Sociale driegeleding | Wakkermens

Een nieuwe samenleving door en voor de individuele, vrije mens

rovanov — Mon, 04 Apr 2022 05:53:47 +0000

[caption id="attachment_60138" align="alignright" width="250"] Het leeuweriksveld[/caption] Veel misstanden in de wereld hebben direct of indirect een verband met het eigendomsrecht. Tenminste zoals we in de wereld het eigendom geregeld hebben en daarmee ook, hoe wij over eigendom denken. Dit mag wellicht voor enkele lezers vreemd klinken, daarom hier een klein voorbeeld. Hoe is het mogelijk dat ik een huis bezit wat bovendien ook nog eens op mijn eigen grond staat? De aarde is er toch voor de gehele mensheid, voor elk levend wezen. Hoe kan ik dan het recht bezitten een stukje aarde mijn eigendom te noemen? (en daarmee dus een ander ervan uit te sluiten). Wanneer we deze gedachte verder doorvoeren betreft dit dus ook alles wat de aarde uitmaakt, water, oceanen, de lucht, inclusief alle grondstoffen. Op Wakkermens schreven we hier al vaker over. Het volgende bericht laten we Wouter Kamphuis aan het woord. Wouter is ondernemer, tuinder en een voor- & nadenker.

Een van de doelen

Eén van de doelen van de Great Reset van het World Economic Forum wordt door Klaus Schwab als volgt gefomuleerd:

In 2030, you will own nothing and you will be happy about it.

Schwab spreekt niet over “we” maar over “you”: blijkbaar is het de bedoeling van het WEF dat in 2030 álle eigendom wereldwijd overgegaan is naar de wereldregering, die door de kleine en superrijke financiële elite momenteel in hoog tempo wordt opgebouwd. De grote massa mensen krijgt dan van deze wereldregering een basisinkomen – uiteraard onder voorwaarden.

Een schrikbeeld zonder weerga.

Dit plan mag natuurlijk nooit slagen. Maar we dienen het toch uiterst serieus te nemen: er wordt met man en macht aan gewerkt door kringen die, in hoog tempo en op dit moment zeer succesvol, bezig zijn alle rijkdom van de aarde naar zich toe te trekken. De wereldwijde “coronacrisis” laat zien waartoe zij in staat zijn! We moeten op zoek naar een werkelijk effectief, levensvatbaar en krachtig antwoord op deze bedreiging. Terug naar vroeger - ‘de goeie ouwe tijd’ in welke vorm dan ook - is daarbij geen optie. Geen enkele politieke stroming, of het nou het (neo-)liberalisme, het socialisme, het communisme, het anarchisme, de diverse bewegingen voor democratie of de mensenrechtenbeweging betreft, is tot nu toe in staat gebleken een werkelijk bevredigende, menswaardige en rechtvaardige samenleving op te bouwen. Dit, terwijl in al deze stromingen zonder twijfel belangrijke goede elementen aanwezig zijn.

Wat dan wel?

Wat we nodig hebben, is een samenleving waarin zowel de hele economie, als het onderwijs, de gezondheidszorg en de hele culturele sector volledig gebaseerd worden op onafhankelijk zelfbestuur door de direct betrokkenen. De staat en alle financiële belangen van buitenaf –vreemd aan het betreffende bedrijf, de school, de zorginstelling etc. - zullen geen enkele inhoudelijke invloed meer op hen mogen hebben. Als we dit realiseren, komt de individuele mens en zijn vrije ontplooiing overal in het middelpunt te staan. De zelfverrijking van een kleine groep op kosten van de grote massa, de vervreemding waar veel mensen nu intensief onder lijden, de bullshitjobs, de ongebreidelde bureaucratie, het egoïsme en materialisme en nog veel meer schadelijke kanten van onze huidige samenleving zullen dan geleidelijk overwonnen worden en kunnen verdwijnen. In het volgende betoog probeer ik te laten zien dat het kernprobleem waar uiteindelijk alles om draait, ons verouderde eigendomsrecht is. Fundamentele vernieuwing van het eigendomsrecht is van groot belang en kan de voorwaarden scheppen voor een hele mooie toekomst van solidariteit, gelijkheid en vrijheid voor ons allemaal.

Inkomensverschillen

De coronacrisis toont opnieuw haarscherp aan hoe schadelijk de huidige, extreem ongelijke wereldwijde inkomensverdeling is, en hoe nodig het is dat we onszelf diepgaande bezinnen op dit onderwerp. Hoe heeft het zover kunnen komen? En vooral natuurlijk: hoe komen we ooit van de absurde, mensonterende en zich sinds “Corona” nog weer in versneld tempo verder en verder verdiepende kloof tussen rijk en arm af?((Amerikaanse miljardairs zijn $2100 miljard rijker geworden sinds het begin van de zogenaamde “pandemie”. Een stijging van 70%. In dezelfde korte periode is het aantal mensen in de wereld dat honger lijdt, verdubbeld van 400 miljoen naar 800 miljoen. (De andere krant, 20-11-21))) Inkomensverschillen zijn alleen gerechtvaardigd als ze gebaseerd zijn op verschillen in de werkelijke prestaties die mensen verrichten voor de samenleving. Daarbij is het altijd aan de betrokken mensen zelf om op basis van gelijkwaardigheid met elkaar te beslissen hoe groot hun inkomensverschillen zijn (of dat nu binnen een bedrijf of binnen de staat als geheel is). Als dit echt op basis van gelijkwaardigheid gebeurt, zullen de verschillen vermoedelijk hoogstens 1:5 zijn. Persoonlijk denk ik dat niemand in werkelijkheid meer dan vijf keer zoveel kan presteren als een ander. Hoe kan het dan dat we nu toch zulke grote inkomensverschillen kennen? Dat komt omdat de inkomensverschillen tussen mensen nu niet door de betrokkenen zelf en op basis van gelijkwaardigheid worden geregeld. En dát is weer een gevolg van het eigendomsrecht.

Eigendomsrecht en gelijkheid

[caption id="attachment_60141" align="alignright" width="350"] Oliewinning uit teerzand[/caption] Juridisch gezien worden de economische verhoudingen tussen mensen geregeld door het eigendomsrecht. Dit eigendomsrecht is het fundament van ons hele rechtssysteem. De kern ervan hebben we overgenomen uit het oude Rome, waar het privé-eigendom zoals het nu wereldwijd in de wetgevingen van alle staten gebruikelijk is, voor het eerst in de geschiedenis werd ontwikkeld. De kenmerken ervan zijn: De eigenaar heeft het recht geheel naar eigen goeddunken over zijn eigendom te beschikken, met uitsluiting van alle anderen. Eigendomsrechten zijn in principe eeuwigdurend. Als een eigenaar overlijdt, blijft het eigendomsrecht als zodanig bestaan en gaat over op zijn erfgenamen. Eigendomsrechten kunnen vrij verhandeld worden. Eigendomsrechten kunnen als onderpand dienen voor (hypothecaire-) leningen. Nu wil ik de lezer vragen een kleine denkoefening met mij te doen en alle diepgewortelde – want door meer dan tweeduizend jaar gevormde!- denkgewoonten en conventionele gevoelens met betrekking tot het eigendom even los te laten. We gaan er bij wijze van oefening van uit dat artikel 1 van onze grondwet inderdaad een belangrijke waarheid uitdrukt, en dat alle mensen werkelijk gelijk zijn voor het recht. Dat is toch eigenlijk vanzelfsprekend het enig mogelijke fundament voor een moderne, menswaardige samenleving. We komen nu echter direct in botsing met het eigendomsrecht. Want stel dat ik geboren word als zoon van een multimiljardair, dan ben ik in de wieg gelegd voor een leven als superrijk mens, en de facto sterk bevoorrecht ten opzichte van mijn medemensen. De papieren gelijkheid van het eerste grondwetsartikel blijkt in de praktijk een farce, niet verenigbaar met het eigendomsrecht in zijn huidige vorm. Dit is uiteraard niets nieuws. Socialisten en communisten hebben hier sterk tegen geageerd en gestreden voor “meer” of “echte” gelijkheid. Het principe van het Romeinse eigendomsrecht hebben beiden echter nooit veranderd. De socialisten willen steeds via alle mogelijke belastingen de schadelijke uitwassen van het eigendomsrecht compenseren, en door middel van de staat een inkomensherverdeling bewerkstelligen. Dit heeft geleid tot een onvoorstelbaar ingewikkeld stelsel aan wet- en regelgeving terwijl de echt rijke elite zich toch nog volledig, of tenminste verregaand aan de belastingen weet te onttrekken. De communisten wilden alle maatschappelijke goederen in eigendom geven aan nog slechts één eigenaar: de staat, die vervolgens tot in alle eeuwigheid de onbeperkte macht kreeg om er naar eigen goeddunken over te beschikken. Het eigendomsrecht zelf hebben ook zij daarmee niet veranderd! Deze “oplossing” van het eigendomsprobleem heeft bewezen nog veel schadelijker te zijn dan de socialistische. De individuele betrokkenheid van boeren en ondernemers, en daarmee van alle arbeiders, bij “hun” bedrijven verdween en na 70 jaar was de Sovjetunie volledig bankroet. Hieruit kunnen we veel leren voor de vernieuwing van het eigendomsrecht, zoals we die wél nodig hebben. Zo'n vernieuwing mag absoluut niet ten koste gaan van de individuele, persoonlijke betrokkenheid van boeren, ondernemers, van ons allemaal: die moeten we koesteren en juist maximaal bevorderen. Dat is het goede van ons privé-eigendom: dat het de betrokkenheid van de eigenaar bij zijn eigendom sterk maakt.

Schadelijke kant van het eigendomsrecht nu

Het schadelijke zit hem in het eeuwigdurende karakter van eigendomsrechten. Pas door dit eeuwigdurende karakter raakt het eigendomsrecht los van de concrete mensen, en daarmee los van de werkelijkheid. Pas als gevolg van dit eeuwigdurend karakter kan “bezit” een doel op zich worden voor mensen, onafhankelijk van hun concrete behoeften of vaardigheden. En pas als gevolg van het eeuwigdurend karakter van eigendomsrechten wordt het mogelijk in deze rechten te handelen, met alle gevolgen van dien. In een gezonde economie wordt alleen gehandeld in concrete goederen en diensten, die in werkelijke behoeften van mensen voorzien. In onze huidige “economie” maken die concrete goederen en diensten nog maar 20% van de totale handelswaarde uit; 80% daarvan wordt gevormd door speculatieve handel in aandelen, financiële ‘producten’, onroerend goed, grond etc., allemaal slechts mogelijk op grond van...het eeuwigdurende karakter van eigendomsrechten.((https://www.planet-schule.de/wissenspool/die-grosse-geldflut/inhalt/hintergrund.html gegevens 2018. Het aandeel van de financiële sector in de totale waarde van de economie neemt snel toe. In 1980 was de reële economie nog twee keer zo groot als de financiële.)) Die 80% moeten uiteindelijk volledig verdwijnen, als we een situatie willen bereiken waarbij alle arbeid eerlijk beloond kan worden en waarbij het onmogelijk is prestatieloos inkomen te verwerven, als je daar geen recht op hebt. (Alleen zieken, gepensioneerden, kinderen – via hun opvoeders- en studenten hebben recht op inkomen zonder dat ze daarvoor een tegenprestatie leveren). De aanpassing van het eigendomsrecht die we nodig hebben is dus in beginsel heel eenvoudig, zoals de waarheid altijd eenvoudig is. Het eigendom van alle maatschappelijke goederen (grond en productiemiddelen) moet principieel tijdelijk worden: een ondernemer is eigenaar van zijn onderneming omdat en zolang hij haar daadwerkelijk leidt, een boer is eigenaar van zijn bedrijf zolang hij de grond en het vee daadwerkelijk verzorgt– en alleen daarom. Ook een woningbezitter is eigenaar zolang hij daadwerkelijk in zijn huis woont en alleen daarom. Op het moment dat iemand stopt met het leiden van een bedrijf of niet meer in een huis woont is hij eigenaar af. Het gevolg hiervan zal zijn, dat alle handel in grond en bedrijven ophoudt, en daarmee alle krediet met zakelijk onderpand (hypotheken)((Zakelijk krediet dient vervangen te worden door persoonlijk krediet. In werkelijkheid hangt alles af van de persoonlijke vaardigheden en toewijding van een kredietnemer.)). Immers, wie stopt met zijn bedrijf of verhuist uit zijn huis hééft niets meer te verkopen. De oude eigenaar kan wel zelf zijn opvolger aanwijzen: hij kan beoordelen wie daarvoor voldoende vaardigheden heeft. Met de overdracht van het beschikkingsrecht is geen geld gemoeid. De zuivere waarde van de menselijke prestaties, die in het bedrijf of in de woning aanwezig zijn, betaalt de nieuwe eigenaar wel aan de oude. Dat laatste kan ook door eenvoudig de nog niet afgeloste leningen die opgenomen waren in verband met het betreffende bedrijf of huis, over te nemen. Alleen voor consumptiegoederen kan het oude eigendomsrecht in tact blijven, die vormen geen probleem. De praktische realisatie van deze omvorming van ons eigendomsrecht is natuurlijk allesbehalve eenvoudig. Er is nog geen land ter wereld dat dit gerealiseerd heeft, en zeer veel gevestigde belangen zullen zich hier ongetwijfeld tegen keren. Het thema eigendom wordt ook maar zelden zo fundamenteel ter discussie gesteld als ik hier gedaan heb; het is een taboe onderwerp. Toch is het onontkoombaar dat we de moed opbrengen om het traditionele eigendomsrecht in alle vrijheid, nuchter en onbevangen opnieuw te doordenken en dat we onze gedachten daarbij op geen enkele wijze bij voorbaat laten bepalen door de bestaande praktijk. De bestaande praktijk is immers uiterst problematisch, en er is werkelijk álle reden om die fundamenteel ter discussie te stellen.

