Politiek | Wakkermens

De wanideeën van het tijdschrift “Foreign Affairs”

FZ — Sun, 28 Apr 2024 13:22:05 +0000

Foreign Affairs is een tijdschrift dat namens de gezaghebbende Think Tank Council on Foreign Relations uitgegeven wordt. Deze Think Tank lijkt samen met diegene van de Rand Corporation het buitenlandse beleid van de VS te bepalen. In een artikel heeft Foreign Affairs onlangs geopperd dat Europe—but Not NATO—Should Send Troops to Ukraine. De EU-staten zouden dus troepen naar de Oekraïne moeten sturen zonder de VS, d.w.z. zonder de NAVO. De Europese troepen zouden afgeslacht worden, zonder dat de VS erbij betrokken is, maar wel lekker aan geleverde wapens verdient((vergelijk hiertoe een artikel van Anti-Spiegel, Bis zum letzten Europäer — Council on Foreign Relations fordert Kriegseintritt Europas, aber ohne die USA)) Over Foreign Affairs is bij Apolut een ook ander interessant artikel van Rainer Rupp verschenen. Ik heb dit artikel vertaald, of beter gezegd door de Kunstmatige Intelligentie laten vertalen. Mijn beroep als vertaalster wordt langzaam obsoleet, vroeger waren de resultaten van een computervertaling tenminste nog lachwekkend, maar nu is de techniek zover vooruitgegaan dat ik overbodig geworden ben. Ik heb de Nederlandse tekst nog wel geredigeerd. [caption id="attachment_62364" align="aligncenter" width="1024"] Let wel: dit is geen video, maar een screenshot[/caption]

Vijf waanzinnige scenario's voor de toekomst van Rusland

Een vooraanstaande Ruslanddeskundige en regeringsadviseur uit de VS spreekt over de toekomst van Rusland en biedt een scherp inzicht in de heersende mentaliteit in Washington en dus ook in de NAVO en de EU. Op donderdag 18 april, net op tijd voor de beslissing van het lagerhuis van het Amerikaanse Congres (Huis van Afgevaardigden) in Washington op 20 april over nog eens tientallen miljarden dollars aan “hulp” aan de Oekraïne, publiceerde “Foreign Affairs” een lang artikel op hun website met de titel “The Five Futures of Russia - And How America Can Prepare for Whatever Comes Next”. Twee dagen later, op zaterdag, keurde het Huis van Afgevaardigden van het Amerikaanse Congres ook een wapenhulppakket van 95 miljard dollar goed voor de huidige en toekomstige oorlogen van zijn proxies in Oost-Europa, het Midden-Oosten en Azië, met een meerderheid van Republikeinse stemmen. Het leeuwendeel van het totale bedrag, namelijk 61 miljard dollar, gaat naar de neonazi's in Kiev, 26,3 miljard dollar naar de genocidale zionisten in Israël en iets minder dan 8 miljard dollar naar de anti-Chinese marionetten van de VS in Taiwan. Tegelijkertijd nam het Huis van Afgevaardigden maatregelen aan om

de verkoop van TikTok aan Amerikaanse investeerders af te dwingen,
bevroren Russische tegoeden in beslag te nemen en aan de Oekraïne te schenken,
verdere sancties en andere strafmaatregelen op te leggen aan Rusland, China en Iran.

De laatste drie maatregelen werden door het Huis van Afgevaardigden aangenomen met een nog overweldigender meerderheid van 360 tegen 58 stemmen. Gezien de jarenlange agitatie door zogenaamd “gerenommeerde” denktanks en “kwaliteitsmedia” tegen Rusland, China en Iran en tegen alle andere landen die zich verzetten tegen de hegemoon in Washington, was deze uitslag echter geen verrassing. Voordat we in detail ingaan op de waanzin die een vooraanstaande Amerikaanse expert op het gebied van Rusland en regeringsadviseur mag verspreiden op Foreign Affairs, moet worden opgemerkt dat dit tijdschrift behoort tot de prestigieuze denktank United States Council for Foreign Relations (CFR). De oprichting ervan dateert uit 1922 in New York en het is omgeven door een aura van staatspolitieke traditie en analyses op het hoogste niveau, want naast talloze deskundigen op het gebied van buitenlands beleid, academici en auteurs, hebben altijd ook veel voormalige ministers van Buitenlandse Zaken, ministers van Financiën en hooggeplaatste diplomaten deel uitgemaakt van de CFR. Maar het aandeel van hooggeplaatste politici spreekt niet langer voor kwaliteit. Door het intellectuele kaliber van de huidige Amerikaanse politici en de wijdverspreide corruptie van het Amerikaanse politieke leven door de alomtegenwoordige lobby's boordevol geld en invloed, zijn de Amerikaanse denktanks ook niet meer wat ze geweest zijn. Ze hebben hetzelfde probleem als computers die kunstmatige intelligentiesoftware gebruiken om politieke analyses te maken. In beide gevallen geldt dat als je het systeem voedt met onzin en wensdenken, er alleen maar onzin uit kan komen. Zoals meestal het geval is met alle ooit zeer gerespecteerde Amerikaanse instellingen, voedt ook de Council for Foreign Relations zich op zijn weg naar beneden alleen maar met het prestige uit het verleden. De zogenaamde “CFR denktank” is steeds minder in staat om te verbergen dat haar publicaties en pr-werk niets meer zijn dan een lobbymachine voor het Amerikaanse militair-industriële complex (MIC), ook al is het een zeer invloedrijke. Dit Amerikaanse MIC bestaat al lang niet meer alleen uit wapenhandelaren oude stijl. In de afgelopen decennia is het MIC uitgegroeid tot een eindeloos aantal advies- en dienstverlenende bedrijven op het gebied van veiligheidsbeleid, van softwarebedrijven en denktanks tot veiligheids- en huurlingenfirma's die tienduizenden privé-soldaten onder contract hebben en over de hele wereld worden ingezet. Samen behoren deze bedrijven tot de meest winstgevende in de Amerikaanse krijgersstaat, die nog maar weinig andere bloeiende industrieën heeft. Zonder voortdurende oorlogen, die gefinancierd worden door steeds grotere schulden, zou deze Amerikaanse economie in een diepe structurele crisis belanden. Op dit moment groeit de schuld van de Amerikaanse overheid elke 100 dagen met een biljoen (duizend miljard) dollar. Iedereen weet dat dit zal eindigen in een catastrofe voor de VS, het enige waar nog over gediscussieerd wordt is het “wanneer”. Nu naar het CFR-artikel dat aan het begin werd genoemd over de 5 toekomstperspectieven voor Rusland. De auteur is Stephen Kotkin, een Amerikaans historicus. Als lid van verschillende invloedrijke denktanks adviseert hij niet alleen een aantal Amerikaanse ministeries en agentschappen, maar ook de National Intelligence Council ((https://www.intelligence.gov/how-the-ic-works)) , die nu 18 Amerikaanse inlichtingendiensten omvat. Aan het begin van zijn “analyse” is de “Rusland-expert” Kotkin behoorlijk realistisch als hij schrijft dat Washington “op een hardhandige manier” heeft geleerd dat het niet over de nodige hefbomen en chantagemiddelen beschikt om landen als Rusland en China te veranderen volgens de ideeën van de VS. Hij ziet de reden hiervoor in het feit dat deze landen zijn ontstaan als imperia op de Euraziatische landmassa en zichzelf zien als oude beschavingen. Dit was allemaal lang voor de oprichting van de Verenigde Staten, laat staan voor de opkomst van het zogenaamde “Westen”, dat hen nu wil voorschrijven wat beschaving is. Washington en zijn partners moeten daarom niet overdrijven als het bijvoorbeeld gaat om het beïnvloeden van de koers van Rusland. In plaats daarvan moeten ze zich voorbereiden op wat zich in Rusland zou kunnen ontwikkelen. Maar hier houdt het realisme van Kotkin op en in de volgende 5 scenario's voert het typische Amerikaanse wensdenken over Rusland en zijn rol in een door de VS gedomineerde wereld weer de boventoon.

Scenario 1: Rusland wordt net als Frankrijk

Volgens Kotkin heeft Rusland - net als Frankrijk - een constitutionele en monarchale traditie die zal blijven bestaan, ongeacht de aard van het toekomstige politieke systeem, evenals een zogenaamd “beladen revolutionaire traditie” die ook niet meer bestaat, maar voortleeft in instellingen en herinneringen als een bron van inspiratie en waarschuwing. Volgens Kotkin zou de Franse manier het dichtst in de buurt komen van een realistisch model voor een welvarend, vreedzaam Rusland als het land maar een politicus als generaal De Gaulle zou voortbrengen. Hij zou kunnen helpen om een liberale orde in Rusland te introduceren en deze van bovenaf te consolideren. Zo'n persoonlijkheid is op de middellange termijn echter niet aan de Russische horizon te vinden. Kotkin ziet duidelijk over het hoofd dat de overgrote meerderheid van de multi-etnische staat Rusland diep geworteld is in de respectieve tradities. Bovendien is er sinds de chaos van de Jeltsin-jaren en in het licht van de steeds alarmerender sociale uitwassen in het Westen in Rusland een diepe afkeer ontstaan tegen het liberalisme van het “collectieve Westen”. Er zijn echter wel groepen onder jonge Russen die sympathiseren met de ideeën van Westerse Groenen en Linksen. Maar zelfs onder mensen van dezelfde leeftijd zijn ze een uitzondering en ook een irrelevante factor in de politiek. In dit scenario lijkt Kotkin ook volledig te zijn vergeten dat Frankrijk allang zijn soevereiniteit heeft verloren en nu een vazalstaat is van de VS.

