. De Turkse president Erdoğan steunde Bakoe openlijk tegen Armenië en de Armeense bewoners van Nagorno-Karabach. Dat leidde Nikol Pasjinjan, de premier van Armenië, ertoe om Turkije te beschuldigen van 'voortzetting van een genocidaal beleid als een pragmatische aanpak'. Dat hield een duidelijke verwijzing in naar de Armeense beschuldiging van de genocide van 1915-1923 door het Ottomaanse Rijk op meer dan een miljoen Armeense christenen: Turkije weigert tot op heden daarvoor verantwoordelijkheid te erkennen. Terwijl Armenië Erdoğan de schuld geeft van het steunen van Azerbeidzjan in het huidige conflict in de Kaukasus. zei de Russische oligarch Jevgeni Prigozjin((Jevgeni Prigozjin is de eigenaar van verschillende catering-bedrijven, en wordt soms "de kok van Poetin" genoemd. Poetin heeft echter in een interview benadrukt dat Prigozjin slechts een kennis is, maar zeker geen vriend. Dit is dus geen officiële mededeling. Moskou stelt zich in het onderhavige conflict opvallend neutraal op.)) die nauwe banden onderhoudt met de Russische president, tegen een Turkse krant dat het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan werd uitgelokt door 'de Amerikanen' en dat het Pasjinjan-regime in wezen in dienst staat van de VS. Pasjinjan kwam in 2018 aan de macht via massa protesten, genaamd de 'Fluwelen Revolutie'. Dat gebeurde met zware steun van de Soros Open Society Foundation Armenia, die sinds 1997 actief bezig is met het financieren van talrijke NGO's in het land. Pasjinjan heeft ontvangers van Soros-geld op de belangrijkste kabinetspositieg benoemd, waaronder staatsveiligheid en defensie. Het is ondenkbaar dat Turkije, nog altijd in de NAVO, Azerbeidzjan zo openlijk zou steunen in een conflict, dat mogelijk zou kunnen leiden tot een confrontatie met Rusland, zonder alvast gegarandeerde steun van Washington. Armenië is samen met Rusland lid van de Euraziatische Economische Unie (EEU)((Er zijn twee verschillende organisaties: de EEU en de Collectieve Veiligheidsverdragorganisatie (russ. ODKB). De CVVO kan gezien worden als een tegenpool van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO), en is de enige die in deze context van belang is.)) voor economie en defensie. Dit maakt de opmerkingen van de Russische oligarch bijzonder interessant. Het is ook vermeldenswaard dat het hoofd van de CIA. Gina Haspel, en het onlangs benoemde hoofd van de Britse M16, Richard Moore, beiden doorgewinterde Turkije specialisten zijn. Moore was tot 2017 de Britse ambassadeur in Ankara. Haspel was eind jaren negentig hoofd van de CIA post in Azerbeidzjan. Daarvoor was Haspel, die vloeiend Turks spreekt, in 1990 CIA-officier in Turkije. Met name was ze ook hoofd van de CIA-post in Londen, net voordat ze wend benoemd tot CIA-hoofd van de Trump Administration. Dat feit is uit haar officiële CIA-biografie geschrapt. Ze specialiseerde zich ook in operaties tegen Rusland toen zij bij het Directoraat Operaties van de CIA in Langley dienst deed. Dit roept de vraag op of er achter het huidige conflict tussen Azerbeidzjan en Armenië over Nagorno-Karabach de duistere handen van een Anglo Amerikaanse inlichtingenoperatie zitten. Nog meer buskruit toevoegend aan de onrust in de Kaukasus, zei NAVO secretaris-generaal Jens Stoltenberg op 5 oktober dat de veiligheidsbelangen van de NAVO synoniem zijn met die van Turkije, ondanks de Turkse aankoop van Russische geavanceerde luchtverdedigingssystemen. Washington heeft tot nu toe opvallend stil gezwegen over het conflict in de Kaukasus en de vermeende rol van Turkije.

En Wit-Rusland...

De uitbarsting van het sudderende Nagorno-Karabach-conflict, nabij de zuidelijke grens van Rusland, is niet het enige geval waarin Washington dezer dagen ijverig de destabilisatie van Russische buren bevordert. Sinds de verkiezingen in augustus maakt Wit-Rusland georkestreerde protesten mee, waarin president Loekasjenko wordt beschuldigd van verkiezingsfraude. De oppositie in ballingschap is actief geweest vanuit de aangrenzende Baltische NAVO-lidstaten. In 2019 heeft de door de Amerikaanse overheid gefinancierde National Endowment for Democracy (NED) op haar web-site ongeveer 34 NED-projectsubsidies in Wit-Rusland vermeld. Deze projecten kregen de opdracht een reeks anti-Loekasjenko oppositiegroepen te verzorgen en instrueren en om binnenlandse NGO's op te bouwen. Achter deze onschuldig klinkende NED-projecten schuilt een patroon van het creëren van een speciaal getrainde oppositie volgens de regels van het CIA's NED-model kleurenrevolutie'. Alsof de onrust in de Kaukasus en Wit-Rusland nog niet genoeg waren om Moskou migraine te bezorgen, ontmoette de Georgische premier Giorgi Gacharia op 29 september in Brussel de secretaris-generaal van de NAVO, Jens Stoltenberg.

NAVO-lidmaatschap van Georgië zou voor Rusland een strategische uitdaging zijn

Hij kreeg te horen dat: 'De NAVO de territoriale integriteit en soevereiniteit van Georgië ondersteunt binnen haar internationaal erkende grenzen. Rusland wordt opgeroepen om zijn erkenning van de [van Georgië afgescheiden] regio's Abchazië en Zuid-Ossetië te beëindigen en zijn troepen terug te trekken.' Stoltenberg zei vervolgens tegen Gacharia: 'En ik moedig u aan om volledig gebruik te blijven maken van alle mogelijkheden om dichter bij de NAVO te komen en om u voor te bereiden op het lidmaatschap. Het spreekt vanzelf dat NAVO-lidmaatschap van het Russische buurland Georgië, net als dat van Oekraïne, een strategische uitdaging zou zijn voor Rusland.

De derde kleurenrevolutie van Kirgizië?

Kirgizië, de voormalige Centraal-Aziatische republiek van de Sovjet-Unie, heeft ook net massale protesten meegemaakt die de regering voor de derde keer sinds 2005 ten val hebben gebracht, met beschuldigingen door de oppositie over verkiezingsfraude. USAID, een bekende dekmantel voor CIA-operaties, is actief in het land, net als de Soros Foundation die een universiteit in Bisjkek heeft opgericht en de gebruikelijke reeks projecten financiert ter bevordering van gerechtigheid, democratisch bestuur en mensenrechten'. Hou hierbij in gedachten dat Kirgizië ook lid is van de door Rusland geleide EEU((eig. CVVO, zie opmerking 2)), samen met Armenië en Wit-Rusland.

Navalny

Dan hebben we de bizarre beschuldigingen van de inlichtingendienst van de Duitse Bundeswehr en de OPCW dat de Russische dissident Alexej Navalny in Rusland werd vergiftigd met 'een zenuwgas uit het Sovjettijdperk'. Volgens de Duitsers is dat Novitsjok. Hoe wel Navalny sindsdien springlevend het ziekenhuis heeft verlaten, doen zowel de Duitse functionarissen als de Britten geen enkele moeite om zo'n wonderbaarlijk herstel uit te leggen. Hij zou zijn vergiftigd met het meest dodelijke zenuwgas ooit. Sinds de verklaring van de OPCW dat de stof Novitsjok was, dreigt de Duitse minister van Buitenlandse Zaken met zware sancties tegen Rusland. Velen roepen Duitsland op om als reactie de Russische Nord Stream 2 gaspijpleiding stop te zetten, een klap die Rusland zou treffen in een tijd van ernstige economische zwakte door lage olieprijzen en corona-lockdown-effecten. Duitsland doet ook geen moeite om de rol van Maria Pevtsjich, de mysterieuze Russische metgezel van Navalny, te onderzoeken. Zij beweert de 'door Novitsjok aangetaste' lege waterfles te hebben gered uit Navalny's hotelkamer in Tomsk, voordat hij naar Berlijn werd gevlogen op persoonlijke uitnodiging van Angela Merkel. Nadat Pevtsjich de vergiftigde fles persoonlijk in Berlijn had afgeleverd, vloog ze snel naar Londen, waar ze woont. Geen enkele Duitse of andere autoriteit heeft blijkbaar geprobeerd haar als potentiële, materiële getuige te ondervragen. Deze dame werkt in Londen samen met de Navalny-stichting en heeft naar verluidt nauw contact met de vriend van Jacob Rothschild, Michail Chodorkovski, de veroordeelde fraudeur en Poetin-vijand. Chodorkovski is ook een belangrijke financier van de Navalny Anti-Corruption Foundation (FBK in het Russisch). Er zijn geloofwaardige berichten dat de mysterieuze Pevtsjich een aanwinst is van MI6, dezelfde MI6 die in 2018 een ander belachelijk Novitsjok-drama leidde, waarin werd beweerd dat de Russische overloper Sergej Skripal en zijn dochter Julia Skripal in Engeland werden vergiftigd door de Russische inlichtingendienst met behulp van het dodelijke Novitsjok. Ook toen herstelden beide Skripals in het ziekenhuis op miraculeuze wijze van het dodelijkste zenuwgas, waarna ze 'verdwenen'.

Een RAND-blauwdruk?

Het patroon van actieve NAVO- of Anglo-Amerikaanse maatregelen tegen Russische perifere landen of tegen strategische Russische economische belangen, allemaal binnen dezelfde tijdspanne, suggereert een gecoördineerde aanpak. De doelen van de aanslagen passen precies in het overzicht dat de RAND-corporatie, een Amerikaanse militaire denktank, heeft gepubliceerd in een belangrijk onderzoeksrapport uit 2019. RAND kwam met een reeks beleidsaanbevelingen onder de titel: 'Extending Russia: Competing from Advantageous Ground'. Ze merken op dat ze met uitbreiding van Rusland bedoelen 'geweldloze maatregelen die druk uitoefenen op het Russische leger of de economie, dan wel de politieke positie van het regime in binnen- en buitenland, kunnen belasten'. Het rapport bespreekt specifiek wat RAND 'geopolitieke maatregelen' noemt om het uiterste te vergen van Rusland. Deze behelzen het verlenen van ‘lethal aid' aan Oekraïne; het bevorderen van regimeverandering in Wit-Rusland; uitbuiting van spanningen in de zuidelijke Kaukasus; en het verminderen van de Russische invloed in Centraal-Azië. Het rapport bevat ook voorstellen om de Russische economie te verzwakken door de gas- en oliesector met moeilijkheden op te zadelen. De RAND-aanbevelingen omvatten dus precies de genoemde gebieden van geopolitieke turbulentie binnen de strategische invloedssfeer van Rusland. De Verenigde Staten zouden ook hun inspanningen kunnen hernieuwen om Georgië bij de NAVO te betrekken. Het rapport komt met dezelfde bewoordingen als die van Stoltenberg van de NAVO, ook met de eis dat Rusland de erkenning van Zuid-Ossetië en Abchazië opgeeft. Het RAND-rapport belicht tevens de spanningen tussen Armenië en Azerbeidzjan: Rusland speelt een sleutelrol met Azerbeidzjan en Armenië, met name op het betwiste grondgebied van Nagorno-Karabach... de Verenigde Staten zouden kunnen aandringen op een nauwere NAVO-relatie met Georgië en Azerbeidzjan en waarschijnlijk Rusland ertoe brengen zijn militaire aanwezigheid in Zuid-Ossetië, Abchazië, Armenië en Zuid-Rusland te versterken. Als alternatief kunnen de Verenigde Staten proberen Armenië ertoe te brengen te breken met Rusland'.