Wat kunnen we zelf doen?

Het eerste en belangrijkste is: bovengenoemde inzichten telkens weer te doordenken, erover te mediteren((Goede teksten voor dit doel: R. Steiner, De kernpunten van het sociale vraagstuk, hoofdstuk 3 en van de zelfde auteur: Wereldeconomie)), het in je eigen denken tot leven te brengen en dan met zoveel mogelijk medemensen te delen. Dit lijkt misschien niet praktisch, maar in werkelijkheid is dit het meest praktische wat je kunt doen. Want zo maak je je eigen denken gezond, en helpt andere mensen dat ook te doen. En gezond, holistisch sociaal denken is de eerste en belangrijkste, broodnodige voorwaarde voor het gezond worden van de samenleving als geheel! Wie dit werk serieus oppakt, zal merken dat hij innerlijk de hele wereld tegenkomt: alle bestaande denkgewoonten, gevoelsconventies, regels en wetten, sociale praktijken zijn nu op het oude eigendomsrecht gebaseerd. De wereld staat letterlijk op zijn kop, en het is onze opgave haar weer op haar ‘pootjes’ terecht te laten komen.

Praktijk nu

De stap om ook in uiterlijke zin praktisch te willen worden gaat vanzelf voor wie zich bovenstaande inzichten echt eigen maakt. Ons doel moet zijn en blijven: wetten te veranderen zodat het tijdelijk eigendom van productiemiddelen het nieuwe fundament van ons rechtssysteem wordt. Tot dat doel bereikt is, kunnen we alleen proberen de gewenste situatie zoveel mogelijk te benaderen binnen de bestaande, weerbarstige praktijk. Dat kan door het eigendom van bedrijven en grond (zowel van boeren als van woningeigenaren) onder te brengen bij een stichting die door haar deelnemers zelf bestuurd wordt. Zo’n stichting is dan eigenlijk een “niet-eigenaar”, alleen nodig omdat er in de huidige wetgeving nu eenmaal een eigenaar in de financiële zin van het woord moét zijn, voor zaken die in de gezonde economie van de toekomst helemaal geen financiële waarde meer zullen hebben. De stichting heeft uitsluitend de opgave er zorg voor te dragen dat ‘haar’ eigendommen nooit weer verhandeld, vererfd of met nieuwe hypotheken bezwaard worden. Ze is dus niet meer dan een provisorische noodoplossing, om binnen de oude, corrupte wetgeving het nieuwe dat moet komen al zo goed mogelijk te benaderen en ervaarbaar te maken voor zoveel mogelijk mensen. Op die manier bereiken we dat onze maatschappelijke goederen steeds meer ten dienste van de mensen gebruikt zullen worden, en steeds minder een object kunnen zijn van het streven van een kleine groep mensen naar winst, bezit en macht als doel op zich, ten koste van de grote groep. Hoe meer mensen meedoen, hoe meer gelden we met elkaar vrijmaken. Daarmee kunnen we nieuwe eigendommen verwerven en neutraliseren en/of alvast een begin maken met de gezonde financiering van gezondheidszorg, onderwijs, rechtspraak en andere instellingen van het cultuurleven: middels onvoorwaardelijk schenkgeld. Enkele voorbeelden van bestaande stichtingen die in deze zin werken: stichting Sleipnir (bedrijven), stichting Mensen voor de Aarde (landbouw en wonen), Vivenda eingetragener Verein (wonen, gevestigd in Hamburg, D), Edith Maryonstiftung (Basel, CH), Mietshäuser Syndikat (Freiburg, D), Stiftung Trias (Hattingen, D).

Conclusie

Zo lang we ons denken en handelen op het traditionele eigendomsrecht blijven baseren, zijn we zelf medeverantwoordelijk voor de schaamteloze verrijking van de financiële ‘elite’: we dragen er aan bij want ook onze rentebetalingen vloeien voor een deel naar hen. Van de Nederlanders betaalt 90% meer rente dan ze ontvangt; het huidige eigendom werkt altijd in het voordeel van degenen die al veel bezit hebben. Daar kunnen en mogen we ons niet bij neerleggen, want de superrijken gebruiken de onvoorstelbare macht die hun vermogens met zich meebrengen, voor uiterst kwaadaardige doelen. Ieder mens heeft de mogelijkheid en de verantwoordelijkheid om te werken aan het neutraliseren van het eigendom van zoveel mogelijk maatschappelijke goederen. Extreme rijkdom is nooit een gevolg van werkelijke prestaties, maar altijd van het eeuwigdurend karakter van eigendomsrechten. Net zo goed als de huidige rijken zich steeds verder kunnen verrijken ten koste van de mensengemeenschap als geheel, kunnen we door eigendom te neutraliseren hetzelfde proces waarmee de wereld nu uitgebuit wordt, omkeren en inzetten ten goede. We maken dan steeds meer geld vrij voor economie, gezondheidszorg, onderwijs, wetenschap etc. die wél werkelijk ten dienste van ons mensen staan. Moge deze gezindheid en praktijk de komende tijd steeds besmettelijker en besmettelijker worden! Wouter Kamphuis, Stichting mensen voor de Aarde, biologisch-dynamische boerderij ’t Leeuweriksveld

Bedenkingen bij het basisinkomen (2)

rovanov — Wed, 30 Mar 2022 06:17:29 +0000

Dit is het derde deel van een korte serie over het Basisinkomen. Het eerste deel vindt u hier.

Dit artikel verscheen op Driegonaal

Fragmenten uit een uitgebreid artikel. “Het basisinkomen gedacht als een sociaal vangnet klinkt mooi – maar waarom zou er een vangnet moeten zijn voor degenen die goed zonder kunnen? Het basisinkomen als sociale springplank (als middel dat mensen in staat stelt zich te wijden aan wat zij essentieel vinden) is een weinig sociaal, eerder een zelfzuchtig concept. Op grond waarvan zou ik het recht moeten hebben mij te wijden aan wat ik essentieel vind – en op welke wijze draag ik dan bij aan de mogelijkheid dat ‘de ander’ van dit zelfde recht gebruikt maakt? Wie voorstander van het basisinkomen is én sociaal wil zijn, richtte zich op het realiseren van die sociale springplank voor anderen dan zichzelf (hij ontvangt overigens in dat geval al doende zijn eigen ontwikkeling op de koop toe) – en zal er niet in willen berusten dat anderen dag in dag uit werken voor zíjn sociale springplank. “Maar denk jij dan dat mensen als het basisinkomen een feit is niet zullen werken? Heb je dan zo weinig vertrouwen in de mensen?” – werd mij meermaals voorgehouden. Het stellen van deze ‘vertrouwensvraag’ is misplaatst. Of ik vertrouwen heb in de mensen is hier niet de vraag, het gaat er eenvoudigweg om dat we niet iets kunnen verdelen dat nog niet gemaakt is en dat we dus eerst moeten afspreken hoe we de taken onderling zullen verdelen. Is dat teveel gevraagd (bijvoorbeeld aan mensen die zoveel vertrouwen hebben in de wil tot werken van de basisinkomensontvangers)?” Proefnummer op Driegonaal aanvragen? Voor € 7,50 ontvangt u het meest recente (indien nog leverbaar) plus een ouder dubbelnummer (met begeleidende acceptgiro) thuisgestuurd. Hier kunt dit aanvragen.

Bedenkingen bij het basisinkomen (1)

rovanov — Sun, 27 Mar 2022 06:13:44 +0000

Dit is het tweede deel van een korte serie over het Basisinkomen. Het eerste deel vindt u hier.

Dit artikel verscheen op Driegonaal

Fragmenten uit een uitgebreid artikel. “Het invoeren van het basisinkomen is een manier van het (her)verdelen van waarde. Die waarde komt niet uit de hemel vallen maar is het resultaat van de arbeid en de inzet van de mensen die (wereldwijd) in de economie werkzaam zijn. Wanneer deze mensen – om dit punt op vereenvoudigde wijze duidelijk te maken – morgen allemaal het werk zouden neerleggen, zou er overmorgen geen waarde zijn die (her)verdeeld kan worden. Want wanneer de productie in de economie tot stilstand komt, zal de waarde van het geld in de richting van nul beginnen te dalen – eenvoudigweg omdat er niets meer te koop zal zijn. De waarde die men door middel van het basisinkomen wil verdelen, wordt dus tot stand gebracht door de productiviteit van de economie, doordat mensen dáár hun arbeid en inventiviteit inzetten. Voorstanders van het basisinkomen zijn feitelijk (welke redenen zij daarvoor ook hebben) voorstanders van een andere verdeling van de beschikbare waarde. Dat een andere verdeling van de gecreëerde waarde meer dan wenselijk is, is duidelijk. Maar een gesprek (en besluit) over deze andere verdeling kan pas gevoerd worden wanneer er eerst een ander gesprek (met besluitvorming) gevoerd is: het gesprek namelijk over het verdelen van de arbeid die nodig is om de te verdelen waarde te scheppen en het gesprek waarin onderzocht en vervolgens bepaald wordt hoeveel waarde er eigenlijk geschapen, en verdeeld, moet worden.” Proefnummer op Driegonaal aanvragen? Voor € 7,50 ontvangt u het meest recente (indien nog leverbaar) plus een ouder dubbelnummer (met begeleidende acceptgiro) thuisgestuurd. Hier kunt dit aanvragen.

Gratis geld bestaat niet

rovanov — Thu, 10 Mar 2022 06:41:51 +0000

Er bestaat al enkele jaren een discussie over het Basisinkomen. We zullen zien dat dit onderwerp, in beginsel gediscussieerd vanuit sociale idealen, binnenkort door machthebbers gekaapt zal gaan worden. Uit eigen ervaring schreef ik al eens over het fenomeen "De gekaapte idealen" . We zullen deze tactiek in de toekomst veel tegen gaan komen omdat zij de basis vormt voor de Agenda 2030. Geen armoede meer, geen honger, duurzame landbouw, klimaat verandering, geen ziektes enz. enz. vormen de 17 SDG's (Duurzaamheidsdoelen) van de Agenda 2030. Wie kan daar dan ook tegen zijn? Klimaat, landbouw en gezondheid hebben de beleidsbepalers al gekaapt. De armoede in de wereld gaat aan de meeste Europese burgers voorbij. Hier komt binnenkort echter verandering in. We zullen door de maatregelen van de afgelopen twee jaren, door nog komende maatregelen en de naadloos aansluitende Oekraïne crisis in een onvoorstelbare economische crisis zinken met armoede tot gevolg. (Vermoedelijk wordt er nog een derde crisis achteraan geschoven)

Armoede & honger

Wanneer de nood hoog genoeg is, komt, waarschijnlijk in Europees verband, de overheid en biedt haar burgers financiële ondersteuning aan. Een basisinkomen, maar dan wel in de vorm van een CBDC. Achter de schermen wordt er (al jaren!) hard gewerkt aan een CBDC. Dat wil zeggen een Central Bank Digital Currency en dat heet Digitaal Geld van een Centrale Bank. De financiële ondersteuning zal een blijvend basisinkomen worden, waarmee de burgers een direct door de staat stuurbaar en manipuleerbaar inkomen ontvangen.\ Wellicht onnodig om nog te melden dat de burger door deze "weldaad" van onze staat, van deze "weldaad" afhankelijk zal zijn omdat zij in haar levensbehoefte uit arbeid niet meer kan voldoen. Voor ons reden om een korte serie berichten te gaan plaatsen over het basisinkomen algemeen. Dit om een eigen inzicht te kunnen vormen over de uitwerking en consequenties van een basisinkomen binnen een samenleving. De volgende citaten verschenen in een uitgebreid artikel in het tijdschrift Driegonaal

Gratis geld bestaat niet

Waarom het basisinkomen een sympathiek maar onverstandig idee is

“Naar verluidt viel, in de laatste maanden van de tweede wereldoorlog, het ‘Zweeds wittebrood’ op een gegeven moment uit de hemel. Hopelijk is dit brood vervolgens op een rechtvaardige wijze verdeeld. Na die tijd echter, zoals ook daarvoor, komt ‘het brood’ niet meer uit de hemel vallen. Het invoeren van het basisinkomen is als het verdelen van het Zweedse wittebrood dat morgen, overmorgen en alle dagen daarna geacht wordt uit de hemel te komen vallen. “ “Het gesprek over het basisinkomen is een gesprek over de verdeling van welvaart. Dat gesprek zal blijken een schadelijke illusie te zijn wanneer het niet begint met het gesprek over het bepalen en verdelen van onze inzet ten behoeve van het sociale geheel (op te vatten als bijvoorbeeld ‘de gemeenschap’, ‘de samenleving’, ‘de wereld’). Die inzet leidt er immers uiteindelijk toe dat er iets te verdelen ís.” “Het basisinkomen gedacht als een sociaal vangnet klinkt mooi – maar waarom zou er een vangnet moeten zijn voor degenen die goed zonder kunnen? Het basisinkomen als sociale springplank (als middel dat mensen in staat stelt zich te wijden aan wat zij essentieel vinden) is een weinig sociaal, eerder een zelfzuchtig concept. Op grond waarvan zou ik het recht moeten hebben mij te wijden aan wat ik essentieel vind – en op welke wijze draag ik dan bij aan de mogelijkheid dat ‘de ander’ van dit zelfde recht gebruikt maakt? Wie voorstander van het basisinkomen is én sociaal wil zijn, richtte zich op het realiseren van die sociale springplank voor anderen dan zichzelf (hij ontvangt overigens in dat geval al doende zijn eigen ontwikkeling op de koop toe) – en zal er niet in willen berusten dat anderen dag in dag uit werken voor zíjn sociale springplank.” “Een passend recht op arbeid zou er uit moeten bestaan dat de mens die zegt: “ik wil arbeid verrichten” op de kortst mogelijke termijn aan het werk kan op een manier die aansluit bij zijn capaciteiten (en dat werk is ‘arbeid’, dat wil zeggen een activiteit die leidt tot een resultaat waaraan anderen daadwerkelijk behoefte hebben die zij tot uitdrukking brengen in de vorm van een inkomen voor de werkende mens). “ “Een verbetering van de situatie waarin het werken voor veel mensen een moeizame, en op den duur zelfs ongezonde bezigheid is, komt tot stand door een bevrijding van het geestesleven en een verandering van de economische praktijk (die afgelezen zou kunnen worden aan de vraag of de juiste prijs gehanteerd wordt). Het basisinkomen biedt hierin niets dat tot een fundamentele oplossing leidt. Sterker nog, invoering van het basisinkomen binnen de bestaande structuren, zal de druk (méér productie, méér efficiency, méér rendement, minder kosten) op alle plaatsen waar gewerkt wordt alleen maar opvoeren.”