Scenario 2: een teruggetrokken Rusland

Volgens dit scenario zou Poetin uitgedaagd kunnen worden door een autoritaire, nationalistische leider die traditionele waarden voorstaat, antiwesterse standpunten inneemt en ideologieën ontleent aan Slavofilisme, Eurazianisme en Oosters-orthodoxie. Zo'n nationalistische leider zou zich vooral zorgen maken over de economische toekomst van Rusland op de lange termijn en Poetin van het falen ervan de schuld geven. Kotkin ontwikkelt het idee dat zo'n radicaal antiwesterse nationalist de aanhangers van Poetin voor zich zou kunnen winnen door hen ervan te overtuigen dat de oorlog in de Oekraïne schadelijk is voor Rusland, vooral omdat Rusland vitale Europese banden voorgoed dreigt te verliezen en afhankelijk dreigt te worden van China. Kotkins constructie is niet alleen wereldvreemd, maar ronduit avontuurlijk. De banden met Europa, die volgens Kotkin van levensbelang zijn voor Rusland, zijn momenteel niet te onderkennen. Het tegendeel is echter waar, want West-Europa heeft Rusland nodig. Rusland heeft de plotselinge invoering van extreme Westerse sancties glansrijk doorstaan en is nu sterker dan voorheen. In West-Europa is dat niet het geval. Bovendien zijn de Russen niet vergeten welke landen het tot hun officieel verklaarde doel hebben gemaakt om Rusland te ruïneren, strategisch te verzwakken of zelfs op te delen in vele makkelijker te hanteren delen. Dat was niet China! Ook in scenario 2 klinkt bij Kotkin weer het wensdenken van bepaalde kringen binnen het Amerikaanse oorlogsestablishment duidelijk door.

Scenario 3: Rusland als vazal van China

In dit derde scenario muteren het Chinees-Russische onbeperkte strategische partnerschap en de sterke persoonlijke banden tussen Poetin en Xi in een ontwikkeling waardoor Rusland uiteindelijk een vazal van China wordt. Kotkin stelt dat de sociale en culturele relaties tussen de twee volkeren oppervlakkig zullen blijven en dat de Russen cultureel Europees georiënteerd zijn en daarom uiteindelijk het Chinese juk van zich af zullen werpen, net zoals ze dat vele eeuwen geleden deden met het Mongoolse juk. Met deze historische analogie, die Kotkin presenteert in scenario 3, laat de auteur zien dat hij volledig in zijn “westerse bubbel” leeft, dat hij niet alleen een heel gebrekkig inzicht heeft in de Russische geschiedenis en de hedendaagse samenleving, maar ook vrijwel niets weet over de Chinese geschiedenis.

Scenario 4: Rusland als een kopie van Noord-Korea

Volgens Kotkin kan Rusland ook zoiets worden als een gigantisch Noord-Korea: politiek repressief in eigen land, internationaal geïsoleerd en bewapend met kernwapens en volledig afhankelijk van China, maar tegelijkertijd nog steeds in staat om Peking op bepaalde gebieden te trotseren. In dit scenario zou de taak om te voorkomen dat Rusland zich weer naar het Westen wendt bovenaan op de prioriteitenlijst van het Chinese leiderschap staan. Want een naar de VS neigend Rusland, zou de anti-Chinese positie van Washington aanzienlijk kunnen versterken. Dit scenario van de grote expert Kotkin is zo idioot dat het geen verder commentaar behoeft.

Scenario 5: Rusland verkeert in chaos

In dit scenario, dat vooral populair is in de VS, van een Rusland dat de controle kwijt is, met binnenlandse muiterij, een of meer grote natuurrampen die de autoriteiten en het Kremlin niet aankunnen, of een ongeluk of opzettelijke sabotage van Russische nucleaire installaties, gecombineerd met de al dan niet toevallige dood van een leider van het Kremlin, kan dit alles leiden tot chaos en een machtsvacuüm dat sommige buurlanden van Rusland (bijvoorbeeld de Oekraïne) zouden kunnen uitbuiten om gebieden die zij voor zich opeisen te “heroveren”. Te midden van een dergelijke chaos zouden criminele syndicaten en cybercriminelen ongestraft hun gang kunnen gaan. Nucleaire en biologische wapens en de wetenschappers die ze ontwikkelen zouden naar alle windstreken verspreid kunnen worden, aldus Kotkin.

Wat opvalt aan de vijf scenario's die naar voren zijn gebracht door Kotkin, een Ruslanddeskundige die erkenning geniet in de VS, is dat ze - in overeenstemming met het Amerikaanse denken - alleen rampzalige vooruitzichten voor Rusland bevatten. Toch heeft Rusland, het grootste land ter wereld, niet alleen ongelooflijke hoeveelheden energie en andere grondstoffen, het is ook de grootste voedselexporteur ter wereld. Rusland heeft niet alleen een enorm industrieel potentieel, maar - in tegenstelling tot de VS - ook een hoogopgeleide samenleving met uitstekende wetenschappers en wiskundigen. Tegen deze achtergrond is het ongelooflijk dat Kotkin het meest waarschijnlijke scenario voor Rusland afdoet als een utopie. Voor hem en zijn westerse collega's is het simpelweg ondenkbaar dat Rusland zich als onafhankelijke Euraziatische macht zal ontwikkelen tot een van de polen van de opkomende multipolaire wereld. Met de typische Amerikaanse arrogantie tegenover Rusland, die culmineerde in Obama's opmerking dat Rusland slechts “een benzinestation met kernwapens” is, beweert Kotkin ook dat het enige wat Rusland naast kernwapen te bieden heeft

“het exporteren van grondstoffen en politiek tuig is, en van getalenteerde mensen (braindrain).”

Hij legt verder op een totaal a-historische manier uit, dat Rusland zich nooit als grootmacht had kunnen doen gelden als het geen nauwe betrekkingen met Europa had gehad. De toekomst van Rusland staat derhalve aan een keerpunt: De ene weg is een riskante afdrijving naar een diepere Chinese omarming, de andere is tegen alle verwachtingen in een terugkeer naar Europa. Kotkin adviseert het Amerikaanse leiderschap daarom,

“om de militaire druk op Rusland overeind te houden en tegelijkertijd om Moskou te stimuleren zich uit de Oekraïne terug te trekken.”

Daartoe zouden creatieve, politieke hefbomen moeten worden gecreëerd met behulp van militaire instrumenten. Tegelijkertijd zou het volgens Kotkin ook nodig zijn om - in nauwe samenwerking met de bondgenoten en partners van de VS -

“om de uitwisseling met invloedrijke maar niet-gouvernementele persoonlijkheden in Rusland te bevorderen”,

waarmee natuurlijk anti-Russische politieke ondermijning en sociale destabilisatie met behulp van figuren als Navalny worden bedoeld. Tot slot, adviseert Kotkin de oorlogsstokers in Washington om zich niet alleen voor te bereiden op de mogelijkheid van een nationalistische heroriëntatie van Rusland, maar ook om zo'n heroriëntatie “gretig te bevorderen”. Kotkin vreest namelijk dat Poetin zijn oorlogsdoelen in de Oekraïne zou kunnen bereiken, voordat een nationalistische Russische officier of ambtenaar de kans krijgt om de macht te grijpen. De hoge kosten voor Rusland in de Oekraïne zouden echter voort blijven bestaan, indien het conflict zou omslaan van een uitputtingsoorlog in een Oekraïense opstand tegen de Russische bezetters. In deze context geeft Kotkin echter toe dat de Verenigde Staten niet langer het goede voorbeeld geven in de wereld zoals ze dat vroeger wel deden. De VS stonden vroeger voor hun bondgenoten en partners synoniem met economische kansen. Vandaag de dag hebben ze deze rol afgestaan aan China.

“Om het verloren terrein terug te winnen en de motor van sociale mobiliteit in eigen land weer op gang te brengen, moeten de Verenigde Staten, die slechts 1,5 miljoen wiskundeleraren hebben en hun kennis van het vak moeten importeren uit Oost- en Zuid-Azië, een programma lanceren om binnen tien jaar een miljoen nieuwe wiskundeleraren op te leiden”.

