Denkstof | Wakkermens

We bouwen onze eigen gevangenis

rovanov — Tue, 10 Mar 2020 10:29:19 +0000

Toen Steven Spielberg in 2002 de film Minority Report presenteerde, noemde we dit een sciencefictionfilm. Achttien jaar later is dit niet meer futuristisch maar is het de realiteit van de ingeslagen weg. Voor wie de film niet kent in het kort: het gaat over een politie-eenheid die met hulp van algoritmen en Big Data (heel veel Big Data) misdaad voorkomt door mensen te arresteren die “van plan zijn” een misdaad te gaan plegen. Dus even voor de duidelijkheid: er vinden arrestaties plaats voordat de misdaad heeft plaatsgevonden. Zover zijn we in Nederland nog niet, maar Predictive policing is vandaag wel algemeen Nederlands politiebeleid. In Nederland wordt gesproken over het Criminaliteits Anticipatie Systeem (CAS). Klinkt goed, want we willen criminelen vangen. De berichtgeving hierover in de media is sinds 2017 wat opgedroogd en dit is meestal een teken dat er achter de schermen grote vooruitgang in dit proces plaats vindt. De ambities zijn hoog, de technische ontwikkelingen gaan snel, sneller dan ons begrip hierover en de Big Data berg groeit exponentieel. Dat hierbij het bestaande recht niet altijd al te nauw genomen wordt, is inherent aan de doelstellingen: snuffelen, verzamelen, ongemerkt surveilleren.

Exhibitionisme

Er worden altijd dezelfde argumenten gebruikt: meer data, meer burgers preventief en intensief monitoren zal tot meer veiligheid leiden. De gevolgen van deze ontwikkeling is verwoestend. Onze rechtstaat zal volledig ontmanteld worden en over de kop gaan. Voor de burger zal een ondoorzichtig, willekeurig juridisch Wilde Westen overblijven. Zorgwekkend hieraan is vooral dat bijna iedere burger vol overgave actief aan deze ontwikkeling meewerkt. Door het onbezonnen gebruik van smartphones en social media, het ongereflecteerde digitale geklik, de gemakzuchtige omgang met allerlei apps en het exhibitionistisch pingedrag(!) leveren we de zo begeerde data waarmee een nieuw tijdperk gebouwd wordt. Een tijdperk waarin de menswaardigheid een randverschijnsel wordt, individuele vrijheid een illusie. Een tijdperk waarin de meesten van ons zullen baden in zelfgenoegzaamheid en verblind zijn door een geestelijke ontwikkelingsstagnatie.

Fake nieuws

[caption id="attachment_53012" align="alignright" width="300"] Uit de film Metropolis[/caption] Uit recente berekeningen van het CBS blijkt dat, wanneer we alle burgers preventief in de gevangenis opsluiten, de criminaliteit met nagenoeg 100% zal afnemen. Dat is geweldig! Maar natuurlijk nonsens, het geeft wel de vrijheidsberoving weer waar we op afstevenen. Vrijheidsberoving door digitale waarschijnlijkheden en een heilig geloof in onwaarheden die de door mensen geprogrammeerde algoritmen ons voorspiegelen.

Is dit de wereld die je wilt?

We geven in 4 stappen een schets van een ontwikkeling die plaats zal gaan vinden. Hierbij is het geen vraag óf, maar wanneer het zover is. Want we weten maar al te goed: waar nieuwe data beschikbaar komen, waar nieuwe technieken ontwikkeld worden, zullen ook behoeften ontstaan deze te gebruiken. Stap 1: CAS Computersystemen voorspellen de plaats en het tijdstip van zakkenrollerij, straatroof, geweld, diefstal en inbraken. Het is zonder twijfel zeer fascinerend dat deze voorspellingen überhaupt gedaan kunnen worden. Volgens ontwikkelaars van deze techniek, bereikt men inmiddels rond de 80% waarschijnlijkheid dat de voorspellingen kloppen. Overbodig te melden dat deze score zich steeds verder zal verhogen. Maar we mogen nooit vergeten dat het om waarschijnlijkheden gaat en dus nooit de 100% kan bereiken en niets met waarheid te maken heeft! Stap 2: Wie komt als dader in aanmerking? Dit is een logische en een legitieme vraag. Natuurlijk is de politie gebaat bij een aanwijzing hierover. Bij de hierboven reeds vermelde exponentieel groeiende Big Data Berg, zal men ook aan deze vraag tegemoet willen en kunnen komen. Een algoritme zal binnenkort de opsporingsdiensten namenlijsten van mogelijke daders presenteren. Uw naam staat hier wellicht ook bij en u zult genoodzaakt worden uit te leggen waarom u niet de dader bent. Bij deze voorspellingen zullen steeds vaker data gebruikt gaan worden van commerciële bedrijven zoals bijvoorbeeld Google, Facebook maar ook de NS of Netflix. Hiermee wordt een eerste stap genomen om commerciële bedrijven (officieel) te laten anticiperen aan criminaliteitsbestrijding. Voor ons als burger, maar ook voor de opsporingsdiensten, zal het altijd een geheim blijven hoe de door deze bedrijven geleverde data tot stand zijn gekomen. Deze bedrijven zullen, waarschijnlijk op basis van aangetoonde successen, hiervoor hun provisie opstrijken. Stap 3: De digitale aanklacht De boven beschreven opsporingsmogelijkheden zijn al een feit. Deze zullen verder geoptimaliseerd en doeltreffender worden. We zullen scores van 95% en nog hoger bereiken. Dit geldt in het bijzonder voor het aanwijzen van mogelijk verdachte personen. Er zal enige tijd moeten verstrijken, de resultaten zullen nog geloofwaardiger worden en dan, dan zullen de meeste mensen verlangen naar deze illusie van veiligheid, rechtvaardigheid en efficiëntie. De (terechte) bedenkingen worden van tafel geveegd. Het zal met een “proef” beginnen, waarbij computers de aanklacht zullen gaan formuleren en produceren. Deze stap is niet zo groot. Immers, opsporen doen we al op basis van waarschijnlijkheden die door algoritmen berekend worden. Nu wordt het voor de verdachte al aardig lastig, want we hebben inmiddels ook de omgekeerde bewijslast ingevoerd. Niet de openbare aanklager moet de schuld bewijzen maar de verdachte moet zijn onschuld bewijzen. Dit is veel efficiënter en is – om alvast aan te wennen – nu al in de drugsbestrijding en belastingontduiking ingevoerd. Voor de verdachte gaat het moeilijk worden. Deze wordt namelijk geconfronteerd met, laten we zeggen, 1200 pagina’s aan (persoonlijk) materiaal, die met elkaar het indicatieve bewijs onderbouwen. In de kop van de aanklacht staat: 97,8% waarschijnlijkheid. Dit wordt niet “eventjes” zeggen dat je onschuldig bent. Digitaal gaat er niets verloren. Je wordt geconfronteerd met zaken die 15, 20 of 30 jaar geleden een rol in je leven speelden. Dit is een probleem want misschien, heel misschien kan je je hieraan nog herinneren, maar details ben je al lang vergeten. Met grote waarschijnlijkheid is je houding t.o.v. de opgesomde feiten inmiddels verandert. Jij bent veranderd en je hebt je verder ontwikkelt. De digitale wereld kent echter geen levende ontwikkeling. Hier ontstaat een juridisch en moreel probleem. Dit probleem is tegelijkertijd ook het doel van predictive policing. Namelijk: het voorspellen van criminaliteit zodat de politie kan optreden vóórdat er is gehandeld. In het huidige rechtssysteem is een voorwaarde voor strafbaarstelling dat de verdachte strafbaar gehandeld moet hebben. Er zal een verschuiving plaatsvinden van de handeling naar de intentie. In plaats van strafbare handelingen worden afwijkende intenties de graadmeter. Hier komen we dus aan bij de gedachten politie. Stap 4: De rechtspraak De volgende stap is dan ook niet meer zo groot: in de rechtsspraak zullen algoritmen hun intrede doen. Rechters zijn mensen en mensen kunnen vermoeid zijn, kunnen zich vergissen, maken fouten en oordelen altijd vanuit subjectieve opvattingen, bovendien zijn ze duur. De roep zal klinken naar een “objectievere”, efficiëntere en betrouwbaardere rechtsspraak. Tevens geen wachtlijsten meer en veel goedkoper. Want in de toekomst zouden algoritmen met een waarschijnlijkheid van 98% of meer, het “betere” vonnis kunnen vellen. Een aanzienlijk hogere score dus dan een rechter van vlees en bloed. Men is dan inmiddels wel vergeten of neemt het op de koop toe, dat een algoritme niet objectief is en slechts waarschijnlijkheden produceert, geen waarheden. Ook heeft een algoritme niets met moraliteit te maken, iets wat essentieel is in de rechtsspraak. De meeste data die de algoritmen voorgeschoteld krijgen om te verwerken, stammen van commerciële bedrijven. Hierbij zal het zowel voor de burger en opsporingsdiensten nooit herkenbaar worden welke data tot dit resultaat gevoerd hebben.

