Vrijheid van onderwijs | Wakkermens

De verstrengeling van staat, economie en wetenschap

rovanov — Thu, 04 Mar 2021 06:48:09 +0000

Aan de vooravond van het nieuwe normaal wordt het steeds zichtbaarder dat de vernietigende krachten die achter de schermen werkzaam zijn, gretig gebruik maken van de verstrengeling van juridische macht (=staat), economische interesses en wetenschap. Deze verstrengeling van staat, economie en wetenschap hoort bij het oude normaal. Zij vormt de systematische basis voor het oude normaal en is een van de oorzaken waardoor het mogelijk werd ons in de huidige misère te laten voeren. Deze schijnbaar ondoordringbare kluwen van deze gebieden binnen de samenleving, wordt als zodanig niet herkent en vormt daardoor de basis voor het onbegrip en onmacht om tot werkelijk nieuwe inzichten te komen die nodig zijn voor een gezonde, menswaardige samenleving. Zolang we alles binnen de samenleving over een kam scheren, zullen we niet tot bruikbare oplossingen kunnen komen. De hierboven bedoelde kluwen, wetenschap, economie en staat (juridische macht), is niet alleen een fenomeen die we in de maatschappij kunnen waarnemen, maar dit chaos beheerst grotendeels ook ons eigen denken over de samenleving. Werken aan een gezonde, menselijke samenleving heeft dan dus ook als voorwaarde dat we bereid moeten zijn om ook ons eigen denken over een gezonde samenleving opnieuw vorm te geven.

De Occupybeweging

8 jaar geleden ontstond de Occupybeweging doordat vele mensen herkenden dat de wereldontwikkeling met een enorme, destructieve energie in een mensonwaardige richting verliep. De protestbewegingen waren terecht en noodzakelijk. Uiteindelijk is zij doodgebloed door gebrek aan een bruikbare toekomst visie. Zogenaamd nieuwe initiatieven die zeggen met "nieuwe" ideeën te komen zoals Vrij en Sociaal Nederland, Lijst 30 / #HartVoorVrijheid, maar het is ook te zien bij partijen zoals Forum voor Democratie, worden onbewust beheerst door dit oude "normale" denken. Er is een visie om de bovengenoemde verstrengeling te ontwarren, een visie die tot een gezonde samenleving kan leiden. Maar eerst moeten we een belangrijke en terechte vraag stellen, een zeer belangrijke die echter niemand stelt: “Over welke aangelegenheden binnen de samenleving kunnen we, via democratische besluitvorming, met elkaar beslissingen nemen?” Deze vraag houdt ook in dat er wellicht gebieden binnen de samenleving zijn aan te wijzen, die niet via het meerderheidsprincipe kunnen verlopen. Het antwoord zal tegelijkertijd ook een antwoord geven op de vraag wat de staat eigenlijk is, welke opgave zij te vervullen heeft en in welk gebied van de samenleving zij haar legitimiteit heeft. Maar bovenal wordt dan duidelijk in welk gebied de staat niets te zoeken heeft. Deze vraag wordt niet gesteld, tenminste wordt hierover geen openbaar debat gevoerd. Er heerst blijkbaar een vanzelfsprekende, niet uitgesproken consensus dat het staatsapparaat alle gebieden binnen de samenleving als haar competentie kan toe-eigenen. En, is dat juist?

Een bruikbare visie: De sociale driegeleding

Binnen de samenleving zijn 3 gebieden te onderscheiden, elk met eigen wetmatigheden. Deze drie gebieden onderscheiden zich van elkaar door fundamenteel verschillende kwaliteiten en die elkaar onderling vreemd zijn. De gebieden hebben hun eigen logica waardoor het noodzakelijk is dat elk van deze drie gebieden een eigen vorm van organisatie behoeven.

De vrijheid - Het gebied van de cultuur.

Hier heerst de individuele vrijheid. Hier is iedereen vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. In het culturele leven (ook wel het geestesleven genoemd) waaronder onderwijs, geneeskunde, wetenschap of religie een plaats hebben, kunnen besluiten alleen op basis van individuele vrijheid genomen worden. Hier zouden meerderheidsbesluiten tot een meerderheidsdictatuur leiden en stagnatie en geestelijkeverarming tot gevolg hebben. Inmenging in dit gebied door het economische leven leidt tot corruptie, indoctrinatie en onwaar(achtig)heid. Het leidende principe is hier de vrijheid.

De samenwerking - De economie

In dit gebied zou de samenwerking het leidende principe moeten zijn. Het economisch leven bestaat uit warenproductie, warencirculatie en warenconsumptie. Het is het gebied waarin mensen voor elkaars behoeften zorgen. In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde randvoorwaarden, besluiten genomen worden door de participanten op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid. Deze realiseren gezamenlijk de producten die aan de behoeften beantwoorden. Ook in dit gebied leidt elke inmenging door een meerderheid tot stagnatie en verspilling. Inmenging in dit gebied door het geestesleven leidt tot concurrentie, ongeremd egoïsme en zelfverrijking. Concurrentie is, in tegenstelling tot wat velen menen, zeer oneconomisch. Het leidt vooral tot grondstoffen verspilling en kapitaal vernietiging. Elkaar tegenwerken is altijd oneconomisch, de samenwerking brengt het grootste potentieel. Het misleidende en veel gepredikte argument, dat in een vrij concurrerende (dus elkaar tegenwerkende) markt alles “goedkoper” wordt is een nep argument. Dat er dagelijks 3 postbodes door de straat lopen is niet economisch. Ook is het niet economisch dat er 30 “verschillende” wasmiddelen in het schap staan. In het eerste geval betalen de verdeelde werknemers met hongerlonen de rest van de bezorgkosten (zaterdag avond 18:30 uur komt de laatste bij ons op die dag voorbij!) en in het tweede geval wordt een groot deel van de werkelijke kostprijs op het milieu afgeschoven. Niet het ongeremde egoïsme (=vrijheid) noch de verstarrende gelijkheid (rechtsleven) maar kennis en vakbekwaamheid zou het leidende principe voor besluiten binnen het economische leven moeten zijn.

De gelijkheid - Het gebied van het rechtsleven

Hier is iedereen gelijk. Dit is het gebied waar de staat een legitieme rol kan spelen en zodoende de democratische besluitvorming een juiste plek vindt. Hier kunnen we met elkaar democratisch besluiten over zaken die ons allen in gelijke mate aangaan. Hier spreken we af hoe we met elkaar willen omgaan, wat we wel of niet acceptabel vinden. Men bemerkt dus ook dat dit aan tijd, plaats en cultuur onderhevig is. Binnen het rechtsleven heerst de gelijkheid. Inmenging in het rechtsleven door het economische leven leidt tot onrecht, wat in de huidige coronatijd maar al te duidelijk en voor iedereen zichtbaar wordt. Inmenging door het culturele leven, waar de vrijheid heerst, leidt binnen het rechtsleven tot willekeur. Bovendien geldt in het rechtsleven dat wetten eenduidig en overzichtelijk moeten zijn, anders kunnen burgers hierover geen besluit nemen en de wet opvolgen. Er bestaat geen enkele noodzaak om wetten zeer complex te formuleren, tenzij men opzettelijk de gewenste achterdeurtjes wil inbouwen. Deze drie gebieden zouden in de samenleving op eigen benen moeten staan, dat wil zeggen dat in ieder gebied het eigen principe (respectievelijk vrijheid, gelijkheid en broederschap) nageleefd wordt. Het is de taak van het democratisch vormgegeven rechtsleven om de zelfstandigheid van de drie gebieden door wetgeving te beschermen of te bewaken.

De notendop

Dit was de visie over een sociale driegeleding van de samenleving in een notendop. Het is geen recept en het is ook niet iets wat we morgen kunnen “invoeren”, echte verandering gaat niet top – down. Het is wel een visie van waaruit iedere burger, iedere politicus direct morgen zijn eigen handelen, denken en (politieke-) besluitvorming kan laten bevruchten. Op wakkermens is naast meerdere kleinere berichten, hier een uitgebreid artikel over de maatschappelijke driegeleding te vinden. Tot slot en ter info: de visie over de sociale driegeleding vormde de bakermat voor de Vrije School beweging in de wereld.

AUB niet terug naar het oude normaal!

rovanov — Thu, 16 Jul 2020 06:20:06 +0000

Nog voor het begin van de coronatijd lag de onderstaande tekst al een tijdje klaar voor publicatie. Nu het zo langzaam voor iedereen wel duidelijk kan zijn geworden dat het oude normaal niet meer terug zal komen, wordt het de hoogste tijd om de vraag stellen of je dit oude normaal eigenlijk überhaupt wel terug zou willen. Want zo “normaal” was dat allemaal niet. Doordat de opsomming van absurditeiten waarin we leefden (en nog steeds leven) tamelijk lang is, beperken we ons voor het moment op de politieke organisatie. Het is duidelijk dat er veel ontevredenheid in de maatschappij heerst over de manier waarop de politiek is georganiseerd. Dit is geen nieuw fenomeen. Mede door de coronacrisis, worden de gebreken aan het politieke functioneren van onze samenleving wel steeds duidelijker en zijn we hierdoor in een stroomversnelling gekomen. Democratie wordt vaak verdedigd als het beste systeem onder de slechtsten. Deze mening heerst bij het grootste deel van de bevolking en dat is logisch, omdat in feite democratie leidt tot een dictatuur van de meerderheid. Minderheidsstandpunten worden vaak weggestemd, terwijl juist vernieuwende ontwikkeling altijd vanuit een minderheid wordt geïnitieerd. Het is de vraag wat we tegenover die democratie kunnen zetten, omdat allerlei andere systemen juist hebben bewezen dat ook zij en soms vooral, geen ideale maatschappij tevoorschijn kunnen toveren, in tegendeel. Het is dan reëel om te concluderen dat er geen enkel systeem bestaat, dat zal leiden tot een positieve ontwikkeling van de maatschappij. Mensen zullen zich moeten ontwikkelen. Mensen zullen besluiten moeten nemen en daden moeten verrichten die een samenleving ten goede kunnen komen. De gedachte rond de sociale driegeleding is een uitnodiging voor de mens, zich te ontwikkelen. Een echte uitdaging kan het worden, de ideeën die vanuit de sociale impuls van de driegeleding voortkomen, te begrijpen. Hoe krijg je bijvoorbeeld de onontbeerlijke, collectieve afspraken en verplichtingen tegelijkertijd onder één hoed met de noodzakelijke behoefte naar individuele vrijheid? De ideeën die de sociale driegeleding te bieden heeft, zijn geen recept en gaan in eerste instantie dan ook niet over structuur. Het gaat om scholing van algemeen menselijke inzichten die, mits welbegrepen, een verhelderend licht kunnen werpen op de bestaande structuren en deze ook in een ander daglicht kunnen plaatsen. Het gaat niet om de vraag of democratie in het algemeen juist of onjuist is, maar hoofdzakelijk om de vraag in welke situaties democratie een goede werking kan hebben en wanneer niet. In andere situaties zullen wellicht andere maatschappelijke structuren beter functioneren.

De onvrije gezondheidszorg

Juist in de jongste corona geschiedenis zijn aardig wat voorbeelden langs gekomen waar de “democratische” staatsbemoeienis niet alleen ongepast was, maar tevens tot desastreuze gevolgen heeft geleid. Artsen mogen alleen met centraal aangestuurde en opgelegde behandel- en medicatiemethodes werken. Artsen worden gekneveld en hebben de protocollen die uit de staatsbemoeienis ontstaan, op te volgen. Het is nog niet duidelijk hoeveel “corona”doden van deze gestandaardiseerde behandeling het slachtoffer zijn geworden. Er gaan geluiden rond, die meer doden aan foutieve behandeling toeschrijven dan aan het virus zelf. Massale (systeem) fouten, niemand verantwoordelijk. Er waren veel artsen met geheel andere ideeën over de aanpak van deze griep. Terecht, elke arts heeft eigen ervaringen en inzichten, en elke patiënt is een ander individu met een eigen persoonlijkheid en ziektebeeld. De artsen werden allemaal, onder dreigementen!, teruggefloten. In de gezondheidszorg zou de vrijheid van arts en patiënt het leidende principe behoren te zijn. De behandelmethode zou op basis van het vertrouwen tussen patiënt en arts met zijn eigen kennis en inzichten, tot stand behoren te komen. Het democratische principe heeft in de gezondheidszorg niets te zoeken. Beslissingen zouden op basis van de individuele vrijheid en de daar mee samenhangende verantwoordelijkheid genomen dienen te worden.

De onpraktische staat

Een tweede voorbeeld gaat over de mondkapjes. Het gaat hier even niet over de vraag of mondkapjes wel of niet zinvol zouden zijn geweest. Er zijn dagen, nee weken gevuld met discussies over wel of geen mondkapjes. Als wel, dan wel of niet leverbaar. Als wel leverbaar, dan wel of geen toelating/keurmerk. Enz. enz. Het bedrijfsleven en andere privé initiatieven stonden te trappelen om te produceren, te importeren en te leveren. Zij konden dat. In het bedrijfsleven is de knowhow over produceren, kwaliteit en distribueren. Zoals het er uit zag, zou dat dan ook redelijk snel voor mekaar zijn gekomen. Ook in dit voorbeeld zien we weer dat onze staat (ik gebruik het woord overheid niet graag, het impliceert immers ook een onder(danig)heid) en daarmee een instelling die op het democratische besluitvormingsproces berust, zich in een gebied begeeft waar zij niets te zoeken heeft: de economie. Zoals binnen de gezondheidszorg, maar ook binnen het onderwijs, beslissingen op basis van de individuele vrijheid genomen zouden moeten worden, moeten in de economie op basis van kennis en vaardigheden besluiten tot stand komen (natuurlijk binnen een democratisch geformuleerd rechtskader). De staat, de democratie, is onpraktisch en heeft niets binnen de economie te zoeken. Binnen de economie zouden beslissingen op basis van kennis en vaardigheden moeten plaatsvinden.

Het nieuwe normaal

Er is dus genoeg aanleiding om over verandering na te denken. Deze verandering, maar ook het denken hierover doet helaas niemand anders voor je en moet je zelf doen. Dit is niet helemaal juist, want de veranderingen komen hoe dan ook! Deze zullen echter, wanneer we er niet zelf – bewust mee aan de slag gaan, waarschijnlijk de mensheid niet ten goede komen. Een uitnodiging om een individuele en vernieuwende visie te ontwikkelen over “een nieuw normaal” van onze samenleving, bieden de ideeën over de sociale driegeleding. (Wat is sociale driegeleding?) De ideeën die de sociale driegeleding te bieden heeft, zijn geen recept. Zij vormen een uitdaging tot scholing van algemeen menselijke inzichten die, mits welbegrepen, een licht kunnen werpen op de bestaande structuren en deze ook in een ander daglicht kunnen plaatsen. Hoe krijg je bijvoorbeeld de onontbeerlijke, collectieve afspraken en verplichtingen tegelijkertijd onder één hoed met de noodzakelijke behoefte naar individuele vrijheid? Op Wakkermens is genoeg stof te vinden die tot nadenken uitnodigt. Bijvoorbeeld hier over de impuls die de Franse revolutie tot gevolg had, of hier waar het over de noodzaak van Vrijheid van onderwijs gaat.

Gevolgen Coronawet

rovanov — Fri, 19 Jun 2020 15:14:31 +0000

Een bericht van Cyntha Koeter

???????????? ? ????: ??? € ?.??? ????? ?? ??????????????? ??? ?????????? ??????-??????

(Ja, u leest het goed)

?? ??? ????

Er ligt een wetsvoorstel klaar waarin per 1 juli de corona-maatregelen worden vastgelegd. Straffen voor de belangrijkste overtredingen variëren van € 435 of 1 maand gevangenisstraf tot € 4.350 of 2 maanden gevangenisstraf. Ook is inbreuk op uw huisrecht mogelijk. Wilt u hier iets tegen doen, zie dan onderaan dit bericht.

????