Veel van Ruslands strategische problemen werden opzettelijk ontworpen

Met betrekking tot de huidige massale protesten in Kirgizië merkt RAND op: "Rusland maakt deel uit van twee economische ondernemingen die verband houden met Centraal-Azië: de EEU en het Belt and Road Initiatief. Een pro-NAVO-regimeverandering zou een formidabele barrière kunnen bewerkstelligen tussen Rusland en China, maar ook binnen de EEU. Wat betreft de economische druk, noemt het RAND-rapport de mogelijkheid om de EU onder druk te zetten om de NordStream-2-gaspijpleiding van Rusland rechtstreeks naar Duitsland op te geven. Daar zouden het Navalny-incident en de resulterende EU-sancties voor kunnen zorgen. RAND merkt op: In termen van economische druk Rusland is het creëren van leveringsalternatieven voor Russisch gas, die de Russische exportinkomsten zouden verlagen." Als we de toenemende druk op Rusland aan de hand van de hier aangehaalde voorbeelden bekijken en vergelijken met de taal van het RAND-rapport van 2019, is het duidelijk dat veel van de huidige strategische problemen van Rusland opzettelijk worden ontworpen en georkestreerd vanuit het Westen, met name vanuit Washington en Londen.

Kan de staat zijn bevolking onder controle houden?

rovanov — Thu, 11 Jun 2020 06:30:54 +0000

Dit bericht komt gedeeltelijk van VaccinVrij

Goed nieuws!

De regering staat onder tijdsdruk want steeds meer mensen twijfelen inmiddels of de staat wel het belang van het volk dient of dat er geheel andere belangen een rol zouden kunnen spelen. Dit is een geweldige ontwikkeling! Want het is precies waar Ernst Wolff in het interview van 20 maart al op wees: De "coronacrisis" bied velen nu de unieke gelegenheid eindelijk wakker te worden en inzicht te krijgen hoe de wereld achter de coulissen functioneert. De nood is hoog onder politici, want er wordt veel haast gemaakt met een wet die de noodvorderingen moet vastleggen. De bevolking wordt wakker. De wetenschappelijke onderbouwing van de 1,5, meter maatschappij is niet te vinden. De berichten over Bill Gates, de corruptie van de WHO en een hele rits andere door Bill Gates gekochte organisaties bereiken zelfs de normaal gesproken goedgelovige massa. Het vertrouwen in het OMT, het RIVM, het kabinet, en de media neemt verder af. Het bewustzijn groeit. Maken de door de WHO aangestuurde politici haast met de nieuwe wet om de controle niet te verliezen?

Haastige wetsvoorbereidingen

Tweede Kamer Op 1 mei publiceerde de Tweede kamer op haar website een document getiteld: ‘Voorbereiding tijdelijke wetgeving maatregelen COVID-19’. De tekst ervan kunt u hier downloaden. Op 07-06-2020 komen wij erachter dat het document is verwijderd. Meer info: Nawoord onderaan dit artikel. Nederlandse Orde van Advocaten De NOvA (Nederlandse Orde van Advocaten) plaatst vraagtekens bij de tijdelijke wet voor coronamaatregelen. Een kort artikel op de website van NOvA verklaart op 04-06-20:

“De NOvA staat kritisch tegenover het wetsvoorstel Tijdelijke wet maatregelen COVID-19. Hiermee wil de overheid voor langere termijn een juridische basis creëren voor coronamaatregelen in de anderhalvemetersamenleving. Zowel wat betreft omvang, proportionaliteit als effectiviteit zijn hier de nodige vraagtekens bij te plaatsen. Het wetsvoorstel maakt het mogelijk vergaande beperkingen van grondrechten en vrijheden voor een onbepaalde periode normaal te maken. Dergelijke ingrijpende beperkingen van bewegings- en vergadervrijheden zijn niet normaal, en behoren dat ook niet te zijn in een democratische samenleving. De NOvA acht nieuwe wetgeving niet nodig en ziet voldoende ruimte in noodverordeningen en bestaand instrumentarium. Verder vraagt de NOvA onder meer aandacht voor de voorgestelde straffen, die de toets van proportionaliteit in veel gevallen niet kunnen doorstaan. Advies NOvA Mede gebaseerd op adviezen van de adviescommissies rechtsstatelijkheid, bestuursrecht en strafrecht heeft de algemene raad vandaag advies uitgebracht aan de minister van Justitie en Veiligheid.” – NOvA

Het wetsvoorstel bestaat uit twee pagina’s. Waarschijnlijk is er niet gerekend op een advies van tien pagina’s van de NOvA. U kunt het advies hier downloaden.

Crisis?

Waarschijnlijk is er zelfs nooit sprake geweest van een crisis, maar van een agenda die wordt aangestuurd door Bill Gates. In het onderstaande filmpje van Fox News (U.S.A) wordt rond de 3 minuten het volgende uitgelegd: De WHO wilde de coronavirus uitbraak in eerste instantie niet tot pandemie verklaren. Bill Gates schonk 50 miljoen dollar aan een front-organisatie van de WHO. Een dag later werd de corona-uitbraak door WHO-secretaris-generaal Tedros Adham Gebreyesus tot een pandemie verheven.”

Lees bij VaccinVrij voor meer details en een verhelderende hypothese.

[aiovg_video id=54022]

Bill Gates paid WHO $50m to declare a pandemic

Corona App: Burgerrechtenorganisaties slaan alarm

rovanov — Fri, 24 Apr 2020 08:32:01 +0000

Burgerrechtenorganisaties slaan alarm over de werkwijze Ministerie Volksgezondheid

Dit bericht verscheen bij veiligtegencorona.nl

Op dinsdag 7 april kondigde Minister van Volksgezondheid aan dat het kabinet onderzoek zou doen naar de inzet van twee apps. De afgelopen week werd de roep vanuit deskundigen en wetenschappers om pas op de plaats te maken steeds luider. Nadat we met Veilig Tegen Corona, een gelegenheidscoalitie van meer dan 45 organisaties en experts, aandacht vroegen voor onder meer betere mensenrechtelijke waarborgen, riepen ook 60+ vooraanstaande wetenschappers het kabinet op om, onder meer, na te denken over de maatschappelijke implicaties Ondanks deze ernstige waarschuwingen van experts, het bedrijfsleven en de wetenschap draaft de minister in moordend tempo door. Vandaag, vrijdag 17 april, maakte het ministerie bekend dat er 7 apps zijn uitgekozen. Het risico dat er in het overhaaste proces onvoldoende rekening wordt gehouden met mogelijk ernstige maatschappelijke en fundamenteelrechtelijke gevolgen, is groot. Bits of Freedom en Platform Burgerrechten roepen de minister nu dwingend op om terug te gaan naar de tekentafel.

Maatschappelijk nut en noodzaak blijven onbesproken

Nederland heeft de afgelopen weken maatregelen geïntroduceerd om het coronavirus te bestrijden. Maatregelen met ongekende effecten op onze vrije samenleving. Het inperken van vrijheden kan een groter belang dienen dan het belang dat we met het recht op die vrijheden willen beschermen. Deze maatregelen worden volgens het kabinet enkel op basis van wetenschappelijk advies genomen en we vertrouwen op die beleidsafweging. Als het echter om het invoeren van een contactonderzoek-app gaat, ontbreekt niet alleen een wetenschappelijke basis, maar zelfs een heldere probleemomschrijving. Doordat de focus van zowel het ministerie als het maatschappelijk debat blijft hangen in technologische kwesties, wordt voorbijgegaan aan een veel urgentere vraag: wat is de impact van dit soort apps op onze maatschappij en de onderliggende (sociale) systemen? Niet alleen is het onduidelijk of tijdens het onderzoeken van de inzet van apps dit soort fundamentele vragen zijn gesteld, er kleven ook talloze praktische bezwaren rond de inzet van dit soort apps. Zo is het onduidelijk hoe dit soort apps op een veilige manier in de samenleving geïntroduceerd kunnen worden en ook gegarandeerd weer uit onze samenleving zouden worden gehaald. Tot slot geeft het ministerie geen enkele waarborg voor de vrijwilligheid van de apps, of hoe zij zal voorkomen dat partijen zoals werkgevers, zorgverzekeraars of onderwijsinstellingen consequenties verbinden aan het al dan niet gebruik van de app.

Proces gehaast en chaotisch

Signalen van experts die de afgelopen dagen deelnamen aan een consultatie waarbij een grote lijst met ingediende voorstellen passeerden, waren zeer verontrustend. De enorme haast waarmee het proces werd ingestoken deed op allerlei manieren afbreuk aan een al wankel vertrouwen. De vooraf bepaalde agenda was onbespreekbaar en procesvragen tussendoor werden niet beantwoord. Heldere criteria ontbraken en er was geen tijd om deze af te stemmen waardoor de beoordelingen sterk uiteenliepen.

Geen waarborgen en geen draagvlak

Kortom: het ministerie heeft de maatschappelijke en technologische dimensies van het vraagstuk dat voorligt onvoldoende in beeld. Experts zijn niet in de gelegenheid geweest de vandaag gepresenteerde apps zorgvuldig te evalueren. Daarnaast heeft het proces tot grote onzekerheid geleid over de uitkomst en de lange-termijn inbedding en consequenties van de apps in de samenleving. De "Corona app" zal daardoor op voorhand niet het vertrouwen genieten dat nodig is. Het risico dat het invoeren van een contactonderzoek-app op korte termijn zal leiden tot schijnveiligheid, of zelfs tot meer risico, zeker voor de kwetstbaarste groepen, is groot. Bits of Freedom en Platform Burgerrechten roepen het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport daarom op een nieuw proces in te richten dat niet de technische mogelijkheden, maar maatschappelijk nut en noodzaak voorop stelt. Het ministerie moet onmiddellijk andere, minder invasieve wijzen om de crisis te bestrijden actief onderzoeken en prioriteren, zoals het (tijdelijk) aannemen van meer personeel voor het op grotere schaal uitvoeren van contactonderzoek of de inzet van mondkapjes. Mocht een technologische oplossing onderdeel zijn van een transitiestrategie, dan moeten de voorwaarden en aanbevelingen, zoals eerder opgesteld door experts en wetenschappers, de leidraad vormen voor de ontwikkeling en inbedding daarvan in de samenleving.

Uitgangspunten

Lees hier de uitgangspunten die noodzakelijk zijn voor het beschermen van onze vrijheden en rechten, onze veiligheid en sociale cohesie. Lees hier de ervaringen van een aantal experts betrokken bij het selectieproces.

We bouwen onze eigen gevangenis

rovanov — Tue, 10 Mar 2020 10:29:19 +0000

Toen Steven Spielberg in 2002 de film Minority Report presenteerde, noemde we dit een sciencefictionfilm. Achttien jaar later is dit niet meer futuristisch maar is het de realiteit van de ingeslagen weg. Voor wie de film niet kent in het kort: het gaat over een politie-eenheid die met hulp van algoritmen en Big Data (heel veel Big Data) misdaad voorkomt door mensen te arresteren die “van plan zijn” een misdaad te gaan plegen. Dus even voor de duidelijkheid: er vinden arrestaties plaats voordat de misdaad heeft plaatsgevonden. Zover zijn we in Nederland nog niet, maar Predictive policing is vandaag wel algemeen Nederlands politiebeleid. In Nederland wordt gesproken over het Criminaliteits Anticipatie Systeem (CAS). Klinkt goed, want we willen criminelen vangen. De berichtgeving hierover in de media is sinds 2017 wat opgedroogd en dit is meestal een teken dat er achter de schermen grote vooruitgang in dit proces plaats vindt. De ambities zijn hoog, de technische ontwikkelingen gaan snel, sneller dan ons begrip hierover en de Big Data berg groeit exponentieel. Dat hierbij het bestaande recht niet altijd al te nauw genomen wordt, is inherent aan de doelstellingen: snuffelen, verzamelen, ongemerkt surveilleren.