Is dit de wereld waarin je wilt leven?

Zo ja, dan is dat een keuze, u hoeft verder niets te doen. Zo nee, waarom voedert u dan dagelijks deze systemen met uw data? Door uw exhibitionistisch gedrag levert u vrijwillig uw levensgewoonten, uw gedrag, uw voorkeuren, smaak persoonlijke data & bewegingsprofiel. Bovendien verkoopt u ook nog eens dagelijks uw vrienden en kennissen door het gebruik van Gmail, Hotmail en dat soort lugubere datarovers. Waarom doet u dat? Wanneer ons denken er ver genoeg aan gewend (gemanipuleerd) is, zullen we de zaken zoals hierboven beschreven gaan toejuichen en met groot enthousiasme omarmen. Dan is het te laat iets te ondernemen. Welkom in de wereld van George Orwell.

[aiovg_video id=53979]

Een goede indruk over de stand van zaken betreffende Big Data & Algoritmen geeft dit uitstekende interview van Tegenlicht met Harvard-hoogleraar Shoshana Zuboff. Helaas wordt ook bij deze reportage vooral de commerciële kant benadrukt. Tussen de regels door hoor je wel dat het eigenlijk over het beheersen van ons denken en over de manipulatie van ons gedrag gaat.

Op WakkerMens: Big Data en algoritmen Nieuwsbrief WM: De slimme meter kan je weigeren Ars Aequi, juridische uitgeverij: Predictive policing: De opkomst van een gedachtenpolitie? Bits off Freedom: Hoe de politie haar buitenwettelijke surveillancenetwerk uitbreidt NRC: Hoe de politie misdaad opspoort nog voordat die heeft plaatsgevonden NU.nl: Politiesysteem-gaat-misdaad-voorspellen NRC: SyRI via de rechter verboden

Hoezo geen alternatief voor democratie?

rovanov — Wed, 05 Feb 2020 20:25:03 +0000

Er is geen alternatief voor onze democratische staatsinrichting. Tenminste, dat is wat er bij ons met de paplepel wordt ingegoten. Maar klopt dat wel? Dictatuur als alternatief, daar zullen we hier niet op ingaan, maar hoe is het met het anarchisme of libertarisme? Deze laatste zou zeker een frisse blik op de inrichting van onze samenleving tot gevolg kunnen hebben. Omdat de ontevredenheid over het functioneren van onze democratie groeit, komen ook de twijfels of dit allemaal wel zo ideaal is. De overheid voelt zich geroepen allerlei maatregelen te treffen die deze twijfels moeten ontkrachten. Een voorbeeld hiervan betreft, zoals zo vaak, direct onze kinderen: de verplichte “Burgerschapsvorming” in het onderwijs, een nieuw onderdeel van de staatsopvoeding. Waarom de leerplicht is ingevoerd beschreven we overigens al in dit artikeltje. Of wat dacht u van de politieke stemmen die suggereren dat nepnieuws een gevaar voor de democratie is? In feite een opzetje voor het Ministerie van Waarheid waar het, weliswaar onder een ander vaandel, heen gaat. Onderaan dit bericht plaatsen we een zeer verhelderende lezing van Prof. Rainer Mausfeld met als titel: “De angst van de machtselite voor het volk”. Het lijkt aanvankelijk een beetje volhouden, maar de meesten zullen uiteindelijk gepakt worden door deze zeer leerrijke lezing. Een aanrader voor diegenen die echt willen weten hoe het zit met de schijndemocratie.

Ja, de democratie laat af en toe te wensen over maar er is echt geen alternatief, we moeten het alleen nog democratischer maken!

Wat is dan “nog democratischer” en wat is democratie überhaupt?

[caption id="attachment_52035" align="alignright" width="300"] Gelijke kansen[/caption] Dit is eigenlijk een heel normale vraag, maar stellen we deze ook? In een democratie worden beslissingen genomen met meerderheid van stemmen. De consequentie van deze besluitvorming is dat het individuele belang ondergeschikt is aan de meerderheid, niet te verwisselen met het algemeen belang! Is dit terecht en is dit wat wij als rechtvaardig aanvaarden? In gewone organisaties, voetbalclub, carnavalsvereniging maar ook binnen bedrijven, beschouwen we het als rechtmatig dat iemand die echt “meedoet”, mag meepraten, mag vormgeven en mee mag beslissen. Iemand die alleen wil beslissen en zich er verder buiten houdt, moet ophoepelen. Dit is terecht en komt vanuit een diep verankert gevoel van rechtvaardigheid in ons. Wanneer we dit laatste naar onze huidige democratische staatsinrichting vertalen, blijkt dat er heel veel mensen beslissingen nemen bij zaken waarbij ze zelf niet “meedoen”. Staatsmannen beslissen over zaken waarvan ze zelf helemaal niet betroffen zijn, ze vinden het dan dus “beter” voor de ander. Dit ervaren we, eventueel onbewust, niet alleen als onrechtvaardig, maar het leidt onvermijdelijk tot innerlijke opstand. Immers, we hebben als mens de innerlijke drang om vrij en onafhankelijk te zijn, beslissingen die ons eigen leven aangaan willen we zelf nemen. Een natuurlijk anarchisme zou je kunnen zeggen, leeft in ieder gezond mens. Anarchisme, maar zeker ook Libertarisme, bieden goede handvatten om te begrijpen dat democratie alleen niet voldoende kan zijn. Er zijn dus blijkbaar gebieden waar democratische besluitvorming onvermijdelijk tot opstand leidt. Democratie in een gebied waar zij niet thuis hoort, is de dictatuur van de “meerderheid”.