Terwijl onze aandacht uitging naar andere zaken, zoals de anti-racisme demonstraties, Zwarte Piet en de weer toegestane vakantieplannen, heeft het kabinet een wetsvoorstel voorbereid om de corona-maatregelen wettelijk vast te leggen (Tijdelijke wet maatregelen covid-19). Deze maatregelen en de handhaving daarvan zijn tot nu toe gebaseerd op noodverordeningen.

??? ???????? ?? ??? ???? ????

Het nieuwe wetsvoorstel voorziet in méér en verregaande mogelijkheden om in te grijpen in uw en mijn vrijheid en beperkt onze grondrechten. ?? ?????????? ????? ??????? ????? ????????? ?? ??????? ??? ???? ?????? ?? ??? ???????????????. Een hand of knuffel van een familielid dat niet bij u in huis woont wordt volgens de wet strafbaar. Een wandeling met een goede vriend of vriendin moet verplicht op anderhalve meter afstand. Uw favoriete groepssport is tot nader orde afgeschaft en hand in hand lopen met uw niet-inwonende partner levert op z’n minst een flinke boete op. En zo kunnen we nog wel even doorgaan. ???? ???? ?????? ??? ???? ???: ?? ??? ???????? ??? ?? ?? ???????????? ??? ??????? ?? ?? ?????????. De toelichting van de wet is daar niet duidelijk in. Enerzijds geeft ze aan dat terughoudendheid geboden is, anderzijds worden duidelijke voorbeelden genoemd waarin gehandhaafd mag worden, zoals ‘coronafeestjes’ en pokertoernooien. Als de toelichting zo onduidelijk is kunnen we alleen maar kijken naar wat letterlijk in de wet staat en dat is dat inbreuk op uw huisrecht wettelijk gerechtvaardigd is en dat u bestraft kan worden met een boete van € 4.350 of twee maanden gevangenis- of taakstraf. Vallen verjaardagsfeestjes met de familie hier straks ook onder? Etentjes met vrienden? Een barbecue met de buren in uw tuin? De overheid is vrij om deze lijst naar hartelust uit te breiden en aan te passen en goedkeuring vooraf van het parlement is daarbij niet nodig. * Het wetsvoorstel spreekt van een door het ministerie aan te passen ‘veilige afstand’

????????

De straffen variëren van € 435 of 1 maand gevangenisstraf tot € 4.350 of 2 maanden gevangenisstraf. Een korte samenvatting van de hoofdpunten: € ??? (????? ?? ?????????) ?? ??? ????? ?????????? —> overtreden van de anderhalve meter regel buiten de woning, samenkomen in groepsverband met een door het ministerie vaste stellen aantal, aanwezig zijn op een publieke plaats die niet voor publiek geopend mag zijn, deelnemen aan een evenement dat niet mag worden gehouden € ?.??? (????? ?? ?????????) ?? ???? ??????? ?????????? —> het niet treffen van voorzieningen (waaronder de afstandsregel) in een besloten plaats (waaronder een woning, zie boven), overtreden van hygiënemaatregelen buiten de woning, overtreden van regels voor de uitoefening van beroepen, openstellen van een publieke plaats die niet open mag zijn, houden van een evenement dat niet gehouden mag worden etc. Het wetsvoorstel vermeldt “Aangezien voor alle strafbare feiten hechtenis mogelijk is, kan ook een taakstraf worden opgelegd”. Mocht het u ontgaan zijn; de huidige noodverordeningen bieden ook de mogelijkheid tot boetes van deze hoogte. (Verplichtingen vanuit de overheid) Zie voor de hoogte van de boetes ook "Hoe hoog zijn de boetes in Nederland?"

??????? ???????????? ???? ??? ???????

??? ???????????? ???? ?????????? ???? ?????? ???? ??? ??????? ?? ????????? ??????? ?? ?? ??????. Maar liefst 16 keer wordt de term “bij ministeriële regeling” gebruikt. Bijvoorbeeld: “Het is verboden een bij ministeriële regeling aangewezen evenement te houden of te laten plaatsvinden”. Met andere woorden: de overheid is vrij om te bepalen welke evenementen wel en niet doorgaan. Dat geldt ook voor o.a. de opening of sluiting van publieke plaatsen, zorginstellingen, openbaar vervoer en scholen. Ook de te houden afstand, hygiëneregels en andere maatregelen kunnen door het ministerie naderhand worden aangepast. ??????????? ?????? ???? ??? ????????? ?? ??????? ???? ?????: pas nadat de regeling in werking is getreden, gaat deze naar Eerste en Tweede Kamer. De Nederlandse Orde van Advocaten zegt hierover: "Of en in welke mate dan democratische controle op dit proces kan en zal plaatsvinden is onduidelijk en behoeft volgende de commissie uitdrukkelijk aandacht."(zie hier het advies)

??? ????

Ja, in principe wel. De Nederlandse overheid is verplicht om maatregelen te treffen ter bevordering van de volksgezondheid (artikel 22 van de Grondwet). Om hieraan te kunnen voldoen is de Wet Publieke Gezondheid (Wpg) in het leven geroepen en werkt Nederland samen met de Wereld Gezondheids Organisatie (WGO). Deze wet classificeert het virus als ernstig (Categorie A), in lijn met de status die de WHO eraan geeft (pandemie). Daardoor mogen snel vergaande maatregelen worden genomen. (Zie hier college voor de rechten van de mens) Ook grondwettelijk is dit vastgelegd: er mag van bepaalde grondrechten afgeweken worden indien daar een wettelijke basis voor is. Zo staat in artikel 10 van de grondwet : “Ieder heeft, behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen, recht op eerbiediging van zijn persoonlijke levenssfeer.” In artikel 12 staat: “Het binnentreden in een woning zonder toestemming van de bewoner is alleen geoorloofd in de gevallen bij of krachtens de wet bepaald, door hen die daartoe bij of krachtens de wet zijn aangewezen.” De zinnen “behoudens bij of krachtens de wet te stellen beperkingen” en “alleen geoorloofd in de gevallen bij of krachtens de wet bepaald” maken het mogelijk om van deze grondrechten af te wijken. In dit geval stelt de noodwet dat deze beperkingen op grond van de volksgezondheid (Wpg) noodzakelijk kunnen zijn. Hiermee is de hele constructie wettelijk dicht getimmerd; er is geen spijker tussen te krijgen.

??? ???? ?????? ?? “???????” ???????

De nieuwe wet gaat volgens het voorstel een jaar duren met kans op verlenging, feitelijk dus voor onbepaalde tijd.

??? ??? ?? ?? ????????????

De Raad van State dient nog een advies uit te brengen, waarna het voorstel in de Tweede en Eerste Kamer moet worden behandeld (Hoe komt een wet tot stand en Advies Raad van State) Wanneer de kamers goedkeuring verlenen en de benodigde handtekeningen gezet worden, zou de wet snel in kunnen gaan. De voorkeur van het kabinet is 1 juli aanstaande. Of dat gaat lukken is nog maar de vraag; er is veel weerstand om deze wet in zo’n korte termijn te behandelen en zo snel in te laten gaan.

?????? & ??????? ?? ??? ????????

Hoogleraar Wim Voermans is bezorgd: “De minister zet de klok 150 jaar terug. Als Kamerleden hier voor stemmen, geven ze een blanco volmacht af aan de ministers.”(EenVandaag) Ombudsman Reinier van Zutphen stelt dat de wet inbreuk doet op de grondrechten van Nederlanders. “De gevolgen van deze wet zijn voor burgers, volwassen of kind, verstrekkend”. De Nederlandse Orde van Advocaten staat ook kritisch tegenover het wetsvoorstel. Het voorstel maakt het volgens haar mogelijk om “te veel en te vergaande beperkingen van grondrechten en vrijheden voor een onbepaalde periode normaal te maken. Dergelijke ingrijpende beperkingen van bewegings- en vergadervrijheden zijn niet normaal, en behoren dat ook niet te zijn in een democratische samenleving”. Volgens de Orde bieden noodverordeningen genoeg ruimte en is een nieuwe wet niet nodig. (zie advies Nederlandse orde van Advocaten) En ook het College voor de Rechten van de Mens bracht een advies uit. Deze adviezen zijn waardevol maar niet bindend tijdens het goedkeuringsproces.

???????????

Het wetsvoorstel brengt een hoop vragen met zich mee. Het indienen ervan komt op een moment dat de cijfers van het RIVM er positief uit zien: het aantal ziekenhuisopnamen en corona-sterfgevallen is de laatste weken drastisch afgenomen en gaat gestaag richting de nul-lijn. Zie het rapport “Epidemiologische situatie COVID-19 in Nederland 5 juni 2020“ Natuurlijk is het dan in het algemeen belang om te zorgen dat cijfers niet weer drastisch stijgen. Maar daar zijn ook andere, minder verregaande mogelijkheden voor, die onze vrijheid, grondrechten en menselijke waarden niet aantasten. Ik vraag mij af: ✨ Waarom juist op dit moment nog vele regels, straffen en uitgebreide bevoegdheden voor de overheid in de wet? ✨ Waarom een 1,5 meter regel in de wet, ook voor buiten? (zie hier de Volkskrant) ✨ Waarom de hoge boetes? ✨ Waarom de mogelijkheid tot gevangenis- en taakstraffen? ✨ Waarom nu alsnog de mogelijkheid tot inbreuk op ons huisrecht? Men zou verwachten dat er nu juist ?????? ????? ?????? gaan gelden dan aan het begin van de crisis, maar niets is minder waar. Verder zou de wet in het belang van de volksgezondheid zijn. Als dat werkelijk zo is: ✨ Hoe kan het dan dat de nieuwe regels onomstotelijk grote negatieve gevolgen hebben voor onze gezondheid? (zie hier het AD ; hier het Parool ; hier de oversterfte op kompanje.org) ✨ Waarom wordt dan toegestaan dat de wet enorme economische en sociale schade gaat veroorzaken, die ook grote gevolgen voor ons welzijn en onze gezondheid heeft? ( CBS ; hier op SmartExit ; Omroep Gelderland ; NU.nl) ✨ Waarom wordt dan niet (ook) ingezet op het verbeteren van onze weerstand en wordt het advies van 1600 zorgprofessional niet serieus genomen? (NOS ; Zelfzorg Covid19) Ik heb altijd geleerd dat de middelen het doel moeten heiligen. Een mug breng je niet om zeep met een raketwerper. Wanneer ik kijk naar de cijfers van het RIVM en het beoogde doel van de wet dan zie ik geen enkele reden om deze verregaande, vrijheidsbeperkende middelen in te zetten en begrijp ik de kritische houding van de adviserende partijen (zie boven). Ik vindt het ook onbegrijpelijk dat deze wet n??? ?? ????????? ??????? ?? ??????????????? van woensdag 5 juni. Daar werd vooral gesproken over “het grote pakket versoepelingen”, zoals Rutte het noemt, en niet over deze noodwet, die een grote regel- en straf-verzwaring voor onbepaalde tijd is.

???? ???? ?????? ?? ??? ??? Í? ?????

Wat mij betreft zou iedereen op de hoogte moeten zijn van de gevolgen van dit wetsvoorstel. We kunnen dan gezamenlijk actie ondernemen om te voorkomen dat dit voorstel goedkeuring krijgt. Gelukkig hebben de krant en het journal het onderwerp opgepakt, maar ??? ?? ??? ?????? ???? ???? ??????. Na het (niet bindende) advies van de Raad van State kunnen alleen de Eerste en Tweede Kamer de wet nog stoppen. We kunnen daarbij helpen door van ons te laten horen: ✅ Teken de belangrijkste petities: SmartExit, NEE tegen de spoedwet Viruswaanzin ✅ Sluit u aan bij de Facebook-groep “NEE tegen 1,5 meter”: 1,5 x beter ✅ Deel dit bericht met zoveel mogelijk mensen of schrijf er zelf een stuk over ✅ Informeer uw vrienden en buren

Het nieuwe normaal?!

rovanov — Sun, 14 Jun 2020 09:02:35 +0000

Uit de nieuwsbrief van Driegonaal

Het onderstaande bericht is een fragment uit een zojuist verschenen boekje van John Hogervorst:

"Toekomst scheppen - in tijden van corona"

[caption id="attachment_53728" align="alignright" width="198"] Meer informatie over deze uitgave.[/caption] Voor velen is de angst op besmetting met het coronavirus een reële dreiging. Voor mij vormt de term ‘het nieuwe normaal’ een grotere dreiging. De inperking van onze vrijheid wordt in de komende tijd mogelijk nog een stap verder gevoerd met behulp van (verplichte?) apps. En het is niet denkbeeldig dat het nieuwe normaal uitmondt in een vaccinatieplicht op het moment dat er een vaccin beschikbaar is. Wat dan weer zal betekenen dat er een jaarlijkse verplichting tot vaccinatie zal volgen, want - zoals bekend - virussen ‘zitten niet stil’ en lopen steeds een stapje voor op het menselijk immuunsysteem. Dat is de ‘natuur’ en zo is het al sinds de mensheid bestaat. Mogelijk zien wij hierin de taak van een ‘zorgzame overheid’ Toch kan die zorgzaamheid vragen oproepen. In 2017 stierven er in Nederland 19.420 mensen als gevolg van roken.((https://www.volksgezondheidenzorg.info/onderwerp/roken/cijfers-context/gevolgen#node-sterfte-door-roken )) In 2004 - recentere cijfers kon ik niet vinden (!) - overleden in Nederlandse ziekenhuizen 1735 mensen aan de gevolgen van medisch handelen((AMGATE_6059_138_TICH_R192043870206564.pdf)) - fouten, overbehandeling - , men noemt dit iatrogene schade. In 2018 eiste het verkeer 678 doden en 21.700 ernstig gewonden.((https://www.swov.nl/nieuws/monitor-verkeersveiligheid-2019-meer-verkeersdoden-en-meer-ernstig-verkeersgewonden-2018)) Degenen die ‘laagopgeleiden’ worden genoemd, leven in Nederland gemiddeld 6 jaar korter dan anderen.((https://www.volksgezondheidenzorg.info/onderwerp/levensverwachting/cijfers-context/huidige-situatie#!node-levensverwachting-bij-geboorte-naar-opleiding)) Hoe verhoudt dit zich tot de zorgzaamheid die de overheid ten opzichte van het coronavirus aan de dag legt? - Zorgzaamheid kent zijn grenzen, én voorkeuren - kennelijk. Er zijn, ook in ernstige tijden uitgesproken woorden van Rudolf Steiner, die ons ertoe kunnen bewegen het nieuwe normaal dat onze premier voor zich ziet, met grote opmerkzaamheid te bekijken:

Onze brave bevolking, deze autoriteitsvrije bevolking, die niet in autoriteiten wil geloven en daarom op vanzelfsprekende wijze aan alle autoriteit ten prooi valt, zal opnieuw nietsvermoedend over zich heen laten komen wat nu als eenzijdige ahrimanische macht met betrekking tot de vormgeving van de maatschappelijke structuur wil ingrijpen.((Rudolf Steiner, Erdensterben und Weltenleben, GA 181 ,voordracht van 14 mei 1918)) Het gaat erom dat er in onze tijd daadwerkelijk een soort sluier wordt gehuld over de ware impulsen waarom het gaat. Bepaalde mensenkrachten zijn bezig iets voor zichzelf veilig te stellen. Wat dan wel? Bepaalde mensenkrachten zijn bezig de impulsen die tot aan de Franse Revolutie terechte impulsen waren en die ook door bepaalde occulte scholen werden vertegenwoordigd, nu te vertegenwoordigen in ahrimanisch-luciferische terughouding; deze krachten zo te vertegenwoordigen dat zij daarmee een maatschappelijke ordening overeind te houden welke de mensheid dacht sinds het einde van de 18e eeuw overwonnen te hebben.((Rudolf Steiner, Individuelle Geistwesen und das Wirken in der Seele des Menschen, GA 178; Voordracht van 25 november 1917); dit citaat is afkomstig uit: Rudolf Steiner, Tijdgenoot in ernstige omstandigheden))