Investeren in mensen en huisvesting en het herontdekken van een gevoel van burgerschap in de VS zou essentieel zijn. Maar mobilisatie voor wetenschap en nationale projecten alleen zou geen garantie zijn voor gelijke kansen in eigen land. Maar een dergelijk beleid zou een belangrijk begin zijn, een terugkeer naar de beproefde formule die de nationale macht van de VS zou kunnen herstellen in combinatie met de internationale leidersrol van Amerika, aldus Kotkin, die duidelijk niet erkent, of niet wil erkennen, dat dit voor de VS een gepasseerd station is en dat de neergang van de VS en het daarmee gepaard gaande statusverlies niet langer kan worden verhinderd. Als apolut-lezers zich voortdurend verbazen over het ondoordachte beleid van de VS en hun vazallen in Duitsland, hun hoofd schudden als ze de westerse maatregelen tegen Rusland in het honderd zien lopen en zich vaak schamen als ze zien hoe de toppolitici in de VS/NAVO/EU van de ene pijnlijke situatie in de andere strompelen, dan is dat vooral te wijten aan de waardeloze experts in de Amerikaanse en westerse denktanks en in de inlichtingendiensten. Zij zijn al lang niet meer in staat of bereid om echte analyses te leveren. Want de “experts” weten precies wat hun politieke meesters willen en ze buigen de feiten in hun rapporten zodanig om dat hun deskundige mening het gewenste politieke narratief ondersteunt. Zo stellen ze hun inkomen en prestige veilig.

Poetin beantwoordt vragen

FZ — Mon, 25 Dec 2023 14:38:38 +0000

Impressies van de jaarlijkse persconferentie van 14 december 2023

[caption id="attachment_62157" align="aligncenter" width="350"] Vragen per SMS, hier wordt bijvoorbeeld gevraagd welke rang Poetin in de Russische vechtsport SAMO heeft.[/caption]

[caption id="attachment_62158" align="aligncenter" width="350"] Directe videoverbinding naar het front. Een oorlogscorrespondent stelt namens de troepen een vraag.[/caption]

In de afgelopen jaren waren er altijd twee evenementen, namelijk de jaarlijkse persconferentie en een soort vragenuurtje voor de burgers, de "directe lijn". Om onbekende redenen werden deze twee formaten dit jaar gemengd, wat op mij een wat rommelige indruk maakte. In tegenstelling tot wat de westerse pers beweert, was het evenement niet strak geregisseerd en maakte een spontane indruk. Vroeger waren deze persconferenties een soort mega-event, waarbij wel 2000 journalisten uit binnen en buitenland aanwezig waren. Nu bevonden zich in de zaal relatief weinig genodigden, de buitenlandse journalisten waren op één hand te tellen. In twee weken tijd waren meer dan 2 miljoen vragen bij de organisatie binnen gekomen, waarvan beloofd is dat deze in de komende maanden allemaal beantwoord zullen worden. Ook tijdens de bijeenkomst bestond er nog gelegenheid om via SMS vragen te stellen.((Het Kremlin heeft een hele reeks foto's van het event online gesteld, het is wel interessant om deze eens te bekijken.)) Dmitri Peskov, de persspreker van Poetin, probeerde het geheel in goede orde te laten verlopen, en koos de vragenstellers uit. Poetin gaf herhaaldelijk de voorkeur aan een andere volgorde en bracht zo Peskov's schema in de war.

De buitenlandse pers doet weer eens schamper over het event, zo schrijft de NOS (een paar citaten): Poetin in jaarlijkse vragenshow: nieuwe mobilisatiegolf nu niet nodig Elk jaar geeft Poetin de Russische bevolking de kans om vragen aan hem te stellen. Persbureau AP wijst erop dat het vragenvuur strak wordt geregisseerd en weinig te maken heeft met het afleggen van verantwoording. "Het draait vooral om spektakel, niet om inspraak." Poetin verwees naar de gedeeltelijke mobilisatie die hij zelf op 21 september 2022 had afgekondigd. Die mobilisatiegolf zorgde volgens opiniepeilingen voor enorme onrust binnen de Russische samenleving. Volgens mensenrechtenactivisten werden de afgelopen maanden alle zeilen bijgezet om zoveel mogelijk dienstplichtigen op te roepen, wat wijst op een grote behoefte aan extra manschappen. Bij veel rekruteringsbureaus liep het naar verluid niet storm het afgelopen jaar. Vastgezette Amerikaanse journalist Naar aanleiding van een vraag van The New York Times ging Poetin ook in op het lot van de Amerikaanse journalist Evan Gershkovitch, die sinds maart vastzit op verdenking van spionage. De Russische autoriteiten hebben evenwel nooit concreet bewijs geleverd voor de beschuldiging. Achter de schermen wordt intensief onderhandeld over een uitwisseling van Gershkovich en nog een andere Amerikaan, Paul Whelan. Ook hij wordt van spionage verdacht. "Dit is misschien wel positief voor ons"((Voor ons??? Westerse journalisten tegen het rijk van he kwaad?)), zegt de Nederlandse journalist Pjotr Sauer, een goede vriend van Gershkovich. De Russen zouden bereid zijn Gershkovich te ruilen voor een voormalige kolonel van de Russische veiligheidsdienst FSB.

Het bericht van de NOS beperkt zich tot twee onderwerpen, namelijk de mobilisatie en de gevangen Amerikaanse journalist/spion. Poetin heeft vier uur lang vragen beantwoord, waarbij heel veel onderwerpen aan bod kwamen. Het spectrum van de vragen omvatte geopolitiek, de hoogte van de uitkeringen de toekomstsperspectieven van gewonde soldaten, de bouw van nieuwe wegen en spoorwegen en ik ben steeds verbaasd hoeveel kennis Poetin ad hoc present heeft. Zoals gezegd, had ik niet de indruk dat de vragenstellers zorgvuldig uitgekozen waren en Poetin zich op alle vragen kon voorbereiden. En dan nog, hij heeft in die 4 uur 67 vragen beantwoord - een opmerkelijke prestatie - en dat alles zonder teleprompter. Het evenement was duidelijk voor de Russische bevolking bedoeld en niet voor de buitenlandse pers. In de westerse berichtgeving wordt er alles aan gedaan om Rusland in een slecht daglicht te stellen, als het mogelijk is om dingen op verschillende manieren te interpreteren, dan wordt altijd voor de meest negatieve insteek gekozen. Rusland heeft het Westen afgeschreven en heeft de houding "ze doen maar". [caption id="attachment_62163" align="alignright" width="350"] De journalist van de BBC is zeer verbolgen over het feit dat hij vier uur lang geen kans kreeg een vraag te stellen. De volgende dag heeft hij het in een vrij giftig artikel over: "Een kijkje in de zorgvuldig gechoreografeerde jaarlijkse nieuwsconferentie van Poetin"[/caption] Er kwamen ook "kleinigheden" aan bod, die echter voor de "gewone Rus" heel belangrijk zijn. Een oudere vrouw vroeg: "Waarom zijn de eieren tegenwoordig zo duur? Worden ze door gouden kippen gelegd?" Door de westerse pers werd deze vraag onmiddellijk aangegrepen om aan te tonen hoe belabberd de Russische economie ervoor staat. De persconferentie was misschien ook bedoeld om het handjevol westerse journalisten hun plaats te wijzen. Er was een grappige scene toen Peskov voorstelde nu wat vragen van buitenlandse journalisten te beantwoorden, te beginnen met The New York Times. Poetin antwoordde: "nee, laten we met Xinhua (Chinees persbureau) beginnen." BBC News-journalist Steve Rosenberg was verontwaardigd: "nu heb ik vier uur lang naar de Russische president geluisterd, maar kon geen enkele vraag stellen. Hoe kan het dat de BBC zelfs niet aan het woord kwam?" Wat een breekbare ego's hebben die westerse media toch!((Citaat van Tsargrad TV)) Poetin heeft tijdens de persconferentie eigenlijk niets spectaculairs gezegd, in het algemeen klonk overal de boodschap door: het gaat goed met Russland. De reële inkomens gaan omhoog, er is praktisch geen werkeloosheid, er heerst nu eerder een krapte op de arbeidsmarkt. De levensverwachting is gestegen en ligt nu bij 74 jaar. Dit is dan ook de reden waarom de westerse pers nu zo een ophef over de persconferentie maakt, dit alles zijn feiten die men liever niet wil horen.

Poetin laat over het algemeen heel weinig over zijn privéleven los, daarom vond ik het interessant dat hij ook wat persoonlijke vragen beantwoord heeft. Onder andere werd hij gevraagd, hoe hij zijn drukke programma volhield.

Hoe overleeft u de stress dat de hele "rotte wereld" tegen u is?
Hoe blijft u gemotiveerd om alles te doen wat u doet?