Anarchie in het verkeer

De hardcore anarchist wijst elke vorm van een hogere macht af. Geen mens mag onderworpen zijn aan een hogere autoriteit. Toch zullen we met elkaar afspraken willen en ook moeten maken over het gedrag van de individuele mensen of bedrijven binnen onze samenleving. Wat vinden we met elkaar van wat wel of niet mag? (dit is cultuurgebonden.) Aan welke regels moeten bedrijven zich houden die binnen onze samenleving actief willen zijn? Willen we in ons land kernenergie? We kunnen en moeten afspraken met elkaar maken, deze kunnen democratisch besloten worden maar alleen dan, wanneer deze afspraken (regels, wetten) voor iedereen in gelijke mate gelden. [caption id="attachment_2272" align="alignright" width="300"] De Provincie Gelderland suggereert democratie.[/caption] Bij de vraag naar kernenergie zijn we allen in gelijke mate van betroffen. Maar de vraag waar deze centrale dan gebouwd moet gaan worden, kan weer niet democratisch besloten worden. Want hier lijkt het mij persoonlijk het beste dat deze niet in mijn tuin geplaatst wordt maar bij de buurman. Deze vraag betreft dus niet iedereen in gelijke mate. Deze beslissing kan alleen genomen worden op basis van kennis van zaken en vaardigheden vanuit deskundigheid. Ook zal niemand ontkennen dat het handig is dat we in het verkeer afspraken hebben gemaakt. Dit vermijdt veel persoonlijke en materiële schade. Of we verkeersregels moeten hebben kunnen we met elkaar (democratisch) besluiten, hoe deze regels eruit gaan zien, kan alleen op basis van kennis en vaardigheid gebeuren en kan niet via de democratische weg verlopen.

Verschillende besluitprocessen

Hierboven hebben we twee verschillende besluitprocessen benoemt. De democratische weg en het besluitproces op basis van kennis en vaardigheden. Er bestaat echter nog een derde gebied met een eigen besluitproces. Het natuurlijk anarchistische gevoel wat in elk mens sluimert, betreft onszelf. Wanneer het uitsluitend mijzelf betreft, duld ik geen autoriteit, het is de innerlijke opstand. Wanneer ik de kinderschoenen ontgroeit en volwassen ben, wil ik heer en meester zijn over mijn eigen leven. Ik bepaal zelf wat goed voor mij is. Ik denk en geloof wat ik wil en vorm mijn eigen wereld- en mensbeeld. Het is mijn keuze welk nieuws ik lees en ik duld geen censuur. Ik wil me vrij kunnen ontwikkelen of mijn leven verkwanselen achter de spelconsole (of smartphone). En wanneer het over de opvoeding van mijn kinderen gaat, wil ik deze vanuit mijn visie over mens en wereld opvoeden en daar heeft iedereen zich (ongevraagd) buiten te houden. In dit laatste gebied, het gebied van religie, individuele ontwikkeling of opvoeding, kunnen besluiten alleen genomen worden op basis van de individuele vrijheid. Gebeurt dit niet, dan heerst de democratische meerderheidsdictatuur of de machtsbeluste betweter.

De machthebbers

Wanneer we deze drie besluitprocessen, die samenhangen met diep verankerde menselijke behoeftes, geen eigen plek binnen de samenleving toewijzen en we ons niet bewust worden van de gevolgen wanneer deze tegen elkaar uitgespeeld worden, kan dit alleen chaos, ontevredenheid en verdeeldheid tot gevolg hebben. En dit laatste is vooral zeer wenselijk voor de heersende macht.

Het alternatief leidt tot veel minder democratie

Op WakkerMens beschrijven we een zicht op de samenleving die niet als recept of methode gelezen kan worden. Veelmeer willen we stof tot nadenken geven, want elke werkelijke verandering zou in onszelf moeten ontstaan. Want wanneer we dit niet zelf aangaan, zullen de veranderingen, die gewoon komen, niet het interesse van de mensen dienen. Op deze pagina wijzen we op drie gebieden binnen de samenleving die elk hun eigen logica hebben en dientengevolge ook een eigen plek in ons bewustzijn moeten krijgen. Want hoe krijg je anarchie en een wenselijke staatsordening samen? Hoe maak je de noodzakelijke individuele vrijheid mogelijk, terwijl ook onze mede-wereldburgers recht hebben op dat wat de aarde in samenwerking met de mens voortbrengt? We onderscheiden op de hierboven genoemde pagina drie gebieden:

Het culturele leven, het gebied waar we allen van elkaar verschillen. Hierbinnen zou de individuele vrijheid moeten heersen en door het rechtsleven gewaarborgd moeten worden. Hier worden beslissingen vanuit de individuele vrijheid genomen.
Het rechtsleven is het gebied waar we allen gelijk zijn. Hier maken we met elkaar afspraken die we in regels en wetten formuleren. Deze afspraken kunnen alleen zaken betreffen die ons allen in gelijke mate aangaan. Dit is het gebied waar de democratische staat haar gelding heeft, beslissingen worden met meerderheid van stemmen genomen. Wanneer we de realiteit echter bekijken, zien we dat de eigenlijke en enige legitieme opgave van de staat door deze zelfde staat met voeten getreden wordt.
In het economisch leven dragen we zorg voor elkaars behoeften. Hier vindt de warenproductie, circulatie en consumptie plaats. In het economische leven zouden besluiten op basis van kennis en vaardigheden moeten plaatsvinden, binnen het kader van regels die we samen in het rechtsleven vorm hebben gegeven. Zoals in het culturele leven kunnen ook hier geen besluiten op basis van een meerderheid worden genomen.

Zo gezien, blijft er slechts een klein gebied over, waar democratische besluitvorming op z'n plaats is. De staat zal dus een tamelijk heftige slankheidskuur moeten ondergaan. Dit is niet in de zin van de machtelite. Afrekenen met de mythe dat de democratie zaligmakend is en inzien dat dit op slechts een beperkt gebied toepasbaar is. Het credo is dus, tegenover de huidige situatie, veel minder democratie en veel minder staat!

De angst van de Machtelite voor het Volk

[aiovg_video id=54090]

Een lezing van Prof. Rainer Mausfeld.

Vrijheid van onderwijs is noodzakelijk

rovanov — Mon, 03 Feb 2020 15:50:11 +0000

Vrijheid van onderwijs is noodzakelijk en het kan, maar het vergt wel moed. Belangrijker nog dan klimaatverandering is het streven naar Vrijheid van Onderwijs. Dit wordt door maar weinig mensen waargenomen, op onze website is hierover het een en ander te vinden. Zoals de staat de mainstream media gebruikt om het denken van de volwassenen te vormen, zo gebruikt zij in toenemende mate het onderwijs om bij het opgroeiende kind zo vroeg mogelijk invloed op het denken te kunnen uitoefenen.