Met de laatste woorden duidt Rudolf Steiner op de Franse Revolutie. De leuze ‘Vrijheid, gelijkheid, broederschap’ betekende het einde van het absolutistische koningschap en zou moeten (hebben) betekend: de emancipatie van onderdaan tot burger; het tot ontwikkeling komen van de mondigheid van de mens die niet meer ‘over zijn hoofd heen’ geregeerd wil worden. Het betekende ook dat de ware rol van de staat is dienaar van het volk te zijn. (Zie hierover op Wakkermens) Wij leven in een ernstige tijd. En de weg naar de toekomst is niet altijd ‘vooruit’. Elke tendens, elke macht die in onze tijd de mens zijn mondigheid, zijn eigen oordeel en eigen verantwoordelijkheid wil ontnemen of onthouden, is gericht tégen de toekomst en ‘het leven in vrijheid’ waarnaar wij op weg zijn. - Degenen die de mens willen bevoogden, omdat zij nu eenmaal menen dat de mens ‘nog niet zo ver is’, stellen zich in dienst van de krachten die de ontwikkeling van de mens willen verstoren, al doen zij dat mogelijk ‘met de beste bedoelingen’. Wat dat betreft is het oude gezegde ‘De weg naar de hel is geplaveid met goede voornemens’ het waard om nog eens goed overdacht te worden. Het nieuwe normaal van onze premier baseert zich op de aanname dat de burger niet zelf de verantwoordelijkheid voor zijn gezondheid en welbevinden zou kunnen dragen. Hij kan alleen aan het handje van de vaderlijke voogd lopen… Maar wat kunnen wij hier ‘ontwaren’, wanneer wij in het bewustzijn nemen dat de moderne mens een individueel wezen is, een mondig wezen bovendien, en feitelijk in alle aspecten van het leven tot zijn eigen keuzes wil komen? Zou een mondig, individueel en verstandig mens niet zelf kunnen bepalen hoe hij wil omgaan met gezondheidsrisico’s? Zou hij niet zelf vanuit het inzicht kunnen handelen dat hij uit de buurt blijft van degenen die tot de corona-risicogroepen behoren (alleen over de vraag wie tot de risicogroepen behoren heb ik de deskundigen elkaar niet tegen horen spreken), of zichzelf extra in acht nemen voor de kans op besmetting indien hij daar aanleiding toe ziet? Zou hij niet zelf, met degenen die bij hem horen en daarbij betrokken zijn, kunnen bepalen of het gevaar op besmetting misschien te verkiezen is boven het bijstaan van een dierbare die in eenzaamheid en verwarring zijn laatste dagen beleeft? Mondige, individuele, verstandige mensen zouden dat samen heel goed kunnen. Samen maken zij de keuzes die zij in hun situatie passend vinden; zij brengen misschien zichzelf in (besmettings)gevaar - maar niet iemand anders die dat niet wil. Is het mogelijk, ook los van de coronacrisis (op weg naar een nieuw normaal), dat wij inzien dat een bewust, in vrijheid oordelend mens heel goed in staat is zijn eigen keuzes te maken, de verantwoording voor zijn eigen leven te nemen - zonder anderen daarbij te schaden? Houden wij dit voor mogelijk, dan ligt in die richting het nieuwe normaal. En dan is de belangrijkste vraag: hoe stimuleren wij elkaar om ‘mensen van dit slag’ te worden: in vrijheid verantwoordelijk handelend te worden, zonder anderen te schaden. Rudolf Steiner beschreef de weg naar dit nieuwe normaal al, en deed dat op twee niveaus. Voor de individuele mens beschreef hij deze weg in de Filosofie van de vrijheid; voor de samenleving als geheel die zich vormt op basis van de in vrijheid en verantwoordelijkheid handelende mens, beschreef hij deze weg in De kernpunten van het sociale vraagstuk.((De filosofie van de vrijheid, Christofoor, Zeist 1998; De kernpunten van het sociale vraagstuk, Christofoor, Zeist 2004)) “Zoals mijn Filosofie van de vrijheid onderzoekt, van waaruit bij de individuele mens de krachten van de vrijheid komen, zo onderzoekt De kernpunten van het sociale vraagstuk hoe het sociale organisme moet functioneren opdat de individuele mens zich vrij kan ontwikkelen. En dat zijn de twee grote vraagstukken die ons nu in het openbare leven bezig moeten houden. Het echte antwoord op deze vragen zal tegelijkertijd licht werpen op de huidige chaos.((Rudolf Steiner, Vom Einheitsstaat zum dreigliedrigen sozialen Organismus, GA 334 ;Voordracht van 17 maart 1920))

Dit was een fragment uit een zojuist verschenen boekje van John Hogervorst Hier kunt u dit boekje bestellen.

Het virus is waarschijnlijk al niet meer hier.

rovanov — Thu, 11 Jun 2020 17:41:18 +0000

Een bijdrage van De Nieuwe Wereld

Dwarsdenker Willem Engel claimt dat virus al weg is. Heeft hij een punt? Praat mee!

Het virus is waarschijnlijk al niet meer hier.

Engel is zeer kritisch over de wijze waarop het coronavirus wordt aangepakt. Hij betoogt dat er weliswaar veel informatie beschikbaar is, maar dat deze vaak niet klopt. "Ook als deze wetenschappelijk is." Engels spreekt zelfs over systeemrot: “Er is te weinig controle op wat we meten en wat we moeten doen.”

[aiovg_video id=54025]

Marlies Dekkers in gesprek met biofarmaceut Willem Engel over corona. Bron op YouTube

0:31 Wat heb je gestudeerd? En wat heb je daarna gedaan? 3:48 Over het werk dat Engel gedaan heeft in deze coronacrisis 4:52 Wat wisten we in februari? 7:40 Wat is jouw visie op de lockdown? 10:50 Waar ligt de verspreiding van het coronavirus aan? 17:44 Suggereer je nu dat heel veel mensen het virus al hebben gehad? “1 tot 2 miljoen mensen” 21:23 “Het virus is waarschijnlijk niet meer hier” 32:30 Over Hydroxychloroquine (HCQ) “Het is geen geneesmiddel: het helpt het geneesmiddel de cel binnenkomen” 39:40 Wat zouden we dan wel moeten doen qua preventie? We willen niet voor ieder kuchje naar de huisarts 45:20 Jij zegt: alle maatregelen weg. Maar moeten we nog op iets letten? Vooral op de richtlijnen van het RIVM en de maatregelen die de overheid heeft genomen levert Engel radicale kritiek. “De effecten van de lockdown zijn echt desastreus geweest voor de psychische gezondheid en de economie. Maar het heeft ook heel veel andere doden veroorzaakt." Door de nadruk op de behandeling van patiënten met het coronavirus heeft men op veel andere plekken in de gezondheidszorg steken laten vallen. Engel spreekt over blikvernauwing. “Het is niet te verantwoorden dat we met een tunnelvisie op een stukje zijn gaan focussen en de rest hebben laten zitten.” Verreweg het grootste deel van de besmettingen, zo stelt Engel, vindt plaats door middel van aerosolen. Dat zijn druppeltjes die onder bepaalde klimatologische omstandigheden kunnen blijven zweven. Mensen scheiden aerosolen uit als ze praten, zingen of anderszins geluid maken. “Daar zit het virus in.” Hoe zit het dan met de maatregelen die zijn genomen, zoals de anderhalve meter afstand? “Echt complete onzin. Heel schrijnend dat we dingen hebben gedaan die nul zin hebben.” Volgens Engel hebben veel mensen in Nederland het coronavirus al gehad. Hij schat dat dit er een tot wee miljoen zijn. “Het is nog nooit gebeurd, met welk virus dan ook, dat 100% besmet raakt”. Engel betoogt tevens dat een laag percentage al tot groepsimmuniteit leidt. Dat percentage hebben we in Nederland al lang bereikt. Daarom stelt hij zelfs: “Het virus is waarschijnlijk ook al niet meer hier”. Daarom roept hij iedereen die nu positief test op covid-19 om een viability test aan te vragen bij de huisarts. De gewone testen zijn volgens hem onbetrouwbaar. Ze geven een positieve uitslag als er restjes virus in het lichaam zitten, terwijl die helemaal niet besmettelijk zijn. Engel: “Het belangrijkste is dat als je nu positief test dit niet betekent dat je ziek bent.” Hij pleit voor klinisch diagnosticeren in plaats van de huidige PCR testen. Ook laat Engel zich uit over HCQ, oftewel Hydroxychloroquine. “Het is geen geneesmiddel: het helpt het geneesmiddel de cel binnenkomen”. Dat het zo slechts bekend staat, heeft volgens Engel te maken met het feit dat commerciële partijen een ander middel op de markt wilden brengen. “De wetenschap heeft zich laten gebruiken om HCQ in een kwaad daglicht te stellen.” Verder is het qua preventie belangrijk om voldoende vitamine C en D, en mineralen als zink binnen te krijgen. Dat versterkt het immuunsysteem. Net als in contact komen met anderen en een laag stressniveau. Engel: “Dat zijn harde wetenschappelijke feiten [..] Er is geen enkele grondslag voor alle maatregelen.” De Nieuwe Wereld TV is een platform dat mensen uit verschillende disciplines bij elkaar brengt om na te denken over grote veranderingen die op komst zijn door een combinatie van snelle technologische ontwikkelingen en globalisering. Het is een initiatief van journalist Paul van Liempt, filosoof Ad Verbrugge en David van Overbeek De Nieuwe Wereld TV wordt gemaakt in samenwerking met de VU, Centrum Ethos en Filosofische School Nederland.

Volg de nieuwe wereld!

Website: https://www.denieuwewereld.tv/ YouTube kanaal: https://www.youtube.com Twitter: https://twitter.com/De_NieuweWereld

Wie financiert Bill Gates eigenlijk?

rovanov — Sat, 25 Apr 2020 20:54:56 +0000

We hebben in de laatste berichten tamelijk op meneer Bill Gates zitten hakken. Maar hoe komt het eigenlijk dat deze meneer zo onfatsoenlijk rijk is? Nou ja, het antwoord is vrij simpel en ook wel een beetje pijnlijk. Omdat er nog steeds zoveel sufferds rondlopen die Windows en andere Microsoftsoftware gebruiken. Omdat er nog steeds genoeg idioten ronddwalen die hotmail, live, outlook of hoe ze ook allemaal moge heten, gebruiken. De heer Gates is niet zomaar uit de hemel komen vallen. Hij heeft zijn rijkdom verworven door de wereld te overspoelen met zijn software, die hij met min of meer twijfelachtige methodes heeft opgedrongen. Zo “infiltreert” hij bijvoorbeeld al vrij lang scholen en universiteiten. Met Microsoft-Teams maakt hij de nieuwe generatie bekend met Office producten en daarmee Microsoft ready. Voor sommige mensen is dan zelfs een computer synoniem met Windows. (Apple is overigens hier geen alternatief) Vergeleken met de corona-pandemie, zijn bijna alle Nederlandse huishoudens besmet met Microsoftsoftware, zo gezien is Corona een kinderspelletje. Veel gebruikers, bedrijven, organisaties en zelfs overheden zijn nog steeds ijverig bezig met het vergroten van meneer Gates rijkdom. De licentierechten lopen jaarlijks in de honderden miljoenen.

Onze boodschap duidelijk?

Met ons handelen, bewegen we de wereld en ons handelen heeft wereldwijde gevolgen. Doordat ik geld uitgeef, zet ik een kettingreactie op gang, die maar zelden geheel te overzien is. Maar we doen het wel, we doen het dagelijks. Wakker of niet wakker zijn we daardoor mede-veroorzaker van veel gebeurtenissen in de wereld. De vergelijking met de slag van de vlinder aan de ene kant van de wereld, die de orkaan tot gevolg heeft aan andere kant van de wereld, is hier zeker te gebruiken.

De plofkip

Wanneer wij de plofkip morgen niet meer kopen, wordt deze overmorgen niet meer geproduceerd. Zo eenvoudig is dat. Dit geldt ook voor Windows en de heer Gates. Wanneer we morgen geen Microsoft producten meer kopen, helpen we Gates niet aan nog meer vermogen. Dus laten we ophouden alleen naar anderen te wijzen en laten we bij ons zelf beginnen. Hiermee is overigens ook indirect de waarde van geld weergegeven. Namelijk wanneer het uitgegeven wordt, krijgt geld zijn waarde. Doordat jij geld uitgeeft, krijgt het zijn waarde. Door jouw keuze waaraan je geld uitgeeft, waardeer je iets. Zo bepaal jij mede, de toekomst van de wereld.

‘We’re living in 12 monkeys’ documentaire over de agenda achter COVID-19

[aiovg_video id=53996]

Zie hier hoe we met YouTube trackers omgaan

Verdere gedachten rond het coronavirus

rovanov — Fri, 03 Apr 2020 10:05:48 +0000

Door het focussen op een virus alleen, verliezen we het zicht op het grote geheel. Hierbij moeten we weten dat een virus ons niet aanvalt of bij ons binnen dringt. Wij nemen een virus in ons op. Wij ontvangen een virus. Een levende cel stulpt zijn celwand om het virus waardoor hij deze insluit. Waarom doet een cel dit? Dit doet deze cel alleen wanneer deze zich laat misleiden of ongezond is. Wij zijn omringt door - en ons lichaam is vol van honderden bacteriën en virussen. Hiermee kunnen we in de regel aardig overweg. Tenminste als we er voor zorgen dat een ziekteverwekker geen voedingsbodem heeft en zo geen kans krijgt. Sterker nog, wij worden door al deze "ziekteverwekkers" alleen maar sterker. Dit noemen we dan een gezond mens. Ook weten we al aardig wat zaken te benoemen die ongezonde mensen tot gevolg hebben. Milieu, voeding, straling, stress of samengevat in "een ongezonde samenleving". Corona als leerrijke crisis wellich?