Exhibitionisme

Er worden altijd dezelfde argumenten gebruikt: meer data, meer burgers preventief en intensief monitoren zal tot meer veiligheid leiden. De gevolgen van deze ontwikkeling is verwoestend. Onze rechtstaat zal volledig ontmanteld worden en over de kop gaan. Voor de burger zal een ondoorzichtig, willekeurig juridisch Wilde Westen overblijven. Zorgwekkend hieraan is vooral dat bijna iedere burger vol overgave actief aan deze ontwikkeling meewerkt. Door het onbezonnen gebruik van smartphones en social media, het ongereflecteerde digitale geklik, de gemakzuchtige omgang met allerlei apps en het exhibitionistisch pingedrag(!) leveren we de zo begeerde data waarmee een nieuw tijdperk gebouwd wordt. Een tijdperk waarin de menswaardigheid een randverschijnsel wordt, individuele vrijheid een illusie. Een tijdperk waarin de meesten van ons zullen baden in zelfgenoegzaamheid en verblind zijn door een geestelijke ontwikkelingsstagnatie.

Fake nieuws

[caption id="attachment_53012" align="alignright" width="300"] Uit de film Metropolis[/caption] Uit recente berekeningen van het CBS blijkt dat, wanneer we alle burgers preventief in de gevangenis opsluiten, de criminaliteit met nagenoeg 100% zal afnemen. Dat is geweldig! Maar natuurlijk nonsens, het geeft wel de vrijheidsberoving weer waar we op afstevenen. Vrijheidsberoving door digitale waarschijnlijkheden en een heilig geloof in onwaarheden die de door mensen geprogrammeerde algoritmen ons voorspiegelen.

Is dit de wereld die je wilt?

We geven in 4 stappen een schets van een ontwikkeling die plaats zal gaan vinden. Hierbij is het geen vraag óf, maar wanneer het zover is. Want we weten maar al te goed: waar nieuwe data beschikbaar komen, waar nieuwe technieken ontwikkeld worden, zullen ook behoeften ontstaan deze te gebruiken. Stap 1: CAS Computersystemen voorspellen de plaats en het tijdstip van zakkenrollerij, straatroof, geweld, diefstal en inbraken. Het is zonder twijfel zeer fascinerend dat deze voorspellingen überhaupt gedaan kunnen worden. Volgens ontwikkelaars van deze techniek, bereikt men inmiddels rond de 80% waarschijnlijkheid dat de voorspellingen kloppen. Overbodig te melden dat deze score zich steeds verder zal verhogen. Maar we mogen nooit vergeten dat het om waarschijnlijkheden gaat en dus nooit de 100% kan bereiken en niets met waarheid te maken heeft! Stap 2: Wie komt als dader in aanmerking? Dit is een logische en een legitieme vraag. Natuurlijk is de politie gebaat bij een aanwijzing hierover. Bij de hierboven reeds vermelde exponentieel groeiende Big Data Berg, zal men ook aan deze vraag tegemoet willen en kunnen komen. Een algoritme zal binnenkort de opsporingsdiensten namenlijsten van mogelijke daders presenteren. Uw naam staat hier wellicht ook bij en u zult genoodzaakt worden uit te leggen waarom u niet de dader bent. Bij deze voorspellingen zullen steeds vaker data gebruikt gaan worden van commerciële bedrijven zoals bijvoorbeeld Google, Facebook maar ook de NS of Netflix. Hiermee wordt een eerste stap genomen om commerciële bedrijven (officieel) te laten anticiperen aan criminaliteitsbestrijding. Voor ons als burger, maar ook voor de opsporingsdiensten, zal het altijd een geheim blijven hoe de door deze bedrijven geleverde data tot stand zijn gekomen. Deze bedrijven zullen, waarschijnlijk op basis van aangetoonde successen, hiervoor hun provisie opstrijken. Stap 3: De digitale aanklacht De boven beschreven opsporingsmogelijkheden zijn al een feit. Deze zullen verder geoptimaliseerd en doeltreffender worden. We zullen scores van 95% en nog hoger bereiken. Dit geldt in het bijzonder voor het aanwijzen van mogelijk verdachte personen. Er zal enige tijd moeten verstrijken, de resultaten zullen nog geloofwaardiger worden en dan, dan zullen de meeste mensen verlangen naar deze illusie van veiligheid, rechtvaardigheid en efficiëntie. De (terechte) bedenkingen worden van tafel geveegd. Het zal met een “proef” beginnen, waarbij computers de aanklacht zullen gaan formuleren en produceren. Deze stap is niet zo groot. Immers, opsporen doen we al op basis van waarschijnlijkheden die door algoritmen berekend worden. Nu wordt het voor de verdachte al aardig lastig, want we hebben inmiddels ook de omgekeerde bewijslast ingevoerd. Niet de openbare aanklager moet de schuld bewijzen maar de verdachte moet zijn onschuld bewijzen. Dit is veel efficiënter en is – om alvast aan te wennen – nu al in de drugsbestrijding en belastingontduiking ingevoerd. Voor de verdachte gaat het moeilijk worden. Deze wordt namelijk geconfronteerd met, laten we zeggen, 1200 pagina’s aan (persoonlijk) materiaal, die met elkaar het indicatieve bewijs onderbouwen. In de kop van de aanklacht staat: 97,8% waarschijnlijkheid. Dit wordt niet “eventjes” zeggen dat je onschuldig bent. Digitaal gaat er niets verloren. Je wordt geconfronteerd met zaken die 15, 20 of 30 jaar geleden een rol in je leven speelden. Dit is een probleem want misschien, heel misschien kan je je hieraan nog herinneren, maar details ben je al lang vergeten. Met grote waarschijnlijkheid is je houding t.o.v. de opgesomde feiten inmiddels verandert. Jij bent veranderd en je hebt je verder ontwikkelt. De digitale wereld kent echter geen levende ontwikkeling. Hier ontstaat een juridisch en moreel probleem. Dit probleem is tegelijkertijd ook het doel van predictive policing. Namelijk: het voorspellen van criminaliteit zodat de politie kan optreden vóórdat er is gehandeld. In het huidige rechtssysteem is een voorwaarde voor strafbaarstelling dat de verdachte strafbaar gehandeld moet hebben. Er zal een verschuiving plaatsvinden van de handeling naar de intentie. In plaats van strafbare handelingen worden afwijkende intenties de graadmeter. Hier komen we dus aan bij de gedachten politie. Stap 4: De rechtspraak De volgende stap is dan ook niet meer zo groot: in de rechtsspraak zullen algoritmen hun intrede doen. Rechters zijn mensen en mensen kunnen vermoeid zijn, kunnen zich vergissen, maken fouten en oordelen altijd vanuit subjectieve opvattingen, bovendien zijn ze duur. De roep zal klinken naar een “objectievere”, efficiëntere en betrouwbaardere rechtsspraak. Tevens geen wachtlijsten meer en veel goedkoper. Want in de toekomst zouden algoritmen met een waarschijnlijkheid van 98% of meer, het “betere” vonnis kunnen vellen. Een aanzienlijk hogere score dus dan een rechter van vlees en bloed. Men is dan inmiddels wel vergeten of neemt het op de koop toe, dat een algoritme niet objectief is en slechts waarschijnlijkheden produceert, geen waarheden. Ook heeft een algoritme niets met moraliteit te maken, iets wat essentieel is in de rechtsspraak. De meeste data die de algoritmen voorgeschoteld krijgen om te verwerken, stammen van commerciële bedrijven. Hierbij zal het zowel voor de burger en opsporingsdiensten nooit herkenbaar worden welke data tot dit resultaat gevoerd hebben.

Is dit de wereld waarin je wilt leven?

Zo ja, dan is dat een keuze, u hoeft verder niets te doen. Zo nee, waarom voedert u dan dagelijks deze systemen met uw data? Door uw exhibitionistisch gedrag levert u vrijwillig uw levensgewoonten, uw gedrag, uw voorkeuren, smaak persoonlijke data & bewegingsprofiel. Bovendien verkoopt u ook nog eens dagelijks uw vrienden en kennissen door het gebruik van Gmail, Hotmail en dat soort lugubere datarovers. Waarom doet u dat? Wanneer ons denken er ver genoeg aan gewend (gemanipuleerd) is, zullen we de zaken zoals hierboven beschreven gaan toejuichen en met groot enthousiasme omarmen. Dan is het te laat iets te ondernemen. Welkom in de wereld van George Orwell.

[aiovg_video id=53979]

Een goede indruk over de stand van zaken betreffende Big Data & Algoritmen geeft dit uitstekende interview van Tegenlicht met Harvard-hoogleraar Shoshana Zuboff. Helaas wordt ook bij deze reportage vooral de commerciële kant benadrukt. Tussen de regels door hoor je wel dat het eigenlijk over het beheersen van ons denken en over de manipulatie van ons gedrag gaat.

Op WakkerMens: Big Data en algoritmen Nieuwsbrief WM: De slimme meter kan je weigeren Ars Aequi, juridische uitgeverij: Predictive policing: De opkomst van een gedachtenpolitie? Bits off Freedom: Hoe de politie haar buitenwettelijke surveillancenetwerk uitbreidt NRC: Hoe de politie misdaad opspoort nog voordat die heeft plaatsgevonden NU.nl: Politiesysteem-gaat-misdaad-voorspellen NRC: SyRI via de rechter verboden

Digitale grondrechten

rovanov — Sun, 01 Mar 2020 14:00:24 +0000

Dit bericht is van Karin Spaink

DE GRONDWET HEEFT ALS doel de burger te beschermen tegen overheidsbemoeienis en hem een aantal rechten te garanderen. De macht van de overheid wordt door de grondwet ingeperkt: de constitutie verplicht haar om burgers gelijk te behandelen, hen vrij te laten in hun religieuze en politieke keuzes, en verbiedt haar al te ver door te dringen in het privéleven van burgers. Het recht op privacy, de vrijheid van meningsuiting, het briefgeheim en de vrijheid van drukpers zijn allemaal in de grondwet vastgelegd. Een deel van die grondrechten behoeft herziening; daartoe is eerder dit jaar een overheidscommissie ingesteld: de commissie Grondrechten in het digitale tijdperk. De grondwet gaat immers uitgebreid in op media die achterhaald raken en niemand weet precies hoe allerlei nieuwe media er in passen. Het briefgeheim bijvoorbeeld beschermt een medium dat gaandeweg uit de tijd raakt, maar op e-mail — de moderne brief — is datzelfde briefgeheim niet zonder meer van toepassing. Telegrammen worden grondwettelijk beschermd via het telegrafiegeheim (en nog slechts zelden verzonden); communicatie via fax en internet-telefonie, aanzienlijk populairder, ontberen een vergelijkbare bescherming. De vrijheid van drukpers is een groot goed, maar wat betekent die vrijheid precies als kranten, brochures en boeken niet langer worden gedrukt doch digitaal de wereld in gaan? Kunnen zulke media dan aanspraak blijven maken op hun oude rechten? Moet diezelfde vrijheid van drukpers — die eigenlijk “vrijheid tot publiceren” inhoudt — van toepassing worden verklaard op homepages? Of moeten homepages met meer beperkingen worden omkleed, zoals nu bijvoorbeeld ook voor radio en televisie geldt? Vallen irc-sessies, mailinglists en videoconferenties ook onder het recht op vergaderen en betogen? Algemener gesteld: is het niet de hoogste tijd om grondrechten onafhankelijk van de gebruikte communicatietechnieken te definiëren?