Einstein: “Problemen kunnen nooit opgelost worden met de denkwijze die dezen veroorzaakt hebben”

Vrijheid van Onderwijs in het algemeen belang.

Waar zullen de noodzakelijke nieuwe ideeën en impulsen vandaan moeten komen wanneer we door de staats- gecontroleerde en gedicteerde eenheidsbrij bij het jonge kind alle latent aanwezige, nieuwe impulsen de kop in drukken? Geen uniformiteit maar de grootst mogelijke diversiteit, ook binnen het onderwijs, is noodzakelijk om antwoorden te vinden op de complexe vraagstukken waar de mensheid voor staat, op zowel materieel- en ook sociaal gebied.
Wij vonden het met elkaar een goed idee om het geweldmonopolie bij de staat te leggen. Daar is binnen een functionerende democratie niet veel tegenin te brengen. Tenminste, zolang deze geweldmonopolist (de staat) dit monopolie niet gebruikt op terreinen waar zij niets te zoeken heeft, ons denken bijvoorbeeld. Dat deze machthebber (de staat) vervolgens het onderwijs gaat inrichten, is onverenigbaar met een minimaal gevoel voor ethiek. Dit is de natte droom van elke dictator. Het is, wat wij Stalin, Mao en nog vele andere dictatoren verweten hebben.
Het is niet heel ingewikkeld om echte vrijheid binnen het onderwijs te realiseren. Het is mogelijk en voor elk moedig en zelfstandig denkend mens acceptabel; het ontbreekt echter aan interesse, de wil en vooral de moed hiervoor. Daarover hieronder, als laatste, meer.

De discussie

[caption id="attachment_52028" align="alignright" width="300"] Genoeg vraagstukken die om een oplossing vragen[/caption] Met dit artikel willen we nog eens op het belang van Vrijheid van Onderwijs attenderen omdat het thema momenteel weer zeer actueel is. Op allerlei manieren komt het systeem van openbaar en bijzonder onderwijs ter sprake. De discussie wordt overwegend emotioneel en niet rationeel gevoerd en de essentie wordt meestal ontweken. Vrijheid van denken Vrijheid van onderwijs gaat over één van de belangrijke grondrechten van de mens, namelijk de vrijheid van denken. En als het om kinderen gaat, betekent dit vooral: hoe denk je als ouder over de ontwikkeling van je kind, de mens en de wereld überhaupt. Elke inmenging van de staat of ingrepen door “de meerderheid” leiden in dit gebied tot dictatuur. We geven hier op Wakkermens genoeg denkstof om gebieden binnen onze samenleving te kunnen herkennen waar de vrijheid het heersende principe zou moet zijn en niet meerderheidsbesluiten. Ook wijzen we op gebieden waar democratische besluitvorming gepast is. Onderwijs moet neutraal zijn In de discussie over bijzondere onderwijs wordt vaak gesuggereerd dat openbare scholen, die dus niet vanuit een gedefinieerd wereld- en/of levensbeschouwing zijn ingericht, deze ook niet hebben. Dit is natuurlijk flauwekul. [caption id="attachment_52030" align="alignright" width="300"] Geïnspireerd door de economie[/caption] De inrichting van openbare scholen berust bij de staat. Dat klinkt objectief, maar deze vermeende objectiviteit is natuurlijk schijn want achter deze staat verbergt zich een overheid die gevormd wordt door beleidsmakers die vol van wereld-, mens- en levensbeschouwingen zijn. Bovendien wordt deze staat door haar afhankelijkheid vooral “geïnspireerd” door de economie. Ook deze inspiratiebron komt voort uit een levensbeschouwing. Tenslotte, men kan 1+1=2 misschien neutraal overbrengen, ok, topografie ook nog. Bij de meeste verdere kennisoverdracht komt al snel een persoonlijke visie van de onderwijzende om de hoek kijken. Hieronder vallen ook methode boeken en digitale lesstof die door commerciële bedrijven worden samengesteld. Daar is principieel niets op tegen want we zijn mensen met een persoonlijke kijk op de wereld. Menselijk is het om fouten te maken, een vreemde kijk op de wereld te hebben enz. Hier leert een kind van de diversiteit en niet van uniformiteit. Neutrale mensen lijken me overigens heel griezelig. Meerderheid is voor afschaffen religieus onderwijs. Tenminste zo luidt de kop bij EenVandaag. Het is schandalig hoe EenVandaag Vrijheid van Onderwijs tot een religieus vraagstuk deformeert. Deze stemming makende uitspraak speelt geen rol bij de vraag naar Vrijheid van Onderwijs. Ook dat een meerderheid van de bevolking zich als niet religieus beschouwd, speelt hierbij geen rol. Bovendien, wanneer men het beperkt tot een religieuze vraag moet men ook zo fair zijn om tegelijkertijd vast te stellen dat hierover niet democratisch besloten kan worden, en daarmee buiten de staatsbevoegdheid valt. Want sinds wanneer beslist de meerderheid over de geloofsrichting waaruit ik mijn opvoeding wil vormgeven? Vrijheid van Onderwijs gaat over het grondrecht van elk individueel mens om een eigen religieuze en levens- of pedagogische beschouwing te mogen hebben met een kijk op de wereld van waaruit ik mijn kind wil opvoeden. [caption id="attachment_52035" align="alignright" width="300"] "Rechtvaardigheid" is ook een veelvuldig gebruikt schijn argument. Rechtvaardig betekent dat elk kind krijgt wat bij hem past.[/caption] Schijn tolerantie Het hier exemplarisch aangehaalde opinie onderzoek van EenVandaag is dusdanig opgesteld dat de uitkomst van het onderzoek eigenlijk vooraf al vastgelegd wordt. Het begint al met de titel: Onderzoek: Religieus onderwijs De kern van het “onderzoek”, de Vrijheid, is in de titel niet voorhanden. EenVandaag (avrotros): In Nederland kun je kiezen of je je kind naar een openbare school stuurt, of een school met een religieuze of levensbeschouwelijke grondslag. Denk aan een katholieke, islamitische of protestantse school. Zowel openbaar als religieus onderwijs wordt gesubsidieerd door de overheid. De combinatie van deze laatste twee zinnen, subsidie gekoppeld aan islam (om het woord islamitisch te kunnen gebruiken) leidt met grote zekerheid tot het volgende antwoord:

“Ik ga toch niet mee betalen aan deze religieuze hocus pocus”.

Maar we leven toch in een tolerant land? Daarom wordt de volgende vraag ook voorgelegd: 'Als ouders per se onderwijs met religieuze grondslag willen voor hun kind, moeten zij dat zelf bekostigen en niet de overheid.' Eens/Oneens? Dit noem je in de volksmond pesten, want het antwoord zal grotendeels “ Mee eens” luiden. De vergoeding die de staat per kind voor onderwijs uitgeeft, is voor elk kind gelijk, hierbij speelt het geen rol of een kind openbaar of bijzonder onderwijs volgt. Religieuze scholen verbieden, levert dus geen besparing op voor de samenleving, maar maakt Vrijheid van Onderwijs wel onmogelijk. Oh, nu verliezen we ons toch weer in het religieuze debat terwijl het over de Vrijheid binnen het onderwijs gaat.