Ik weet dat er in Europa en in de Verenigde Staten veel mensen vinden dat we het juiste doen. We zijn niet bang om voor onze nationale belangen te vechten zonder daarbij inbreuk te doen aan de belangen van anderen. En dat wordt door heel veel mensen gewaardeerd. Op de vraag naar stress en dergelijke, naar wat ons helpt om te overleven als we worden aangevallen, kan ik alleen en zonder enige pathos antwoorden - plichtsgevoel. Ik ben er in de loop der jaren aan gewend geraakt dat je moet proberen het belangrijkste te kiezen en er alles aan moet doen om je doelen te bereiken, zonder rekening te houden met alle bijzaken. Natuurlijk moet het gezichtsveld niettemin breed zijn, je moet alles trachten te begrijpen en te analyseren. Maar je moet vol vertrouwen op je doel afgaan, indien je van de juistheid van wat je doet overtuigd bent, en dat ben ik. De laatste vraag luidde: Vladimir Vladimirovitsj, u hebt zelf gezegd dat de wereld nooit meer dezelfde zal zijn. Als u de kans had, wat zou u dan zeggen tegen Vladimir Poetin in 2000? Welk advies zou u hem geven? Waar zou je hem voor waarschuwen? Heeft u ergens spijt van? Poetin antwoord:

Wat ik zou zeggen? Ik zou zeggen: we gaan de goede kant op, kameraden.
Waar zou ik tegen waarschuwen? Naïviteit en overmatig vertrouwen in onze zogenaamde partners.
Welke raad zou ik de jonge Poetin op weg willen geven? Vertrouw het fantastische Russische volk. Dit geloof is de sleutel tot succes tijdens deze heropleving, in de opbouw en ontwikkeling van Rusland.

Ook na afloop van de vier uur was Poetin nog wel fit genoeg om vragen van de "huisreporter"((Er is een wekelijks TV programma Moskou, Kremlin, Petin, waarbij zo ongeveer het hele week-programma van Poetin belicht wordt. Pavel Zaroebin lijkt niets anders te doen dan Poetin te volgen)) te beantwoorden. Zaroebin vraagt na wat Poetin met de naïviteit bedoeld had. Was u toen werkelijk naïef? Ja! In zekere zin was ik naïef ondanks het feit dat ik toen al bijna 20 jaar voor de KGB gewerkt had, plaatsvervanger van de burgemeester van Petersburg geweest was en daarna in de regering zat, had ik nog steeds de naïeve voorstelling dat de hele wereld en vooral het zogenaamd geciviliseerde gedeelte van wereld, wel had begrepen wat er was gebeurd met Rusland. Dat het is uitgegroeid tot een heel ander land, dat er is geen ideologische tegenstellingen meer bestonden en dus ook geen reden voor een confrontatie. Toen de westerse landen desondanks separatisme en terrorisme aanwakkerden, schreef ik dat aan zekere een luiheid van denken toe, dat ze gewoon nog niet aan de gedachte gewend waren, dat Rusland een heel ander land was dan de Sovjet-Unie. Er was een hele klasse van ambtenaren die niets anders geleerd hadden, dan de Sovjet-Unie te bevechten. De realiteit was echter dat men ervan overtuigd was dat Rusland nog verder uiteen zou vallen - volgens Brzezinski in vijf delen - en dat deze delen dan makkelijker te onderwerpen zouden zijn. De natuurlijke bronnen konden dan door het Westen geëxpoiteerd worden. Maar dat alles heb ik pas later begrepen.

Impressies van Poetins toespraak tot de Federale Vergadering

FZ — Wed, 22 Feb 2023 22:37:58 +0000

Op 21 februari 2023 heeft Vladimir Poetin zijn jaarlijkse toespraak tot de Federale Vergadering gehouden. De toespraak werd in het Westen met spanning verwacht, eigenlijk was voorspeld (door het Westen) dat Poetin een soort "Wollt ihr den totalen Krieg?" toespraak zou houden en de NAVO de oorlog zou verklaren. Dit gebeurde echter niet, Poetin heeft bijna 2 uur gesproken en het zwaartepunt van zijn toespraak lag duidelijk op de Russische economie.((De hele toespraak is in het Russisch te vinden op de Kremlin-website en in het Engels )) Je zou de toespraak tot de Federale Vergadering met Prinsjesdag kunnen vergelijken, of met de Amerikaanse State of the Union - een soort overzicht over de toestand van de natie. Het werd duidelijk dat de banden tussen Russland en het Westen grondig en voor jaren verstoord zullen zijn. Poetin neemt dan ook geen blad meer voor de mond als hij over het Westen spreekt. Vroeger werd het Westen met "onze westerse partners" of "collega's" aangeduid, dat is nu veranderd. Maar anders dan in het Westen, uit Poetin geen op de persoon gerichte beschuldigingen, hij heeft het ook niet een over specifieke landen, alleen nog maar over het collectieve Westen. Uitspraken als "Biden moet weg" zul je van Poetin nooit horen. De tweede gebeurtenis van belang is dat het START-Verdrag voorlopig opgeschort wordt. Poetin onderstreepte in zijn toespraak dat Rusland zich niet terugtrekt uit het NEW START-verdrag en het niet opzegt, maar alleen de uitvoering ervan opschort.((Thomas Röper geeft in de Anti-Spiegel een goed overzicht over de verdragen over kernwapens die de VS en Rusland hebben gesloten. Het NEW START-verdrag Er bestond een aantal ontwapeningsverdragen tussen Rusland en de VS, die de VS bijna allemaal eenzijdig hebben opgezegd. Het eerste was het ABM-verdrag inzake het verbod op raketafweersystemen, dat door de Amerikaanse president Bush junior werd opgezegd om in Europa een "raketafweersysteem" op te zetten, dat in werkelijkheid geen defensief maar een offensief systeem is, omdat de Mk-41 draagraketten zowel de defensieve raketten als potentieel nucleaire offensieve kruisraketten kunnen afvuren. Het tweede belangrijke ontwapeningsverdrag was het INF-verdrag, dat het verbod regelde op terrestrische nucleaire korte- en middellangeafstandsraketten. Het INF-verdrag was uiterst belangrijk, vooral voor Europa, omdat korte- en middellangeafstandsraketten geen bedreiging vormen voor de VS, die ver genoeg weg zijn, maar wel voor Europese landen. Deze raketten bereiken hun doelen binnen enkele minuten en er is vrijwel geen waarschuwingstijd. Dit verdrag is in 2018 onder president Trump door de VS opgezegd. Alleen het NEW START-verdrag tussen Rusland en de VS om inzetbare strategische kernwapens te beperken bestaat nog, nadat de Amerikaanse president Biden als een van zijn eerste daden na zijn inauguratie op de valreep en kort voor het aflopen van het verdrag instemde met een verlenging. De onderhandelingen over een vervolgverdrag hadden daarna moeten beginnen, maar liggen stil. Nadat het NEW START-verdrag in 2021 was verlengd, is er maandenlang geen overleg geweest over de uitvoering ervan en, belangrijker nog, over een vervolgverdrag, waarbij de hele bedoeling van het verlengen van het verdrag was om tijd te kopen om over een nieuw verdrag te onderhandelen. Uiteindelijk bood het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken een bijeenkomst aan om de problemen te bespreken. Vlak voor de bijeenkomst stelden de VS echter voorwaarden in verband met de gebeurtenissen in Oekraïne. De voorwaarden hadden niets te maken met het onderwerp van de bijeenkomst en de eisen waren { uiteraard } onaanvaardbaar voor Rusland, hetgeen in Washington bekend was. De bijeenkomst ging dus niet door. Het probleem van de controles Het grootste probleem is dat de in het NEW-START verdrag afgesproken wederzijdse inspecties van strategische kernwapens niet meer plaatsvinden, omdat de VS Russische inspecteurs al geruime tijd de benodigde inreisvisa ontzeggen en ook Russische vliegtuigen, waarmee de Russische delegaties het land in zouden kunnen, als gevolg van de Russische sancties niet toelaten. Op die manier verhinderen de VS al geruime tijd Russische inspecties van hun sites. Rusland reageerde hierop in aug 2022 en verbood ook Amerikaanse specialisten om Russische sites te inspecteren. De kwestie is niet nieuw, ik heb er keer op keer over bericht. Het Russische standpunt is ook niet nieuw en is keer op keer uitgelegd door ambtenaren. In december 2022 heb ik hier voor het laatst over bericht en een artikel gepubliceerd waarin de problemen van de wederzijdse controles en het Russische standpunt zeer gedetailleerd werden weergegeven. Begin februari 2023 klaagden de VS dat Rusland de in het NEW START-verdrag overeengekomen controles niet toestond. Zoals blijkt is dit niet zo waar, want het waren de VS die als eerste begonnen met het verhinderen van de overeengekomen controles van hun strategische kernwapens door Rusland. Rusland reageerde pas daarna en verhinderde op zijn beurt dat de VS zijn kernwapens controleerde. De opschorting van het NEW-START verdrag Nu heeft de Russische president Poetin in zijn toespraak tot de natie aangekondigd dat Rusland de uitvoering van het NEW-START verdrag zal opschorten. Als reden gaf hij op dat het in de huidige situatie onaanvaardbaar is voor Rusland om Amerikaanse inspecteurs toe te laten tot zijn strategische kernwapensites, terwijl de VS Oekraïne openlijk steunt bij het aanvallen van diezelfde sites. Hij noemde specifiek de Russische luchthavens voor strategische bommenwerpers, die al door Kiev zijn aangevallen. Bovendien verwees Poetin naar verklaringen van Frankrijk en het Verenigd Koninkrijk, die ook van Rusland hebben geëist dat het controles toestaat. Deze landen zijn ten eerste kernmachten en ten tweede NAVO-leden, wat betekent dat hun kernwapens ook tegen Rusland zijn gericht. Daarom heeft Poetin als een van de voorwaarden voor een eventuele hervatting van het NEW-START-verdrag genoemd dat ook Frankrijk en Groot-Brittannië worden opgenomen in toekomstige nucleaire ontwapeningsverdragen - en vooral de daarin geregelde controlemechanismen - tussen de VS en Rusland. Tot dusver hebben zij zich niet bij deze verdragen aangesloten.))