De volgende tekst verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal Door John Hogervorst

Verdere gedachten rond de coronacrisis

Een mens hoeft geen antroposoof te zijn om bewondering te hebben voor Rudolf Steiners werkkracht. Als we bijvoorbeeld alleen kijken naar zijn geschreven werk en zijn voordrachten, en dan nog alleen naar de hoeveelheid en niet naar de inhoud, is een geschat aantal van 6.000 voordrachten die hij hield en geschreven teksten die in zo’n 45 boekbanden zijn gevat, toch best wel veel. Als we het ruim nemen, en stellen dat hij zijn voordrachten hield in een periode van 25 jaar (van 1900 tot 1924) hield hij elke drie dagen twee voordrachten. Gedurende 25 jaar. En daar ‘tussendoor’ schreef hij zijn boeken, had een eindeloze hoeveelheid besprekingen, privégesprekken, regisseerde, ontwierp, hield zich permanent op de hoogte van de ontwikkelingen in de wereld en in allerlei (wetenschappelijke) vakgebieden en reisde kriskras door heel Europa. En daarbij kwam dan nog: het geesteswetenschappelijk onderzoek. In de periode na het einde van de eerste wereldoorlog was, een tijd lang, de sociale driegeleding zijn hoofdthema. Duitsland was uitgeput, gewond en deels verwoest – in alle opzichten. De mensen hadden hun buik vol van de ellende die de oorlog bracht. Er leefde een sterk maar onbepaald verlangen naar vrede en een rechtvaardige samenleving. De oorlog leek ook een breuk met het verleden, en nu dat verleden weg was, was er misschien iets nieuws, iets beters mogelijk. De sociale driegeleding was dat nieuwe en dat betere en Rudolf Steiner sprak er over, met arbeiders, met de gegoede burgerij, met middenstanders, intellectuelen, politici, kunstenaars en ondernemers. Naar zijn wezenlijke aard heeft de driegeleding elk mens een nieuwe wereld te bieden. Maar elke belangengroep vond in de driegeleding ook iets dat tegen hún belang inging – en daarmee een reden om de driegeleding af te doen. En natuurlijk: iets dat écht nieuw is, en geen opnieuw opgewarmd oud kliekje, is ook iets dat de boer niet kent. En dan vraagt de driegeleding ook nog om enige denkinspanning en het vermogen om de stofnesten in ons denken op te ruimen. En zo gebeurde het Rudolf Steiner’, in de tijd dat hij de sociale driegeleding bracht, keer op keer dat hem iets gezegd werd in de trant van: “Dat klinkt heel interessant Dr. Steiner, die sociale driegeleding lijkt ons een goed idee – maar zegt u ons eerst hoe we het probleem van de geldontwaarding aan kunnen pakken. Als dat probleem is opgelost, kunnen we daarna aan de sociale driegeleding gaan werken.” Duitsland kampte in de jaren na de eerste wereldoorlog onder andere met hoge golven van inflatie, waardoor het geld zijn waarde verloor. De driegeleding moest nog even wachten. En zo werden scheuren en gaten dicht gepleisterd, gammele steunbalken opgetrokken, lekken provisorisch gedicht – en bleef het oude sociale bouwwerk overeind. Terwijl het ontstaan van de oorlog had aangetoond dat het oude bouwwerk onbewoonbaar verklaard had moeten worden en de sociale driegeleding het enige toekomstbestendige fundament voor een nieuw sociaal bouwwerk was. Misschien vergt het moed, maar wie het verdere verloop van de 20e eeuw bekijkt en ook meeneemt met welke ontwikkelingen we sinds het begin van de 21e eeuw te maken hebben (ik noem er een paar: ’11 september’ en de daaropvolgende oorlogen in Irak, Afghanistan,…; de financiële crisis van 2007/08; de aantasting van het milieu; de ongelijke verdeling van welvaart; het migratievraagstuk; het verdwijnen van de privésfeer en de vrijheid van ‘anders denken’ die schuilgaat achter het glanzende gemak van de moderne technologie), zal moeten inzien dat er een massieve tendens in onze samenleving heerst die deze ‘onbewoonbaar’ dreigt te maken. Terwijl de sociale driegeleding nog steeds de volle potentie in zich draagt om het fundament voor iets nieuws en iets beters te zijn. Maar nu, nu moeten wij eerst de coronacrisis te lijf. Van allerlei kanten zijn er (groepen) mensen die deze crisis willen opnemen als een roep tot bezinning, een dringende uitnodiging om te onderzoeken of wij de dingen niet anders moeten doen. Anderen zeggen dan direct (ik hoorde het ongeveer letterlijk zo op de radio): “Daar hebben de mensen die in de gezondheidszorg werken, en de anderen in hun vitale beroepen, nu geen tijd voor”. Het is een teken aan de wand dat aperte domheid de norm lijkt te worden, althans, in de kringen die wij in de media steeds langs zien en horen schuiven. De gatenplakkers, de reparateurs met de schilderskwast, de stopverfbouwers – dat zijn de mensen die Rudolf Steiner (zie De kernpunten van het sociale vraagstuk) de ‘zogenaamde practici’ noemde. Het zijn de mensen die zichzelf heel praktisch vinden, gedachteloos zijn zij alsmaar druk bezig, het bouwwerk stort immers bijna in elkaar, dus aan de kitspuit hebben wij nu meer dan aan een levend, sociaal opbouwend denken dat ons de weg zou kunnen wijzen… Waar het naar toe gaat met de coronacrisis, er is geen mens die er iets zinnigs over zeggen kan. Eén ding staat wel vast: degenen die de richting van de ontwikkeling van onze samenleving bepalen (dat zijn degenen die vast willen houden aan hun comfortabele, bevoorrechte positie én al degenen die geen behoefte ervaren aan het bevragen van de wijze waarop de samenleving functioneert en dus gewillig mee dobberen) willen ‘straks’ gewoon weer op de oude voet verder. Met een behangetje links, en een likje verf rechts, is wat hen betreft alles weer gedaan. Dan gaan we vervolgens weer heel praktisch op weg naar de volgende crisis. De crisis als leermeester brengt echter ook van alles mee dat de moeite van het aanzien waard is. In de economie zien wij nu wat schuilgaat achter het begrip ‘wereldeconomie’: een wereldwijde economische wederzijdse afhankelijkheid. We hebben het hier en elders al vaker opgemerkt: er is in onze tijd niets dat zo verbindend is als de moderne, door arbeidsdeling gekenmerkte economie. Wij zijn volledig afhankelijk van de mensen die, over de hele wereld verspreid, hun bijdrage leveren aan de productie van hetgeen wij dagelijks gebruiken. Zoals deze mensen op hun beurt, afhankelijk zijn van ons, van de vraag of wij morgen opnieuw tot gebruik (en aankoop) van hetgeen zij maken zullen overgaan. Dat is een wederkerige economische afhankelijkheid. Tegelijkertijd geldt ook dat al degenen die buiten de economie werken: in het onderwijs, in de gezondheidszorg, in de wereld van kunst en cultuur, dat slechts kunnen doen bij de gratie van het feit dat er in de economie gewerkt, geproduceerd (waarde geschapen) wordt. Dat is een andere vorm van wederkerige afhankelijkheid: zij die buiten de economie werken, kunnen dat alleen doen zolang degenen die in de economie werken voldoende produceren – en die laatsten doen dat in principe graag: zij hebben immers ook behoefte aan onderwijs, cultuur, gezondheidszorg. Op dit moment ‘pompen’ staten massale hoeveelheden geld in de economie, om deze op gang te houden. Daar zit een grens aan, al weet geen mens waar die zich bevindt. Wanneer de economie echt vastloopt, zal blijken dat dit geld zijn waarde verloren heeft – en kunnen wij er niks meer mee kopen. De crisis leert ons dat we – of we het wisten of niet, en of we het willen of niet – volledig van elkaar afhankelijk zijn. Voor de moderne, individualistisch ingestelde mens een moeilijk te verteren inzicht. Die meent ‘vrij’ en ‘onafhankelijk’ te zijn wanneer hij maar over voldoende geld beschikt. Dat is een ontkenning van de werkelijkheid. Wij zijn één mensheid, en allemaal van elkaar afhankelijk. Er is niets dat nu ‘verstandiger’ is om te begrijpen dan het besef van deze wederkerige afhankelijkheid – en om daar vervolgens naar te handelen. Dat wordt ook genoemd: sociale driegeleding. Driegonaal John Hogervorst

Opmerking Covid-19

rovanov — Mon, 16 Mar 2020 15:31:14 +0000

Een melding van de Swiss Propaganda Research Gepubliceerd: 14. Maart 2020; geactualiseerd op: 15. Maart 2020

Een Zwitserse arts (Internist) vroeg ons om de volgende informatie over de huidige situatie te publiceren, om lezers een realistische risico-evaluatie mogelijk te maken. Volgens gegevens van het Italiaanse Nationale Instituut ISS, is de gemiddelde leeftijd van de positief geteste overledenen in Italië bij ongeveer 81 jaar. 15% van de overledenen waren ouder dan 90 jaar. 90% van de overledenen waren boven de 70 jaar. 80% van de overledenen hadden twee of meer chronische aandoeningen. 50% van de overledenen drie of meer chronische aandoeningen. De chronische, reeds aanwezige aandoeningen bestonden vooral uit hart- en vaatziekten, diabetes, ademhalingsproblemen en kanker. Minder dan 1% van de overledenen waren gezonde personen, d.w.z. personen zonder chronische aandoeningen. Slechts 25% van de overledenen waren vrouwelijk. Het Italiaanse Instituut van de gezondheid maakte onderscheid tussen overledenen door, en overledenen met het Coronavirus. In veel gevallen, is het nog niet duidelijk of de mensen zijn overleden aan virus of aan de chronische aandoeningen, of een combinatie daarvan. (Update: tot nu toe, is er in hoogsten s twee gevallen sprake van het overlijden door het virus als enige oorzaak. Zelfs in deze twee gevallen, is dit nog niet bevestigd.) In het geval van de twee Italiaanse overledenen onder de leeftijd van 40 jaar (beiden 39 jaar oud) handelde het om een patiënt met kanker en een diabetes patiënt met meerdere complicaties. Ook hier is de precieze oorzaak van de dood niet duidelijk. (dus, of door het virus of door reeds bestaande voorwaarden). De overbelasting van de klinieken is het gevolg van een algemene rush van patiënten en van het toegenomen aantal patiënten die speciale of intensieve zorg nodig hebben. Hierbij gaat het vooral om het stabiliseren van de ademhalingsfunctie en in ernstige gevallen van antivirale therapieën. (Update: het National Institute of Health heeft nu een statistisch rapport gepubliceerd over de positief geteste patiënten en de overledenen, waarbij bovenstaande informatie wordt bevestigd.) De arts wijst bovendien ook op de volgende aspecten: Noord-Italië heeft een van de oudste bevolkingen en de slechtste luchtkwaliteit in Europa, wat in het verleden al heeft geleid tot een toename van het aantal aandoeningen aan de luchtwegen en tot sterfgevallen als gevolg daarvan. Dit moet worden gezien als een extra risicofactor. Zuid-Korea heeft bijvoorbeeld een veel mildere koers gevolgd dan Italië en is al voorbij de piek van de epidemie. In Zuid-Korea zijn er tot nu toe slechts 70 sterfgevallen met een positieve test. Net als in Italië werden voornamelijk risicopatiënten getroffen. De twaalf Zwitserse sterfgevallen die positief waren, betroffen tot nu toe ook risicopatiënten met reeds bestaande aandoeningen en een gemiddelde leeftijd van 75 jaar, waarvan de exacte doodsoorzaak, dat wil zeggen door het virus of al bestaande aandoeningen, nog niet bekend is. Bovendien zouden, volgens een eerste Chinese studie, de wereldwijd gebruikte virustestkits in meer dan 50% van de gevallen een foutief positief resultaat kunnen geven. Dat wil zeggen dat het in deze gevallen om personen gaat die niet door het nieuwe Coronavirus besmet waren, maar waarschijnlijk door een van de vorige coronavirus varianten, die deel uitmaken van de jaarlijkse (en de huidige) griepgolf. (1) (Update: een Duitse specialist heeft bevestigd dat de virustest niet klinisch is gevalideerd.) Om het gevaar van de ziekte te beoordelen, is niet het aantal positief geteste personen en sterfgevallen wat vaak in de media wordt genoemd doorslaggevend, maar het aantal mensen dat daadwerkelijk en onverwacht aan longontsteking lijdt of sterft. Bij de gezonde bevolking in school- en werkleeftijd, is aan de hand van de huidige kennis over Covid-19, een symptoomvrij, mild of matig verloop te verwachten. Senioren en personen met bestaande chronische ziekten moeten beschermd. De medische capaciteiten moeten optimaal worden voorbereid. Literatuur: (1) Zhuang et al., Potential false-positive rate among the ‚asymptomatic infected individuals‘ in close contacts of COVID-19 patients, Chinese Medical Association Publishing House, März 2020. (2) Grasselli et al., Critical Care Utilization for the COVID-19 Outbreak in Lombardy, JAMA, März 2020. (3) WHO, Report of the WHO-China Joint Mission on Coronavirus Disease 2019, Februar 2020. Referentie waarden Belangrijke referentie waarden, zijn het aantal jaarlijkse griep-doden. In Zwitserland tot 1000, in Italië, tot 8000 en in Duitsland tot ongeveer 10 000 met pieken tot 25 000 personen. Het normale sterfte cijfer ligt in Italië op maximaal 2000 mensen per dag en het gemiddelde aantal longontsteking per jaar in Italië is meer dan 120 000. Aanvullingen 14. Maart: Op 14. Maart is de toename van de test-positieve gevallen in Italië voor de eerste keer afgenomen. Of dit een omkering van de trend is, valt nog te bezien. 15. Maart: Het Italiaanse Nationale gezondheid Instituut ISS heeft een statistisch rapport van de test-positieve patiënten en overledenen gepubliceerd, die bovenstaande informatie bevestigd.

Lobbycratie

rovanov — Thu, 13 Feb 2020 19:59:05 +0000

Lobbycratie, rechten en belangen

Het deze zomer tot een breder publiek doorgedrongen woord ‘lobbycratie’ is een fijne aanvulling voor wie de huidige maatschappelijke toestand beknopt wil beschrijven. Zou je, laten we zeggen, tien woorden mogen gebruiken om die toestand te karakteriseren, dan is de term lobbycratie een rake typering voor wat in de sociale driegeleding het rechtsleven wordt genoemd. In het gebied van politiek en democratie zien we immers hoe niet zozeer de ‘demos’ (het volk) maar de ‘lobby’ de sterkste kracht is in het tot stand brengen, uitwerken en naleven van wetten en regels. Lobbyisten belagen politiek en ambtenarij – de ‘lobby-industrie’ is uitgegroeid tot een volwassen bedrijfstak. Het verschijnsel lobbyisme is natuurlijk al lang bekend en feitelijk geaccepteerd. Lobbyen is normaal, wie iets gedaan wil krijgen is gek wanneer hij daarvoor niet lobbyt. Toch roept deze gang van zaken wel een vraag op, namelijk: maken we in onze democratie eigenlijk nog wel een onderscheid tussen rechten en belangen? Want rechten en belangen zijn twee verschillende zaken. Het recht van de ene mens is per definitie ook dat van de andere mens. Dat geldt voor belangen niet. Daar is het eerder andersom: het belang van de één is nagenoeg in alle gevallen strijdig met dat van enig ander mens. (En dáárom is het van belang dat er een ‘fundament’ van recht ten grondslag ligt aan alle politieke besluitvorming). Welbeschouwd heeft dat wat hier ‘recht’ wordt genoemd het karakter van een ‘algemeen belang’: het handelt over dat wat alle mensen aangaat; waarover wij ons allemaal een oordeel kunnen vormen; waarvoor wij dus samen kunnen besluiten – en waarvoor niemand hoeft te lobbyen. Kort geleden werd in het nieuws gesproken over de plannen om een nieuwe boerenpartij op te richten: veel boeren voelen hun belangen niet meer voldoende behartigd door bestaande politieke partijen. Inmiddels kennen we partijen die zich specifiek richten op de belangen van dieren, van ouderen, van ondernemers. Andere partijen richten zich op de belangen van mensen met een niet-Nederlandse afkomst, of juist weer op die van mensen die zich door laatstgenoemden in het gedrang voelen. Je zou haast denken dat het tijd wordt voor een partij die zich sterk maakt voor mensen, een partij die niets anders beoogt dan het scheppen van recht voor mensen: rechten die de in de grondwet geformuleerde algemene (mensen)rechten uitwerken, instrumenteel maken en waarborgen. Die denkbeeldige partij wil dan niets anders dan ons democratisch stelsel een wezenlijke en urgent noodzakelijke upgrade geven: in de democratie zou het moeten gaan om rechten die ieder mens, ongeacht zijn belangen, toekomen. Belangen van economische aard (van bedrijven, bedrijfstakken) horen niet in het gebied van het recht maar in dat van de economie behartigd te worden, daar worden zij ‘uitgebalanceerd’ ten opzichte van de belangen van andere (groepen) betrokkenen. Belangen van wereldbeschouwelijke, religieuze, ideologische of kunstzinnige aard profileren zich in het geestesleven: daar heeft ieder de ruimte zich te laten zien en de gelegenheid gehoor te vinden. In het rechtsleven wordt permanent aan een stelsel van rechten gevormd, rechten die vrij van deelbelangen tot stand moeten komen. Wanneer het, bijvoorbeeld, gaat om recht op onderwijs, recht op een oudedagsvoorziening, recht op woonruimte, recht op werk, recht op gezondheidszorg, recht op een gezond leefmilieu (allemaal zaken die ieder mens aangaan), gaat het om rechten waarvoor specifieke belangen (van onderneming A, organisatie B, bedrijfstak C, beroepsgroep D) moeten wijken. Want wat betreft de vraagstukken die in het rechtsleven thuis horen, is het geestesleven relevant als bron van gezichtspunten en inzichten die het rechtsgevoel en rechtsbewustzijn van de individuele, in het rechtsleven mee-besluitende burger kunnen verrijken; en is het economisch leven relevant als de bron van geld (waarde) die de in het rechtsleven gevormde rechten op een of andere wijze materieel mogelijk zal moeten maken. De huidige lobby-praktijk is een belemmering voor de noodzakelijke verdere ontwikkeling van de democratie en een aantasting van de mondigheid van de individuele burger. (John Hogervorst) Dit artikel verscheen in Driegonaal, jrg,35, nr.3/4

Hoezo geen alternatief voor democratie?

rovanov — Wed, 05 Feb 2020 20:25:03 +0000

Er is geen alternatief voor onze democratische staatsinrichting. Tenminste, dat is wat er bij ons met de paplepel wordt ingegoten. Maar klopt dat wel? Dictatuur als alternatief, daar zullen we hier niet op ingaan, maar hoe is het met het anarchisme of libertarisme? Deze laatste zou zeker een frisse blik op de inrichting van onze samenleving tot gevolg kunnen hebben. Omdat de ontevredenheid over het functioneren van onze democratie groeit, komen ook de twijfels of dit allemaal wel zo ideaal is. De overheid voelt zich geroepen allerlei maatregelen te treffen die deze twijfels moeten ontkrachten. Een voorbeeld hiervan betreft, zoals zo vaak, direct onze kinderen: de verplichte “Burgerschapsvorming” in het onderwijs, een nieuw onderdeel van de staatsopvoeding. Waarom de leerplicht is ingevoerd beschreven we overigens al in dit artikeltje. Of wat dacht u van de politieke stemmen die suggereren dat nepnieuws een gevaar voor de democratie is? In feite een opzetje voor het Ministerie van Waarheid waar het, weliswaar onder een ander vaandel, heen gaat. Onderaan dit bericht plaatsen we een zeer verhelderende lezing van Prof. Rainer Mausfeld met als titel: “De angst van de machtselite voor het volk”. Het lijkt aanvankelijk een beetje volhouden, maar de meesten zullen uiteindelijk gepakt worden door deze zeer leerrijke lezing. Een aanrader voor diegenen die echt willen weten hoe het zit met de schijndemocratie.