Hoe kan Vrijheid van Onderwijs dan wel?

Hierboven merkten we al op dat de vergoeding die de staat per kind aan een school betaalt, onafhankelijk is of het een openbare of bijzondere school betreft. In verschillende teksten op Wakkermens wijzen we er op dat elke vorm van staatsinvloed binnen het onderwijs vermeden moet worden. Bovendien is een vorm van concurrentie binnen het onderwijs (en niet binnen de economie!) heel gezond. Het houdt de scholen en leerkrachten scherp. Wat doet mijn school beter dan de collega’s, waarin onderscheid ik mij van een andere school? Waar is mijn collega beter? Het inrichten van werkelijk Vrij onderwijs. Iedereen kan een school oprichten. Vereisten hiervoor zijn: aantoonbare belangstelling, een leerlijn, beleidsplan en een omschrijving vanuit welke wereldvisie de school zich laat inspireren. Wanneer dit laatste niet van toepassing is, kan zij dit natuurlijk als “neutraal” uitgangspunt nemen. Elke school zal vanuit zijn verantwoording voor de leerling, zich ervoor inzetten dat deze leerling aansluiting vindt bij het vervolgonderwijs. De vervolgonderwijsinstelling kan in haar vrijheid, naar eigen inzicht haar eigen toelatingsnormen definiëren. Wie controleert de kwaliteit dan van het onderwijs? Wanneer er werkelijke Vrijheid van Onderwijs bestaat, zal er een zeer grote verscheidenheid aan scholen ontstaan. Deze diversiteit is zeer wenselijk en zal niet beperkt zijn tot wel of geen religieuze inspiratiebron, maar vooral vanuit verschillende pedagogische en didactische inzichten ontstaan. En dat is goed, zo kan het onderwijs zichzelf in vrijheid ontwikkelen. De keuze ligt bij de ouders om te bepalen welke school zij geschikt achten voor hun kind. Ouders zullen hun schoolkeuze niet alleen laten afhangen van de levensbeschouwelijke uitgangspunten, maar ook zal de kwaliteit van het onderwijs dat op een bepaalde school geleverd wordt, een grote rol spelen. Ouders beoordelen de kwaliteit van een school. Scholen die slechte kwaliteit leveren of niet aansluiten bij de behoefte binnen de samenleving zullen geen of steeds minder leerlingen krijgen. Financiering bij absolute Vrijheid van Onderwijs De financiering van het onderwijs is bij een boven beschreven situatie vrij eenvoudig en wijkt niet erg af van de huidige situatie. Nu is het zo dat elke school per leerling en jaar ca. € 5000,- ontvangt. Er zijn nog andere, kleinere geldstromen maar die laten we hier even buiten beschouwing. Dit “leerlingenbudget” kan door de politiek, dus democratisch, vastgesteld worden want het gaat er hierbij om wat ons het onderwijs “waard” is en wat uit de grote pot betaald moet worden. Dit leerlingenbudget, nu 5000,- leerling/jaar, “neemt de leerling mee” naar de school waar de leerling heen gaat, en het wordt aan deze school uitgekeerd. Het huidige systeem kent 1 pijldatum per jaar. Het lijkt ons geen enkel probleem, met de huidige digitale mogelijkheden, dit leerlingen pijlen maandelijks of per kwartaal door te voeren. De schoolinspectie Voor de schoolinspectie verandert het een en ander. Omdat de staat zich op geen enkele manier in het onderwijs mag inmengen vervalt een vrij groot werkgebied van de schoolinspectie, daarvoor ontstaan er wellicht nieuwe.

Initiatieven toetsen Nog steeds moet de reeds boven beschreven aantoonbare belangstelling, leerlijn en beleidsplan onderzocht en gewaardeerd worden. Dit, vanzelfsprekend, in het licht van Vrijheid van Onderwijs. Voorbeeld: wordt de leerlijn goed en aannemelijk onderbouwd? (Eigenlijk zou deze opgave door een soort “Onderwijs raad” doorgevoerd moeten worden, bestaande uit onderwijzenden.)
Controle van de “waren” Een belangrijke en nieuwe opgave voor de schoolinspectie wordt het om te controleren of de scholen ook dat doen wat ze in hun leerlijn, beleidsplan en eventuele levensbeschouwelijke visie aangeven. Met andere woorden: zit er in het pakje dat, wat op de verpakking staat? En vervolgens, figuurlijk gesproken, zijn deze ingrediënten in Nederland toegestaan?
Leerlingen volgen Een zeer belangrijke opgave voor de schoolinspectie blijft het bijhouden van welke leerling naar welke school gaat. Alhoewel de leerplicht natuurlijk al lang opgeheven zou moeten worden, is het bijhouden van de leerlingen noodzakelijk voor de afrekening met de scholen.

Vrijheid van Onderwijs is noodzakelijk, het kan en vergt moed!

Zie ook hier op Wakkermens.

Waarom 9/11 belangrijk blijft

rovanov — Sat, 25 Jan 2020 21:00:20 +0000

We gaan het hier niet hebben over de gebeurtenissen van 11/9, hierover is genoeg te vinden op internet, of op Wakkermens. We willen proberen het gebeuren in een grotere context te plaatsen. Over de gevolgen van deze aanlagen dus. Tot nu toe waren oorlogen altijd territoriale oorlogen. Men begon een oorlog omdat men zijn territorium, macht of invloedssfeer wilde uitbreiden. Of men begon een oorlog om aan grondstoffen te komen. Dit laatste is dan gewoon een rooftocht en tegelijkertijd de meest voorkomende reden van bijna alle oorlogen. De meeste oorlogen (maar ook de meeste volksopstanden) zijn, ook vandaag, op rooftocht terug te voeren. Nu was het anders. De Amerikaanse oorlogsverklaring na 9/11, the war on terror, richtte zich niet tegen een staat. Ondanks dat de regering Bush ook de aanslagen gebruikte als rechtvaardiging voor de oorlogen in Afghanistan en Irak (grondstoffen roof en zelfverrijking), opende zij voor het eerst in de geschiedenis een offensief tegen alle mensen op onze aardbodem. Vanaf de 11 september 2001 was elk mens, elk individu op aarde een potentiële tegenstander van... Ja van wie eigenlijk?

Oorlogsverklaring tegen de mensheid

De aanslagen van 11 september 2001 waren het startschot voor een oorlog tegen de mensheid.

Wie niet voor ons is, is tegen ons.

Dit was de meest verhelderende uitspraak die president Bush in die rumoerige dagen over de koers die Amerika na de aanslagen zou gaan volgen. In duidelijke taal: Amerika zou alle staten classificeren in “willigen en niet-willigen”. Een duidelijke waarschuwing aan alle staatshoofden dus. Deze waarschuwing was niet alleen aan staten of staatshoofden gericht maar aan iedere wereldburger. Want, wanneer je ons niet gelooft, ben je tegen ons en kan je rekenen met op represailles. Hierdoor werd de 1e september 2001 de aftrap tot een wereldwijde oorlog: The war on terror.