*****

WAT OPVALT AAN DE diverse grondwettelijke rechten omtrent informatie en communicatie, is dat ze ruimhartiger zijn naarmate het medium ouder en meer ingeburgerd is. De vrijheid van drukpers (zo’n vier eeuwen oud) is vrijwel ongelimiteerd: er is in het geheel geen censuur op boeken en kranten, toetsing vindt uitsluitend achteraf plaats en je mag zowat alles zeggen, behalve wanneer het discriminerend of lasterlijk is of staatsgeheimen schendt. Jongere media, zoals radio, televisie en film, zijn grondwettelijk strenger beperkt: daar is ofwel een leeftijdscriterium ingevoerd en wordt de bescherming der goede zeden ingeroepen, ofwel worden er eisen aan het totale programmapakket gesteld, ofwel kan er voorafgaand aan uitzending op algemeen inhoudelijke gronden worden getoetst. Tegenwoordig roepen steeds meer parlementariërs dat homepages aan een keuringssysteem onderworpen zouden moeten worden — en al wie een dergelijke certificatie weigert, komt dan vermoedelijk niet meer in de zoeksystemen terecht en raakt derhalve moeilijk vindbaar. Waarom niet tot een drastische vereenvoudiging besloten? Zou het niet zinnig zijn de vrijheid van drukpers van toepassing te verklaren op alle vormen van het publiceren en verspreiden van meningen en informatie — van krant en boek tot tv en internet, of wat er later ook uitgevonden moge worden? De vrijheid van drukpers is, met haar heldere regels (geen censuur vooraf, en later eventueel een toetsing aan de wet door een onafhankelijk rechter), uitentreuren beproefd en door de eeuwen gevormd en geslepen; zo werd het tot een juweeltje. Waarom zou dat juweel in een andere zetting haar glans verliezen, of zelfs tot gif worden? Voor de wijziging van het brief, telefonie- en telegrafiegeheim is eenzelfde drastische vereenvoudiging denkbaar: alle communicatie die geadresseerd is (dat wil zeggen: gericht aan en voor een beperkt aantal mensen bedoeld) is in principe geheim en de overheid heeft geen recht zulke communicatie te onderscheppen of af te tappen, tenzij de rechter zulks gelast in verband met de staatsveiligheid of in het belang van de opsporing van criminele zaken. Daarbij doet het er niet toe of die communicatie per fax, e-mail, post, mobiele telefoon of postduif geschiedt. En het is hoognodig dat ook gewone gesprekken beter worden beschermd. Je schrikt je rot als je ontdekt hoe makkelijk het is om een gesprek tussen twee mensen in een huis op te vangen. Richtmicrofoons zijn al vreselijk ouderwets: tegenwoordig zijn er wandelende microfoontjes ter grootte van een mier die op expeditie kunnen worden gestuurd, en microfoons die vanaf de buitenmuur van een huis elke fluister kunnen opvangen. Tegenwoordig is het niet alleen de overheid die inbreuk dreigt te maken op de privacy van burgers. Dat geldt eens te meer voor allerlei andere instanties die gegevens vastleggen, via bewakingscamera’s, digitale transacties en bedrijfspasjes tot chipkaarten, mobiele telefoons en tolregistraties. Wie leeft laat uiteraard sporen na, maar tegenwoordig zijn vrijwel al die sporen opgeslagen, met elkaar in verband te brengen en te vergelijken. Door uitgebreide databases bij te houden en daar slimme algoritmes op los te laten, is immens veel over groepen mensen en individuele burgers te achterhalen. Het duurt niet lang of van iedereen is na te gaan wanneer hij waar was en wat hij die dag aan inkopen en uitgaven heeft gedaan, plus met wie hij in contact heeft gestaan en van welke netwerken hij deel uitmaakt. Is de grondwet in staat zulke ontwikkelingen in te dammen en er invloed op uit te oefenen? Mijns inziens dient de overheid haar burgers een zekere mate van alledaagse anonimiteit te garanderen. Het zou een grondrecht moeten zijn betalingen te kunnen doen, te kunnen reizen of met een ander op afstand te kunnen communiceren zonder daarbij altijd een deel van je identiteit te moeten prijsgeven. Dat het toch niet erg is dat Albert Heijn weet wat je koopt, zeggen veel mensen dan, of dat het hen niet kan schelen dat iemand weet wanneer ze waar geld opnamen of over de snelweg reden of via de bewakingscamera’s van een winkelcentrum geregistreerd werden: ze achten dat nauwelijks een schending van hun privacy, en bovendien noodzakelijk voor het vangen van serieuze misdadigers. Maar grote misdadigers worden zelden op die manier gevangen, en juist zulke ontwikkelingen eroderen ieders privacy en maken de burger onnodig transparant en traceerbaar. Bovendien wordt het anders als je verzekeraar ineens weet hoeveel drank je bij Albert Heijn koopt en je op grond daarvan geen ziekte-uitkering geeft. Of wanneer je moet komen opdraven voor een buurtonderzoek naar aanleiding van een lustmoord terwijl je alleen op die snelweg zat vanwege een heimelijk bezoek aan je homofiele zoon die door je echtgenote het huis is uitgedonderd. Een beetje rommelen hoort erbij, en kleine leugentjes zijn de smeerolie van de maatschappij. Big Brother bestaat niet – die is ingehaald door talloze Little Sisters, en ze klikken allemaal. Dit bericht is van Karin Spaink

Veiligheid

rovanov — Sat, 22 Feb 2020 11:02:22 +0000

Dit bericht is van Karin Spaink

Mateloze dataverzamelingen aanleggen over alles wat wij burgers doen – waar we lopen, hoe en wanneer we reizen, met wie we bellen, mailen of chatten – gebeurt uitsluitend voor onze eigen veiligheid, zo verzekert de overheid ons. Dat opsporingsdiensten tegenwoordig zonder tussenkomst van de rechter inmiddels bij bedrijven, banken en verzekeraars zowat alle soorten gegevens over ons mogen opvragen, zelfs al rust er geen enkele verdenking op ons, is ook al voor onze veiligheid. Onze veiligheid neemt niet toe wanneer wij allemaal structureel door de overheid worden bespioneerd. Zelfs de meest fijnmazige bespionering van het hele volk kan niet verhinderen dat een enkele fanaat iets dramatisch doet. Intussen worden miljoenen mensen die werkelijk nergens van worden verdacht, massaal in de gaten gehouden. Dat is een enorme verspilling van menskracht, en vooral: van aandacht. Bijna iedereen die ooit een grote aanslag heeft gepleegd, stond al eerder op de radar van de opsporingsdiensten, maar niemand had tijd om die signalen op te volgen. We zijn zo druk bezig om hooibergen aan te leggen en te ordenen, dat niemand tijd overheeft om iets te doen met mogelijke naalden. Bovendien weten we eigenlijk niet goed hoe zoiets eruit ziet: een naald. Ja nee, kan wel zijn, maar láter, later zal het wel werken, is het argument: ooit zullen onze algoritmes zo goed zijn dat geoormerkte verdachten vanzelf uit de eindeloze datastroom komen rollen. Maar eerst hebben we meer informatie over alle burgers nodig! Pas dan zullen afwijkende patronen zichtbaar kunnen worden. Die redenering houdt in dat we onze privacy niet opgeven in ruil voor bewezen grotere veiligheid, maar in het kader van wat een bar slecht georganiseerde zoektocht naar artificiële intelligentie blijkt te zijn. Onderwijl houdt de overheid alle vragen naar efficiëntie en werking van haar spionage hardnekkig af. “Hoeveel aanslagen hebben we met deze burgersurveillance kunnen voorkomen?” “Veel.” “Vertel eens wat meer? “Dat kan niet, met het oog op de nationale veiligheid.” “Maar wat doet u precies met onze gegevens?” “Dat kunnen we niet zeggen, met het oog op de nationale veiligheid.” “Hoe gaat u om met onze gegevens? Hoe bewerkt u die, en hoe komt u precies tot verdenkingen?” “Dat kunnen we niet zeggen. Met het oog op de nationale veiligheid, ziet u.” Nationale veiligheid blijkt een geweldige stoplap. Met een beroep daarop kun je alles verzamelen, alles rechtvaardigen, ja zelfs privacy tot obstakel verklaren, en jezelf als overheid onderwijl aan elke toetsing en uitleg onttrekken, ja zelfs het parlement tekst en uitleg weigeren. Zelfs als blijkt dat maatregelen die uitsluitend werden toegestaan in het kader van terrorismebestrijding, tegenwoordig hoofdzakelijk worden ingezet om verkeersboetes te innen of mensen met een belastingachterstand op te sporen. Dit bericht is van Karin Spaink

Algoritmen en Big Data

rovanov — Fri, 21 Feb 2020 21:28:20 +0000

Eigenlijk wilden we hier een simpele uitleg geven over wat precies een algoritme is. Maar juist deze versimpeling is in veel gevallen de oorzaak dat maar weinigen de echte essentie ervan pakken. Bovendien zijn er genoeg publicaties op internet te vinden waarvan we enkele onder dit bericht zullen linken. Er is de laatste jaren heel wat over Big Data, Meta Data en algoritmen te doen. Veel mensen hebben de mond er van vol, maar weinigen weten bij navraag waar het precies over gaat. Deze groep van “niet wetenden” is nagenoeg identiek met diegenen die rond toeteren dat ze niets te verbergen hebben wanneer het over trackers, hackers, inlichtingen- of opsporingsdiensten gaat. Deskundigen uit de ICT-wereld publiceren met regelmaat begrijpelijke uitleg over algoritmen en Big Data. Na het lezen van zo een uitleg lijkt het allemaal vrij eenvoudig en onschuldig. Feitelijk juist, maar zoals we het vaak zien is dit maar de halve waarheid.

Een algoritme

Een algoritme wordt graag als een stappenplan beschreven zoals bijvoorbeeld een taart bakken. Doelstelling → ingrediënten → verwerking → taart Dit is inderdaad een voorbeeld van een klein algoritmetje. Daar is nix mis mee. Dat was dus de halve waarheid, waar de meeste publicaties over algoritmen dan ook klaar zijn. Het wordt een ander verhaal wanneer deze ingrediënten bestaan uit persoonlijke data. Veel gegevens over menselijk handelen, veel gegevens over menselijk gedrag en hééééél veel privé gegevens. Verdiepende publicaties of reportages wijzen er op dat allerlei bedrijven ons heimelijk bespioneren, wel of niet legaal, en ons allerlei zaken willen verkopen. Gepersonaliseerde advertenties, klinkt ook nog onschuldig. Immers, bijna iedereen verkeert in de illusie dat hij wakker genoeg is en zich niet ongewild laat verleiden. Bovendien is adverteren legitiem en bedrijven moeten geld verdienen. Een zeer goede reportage van Tegenlicht weet zelfs te berichten dat bedrijven inmiddels in staat zijn om de burger niet alleen allerlei zaken op te dringen maar precies op het moment suprême, wanneer de toekomstige klant het meest ontvankelijk hiervoor is. Het “slachtoffer” verkeert op het moment van toeslaan in de meest gunstige emotionele conditie zodat deze doelpersoon bereid is met enkele kliks een peperduur jasje van lamsleer te kopen.