"Ik ben gedwongen om vandaag aan te kondigen dat Rusland zijn deelname aan het Verdrag ter vermindering van strategische kernwapens zal opschorten. Ik herhaal: Rusland trekt zich niet terug uit het verdrag, nee, het schort zijn deelname op".

De hoofdmoot van de toespraak ging echter over de economisch toestand van Rusland. Poetin legt heel duidelijk en met veel details uit wat er allemaal moet gebeuren. Zo licht hij bijvoorbeeld toe hoeveel nieuwe scholen er gebouwd moeten worden of welke wegen aangelegd worden. Als je niet goed in de Russische omstandigheden thuis bent, is dit gedeelte van de toespraak haast wel vervelend saai. [caption id="attachment_61640" align="alignright" width="350"] Een verder bewijs hoe achterlijk Rusland is - allemaal oude blanke mannen![/caption] Ik vind het opmerkelijk hoe ontspannen het Russische publiek de zaal binnen druppelt, zo helemaal niet een volk dat uitgeput en neerslachtig is door een jaar oorloog. Onze media zouden de beelden van de Russische functionarissen voor aanvang van de toespraak eens aandachtig moeten bekijken, dan zouden misschien twijfels rijzen bij de beweringen dat Rusland op punt staat de oorlog te verliezen en door zijn munitie heen raakt. De eerste 15 minuten van de video, voordat Poetin de zaal binnen stapt zijn zeer instructief. Er is geen geluid, slechts wordt af en toe omgeroepen dat de mensen moeten gaan zitten en de mobieltjes uit moeten zetten. Anders dan je in een "dictatuur" zou verwachten, is er opvallend weinig beveiligingspersoneel te zien.

Ik heb twee stukjes van Poetins toespraak vertaald: Één over de verhouding met het Westen en het andere over de opschorting van het START-Verdrag

[begin van de vertaling]

Ik houd deze toespraak in een moeilijke tijd voor ons land - dat weten we allemaal - een tijd van kardinale, onomkeerbare veranderingen in de hele wereld, een tijd van belangrijke historische gebeurtenissen die de toekomst van ons land en ons volk zullen bepalen, een tijd waarin ieder van ons een enorme verantwoordelijkheid draagt. Een jaar geleden is besloten tot een speciale militaire operatie om de mensen op onze historische grondgebieden te beschermen, de veiligheid van ons land te waarborgen en de dreiging van het neonazistische regime dat na de staatsgreep van 2014 in Oekraïne is ontstaan, weg te nemen. En stap voor stap, zorgvuldig en consequent, zullen we de taken waarvoor we staan aanpakken. Sinds 2014 vecht de Donbass, verdedigt het recht om in hun eigen land te leven, hun moedertaal te spreken. De mensen zijn blijven vechten en hebben het niet afgelegd ondanks de blokkade en de voortdurende beschietingen, de onverholen haat van het regime in Kiev, ze geloven en wachten op verlossing uit Rusland. Ondertussen - en dat weet u goed - deden wij alles, echt alles, om dit probleem vreedzaam op te lossen, onderhandelden wij geduldig over een vreedzame uitweg uit dit uiterst moeilijke conflict. Maar achter onze rug werd een heel ander scenario voorbereid. De beloften van de westerse machthebbers, hun verzekeringen over het streven naar vrede in de Donbass bleken, zoals we nu zien, bedrog, een wrede leugen. Ze hebben gewoon tijd gerekt, een hoop pietluttigheid uitgehaald, een oogje dichtgeknepen voor politieke moorden, voor de onderdrukking van ongewenste personen door het regime in Kiev, voor de vervolging van gelovigen, en Oekraïense neonazi's in toenemende mate aangemoedigd om terreurdaden te plegen in de Donbass. De officieren van nationalistische bataljons werden opgeleid aan westerse academies en hogescholen, en er werden wapens geleverd. En ik wil benadrukken dat Kiev al voor het begin van de speciale militaire operatie met het Westen onderhandelde over leveringen van luchtverdedigingssystemen, gevechtsvliegtuigen en ander zwaar materieel aan de Oekraïne. Wij herinneren ons ook de inspanningen van het Kievse regime om kernwapens te verwerven, omdat zij daar openlijk over spraken. De VS en de NAVO bouwden in hoog tempo hun legerbases en geheime biolaboratoria nabij de grenzen van ons land; tijdens hun manoeuvres maakten zij zich meester van het strijdtoneel van toekomstige militaire operaties, en bereidden zij met behulp van het door hen geknechte regime in Kiev de Oekraïne voor op een grote oorlog. En vandaag geven ze het toe - ze geven het publiekelijk, openlijk en ongegeneerd toe. Het is alsof ze er trots op zijn, zich verheugen in hun verraad en zowel de Minsk-akkoorden als het Normandische formaat een diplomatieke show, een bluf noemen. Het blijkt dat al die tijd dat de Donbass in brand stond, dat er bloed werd vergoten, dat Rusland oprecht - dat wil ik benadrukken - oprecht op zoek was naar een vreedzame oplossing, zij met mensenlevens speelden, in feite, zoals ze in bepaalde kringen zeggen, met gemerkte speelkaarten. [caption id="attachment_61650" align="alignright" width="350"] De Gostinyj Dvor, de locatie van het evenement, was vroeger een markthal.[/caption] START-Verdrag Begin februari van dit jaar was er een verklaring van het Noord-Atlantisch Bondgenootschap met een feitelijke eis aan Rusland om, zoals zij het uitdrukten, terug te keren naar naleving van het Strategisch Wapenverminderingsverdrag, inclusief het toestaan van inspecties van onze nucleaire defensiefaciliteiten. Maar ik weet niet eens hoe ik dat moet noemen. Het is een absurd schouwspel. We weten dat het Westen direct betrokken is geweest bij de pogingen van het Kievse regime om onze strategische luchtmachtbases aan te vallen. De daarvoor gebruikte drones zijn uitgerust en verbeterd met hulp van NAVO-specialisten. En nu willen ze ook onze defensiefaciliteiten inspecteren? In de huidige omstandigheden van een toenemende confrontatie lijkt dit gewoon klinkklare nonsens. Tegelijkertijd - daar vestig ik speciaal de aandacht op - mogen wij op grond van dit verdrag geen volwaardige inspecties uitvoeren. Onze herhaalde verzoeken om bepaalde installaties te inspecteren blijven onbeantwoord of worden op formele gronden afgewezen, en wij kunnen aan de andere kant niets naar behoren verifiëren. Ik wil benadrukken: de Verenigde Staten en de NAVO zeggen uitdrukkelijk dat hun doel is Rusland een strategische nederlaag toe te brengen. En wat, gaan ze daarna om onze defensiefaciliteiten heen rijden, inclusief de nieuwste, alsof er niets gebeurd is? Een week geleden heb ik bijvoorbeeld een decreet getekend om nieuwe strategische grondraketsystemen in gebruik te stellen. Gaan ze daar ook hun neus in steken? En denken ze dat we ze gewoon binnenlaten? Met de collectieve verklaring heeft de NAVO in feite een poging gedaan om partij te worden bij het Strategisch Wapen Reductie Verdrag. Daar zijn wij het mee eens. Bovendien denken wij dat een dergelijke formulering van de vraag allang had moeten plaatsvinden, omdat de NAVO, laat mij u eraan herinneren, meer dan één kernmacht heeft, de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Frankrijk hebben nucleaire arsenalen, ze verbeteren en ontwikkelen deze en ze zijn eveneens tegen ons gericht. De laatste verklaringen van hun leiders bevestigen dit alleen maar - men hoeft alleen maar daar naar te luisteren. We kunnen en mogen dit niet negeren, zeker vandaag niet. Net zo min als we kunnen negeren dat het eerste verdrag over de vermindering van strategische wapens in 1991 door de Sovjet-Unie en de Verenigde Staten werd ondertekend in een fundamenteel andere situatie - in een situatie van verminderde spanning en versterkt wederzijds vertrouwen. Later bereikten onze betrekkingen een niveau waarop Rusland en de Verenigde Staten verklaarden dat zij elkaar niet langer als tegenstanders beschouwden. Opmerkelijk genoeg is dat heel goed gelukt. Het in 2010 van kracht geworden verdrag bevat cruciale bepalingen over de ondeelbaarheid van veiligheid, over het directe verband tussen strategische offensieve en defensieve wapens. Dit alles is al lang vergeten, de VS hebben zich teruggetrokken uit het ABM-verdrag, zoals u weet, alles is verleden tijd. Onze betrekkingen, heel belangrijk, zijn verslechterd, en dat is geheel de "verdienste" van de Verenigde Staten.