Patriot Act

Binnen zes weken na de aanslagen werd de zogenaamde USA Patriot Act door het Amerikaanse congres aangenomen. Door de enorme omvang aan maatregelen die deze wet omvatte, bestaat er terechte twijfel of dit wetsvoorstel niet al ergens in de schuiflade lag te wachten, m.a.w. of deze wet niet al vóór de aanslagen was voorbereid. De Patriot Act maakte de weg vrij voor elke vorm van ongelimiteerde vrijheidsberoving en privacy schending van de burgers. De Amerikanen deden het voor, waardoor deze wet het voorbeeld werd voor alle regeringen om maatregelen te treffen tegen haar eigen burgers in de naam van terreurbestrijding.

“Veiligheid” tegen vrijheid

In navolging van de Amerikaanse Patriot Act zijn in zowat de gehele westerse wereld wetten aangenomen die de privacy van de burger sterk terugschroeven. Deze ontwikkeling is zeer zorgwekkend en zal dan ook steeds verder gaan. De regeringsleiders hebben sinds 9/11 een instrument in handen waarmee ze ongeremd verdere beperkingen in burgerlijke vrijheden kunnen opleggen.

Privacy kunnen we ons niet meer permitteren.

[caption id="attachment_52629" align="alignright" width="300"] Hoofd AIVD: ‘Wij willen alles van u kunnen weten, maar zeggen niet waarom’[/caption] Van veel wetten die in het kader van terrorisme- en criminaliteitsbestrijding zijn en worden aangenomen, zijn de meeste burgers zich niet zo erg bewust. De lijst maatregelen die onze Nederlandse staat heeft genomen sinds we met terrorisme te maken hebben, is zeer lang. Alleen de zogenaamde “sleepwet” kreeg in de media, en daarmee ook onder de bevolking, de nodige aandacht. Opsporingsdiensten hebben inmiddels haast ongelimiteerde mogelijkheden om het mail- internet- en telefoonverkeer van alle personen af te tappen. Alle personen betekent hier zowel verdachte maar ook onverdachte personen. Digitale kenteken herkenning is inmiddels een technische standaard en ook de digitale gezichtsherkenning is uit de kinderschoenen. Tevens wordt de burger langzaam voorbereidt op de omgekeerde bewijslast, want daar gaan we heen. Onze staat ontwikkelt een steeds groter wantrouwen tegen zijn eigen burgers, met als uiterste consequentie dat elke burger als verdachte gaat gelden. We zijn er niet ver vandaan dat de burger zijn eigen onschuld zal moeten gaan bewijzen. Hierover meer in een volgend artikel.

Het sprookje van de veiligheid

De overheid dringt steeds dieper binnen in ons privéleven. De meeste burgers vinden dat geen probleem, maar dat is naïef, zegt Karin Spaink tijdens de uitreiking van de Big Brother Awards. Want inmiddels is iedere burger verdacht in de ogen van de overheid. De burger gelooft in het sprookje dat er meer veiligheid zal ontstaan door vrijheden op te offeren. Vrijheden die we nooit meer terug zullen krijgen. Vele experts twijfelen echter aan de effectiviteit van veel maatregelen. Deze maatregelen leveren de overheid wel altijd enorme hoeveelheden aan data over ons. Opsporingsdiensten hebben inmiddels ongelimiteerde toegang tot onze privésfeer. Of deze opsporingsdiensten de tamelijk gebrekkige wetgeving na leven, is onwaarschijnlijk en bijna niet controleerbaar. Je mag je dus terecht afvragen of deze maatregelen eigenlijk wel bedoeld zijn om meer veiligheid te scheppen en om ons dus te “beschermen”. Of gaat het om iets heel anders? Het controleren en beheersen van de burger bijvoorbeeld? Ook hebben ergerlijke maatregelen zoals bijvoorbeeld de 100 ml vloeistof beperking bij vliegvelden, niets met veiligheid te maken. Een beetje waterstofperoxide, aceton en een zuur en je hebt een geweldig 100ml bommetje wat het vliegtuig met 100% zekerheid naar beneden laat komen. Nu kennen misschien niet alle burgers het recept voor dit explosieve mengsel, maar een terrorist kent deze met zekerheid. Waarom zijn dit soort maatregelen er dan?

Theater

Vanwege het theater effect. Door dit soort maatregelen aan den lijve te ondervinden, in een toch al een ietsepietsie opgewonden toestand door de aanstaande vliegreis, krijgen we onbewust het gevoel dat voor onze veiligheid gezorgd wordt. Ons vertrouwen in de overheidsmaatregelen wordt gesterkt en de goedkeuring voor nog meer vrijheid beperkende maatregelen stijgt. De verzamelwoede van onze staat stoot merkwaardig genoeg op geen grote weerstand bij de burgerij. Het vertrouwen wat de burger in de overheid heeft, is onterecht groot. Dat is vreemd, want onze overheid vertrouwt zijn burgers steeds minder. Dat veel overheidsdiensten elk jaar weer voor de Big Brother Awards genomineerd worden, geeft te denken. Bovendien: Weet jij of je deze staat ook in 15 jaar nog vertrouwd? De data over jou hebben ze dan in elk geval nog. Op de pagina’s van Privacy First en Privacy Barometer zijn vele berichten te vinden waar steeds weer misbruik, nalatigheid of gewoonweg onkunde bij overheidsdiensten aan het licht komen. Vrijheden die eenmaal zijn opgeheven, komen nooit meer terug.

Doe me nog maar een terreur aanslagje

Het is een merkwaardig fenomeen dat juist wanneer we de indruk krijgen dat we het allemaal wel gehad hebben met die maatregelen die ons onze burgerrechten ontnemen, dat er dan ergens weer een aanslag plaatsvind. Politici roepen dan prompt om meer bevoegdheden voor opsporingsdiensten, die dan nog meer beperkingen in de burgervrijheden zullen opleveren. Ook de burger zelf is, na zo een gewelddaad, emotioneel ontvankelijk voor “hardere” maatregelen en meer opsporingsbevoegdheden.

[aiovg_video id=53975]

Ole-Dammegård over verschillende valse vlag aanslagen.

Terreuraanslagen worden bijna altijd gevolgd door maatregelen tegen onze privacy en wetten die ons onze vrijheid ontnemen. Deze spiraal zal zich zolang herhalen totdat de burger zijn vrijheid volledig verloren heeft, transparant en horig is. Bij veel indrukwekkende aanslagen in de laatste jaren, aanslagen die ons werkelijk emotioneel getroffen hebben bestaan grote twijfels aan de officiële verklaring over de gang van zaken.