Ja, de democratie laat af en toe te wensen over maar er is echt geen alternatief, we moeten het alleen nog democratischer maken!

Wat is dan “nog democratischer” en wat is democratie überhaupt?

[caption id="attachment_52035" align="alignright" width="300"] Gelijke kansen[/caption] Dit is eigenlijk een heel normale vraag, maar stellen we deze ook? In een democratie worden beslissingen genomen met meerderheid van stemmen. De consequentie van deze besluitvorming is dat het individuele belang ondergeschikt is aan de meerderheid, niet te verwisselen met het algemeen belang! Is dit terecht en is dit wat wij als rechtvaardig aanvaarden? In gewone organisaties, voetbalclub, carnavalsvereniging maar ook binnen bedrijven, beschouwen we het als rechtmatig dat iemand die echt “meedoet”, mag meepraten, mag vormgeven en mee mag beslissen. Iemand die alleen wil beslissen en zich er verder buiten houdt, moet ophoepelen. Dit is terecht en komt vanuit een diep verankert gevoel van rechtvaardigheid in ons. Wanneer we dit laatste naar onze huidige democratische staatsinrichting vertalen, blijkt dat er heel veel mensen beslissingen nemen bij zaken waarbij ze zelf niet “meedoen”. Staatsmannen beslissen over zaken waarvan ze zelf helemaal niet betroffen zijn, ze vinden het dan dus “beter” voor de ander. Dit ervaren we, eventueel onbewust, niet alleen als onrechtvaardig, maar het leidt onvermijdelijk tot innerlijke opstand. Immers, we hebben als mens de innerlijke drang om vrij en onafhankelijk te zijn, beslissingen die ons eigen leven aangaan willen we zelf nemen. Een natuurlijk anarchisme zou je kunnen zeggen, leeft in ieder gezond mens. Anarchisme, maar zeker ook Libertarisme, bieden goede handvatten om te begrijpen dat democratie alleen niet voldoende kan zijn. Er zijn dus blijkbaar gebieden waar democratische besluitvorming onvermijdelijk tot opstand leidt. Democratie in een gebied waar zij niet thuis hoort, is de dictatuur van de “meerderheid”.

Anarchie in het verkeer

De hardcore anarchist wijst elke vorm van een hogere macht af. Geen mens mag onderworpen zijn aan een hogere autoriteit. Toch zullen we met elkaar afspraken willen en ook moeten maken over het gedrag van de individuele mensen of bedrijven binnen onze samenleving. Wat vinden we met elkaar van wat wel of niet mag? (dit is cultuurgebonden.) Aan welke regels moeten bedrijven zich houden die binnen onze samenleving actief willen zijn? Willen we in ons land kernenergie? We kunnen en moeten afspraken met elkaar maken, deze kunnen democratisch besloten worden maar alleen dan, wanneer deze afspraken (regels, wetten) voor iedereen in gelijke mate gelden. [caption id="attachment_2272" align="alignright" width="300"] De Provincie Gelderland suggereert democratie.[/caption] Bij de vraag naar kernenergie zijn we allen in gelijke mate van betroffen. Maar de vraag waar deze centrale dan gebouwd moet gaan worden, kan weer niet democratisch besloten worden. Want hier lijkt het mij persoonlijk het beste dat deze niet in mijn tuin geplaatst wordt maar bij de buurman. Deze vraag betreft dus niet iedereen in gelijke mate. Deze beslissing kan alleen genomen worden op basis van kennis van zaken en vaardigheden vanuit deskundigheid. Ook zal niemand ontkennen dat het handig is dat we in het verkeer afspraken hebben gemaakt. Dit vermijdt veel persoonlijke en materiële schade. Of we verkeersregels moeten hebben kunnen we met elkaar (democratisch) besluiten, hoe deze regels eruit gaan zien, kan alleen op basis van kennis en vaardigheid gebeuren en kan niet via de democratische weg verlopen.

Verschillende besluitprocessen

Hierboven hebben we twee verschillende besluitprocessen benoemt. De democratische weg en het besluitproces op basis van kennis en vaardigheden. Er bestaat echter nog een derde gebied met een eigen besluitproces. Het natuurlijk anarchistische gevoel wat in elk mens sluimert, betreft onszelf. Wanneer het uitsluitend mijzelf betreft, duld ik geen autoriteit, het is de innerlijke opstand. Wanneer ik de kinderschoenen ontgroeit en volwassen ben, wil ik heer en meester zijn over mijn eigen leven. Ik bepaal zelf wat goed voor mij is. Ik denk en geloof wat ik wil en vorm mijn eigen wereld- en mensbeeld. Het is mijn keuze welk nieuws ik lees en ik duld geen censuur. Ik wil me vrij kunnen ontwikkelen of mijn leven verkwanselen achter de spelconsole (of smartphone). En wanneer het over de opvoeding van mijn kinderen gaat, wil ik deze vanuit mijn visie over mens en wereld opvoeden en daar heeft iedereen zich (ongevraagd) buiten te houden. In dit laatste gebied, het gebied van religie, individuele ontwikkeling of opvoeding, kunnen besluiten alleen genomen worden op basis van de individuele vrijheid. Gebeurt dit niet, dan heerst de democratische meerderheidsdictatuur of de machtsbeluste betweter.

De machthebbers

Wanneer we deze drie besluitprocessen, die samenhangen met diep verankerde menselijke behoeftes, geen eigen plek binnen de samenleving toewijzen en we ons niet bewust worden van de gevolgen wanneer deze tegen elkaar uitgespeeld worden, kan dit alleen chaos, ontevredenheid en verdeeldheid tot gevolg hebben. En dit laatste is vooral zeer wenselijk voor de heersende macht.

Het alternatief leidt tot veel minder democratie

Op WakkerMens beschrijven we een zicht op de samenleving die niet als recept of methode gelezen kan worden. Veelmeer willen we stof tot nadenken geven, want elke werkelijke verandering zou in onszelf moeten ontstaan. Want wanneer we dit niet zelf aangaan, zullen de veranderingen, die gewoon komen, niet het interesse van de mensen dienen. Op deze pagina wijzen we op drie gebieden binnen de samenleving die elk hun eigen logica hebben en dientengevolge ook een eigen plek in ons bewustzijn moeten krijgen. Want hoe krijg je anarchie en een wenselijke staatsordening samen? Hoe maak je de noodzakelijke individuele vrijheid mogelijk, terwijl ook onze mede-wereldburgers recht hebben op dat wat de aarde in samenwerking met de mens voortbrengt? We onderscheiden op de hierboven genoemde pagina drie gebieden:

Het culturele leven, het gebied waar we allen van elkaar verschillen. Hierbinnen zou de individuele vrijheid moeten heersen en door het rechtsleven gewaarborgd moeten worden. Hier worden beslissingen vanuit de individuele vrijheid genomen.
Het rechtsleven is het gebied waar we allen gelijk zijn. Hier maken we met elkaar afspraken die we in regels en wetten formuleren. Deze afspraken kunnen alleen zaken betreffen die ons allen in gelijke mate aangaan. Dit is het gebied waar de democratische staat haar gelding heeft, beslissingen worden met meerderheid van stemmen genomen. Wanneer we de realiteit echter bekijken, zien we dat de eigenlijke en enige legitieme opgave van de staat door deze zelfde staat met voeten getreden wordt.
In het economisch leven dragen we zorg voor elkaars behoeften. Hier vindt de warenproductie, circulatie en consumptie plaats. In het economische leven zouden besluiten op basis van kennis en vaardigheden moeten plaatsvinden, binnen het kader van regels die we samen in het rechtsleven vorm hebben gegeven. Zoals in het culturele leven kunnen ook hier geen besluiten op basis van een meerderheid worden genomen.

Zo gezien, blijft er slechts een klein gebied over, waar democratische besluitvorming op z'n plaats is. De staat zal dus een tamelijk heftige slankheidskuur moeten ondergaan. Dit is niet in de zin van de machtelite. Afrekenen met de mythe dat de democratie zaligmakend is en inzien dat dit op slechts een beperkt gebied toepasbaar is. Het credo is dus, tegenover de huidige situatie, veel minder democratie en veel minder staat!

De angst van de Machtelite voor het Volk

[aiovg_video id=54090]

Een lezing van Prof. Rainer Mausfeld.

Vrijheid van onderwijs is noodzakelijk

rovanov — Mon, 03 Feb 2020 15:50:11 +0000

Vrijheid van onderwijs is noodzakelijk en het kan, maar het vergt wel moed. Belangrijker nog dan klimaatverandering is het streven naar Vrijheid van Onderwijs. Dit wordt door maar weinig mensen waargenomen, op onze website is hierover het een en ander te vinden. Zoals de staat de mainstream media gebruikt om het denken van de volwassenen te vormen, zo gebruikt zij in toenemende mate het onderwijs om bij het opgroeiende kind zo vroeg mogelijk invloed op het denken te kunnen uitoefenen.

Einstein: “Problemen kunnen nooit opgelost worden met de denkwijze die dezen veroorzaakt hebben”

Vrijheid van Onderwijs in het algemeen belang.

Waar zullen de noodzakelijke nieuwe ideeën en impulsen vandaan moeten komen wanneer we door de staats- gecontroleerde en gedicteerde eenheidsbrij bij het jonge kind alle latent aanwezige, nieuwe impulsen de kop in drukken? Geen uniformiteit maar de grootst mogelijke diversiteit, ook binnen het onderwijs, is noodzakelijk om antwoorden te vinden op de complexe vraagstukken waar de mensheid voor staat, op zowel materieel- en ook sociaal gebied.
Wij vonden het met elkaar een goed idee om het geweldmonopolie bij de staat te leggen. Daar is binnen een functionerende democratie niet veel tegenin te brengen. Tenminste, zolang deze geweldmonopolist (de staat) dit monopolie niet gebruikt op terreinen waar zij niets te zoeken heeft, ons denken bijvoorbeeld. Dat deze machthebber (de staat) vervolgens het onderwijs gaat inrichten, is onverenigbaar met een minimaal gevoel voor ethiek. Dit is de natte droom van elke dictator. Het is, wat wij Stalin, Mao en nog vele andere dictatoren verweten hebben.
Het is niet heel ingewikkeld om echte vrijheid binnen het onderwijs te realiseren. Het is mogelijk en voor elk moedig en zelfstandig denkend mens acceptabel; het ontbreekt echter aan interesse, de wil en vooral de moed hiervoor. Daarover hieronder, als laatste, meer.

De discussie

[caption id="attachment_52028" align="alignright" width="300"] Genoeg vraagstukken die om een oplossing vragen[/caption] Met dit artikel willen we nog eens op het belang van Vrijheid van Onderwijs attenderen omdat het thema momenteel weer zeer actueel is. Op allerlei manieren komt het systeem van openbaar en bijzonder onderwijs ter sprake. De discussie wordt overwegend emotioneel en niet rationeel gevoerd en de essentie wordt meestal ontweken. Vrijheid van denken Vrijheid van onderwijs gaat over één van de belangrijke grondrechten van de mens, namelijk de vrijheid van denken. En als het om kinderen gaat, betekent dit vooral: hoe denk je als ouder over de ontwikkeling van je kind, de mens en de wereld überhaupt. Elke inmenging van de staat of ingrepen door “de meerderheid” leiden in dit gebied tot dictatuur. We geven hier op Wakkermens genoeg denkstof om gebieden binnen onze samenleving te kunnen herkennen waar de vrijheid het heersende principe zou moet zijn en niet meerderheidsbesluiten. Ook wijzen we op gebieden waar democratische besluitvorming gepast is. Onderwijs moet neutraal zijn In de discussie over bijzondere onderwijs wordt vaak gesuggereerd dat openbare scholen, die dus niet vanuit een gedefinieerd wereld- en/of levensbeschouwing zijn ingericht, deze ook niet hebben. Dit is natuurlijk flauwekul. [caption id="attachment_52030" align="alignright" width="300"] Geïnspireerd door de economie[/caption] De inrichting van openbare scholen berust bij de staat. Dat klinkt objectief, maar deze vermeende objectiviteit is natuurlijk schijn want achter deze staat verbergt zich een overheid die gevormd wordt door beleidsmakers die vol van wereld-, mens- en levensbeschouwingen zijn. Bovendien wordt deze staat door haar afhankelijkheid vooral “geïnspireerd” door de economie. Ook deze inspiratiebron komt voort uit een levensbeschouwing. Tenslotte, men kan 1+1=2 misschien neutraal overbrengen, ok, topografie ook nog. Bij de meeste verdere kennisoverdracht komt al snel een persoonlijke visie van de onderwijzende om de hoek kijken. Hieronder vallen ook methode boeken en digitale lesstof die door commerciële bedrijven worden samengesteld. Daar is principieel niets op tegen want we zijn mensen met een persoonlijke kijk op de wereld. Menselijk is het om fouten te maken, een vreemde kijk op de wereld te hebben enz. Hier leert een kind van de diversiteit en niet van uniformiteit. Neutrale mensen lijken me overigens heel griezelig. Meerderheid is voor afschaffen religieus onderwijs. Tenminste zo luidt de kop bij EenVandaag. Het is schandalig hoe EenVandaag Vrijheid van Onderwijs tot een religieus vraagstuk deformeert. Deze stemming makende uitspraak speelt geen rol bij de vraag naar Vrijheid van Onderwijs. Ook dat een meerderheid van de bevolking zich als niet religieus beschouwd, speelt hierbij geen rol. Bovendien, wanneer men het beperkt tot een religieuze vraag moet men ook zo fair zijn om tegelijkertijd vast te stellen dat hierover niet democratisch besloten kan worden, en daarmee buiten de staatsbevoegdheid valt. Want sinds wanneer beslist de meerderheid over de geloofsrichting waaruit ik mijn opvoeding wil vormgeven? Vrijheid van Onderwijs gaat over het grondrecht van elk individueel mens om een eigen religieuze en levens- of pedagogische beschouwing te mogen hebben met een kijk op de wereld van waaruit ik mijn kind wil opvoeden. [caption id="attachment_52035" align="alignright" width="300"] "Rechtvaardigheid" is ook een veelvuldig gebruikt schijn argument. Rechtvaardig betekent dat elk kind krijgt wat bij hem past.[/caption] Schijn tolerantie Het hier exemplarisch aangehaalde opinie onderzoek van EenVandaag is dusdanig opgesteld dat de uitkomst van het onderzoek eigenlijk vooraf al vastgelegd wordt. Het begint al met de titel: Onderzoek: Religieus onderwijs De kern van het “onderzoek”, de Vrijheid, is in de titel niet voorhanden. EenVandaag (avrotros): In Nederland kun je kiezen of je je kind naar een openbare school stuurt, of een school met een religieuze of levensbeschouwelijke grondslag. Denk aan een katholieke, islamitische of protestantse school. Zowel openbaar als religieus onderwijs wordt gesubsidieerd door de overheid. De combinatie van deze laatste twee zinnen, subsidie gekoppeld aan islam (om het woord islamitisch te kunnen gebruiken) leidt met grote zekerheid tot het volgende antwoord:

“Ik ga toch niet mee betalen aan deze religieuze hocus pocus”.