[einde van de vertaling]

Het Russische isolement

FZ — Sat, 29 Oct 2022 06:25:18 +0000

Het Westen beklemtoont nog steeds dat Russland volledig is geïsoleerd, dat iedereen de sancties ondersteunt en dat daardoor wellicht Poetin ten val gebracht zal worden en een einde zal komen aan het conflict in de Oekraïne. Dit beeld berust uitsluitend op westers wensdenken. [caption id="attachment_60948" align="alignright" width="350"] Isolement?[/caption] Reeds in 2020 publiceerde Open Democracy hun analyse van de relatie tussen de RF en de westerse wereld (de rest van de wereld is in westerse ogen niet van belang):

In een isolement geraakt: Rusland en de wereld

Terwijl het invloed op zijn buren verliest, heeft het Rusland van Poetin een manier van invloed en controle uitoefenen aangenomen die meer kenmerkend is voor de geheime politie dan voor diplomaten. Alleen als Rusland in eigen land verandert in een echte mensgerichte democratie, zal er verandering komen in zijn externe optreden. Poetins regime, dat de afgelopen 20 jaar zorgvuldig is opgebouwd, heeft zijn hoogtepunt van macht en controle bereikt. Maar nu de piek van het Poetinisme is bereikt, is het duidelijk dat het systeem zich op een point of no return bevindt - sociaal, economisch en ideologisch. Wat komt hierna? Hoe ziet een post-Poetin en post-neoliberale toekomst eruit in Rusland? Het westen doet nu zijn uiterste best om de koers van de Russische politiek te beïnvloeden in een richting die met hun eigen idealen overeenstemt. Dat het westen al geruime tijd ernaar streeft Rusland te verzwakken, kan bijvoorbeeld een studie van de Rand Corporation uit 2019 verduidelijken: Rusland overbelasten - concurreren vanuit een voordelige positie. (Zie ook hier op Wakkermens) Er kan niet vaak genoeg op deze studie gewezen worden, daarin wordt in wezen het Amerikaanse buitenlandse beleid - en daarmee ook het Europese beleid - ten opzichte van Rusland uitgestippeld en het merkwaardige is dat de prognoses bijna altijd uitkomen. RAND heeft op economisch gebied de volgende maatregelen tegen Rusland aanbevolen:

De olie-export belemmeren
De uitvoer van aardgas beperken en de aanleg van pijpleidingen belemmeren
Sancties verlengen
De braindrain bevorderen

Iedereen met belangstelling in politiek kan zich nog de kernachtige uitspraak van Ursula von der Leyen herinneren dat Rusland op zijn kont ligt((the Russian industry is in tatters - wie nu denkt dat dit een originele uitspraak is - reeds in 2015 constateerde Barak Obama: "Western sanctions had left Russia isolated and its economy 'in tatters'.")) en dat de sancties blijven bestaan. Intussen dringt het zelfs tot de westerse media door dat de sancties niet het beoogde effect hebben, noch hebben ze Poetin ervan weerhouden de Oekraïne binnen te vallen, noch staat Rusland op de rand van het faillissement. De roebel is momentaan een van de meest stabiele munten. Ondanks alles blijft het Westen zich vastklampen aan de ingeslagen weg en beweert nog steeds dat Rusland in een oorlog verslagen moet worden, in plaats van over diplomatieke oplossingen na te denken. In de Russisch media wordt vaak het citaat aangehaald (ik ben helaas vergeten van wie het afkomstig is):

Het grootste probleem van het Westen bestaat daarin, dat men in de eigen propaganda is gaan geloven

[caption id="attachment_60968" align="alignright" width="350"] Stemming VN op 12-10-2022 over de territoriale integriteit van de Oekraïne[/caption] En omdat men de eigen propaganda gelooft, wordt nog steeds het denkbeeld gekoesterd dat Rusland volkomen geïsoleerd is en dat alle landen de Russische invasie zouden veroordelen. Maar wanneer je bijvoorbeeld naar het stemgedrag bij de laatste veroordeling van Rusland in de VN kijkt, zie je dat het aandeel onthoudingen oploopt en indien de Russische eis naar een geheime stemming was ingewilligd, dan had het beeld heel anders uitgezien. Ondanks de druk van de VS nemen landen als India of Turkije niet aan de sancties deel. Zoals de situatie er nu ligt, is iedere onthouding in wezen een stem tegen de VS. Mijn indruk is dat Rusland zijn diplomatieke activiteiten sinds 24 februari enorm geïntensiveerd heeft en inmiddels erin geslaagd is het globale Zuiden ((Of te wel: Global South. Ik gebruik deze term bij gebrek aan een betere omschrijving. De definitie ervan luit als volgt: Het globale Zuiden is een term die vaak wordt gebruikt om regio ' s in Latijns-Amerika, Azië, Afrika en Oceanië aan te duiden. Het begrip is verwandt aan termen, zoals "Derde Wereld" en de "Periferie", waaronder men die regio ' s buiten Europa en Noord-Amerika verstaat. De meeste (maar niet alle) van deze landen worden gekenmerkt door lage inkomens en worden vaak politiek of cultureel gemarginaliseerd aan de ene kant van een imaginaire scheidslijn, terwijl aan de andere kant de landen van het globale Noorden (vaak gelijkgesteld met ontwikkelde landen) liggen.)) naar de Russische zienswijze te doen overhellen of tenminste niet aan de westerse sancties mee te doen. Er gaat bijna geen week voorbij zonder dat er een belangrijk internationaal congres, of topontmoeting plaatsvind, dat door Rusland georganiseerd is, of waaraan Rusland deelneemt. [caption id="attachment_60976" align="alignright" width="350"] Het globale Zuiden vs het globale Noorden[/caption] We leven in een van de belangrijkste momenten in de geschiedenis. Misschien is dit moment nog belangrijker dan het einde van de Koude Oorlog. Net als die gebeurtenissen meer dan 30 jaar geleden, vinden er vandaag de dag grote geopolitieke verschuivingen plaats. Als aan het einde van de Koude Oorlog een machtsverschuiving plaatsvond die het westerse blok de dominantie rol toebedeelde, dan heeft deze nieuwe Koude Oorlog de opkomst van een nieuw blok ingeluid, dat een belangrijke plaats in de wereld wil doen gelden.((Zie ook: Everything is building up to a major showdown van Aram Mirzaei voor The Saker)) De wereld is bezig herverdeeld te worden in landen die een unipolair stelsel nastreven (volgens de ideeën van het WEF) en anderen die de voorkeur geven aan een multipolaire wereldorde. Multipolariteit houdt in dat de landen een hogere mate aan zelfbeschikking hebben en waarde hechten aan hun soevereiniteit. Een geopolitiek commentator, die ik zeer bewonder, Pepe Escobar, beschrijft de situatie als volgt: "Overal op het helder verlichtte mondiale schaakbord worden de internationale betrekkingen volledig herzien. China - en belangrijke Euraziatische spelers van de Shanghai Cooperation Organization (SCO), BRICS+ en de door Rusland geleide Euraziatische Economische Unie (EAEU) – tonen allemaal een weg naar vreedzame vooruitgang. In tegenstelling hiermee legt de hegemon een stortvloed aan sancties op - het komt niet uit de hemel vallen dat de top drie van gesanctioneerde landen, uit de de Euraziatische machten Rusland, Iran en China bestaat. Er vindt een dodelijke proxy-oorlog plaats (Oekraïne); en tevens wordt ieder mogelijke vorm van hybride oorlogsvoering toegepast, die het einde van de Amerikaanse suprematie moet voorkomen. Een suprematie die nauwelijks zeven en een half decennia heeft geduurd en historisch gezien maar een kortstondige flits is."