De vrijheid hebben we ingeruild voor de illusie van veiligheid

De derde wereldoorlog

De aanslagen van de 11 september 2001 gaven de impuls tot een massief, maar onzichtbaar geweld tegen privacy, vrijheid en burgerrechten. Deze ontwikkeling kent geen einde, zij is catastrofaal voor de gehele mensheid en voor de ontwikkeling van de individuele burger in het bijzonder. Dat zelfs Amnesty International zich zorgen maakt over de mensenrechten binnen de EU is verwonderlijk. Normaal gesproken volgt zij de officiële agenda. Wellicht dat dit samenhangt met een vorm van medeplichtigheid van de burger. “Jullie zijn gewaarschuwd maar jullie laten het gebeuren.” Over dit verschijnsel spreekt Ole Dammegård ook in het hierboven geplaatste interview. De oorlog die door deze aanslagen tegen alle individuele burgers is begonnen, gefaciliteerd door de Strijd der Culturen, maakt misbruik van de angst bij de burger en wordt helaas door maar weinigen herkend.

Hoe Amerika zijn bevolking gereed maakt voor de oorlog :

Wanneer een land de oorlog in trekt, zullen er ook slachtoffers aan eigen zijde vallen. Oorlog voeren is inherent aan het accepteren van eigen doden. Eerste Wereldoorlog Aanslag op de Lusitania 1915: 1000 doden De Duitsers torpedeerden dit schip waardoor grote verontwaardiging ontstond onder de Amerikaanse bevolking. De bevolking werd hierdoor oorlog-ready gemaakt. De Amerikaanse Marine trok het begeleidingsfregat terug en stuurde dit schip opzettelijk in de armen van de Duitse marine. De Duitsers hadden hiervoor, voordat dit schip dus uit Amerika vertrok, een grootscheepse waarschuwing in diverse Amerikaanse dagbladen geplaatst om de Amerikaanse bevolking op het gevaar te wijzen. Zie ook False Flag at Sea Ook wel grappig in deze context om even de Wikipedia vermelding over de Lusitania te lezen: ...zonder waarschuwing werd getorpedeerd door een Duitse onderzeeër… Tweede Wereldoorlog Aanslag Pearl Harbor 1941: 2000 doden De Japanse aanval op Pearl Harbor is enigszins volgens het voorbeeld van de Lusitania verlopen. Hier werd echter nog sterker de kat op het spek gebonden. Bovendien had Amerika een vaarverbod uitgeroepen over de noordelijke Pacifische Oceaan. Dit zou voorkomen dat eventuele handelsschepen de Japanse vloot zouden opmerken en de Amerikanen hadden kunnen waarschuwen. Zie ook Pearl Harbor False Flag Derde Wereldoorlog De aanslagen van de 11e september 2001: 3000 doden. Hierover zijn talrijke, algemeen erkende feiten te vinden die de officiële lezing niet alleen ongeloofwaardig maar onmogelijk maken. Hoe de vork precies in de steel zit, is nog niet twijfelvrij vastgesteld.

Kilometerheffing is niet gekomen, Big Brother rijdt wel mee.

rovanov — Fri, 24 Jan 2020 07:00:41 +0000

[caption id="attachment_52593" align="alignright" width="300"] Bron foto: Ministerie van Justitie & Veiligheid.
Nee, niet van Verkeer & Waterstaat.[/caption] Enkele jaren geleden heeft onze overheid, overheid impliceert overigens ook een onder(danig)heid, geprobeerd om onder de dekmantel van een kilometerheffing elke auto met een pijlzender te voorzien. Een hervorming van de motorrijtuigenbelasting heette het. Deze hervorming zou op een ongelooflijk rechtvaardige manier de juiste autorijder extra belasten en de anderen natuurlijk ontlasten. Het voertuig dat de meeste onkosten veroorzaakt door veel kilometers, het traject welk gereden wordt en, of het spits- of daluren betreft, zou meer moeten betalen.

Oh zo rechtvaardig, vonden velen. Pas op, vonden anderen.

Deze vorm van kilometerheffing ging natuurlijk niet om rechtvaardigheid of zo’n onzin, het ging de staat om de mogelijkheid van elk voertuig de plaats te kunnen bepalen. Op elk gewenst ogenblik zouden overheidsinstanties elk gewenst voertuig kunnen pijlen. Het idee stootte in Nederland, tenminste toen, op veel bezwaren en bedenkingen met betrekking op onze privacy. Terecht. Sinds 2012 is het idee losgelaten, maar weet u ook waarom?

E-Call

De meeste “vuile werkjes” lopen voor een groot deel via de EU. Op Wakkermens is hierover het een en ander te vinden, maar we zullen zeker hierover in het nieuwe jaar meer gaan publiceren. Want, de Europese Unie wordt exact opgebouwd naar het model van de overleden Sovjet Unie. Geleerd uit deze ervaring, gesterkt door grote tech-bedrijven en ondersteunt door de huidige technische mogelijkheden, staat de totalitaire staat niets meer in de weg. En helaas, de burger vindt het allemaal wel best. Een kleine 3 jaar geleden heeft het Europees Parlement een herziening van de toelating voor nieuwe auto’s binnen de EU goedgekeurd. De EU is inmiddels zeer geroutineerd hoe zij regels erdoor kan krijgen die brisante gevolgen voor de burgers hebben. Eerste stap is om een gevoelige maatregel in een hele grote stapel van andere maatregelen te pakken en het parlement als een stapel voor te leggen. Tweede stap is om de betreffende maatregel, indien mogelijk, te verpakken in een vreselijk saai jasje. In dit geval: de technische eisen waaraan een auto moet voldoen om in de EU een toelating te verkrijgen. Wanneer er al een vlijtige EU parlementariër is, dan zal deze volkomen overbelast zijn door de vele onzin die door het parlement gejaagd word. “De technische eisen” van een nieuw toegelaten auto, staat dusdanig stijf van getallen en technische ditjes en datjes, dat je dit wel verrekt aandachtig moet lezen (als hij dit al doet) om te begrijpen wat er precies gebeurt: Sinds april 2018 moet elke nieuw toegelaten auto beschikken over het E-call “veiligheidssysteem”.

Wat is E-Call dan?

Het E-call systeem beschermt levens! Wanneer je een ongeluk krijgt, belt dit systeem direct 112, geeft je positie door, schakelt de vrijspreek inrichting aan en zend nog een paar basale gegevens door. Geweldig toch? Het systeem is uitgerust met Gps-ontvanger en Gsm-communicatie techniek. Dat wil zeggen: peiling via satelliet en communicatie via het mobielenetwerk. Natuurlijk wordt gewaarborgd dat deze kettingreactie alleen plaatsvindt bij een ongeluk of wanneer de alarmknop wordt gedrukt. Het is voor ons als burger niet duidelijk of dit systeem ook historie opslaat of op gaat slaan. Is het technisch mogelijk dat deze gegevensuitwisseling door een geheel andere initiator geactiveerd kan worden? Zo niet, wanneer dan wel? Het is zoals altijd geen “of” maar een “wanneer” vraag, waar data zijn, ontstaan behoeftes. Wat er ook gezegd, belooft of toegezegd wordt, het is als burger niet controleerbaar. Maar we praten hier wel over persoonlijke gegevens van plaats, snelheid, tijd, bewegingsprofiel en zelfs de microfoon in de auto. De kilometerheffing zal er overigens eind 20er jaren toch gaan komen. De tegenargumenten van toen, hebben nu geen geldigheid meer. Herkent u de systematiek? Hier betreft het de pijlzender. De Europese grondwet, waar Nederland “tegen” heeft gestemd, heet nu het “Verdrag van Lissabon” en is geldend EU-recht.