Alarm

Nu moeten natuurlijk alle alarmklokken gaan tingelen! Men heeft dus zicht op mijn emotioneel binnenleven? Ze kunnen dus uitvogelen of ik gestrest, labiel, gefrustreerd of euforisch ben? Wat weten ze nog meer van me? Want iedereen heeft wel eens iets te verbergen, dit wordt alleen bepaald door de context. Of vind je het wel prima dat de foto’s van je laatste gynaecologisch onderzoek op Facebook staan, of de knappe apotheker waarmee je net aan het flirten bent, deze even op zijn beeldscherm klikt? Hoe meer gegevens beschikbaar zijn, om zo meer kan men de doelstelling (taarten) variëren. Ook stijgt de waarschijnlijkheid dat het bereikte doel de oorspronkelijke doelstelling benaderd. Dit laatste is overigens belangrijk om vast te houden: benaderd.

Doelstelling → ingrediënten → verwerking → taart

Doelstelling: maak een lijst van alle potentiële terroristen in het postcodegebied 1234AB → Ingrediënten: Neem hier voor deze Big Data→ Verwerking: gebruik het algoritme A5574, bijv. verzamelen, vergelijken, filteren, weging, berekenen, enz → Doel (taart): 33 personen gevonden met naam en adres. Overigens onduidelijk waarom, maar uw naam staat ook op de lijst. Nu gaat het om een rekenmodel waarbij men naar een uitkomst streeft die het meest waarschijnlijk is. Dat wil zeggen dat het voor het grootste deel, x%, klopt en voor een kleiner deel, y%, dus niet. Men weet dat het nooit voor 100% twijfelvrij zal kloppen. Ook dit laatste is weer zeer belangrijk om even vast te houden omdat we dit in de (nabije) toekomst steeds meer zullen gaan vergeten. De uitkomst van een algoritme is altijd de grootste mogelijke waarschijnlijkheid over een bepaald gegeven, maar geeft nooit de waarheid weer.

Rechtsstaat

In de toekomst zullen algoritmen ook in de rechtsspraak hun intrede gaan doen. Rechters zijn mensen en mensen kunnen vermoeid zijn, kunnen zich vergissen, maken fouten en oordelen altijd vanuit subjectieve opvattingen, bovendien zijn ze duur. De roep zal gaan klinken naar “objectieve”, efficiëntere en betrouwbaardere rechtsspraak. Geen wachtlijsten meer en veel goedkoper. Want in de toekomst zouden algoritmen met een waarschijnlijkheid van 98% of meer, het “betere” vonnis kunnen vellen. Een aanzienlijk hogere score dus dan een rechter van vlees en bloed. Men is dan wel inmiddels vergeten of neemt het op de koop toe, dat een algoritme niet objectief is en slechts waarschijnlijkheden produceert. Ook heeft een algoritme niets met moraliteit te maken. Over deze toekomst muziek zullen we in een later artikel binnenkort verder ingaan.

Inlichtingen- en opsporingsdiensten.

Algoritmen die worden losgelaten op een gigantische berg aan Big Data en grote hoeveelheden aan persoonlijke gegevens zijn nodig om de criminaliteit en terreur te kunnen bestrijden. Onzin, sinds de “War on Terror” is losgebroken wordt ons deze noodzaak voorgespiegeld maar de noodzaak en effectiviteit hiervan is tot nu toe nog nooit aangetoond. Ook de commerciële schanddaden vormen nog niet het grootste gevaar welk achter de omgang met algoritmen schuil gaat. Waar het de grote techbedrijven samenwerkend met onze veiligheidsdiensten werkelijk om gaat, is om computers menselijk gedrag te leren “begrijpen”. Wanneer de computer ons gedrag begint te “begrijpen” kunnen ze dit gedrag niet alleen voorspellen maar ook beïnvloeden en vormen. En hier komen de grote interesses in het spel, het gaat niet om advertenties of artikelen verkopen het gaat over de controle van het gedachten goed en gedrag van de massa en van het individu. Wanneer ons denken ver genoeg gemanipuleerd is zullen we zaken zoals hierboven met de rechtsspraak beschreven, gaan toejuichen en met groot enthousiasme omarmen. Welkom in de wereld van George Orwell. De data die hiervoor nodig zijn en gebruikt worden, leveren we de diensten allemaal zelf, vrijwillig en vol overgave. De meesten van ons, bouwen dus actief mee aan de totalitaire staat waarin we straks zelf gevangen zitten.

Waarmee leveren we al deze data?

Pinnen, OV-chipkaart Smartphones principieel en de meeste apps in het bijzonder. WhatsApp, Facebook Google: Zoekmachine, Chrome, Drive Mailverkeer via de zogenaamde “gratis” diensten zoals Gmail, Hotmail, Yahoo, icloud enz. Netflix, Spotify Navigatie systemen Smart TV, smart watch enz. Smart verwarming, bepaalde kamerthermostaten en sommige rookmelders De lijst is nog langer…. Waarom werken we allemaal actief aan onze eigen ondergang mee? Is het gemak, vermaak of het “gratis” gebruik de kick? Of gewoon dom en luiheid? Voor alle hierboven genoemde data- bronnen, lekken en sporen zijn goede alternatieven beschikbaar. Ja, en sommigen zijn net iets onhandiger in het gebruik. Bij genoeg interesse zullen we dit ergens op WakkerMens nog een plekje geven.

Tegenlicht

De hier volgende uitzending van Tegenlicht geeft een goede indruk over de actuele ontwikkelingen. Helaas wordt ook bij deze reportage vooral op de commerciële kant ingegaan. De essentie hoor je slechts tussen de regels door: het beheersen van ons denken en de manipulatie van ons gedrag. Ook wordt in dit interview gezegd dat je als enkeling geen invloed op deze ontwikkeling hebt. Dit is natuurlijk onzin. De plofkip wordt geproduceerd omdat we deze kip kopen. Wanneer we vanaf vandaag besluiten de plofkip niet meer te kopen, wordt deze overmorgen niet meer geproduceerd.

[aiovg_video id=53979]

Vertrouwd u onze eigen staat eigenlijk nog?

Bent u nog steeds van mening dat de staat het beste met ons burgers voor heeft? Zou het kunnen zijn dat de staat geheel andere interesses heeft? Hierover vindt u in onze videotheek een interessante lezing van Rainer Mausfeld: De angst van de Machtelite voor het Volk Hoe de politie haar buitenwettelijke surveillancenetwerk uitbreidt. CBP: Overheid overtreedt steeds vaker privacywet Overheid stimuleert en subsidieert illegale camera’s Geheime diensten mogen straks veel meer. Waar is het toezicht? Minister komt met zorgwekkende antwoorden op Kamervragen over CATCH Slimme meter kan je weigeren (Uit een nieuwsbrief van WakkerMens)

Over algoritmen en Big Data

Wat is een algoritme? (De Correspondent) Wat is Big Data? (De Correspondent) Algoritmes op Mediawijsheid

Een kijkje in de illegaliteit:

De taxi centrale U staat op een zwarte lijst Cash is het laatste bastion van de privacy EFF: Ring moet geen gezichtsherkenning aan deurbel toevoegen Hoe Nederland en andere Europese landen mensenrechten uitkleden in de strijd tegen terrorisme

De nieuwe horigheid

rovanov — Wed, 19 Feb 2020 10:37:16 +0000

Dit bericht is van Karin Spaink

[caption id="attachment_52885" align="alignright" width="300"] © Wendy Wei, foto op Pexels[/caption] Big data rukken op: het verzamelen van informatie, om daar vervolgens algoritmes op los te laten die tot beter onderbouwde beslissingen zouden komen dan wijzelf. Er gaat van alles mis bij al die mooie technologische dromen. Zo wordt de informatie in kwestie bepaald niet altijd netjes verzameld. Veel datasporen worden aan mensen onttrokken zonder dat wij daar weet van hebben, laat staan dat we grip hebben op wat er vervolgens mee gebeurt. Intussen hebben de beslissingen die uit die algoritmes komen rollen – gewoonlijk heel soft als ‘suggesties’, ‘aanwijzingen’ of ‘indicaties’ betiteld – geregeld zeer verstrekkende gevolgen. U komt helaas niet in aanmerking voor een lening bij ons. Of: uw auto lijkt ons te duur voor uw inkomen. Wij denken op grond van uw profiel dat wij uw sollicitatie afwijzen. De Belastingdienst zet uw toeslag voor kinderopvang stop, want u lijkt ons een fraudegeval. Of Jeugdzorg ziet ‘signalen’ van ‘vermoedens' van kindermishandeling, en zet een vlaggetje bij uw gezin. Nu willen de entrepreneurs ook de kunsten in. Journalist en programmamaker Jaïr Tchong beschreef de plannen die het Belgische PXL-Music vorige week op een congres van de Vereniging Nederlandse Poppodia en Festivals presenteerde. Prachtige vergezichten, werkelijk waar: op grond van de data van bezoekers (hun Google-gebruik, waar ze kwamen, waar ze naar luisterden, wat ze verder zoal deden) en de gegevens van zalen zelf (hoeveel mensen kunnen erin, hoeveel kaarten verkopen ze bij elk optreden) hoopt PXL-Music de zaalprogrammeurs te kunnen voorspellen welke acts tot volle zalen leiden en welke acts ze beter niet kunnen boeken. Naïef-optimistisch meldde de spreker dat podia zo minder missers zouden hebben, en dan dus fijn meer geld zouden overhouden voor experimenten. Tchong zag het al voor zich. Wie had, met zo’n algoritme in de hand, in ’s hemelsnaam ooit het prille Nirvana geboekt? En was het niet raar dat podia én bezoekers voor deze vermeende, gladgestreken slimheid al hun data moesten afstaan aan een bedrijfje dat hen vervolgens wilde aansturen en daar een verdienmodel op wilde bouwen? Denk aan hoe restaurantsite Lens, ooit begonnen als een ‘handige’ beslishulp voor wie buiten de deur wilde eten, gaandeweg dictatoriale trekjes kreeg. Zo verdwenen restaurants met uitmuntende reviews miraculeus in de krochten van Iens wanneer ze Iens geen reclamegeld betaalden. ‘Maffiapraktijken,’ oordeelden de restauranthouders terecht. Ik realiseerde me dat er een droom aan gruzels lag. Ooit beloofde internet de middle man overbodig te maken: je kon voortaan je muziek rechtstreeks bij je favoriete artiest kopen, zelf je reis boeken, of een boek uit de VS importeren. Veel tussenhandelaren zijn inmiddels verdwenen. Maar nu wordt er, beetje bij beetje, een bovenlaag van handelaars in big data gemetseld, die zelfstandige bedrijven – inclusief hun klanten – horig tracht te maken. Dit bericht is van Karin Spaink

Drempel verlaging voor atoomwapens

rovanov — Tue, 11 Feb 2020 13:12:14 +0000

Foute “vrienden”

Op 4 februari heeft het Pentagon gemeld dat de Verenigde Staten op onderzeeërs van de Ohio-klasse, intercontinentale raketten met "Mini atoombommen” heeft geïnstalleerd. Dit verlaagt natuurlijk de drempel voor het gebruik van nucleaire wapens. De Ohio-klasse is vooral vanwege de “second-strike” belangrijk voor Amerika. Dit houdt in dat wanneer Amerika door een nucleaire aanval vernietigt zou worden, de aanvaller nog steeds door Amerika kan worden vernietigd. Daarvoor zijn de 18 onderzeeërs met 24 intercontinentale raketten bewapend waarvan 8 van een atomaire kernkop kunnen worden voorzien. Dit zijn geen kleine kernkoppen, ze hebben een explosieve kracht van 100 kiloton. Ter vergelijking: de bom op Hiroshima had een explosieve kracht van 13 kiloton. De Verenigde Staten hebben in 2019 een nieuwe mini-atoombom, de W76-2, ontwikkelt. Deze bom heeft een explosieve kracht van "slechts" 5 tot 6 kiloton, dus nog niet eens de helft van de bom op Hiroshima. Deskundigen vrezen dat deze bommen de drempel verlagen voor het gebruik van nucleaire wapens, omdat daarmee het effect "beperkt" zou kunnen worden. Juist vanwege deze “beperkte” explosieve kracht is er grote kritiek hierop. Om deze mini A-bommen nu op intercontinentale ballistische raketten te stationeren, rechtvaardigt het Pentagon als volgt:

Het Ministerie ziet de noodzaak om een klein aantal kernkoppen op deze onderzeeërs te moderniseren, om op potentiële vijanden, zoals Rusland, te kunnen reageren.