[caption id="attachment_60978" align="aligncenter" width="350"] Shanghai Cooperation Organization[/caption]

[caption id="attachment_60981" align="aligncenter" width="350"] BRICS[/caption]

[caption id="attachment_60980" align="aligncenter" width="350"] EAEU[/caption]

De bovenstaande kaarten laten zien dat de wereld aanzienlijk wat landen bevat die Rusland niet vijandig gezind zijn en als je niet naar het territorium kijk, maar naar hoofden van bevolking dan ziet het beeld er nog veel gunstiger voor Rusland uit. Naast de bovengenoemde organisaties vonden er ook ontmoetingen plaats met de leiders van de Afrikaanse Unie en de Arabische liga((Twee organisaties waarvan we hier nauwelijks iets over horen. De Arabische Liga is een organisatie van 22 Arabische landen die in 1945 werd opgericht om samenwerking tussen de lidstaten te bevorderen en de gemeenschappelijke belangen te behartigen. Het hoofdkwartier van de Arabische Liga is gevestigd in Caïro, Egypte. De Afrikaanse Unie (AU) is een intergouvernementele en supranationale politieke unie van Afrikaanse landen en de opvolger van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid. De AU heeft net als haar voorganger haar hoofdkantoor in de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba. Ze heeft een parlement (Pan-Afrikaans Parlement) in Midrand (Zuid-Afrika) en een Vrede en Veiligheidsraad.)) en tevens op 12-13 oktober 2022 van CICA, Conferentie over interactie en vertrouwen-scheppende maatregelen in Azië. Poetin hield daar de volgende toespraak (licht ingekort):

De Conferentie over interactie en vertrouwenwekkende maatregelen in Azië bespreekt al 30 jaar urgente kwesties in verband met de bevordering van veiligheid en stabiliteit in de gehele Aziatische regio. De bijeenkomst van vandaag vindt plaats tegen de achtergrond van grote veranderingen in de mondiale politiek en economie. De wereld wordt echt multipolair, en Azië speelt hierin een zeer zichtbare, zo niet sleutelrol, bij het ontstaan van nieuwe machtscentra. De landen van de Aziatische regio zijn de motor van de wereldwijde economische groei. Integratieverbanden zoals de Sjanghai Samenwerkingsorganisatie, de Associatie van Zuidoost-Aziatische Staten en de Euraziatische Economische Unie werken hier op dynamische wijze en behalen goede resultaten. Rusland neemt actief deel aan al deze processen. Wij zijn voorstander van de ontwikkeling en de welvaart van Azië en creëren daartoe een brede open ruimte voor samenwerking op het gebied van handel en investeringen die voor alle partijen voordelig is, en voor het uitbreiden en verdiepen van de samenwerkingsverbanden in diverse sectoren van de economie. [...] En natuurlijk doen wij samen met de andere Aziatische staten ons uiterste best om een systeem van gelijke en ondeelbare veiligheid te vormen op basis van de universeel erkende beginselen van het internationaal recht in het kader van het VN-Handvest. Onze vergadering en andere regionale verenigingen worden geconfronteerd met vele acute problemen, waaronder de toegenomen onstabiliteit van de wereldprijzen voor energie, voedsel, meststoffen, grondstoffen en andere belangrijke grondstoffen. Dit leidt tot een verslechtering van de levenskwaliteit in zowel ontwikkelde als ontwikkelingslanden. Bovendien is er een reële dreiging van hongersnood en wijdverbreide sociale onrust, vooral in de armste landen. Rusland van zijn kant doet zijn uiterste best om kritieke producten te leveren aan de landen die ze nodig hebben. Wij roepen op tot het wegnemen van alle kunstmatige, onwettige belemmeringen voor het herstel van de normale werking van de mondiale bevoorradingsketens, teneinde de dringende taken op het gebied van voedselzekerheid op te lossen. Net als veel van onze partners in Azië geloven wij dat we moeten beginnen met een herziening van de manier waarop het mondiale financiële systeem heeft gewerkt, waardoor decennialang een zelfbenoemd zogenaamd gouden miljard, dat alle kapitaal- en technologiestromen naar zich toetrekt, grotendeels ten koste van anderen heeft kunnen leven. Als eerste stap zien wij een actiever gebruik van nationale valuta's bij onderlinge verrekeningen. Dergelijke maatregelen zouden ongetwijfeld bijdragen tot de versterking van de financiële soevereiniteit van onze landen, de ontwikkeling van de binnenlandse kapitaalmarkten en de verdieping van de regionale economische integratie. Het is van essentieel belang om samen met andere regionale fora en organisaties actief te blijven werken aan het oplossen van crisissituaties en conflicten in Azië, de samenwerking tussen onze staten te versterken om de dreiging van het terrorisme tegen te gaan, extremistische groeperingen te identificeren en te neutraliseren, hun financiële steun te blokkeren, de drugshandel te bestrijden en de propaganda van radicale ideeën de kop in te drukken. Helaas blijft Afghanistan een van de dringendste veiligheidsproblemen voor onze regio. Onze collega's hebben hier vandaag al over gesproken. Na meer dan 20 jaar militaire aanwezigheid van de Verenigde Staten en de NAVO en het mislukken van hun beleid, is dit land niet in staat gebleken om op eigen kracht het hoofd te bieden aan terroristische dreigingen, zoals wordt bevestigd door de aanhoudende reeks bloedige terroristische aanslagen, waaronder de bomaanslag op de Russische ambassade in Kaboel op 5 september. Teneinde de situatie op het grondgebied van Afghanistan te normaliseren, is het uiteraard noodzakelijk om gezamenlijk bijstand te verlenen bij de economische wederopbouw. Wij dringen er echter vooral op aan dat de schade die de Afghanen door de jarenlange bezetting hebben geleden, wordt vergoed en dat de illegaal geblokkeerde Afghaanse fondsen worden vrijgegeven. In het kader van een regeling in Afghanistan zou het nuttig zijn de Shanghai Cooperation Organization en haar regionale antiterroristische structuur hierbij te betrekken. Tevens verzoeken wij alle Aziatische landen nauwer samen te werken met de Internationale gegevensbank voor terrorismebestrijding, die op initiatief van Rusland is opgericht. Ik wijs erop dat Rusland en China een gezamenlijke verklaring van deze top hebben opgesteld over samenwerking bij het waarborgen van de veiligheid op het gebied van informatie- en communicatietechnologieën. We vertrouwen erop dat het wordt goedgekeurd. Ter afsluiting noem ik nog het belang van versterking van de multilaterale samenwerking tussen de deelnemende staten op sociaal, cultureel en humanitair gebied en van bevordering van een interculturele dialoog en de contacten tussen mensen. [...] Over het geheel genomen zou ik met tevredenheid willen constateren dat de gezamenlijke werkzaamheden in het kader van de Conferentie over interactie en vertrouwenwekkende maatregelen positief verlopen. Rusland zal de veelzijdige samenwerking met alle op deze bijeenkomst vertegenwoordigde partijen blijven ontwikkelen.

[caption id="attachment_60990" align="aligncenter" width="1024"] CICA top-conferentie in Astana op 12-13 oktober 2022 - een duidelijk beeld van Rusland's 'isolatie'.[/caption] [einde van de vertaling] Het is duidelijk dat Rusland zich in toenemende mate op landen op het Eurazische continent richt en dat Westeuropa heeft afgedaan. Lavrov heeft zich op 18 oktober als volgt geuit:

Het heeft geen zin en we hebben ook niet de wens om de bestaande diplomatieke presentie in westerse landen te handhaven. Onze mensen werken in omstandigheden die nauwelijks meer menselijk te noemen zijn. Ze worden voortdurend geconfronteerd met problemen, bedreigt met fysieke geweldpleging. Het belangrijkste is, dat daar niets meer te doen valt, sinds Europa besloten heeft de deuren te sluiten en elke economische samenwerking met ons stop te zetten.- liefde kan niet worden afgedwongen.

Rusland kondigt deel-mobilisatie af

FZ — Wed, 21 Sep 2022 13:56:37 +0000

Rusland heeft op 21 september 2022 een gedeeltelijke mobilisatie afgekondigd.

Omdat we bij ons vermoedelijk alleen losse zinsneden uit de jongste toespraak van Poetin zullen horen, en vooral koppen als "Poetin dreigt met kernwapens" zullen zien, heb ik de hele toespraak vertaald.

Geachte vrienden!

Het onderwerp van mijn toespraak is de situatie in Donbass en het verloop van de speciale militaire operatie om het gebied te bevrijden van het neonazistische regime dat in 2014 in Oekraïne de macht heeft gegrepen door middel van een gewapende staatsgreep.

Ik richt mij vandaag tot u, alle burgers van ons land, mensen van verschillende generaties, leeftijden en nationaliteiten, de mensen van ons grote Moederland, allen die verenigd zijn door het grote historische Rusland, soldaten en officieren, vrijwilligers die nu aan het front vechten, deel uitmaken van het leger, onze broeders en zusters - inwoners van de Volksrepublieken Donetsk en Loegansk, de regio's Cherson en Zaporozje en andere gebieden die bevrijd zijn van het neonazistische regime.