Wat is sociale driegeleding?

rovanov — Fri, 04 Oct 2019 09:16:53 +0000

Zin en doel van de sociale driegeleding, of de maatschappelijke drieledigheid, is om niet meer alle maatschappelijke vraagstukken over één kam te scheren. Cultuur, recht en economie hebben ieder hun eigen logica en daarmee een eigen wijze van organisatie. Dit vereist een hoge mate van autonomie voor ieder van deze drie gebieden afzonderlijk. Het gehele concept van de eenheidsstaat zoals we die tegenwoordig kennen komt door de driegeleding op de helling te staan. Deze maatschappelijke drieledigheid sociale driegeleding onderscheidt binnen de samenleving drie gebieden:

Het culturele leven

Cultuur bestaat bij de gratie van vrijheid. Niet van de een of andere nationale vrijheid, maar vrijheid in individuele zin. Dit is het gebied waarin de individuele mens zich ontwikkelt en vaardigheden oefent of uitoefent. In dit geestesleven (culturele leven) is vrijheid noodzakelijk om ontwikkeling mogelijk te maken. Een ieder staat het vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. In deze zin: ieder mens is een minderheid. In dit gebied kunnen beslissingen alleen in individuele vrijheid genomen worden.

In het culturele leven voert besluitvorming vanuit het meerderheidsprincipe tot dictatuur (bv. bij onderwijs, gezondheidszorg, wetenschap). In dit gebied heeft de staat niets te zoeken!

Het economische leven

Het gebied waarin mensen zorgen voor elkaars behoeften; dit is het gebied van de economie. Hier is samenwerking gevraagd, voortkomende uit het inzicht dat de een aangewezen is op de inbreng van de ander, het broederschapsprincipe. Hier geldt: ieder mens is de mensheid.

In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde voorwaarden, besluiten worden genomen op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid. Op langere termijn heeft de staat hier niets te zoeken.

Het rechtsleven

Naast culturele en economische beslissingen zijn er ook nog zaken waartoe, op basis van het meerderheidsprincipe, besloten dient te worden. Dit is bij uitstek het rechtsgebied waar zekerheidsvraagstukken zoals bijvoorbeeld arbeidsrecht en consumentenbescherming onder vallen. Het gebied waarin mensen samenleven en wetten en regels vormen; dit is het gebied van het rechtsleven waar gelijkheid moet gelden. Dit is het gebied waar elk mondig mens een stem heeft en alle stemmen even zwaar wegen.

Gelijkheid zou het heersende principe in het rechtsleven moeten zijn. Dit is het eigenlijke werkingsgebied van de staat en daarmee van de democratische besluitvorming.

Deze drie gebieden zouden in de samenleving op eigen benen moeten staan, dat wil zeggen dat in ieder gebied het eigen principe (respectievelijk vrijheid, gelijkheid en broederschap) nageleefd wordt. Het is de taak van het democratisch vormgegeven rechtsleven om de zelfstandigheid van deze drie gebieden door wetgeving te beschermen en te bewaken.

Een uitgebreid artikel over deze maatschappelijke drieledigheid vindt u hier op Wakkermens.

Zie ook hier, over de noodzaak van vrijheid van onderwijs.

Waarom de leerplicht er is

rovanov — Sat, 20 Apr 2019 12:11:22 +0000

De meesten van ons kennen het niet anders dan dat de leerplicht is ingevoerd om kinderarbeid tegen te gaan. Dit is echter niet het geval maar klinkt wel heel sympathiek en zorgzaam. Dit soort sociaal humanitaire argumenten, werken tot op de dag van vandaag verbluffend goed. Want wie kan er nu niet tegen kinderarbeid zijn? Dat het door de eeuwen heen een belangrijke opgave voor de heersende elite is geweest om de massa te sturen, maar ook te beheersen, is voor de meesten wel begrijpelijk. Lastiger wordt het om in te zien dat aan dit existentiële belang van machthebbers zich tot op de dag van vandaag niets veranderd heeft. In een ver verleden waren het de koningen, keizers of kerkelijke leiders, vandaag noemen we dat de overheid, vertegenwoordigt door politici. (zie ons democratisch front) Het woord overheid impliceert overigens ook altijd een onder(danig)heid. De middelen waarvan men zich bedient zijn voor een groot deel constant gebleven: het massaal verspreiden van “verhalen”; via nieuws, nepnieuws en het altijd succesvolle vijandbeeld wordt de noodzakelijke en beschermende macht van de overheid als redding ingeprent. Een groeiend bewustzijn en individualisatie onder het volk, en de daarmee gepaard gaande groeiende kritische houding, leidde in de tweede helft van de 19e eeuw bij de machthebbers tot de noodzaak, om zich in een vroeg stadium een deel van de opvoeding van kinderen toe te eigenen. Overigens ontstond dit plan in dezelfde tijd waar ook het darwinisme en het marxisme het denken onder de intellectuelen beïnvloedde. Rond 1900 ± 20 jaar werd in elk Europees land de leerplicht ingevoerd. Dit is niet niks: Want onder dreiging van boetes en gevangenisstraf moeten ouders hun kinderen dagelijks naar een door de staat erkende school sturen. Wanneer deze dreiging geen werking heeft, heeft de staat uiteindelijk het recht de ouders de ouderlijke macht te onttrekken. Naast de mooie verhalen die over de invoering van de leerplicht onder het volk verbreid werden, moeten we niet vergeten dat het geweldmonopolie bij de staat ligt en dat werkt zeer overtuigend. Dat laatste vonden we met elkaar een goed idee en daar is, binnen een functionerende democratie, waarschijnlijk niet veel tegenin te brengen; tenminste, zolang deze geweldmonopolist (de staat) dit monopolie niet gebruikt op terreinen waar zij niets te zoeken heeft, ons denken bijvoorbeeld. (zie ook hier) Nadat de leerplicht geïnstalleerd was, kon de staat beginnen met de invulling van het onderwijs. Nu, 100 jaar verder, bepaalt de staat op basisscholen het leeuwendeel van de lesstof. Het leidende principe voor de lesstof is de volgende Cito-toets, niet de kinderen. Gepast zou geweest zijn om een leerrecht in te voeren, onvoorwaardelijk gefinancierd door de staat. Dan was het de overheid om de kinderen gegaan en niet om het eigenbelang om invloed op de opvoeding mogelijk te maken. Omdat elke ouder "het beste" voor zijn kind wenst, zou toenemend tot bijna alle ouders, vrijwillig van dit recht gebruik hebben gemaakt.

De angst van de Machtelite voor het Volk

[aiovg_video id="54090"] Een lezing van Prof. Rainer Mausfeld. Duitstalig met Nederlandse ondertiteling.

Zie ook: Vrijheid van onderwijs De roep naar staatsdoctrine op scholen.