Men wil vanuit de VS dus het gebruik van kleine nucleaire bommen tegen Rusland mogelijk maken. In de Verenigde Staten zijn er strategen die een "beperkte nucleaire oorlog" voor mogelijk houden. Afgezien dat dit een zeer gevaarlijk denken is (vooral voor het slachtveld Europa!), is deze gedachte niet erg realistisch. De logica van een oorlog is dat je reageert op een aanval. Het gebruik van kleine nucleaire wapens leidt onvermijdelijk tot een reactie, en waarschijnk met grotere nucleaire wapens. Hierbij komt dat de Russische atoomdoctrine expliciet een eerste slag verbied. Rusland behoudt zich het recht voor om nucleaire wapens slechts in twee gevallen in te zetten: 1) als een reactie op een nucleaire aanval en 2) wanneer het bestaan van Rusland in acuut gevaar is, dus wanneer Rusland een conventionele oorlog zou verliezen. De Verenigde Staten hebben echter het gebruik van nucleaire wapens als een eerste aanval expliciet niet uitgesloten. Dit maakt de installatie van deze wapens zo gevaarlijk, omdat de Verenigde Staten van mening zou kunnen zijn dat, bij een “beperkte” eerste aanval, zij de overhand zouden hebben. Dienovereenkomstig bezorgd was de reactie van het Russische Ministerie van buitenlandse zaken:

We reageren met grote zorg, niet omdat wij het als een bedreiging voor de veiligheid van ons land beschouwen, die wordt gewaarborgd als een resultaat van onze eigen inspanningen, maar door de leer en concepten die worden gebruikt op het gebied van nucleaire wapens. Dit is zeer verontrustend. De stationering van kernwapens door de Verenigde Staten met geringe explosieve kracht, betekent dat eerder geformuleerde argumenten door de Amerikanen over de mogelijkheid van dergelijke wapens in een hypothetische conflict in te zetten, al realiteit zijn. Dit toont aan dat de Verenigde Staten daadwerkelijk de nucleaire drempel verlagen en aannemen dat een beperkte nucleaire oorlog te voeren is en deze ook gewonnen kan worden.

De Amerikaanse Minister van defensie Esper zei op 7. Februari op een persconferentie:

Kernkoppen met een lagere explosieve kracht, geven aan de opperste bevelhebber de mogelijkheid voor verschillende opties. We willen altijd alle opties hebben om conflicten in te kunnen dammen. Uiteindelijk willen we altijd het conflict beperken, maar als het nodig is, zijn we bereid om te vechten en te winnen. Uiteindelijk is het onze taak om de President zoveel mogelijk opties te geven om elk land van een conflict met de Verenigde Staten af te schrikken.

Je moet je afvragen waarom je Russische media moet lezen, als je wilt weten wat “ons” Westen doet. Een bericht van Scott Ritter, een voormalig U. S. Marine inlichtingen officier, hierover verscheen op RT.com

Waarom 9/11 belangrijk blijft

rovanov — Sat, 25 Jan 2020 21:00:20 +0000

We gaan het hier niet hebben over de gebeurtenissen van 11/9, hierover is genoeg te vinden op internet, of op Wakkermens. We willen proberen het gebeuren in een grotere context te plaatsen. Over de gevolgen van deze aanlagen dus. Tot nu toe waren oorlogen altijd territoriale oorlogen. Men begon een oorlog omdat men zijn territorium, macht of invloedssfeer wilde uitbreiden. Of men begon een oorlog om aan grondstoffen te komen. Dit laatste is dan gewoon een rooftocht en tegelijkertijd de meest voorkomende reden van bijna alle oorlogen. De meeste oorlogen (maar ook de meeste volksopstanden) zijn, ook vandaag, op rooftocht terug te voeren. Nu was het anders. De Amerikaanse oorlogsverklaring na 9/11, the war on terror, richtte zich niet tegen een staat. Ondanks dat de regering Bush ook de aanslagen gebruikte als rechtvaardiging voor de oorlogen in Afghanistan en Irak (grondstoffen roof en zelfverrijking), opende zij voor het eerst in de geschiedenis een offensief tegen alle mensen op onze aardbodem. Vanaf de 11 september 2001 was elk mens, elk individu op aarde een potentiële tegenstander van... Ja van wie eigenlijk?

Oorlogsverklaring tegen de mensheid

De aanslagen van 11 september 2001 waren het startschot voor een oorlog tegen de mensheid.

Wie niet voor ons is, is tegen ons.

Dit was de meest verhelderende uitspraak die president Bush in die rumoerige dagen over de koers die Amerika na de aanslagen zou gaan volgen. In duidelijke taal: Amerika zou alle staten classificeren in “willigen en niet-willigen”. Een duidelijke waarschuwing aan alle staatshoofden dus. Deze waarschuwing was niet alleen aan staten of staatshoofden gericht maar aan iedere wereldburger. Want, wanneer je ons niet gelooft, ben je tegen ons en kan je rekenen met op represailles. Hierdoor werd de 1e september 2001 de aftrap tot een wereldwijde oorlog: The war on terror.

Patriot Act

Binnen zes weken na de aanslagen werd de zogenaamde USA Patriot Act door het Amerikaanse congres aangenomen. Door de enorme omvang aan maatregelen die deze wet omvatte, bestaat er terechte twijfel of dit wetsvoorstel niet al ergens in de schuiflade lag te wachten, m.a.w. of deze wet niet al vóór de aanslagen was voorbereid. De Patriot Act maakte de weg vrij voor elke vorm van ongelimiteerde vrijheidsberoving en privacy schending van de burgers. De Amerikanen deden het voor, waardoor deze wet het voorbeeld werd voor alle regeringen om maatregelen te treffen tegen haar eigen burgers in de naam van terreurbestrijding.

“Veiligheid” tegen vrijheid

In navolging van de Amerikaanse Patriot Act zijn in zowat de gehele westerse wereld wetten aangenomen die de privacy van de burger sterk terugschroeven. Deze ontwikkeling is zeer zorgwekkend en zal dan ook steeds verder gaan. De regeringsleiders hebben sinds 9/11 een instrument in handen waarmee ze ongeremd verdere beperkingen in burgerlijke vrijheden kunnen opleggen.

Privacy kunnen we ons niet meer permitteren.

[caption id="attachment_52629" align="alignright" width="300"] Hoofd AIVD: ‘Wij willen alles van u kunnen weten, maar zeggen niet waarom’[/caption] Van veel wetten die in het kader van terrorisme- en criminaliteitsbestrijding zijn en worden aangenomen, zijn de meeste burgers zich niet zo erg bewust. De lijst maatregelen die onze Nederlandse staat heeft genomen sinds we met terrorisme te maken hebben, is zeer lang. Alleen de zogenaamde “sleepwet” kreeg in de media, en daarmee ook onder de bevolking, de nodige aandacht. Opsporingsdiensten hebben inmiddels haast ongelimiteerde mogelijkheden om het mail- internet- en telefoonverkeer van alle personen af te tappen. Alle personen betekent hier zowel verdachte maar ook onverdachte personen. Digitale kenteken herkenning is inmiddels een technische standaard en ook de digitale gezichtsherkenning is uit de kinderschoenen. Tevens wordt de burger langzaam voorbereidt op de omgekeerde bewijslast, want daar gaan we heen. Onze staat ontwikkelt een steeds groter wantrouwen tegen zijn eigen burgers, met als uiterste consequentie dat elke burger als verdachte gaat gelden. We zijn er niet ver vandaan dat de burger zijn eigen onschuld zal moeten gaan bewijzen. Hierover meer in een volgend artikel.

Het sprookje van de veiligheid

De overheid dringt steeds dieper binnen in ons privéleven. De meeste burgers vinden dat geen probleem, maar dat is naïef, zegt Karin Spaink tijdens de uitreiking van de Big Brother Awards. Want inmiddels is iedere burger verdacht in de ogen van de overheid. De burger gelooft in het sprookje dat er meer veiligheid zal ontstaan door vrijheden op te offeren. Vrijheden die we nooit meer terug zullen krijgen. Vele experts twijfelen echter aan de effectiviteit van veel maatregelen. Deze maatregelen leveren de overheid wel altijd enorme hoeveelheden aan data over ons. Opsporingsdiensten hebben inmiddels ongelimiteerde toegang tot onze privésfeer. Of deze opsporingsdiensten de tamelijk gebrekkige wetgeving na leven, is onwaarschijnlijk en bijna niet controleerbaar. Je mag je dus terecht afvragen of deze maatregelen eigenlijk wel bedoeld zijn om meer veiligheid te scheppen en om ons dus te “beschermen”. Of gaat het om iets heel anders? Het controleren en beheersen van de burger bijvoorbeeld? Ook hebben ergerlijke maatregelen zoals bijvoorbeeld de 100 ml vloeistof beperking bij vliegvelden, niets met veiligheid te maken. Een beetje waterstofperoxide, aceton en een zuur en je hebt een geweldig 100ml bommetje wat het vliegtuig met 100% zekerheid naar beneden laat komen. Nu kennen misschien niet alle burgers het recept voor dit explosieve mengsel, maar een terrorist kent deze met zekerheid. Waarom zijn dit soort maatregelen er dan?

Theater

Vanwege het theater effect. Door dit soort maatregelen aan den lijve te ondervinden, in een toch al een ietsepietsie opgewonden toestand door de aanstaande vliegreis, krijgen we onbewust het gevoel dat voor onze veiligheid gezorgd wordt. Ons vertrouwen in de overheidsmaatregelen wordt gesterkt en de goedkeuring voor nog meer vrijheid beperkende maatregelen stijgt. De verzamelwoede van onze staat stoot merkwaardig genoeg op geen grote weerstand bij de burgerij. Het vertrouwen wat de burger in de overheid heeft, is onterecht groot. Dat is vreemd, want onze overheid vertrouwt zijn burgers steeds minder. Dat veel overheidsdiensten elk jaar weer voor de Big Brother Awards genomineerd worden, geeft te denken. Bovendien: Weet jij of je deze staat ook in 15 jaar nog vertrouwd? De data over jou hebben ze dan in elk geval nog. Op de pagina’s van Privacy First en Privacy Barometer zijn vele berichten te vinden waar steeds weer misbruik, nalatigheid of gewoonweg onkunde bij overheidsdiensten aan het licht komen. Vrijheden die eenmaal zijn opgeheven, komen nooit meer terug.

Doe me nog maar een terreur aanslagje

Het is een merkwaardig fenomeen dat juist wanneer we de indruk krijgen dat we het allemaal wel gehad hebben met die maatregelen die ons onze burgerrechten ontnemen, dat er dan ergens weer een aanslag plaatsvind. Politici roepen dan prompt om meer bevoegdheden voor opsporingsdiensten, die dan nog meer beperkingen in de burgervrijheden zullen opleveren. Ook de burger zelf is, na zo een gewelddaad, emotioneel ontvankelijk voor “hardere” maatregelen en meer opsporingsbevoegdheden.