Maar we leven toch in een tolerant land? Daarom wordt de volgende vraag ook voorgelegd: 'Als ouders per se onderwijs met religieuze grondslag willen voor hun kind, moeten zij dat zelf bekostigen en niet de overheid.' Eens/Oneens? Dit noem je in de volksmond pesten, want het antwoord zal grotendeels “ Mee eens” luiden. De vergoeding die de staat per kind voor onderwijs uitgeeft, is voor elk kind gelijk, hierbij speelt het geen rol of een kind openbaar of bijzonder onderwijs volgt. Religieuze scholen verbieden, levert dus geen besparing op voor de samenleving, maar maakt Vrijheid van Onderwijs wel onmogelijk. Oh, nu verliezen we ons toch weer in het religieuze debat terwijl het over de Vrijheid binnen het onderwijs gaat.

Hoe kan Vrijheid van Onderwijs dan wel?

Hierboven merkten we al op dat de vergoeding die de staat per kind aan een school betaalt, onafhankelijk is of het een openbare of bijzondere school betreft. In verschillende teksten op Wakkermens wijzen we er op dat elke vorm van staatsinvloed binnen het onderwijs vermeden moet worden. Bovendien is een vorm van concurrentie binnen het onderwijs (en niet binnen de economie!) heel gezond. Het houdt de scholen en leerkrachten scherp. Wat doet mijn school beter dan de collega’s, waarin onderscheid ik mij van een andere school? Waar is mijn collega beter? Het inrichten van werkelijk Vrij onderwijs. Iedereen kan een school oprichten. Vereisten hiervoor zijn: aantoonbare belangstelling, een leerlijn, beleidsplan en een omschrijving vanuit welke wereldvisie de school zich laat inspireren. Wanneer dit laatste niet van toepassing is, kan zij dit natuurlijk als “neutraal” uitgangspunt nemen. Elke school zal vanuit zijn verantwoording voor de leerling, zich ervoor inzetten dat deze leerling aansluiting vindt bij het vervolgonderwijs. De vervolgonderwijsinstelling kan in haar vrijheid, naar eigen inzicht haar eigen toelatingsnormen definiëren. Wie controleert de kwaliteit dan van het onderwijs? Wanneer er werkelijke Vrijheid van Onderwijs bestaat, zal er een zeer grote verscheidenheid aan scholen ontstaan. Deze diversiteit is zeer wenselijk en zal niet beperkt zijn tot wel of geen religieuze inspiratiebron, maar vooral vanuit verschillende pedagogische en didactische inzichten ontstaan. En dat is goed, zo kan het onderwijs zichzelf in vrijheid ontwikkelen. De keuze ligt bij de ouders om te bepalen welke school zij geschikt achten voor hun kind. Ouders zullen hun schoolkeuze niet alleen laten afhangen van de levensbeschouwelijke uitgangspunten, maar ook zal de kwaliteit van het onderwijs dat op een bepaalde school geleverd wordt, een grote rol spelen. Ouders beoordelen de kwaliteit van een school. Scholen die slechte kwaliteit leveren of niet aansluiten bij de behoefte binnen de samenleving zullen geen of steeds minder leerlingen krijgen. Financiering bij absolute Vrijheid van Onderwijs De financiering van het onderwijs is bij een boven beschreven situatie vrij eenvoudig en wijkt niet erg af van de huidige situatie. Nu is het zo dat elke school per leerling en jaar ca. € 5000,- ontvangt. Er zijn nog andere, kleinere geldstromen maar die laten we hier even buiten beschouwing. Dit “leerlingenbudget” kan door de politiek, dus democratisch, vastgesteld worden want het gaat er hierbij om wat ons het onderwijs “waard” is en wat uit de grote pot betaald moet worden. Dit leerlingenbudget, nu 5000,- leerling/jaar, “neemt de leerling mee” naar de school waar de leerling heen gaat, en het wordt aan deze school uitgekeerd. Het huidige systeem kent 1 pijldatum per jaar. Het lijkt ons geen enkel probleem, met de huidige digitale mogelijkheden, dit leerlingen pijlen maandelijks of per kwartaal door te voeren. De schoolinspectie Voor de schoolinspectie verandert het een en ander. Omdat de staat zich op geen enkele manier in het onderwijs mag inmengen vervalt een vrij groot werkgebied van de schoolinspectie, daarvoor ontstaan er wellicht nieuwe.

Initiatieven toetsen Nog steeds moet de reeds boven beschreven aantoonbare belangstelling, leerlijn en beleidsplan onderzocht en gewaardeerd worden. Dit, vanzelfsprekend, in het licht van Vrijheid van Onderwijs. Voorbeeld: wordt de leerlijn goed en aannemelijk onderbouwd? (Eigenlijk zou deze opgave door een soort “Onderwijs raad” doorgevoerd moeten worden, bestaande uit onderwijzenden.)
Controle van de “waren” Een belangrijke en nieuwe opgave voor de schoolinspectie wordt het om te controleren of de scholen ook dat doen wat ze in hun leerlijn, beleidsplan en eventuele levensbeschouwelijke visie aangeven. Met andere woorden: zit er in het pakje dat, wat op de verpakking staat? En vervolgens, figuurlijk gesproken, zijn deze ingrediënten in Nederland toegestaan?
Leerlingen volgen Een zeer belangrijke opgave voor de schoolinspectie blijft het bijhouden van welke leerling naar welke school gaat. Alhoewel de leerplicht natuurlijk al lang opgeheven zou moeten worden, is het bijhouden van de leerlingen noodzakelijk voor de afrekening met de scholen.

Vrijheid van Onderwijs is noodzakelijk, het kan en vergt moed!

Zie ook hier op Wakkermens.

Nieuwjaarsgedachten

rovanov — Sat, 25 Jan 2020 09:00:11 +0000

Dit bericht komt van Driegonaal

(… ) Wat onze tijd nodig heeft, is dat we het geestesleven volledig ernstig nemen. Hierover heb ik u vandaag (…) op Nieuwjaarsdag nog eens willen vertellen en ik heb als diepe wens dat in onze kringen een Nieuwjaarswens wordt opgenomen die ieder slechts zelf ter hand kan nemen: dat in de zielen en harten van onze vrienden de ogen geopend worden voor datgene wat zo nodig is, voor datgene wat alleen en uitsluitend vanuit de geest afkomstig is en de mensheid verder helpen kan. Uit de regelingen of organisaties die de samenleving kent, kan niets gevormd worden dat een gezonde bijdrage voor de toekomst biedt. In de ontwikkeling van de mensheid moet iets nieuws worden binnen gebracht. Dat moeten we beseffen. Dit besef is de meest waardige nieuwjaarsgedachte die vandaag, in het begin van het jaar 1920, in uw hart kan ontstaan. Dit nieuwe jaar zal belangrijke beslissingen brengen wanneer er mensen zullen zijn die datgene wat voor de mensheid het noodzakelijke is (…) doorzien. We moeten inzien dat het nieuwe jaar nood en ellende zal brengen wanneer niet opgepakt wordt wat werkelijk nodig is en wanneer slechts de mensen die met het oude en bestaande verder willen, de toon aangeven.” [Rudolf Steiner in een voordracht van 1 januari 1920, GA 195, vertaling jh]

Vasthouden aan het oude en bestaande…?

Wie houdt er níet vast aan het bestaande? De politiek lijkt bevolkt door politici die zich vooral laten leiden door de belangen van lobbymachten, hun partij en hun persoonlijke carrière. Het bedrijfsleven is nagenoeg stelselmatig bezig de eigen positie eindeloos uit te bouwen en de winst te maximaliseren – en zet daartoe alles in om de consument in een steeds sterkere greep te nemen. En het geestesleven – de wereld van o.a. onderwijs, kunst, wetenschap en zorg – is gekneveld door de economie, of danst als een oude beer naar de pijpen van de subsidiegever. Dit wordt hier niet gesignaleerd om eens lekker uit te halen naar ‘de anderen’ die alles verkeerd doen. Want de vraag laat zich stellen in hoeverre wij zelf niet ook aan het bestaande vastkleven. In onze hang naar gemak en comfort; onze behoefte aan zekerheid; onze weerzin om in beweging te komen; de angst om los te laten wat wij kennen; ons gebrek aan vertrouwen in ‘de anderen’, in hún goede wil en gezonde inzicht… Het is anno 2020 niet wezenlijk anders dan Rudolf Steiner 100 jaar geleden in bovenstaande woorden uitsprak: de toon wordt aangegeven door “de mensen die met het oude en bestaande verder willen”. Wellicht denkt u nu aan andere geluiden die ook klinken en die de boventoon ‘verstoren’ of zelfs nieuwe tonen laten horen. Het maatschappelijk protest tegen het bestaande maakt zich immers luidruchtig kenbaar? Tja. Maar de geluiden van de afgelopen maanden van boeren en bouwers zijn steunbetuiging aan het behoud van het bestaande. Mogelijk dat het verzet van leerkrachten, verpleegkundigen of jeugdzorgwerkers deels ook de behoefte aan vernieuwing in zich sluiten. Mij bekruipt echter het bange vermoeden dat als de overheid maar voldoend financiële middelen ter beschikking stelt – voor loonsverhoging, verbetering van arbeidsvoorwaarden, verhoging van de capaciteit – elke echte vernieuwing weer kundig weggemoffeld wordt. De radicale roep van (vooral) jongeren om het behoud van de aarde en drastische ingrepen ter wille van het klimaat – zal die uitmonden in een ‘afscheid van het bestaande’? Wanneer wij onder dat laatste niet het einde van de menselijke beschaving verstaan, maar een werkelijke systeemverandering, lijkt mij de kans groter dat de huidige problemen met het milieu niet zozeer worden opgelost maar wel beheersbaar gemaakt door technologie. En dat zou betekenen dat het bestaande zich gewoon voortzet: die inzet van technologie zal gewoon big business worden en naadloos aansluiten op het huidige economische bestel. “Uit de regelingen of organisaties die de samenleving kent, kan niets gevormd worden dat een gezonde bijdrage voor de toekomst biedt.” Wat zou het fijn zijn wanneer Rudolf Steiner zich hierin had vergist, of wanneer het nu anders zou zijn. Zodoende zit er niets anders op dan “dat we het geestesleven volledig ernstig nemen” en overgaan tot wat “ieder slechts zelf ter hand kan nemen”. Het vrije geestesleven, de broedplaats voor alles dat écht nieuw is en werkelijke vooruitgang zou kunnen betekenen, zal pas een maatschappelijke realiteit zijn wanneer het eerst in óns denken geboren wordt en opgroeit. Nieuw denken! De oerbeelden van vrijheid, gelijkheid en broederschap zijn nog grotendeels on-gedacht. Zij wachten erop door ons in ons denken opgenomen en in beweging gebracht te worden, zozeer dat zij in ons bewustzijn tot levens-vanzelfsprekendheid worden. Dit waar te maken in ons denken, en gevolg geven aan de handelingen die daaruit voort zouden komen is het meest vruchtbare dat wij nu kunnen doen. (John Hogervorst) Driegonaal

30% Vrijheid

rovanov — Sat, 14 Dec 2019 09:06:18 +0000

Dit bericht verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal

Sinterklaas heeft zich net weer uit de voeten gemaakt, de kerstman is onderweg. ‘Al het goede komt in drieën’, zal Arie Slob gedacht hebben, die hier een window-of-opportunity zag om het onderwijs met een cadeau te verblijden, namelijk: 30% vrijheid. In het onderwijsveld toont men zich verbaasd en in verwarring. “30% Vrijheid, wat is dat en hoe ziet het eruit?” “Gaat het om les- of leerinhoud die wel of niet verplicht aan bod moet komen?” Leuk zo’n cadeautje waarvan je niet weet wat het is. Is het om op te hangen en naar te kijken; is het om aan te trekken; is het om op te eten? Kan het nog geruild worden? Eén ding is wel duidelijk. De minister, en het geldt ook voor de meeste mensen die bij het onderwijs betrokken zijn, hebben geen flauw benul van ‘vrijheid’. Het moge voor hen een schrale troost zijn: de volle betekenis van het begrip vrijheid gaat de meesten van ons boven de pet. 30% Vrijheid, dat is net zoiets als ‘een beetje zwanger’ zijn. Ik heb het, in het gekrakeel van de afgelopen dagen nog niemand horen opmerken. 30% Vrijheid, dat is net zoiets als de kraaltjes en spiegeltjes waarmee naar verluid, in het verleden vreemde volken werden blij gemaakt. Maar er is niemand die dát opmerkt. Het gesprek gaat alleen maar over de spiegeltjes en de kraaltjes. “Het rekenen en de wiskunde, die moeten er wel in gebeiteld worden.” “Die 30% vrijheid, die moet wel strikt bewaakt worden opdat de vrijheid niet misbruikt wordt.” “Als ik in die 70% met mijn klas niet voor elkaar heb wat daar zou moeten gebeuren, gaat dat dan ten koste van die 30%?” “Die 30% kan mooi gebruikt worden om iets te doen aan de dramatisch dalende leesvaardigheid.” Het zijn een paar uitspraken die ik in de media opving. In 1919 schreef Rudolf Steiner (In De kernpunten van het sociale vraagstuk) dat in de samenleving algemeen het beeld leeft dat leerkrachten onpraktisch en wereldvreemd zijn. Wat er ook de afgelopen jaren in of met het onderwijs gebeurd is, dit beeld van de leerkracht is nog niet echt veranderd. Door de overheid wordt hij behandeld als een onbekwaam mens die van a tot z moet worden voorgeschreven wat hij hoe en wanneer moet doen. Om er zeker van te zijn dat dat ook gebeurt, moet de leerkracht alles wat hij doet vastleggen, zodat anderen hem daarover ter verantwoording kunnen roepen. En wanneer er in het maatschappelijk debat, of in de waan van de dag, een probleem is (bijvoorbeeld: ontlezing, agressie, loverboys, verslaving, vandalisme, obesitas, homohaat, …), dan wordt het probleem ‘afgehandeld’ door te roepen: “Daar moet het onderwijs aandacht aan besteden!” Leerkrachten en schoolleiders laten het allemaal gebeuren. Af en toe sputteren zij wat, maar morgen gaat het weer op de oude voet verder (en overmorgen is er de burnout). Verdienen zij medelijden? Niet per se. Want waarom laten zij toe dat zij als onpraktisch en wereldvreemd behandeld worden? – Zij willen de kinderen niet de dupe laten worden van hun protest? Leuk is dat, voor die kinderen. Hun leerkrachten blijven bij hen, al zitten zij samen op een glijbaan en bewegen zij zich in een snelle afdaling naar beneden – naar een toestand waarin elk besef van vrijheid, van een autonoom en zelfstandig denken, van verantwoording dragen en nemen voor wat je doet of nalaat, oplost in het grote collectieve niets. – Nee, als leerkracht kun je niet de barricade op, anders missen de kinderen hun dagelijks onderwijs… Veel mensen vinden dit soort sombere en kritische bespiegelingen niet leuk. Ik ga daarom ook niet door op de rol en verantwoordelijkheid van de ouders in dit verhaal. En ook niet over uw en mijn verantwoordelijkheid. Maar ik kan wel aanduiden: daarvoor heb ik ook geen positieve of opbeurende woorden beschikbaar. Voor wie toch een lichtpuntje zoekt: het enige dat ik nu even kan bedenken is dat wij serieus en met nieuwe ogen proberen te zien en begrijpen wat vrijheid is – en daar naar te leven. jh Dit bericht verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal

Hoe bevrijden we de landbouw uit de wurggreep van de economie?

rovanov — Tue, 10 Dec 2019 19:47:49 +0000

Een artikel van Mouringh Boeke uit een oud nummer van Driegonaal. Die oude nummers blijken ook over actuele vraagstukken nog wezenlijke inhoud te bevatten… In onze huidige samenleving speelt het economische leven de hoofdrol met daarin als kerngebeuren de verkoop van waren, wat dan plaats vindt door waren tegen geld – als representant van andere waren – te ruilen. Daarbij is ons economisch leven op concurrentie afgestemd – dat wil zeggen dat ten koste van de gehele economie een voortdurende strijd bestaat tussen deelactiviteiten en individuele bedrijven en mensen. Voor de economie als geheel betekent dit een permanente gigantische verspilling van krachten. Ook landbouwproducten zijn waren, net zo goed als geestelijke prestaties. Het is echter zeer wel mogelijk en ook noodzakelijk te onderzoeken of er geen wezenlijk onderscheid bestaat tussen een industrieel product, een landbouwproduct en een geestelijke prestatie. Alle drie dienen zij als waar een geldelijke tegenprestatie te hebben, doch het grote verschil ligt in de rol van de economie bij het tot stand komen van de waar als zodanig. Bij de eerste groep – industriële producten: bijvoorbeeld een kachel – geldt dat zij geheel naar de wensen van de gebruikers gemaakt kunnen worden, en, willen ze voldoen, ook zo gemaakt moeten worden. Bij de tweede groep – geestelijke prestaties: bijvoorbeeld dat het onderwijs elk jaar zoveel mensen aflevert met bepaalde vermogens en vaardigheden – is dat reeds totaal anders. De vraag namelijk wat binnen het onderwijs ontwikkeld moet worden, mag niet door wensen omtrent het “eindproduct” bepaald worden. De mens is geen gebruiksvoorwerp, al wordt hij nu, juist ook in het onderwijs, wel zo beschouwd. En de vraag wat in het onderwijs gebeuren moet is een vraag waarin geen enkele inmenging vanuit de economie toelaatbaar is. De grote vraag is nu of dat niet voor landbouwproducten hetzelfde geldt; namelijk dat ze pas als waar gezien mogen worden nadat ze geproduceerd zijn. De gehele situatie nu toont aan dat dit zo is: landbouw is primair het verzorgen van de aarde en dat dit ook nog producten oplevert is een (gelukkige) bijkomstigheid. Landbouw mag niet door de economie beïnvloed worden; wel moeten de producten geconsumeerd en daartoe gedistribueerd worden. Dit betekent dat de consument af moet wachten wat de landbouw voortbrengt, zoals de gemeenschap ook af moet wachten welke vermogens en vaardigheden in het onderwijs ontwikkeld worden die de nieuwe volwassenen meebrengen. En moet beseffen dat daar niets kan worden afgedwongen zonder het gehele proces geweld aan te doen.

Het economisch leven nader beschouwd

Het huidige economische leven berust op concurrentie en op zogenaamde winstmaximalisatie en wordt door degenen die erin staan beschreven als een slagveld. Bij de industriële productie geldt dat de kapitaalgoederen – de productiemiddelen – een zeer begrensde levensduur hebben: in betrekkelijk korte tijd zijn investeringen technisch achterhaald en moeten de productiemiddelen door nieuwe vervangen worden. Een productiemiddel wordt dus kort intensief gebruikt en dan: weg ermee! Ze zijn tenslotte ook door mensen gemaakt en vervangbaar. Waar de landbouw van het economisch leven slechts een zeer klein deel uitmaakt en niet vanuit een andere denkwijze wordt beoefend, is het onvermijdelijk dat de landbouw steeds meer industrie wordt en de aarde, het productiemiddel dat reeds eeuwenoud is en nog eeuwen mee moet, wordt uitgebuit. Roofbouw is thans systeem. Zo zeer zelfs dat steeds duidelijker wordt dat de aarde als zodanig gevaar loopt verwoest te worden en dat ingrijpen noodzakelijk is. Dat kan alleen vanuit zuivere begrippen. De begrippen landbouw en alternatieve landbouw zijn dat niet. Wat thans landbouw heet zou consequent “pseudo-landbouw” of “industriële roofbouw ter verkrijging van pseudo-voedsel” genoemd moeten worden; wat thans alternatieve landbouw genoemd wordt zal ik eenvoudig landbouw noemen. Daarmee begint namelijk pas (weer) wat werkelijke landbouw is. De eerste vraag is dan: hoe roepen wij een situatie in het leven die de boer in staat stelt landbouwer te worden; dat wil zeggen dat hij landbouw kan beoefenen zonder enige druk vanuit de economie. Met als uitsluitende maatstaf wat de aarde aan bewerking vraagt. De tweede vraag is dan hoe wij ons de handel in landbouwproducten kunnen voorstellen binnen de huidige economie? Het is per slot duidelijk dat alle landbouwproducten geconsumeerd moeten kunnen worden wanneer er ook maar ergens een vraag naar is.

Landbouwers

Bij boeren hoort een erf en grond waarvoor de boer verantwoordelijk is en waarover hij zeggenschap heeft. Die zeggenschap mag niet berusten op het klassieke particuliere eigendomsrecht. Integendeel: de (bloot)eigendom van grond – van alle landbouwgrond – zou geneutraliseerd moeten worden; dat wil zeggen dat grond niet verkocht of bezwaard kan worden en in “eigendom” is bij een instelling die er zelf niet mee kan/mag werken, die er uitsluitend op kan toezien en waarborgt dat de juiste procedures gevolgd worden bij het toekennen van grond aan boeren. Men kan zich één of meer stichtingen voorstellen die in de statuten opgenomen hebben dat de grond plus erf en boerderij aan boeren ter beschikking wordt gesteld (vrij van pacht) waarbij de grond ogenblikkelijk terug genomen wordt wanneer kunstmest of bestrijdingsmiddelen gebruikt worden, niet in de eigen mestbehoefte voorzien wordt of monoculturen ontstaan. Houdt iemand zich daar niet aan dan wordt het vertrouwen opgezegd. Hoe komt de boer aan zeggenschap op grond van vertrouwen? Het mogen beslist niet de beheerders van de grond zijn (de stichtingsbesturen of de ambtelijke instellingen), die bepalen wie als boer een stuk land toegewezen krijgt. Een onafhankelijk orgaan (of meerdere regionale onafhankelijke organen), bestaande uit boeren die allen om hun vakkennis geacht worden, dient daarover te beslissen. Een dergelijk orgaan van vrije boeren kan op persoonlijke titel met gezag oordelen over de capaciteiten van de gegadigden en kan beslissingen nemen. Bij gebleken onvermogen of gebrek aan inzet kan datzelfde orgaan ook besluiten iemand “zijn” grond en erf weer te ontzeggen. Is het dan niet terecht zowel ten opzichte van de aarde zelf als ten aanzien van de mensengemeenschap dat grond alleen aan diegenen toevertrouwd wordt die zich daartoe waardig tonen? Bij dit alles kan men zich goed voorstellen dat een boer die ermee wil ophouden zelf zijn opvolgers aanwijst; hij is immers zelf ook ter zake kundig en zal “zijn” bedrijf een goed hart toedragen en graag in goede handen zien. In een dergelijk geval zal hij ook een eigen zoon of dochter kunnen aanwijzen; bij de genoemde door de stichting of staat gestelde voorwaarden en bij de competentie van het genoemde beroepsorgaan en onder de nog te beschrijven andere voorwaarden zullen daardoor geen misbruik of wantoestanden ontstaan. Tot zover hebben we wel de grond veilig gesteld maar nog geenszins de boer verlost uit de klauwen van de economie; in tegendeel: wanneer wij alleen deze maatregelen zouden nemen zouden de producten wellicht niet kunnen concurreren met die uit de pseudolandbouw elders.

De handel

De volgende radicale stap is nu te bepalen – in het gebruikerscontract met de grondbeheerstichting – dat de producten van het bedrijf geen eigendom van de individuele boer zijn maar van een speciaal daartoe op te richten handelsorganisatie die zich verplicht alle producten op afroep op te halen (het is overigens zaak vervoer en handel afzonderlijk te laten opereren) en die ze vervolgens onder vermelding van de herkomst in de handel brengt, dat wil zeggen zo duur mogelijk verkoopt. In het “zo duur mogelijk” zit de concurrentie met andere prijzen. Landbouwproducten zijn derhalve, omdat ze geen inkoopsprijs kennen, altijd concurrerend. (Zowel met pseudolandbouwproducten als met landbouwproducten van elders die “gedumpt” worden. Hier liggen nog vragen en wel omdat de handelaar geen inkoopsprijs heeft moeten betalen en daardoor alleen zijn eigen onkosten en inkomen – terug – te verdienen heeft.) En worden derhalve altijd geconsumeerd! Wanneer nu die handelsorganisatie zo opgezet wordt dat de handeldrijvenden en vervoerders een inkomensbegrenzing kennen (zij stellen van tevoren hun inkomen vast en strijken niet automatisch de winst op – in overleg met de boerenorganisaties) zal allicht een overschot ontstaan en dat overschot is nodig omdat de boeren nog geen inkomen hebben en nog geen (on)kostenvergoeding (voor investeringen, machines, preparaten, etc.) hebben genoten. Het zou bovendien niet terecht zijn de handel het volle voordeel te gunnen van een inkoopprijs van nihil.

Terug naar de landbouwers

De landbouwers zorgen voor een orgaan dat met de handel de inkomensbegrenzing en andere voorwaarden afspreekt. En dat de “overschotten” opvangt. Uit die overschotten moet in ieder geval een deel van het inkomen en de bedrijfskosten van de boer komen. Het is duidelijk dat de gemeenschap niet tolereert dat niet iedere boer een goed inkomen – een inkomen dat past bij dit uiterst verantwoordelijke en intensieve beroep – heeft.

De gemeenschap

Indien – en dat zal in de huidige toestand zeker het geval zijn – de overschotten te weinig opleveren, past de gemeenschap bij uit algemene middelen. Wat erop toegelegd zal moeten worden zal in ieder geval niet meer dan een fractie zijn van wat ons aan kosten te wachten staat als de huidige systematische vergiftiging en verwoesting van de aarde doorgaat. Sterker nog: onderwijs en volksgezondheid zullen al op korte termijn vergeleken met de huidige situatie dusdanige besparingen boeken dat de inkomensverschaffing aan de landbouwers uit algemene middelen zijn gewicht in goud waard zal blijken. (Op kleinere schaal kunnen het consumenten-gemeenschappen zijn die langs de weg van de fiscale aftrekbare giften ditzelfde kunnen bewerken.) Het is om dezelfde reden onjuist te stellen dat wie een landbouwproduct verkiest boven een pseudolandbouwproduct daarvoor dan maar meer betalen moet. Het pseudolandbouwproduct is namelijk “goedkoper” omdat kosten op de gemeenschap afgewenteld worden.

Wat zo bewerkt wordt

Door de voorgestelde opzet is een definitieve scheiding tussen landbouw en handel bewerkstelligd enerzijds en anderzijds gegarandeerd dat de grond als productiemiddel een totaal andere behandeling krijgt dan de door mensen gemaakte productiemiddelen. De boer kan zich bij zijn beroepsuitoefening volledig richten op de aarde en daarbij weten dat zijn producten hun afzet zullen vinden. Hij zal in zekere zin afstand moeten doen van het ondernemerschap – zou men hem dit ondernemerschap in concurrerende zin willen laten, dan zou daarmee de dwang vanuit de economie in stand blijven en daarmee het motief om oneigenlijk te handelen. Hier het originele artikel op Driegonaal

Wakkermens is eenzijdig

rovanov — Fri, 06 Dec 2019 20:51:32 +0000

Zo is het, Wakkermens is eenzijdig. Daar willen we graag iets aan doen maar daar hebben we wel hulp bij nodig. Waarom zijn we eenzijdig? Simpel, te weinig mensen. Meer mensen betekent meer diversiteit. We hebben geen echte journalisten en te weinig “hobby” schrijvers. Maar bovenal is diversiteit een voorwaarde zodat de lezer zich door de verschillende gezichtspunten kan bewegen. Verschillende gezichtspunten is noodzakelijk om een eigen indruk van de werkelijkheid te ontwikkelen.

Wie wil meewerken en artikelen aanleveren?

Om veelzijdiger te worden zoeken we vrijwilligers. Journalisten, vertalers en mensen die nieuws in de diverse media opspeuren, geschikt voor publicatie op Wakkermens. Mensen die uiteindelijk de tekst, met eventueel beeldmateriaal, klaar aanleveren. Maar ja, het moet wel op Wakkermens passen.

Wat wil Wakkermens dan eigenlijk?

We willen graag berichten publiceren van nieuws wat bij de (over)heersende media “per ongeluk” niet verschijnt of te weinig aandacht krijgt. Nieuws wat echter wel de wereld beweegt. Ook opinie stukken zijn welkom. Voor esoterische hocus pocus zijn er zeker andere, meer geschikte webpagina’s te vinden. Aan de andere kant is het uitsluiten van een niet waarneembare wereld, niet echt slim. Immers, we weten het niet of deze wel of niet bestaat. Het uitsluiten daarvan beperkt je dan onnodig in je denken. Ook zijn we van mening dat onze samenleving de ontwikkeling, zoals deze beschreven wordt in het boek 1984 van George Orwell, allang voorbij is. Dat de meesten binnen onze samenleving dus ongemerkt al in een schijnwereld leven. Dit betreft de kijk op de samenleving, de staat, onze democratie, mensenrechten, politiek, digitale media, onderwijs, vrijheid van godsdienst en meningsuiting, enz. Maar vooral betreft dit “het geïnformeerd” zijn. Beter gezegd: geïnformeerd voelen en gedesinformeerd zijn. Een geniale lezing hier op JoeTjoep van Prof. Dr. Rainer Mausfeld (Duitstalig). Daarmee komen we dan direct op vertalen. Er zijn veel en bijzonder professionele alternatieve, Duitstalige webpagina’s en ook veel video materiaal die zeer goed aansluiten bij wat we hier graag zouden willen plaatsen. Vertaalwerk, ondertitelen.

Meer dan alleen nieuws

Alhoewel we de indruk hebben dat veel bezoekers ook bij Wakkermens, eigenlijk vooral jagen op de bevestiging van een al vastgelegde mening, willen we toch meer dan alleen over de misstanden en de misleidingen in de wereld berichten. Het kennis nemen van- en het inzicht krijgen op deze misstanden en grove manipulatie in onze westerse media vormt een eerste stap op weg naar een mogelijk inzicht. Ons denken is een voorwaarde voor inzicht en zonder inzicht ook geen vrijheid.

Inzicht

Wanneer het kwartje gevallen is en het duidelijk wordt dat de wereld niet zo is, waarvoor men deze altijd gehouden heeft, zal bij velen de innerlijke vraag ontstaan wat men hieraan kan doen. De wereld verbeteren dat kan, maar het begint wel met ons eigen individuele denken over deze wereld. En daar wordt het moeizaam en intensief. Maar het kan. Vooral sinds de laatste 150 jaar loopt de ontwikkeling van onze samenleving, niet meer echt menswaardig en de inrichting van de samenleving dient steeds minder de mens zelf binnen deze samenleving. Maar we waren toch allemaal “er bij”?