Waar het vrije geestesleven begint…

rovanov — Wed, 09 Feb 2022 07:20:48 +0000

Dit artikel verscheen in het tijdschrift Driegonaal

Wie heeft het ooit daadwerkelijk meegemaakt: de ervaring dat een ander mens jou écht ziet? Het is een ervaring die wij elkaar meer dan van harte zouden moeten toewensen. - Wie, op de manier die hier bedoeld is, echt gezien wordt, zal zich wezenlijk erkend en bevestigd voelen, en zal daardoor tot nieuwe, essentiële stappen kunnen komen. Ook voor wie deze ervaring niet kent, zal duidelijk zijn dat dit ‘gezien worden’ geen uiterlijke zaak is. Het gaat niet om de buitenkant die gezien wordt, het gaat om ons wezen, onze innerlijke kern. En de mens die mij op deze manier gezien heeft, is de mens die mij echt kent en begrijpt. Iets dergelijks geldt ook voor de ontwikkelingen die zich in de wereld voordoen, voor de gebeurtenissen en feiten die plaatsvinden. Zij tonen zich, net als wij, in een uiterlijke gedaante, maar hun essentie gaat daarin schuil, ligt niet aan de oppervlakte. Willen wij echt begrijpen wat er in onze tijd gebeurt, dan zullen wij de gebeurtenissen zó moeten waarnemen dat wij kunnen doordringen tot hun essentie. Dat waarnemen moet met grote opmerkzaamheid en tegelijkertijd in innerlijke rust en onbevangenheid gebeuren. De opmerkzaamheid is gewenst ‘om niets te missen’. De innerlijke rust en de onbevangenheid zijn nodig om dat wat ik waarneem volledig ‘binnen te laten komen’ en niet al bij binnenkomst te vervormen of verkleuren door mijn al gevormde mening of ingenomen standpunt. Innerlijke rust betekent dat mijn innerlijk stil en helder kan weerspiegelen wat ik waarneem. Onbevangenheid betekent dat ik puur en ongekleurd kan kijken. Hoe eenvoudig dit op zich ook te begrijpen mag zijn, aan een vraagstuk als de coronacrisis ervaren wij dat deze manier van waarnemen een moeilijke opgave is. En, we zoeken naar een weg om gebeurtenissen in de tijd wezenlijk te kunnen begrijpen, dan is het waarnemen nog maar de eerste stap. De tweede stap bestaat uit ‘het denken over de waarneming’ die wij deden. Dus, door middel van het waarnemen hebben wij de gebeurtenis die wij willen onderzoeken in ons bewustzijn opgenomen; met het denken willen wij deze gebeurtenis onderzoeken en begrijpen. Hier te beschrijven wat daarbij komt kijken is eenvoudiger dan deze tweede stap ook echt waar te maken. Maar, wanneer wij denkend de gebeurtenissen die wij op de aangeduide manier hebben waargenomen willen doorgronden, om hun essentie te kunnen ‘zien’, dan zullen wij dat des te beter kunnen voltrekken wanneer wij de wereld, de mens en de ontwikkeling van de mens (dat is inclusief wat ‘de geschiedenis’ wordt genoemd) zó kunnen zien dat wij onszelf - ons eigen leven en streven – daar buiten houden. Ons denken moet los komen van al het persoonlijke; wanneer wij de wereld en de tijd waarin wij leven willen begrijpen moeten wij tot objectiviteit komen, om het denken ‘helder’ te houden. Dat betekent ook: niet denkend op zoek gaan naar wat in ons beeld past (en wat niet past weg houden; de moed opbrengen om ook te denken wat ons onwelgevallig is en wat wij liever niet zouden willen denken. Alleen zó mogen wij hopen door te dringen tot het wezenlijke dat zich uitdrukt in de uiterlijke gebeurtenissen die zich in de wereld, ‘op mensheidsniveau’, afspelen. De coronacrisis is wellicht de meest gecompliceerde aangelegenheid waarmee de mensheid ooit kampte. Wij kunnen terugdenken aan eerdere grote crisissen, bijvoorbeeld de zgn koude oorlog, of de tweede of eerste wereldoorlog. Dat waren toch, waarmee niets is gezegd over hun ernst of betekenis, crisissen die tot op zekere hoogte een eenduidig karakter hadden en begripsmatig te duiden. - Wie meent de coronacrisis eenduidig en afdoende te kunnen doorzien en verklaren zal op zijn best niet meer dan een enkel aspect van deze veelkoppige draak in het vizier hebben. Deze crisis vraagt om een volledige vernieuwing van het menselijk samenleven. Een eerste stap daarin is het opstarten van een uitgebreid en grondig gesprek waarin wij onze waarnemingen, met betrekking tot de coronacrisis, naast elkaar leggen om tot een omvattend beeld te komen; en waarin wij de vruchten van ons denken over deze waarnemingen aan elkaar voorleggen, om samen te voegen wat bij elkaar hoort, opzij te leggen wat ‘niet goed gedacht’ is en zo tot het wezen van de crisis door te dringen. Er is niets dat ons werkelijk belet een dergelijk gesprek aan te gaan, al is er ook - afgezien van de noodzaak tot een dergelijk gesprek, ons opgelegd door de crisis zelf – niet veel dat dit gesprek stimuleert. Want één van de vele rampzalige aspecten van de coronacrisis is dat het gespreksklimaat ‘vergiftigd’ is: wezenlijke vragen worden ontweken; gesprekken worden gevoerd vanuit de loopgraven of vanaf verschillende planeten; de inhoud van het gesprek wordt misvormd door aanspraak op ‘autoriteit’ of het ‘wegzetten’ van de ‘gesprekspartner’; er wordt gesproken maar niet geluisterd; gesprekken worden doordrenkt met emotie en sentiment; gesprekken verworden tot retoriek binnen de eigen bubbel, … en vul maar aan. In de driegeleding van het sociale organisme is ‘vrijheid van geestesleven’ een eerste voorwaarde. Wie meent dat die vrijheid er is (want iedereen kan toch alles roepen of aan de sociale media ‘toevertrouwen’?) vergist zich pijnlijk. Van een vrij geestesleven kan pas sprake zijn als er in vrijheid naar waarheid gezocht wordt. – Omdat het woord ‘waarheid’ in onze tijd op veel gevoeligheid stuit, zeg ik het nog eens anders: van een vrij geestesleven kan pas sprake zijn als alles (elk thema, elk vraagstuk) in vrijheid onderzocht kan worden. Het gesprek dat wij ontberen en waarop ik doel, is een ‘in-vrijheid-onderzoekend-gesprek’: een zoektocht. (In zo’n gesprek komt ‘de waarheid’ dan ook vroeg of laat in beeld, natuurlijk in een verschijningsvorm die vanuit veel verschillende standpunten gezien kan worden). En zo stuiten wij hier op een andere wezenlijke trek van de coronacrisis: zij roept ons met ultieme urgentie op tot het opbouwen van een vrij geestesleven. Die opbouw kan zijn begin vinden in het gesprek dat wij kunnen voeren (wij hoeven daarmee niet te wachten tot iemand ons verzekert dat het geestesleven ‘vrij’ verklaard is) over de coronacrisis. En dat kan uitmonden in iets dat de coronacrisis zou overstijgen, namelijk de ervaring dat het ons mogelijk is de grootste tegenstellingen te overbruggen. Die vrijheid moeten wij ons permitteren. Dit artikel verscheen in het tijdschrift Driegonaal

CoRona moTief

rovanov — Sat, 05 Feb 2022 07:37:22 +0000

Dit artikel verscheen in het tijdschrift Driegonaal

Als corona een muziekstuk was (zou best kunnen met zo’n zwierige naam), zou in dat stuk een veelheid aan motieven opduiken. Wat het hoofdmotief van het stuk zou zijn, is ook duidelijk. Ik las een uitvoerig artikel in een landelijk dagblad waarin een Nederlandse schrijver beschreef dat en waarom hij mensen die zich niet tegen corona (hebben) laten vaccineren egoïsten vindt die “alleen bezig zijn met zichzelf”. Een ruim deel van het artikel ging over zijn eigen gezondheid; hij lijdt aan een nare hartkwaal en de zorg die daarvoor nodig is dreigt uitgesteld te worden door het aantal (corona-)patiënten op IC’s. Deze uitweiding over zijn persoonlijke situatie maakte dat ik mij bij het lezen van zijn artikel wat ongemakkelijk begon te voelen. - Ieder die in een ziekenhuis ligt, houdt daar een bed bezet waarop een ander dan niet kan liggen, dat is duidelijk (en geldt voor veel dingen in het leven, bijvoorbeeld: de boterham die ik eet, kan een ander niet eten - een veelbetekenend feit wanneer we er acht op slaan). Maar deze objectieve constatering kreeg voor mij een enigszins andere kleur door de suggestie van de schrijver: het is mijn bed dat daar bezet wordt gehouden. Dat verandert de strekking van zijn betoog aanmerkelijk, want als ik dat betoog kernachtig samenvat wordt er gezegd: ‘Hé, vaccinweigeraars, jullie zijn egoïsten en zijn alleen met jezelf bezig; denk eens aan mij!’ Het zijn ‘de anderen’ die mijn vrijheid aantasten en zij zijn het ook die mij mijn vrijheid moeten geven… Het centrale corona motief is vrijheid. Het is de vrijheid die, als het hoofdkarakter in de opera, miskend, bedreigd en in gevaar gebracht wordt en die misschien, na de katharsis, als een phoenix uit de as herrijst, ja, zelfs zijn ware gedaante aanneemt. Zo ver is het nog niet, gezien de valse tonen die door de corona-gebeurtenissen worden opgeroepen. Er wordt nog vooral geworsteld met en om vrijheid en daarbij wordt zichtbaar dat het begrip ‘vrijheid’ voor velen een willekeurige betekenis heeft. Vrijheid is nog een bleek begrip. Met een reuzensprong: wanneer een mens de vrijheid kent en in zich draagt, is er - buiten hemzelf - niets of niemand die hem daarvan kan beroven. Wat deze mens dan doet? - Dat bepaalt hij zelf, met inachtneming van wat hij in de wereld om zich heen nodig acht. Aan wat hij doet, of waarvoor hij kiest, valt niet af te lezen of het om een vrije daad of vrije keuze gaat. En ook is duidelijk: in vrijheid zal hij een ander niet schaden. In die richting kunnen we ons ontwikkelen om tot vrijheid te komen. Van de wegen die anderen bewandelen in hun zoektocht naar vrijheid kunnen we slechts met interesse kennis nemen. Dat zou ook meer kansen opleveren om werkelijk met elkaar in gesprek te raken. John Hogervorst Dit bericht verscheen in het tijdschrift Driegonaal 37/5

Contouren van een post-coronasamenleving #2

rovanov — Fri, 22 Oct 2021 06:22:59 +0000

[aiovg_video id=58485]

Contouren van een post-coronasamenleving #1

rovanov — Sun, 17 Oct 2021 19:21:43 +0000

[aiovg_video id=58475]

Jan van Gils in gesprek met schrijver Loek Dullaart, initiatiefnemer van een viertal ‘Alertgroepen’, over de huidige coronacrisis, haar ontstaansgeschiedenis en de essentie van de huidige wereldproblematiek. Hoe kun je je als mens staande houden en deze crisissituatie ombuigen tot nieuwe vormen van menselijkheid, vrijheid en solidariteit? De grote vraag voor iedereen op dit moment is: Moeten we meegaan in de dwang van de controlemaatschappij, in de steeds verder voortschrijdende technocratische ‘vooruitgang’ c.q. onderdrukking? Of zijn er mogelijkheden voor een alternatieve weg, via het creëren van een ‘vrijstaat’ met onafhankelijkheid, spiritualiteit en authenticiteit als basis? Welke werkvormen vanuit de direct-democratische of anarchistische staatsmodellen zijn hier werkzaam, welke coöperatieve economische vormen zijn denkbaar? En hoe creëren we vrijheid in het denken, in de media, in onderwijs, wetenschap maar bovenal: vrijheid in onze eigen gezondheidszorg?