[aiovg_video id=53975]

Ole-Dammegård over verschillende valse vlag aanslagen.

Terreuraanslagen worden bijna altijd gevolgd door maatregelen tegen onze privacy en wetten die ons onze vrijheid ontnemen. Deze spiraal zal zich zolang herhalen totdat de burger zijn vrijheid volledig verloren heeft, transparant en horig is. Bij veel indrukwekkende aanslagen in de laatste jaren, aanslagen die ons werkelijk emotioneel getroffen hebben bestaan grote twijfels aan de officiële verklaring over de gang van zaken.

De vrijheid hebben we ingeruild voor de illusie van veiligheid

De derde wereldoorlog

De aanslagen van de 11 september 2001 gaven de impuls tot een massief, maar onzichtbaar geweld tegen privacy, vrijheid en burgerrechten. Deze ontwikkeling kent geen einde, zij is catastrofaal voor de gehele mensheid en voor de ontwikkeling van de individuele burger in het bijzonder. Dat zelfs Amnesty International zich zorgen maakt over de mensenrechten binnen de EU is verwonderlijk. Normaal gesproken volgt zij de officiële agenda. Wellicht dat dit samenhangt met een vorm van medeplichtigheid van de burger. “Jullie zijn gewaarschuwd maar jullie laten het gebeuren.” Over dit verschijnsel spreekt Ole Dammegård ook in het hierboven geplaatste interview. De oorlog die door deze aanslagen tegen alle individuele burgers is begonnen, gefaciliteerd door de Strijd der Culturen, maakt misbruik van de angst bij de burger en wordt helaas door maar weinigen herkend.

Hoe Amerika zijn bevolking gereed maakt voor de oorlog :

Wanneer een land de oorlog in trekt, zullen er ook slachtoffers aan eigen zijde vallen. Oorlog voeren is inherent aan het accepteren van eigen doden. Eerste Wereldoorlog Aanslag op de Lusitania 1915: 1000 doden De Duitsers torpedeerden dit schip waardoor grote verontwaardiging ontstond onder de Amerikaanse bevolking. De bevolking werd hierdoor oorlog-ready gemaakt. De Amerikaanse Marine trok het begeleidingsfregat terug en stuurde dit schip opzettelijk in de armen van de Duitse marine. De Duitsers hadden hiervoor, voordat dit schip dus uit Amerika vertrok, een grootscheepse waarschuwing in diverse Amerikaanse dagbladen geplaatst om de Amerikaanse bevolking op het gevaar te wijzen. Zie ook False Flag at Sea Ook wel grappig in deze context om even de Wikipedia vermelding over de Lusitania te lezen: ...zonder waarschuwing werd getorpedeerd door een Duitse onderzeeër… Tweede Wereldoorlog Aanslag Pearl Harbor 1941: 2000 doden De Japanse aanval op Pearl Harbor is enigszins volgens het voorbeeld van de Lusitania verlopen. Hier werd echter nog sterker de kat op het spek gebonden. Bovendien had Amerika een vaarverbod uitgeroepen over de noordelijke Pacifische Oceaan. Dit zou voorkomen dat eventuele handelsschepen de Japanse vloot zouden opmerken en de Amerikanen hadden kunnen waarschuwen. Zie ook Pearl Harbor False Flag Derde Wereldoorlog De aanslagen van de 11e september 2001: 3000 doden. Hierover zijn talrijke, algemeen erkende feiten te vinden die de officiële lezing niet alleen ongeloofwaardig maar onmogelijk maken. Hoe de vork precies in de steel zit, is nog niet twijfelvrij vastgesteld.

Dieven met dieven vangen

rovanov — Wed, 22 Jan 2020 14:13:40 +0000

We willen op Wakkermens binnenkort enkele artikelen plaatsen over Big Data, Meta Data, algoritmes en de inmiddels ingeslagen weg naar de politiestaat, oftewel totalitaire staat. Het is zorgwekkend dat de ontwikkeling hierheen waarschijnlijk niet op directe weg tegen te houden is, maar dat we bijna allemaal hieraan vlijtig meewerken is misschien nog veel zorgwekkender. Een ongemakkelijk thema dus. Met de aftrap in deze wereld plaatsen we een artikel van Karin Spaink. Haar columns verschijnen in verschillende media, deze verscheen in het Parool.

De volgende tekst is van Karin Spaink

[caption id="attachment_52756" align="alignright" width="300"] Image by teguhjati pras from Pixabay[/caption] The New York Times publiceerde afgelopen weekend een lang artikel over Clearview AI. De oprichter, de Australiër Hoan Ton-That, zocht al langer naar een klapper maar was niet verder gekomen dan een app waarmee je selfies van een Trump-kapsel kon voorzien. Ton-That maakte ook een site waar je al je vrienden videolinks kon sturen; moest je wel even al je contacten uit je chatprogramma’s met de site delen. Toen volgende een lumineus idee. Ton-That verdiepte zich in kunstmatige intelligentie en algoritmes, leerde hoe je sites kon leegtrekken (scrapen), en verzamelde wat startkapitaal. Hij bouwde een programma dat overal foto’s jatte en die opsloeg in een database, waarbij elke foto werd voorzien van de naam van de geportretteerde, plus de locatie, plaats en tijd van de opname. Ton-That verzamelde een fikse stapel, en liet er gezichtsherkenning op los. Lang wist-ie niet wat ermee kon aanvangen. Toen wist hij Peter Thiel voor zijn project te interesseren. Thiel is de extreemrechtse mede-oprichter van Paypal, een van de eerste investeerders in Facebook, en de oprichter van Palantir, die veel opsporingssoftware maakt voor de CIA, en voor banken plus andere financiële dienstverleners. Na wat vallen en opstaan wist Ton-That een paar politiediensten in de Verenigde Staten te interesseren, meestal via iemand die hij eerst zelf had gescout. Inmiddels beschikte hij over een database met 3 miljard gezichten. Hij vroeg zo’n detective om een paar foto’s van mensen die ze zochten, wist hem te imponeren met de resultaten, de diender pleitte bij de baas, en hoppa, weer een klant. Inmiddels doet Clearview zaken met lokale politiediensten, de FBI en Homeland Security. Het klinkt als een succesverhaal, maar er zijn een paar probleempjes. De software van Clearview is nooit getest door een onafhankelijke instantie die de werking ervan onderzoekt, en bijvoorbeeld controleert hoeveel vals-positieven het programma genereert. Ook heeft de politie in de VS amper regels over het inzetten van gezichtsherkenning, zeker niet via derden; in steeds meer Amerikaanse steden en staten raakt gezichtsherkenning juist zeer omstreden. Maar Clearview opereert onder de radar, onder meer omdat er geen sprake is van openbare aanbesteding. Erger: Clearview blijkt te kunnen meekijken met de zoekopdrachten, en die in specifieke gevallen zelf te manipuleren, zoals de journalist van de NY Times ontdekte. Vanwege het ontbreken van elke vorm van audit is tevens volslagen onduidelijk hoe secuur al die toch tamelijk kwetsbare data zijn opgeslagen. Voorts mogen de politiediensten foto’s van verdachten niet naar derden sturen om die te verwerken, en mag Clearview die al helemaal niet aan zijn database toevoegen (wat het wel doet). Het ergste: Clearview heeft zijn aanvankelijke database van 3 miljard portretten simpelweg gejat. De politiediensten die Clearview gebruiken, maken zich derhalve schuldig aan heling. Bovenstaande tekst is van Karin Spaink

Meekijk-vrij internet?

rovanov — Thu, 19 Dec 2019 20:55:53 +0000

Hier volgt de nieuwsbrief van Freedom.nl, de enige internet provider die werkelijk voor de gebruiker gaat. Wij vinden dit initiatief zo belangrijk voor de toekomst, dat we het nog eens onder de aandacht brengen. Dat deden we hier ook al.:-)

Vertel het verder!