Misleiding in het denken

We waren blijkbaar niet wakker genoeg. We lieten en laten ons maar al te graag (ver)leiden door het uitzicht op meer, op meer welvaart. Dit werkt, omdat het (on)bewust ons egoïsme aanspreekt. Inmiddels heeft zich hierdoor een kapitalistische samenleving kunnen vestigen die gebaseerd is op altijd meer en waarin we allen gevangen lijken. Ons is wijsgemaakt dat wanneer je heel hard voor je eigen hachje werkt (verdeel en heers), de welvaart ons allen en jezelf in het bijzonder, toekomt. Door gebrek aan inzicht geloven we dit diep van binnen ook nog stiekem, ondanks de waarneming dat er maar een klein kringetje mensen stinkend rijk worden door ons geploeter. De tweede verleiding waar we ingetrapt zijn is onze “democratische” staatsinrichting. Niet dat democratie slecht is, maar zoals we die inmiddels als normaal beschouwen kan deze niet werken en is zij slecht. Dat doen we hier uitgebreid uit de doeken. Nu is de status zo, dat de machtigen de beslissingen in de achterkamertjes nemen en via de media het juiste gedachtegoed onder het volk gevormd wordt. Hierdoor is de “democratie” stuurbaar en daarmee een prachtig instrument om de massa tevreden en in toom te houden. Dit is ook de reden waarom de staat (“onze democratie”) zich alles en nog wat, terecht en onterecht, toe eigent. Zich op elk gebied wat ons mensen aangaat, gerechtigd en bevoegd verklaard beslissingen voor ons te nemen. Hoe breder dit gebied waarover de staat zich gelegitimeerd verklaart is, om zo groter zijn de mogelijkheden de bevolking tevreden en onder controle te houden, zonder dat we dit merken. Hier doen we een poging om tot vernieuwende gedachten te kunnen komen over onze maatschappij. Het gaat hier om natuurwetten die binnen de mens leven en daarmee ook binnen onze samenleving. Zolang we deze gebieden in de wereld niet herkennen en alles steeds maar over een kam scheren, zolang zal de willekeur ons beheersen.

De ware reden voor het verplichten van vaccins

rovanov — Wed, 27 Nov 2019 14:40:13 +0000

Sinds de ondertekening van het European Vaccine Action Plan (EVAP) staan de neuzen van alle Europese politieke leiders richting ‘verhogen van de vaccinatiegraad’. Het politieke streven lijkt één Europees, gelijkgetrokken, verplicht vaccinatieprogramma te zijn. En zoals we in onze buurlanden al hebben gezien streeft men ernaar dat dit niet alleen voor baby’s geldt, maar ook voor schoolgaande kinderen. Is dit medische noodzakelijk? Het onderstaande artikel is een vertaling van het artikel ‘The Real Reason for Vaccine Mandates’ van Ted Kuntz, en werd gepubliceerd in ‘The Vaccine Reaction’. Het laat zien hoe hypocriet het beleid is. Ongevaccineerde, gezonde kinderen worden geweigerd, omdat ze een “gevaar” zijn. En gevaccineerde kinderen die mazelenvirussen uit het vaccin kunnen verspreiden, hebben vrij toegang. Politici zijn er kennelijk niet in geïnteresseerd dat kinderen die worden gevaccineerd met het BMR-vaccin ingespoten worden met levende, gemanipuleerde virussen die zich in het lichaam van het kind kunnen vermeerderen. Ze kunnen zowel voor “mazelachtige” symptomen verantwoordelijk zijn, als door het gevaccineerde kind verspreid worden.

De ware reden voor het verplichten van vaccins

Het argument dat wordt aangevoerd om kinderen die gedeeltelijk of helemaal niet zijn gevaccineerd te weigeren op kinderdagverblijven en onderwijsinstellingen, is het risico dat zij zouden vormen voor kinderen die om medische redenen niet zijn gevaccineerd of die nog te jong zijn om al volgens het schema gevaccineerd te zijn. Het is een hartverwarmend verhaal dat voortkomt uit mededogen om die kinderen die medisch kwetsbaar zijn te beschermen. Of ligt het anders… Als we de voorstanders van verplicht vaccineren op hun woord zouden geloven, volgt daaruit dat we ook niet kunnen toestaan dat kinderen of volwassenen die geen ‘immuniteit’ hebben opgebouwd toegang hebben tot kinderdagverblijven en openbare onderwijsinstellingen. Het gaat niet alleen om ‘gevaccineerd’, maar om daadwerkelijk ‘geïmmuniseerd’ tegen infectieziekten, dus om een aantoonbaar niveau antilichamen. Dit roept een aantal vragen op:

Mogen kinderen die om medische redenen niet gevaccineerd kunnen worden wel naar een kinderopvang of openbare school gaan?
Mogen de 5%-10% van de kinderen die niet voldoende ‘antilichamen’ aanmaken in reactie op het eerste BMR-vaccin naar kinderdagverblijven of scholen gaan?
Mag het significante percentage van de bevolking van wie de hoeveelheden antilichamen in het bloed sterk zijn afgenomen na een aantal jaren toegang krijgen tot kinderdagverblijven of scholen?
Worden er titertests uitgevoerd om te bepalen wie voldoende hoeveelheden antilichamen heeft en dus geen gevaar is voor de omgeving?

En, als ziekteoverdracht echt is waar de voorstanders van verplicht vaccineren zich zorgen over maken, zouden die kinderen die recent zijn gevaccineerd met levende-virusvaccins niet ook van scholen en openbare ruimtes moeten worden geweerd totdat de virale verspreiding is gestopt (dus na ongeveer 15 dagen)? Als voorstanders van verplicht vaccineren niet van al deze personen eisen dat hen de toegang wordt ontzegt op kinderdagverblijven, scholen en andere openbare ruimtes, dan dient men zich af te vragen of het ‘besmettingsgevaar’ echt wel hun primaire zorg is.

Het gaat niet om een medisch risico

Ik denk dat we allemaal de antwoorden op deze vragen wel weten. Geen van de kinderen die niet gevaccineerd zijn omdat zij medische kwetsbaar zijn wordt de toegang tot een openbare ruimte ontzegd. Geen van de kinderen die niet op het vaccin reageren met het aanmaken van antilichamen wordt de toegang tot een openbare opleiding ontzegd. Geen van het significante aantal kinderen en volwassenen wiens immuniteit is afgenomen, wordt de toegang tot een openbare instelling ontzegd. Er zijn geen vereiste titertests zijn om te bepalen wie daadwerkelijk immuun is en wie niet. En het wordt niet erkend, laat staan dat er rekening wordt gehouden met de mogelijkheid van virale verspreiding van kinderen die recentelijk zijn gevaccineerd. Dit betekent dat de beperkingen die worden opgelegd aan selectief gevaccineerde of niet-gevaccineerde kinderen niet gaan over een medisch risico. Het gaat niet om de overdracht van ziekten. Het gaat niet om de veiligheid van de openbare ruimte. Als het echt om medische risico’s en de overdracht van ziekten ging, dan zouden deze andere niet-gevaccineerde en niet-geïmmuniseerde kinderen en volwassenen, evenals degenen die recentelijk zijn ingeënt met levende virusvaccins, ook geen toegang tot openbare ruimtes mogen krijgen. Maar dat zal nooit gebeuren. Wat duidelijk is, als we erover na durven te denken, is dat het verplicht stellen van vaccins voor kinderdagverblijven of scholen gaat over het afstraffen en onder druk zetten van ouders die om weloverwogen redenen ervoor kiezen om de risico’s van vaccins te vermijden. Verplichtingen gaan niet over het ‘veilig’ maken van de openbare ruimte, maar zijn eerder een harteloos middel om gezinnen te dwingen tegen hun wil in te vaccineren door de mogelijkheid van opvang of onderwijs te ontnemen aan gezonde kinderen. Wanneer je de argumenten onderzoekt die worden gebruikt voor het uithollen van de rechten die een burger heeft, is dat niet het medische risico, of de compassie voor de medisch kwetsbare. Het is een schijnvertoning van de medische industrie. Het is het bedrog van de lobbyisten van de farmaceutische industrie. Het is niet de gezondheid waar zij zich zorgen om maken. Het draait allemaal om macht, controle en het wegnemen van het recht van ouders om nee te zeggen tegen ongewilde en onveilige medische producten. De farmaceutische industrie is een bedrijf dat in de ban is geraakt van hebzucht, arrogantie en het bewust creëren van onwetendheid. Hetzelfde bedrijf dat beweert medelijden te hebben met de kwetsbaren, toont geen enkele compassie voor de kinderen die schade opgelopen hebben als gevolg van vaccinaties. Het gaat allemaal over het verkopen en toedienen van vaccins, met of zonder uw toestemming. Dus als een politicus, een medicus, of een lobbyist in de vaccinindustrie u vertelt dat verplichte vaccins nodig zijn om de kwetsbaren te beschermen, laat hen dan weten dat u hun bedrog doorziet. Vertel hen dat als ze echt medelijden hebben met de kwetsbaren, ze medelijden zouden moeten hebben met de kinderen met vaccinatieschade. Vertel hen dat ‘de keizer geen kleren aan heeft’ en u hun naakte hebzucht en gevoelloze veronachtzaming doorziet. Vertel hen dat u niet akkoord gaat en dat ook nooit zult doen. Vertaling: Door Frankema van de Stichting Vaccinvrij Bron originele artikel: ‘The Real Reason for Vaccine Mandates’ – Ted Kuntz

Wat is sociale driegeleding?

rovanov — Fri, 04 Oct 2019 09:16:53 +0000

Zin en doel van de sociale driegeleding, of de maatschappelijke drieledigheid, is om niet meer alle maatschappelijke vraagstukken over één kam te scheren. Cultuur, recht en economie hebben ieder hun eigen logica en daarmee een eigen wijze van organisatie. Dit vereist een hoge mate van autonomie voor ieder van deze drie gebieden afzonderlijk. Het gehele concept van de eenheidsstaat zoals we die tegenwoordig kennen komt door de driegeleding op de helling te staan. Deze maatschappelijke drieledigheid sociale driegeleding onderscheidt binnen de samenleving drie gebieden:

Het culturele leven

Cultuur bestaat bij de gratie van vrijheid. Niet van de een of andere nationale vrijheid, maar vrijheid in individuele zin. Dit is het gebied waarin de individuele mens zich ontwikkelt en vaardigheden oefent of uitoefent. In dit geestesleven (culturele leven) is vrijheid noodzakelijk om ontwikkeling mogelijk te maken. Een ieder staat het vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. In deze zin: ieder mens is een minderheid. In dit gebied kunnen beslissingen alleen in individuele vrijheid genomen worden.

In het culturele leven voert besluitvorming vanuit het meerderheidsprincipe tot dictatuur (bv. bij onderwijs, gezondheidszorg, wetenschap). In dit gebied heeft de staat niets te zoeken!

Het economische leven

Het gebied waarin mensen zorgen voor elkaars behoeften; dit is het gebied van de economie. Hier is samenwerking gevraagd, voortkomende uit het inzicht dat de een aangewezen is op de inbreng van de ander, het broederschapsprincipe. Hier geldt: ieder mens is de mensheid.

In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde voorwaarden, besluiten worden genomen op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid. Op langere termijn heeft de staat hier niets te zoeken.

Het rechtsleven

Naast culturele en economische beslissingen zijn er ook nog zaken waartoe, op basis van het meerderheidsprincipe, besloten dient te worden. Dit is bij uitstek het rechtsgebied waar zekerheidsvraagstukken zoals bijvoorbeeld arbeidsrecht en consumentenbescherming onder vallen. Het gebied waarin mensen samenleven en wetten en regels vormen; dit is het gebied van het rechtsleven waar gelijkheid moet gelden. Dit is het gebied waar elk mondig mens een stem heeft en alle stemmen even zwaar wegen.

Gelijkheid zou het heersende principe in het rechtsleven moeten zijn. Dit is het eigenlijke werkingsgebied van de staat en daarmee van de democratische besluitvorming.

Deze drie gebieden zouden in de samenleving op eigen benen moeten staan, dat wil zeggen dat in ieder gebied het eigen principe (respectievelijk vrijheid, gelijkheid en broederschap) nageleefd wordt. Het is de taak van het democratisch vormgegeven rechtsleven om de zelfstandigheid van deze drie gebieden door wetgeving te beschermen en te bewaken.

Een uitgebreid artikel over deze maatschappelijke drieledigheid vindt u hier op Wakkermens.

Zie ook hier, over de noodzaak van vrijheid van onderwijs.

Voor onze kinderen

rovanov — Thu, 03 Oct 2019 19:35:57 +0000

Voor onze kinderen

De wet van Heackel verteld ons dat de ontwikkeling van het embryo in 9 maanden tijd met een sneltreintempo de gehele evolutie doorloopt. Na de geboorte, wanneer het kindje het eerste daglicht heeft gezien, komt heel voorzichtig de ontwikkeling van ziele- en geestelijke vermogens op gang. Wanneer men deze ontwikkeling onbevangen gadeslaat, is de mensheidsontwikkeling als geheel en door alle cultuurperiodes heen te herkennen. In sneltrein tempo doorloopt de wordende mens de gehele mensheidsontwikkeling waarna we deze dan met ca. 18 - 21 jaar volwassen noemen. Wanneer dit laatste zo is, dan zullen komende generaties de vaardigheden die wij nu ontwikkelen veel eerder kunnen oppakken. Wanneer wij nu onze wakkerheid scholen en wat wij ons nu aanleren en eigen maken, zullen onze nakomelingen in 0,nix als vaardigheid ter beschikking staan.

Een wakker bewustzijn zullen toekomstige generaties hard nodig hebben.

Hoera, weer een nieuwe staatsvrije school!

rovanov — Tue, 09 Jul 2019 12:57:48 +0000

In Eindhoven opent op 19 augustus in de Don Bosco Kerk de nieuwe staatsvrije school

“Het Vasteland”

De webpagina van Het Vasteland is nog in de maak. Hier kunt u de brochure inkijken. Over het belang van staatsvrij onderwijs zijn meerdere berichten op Wakkermens te vinden. Merkwaardig genoeg wordt het belang van staatsvrij onderwijs nog niet door zo heel veel mensen waargenomen. Wij vinden het van hėéél groot belang. Een belang welke de hoogste prioriteit zou moeten hebben en dat ver uitstijgt boven klimaatverandering, vluchtelingen, oorlogen en veel andere ellende in de wereld. Wie zich verdiept in het thema vrijheid van onderwijs, zal bemerken dat dit soort initiatieven met veel list en inspanning door de machthebbende geboycot wordt. Men heeft toch niet voor niets de leerplicht ingevoerd! Hoe kunnen we zonder een staatsvrij onderwijs antwoorden vinden die nodig zijn voor de vraagstukken waar de wereld voor staat? Lees hier meer over Vrijheid van Onderwijs Hier hebben wij een lijst van staatsvrije scholen in Nederland

Humaan onderwijs in het digitale tijdperk

rovanov — Thu, 27 Jun 2019 19:31:53 +0000

Humaan onderwijs in het digitale tijdperk

Informatietechnologie begrijpen, haar potentieel en haar grenzen kennen, programmeertalen leren, enz. enz. is vanzelfsprekend een taak van de school. Je hebt daarvoor echter geen school-cloud met big data en learn analytics, leersoftware, die data van leerlingen in het net zendt en WLAN-microgolfbestraling nodig. Dat de toekomst ook door digitale techniek mee bepaald wordt, is precies zo evident als dat een gezond rijp worden van de hersens tijd nodig heeft. Daarom eisen wij dat leraren, opvoeders en ouders zelf kunnen beslissen tot welke leeftijd inrichtingen van onderwijs beeldscherm-vrij zijn en vanaf wanneer het pedagogisch en ontwikkelings-neurologisch zinvol kan zijn om digitale media te introduceren. Lichaam, ziel en geest hebben voor hun ontwikkeling de leer- en ontwikkelingservaringen van de reële wereld van ruimte en tijd nodig. Daarom heeft de Apple oprichter Steve Jobs zijn kinderen noch smartphone noch tablet gegeven. Dat is entertainment-electronica voor volwassenen. Want hij wist heel goed dat je creatief denken en ondernemend handelen niet leert voor een beeldscherm, maar in de omgang met mensen en door ervaringen in de reële wereld.

[aiovg_video id=53965]

Teken de petitie van de stichting Eliant!