Angst voor de ander

rovanov — Tue, 21 Sep 2021 06:54:49 +0000

Dit bericht komt van Driegonaal

Het is een hele sprong. Zó waan je je in een democratisch land, een van de meest vrije en moderne landen ter wereld. En zó leef je in een land waarin banken je bankrekening kunnen blokkeren omdat je informatie verspreidt die ‘desinformatie’ wordt genoemd en/of omdat je ‘complottheorieën’ verspreidt. De aard van deze (des)informatie en complottheorieën zijn hier nu niet waar het om gaat. Dat het zo kan zijn, dat een bank (een onderneming die privé-eigendom is en die zoals andere ‘ondernemingen gewoon bestaat om winst te maken) een mens of een onderneming of organisatie ‘eruit kan gooien’ zonder dat daar wetgeving en een rechterlijke uitspraak aan ten grondslag ligt, is onbestaanbaar. Het is een vorm van rechteloosheid die in een beschaafd land niet voorkomt. Je krijgt de indruk dat de rede plaats heeft gemaakt voor de angst. Angst om te sterven. Angst om ziek te zijn. Angst om besmet te worden. Angst voor de ander. Angst voor een gedachte die de jouwe niet is. Angst om kennis te nemen van feiten die niet in jouw beeld passen. Angst om tot een overwogen eigen oordeel te komen. En zoals het niet om die (des)informatie of die complottheorieën gaat, gaat het hier nu ook niet om de vraag tot wélk oordeel een mens komt. Elk oordeel, elk mens- of wereldbeeld is in orde, zolang het in vrije uitwisseling kan worden gebracht met andere oordelen, wereld- of mensbeelden. Zij kunnen niet worden verboden of uitgeroeid. Daden, die uit oordelen, mens- of wereldbeelden voortkomen en die anderen schaden, kunnen wel verboden worden. Wanneer ‘corona’ als bijwerking heeft, dat het elementaire rechtsbewustzijn dat wenselijk is om dit te begrijpen vervliegt, dan hebben we hier inderdaad te maken met een apocalyptische pandemie. Daar zal geen vaccin of kruid tegen gewassen zijn, alhoewel een goed begrip van wat wordt aangeduid als ‘sociale driegeleding’ ook hierin veel goeds kan doen… (jh) [uit Driegonaal jrg 37, nummer 4 – september 2021]

De verstrengeling van staat, economie en wetenschap

rovanov — Thu, 04 Mar 2021 06:48:09 +0000

Aan de vooravond van het nieuwe normaal wordt het steeds zichtbaarder dat de vernietigende krachten die achter de schermen werkzaam zijn, gretig gebruik maken van de verstrengeling van juridische macht (=staat), economische interesses en wetenschap. Deze verstrengeling van staat, economie en wetenschap hoort bij het oude normaal. Zij vormt de systematische basis voor het oude normaal en is een van de oorzaken waardoor het mogelijk werd ons in de huidige misère te laten voeren. Deze schijnbaar ondoordringbare kluwen van deze gebieden binnen de samenleving, wordt als zodanig niet herkent en vormt daardoor de basis voor het onbegrip en onmacht om tot werkelijk nieuwe inzichten te komen die nodig zijn voor een gezonde, menswaardige samenleving. Zolang we alles binnen de samenleving over een kam scheren, zullen we niet tot bruikbare oplossingen kunnen komen. De hierboven bedoelde kluwen, wetenschap, economie en staat (juridische macht), is niet alleen een fenomeen die we in de maatschappij kunnen waarnemen, maar dit chaos beheerst grotendeels ook ons eigen denken over de samenleving. Werken aan een gezonde, menselijke samenleving heeft dan dus ook als voorwaarde dat we bereid moeten zijn om ook ons eigen denken over een gezonde samenleving opnieuw vorm te geven.

De Occupybeweging

8 jaar geleden ontstond de Occupybeweging doordat vele mensen herkenden dat de wereldontwikkeling met een enorme, destructieve energie in een mensonwaardige richting verliep. De protestbewegingen waren terecht en noodzakelijk. Uiteindelijk is zij doodgebloed door gebrek aan een bruikbare toekomst visie. Zogenaamd nieuwe initiatieven die zeggen met "nieuwe" ideeën te komen zoals Vrij en Sociaal Nederland, Lijst 30 / #HartVoorVrijheid, maar het is ook te zien bij partijen zoals Forum voor Democratie, worden onbewust beheerst door dit oude "normale" denken. Er is een visie om de bovengenoemde verstrengeling te ontwarren, een visie die tot een gezonde samenleving kan leiden. Maar eerst moeten we een belangrijke en terechte vraag stellen, een zeer belangrijke die echter niemand stelt: “Over welke aangelegenheden binnen de samenleving kunnen we, via democratische besluitvorming, met elkaar beslissingen nemen?” Deze vraag houdt ook in dat er wellicht gebieden binnen de samenleving zijn aan te wijzen, die niet via het meerderheidsprincipe kunnen verlopen. Het antwoord zal tegelijkertijd ook een antwoord geven op de vraag wat de staat eigenlijk is, welke opgave zij te vervullen heeft en in welk gebied van de samenleving zij haar legitimiteit heeft. Maar bovenal wordt dan duidelijk in welk gebied de staat niets te zoeken heeft. Deze vraag wordt niet gesteld, tenminste wordt hierover geen openbaar debat gevoerd. Er heerst blijkbaar een vanzelfsprekende, niet uitgesproken consensus dat het staatsapparaat alle gebieden binnen de samenleving als haar competentie kan toe-eigenen. En, is dat juist?

Een bruikbare visie: De sociale driegeleding

Binnen de samenleving zijn 3 gebieden te onderscheiden, elk met eigen wetmatigheden. Deze drie gebieden onderscheiden zich van elkaar door fundamenteel verschillende kwaliteiten en die elkaar onderling vreemd zijn. De gebieden hebben hun eigen logica waardoor het noodzakelijk is dat elk van deze drie gebieden een eigen vorm van organisatie behoeven.

De vrijheid - Het gebied van de cultuur.

Hier heerst de individuele vrijheid. Hier is iedereen vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. In het culturele leven (ook wel het geestesleven genoemd) waaronder onderwijs, geneeskunde, wetenschap of religie een plaats hebben, kunnen besluiten alleen op basis van individuele vrijheid genomen worden. Hier zouden meerderheidsbesluiten tot een meerderheidsdictatuur leiden en stagnatie en geestelijkeverarming tot gevolg hebben. Inmenging in dit gebied door het economische leven leidt tot corruptie, indoctrinatie en onwaar(achtig)heid. Het leidende principe is hier de vrijheid.

De samenwerking - De economie

In dit gebied zou de samenwerking het leidende principe moeten zijn. Het economisch leven bestaat uit warenproductie, warencirculatie en warenconsumptie. Het is het gebied waarin mensen voor elkaars behoeften zorgen. In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde randvoorwaarden, besluiten genomen worden door de participanten op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid. Deze realiseren gezamenlijk de producten die aan de behoeften beantwoorden. Ook in dit gebied leidt elke inmenging door een meerderheid tot stagnatie en verspilling. Inmenging in dit gebied door het geestesleven leidt tot concurrentie, ongeremd egoïsme en zelfverrijking. Concurrentie is, in tegenstelling tot wat velen menen, zeer oneconomisch. Het leidt vooral tot grondstoffen verspilling en kapitaal vernietiging. Elkaar tegenwerken is altijd oneconomisch, de samenwerking brengt het grootste potentieel. Het misleidende en veel gepredikte argument, dat in een vrij concurrerende (dus elkaar tegenwerkende) markt alles “goedkoper” wordt is een nep argument. Dat er dagelijks 3 postbodes door de straat lopen is niet economisch. Ook is het niet economisch dat er 30 “verschillende” wasmiddelen in het schap staan. In het eerste geval betalen de verdeelde werknemers met hongerlonen de rest van de bezorgkosten (zaterdag avond 18:30 uur komt de laatste bij ons op die dag voorbij!) en in het tweede geval wordt een groot deel van de werkelijke kostprijs op het milieu afgeschoven. Niet het ongeremde egoïsme (=vrijheid) noch de verstarrende gelijkheid (rechtsleven) maar kennis en vakbekwaamheid zou het leidende principe voor besluiten binnen het economische leven moeten zijn.

De gelijkheid - Het gebied van het rechtsleven

Hier is iedereen gelijk. Dit is het gebied waar de staat een legitieme rol kan spelen en zodoende de democratische besluitvorming een juiste plek vindt. Hier kunnen we met elkaar democratisch besluiten over zaken die ons allen in gelijke mate aangaan. Hier spreken we af hoe we met elkaar willen omgaan, wat we wel of niet acceptabel vinden. Men bemerkt dus ook dat dit aan tijd, plaats en cultuur onderhevig is. Binnen het rechtsleven heerst de gelijkheid. Inmenging in het rechtsleven door het economische leven leidt tot onrecht, wat in de huidige coronatijd maar al te duidelijk en voor iedereen zichtbaar wordt. Inmenging door het culturele leven, waar de vrijheid heerst, leidt binnen het rechtsleven tot willekeur. Bovendien geldt in het rechtsleven dat wetten eenduidig en overzichtelijk moeten zijn, anders kunnen burgers hierover geen besluit nemen en de wet opvolgen. Er bestaat geen enkele noodzaak om wetten zeer complex te formuleren, tenzij men opzettelijk de gewenste achterdeurtjes wil inbouwen. Deze drie gebieden zouden in de samenleving op eigen benen moeten staan, dat wil zeggen dat in ieder gebied het eigen principe (respectievelijk vrijheid, gelijkheid en broederschap) nageleefd wordt. Het is de taak van het democratisch vormgegeven rechtsleven om de zelfstandigheid van de drie gebieden door wetgeving te beschermen of te bewaken.

De notendop

Dit was de visie over een sociale driegeleding van de samenleving in een notendop. Het is geen recept en het is ook niet iets wat we morgen kunnen “invoeren”, echte verandering gaat niet top – down. Het is wel een visie van waaruit iedere burger, iedere politicus direct morgen zijn eigen handelen, denken en (politieke-) besluitvorming kan laten bevruchten. Op wakkermens is naast meerdere kleinere berichten, hier een uitgebreid artikel over de maatschappelijke driegeleding te vinden. Tot slot en ter info: de visie over de sociale driegeleding vormde de bakermat voor de Vrije School beweging in de wereld.

Wie is er bang voor een oordeel?

rovanov — Thu, 11 Feb 2021 07:35:46 +0000

Dit bericht is overgenomen uit het tijdschrift Driegonaal

Meningen, daar zijn er genoeg van. Gezien het vluchtige karakter van ‘de mening’ zijn er zelfs meer meningen dan er mensen zijn. Mensen veranderen namelijk nog wel eens van mening. Zij laten hun mening meedeinen op hun stemming. Oordelen zijn interessanter. Althans, ervan uitgaande dat een oordeel gebaseerd is op een bewust overwegen, en het overwegen gebaseerd op het verzamelen en onderzoeken van feiten. Het openbaar klimaat in ons land staat vooral bol van de meningen, oordelen krijgen minder aandacht. Oordelen zijn ook niet sexy. - Oordelen hebben het moeilijk. Wanneer ze eenmaal gevormd zijn, is er weinig aandacht voor. En het verzamelen of onderzoeken van feiten wordt steeds meer belemmerd. Facebook en andere social media verwijderen inhoud van hun platform. De Europese Unie werkt aan regelgeving tegen ‘desinformatie’. De Wet Openbaarheid Bestuur, die bijvoorbeeld journalisten in staat moet stellen overheidsinformatie boven water te krijgen, is maar ten dele effectief en dreigt in een nieuwe versie verder uitgehold te worden. Werkers in de gezondheidszorg, ambtenaren en anderen mogen zich van hun werkgever niet vrij uitlaten over zin of onzin van het coronabeleid. Ik loop het rijtje nog eens door en vat samen:

verboden informatie
‘staatswaarheid’
belemmering van de vrije pers
spreekverbod.

Ik meen dat we dat - als het over het verleden gaat, of over een ander land - altijd ‘censuur’ noemden. Maar hoe we het beestje noemen is niet het belangrijkste. Belangrijker is om hieruit het besef te ontwikkelen dat wij nooit eerder zozeer zijn uitgedaagd (aangemoedigd, zo u wilt) om tot een in vrijheid gevormd individueel oordeel te komen over wat er in onze tijd speelt, en om de wegen te zoeken naar dit oordeel te leven en te handelen. (jh)

Dit bericht verscheen als column in het tijdschrift Driegonaal

De maatschappelijke driegeleding

rovanov — Sat, 02 Jan 2021 23:02:04 +0000

Onze samenleving zit aardig in de knoop en is één grote wirwar

De mensheid is gevraagd oplossingen te vinden voor zeer complexe vraagstukken. We zullen echter geen bevredigende antwoorden vinden zolang we binnen onze samenleving alle maatschappelijke vraagstukken over één kam scheren. Ontevredenheid zal heersend zijn en we zullen ons van crisis naar crisis bewegen. De "coronacrisis" is een grote kans. Zij legt bloot dat er een aardige scheefgroei in onze samenleving heeft plaats gevonden. Door de overduidelijke verstrengeling van wetenschap, economie en rechtsleven, raken we het overzicht kwijt en worden de competenties door elkaar gehutseld en wij mensen tegen elkaar uitgespeeld.

Een pretentieus idee voor de samenleving

Met de Kernpunten van het sociale vraagstuk gaf Rudolf Steiners een schets van een gezonde samenleving: de sociale driegeleding. Hierin beschrijft hij dat binnen de samenleving drie gebieden te onderscheiden zijn, elk met eigen wetmatigheden. Hierdoor wordt duidelijk dat het noodzakelijk is dat elk van deze drie gebieden een eigen vorm van organisatie moeten hebben. Hij beschrijft in het bovengenoemde boek, hoe we kunnen werken aan een situatie die krachten en kwaliteiten die in de samenleving leven, de juiste plek krijgen. Met de gedachten over een maatschappelijke drieledigheid, wordt ons een pretentieuze schets gegeven over een samenleving die ieder mens binnen de samenleving recht zou kunnen doen en waarbij een ieder een zinvolle bijdrage kan leveren. Dit is nogal wat, want de meeste “vernieuwende” ideeën lijken “collateral damage“ als normaal verschijnsel te accepteren; terwijl bij deze zienswijze gekeken wordt naar mogelijkheden die ontstaan, wanneer er rekening wordt gehouden met de eigenaardigheid van deze drie gebieden Deze visie, waarmee een drieledigheid binnen de samenleving herkent en vormgegeven kan worden, is geen recept. Het is niet iets wat we morgen kunnen "invoeren". Het is wel iets waarmee we morgen direct kunnen beginnen en waardoor elk individu zijn denken en handelen kan laten bevruchten. Hieruit kan de mogelijkheid ontstaan om een menswaardige samenleving met elkaar te bouwen.