Beste leden en sympathisanten van Freedom Internet, Anderhalve maand geleden ging Freedom Internet van start. We zijn anderhalve maand verder, dus hoog tijd voor een update! Crowdfundsucces, grote aantallen founding members en (te) grote drukte Oorspronkelijk was het de bedoeling dat we na uiterlijk drie maanden 1,25 miljoen euro opgehaald zouden hebben om van start te kúnnen gaan met dat plan B. Maar dat bedrag was vrijwel direct al binnen. Na 3,5 dag zaten we op de maximale 2,5 miljoen euro die we via de crowdfundactie op móchten halen. Iedereen die heeft geïnvesteerd: echt ontzettend veel dank daarvoor! Er hebben heel veel mensen zitten F5-en toen de 2,5 miljoen in zicht kwam. ;) En dan kwamen de bijdragen ook nog eens grotendeels van (meer dan 3.000) particuliere investeerders, wat -gezien de reacties van media en allerlei bedrijven en organisaties waar we contact mee hebben gehad- onverwacht was. Exact een week na de lancering van de crowdfundactie lanceerden we Freedom Internet (www.freedom.nl). We hoopten na een week 5.000 founding members te hebben, maar zaten na die week al op een cijfer met vier nullen er achter… Ook dat ging dus veel sneller dan gedacht. We zitten inmiddels heel ruim boven het minimum aantal founding members dat nodig was om verder te kunnen. Ook daarvoor veel dank! Helaas was het wel zo verschrikkelijk druk in die eerste periode, dat we nauwelijks in staat waren om iedereen even snel van een antwoord of oplossing te kunnen voorzien. In de meeste gevallen volgde een antwoord binnen één à twee dagen, maar soms duurde het helaas langer. Inmiddels is de behandeltijd van vragen die naar helpdesk@freedomnet.nl gestuurd worden veel korter gelukkig. We draaiden al die tijd nog steeds volledig op vrijwilligers. Sommigen daarvan deden dat (meer dan) fulltime. We blijven dat heel erg bijzonder vinden. Er zijn dit jaar talloze klanten, sympathisanten en (oud-)medewerkers geweest die belangeloos kortere of langere tijd hebben geholpen of dat nog steeds doen. De betrokkenheid om idealen en waarden overeind te houden is zo groot, dat is voor ons ook de belangrijkste motivatie om nu zo snel mogelijk door te schakelen naar het kunnen aanbieden van internet. Een fantastisch kantoor en hele leuke medewerkers Dankzij het opgehaalde geld van de crowdfundactie konden we meteen van start. We hebben kantoorruimte gehuurd in Amstelveen, waar we in een ontzettend leuk pand met een huiselijke sfeer en dito uitstraling zitten. Het voelt goed en het is erg gezellig. Dat is natuurlijk vooral ook te danken aan de mensen die er rondlopen. Dat worden er steeds meer, want… de eerste medewerkers van Freedom Internet zijn inmiddels in dienst! De meesten van hen zijn afkomstig van XS4ALL. Iedereen is tot op het bot gemotiveerd om er iets moois van te gaan maken. Plannen voor de komende tijd Nog steeds komen er dagelijks veel aanmeldingen binnen voor het founding membership op www.freedom.nl. Daar zijn we heel blij mee, en we vinden het ook heel bijzonder. Want we hebben sinds de livegang op 11 november helemaal niets meer gecommuniceerd richting de media. Toch blijven de aanmeldingen maar binnen komen. Het sterkt ons in de overtuiging dat we op de goede weg zijn en dat Freedom Internet ook op lange termijn levensvatbaar is. We zijn nu hard bezig met het het op poten zetten van de organisatie. Het heeft anno 2019 natuurlijk nogal wat voeten in de aarde om een provider te worden. We sluiten partnerships (zoals met BIT en VoipGrid, bedrijven die ons helpen met serverruimte en voice-over-IP diensten), we regelen contracten voor de levering van modems (met AVM, voor de FRITZ!Boxen uiteraard!), we zijn in gesprek met een TV-aanbieder, we richten orderstraten in, we regelen de administratie van zowel het kantoor als de klanten, we zetten een professionele helpdesk op, we maken een compleet nieuwe website waarop internetdiensten kunnen worden besteld, we nemen zoals gezegd personeel aan, we zien stichting Appeltaart verder vorm krijgen (de aandeelhouder van de BV en bewaker van het Corporate Charter), we vragen de Raad van Advies om hun eerste adviezen, we regelen alle logistiek voor het verzenden van de modems en het plannen van monteurs. Kortom een hele lange lijst to-do’s! Het is onze hoop dat we zoals eerder aangekondigd nog in het eerste kwartaal van 2020 de eerste internetaansluitingen kunnen leveren. Waarschijnlijk zal dit in maart zijn. Tot die tijd communiceren we nog niet zoveel naar buiten toe, we willen eerst alles echt goed opbouwen. In de tussentijd kun je als founding member natuurlijk gebruik maken van je @freedom.nl-mailadres, of van e-mail op je eigen domeinnaam. En mocht je willen helpen; maak dan ook je buurman of schoonmoeder alvast lid van Freedom. Op https://www.freedom.nl/vertel-het-verder staat een eventuele voorbeeldmail die je daarvoor zou kunnen gebruiken. Paradiso Iedereen die in aanmerking komt voor kaarten voor de ‘launch party’ in Paradiso krijgt daar binnenkort meer informatie over. Dit betreft de eerste 500 mensen die minimaal 1.000 euro investeerden, plus nog enkele honderden uit een loting die binnenkort plaatsvindt. Iedereen die heeft meegedaan aan de crowdfunding doet daar automatisch aan mee. Zet de avond van zondag 29 maart 2020 alvast in je agenda, want dan gaat het gebeuren! Exacte tijden, programma en informatie over de kaarten volgen later. Cadeautje voor founding members Op eerste kerstdag geven we iedereen een cadeautje! Op deze dag zal het aantal extra beschikbare mailboxen op je domeinnaam worden verhoogd van twee naar vier. Je kunt deze aanmaken op https://dashboard.freedom.nl. We hebben veel mails gehad van mensen die ook graag een Freedom Internet t-shirt zouden willen hebben zoals dat her en der op foto’s in de media en op www.freedom.nl te zien was. Ook dat kan vanaf nu, en wel op https://www.freedom.nl/producten/freedom-t-shirt. Freedom op BNR Er zijn deze week opnames gemaakt voor het BNR-programma ‘BNR in bedrijf’. Ze interviewden ons een half uur lang op het hoofdkwartier in Amstelveen over het afgelopen jaar, en over de toekomst van Freedom. Wellicht leuk om hier naar te luisteren. De uitzending wordt veelvuldig uitgezonden: 25 december om 15:30 en 21:30, 26 december om 00:30, 03:00 en 08:30, 27 december om 01:30, 28 december om 04:00 en 12:00, 29 december om 00:00, 08:30, 15:30 en 22:00, 30 december om 19:30, 31 december om 22:30 en 1 januari om 04:30. Op https://www.bnr.nl/podcast/in-bedrijf/10397606/het-gevoel-van-xs4all-in-een-nieuw-bedrijf staat alvast een aankondiging, en er komt ook een podcast van op www.bnr.nl/inbedrijf (deze is dinsdag al beschikbaar). Op Emerce staat trouwens ook nog een leuk overzicht van wat er dit jaar gebeurde: https://www.emerce.nl/nieuws/2019-muiterij-xs4all, en op https://www.freedom.nl/nieuws/in-de-media vind je een overzicht van de berichtgeving in de media rond de lancering van Freedom. Fijne feestdagen en tot volgend jaar! Anco Scholte ter Horst Namens Freedom Internet

Vertel het verder!

XS4ALL kan verdwijnen

rovanov — Mon, 18 Nov 2019 10:11:08 +0000

Wij doen het niet snel om “reclame” voor iets te maken. De laatste keer dat we onze lezers op iets attendeerden werden we, waarschijnlijk terecht, door Indigo Revolution op de vingers getikt. Dat is goed, want we moeten elkaar scherp houden. We waren wat snel met de publicatie en lieten ons vooral drijven door het thema. Bij dit thema ligt het iets anders. Elk modern mens is vandaag afhankelijk van een internetaansluiting en daarmee van een provider. Een bedrijf die ons toegang verschaft naar de wereldwijde informatie, allerlei online toepassingen mogelijk maakt en die ons de autobaan levert voor het grootste gedeelte van onze persoonlijke en zakelijke communicatie.

Dat is niet nix.

Veel van onze persoonlijke data die we de wereld in sturen, loopt via onze internet provider. De som van deze data geven een aardig perfect profiel van de gebruiker en het is eigenlijk merkwaardig dat maar weinig mensen zich hiervan bewust zijn. Door een gebrek aan inzicht doen de meeste consumenten maar wat, en ze beoordelen de levering van deze ongekende mogelijkheden vooral op prijs, snelheid en betrouwbaarheid (in de zin van beschikbaarheid). Er is weinig besef dat het hierbij om zeer veel, intieme en vertrouwelijke informatie gaat. Dat internet providers de verleiding niet kunnen weerstaan om in te spelen op de big-data-honger in de wereld met de enorme vloed aan gegevens die van ons over hun servers lopen, kunnen we rustig van uit gaan. Want niet de klant staat bij de meesten in het middelpunt maar de aandeelhouder. Wanneer je ook nog bedenkt dat de Nederlandse internetmarkt voor een groot deel door buitenlandse multinationale ondernemingen bedient wordt, is het geen overbodige luxe om hier iets bewuster mee om te gaan. In dit licht was tot voor kort XS4ALL de coryfee. Door de plannen die KPN heeft, zij is de eigenaar van XS4ALL, verdwijnt XS4ALL en daarmee een betrouwbare Nederlandse internetprovider.

Het begon met toegang voor iedereen. Nu is er vrijheid voor iedereen.

Na bijna een jaar vergeefs te hebben gestreden voor het behoud van een zelfstandige opererend XS4ALL is uit het Actiecomité XS4ALL Moet Blijven een nieuwe internetprovider ontstaan. Per direct kun je je inschrijven bij Freedom Internet als founding member, met het zicht op een, in alle opzichten fatsoenlijke internet aansluiting! Wat ons betreft een aanrader. We hebben vanuit Wakkermens het bedrijf gevraagd waarom er niet is gekozen voor een coöperatieve vereniging als rechtsvorm. Hiermee zou een drempel geschapen kunnen worden dat na enige jaren van succes, de eigenaren van Freedom Internet b.v. het bedrijf, wat dan groot geworden is door gebruikers en medewerkers, gewoon aan de hoogst biedende verkopen. Dit is met XS4ALL gebeurt maar ook bij Skype bijvoorbeeld. Men heeft gekozen voor een bv waar ook de Stichting Appeltaart, ook als ethische waakhond, eigenaar van is. Onduidelijk echter is hoe groot het aandeel van deze stichting is. Afgezien daarvan, heb je als buitenstaander geen invloed op een stichting.

Hier is een beknopt overzicht van de ontwikkelingen tot nu toe .

En hier gaat het gelijk naar Fredom Internet

Cash is het laatste bastion van de privacy

rovanov — Sat, 23 Feb 2019 11:25:03 +0000

Dit bericht verscheen bij handjecontantje

Links en rechts wordt ervoor gewaarschuwd: binnen enkele jaren zal contant geld verdwijnen. Er zijn voorspellingen die aangeven dat er al in 2012 nauwelijks meer met contant geld betaald zal worden. Het is dan nog maar een kwestie van tijd voordat cash als wettig betaalmiddel zal worden afgeschaft en alle geldverkeer uitsluitend elektronisch zal plaatsvinden. Bijvoorbeeld via de mobiele telefoon.. De banken en overheden zullen dit verkopen door te wijzen op betaalgemak en veiligheid. Je hoeft immers geen cash meer op zak te hebben en je kunt het ook niet verliezen. De grote winnaars zullen de banken en overheden zijn. De grote verliezers zullen wij zijn. Contant geld is immers anoniem en waarborgt de privacy. Als elke betaling elektronisch verloopt, zal ook elke betaling traceerbaar zijn. In NRC van 22 december 2007:

De overheid zal in principe willen blijven toezien op transacties, om zwart of crimineel geld te achterhalen. De identiteit van de mobiele telefoon is altijd te achterhalen. Er zal hoe dan ook een systeem komen om, wanneer nodig, transacties te volgen. De ervaring met privacy in het elektronische tijdperk is tot nu toe dat als iets gevolgd en opgeslagen kán worden, het ook gevolgd en opgeslagen zál worden. Dat u elke dag een pakje sigaretten koopt, of elke week een fles sterke drank, een verslaving aan pijnstillers ontwikkelt of vier avonden in de week in de kroeg hangt, wie uw huishoudelijke hulp is en hoeveel u haar of hem betaalt. Er zijn bedrijven, overheden of verzekeraars die dat heel interessant vinden. Kortom: weer een gevoelige klap voor onze privacy en vrijheid!

Daarnaast krijgen de banken de totale macht over het betalingsverkeer. Zij kunnen naar eigen goeddunken partijen bevoordelen of uitsluiten. En denk nou niet dat ze dit zullen nalaten. Het gebeurt namelijk al! Er bestaat al een zeer grote markt waarbinnen contant geld is uitgesloten: Internet. Recentelijk las ik een artikel in JFK Magazine. Creditcardmaatschappij Visa weigert om betalingen naar cyberseks bedrijven af te handelen. Mastercard en American Express hadden zich al eerder teruggetrokken zodat er een totale betalingsstop dreigt. Hiermee veroorzaken de creditcardmaatschappijen in feite het faillissement van de internetpornoaanbieders (die met creditcardbetalingen werken) . Een aantal Nederlandse cyberseks aanbieders, waaronder Cybermedia, één van Nederlands grootste aanbieders, stapte vorig jaar naar de rechter. De rechtbank in Utrecht oordeelde echter dat de creditcardmaatschappijen gelijk hadden en het recht hebben om aanbieders van “controversieel materiaal” naar eigen goeddunken te weigeren. Let wel: we praten hier niet over kinderporno of ander illegaal materiaal, maar over “normale” porno. Zodra de banken de macht krijgen, zullen ze die macht ook gebruiken. Dat blijkt uit het bovenstaande. Nou ben ik geen groot voorstander van porno, maar wel een groot voorstander van vrijheid. Als banken de volledige zeggenschap krijgen over wie er mag deelnemen aan het betalingsverkeer, dan is het einde echt zoek. Dan bepalen de banken wat wij mogen kopen of verkopen. Sigaretten kopen? Vergeet het maar. De bank weigert de betaling. Drank? Zelfde verhaal, om van drugs nog maar te zwijgen. Deze maand teveel bij McDonalds geweest? Betaalpas of GSM geblokkeerd voor het kopen van Big Mac’s! Gebruik je fantasie voor nog meer voorbeelden. De realiteit zal deze waarschijnlijk overtreffen. Het verdwijnen van cash is weer een aderlating voor de vrijheid. Laten we scherp blijven! Pieter Stuurman

Handje contantje geeft hier in een pop-upje een heldere uitleg over de functie van contant geld.