Vrijheid, Gelijkheid & Broederschap

De vergeten impuls van de Franse revolutie.

De Franse Revolutie kwam in een tijd toen de mensen nog niet in staat waren de eigenlijke impuls die hiervan uitging, überhaupt te begrijpen. De individualisatie was nog niet ver genoeg ontwikkeld en van mondigheid was nog weinig sprake. Vrijheid en gelijkheid waren een ondenkbaar streven in een wereld waar het Franse koningshuis op exorbitante wijze in luxe en welvaart leefde. Pracht en praal staken schrijnend af tegen het leven van de bevolking welk in grote armoede leefde. Het sociale ongenoegen broeide. Het chaos, dat tijdens de Franse Revolutie uitbrak (en sindsdien nog steeds bestaat) kunnen we het beste vergelijken met de wereld waarin de puber leeft. Puberaal chaos Laten we aannemen dat in het innerlijk van de puber denken, voelen en willen chaotisch en bliksemsnel door elkaar heen wervelen. Als opvoeder denk je het ene moment nog een zinnig gesprek met hem te kunnen voeren. Een halve minuut later komt vanuit het voelen van deze puber iets heel anders naar boven. Hierdoor wordt het gesprek – althans het gesprek zoals je je dat als ouder/volwassene voorstelt – onmogelijk. Als opvoeder met een beetje levenservaring kun je dan vermoeden dat in de binnenwereld van de puber nogal chaotische toestanden heersen. In het vervolg van zijn ontwikkeling, zo weet je gelukkig ook, zal zich boven het denken, boven het voelen en boven het willen het Ik van dat kind ontwikkelen. Bij een gezonde volwassenen zal dit Ik het denken, voelen en willen gaan organiseren, elk afzonderlijk een eigen plek wijzen zodat ze in hun eigen kwaliteit kunnen bloeien.

Diepgaande, menselijke behoeften

Leven er in elk mens wellicht hele basale, fundamentele behoeften die verbonden zijn met het feit dat wij mens zijn?

Elk mens is een minderheid Wij stellen hier dat elk mens de diepmenselijke behoefte heeft om datgene wat als potentie, als vaardigheid in hem leeft, te kunnen wekken en te kunnen ontwikkelen. Anders gezegd: als mens hebben we de behoefte om ons te ontwikkelen, om innerlijk in beweging te blijven en ons steeds beter te kwalificeren: om morgen iets te doen wat vandaag nog niet lukte. Het is een ontwikkelingsbehoefte die in ieder mens leeft. En als we dit proeven, kunnen we direct ook bedenken dat deze behoefte voor ieder mens verschillend is. Elk mens is een burger De meest moderne behoefte, hangt samen met de mondigheid van de mens. Het gaat hier om onze verhouding tot andere mensen. Waar het gaat om het menselijke samenleven, om het deel-uit-maken van een verbond van mensen, dan wil je als mens van deze tijd mee praten. Je wilt mee besluiten, wilt afspraken, regels en wetten die tot stand gebracht worden, mee vormgeven. Elk mens is de mensheid De oudste behoefte die ook iedereen heeft, is de behoefte die te maken heeft met het feit dat we in een fysiek lichaam rondlopen. Ons lichaam moet gekleed en gevoed worden; in de winter moeten we ons een plekje bezorgen waar het warm is en waar we een dak boven ons hoofd hebben etc. Anders gezegd: we hebben behoefte aan datgene wat de aarde in samenwerking met de mens kan voortbrengen en waarmee wij ons fysiek bestaan kunnen onderhouden.

Een drieledigheid

[caption id="attachment_57873" align="alignright" width="350"] Aan dit schema wordt nog gewerkt. Opmerkingen, aanvullingen zijn welkom[/caption] Met deze drie fundamentele behoeften die in ieder mens leven, maar ook in het pubervoorbeeld, beschrijven we kwaliteiten die elkaar onderling vreemd zijn. De gebieden hebben hun eigen logica. Het zuivere voelen kan niets met het denken beginnen en andersom. Willen is doen, het willen is (helaas:-)) vaak het denken al vooruit. Het denken is koud en bewegingloos. Het willen is onstuimig en van zichzelf uit, altijd in beweging. Het willen kan niets met het denken. Het is de mens die deze tegenstrijdige kwaliteiten organiseert. Een gezonde volwassene geeft de afzonderlijke kwaliteiten een plek en brengt deze met elkaar in balans. Zo is het ook binnen onze maatschappij. De vrijheid kan niets met de gelijkheid beginnen, net zomin met de broederlijkheid. De kwaliteit van de gelijkheid is dodelijk voor het naar vrijheid strevende individu.

De maatschappelijke driegeleding

[caption id="attachment_23686" align="alignright" width="246"] Rudolf Steiner[/caption] Rudolf Steiner, grondlegger van de Antroposofie en vooral een uiterst scherpzinnig denker, wijst erop dat de idealen van de Franse revolutie op gebieden binnen de samenleving wijzen met elk een specifieke plek. Vrijheid in het geestesleven, gelijkheid in het rechtsleven en de broederlijkheid in het economische leven. Daar komen we straks op terug. Dit zicht op de samenleving lanceerde Rudolf Steiner in 1917. Het was een tijd van groot chaos en Europa dreigde volledig onder de voet te worden gelopen. Ze raakte in een culturele tang tussen de meedogenloze, economische belangen vanuit het Westen en het geestdodende communisme vanuit het Oosten. Wie zich serieus met de ideeën van de driegeleding uiteen zet, zal bemerken dat deze een passend Europees antwoord waren op de geopolitieke ontwikkelingen en het machtsstreven van oost en west. Steiner noemde het “De driegeleding van het sociale organisme”. Mens en samenleving worden steeds complexer. Dat we ons van crisis naar crisis bewegen laat zien dat we deze realiteit niet altijd kunnen meesteren. De sociale driegeleding streeft naar een samenleving die de mensen volwaardig neemt, met al zijn schijnbare tegenstrijdigheden. Daarbij horen de idealen Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap met elk een eigen logica. Veel maatschappelijke problemen ontstaan doordat deze idealen door elkaar gehaald, op verkeerde gebieden toegepast en daardoor tegen elkaar uitgespeeld worden. Krijgt elk ideaal echter zijn eigen en juiste plek in de samenleving en kan het zich daar volledig ontplooien, zal men zich verbazen hoe een wederzijdse bevruchting tussen deze schijnbare tegenstrijdigheden kan plaatsvinden.

Vrijheid in het geestesleven

[caption id="attachment_21866" align="alignright" width="200"] Elk mens is een minderheid[/caption] Het gebied waarin de individuele mens zich ontwikkelt en vaardigheden oefent of uitoefent; het culturele leven waar vrijheid noodzakelijk is om ontwikkeling mogelijk te maken; onderwijs, opvoeding, wetenschap, religie, kortweg de cultuur leeft van de creativiteit en daarmee op de individuele vrijheid. Dit is het geestesleven. Wie hier de groep boven het individu plaatst, maakt beiden tot de schaduw van zichzelf. Hier is iedereen vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. Dit recht op een vrije geestelijke ontwikkeling wordt tegenwoordig al in de kiem gesmoord, want door groeiende staatsbemoeienis neigen onze scholen steeds meer ernaar de bestaande meerheidscultuur om te vormen in een monocultuur. Minder diversiteit, meer uniformiteit. Vanuit de gedachte van de driegeleding kan onderwijs dan ook alleen vrij van enige staatsbemoeienis ingericht en als vrij burgerinitiatief georganiseerd worden. In het geestesleven kunnen besluiten alleen vanuit de individuele vrijheid genomen worden. In dit gebied leidt elke inmenging door de meerderheid tot stagnatie en dictatuur.

Gelijkheid in het rechtsleven

[caption id="attachment_21867" align="alignright" width="350"] Elk mens is een burger[/caption] Het gebied waarin mensen samenleven, wetten en regels vormen is het gebied van het rechtsleven, waarin het gelijkheidsprincipe moet gelden. Dit is het gebied van de staat, van de democratie. Dit is het gebied waar elk mondig mens een stem heeft en iedere stem even zwaar weegt. Daar praten en besluiten we over de dingen die ons allemaal in gelijke mate aangaan. Daar zijn we gelijk. We praten in gelijke mate mee en we gaan zaken regelen en afspreken die in gelijke gevallen in gelijke mate gelden. Democratie heeft de slavernij afgeschaft. Wie echter vandaag zijn bedrijf of aandelen verkoopt, verkoopt in feiten mensen; mensenhandel = slavernij. Hoe laten we het kapitaal zo stromen opdat meer werk, maar geen mensen worden weg gerationaliseerd? Het gebied van het rechtsleven is het gebied waar de democratie haar rechtvaardiging vindt. Hier kunnen we met elkaar democratisch besluiten over zaken die ons allen in gelijke mate aangaan. Hier zijn we allen gelijk.

Broederlijkheid in het economische leven

[caption id="attachment_21868" align="alignright" width="200"] Elk mens is de mensheid[/caption] Het gebied waarin mensen zorgen voor elkaars behoeften is het gebied van de economie en daar zou broederschap het heersende principe moeten zijn. Het economisch leven bestaat uit warenproductie, warencirculatie en warenconsumptie. Het is de opgave van het economische leven om dat te produceren waarnaar behoefte is. Deze warenproductie moet op een zo vakkundig en economisch mogelijke manier plaatsvinden. Dat betekent ook met verantwoording t.o.v. alle mogelijke ecologische aspecten. Immers de gehele mensheid heeft recht op een schoon milieu, grondstoffen, ressource, enz. Nu menen we in de huidige tijd erg economisch te kunnen denken, het tegendeel is meestal het geval. Er ontbreekt bij de meeste mensen een begrip van de oer-economische basis principes. Dit geldt ook voor veel zogenaamde experts. Zo is bijvoorbeeld de concurrentie geen economisch principe. Integendeel, zij is zeer oneconomisch en resulteert meestal in verspilling van grondstoffen en capaciteiten. Concurrentie is een principe die in het geestesleven thuis hoort. Alleen de samenwerking binnen een bedrijfstak kan leiden tot de meest economische waren productie. Door bundeling van alle beschikbare vakkennis kan een product tot stand komen dat onder alle relevante aspecten de mensheid het meest ten goede komt. In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde randvoorwaarden, besluiten genomen worden op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid.

De mens bouwt de brug

[caption id="attachment_21869" align="alignright" width="350"] Samenwerking van extremen[/caption] Zoals hierboven het Ik van de puber de organisatie van het denken, voelen en willen op zich neemt, zo moet de mens de drie in de samenleving heersende kwaliteiten vorm geven en in balans houden. Elk mens is dus tegelijkertijd een minderheid, een burger en staat bovendien voor de gehele mensheid. Waar de mens deze drie gebieden in zichzelf alleen maar zelf kan organiseren, zo is dat bij de drie sociale gebieden eenvoudiger: zij kunnen slechts een van de drie kwaliteiten vertegenwoordigen. Menselijk wordt de samenleving pas wanneer deze drie gebieden zich door samenwerking aanvullen zonder elkaars kwaliteiten en competenties te willen overnemen. Wie is er nu voor verantwoordelijk dat de verschillende gebieden – het geestesleven, het economische leven en het rechtsleven – met ieder zijn eigen eenzijdigheid, niet gaan woekeren of uiteen driften? Niemand anders dan de mens zelf. Hij is diegene die de bruggen slaat. Hij is niet alleen een burger in de staat, maar ook actief in het culturele en economische leven. De mens is de verbinding in de samenleving. Hoe meer hij zich met dit gegeven uiteen zet, des te beter. Zie ook: Wat is sociale driegeleding In het bovenstaand bericht hebben we teksten verwerkt van Driegonaal.nl en Dreigliederung.de

De mens is de maat der dingen

rovanov — Sun, 27 Dec 2020 11:04:43 +0000

Uit de nieuwsbrief Meer Democratie

De periode tussen Kerst en Nieuwjaar is bij uitstek een tijd om stil te staan bij de essentie, waarom we doen wat we doen. Mijn motivatie om me bij Meer Democratie dag in dag uit in te zetten voor meer directe democratie, is de overtuiging dat mensen zelf het beste weten wat goed voor hen is. Dat zij het recht hebben om hun eigen keuzes te maken, ook al gaan ze daarbij tegen (zogenaamde) deskundigen in. De samenleving draait naar mijn overtuiging het beste wanneer mensen deze zelf zoveel mogelijk kunnen vormgeven, zonder grote machtsconcentraties en dwang van bovenaf. De mens is de maat der dingen. In onze tijd zien we een tegenovergestelde ontwikkeling. Overheden hebben in de twintigste eeuw een macht over de samenleving gekregen zonder weerga in de geschiedenis, die op alle gebieden van het leven doorwerkt. De samenleving wordt toenemend centraal en op een technocratische manier gemanaged. Door de globalisering is de mens steeds meer speelbal van mondiale ontwikkelingen waar hij de greep op is kwijtgeraakt. Door de internationalisering van het recht – denk alleen al aan de Europese Unie – wordt de besluitvorming toenemend verplaatst naar een niveau waar de meeste mensen geen enkele invloed meer hebben. Het resultaat is dat de individuele mens steeds meer een speelbal van de ontwikkelingen wordt, in plaats van heer en meester over de situatie. Om al die redenen denk ik dat directe democratie – bindende referenda en volksinitiatieven - een heilzame uitwerking kan hebben op de politiek. Directe democratie geeft het land terug aan de burgers. Het kan een rem zijn op allerlei ontwikkelingen die veel te snel gaan en de mensen boven het hoofd groeien. Het kan een gezond tegenwicht bieden tegen de lobbies van allerlei deelbelangen. Het kan het gezonde verstand terugbrengen in de politiek, die nu beheerst wordt door partijpolitieke ideologieën waarin dat gezonde verstand zo vaak mist. De beweging voor directe democratie moet nog veel sterker worden. En daarbij doe ik ook een beroep op u. Als allen die dit lezen, 3 euro per maand geven, dan zou onze beweging 10 keer zo sterk worden. Dan kunnen we lokale afdelingen beginnen, meer en grotere campagnes voeren, veel vaker in de media komen. Het is absoluut noodzakelijk dat de roep om directe democratie van onderop steeds blijft groeien, want politici hebben uit zichzelf te weinig prikkels om de situatie ten goede te keren. Steun daarom de strijd voor meer directe democratie en wordt vriend voor een maandbedrag dat u zelf kiest. Meer Democratie krijgt geen subsidie en kan nauwelijks terecht bij particuliere fondsen. We moeten het hebben van mensen als u. Steun onze strijd en wordt vriend! Hartelijk dank voor uw aandacht en de allerbeste wensen voor het nieuwe jaar! Met hartelijke groeten, Arjen Nijeboer

Corona: Het afschaffen van het eigen oordeelsvermogen

rovanov — Tue, 22 Dec 2020 14:00:27 +0000

Door Johannes Mosmann (vertaling WM)

“Bisschoppen verspreiden samenzweringstheorieën” las ik laatst op Tagesschau.de((https://www.tagesschau.de/inland/verschwoerung-corona-101.html)) Dit is geen informatie, maar een waardeoordeel. De gevestigde media hebben blijkbaar de rol van verslaggeving ingeruild voor die van volksopvoeder. Ze vrezen dat mensen besmet kunnen raken met "verkeerde" meningen. Deutschlandfunk legt uit: "Nepnieuws kan viraal gaan en is vaak veel besmettelijker dan betrouwbaar nieuws."((https://www.deutschlandfunkkultur.de/infodemie-in-coronazeiten-wir-brauchen-ein-kontaktverbot.2165.de.html?dram:article_id=474480)) daarom eist de culturele omroep: "We hebben een contactverbod nodig voor verkeerd nieuws". Gelukkig hebben messenger diensten zoals WhatsApp "...al een begin gemaakt en zoiets als digitale contactbeperkingen ingevoerd." Google, Youtube en Facebook gaan nog verder, zoals de Süddeutsche Zeitung weet te melden: "Wanneer factcheckers zoals de onderzoeksorganisatie Correctiv of het Duitse persbureau dergelijke foute informatie identificeren, beïnvloedt dit de adviesalgoritmen van deze netwerken."((https://www.sueddeutsche.de/digital/coronavirus-verschwoerungstheorie-bill-gates-youtube-telegram-1.4904814)) Onder "onjuiste berichtgeving" verstaat de Süddeutsche vooral het standpunt dat Bill Gates een "gezondheidsdictatorschap" wil vestigen. "Keer op keer gaat het tegen Microsoft oprichter Bill Gates in, wiens stichting een van de belangrijkste sponsoren is van de Wereldgezondheidsorganisatie WHO.“ Dankzij de juiste algoritmen kan dergelijke "onjuiste berichtgeving" nu alleen nog maar met veel moeite gevonden worden. Maar één ding baart de redacteuren van de Süddeutsche Zeitung nog steeds grote zorgen: "De meeste mensen die dergelijke video' s willen bekijken zijn al lang overgestapt op app-diensten zoals Telegram. Daar sturen de gebruikers elkaar direct de links door en de algoritmen van de social media platforms spelen dan geen rol meer."((https://www.sueddeutsche.de/digital/coronavirus-verschwoerungstheorie-bill-gates-youtube-telegram-1.4904814)) Hoe kun je dit "probleem" oplossen, hoe kan voorkomen worden dat persoon A aan een persoon B rechtstreeks een "verkeerde mening” doorgeeft? Christian Drosten((De Duitse van Dissel)) heeft hier een idee voor. De populairste "Corona expert" van Duitsland ondertekende hiervoor online een petitie waarmee de grote tech-bedrijven worden opgeroepen om automatisch de waarheid te sturen naar iedereen die contact heeft gehad met een "onjuist bericht" (of mening). De mensheid heeft niet alleen te maken met een “covid-19 pandemie", maar ook met een "wereldwijde Infodemie.“((https://secure.avaaz.org/campaign/de/health_disinfo_letter/)) De coronacrisis legt een veel diepere en gevaarlijkere crisis bloot, namelijk het feit dat het vrije oordeelsvermogen gezien wordt als een potentieel risico. Dit begon al met de crisis in de Oekraïne, toen plotseling "Poetin-begrijper" een scheldwoord werd. Ik vroeg me toen al af: hoe kan het "begrijpen" negatief zijn? Zelfs de duivel zou je moeten proberen te begrijpen. Degenen die hier bang voor zijn verwarren kennis met zijn – alsof iets van de geest van de ander op mij over kan springen zoal een coronavirus zodra ik het begrijp. Maar dat is in spoken geloven. Het gevaar van besmetting met "foute meningen’ is veel minder dan het gevaar dat voortvloeit uit de verslapping van het vrije oordeelsvermogen door haar permanente minachting. We begrijpen elkaar niet meer. Onze meningen geven geen kennis-perspectieven weer, maar definiëren ons eigen zijn. Iedereen die kritiek op Bill Gates heeft is een complotdenker. En iedereen die protesteert tegen de Corona-maatregelen is op zijn minst een "verloren burger" of zelfs een "rechts radicale". Wie wil dat nou graag zijn? Het is beter om een gevestigde burger te zijn. Maar deze heeft ook de juiste mening nodig. Toen ik mijn Essay "Corona-Virus: Menschheit am Scheideweg" naar een antroposofische organisatie stuurde, schreef het bestuur terug: "privé meningen" mogen niet naar officiële organisatie adressen gestuurd worden omdat anders, als iemand deze “privé mening” zou doorsturen, het zou worden verstuurd vanuit het officiële adres, waarbij de ontvangers op hun beurt de mening als officiële standpunt van de organisatie zou kunnen beschouwen. Het bestuur heeft hiermee helemaal gelijk. Maar je kunt zien waar 'meningsvorming' op dit moment allemaal om draait: om binnen de reeds voorgedefinieerde landkaart van mogelijke meningen, je eigen bestaan veilig te stellen. Onder deze voorwaarde is kennis of zelfs het “elkaar begrijpen” volledig uitgesloten. "Als ik de gedachte wil waarnemen die een ander denkt, moet ik voor een kort moment mijn eigen denken uitdoven en in het andere denken onderduiken. Het denken van de andere persoonlijkheid is dan geheel in mijn bewustzijn, waardoor ik het direct kan waarnemen. Aansluitend moet ik mezelf weer daartegen laten gelden en mijn eigen denken weer tot leven laten komen." Zo beschrijft Stephan Eisenhut het elkaar begrijpen in zijn Essay "So ciale Dr iegeleding als opgave van de Vrijeschoolpedagogiek.". Sylvain Coiplet schrijft in een i nterview over zijn ervaringen in een cursus: "Op de eerste dag verwarde ik de luisteraars zeer omdat alles zo ongewoon, zo abstract op hen over kwam. Dan luister ik naar alle opmerkingen en bezwaren en neem deze allen serieus in me op, ik laat ze in mij werken. Als de luisteraars dit merken, krijgen ze vertrouwen en kunnen verder meedenken . “Alleen met zo een houding tegenover andersdenkenden en ook tegenover zogenaamde "rechtse radicalen", kan een verdere radicalisering van de samenleving voorkomen worden. Johannes Mosmann 19.05.2020

Corona vaccinatie en genetische manipulatie: wat de media u niet vertellen

rovanov — Sun, 13 Dec 2020 14:45:36 +0000

Uit het Duits vertaald van Johannes Mosmann

Of het nu om mazelen, polio of kinkhoest gaat – je kunt jezelf tegen vele ziektes vaccineren. Met het Coronavaccin komt nu een ander vaccin voor een andere ziekte erbij. Dit is tenminste wat het publiek gelooft. [caption id="attachment_56187" align="alignright" width="350"] Bron afbeelding: Compound Interest[/caption] In feite gebeurt er onder druk van de pandemie iets heel anders. Tot nu toe zijn vaccins gebaseerd op het gebruik van levende of dode virussen, of delen daarvan. Bedrijven zoals Curavec, Inovio of Biontech, waarop momenteel alle hoop voor een nieuw Corona-vaccin is gericht, produceren echter dergelijke vaccins helemaal niet. In plaats daarvan onderzoeken ze een volledig nieuwe vaccinatiemethode die is gebaseerd op genetische manipulatie en die tot nu toe verboden is: mRNA - of DNA-gebaseerde vaccins. Terwijl conventionele vaccins hoogstens de menselijke bloedbaan bereiken, dringen op mRNA gebaseerde vaccins door tot in de cel en komen op DNA gebaseerde vaccins zelfs tot in de celkern. Beide methodes brengen grote onbekende risico ' s met zich mee, waaronder in principe het risico van erfelijkheids-transformatie. Tot nu toe is geen enkel vaccin van dit type goedgekeurd. Het onderzoek is nog maar enkele jaren jong, maar door de deelname van speculatieve financiële investeerders staat het onder enorme economische druk om snel tot resultaten te komen. De financiering komt voornamelijk van risico-beleggings-maatschappijen. Dit betekent dat biotechnologische bedrijven zoals Curavec, in overeenstemming met de logica van venture-capital, niet alleen nieuwe producten moeten leveren, maar ze ook "ontwrichtend" moeten zijn. Dat wil zeggen: een eerdere methode volledig vervangen door een nieuwe productiemethode en dus wedijveren voor een monopoliepositie.((https://transkript.de/news/curevac-stellt-impfstoff-drucker-vor.html)) Omdat de nieuwe methode tot nu toe verboden is, hebben investeerders nog geen cent verdiend. Bill Gates echter gelooft in een spoedige doorbraak. In het ARD-Interview legde hij uit: "het feit dat het mRNA-platform snel aan kracht wint en de productie heel eenvoudig zal zijn, geeft ons hoop" en kondigde aan: "we zullen uiteindelijk het vaccin dat ontwikkeld wordt aan 7 miljard mensen toedienen".((https://www.tagesschau.de/ausland/gates-corona-101.html)) De Bill & Melinda Gates Foundation stapte al jaren geleden met miljoenen dollars investering bij Curavec, Biontech, Inovio en andere startups in de RNA-en DNA-scene in. Maar de multi-miljardair Gates weet ook: "Normaal gesproken duurt het ongeveer vijf jaar om een nieuw vaccin te ontwikkelen."((https://www.tagesschau.de/ausland/gates-corona-101.html)) Normaal gesproken. Echter, dit is de eerste keer dat genetische manipulatie gebruikt wordt om een immuunrespons bij mensen te genereren. Welke gevolgen deze ingreep zal hebben, kan pas na tientallen jaren zichtbaar worden. Maar het Robert Koch Instituut((Het Duitse RIVM)) verklaarde in overeenstemming met Bill Gates, dat er geen terugkeer naar de normaliteit komt zonder een Corona vaccin.((https://www.welt.de/politik/deutschland/article207394539/RKI-zu-Corona-Ohne-Impfstoff-keine-Rueckkehr-zur-Normalitaet.html)) Onder deze druk worden momenteel onderhandelingen gevoerd over "versoepelingen" en "afkortingen" van de procedure voor de goedkeuring van op genetische manipulatie gebaseerde methoden. Deze onvoorstelbare ontwikkeling kan nauwelijks gestopt worden, aangezien de zogenaamd geïnformeerde en mondige burger de onmondige houding inneemt, dat de politiek en concerns wel zullen weten wat ze doen. We moeten gewoon allemaal en eensgezind solidair zijn om de goede werking van de maatregelen ongehinderd mogelijk te maken. Diegenen die zich kritisch uitspreken, worden op een hoop geveegd met rechts radicalen, antisemieten en complotdenkers – een ongelooflijke ontwikkeling die verschrikkelijke gevolgen kan hebben en niet alleen voor de democratie, maar ook voor de gezondheid van toekomstige generaties. Alleen de Frankfurter Rundschau vroeg zich af: "Is dat wat in de cellen wordt geactiveerd echt onschadelijk en volledig controleerbaar? Dit moet worden gewaarborgd voordat een vaccinatie aan miljarden mensen wordt toegediend."((https://www.fr.de/wissen/corona-impfstoff-coronavirus-heilung-keine-eile-sicherheit-13762059.html)) Wanneer daar tegenover het "DPA fact check"((DPA=Deutsche Presse Agentur)) meldt dat een "reverse transkription" van het menselijk genoom "uiterst onwaarschijnlijk" is, althans voor mRNA vaccins, ((https://www.presseportal.de/pm/133833/4600371)) dan is deze verdediging juist het moment om uiterst opmerkzaam te worden. Hoe gering de waarschijnlijkheid op manipulatie van het menselijk genoom ook mag zijn – zolang het bestaat, moet genetische manipulatie openbaar worden besproken voordat genetische technieken voor de eerste keer op mensen worden toegepast. Tot dan moet de strategie tegen corona beperkt blijven tot conventionele methoden voor de ontwikkeling van vaccins en in plaats van de wereldbevolking te vaccineren, moet een gerichte bescherming van de risicogroepen worden nagestreefd, ook wanneer men daarbij de confrontatie aangaat met de grootste donateur van de WHO. Zo ongezond als het door elkaar "hutselen” van Gates haters, anti-vaxers, vaccinatie sceptici, antisemieten, compleetdenkers of Nazis((https://www.sueddeutsche.de/digital/coronavirus-verschwoerungstheorie-bill-gates-youtube-telegram-1.4904814)) ook lijkt te zijn – het blijft te hopen dat het luid genoeg is om het grote publiek nog op tijd te wekken uit zijn diepe slaap.

Corona en de strijd om competenties

rovanov — Fri, 11 Dec 2020 19:15:09 +0000

Een vertaling uit de nieuwsbrief van 8 april 2020 van Thomas Heck

Wat Greta Thunberg niet is gelukt ("I want to panic you!"), was voor het Corona-Virus geen probleem: de wereld in paniek, angst en horror te brengen. Onvoorstelbare dingen zijn er gebeurd: grote delen van de wereldbevolking zijn onderworpen aan uitgangsbeperkingen en de wereldeconomie is grotendeels tot stilstand gekomen. Ondertussen zijn er echter ook twijfels ontstaan over de geloofwaardigheid van de officiële informatie en wordt er zelfs afgevraagd of deze zogenaamde pandemie en de gevolgen daarvan wellicht geheel andere interesses dienen. Dit mag zeker niet a priori worden afgewezen en ook niet de vraag of het virus echt zo gevaarlijk is als wordt beweerd. Toen in 2008/2009 ons financiële systeem op de rand van de afgrond stond, konden velen zich niet voorstellen dat de maatregelen die op dat moment werden genomen, dit schuldgebaseerde systeem nog jarenlang overeind zou kunnen houden. Het lukte – met als prijs – nóg veel hogere schulden. Nu is de situatie nog veel problematischer geworden, wat zelfs van "officiële" zijde wordt toegegeven. De stemmen nemen toe, die nu de reeds twaalf jaar verwachte ineenstorting op ons zien afkomen. Ook dit kan niet zomaar worden genegeerd, aangezien de getroffen maatregelen, die in hun omvang haar weerga niet kent en waarschijnlijk door nog meer maatregelen zullen worden gevolgd, met name op financieel en economisch vlak.

Zullen de gevolgen van deze maatregelen ook ongekend zijn?

Door de onbeheersbare complexiteit van de samenhangen tussen de financiële en economische realiteit lijken concrete voorspellingen nauwelijks mogelijk. Het is echter moeilijk voor te stellen dat dit keer ook alles weer “goed” zal gaan. Slechts één ding is zeker: een eeuwige schuldengroei is gewoon niet mogelijk. En dus lijkt de vraag gerechtvaardigd, of de huidige situatie kan worden gebruikt om nu tot een grote “schoonmaak” te komen, men spreekt ook wel om een" Reset" door te voeren. Natuurlijk ligt het niet aan het systeem, maar is het de schuld van een virus! Wellicht worden er ook nog verdergaande intenties nagestreefd. Voor mij persoonlijk lijkt een groot deel van de "alternatieve" informatiestroom overtuigender, logischer en sterker wetenschappelijk onderbouwd te zijn dan wat via de "officiële" media wordt overgebracht. Nogmaals: oordeel zelf. Op collectieve oordelen komt het vandaag de dag niet meer aan, en al helemaal niet op oordelen die door organisaties worden verspreid. Die tijd is voorbij en de poging zich daarop te baseren is net als het vroegtijdige vormen van een collectief bewustzijn:

Want het belangrijkste, het aller belangrijkste dat voor de toekomst moet gebeuren, zal niet gebeuren via instellingen, zal niet gebeuren via allerlei organisaties, hoezeer men vandaag ook gelooft in instellingen en organisaties als enig zaligmakend, maar het belangrijkste voor de toekomst zal gebeuren door de inzet en moed van het individuele menselijke individu.((Rudolf Steiner am 22. November 1918))

Met het einde van Kali Yuga 1899 begon het zogenaamde "Licht Tijdperk", waarvan we nu aan het begin staan. Gezien de huidige gebeurtenissen in de wereld lijken juist díe structuren dominant te zijn, die overwonnen moeten worden: in de huidige crisis worden de "officiële" en "algemeen bindende" uitspraken uitsluitend door instellingen of door vertegenwoordigers van deze organisaties verkondigd (regeringen, RKI, Johns Hopkins University, WHO, ECB, enz.) en deze worden door de publiekrechtelijke "officiële" media gecommuniceerd. Min of meer op zichzelf blijven de talrijke, individuele persoonlijkheden (wetenschappers, artsen, virologen en andere specialisten) die niet afhankelijk zijn van instellingen met hun feitelijke en professionele verklaringen. Zo staat de macht van organisaties en de media dus haaks op de competentie en integriteit van deze individuele specialisten. Hun verklaringen zijn vaak wetenschappelijk gefundeerd, in zichzelf consistent en controleerbaar voor iedereen, aangezien de uitgangspunten benoemd – en de conclusies begrijpelijk zijn. Dit geldt (helaas) vaak niet voor de "officiële" informatie. Ook dit is controleerbaar aan de hand van talrijke tegenargumenten, die vooral te vinden zijn op internet (zoek bv. op Alternatiefnieuws). Een feitelijke en wetenschappelijke discussie, die zou kunnen leiden tot bemiddeling of verduidelijking, wordt onmogelijk gemaakt. In plaats daarvan worden uitspraken en verklaringen van deze individuele persoonlijkheden meestal direct en ongenuanceerd afgedaan als onwetenschappelijk, fout, of als complottheorie. Dit vooral in de publieke institutionele media, die afhankelijk zijn van de politiek. Zo domineert de juridische sfeer (door de kracht van de rechtsstaat) het geestelijke leven. Deze aanpak is niet nieuw en wordt al eeuwenlang toegepast. Rudolf Steiner:

De pauselijke encyclieken((Een encycliek is een gewichtig pauselijk document van leerstellige aard – Wikipedia)) spreken op een dusdanige manier dat ze altijd de leer in kwestie herhalen en dan zeggen: Diegene die dit gelooft is verdoemd. – Men citeert dus een leer, die Haeckel of een ander heeft geformuleerd, schrijft deze uit een boek op, en zegt dan: Wie dit gelooft, is vervloekt. Men zegt dus niet het juiste, maar men zegt: Hij die dit gelooft is verdoemd.((GA 98, blz. 127))

Men doet niet eens de moeite om te herhalen wat Wolfgang Wodarg of Sucharit Bhakdi hebben gezegd, men beweert alleen dat het onwetenschappelijk en verkeerd is. Dus, iedereen die bij de tijd wil zijn, wordt geroepen om zelf een onafhankelijk oordeel te vormen in de zin van een echte zelf-oproep. Dit probleem kan hier nu slechts alleen nog maar worden benoemd, een verdieping met voorbeelden uit verschillende levensgebieden is noodzakelijk.

Jaja, we beleven revolutionaire tijden…

rovanov — Sat, 28 Nov 2020 08:15:33 +0000

Dit citaat is geplukt van de webpagina Driegonaal

Men wil maar niet aannemen dat het nodig is in het groot te denken en niet in het klein, dat het nodig is grote, brede gezichtspunten te hebben. Tegenwoordig kun je steeds weer beleven dat de mensen zich eraan gewend hebben om te zeggen: ja, er moet een revolutie komen! Zelfs vele brave burgers geloven nu in de revolutie. (…) Maar wanneer je dan bij ze aankomt met wat bijvoorbeeld in De kernpunten van het sociale vraagstuk((Het boek waarin Rudolf Steiner zijn maatschappijvisie uiteenzette. De kernpunten van het sociale vraagstuk, verscheen in 1919, vrijwel direct na het einde van de oorlog. Steiner biedt daarin zowel een diagnose van de sociale problematiek, die ook voor onze tijd nog van toepassing is, als een schets van een alternatieve maatschappij, waarin de drie gebieden cultuur, recht en economie van elkaar gescheiden zijn en autonoom verbindingen met elkaar aangaan. Hier verkrijgbaar.)) over de driegeleding staat, dan zeggen ze: dat begrijpen wij niet, dat is te ingewikkeld. Lichtenberg heeft weliswaar al gezegd: wanneer een hoofd en een boek tegen elkaar stoten en het klinkt hol, hoeft dat niet altijd aan het boek te liggen. Maar, nietwaar, niet iedereen gelooft dat, omdat het niet altijd zelfkennis is die innerlijk het sterkst ontwikkeld wordt. Toch kun je beleven dat er overal brave burgers zijn die in de revolutie geloven. Maar dan zeggen ze: nou ja, met zulke grote zaken, zulke grote gedachten kan ik me niet inlaten, vertel ons eerst maar hoe het schoenmaken gesocialiseerd moet worden, hoe de apotheken gesocialiseerd moeten worden, hoe dit of dat gesocialiseerd moet worden; je moet me eerst vertellen hoe ik in de revolutionaire staat mijn kruiderijen zal kunnen blijven verkopen. Zo merk je dan geleidelijk wat de mensen eigenlijk met zulke uitspraken bedoelen. Ze bedoelen dat alles revolutionair veranderen moet – daar zijn ze het wel mee eens – maar dan zo dat alles bij het oude blijft, zodat er uiteindelijk niets verandert.

Fragment uit een voordracht van Rudolf Steiner op 10 augustus 1919, uit: Opvoeden en onderwijzen als sociale opgave (Nearchus, 2001)

101 jaar na dato

[caption id="attachment_56055" align="alignright" width="337"] Opvoeden en onderwijzen als sociale opgave[/caption] is deze voordracht van Steiner actueler dan ooit. Steiner hield deze voordracht direct na het "einde" van WO I. De Eerste Wereldoorlog vormde het instrument om grote veranderingen in de wereld mogelijk te maken. Europa kwam in de tang van de meedogenloze, economische belangen vanuit het Westen en het geestdodende communisme vanuit het Oosten. Er vond een nieuwe wereld ordening plaats. Rudolf Steiner gaf hierop een Europees antwoord en werd, tot verrassing van velen, in de sociale chaos in Duitsland na de Eerste Wereldoorlog maatschappelijk zeer actief. Gesteund door arbeiders, maar tegengewerkt door vakbonden en politici, sprak hij voor volle zalen over een nieuwe sociale orde die recht zou doen aan de mens als geestelijk, lichamelijk en sociaal wezen. Steiner gaf met de gedachten over een maatschappelijke drieledigheid, een pretentieus concept over een samenleving die ieder mens binnen de samenleving recht zou kunnen doen. Dit is nogal wat, want de meeste "vernieuwende" ideeën blijken altijd weer onder het mom van "Je kan het niet iedereen naar de zin maken" collateral damage als normaal verschijnsel te accepteren.

Corona als instrument

Zoals ook de twee wereldoorlogen een instrument waren om de wereld tot grote veranderingen te dwingen, is ook de coronacrisis een instrument om de wereld nieuw te ordenen. De eigenlijke boodschap die we uit het bovenstaande citaat kunnen opmaken is dat we heel wakker moeten zijn dat het oude normaal, de oude structuren dus, niet in een nieuw ogend jasje als veelbelovende reset onze waarneming beneveld. De revolutie, de omwenteling, de broodnodige echte verandering die de mensheid zou kunnen dienen, moet eerst in ons zelf plaats vinden.

Wat is GEZOND VERSTAND?

rovanov — Thu, 19 Nov 2020 07:21:55 +0000

Dit bericht hebben we overgenomen van het blog Maatschappelijke Driegeleding

Zonder een ingewikkelde wetenschapsfilosofische discussie aan te gaan om duidelijk te maken wat dit precies betekent, beperken we ons voor het gemak maar tot het verschijnen van een twee wekelijks tijdschrift met deze naam, onder leiding van hoofdredacteur emeritus prof. dr. Karel Van Wolferen. Het tweede nummer is woensdag 28 oktober 2020 verschenen en is verkrijgbaar bij Ako en Bruna boekhandels. Na het eerste nummer ontstond er veel ophef waarbij zelfs Tweede Kamerleden zoals Kees Verhoeven van D66 en Lisa Westerveld van Groen Links hun ergernis uitspraken over het feit dat dit omstreden "complot"-tijdschrift zomaar daar verkrijgbaar was, open en bloot voor het grote publiek. Dit blad “Gezond Verstand” geeft voeding aan complottheorieën, zoals de mening dat de Covid- pandemie uitgerold is op basis van frauduleuze modellen. Ook de overtuiging dat het Covid19-virus een door mensen geconstrueerd virus is en zelf niet in de natuur voorkomt maar doelbewust ingezet wordt als biologisch wapen. Minister Ollogren (D66) bleef gelukkig iets nuchterder en wilde het blad niet verbieden in Bruna-winkels, maar "de winkelier moest er wel op letten waar het blad moest liggen: eerder bij de Fabeltjeskrant dan bij medische literatuur". Een rare uitspraak die dan ook veel kritiek opleverde van vooral Martin Bosma (PVV) die zich beklaagde over deze vorm van censuur. Premier Rutte die eerder nog publiekelijk liet weten zich te scharen achter Geert Wilders als het gaat om vrije meningsuiting waaronder ook spotprenten vallen en zelfs ook als die van politici afkomstig zijn. De oproep van president Erdogan van Turkije om Wilders daarvoor te berechten zal dan ook geen weerklank vinden. Na de aankondiging van het tweede nummer van Gezond Verstand ben ik vandaag naar de plaatselijke Bruna gegaan om het aan te schaffen. De eerste keer rond het middaguur kreeg ik te horen dat de dozen en kratten met tijdschriften nog niet uitgepakt waren en pas later zou gebeuren. Dat kan natuurlijk gebeuren. De tweede keer stond ik zeker een kwartier achter de metersbrede rijen met diverse tijdschriften maar zag het tijdschrift met deze titel niet liggen. Toen ik bij de balie informeerde zei de medewerker dat ze het voor mij zou pakken en draaide zich om en haalde het blad uit een laag bij de grond geplaatst kastje. Opeens voelde ik me een stiekemerd, die een obscuur of misschien wel obsceen blad in de hand gedrukt krijg, zoals dat vroeger met de playboy en andere pikante glossy’s gebeurde. Welkom in de 21^e eeuw?! Schaamde de filiaalhouder van Bruna zich voor het blad en wilde hij het niet publiekelijk uitstallen?? Was hij bang dat er bonje over zou ontstaan in zijn winkel of dat mensen er heftig op zouden reageren en zijn ruiten zouden worden ingegooid?? Dan maar liever low-profile blijven maar geïnteresseerden die erom vragen het blad wel verkopen: “handel is natuurlijk handel”. In het Algemeen Dagblad en het Eindhovens Dagblad, van vandaag, stond ook een artikel waarin meegedeeld wordt dat de Universiteit van Amsterdam zich distantieert van de uitlatingen van professor Van Wolferen en hem verwijt “bij te dragen aan desinformatie over grote problemen als het coronavirus en klimaatverandering”. Van Wolferen is momenteel 79 jaar en al sinds 2006 met emeritaat. Dit is toch op zijn minst opvallend en uitzonderlijk en gebeurt vrijwel alleen als blijkt dat een hoogleraar over de schreef is gegaan is met publicaties en bijvoorbeeld data heeft vervalst of aantoonbaar plagiaat heeft gepleegd, of corrupt blijkt te zijn, of seksueel grensoverschrijdend gedrag heeft gepleegd of zelf fysiek agressief is geweest. Dan is een academische en professionele grens overschreden en past een dergelijke stellingname. De constatering dat er een grote mate van consensus bestaat over klimaatopwarming en als boosdoener de CO2-uitstoot door mensen is juist, maar wil niet zeggen dat er niet geen deskundigen zijn die een andere mening hebben op onderdelen of bepaalde aspecten. Dat is juist goed om de discussie scherp te houden en de wetenschappelijke dialoog aan te jagen. Aan jaknikkers heb je in de wetenschappelijke wereld niets. Zou daarom heel benieuwd zijn wie binnen de Universiteit dit oordeel over Van Wolferen heeft geveld en op basis waarvan en waarom juist nu? Hopelijk toch niet alleen de persvoorlichter of de voorzitter van het College van Bestuur, die bang is voor imagoschade.

Zou dit oordeel vastgesteld zijn na een democratische stemming onder professoren? Daar zou het wel passen omdat Van Wolferen ook een professor was en dus beroepsgenoot.
Heeft hij academische onderzoeks- of publicatieregels overschreden?? Welke dan?
Zou Van Wolferen als doorgewinterde NRC-journalist het journalistieke handwerk zijn verleerd?

Van Wolferen was ook een vaak geziene gast in het videokanaal Weltschmerz op het internet . Daar heeft hij al vaker geen blad voor de mond genomen en vele discutabele uitspraken gedaan. “So what?” Waarom zijn de reacties momenteel op andersdenkenden zo fel en heetgeblakerd? Alle complotdenkers zijn bij voorbaat gediskwalificeerd als gesprekspartner. Ze moeten afgesloten worden van publieke communicatiekanalen . Zo is het You Tube kanaal van rapper Lange Frans verbannen van het internet. Hetzelfde gebeurde in het Verenigd Koninkrijk met dat van David Icke en in de Verenigde Staten met het platform QAnon. Natuurlijk betekent vrije meningsuiting niet dat je alles zomaar mag roepen of rondbazuinen en mensen mag discrimineren of beledigen of haat zaaien en oproepen tot geweld. Die grenzen zijn via de rechter te toetsen zoals nu in Nederland gebeurt bij Geert Wilders. Terecht al is het de vraag of politici sowieso “vrij en ongehinderd” moeten kunnen spreken. In het geval van professor Van Wolferen heb ik in het tijdschrift Gezond Verstand geen opruiende, haatzaaiende teksten of uitspraken gevonden maar wel kritische stellingnames tegen het Coronabeleid van de overheid, discutabele standpunten van het RIVM en "kwesties" bij de WHO . Die moeten gezegd kunnen worden zodat er onafhankelijk onderzoek naar gedaan kan worden. Het blad krijgt mijn steun al moet de hoofdredactie niet alleen bestaan uit professor Van Wolferen. Deze moet breder van samenstelling zijn zoals het tijdschrift ook artikelen laat zien van een scala aan verschillende gekwalificeerde auteurs. Voor de bronnen en literatuur bij de verschillende artikelen wordt verwezen naar de website van het blad. Jammer want die horen er juist in het blad thuis zodat het niet als fictie kan worden afgedaan. Het getuigt pas van gezond verstand als je eerst het blad leest en zelf een oordeel vormt!

Dit bericht hebben we overgenomen van het blog Maatschappelijke Driegeleding

“Doe normaal” – werk samen

rovanov — Thu, 01 Oct 2020 07:00:15 +0000

Dit bericht verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal

Al bewieroken gelovigen van de vrije markt-economie concurrentie als heilig principe, samenwerking is de substantie van de economie. Kijk maar eens naar de wereldwijd uitgesponnen arbeidsdeling, die bewerkt dat alles dat we consumeren vrucht is van een doordachte economische samenwerking. Niet concurrentie, maar samenwerking is het leidende principe in alle economische activiteit. Deze werkelijkheid wordt aan het oog onttrokken doordat ondernemingen naar maximale winst streven. Dat kan niet anders dan door leveranciers en werknemers zo weinig mogelijk te betalen, klanten of opdrachtgevers zo veel mogelijk te laten betalen – en het milieu tot kind van de rekening te maken. [caption id="attachment_55129" align="alignright" width="350"] © John Gundlach[/caption] Zeker van een afstand gezien, met een objectieve blik, is een op maximale winst gerichte onderneming in de economie een wonderlijke verschijning: als deel van een economisch proces, schakel in een samenwerkend geheel, is dit deel gericht op eigenbelang - en doet daarmee iets wat in strijd is met het geheel waarmee het verbonden is en dat het geheel, maar ook het eigen voortbestaan ondergraaft. In biologische termen: cellen die zich tegen het eigen organisme keren. Hoewel samenwerking in de moderne economie dus leidend is, is in ons bewustzijn ‘concurrentie’ in de economie niet alleen gewoon, maar ook onontbeerlijk. Veel mensen kunnen zich een economie zonder concurrentie niet voorstellen. Het aantal ‘cellen’ dat zich tegen het economisch organisme, waarvan zij onlosmakelijk deel zijn, heeft gekeerd is dan ook hoog. Een bewustzijn voor samenwerking als leidend principe in alle economische activiteit is nodig - en zal tot de stappen leiden die mogelijk en nodig zijn. Dat bewustzijn heeft eigenlijk alles te maken met gezond verstand. We kennen allemaal de verhalen over grote infrastructurele werken die worden aanbesteed en vervolgens in tijd en kosten alle ramingen overschrijden. De aanleg van snelwegen, grote bouwprojecten, tunnels en spoorwegen, vertoonde vaak grote overeenkomsten met de gang van zaken bij de ‘Zuidasdok’, een gecompliceerd project in Amsterdam dat onder meer de omlegging en aanbouw van snelweg, spoorweg en metro omvat. Het project liep al jaren, zou volgens de aanbesteding één miljard euro kosten en ligt nu stil omdat de aannemerscombinatie de risico’s niet kan en wil dragen. Interessant: ondertussen loopt er in Zwolle een groot project om de dijken te versterken. Daar werkt de opdrachtgever, het waterschap, samen met twee aannemers op basis van een open boekhouding. De drie partijen stellen gezamenlijk vast wat er precies moet gebeuren, plannen samen en berekenen gezamenlijk de prijs van dit alles. De aannemers ontvangen op die prijs een opslag van 14%, dat is hun winst en hun reservering voor eventuele onvoorziene risico’s. Het gaat hier om een project met een prijskaartje van ca 125 miljoen euro - dus niet om een studeerkamer-experimentje. Tot dusver verloopt de samenwerking naar tevredenheid. De openheid leidt tot betere samenwerking. Door al samen te werken in de fase waarin de specificaties van de werkzaamheden worden bepaald, wordt al direct bespaard en worden risico’s verminderd.

Als je er samen naar kijkt, blijkt dat het een stuk makkelijker en goedkoper kan.

En is de beperkte winst wel voldoende voor de aannemer?

We willen gewoon goed werk afleveren, binnen de prijs en binnen de tijd.

En dáárvoor is een redelijke winst goed genoeg en een flinke winst overbodig. Flinke winsten in de economie zijn sowieso niet nodig; ze vloeien ook altijd weg uit de economie, naar de eigenaren.

Het motto van dit project is eigenlijk: doe normaal, over en weer.

En zo is het ook. Hoe zou het zijn als in de economie alle tijd, kunde en inspanning die nú wordt besteed aan het te slim af zijn van de concurrentie, zou worden besteed aan het verbeteren van de samenwerking? (citaten uit: NRC, 24/1/2020) John Hogervorst

Dit bericht verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal

Wanneer JIJ jezelf niet verandert, doet een ANDER het voor je

rovanov — Sat, 26 Sep 2020 06:30:06 +0000

Het is geen nieuw verschijnsel dat onze staatsmannen zaken voor ons beslissen die zij “goed” voor ons vinden. Zij treffen maatregelen en nemen beslissingen voor ons, onafhankelijk of zij zelf ook hiervan betroffen zijn. Als onwetende, onmondige en infantiele burger, mogen we hierover zeer dankbaar zijn. Inmiddels hebben we, uit apathische gemakzucht, het grootste vertrouwen in de goedheid en alwetendheid van onze staatsmannen ontwikkelt. We accepteren deze praktijk, vanuit een intensief aangeleerde, luie onmondigheid.

Een onmondige burger

Het bevorderen van deze onmondigheid, het inspelen op ons trekje van gemakzucht onszelf te onttrekken aan verantwoordelijkheid, kent vele gezichten. Agenda 21 is een aardig groot dingetje waarmee onze wereldleiders ons gaan vertellen wat goed voor ons is, maar exemplarisch hier ook een klein voorbeeldje van Foodwatch, een organisatie die zich toelegt op de “veiligheid” van ons voedsel. Met dit soort dingen, worden we dagelijks geconfronteerd en is dan ook zeer werkzaam om ons in te prenten hoe onnozel en onmondig we toch zijn en op alle levensgebieden een “overheid” nodig hebben die over ons waakt. Er zijn nog honderden andere belangenorganisaties die allemaal alleen het beste met de burger voor hebben. Zij komen op voor de (alweer onmondige) burger en eisen dit of eisen dat van de staat. De staat moet ingrijpen, moet de burger “beschermen” door wetten, regels, boetes enz. enz. te eisen. Als onzelfstandig collectief, zijn we maar al te gretig bereidt acties zoals de Suikertaks van Foodwatch toe te juichen. [caption id="attachment_55111" align="alignright" width="350"] Afbeelding: Ruben Oppenheimer[/caption] Foodwatch eist hier een Suikertaks omdat suiker ongezond is voor mensen. Dat kan best wel zijn maar waarom laten we mensen niet de eigen verantwoordelijkheid? Men kan eisen dat tenminste alle ingrediënten op de verpakking moeten worden vermeld. Men kan mensen voorlichten over de werking van bepaalde stofjes. Maar volksopvoeding, kleineren, bevoogden? Een moeder gaf haar kind voor de TV vooral veel paprika chips te eten. Ze had gelezen dat paprika gezond was. Tja, zulke ouders zijn er ook en gaan zeer creatief met informatie om. Hier ligt dus duidelijk een opgave om helderheid te creëren.

Wie betaald, bepaald

Iedereen weet toch dat wanneer ik zelf besluit, ik dus, en dan ook wij zelf besluiten, wij dus, om morgen geen plofkip meer te kopen, deze overmorgen niet meer geproduceerd word? Probleem opgelost. Waarom zeuren er dan zoveel mensen nog over de plofkip? Waarom wijzen we met ons vingertje op een producent terwijl deze alleen dat produceert wat we blijkbaar willen. Waarom is ons hoofd in een geheel ander universum dan onze handen en handelen we niet uit ons eigen geweten? Wie betaald, bepaald. Nog een aardig voorbeeldje van “wel weten maar liever vergeten” kwamen we tegen op De Correspondent. Hoeveel verder laten we deze volksopvoeding gaan, totdat eigen verantwoordelijkheid onbekend gebied voor ons is geworden?

Staat: terug in je hok! Mens: neem zelf je verantwoording

Uit gemakzucht laten we maar al te graag onze zaakjes door anderen oplossen. Zo laten wij het zelf toe – of sterker nog – wij roepen erom dat de staat zaakjes voor ons regelt. Links en rechts in het politieke spectrum horen we de roep naar sterk leiderschap of collectieve eenheid. Beide bewegingen leveren de individuele soevereiniteit in en we vinden de motivatie van ons handelen buiten onszelf. Op Wakkermens zijn vele artikelen te vinden (bijvoorbeeld hier) die een frisse, andere kijk op de samenleving mogelijk zou kunnen maken. Maar daar moet je dan wel zelf mee aan de slag gaan. Waar verlangen we, terecht, naar vrijheid? Waar eisen we het gelijkheidsprincipe? En waar appelleren we aan een zinvolle samenwerking? Onze samenleving is verworden tot een onoverzichtelijke kluwen (het oude normaal!). Een eenheidsbrij die ons de vrijheid neemt, die de ongelijkheid bevordert en een samen – werking onderbindt. Het kost veel energie deze kluwen te ont-kluwen en dit moet eerst in ons eigen denken plaats vinden. We moeten gaan inzien dat we binnen de samenleving niet alles meer over een kam kunnen scheren.

Sociale ontwrichting

Sinds het Corona-incident wordt zelfs de sociale afstand onder dreiging van boetes verplicht! Dit soort absurde ontwikkelingen moeten in grotere samenhangen geplaatst worden. Zo vindt er sinds ca. 10 jaar, door o.a. digitale media, een ongelooflijke individuele vereenzaming plaats. Nee, dit is geen complottheorie, ik schets hier alleen wat voor iedereen waarneembaar is. Toeval? Wellicht. De uitkomst is definitief destructief voor het samen–leven. Laten we zoeken naar een nieuw ideaal. Wanneer we dit niet zelf oppakken, zullen andere dat voor ons doen en zal er een nieuw normaal ontstaan (normaal betekend genormeerd), wat niet het ideaal voor mens en samenleving zal zijn.