Het gaat om de noodzakelijke, dringende stappen om de soevereiniteit, de veiligheid en de territoriale integriteit van Rusland te beschermen, om het ondersteunen van de wens en de wil van onze landgenoten om hun eigen toekomst te bepalen en om het agressieve beleid van sommige westerse elites, die met alle middelen proberen hun overheersing te handhaven, en daartoe proberen alle soevereine, onafhankelijke ontwikkelingscentra te blokkeren en te onderdrukken om hun wil aan andere landen en volkeren te blijven opleggen en hun pseudo-waarden te vestigen.

Het doel van dit Westen is om ons land te verzwakken, te verdelen en uiteindelijk te vernietigen. Ze zeggen al ronduit dat ze de Sovjet-Unie in 1991 hebben kunnen opsplitsen en dat het nu tijd is dat Rusland zelf uiteenvalt in een reeks regio's en gebieden, die elkaars doodsvijanden zijn.

Dergelijke plannen zijn al lang in de maak. Zij hebben bendes van internationale terroristen in de Kaukasus aangemoedigd en offensieve stellingen van de NAVO dicht bij onze grenzen opgebouwd. Zij hebben de totale russofobie tot hun wapen gemaakt, inclusief de decennialange doelbewuste cultivering van de haat tegen Rusland, vooral in de Oekraïne, waardoor zij het land de functie van anti-Russisch bruggenhoofd hebben toebedeeld en het Oekraïense volk tot kanonnenvoer hebben veroordeeld en hun in een oorlog met ons land hebben gedreven, Ze hebben deze oorlog al in 2014 ontketend, waarbij ze het leger tegen burgers hebben ingezet en genocide, een blokkade en terreur hebben georganiseerd tegen mensen die weigerden de nieuwe regering te erkennen die als gevolg van de staatsgreep in Oekraïne 2014 aan de macht is gekomen.

En nadat het huidige regime in Kiev een vreedzame oplossing voor het Donbass-vraagstuk in alle openbaarheid heeft afgewezen en bovendien heeft aangekondigd aanspraak te maken op kernwapens, werd het volstrekt duidelijk dat een nieuw grootschalig offensief tegen de Donbass met zekerheid zou komen zoals dat al twee keer eerder was gebeurd. En daarna zou, even onafwendbaar, een aanval op de Russische Krim - op Rusland - volgen.

In deze context was de beslissing om een preventieve militaire operatie te starten absoluut noodzakelijk en het enig juiste. De belangrijkste doelstellingen waren de bevrijding van het gehele grondgebied van de Donbass en deze blijven ongewijzigd bestaan.

De Volksrepubliek Loegansk is al vrijwel geheel gezuiverd van neonazi's. De gevechten in de Volksrepubliek Donetsk gaan door. In acht jaar tijd hebben de machthebbers in Kiev hier een lange verdedigingslinie geschapen. Een frontale bestorming daarvan zou zware verliezen tot gevolg hebben, dus onze eenheden en ook de militaire eenheden van de Donbass-republieken opereren systematisch en competent, gebruiken hun uitrusting, ontzien personeel en bevrijden stap voor stap het gebied rond Donetsk, ontdoen steden en dorpen van neonazi's en helpen mensen die door het regime in Kiev als gijzelaars en menselijke schilden zijn misbruikt.

Zoals u weet, worden bij de speciale militaire operatie beroepsmilitairen ingezet onder contract. Ook vrijwillige formaties vechten schouder aan schouder met hen: mensen van verschillende nationaliteiten, beroepen en leeftijden - echte patriotten. Ze zijn de roep van hun hart gevolgd en zijn verrezen om Rusland en de Donbass te verdedigen.

In dit verband heb ik de regering en het ministerie van Defensie reeds opdracht gegeven de juridische status van vrijwilligers en strijders van de eenheden van de Volksrepublieken Donetsk en Loegansk geheel en zo spoedig mogelijk vast te leggen. Deze status moet dezelfde worden als die van reguliere militairen in het Russische leger, inclusief materiële en medische ondersteuning en sociale garanties. Bijzondere aandacht moet worden besteed aan de organisatie van de bevoorrading van de vrijwilligersformaties en volksmilities in de Donbass met uitrusting en materieel.

Tijdens de belangrijkste taken van de verdediging van Donbas hebben onze troepen, op basis van de plannen en besluiten van het ministerie van Defensie en de generale staf beslissende over de algemene actiestrategie, ook aanzienlijke gedeelten van de regio's Cherson en Zaporozje en enkele andere gebieden bevrijd van de neonazi's. Daardoor heeft zich een lange gevechtslinie gevormd, die meer dan duizend kilometer lang is.

Wat is het eerste wat ik vandaag publiekelijk wil zeggen? Reeds na het begin van de speciale militaire operatie, met inbegrip van de onderhandelingen in Istanboel, reageerden de vertegenwoordigers van Kiev zeer positief op onze voorstellen, en deze voorstellen betroffen in de eerste plaats de veiligheid van Rusland, onze belangen. Maar het is duidelijk dat een vreedzame oplossing het Westen niet aanstond, dus na het bereiken van bepaalde compromissen kreeg Kiev in feite een rechtstreeks bevel om alle onderhandelingen af te breken.

De Oekraïne wordt verder volgepompt met wapens. Het regime in Kiev ontplooit steeds nieuwe bendes buitenlandse huurlingen en nationalisten, militaire eenheden die zijn opgeleid volgens NAVO-normen en feitelijk onder bevel staan van westerse adviseurs.

Tegelijkertijd is het bewind van onderdrukking in de hele Oekraïne gericht tegen de eigen burgers, dat in de onmiddellijke nasleep van de gewapende staatsgreep van 2014 is ingesteld, op de wreedst mogelijke manier verhevigd. Het beleid van intimidatie, terreur en geweld neemt steeds massaler angstaanjagende en barbaarse vormen aan.

Ik zou willen benadrukken dat wij weten dat de meerderheid van de mensen die in de van de neonazi's bevrijde gebieden wonen, in de eerste plaats de historische gebieden van Novorossija, niet onder het juk van het neonaziregime willen leven. In Zaporozje, de regio Cherson, Loegansk en Donetsk zagen en zien zij de wreedheden die door neonazi's worden begaan in de bezette gebieden van de regio Charkov. De afstammelingen van de Banderistas en nazi-beulen vermoorden mensen, martelen ze, werpen ze in de gevangenis, en vereffenen rekeningen. Ze vermoorden en martelen vreedzame burgers.

In de Volksrepublieken Donetsk en Loegansk en in de regio's Zaporozje en Cherson woonden meer dan zeven en een half miljoen mensen voordat de vijandelijkheden zijn begonnen. Velen van hen waren gedwongen om te vluchten, om hun huizen te verlaten. En degenen die zijn gebleven - ongeveer vijf miljoen mensen - staan nu bloot aan voortdurende artillerie- en raketaanvallen door neonazistische strijders. Hun favoriete doelwitten zijn ziekenhuizen en scholen, en ze plegen terroristische aanslagen tegen civilisten.

We kunnen niet - ja, we hebben het morele recht niet om onze broeders uit te leveren aan deze beulen, we kunnen niet weigeren in te gaan op hun oprechte wens om hun eigen lot te bepalen. De parlementen van de Volksrepublieken van de Donbass en de civiel-militaire besturen van de regio's Cherson en Zaporozje hebben besloten referenda te houden over de toekomst van deze gebieden en hebben ons, Rusland, verzocht een dergelijke stap te steunen.

Ik moet benadrukken dat wij alles zullen doen om veilige omstandigheden voor referenda te garanderen, zodat de mensen hun wil kunnen uiten. En wij zullen de beslissing over hun toekomst steunen, die door de meerderheid van de inwoners van de volksrepublieken Donetsk en Loegansk en de regio's Zaporozje en Cherson wordt genomen.

Geachte vrienden!

Vandaag opereren onze strijdkrachten, zoals ik al zei, op een frontlijn die langer is dan duizend kilometer, waarbij ze het niet alleen moeten opnemen tegen neonazistische formaties, maar in feite ook tegen de hele militaire machine van het collectieve Westen.

In deze situatie acht ik het noodzakelijk het volgende besluit te nemen - dat geheel beantwoordt aan de bedreigingen waarmee wij worden geconfronteerd - namelijk om ons vaderland, zijn soevereiniteit en territoriale integriteit te beschermen en de veiligheid van ons volk en de mensen in de bevrijde gebieden te waarborgen. Ik acht het daarom noodzakelijk het voorstel van het ministerie van Defensie en de generale staf om een gedeeltelijke mobilisatie in de Russische Federatie in te voeren, te ondersteunen.

Nogmaals, het gaat hier om een gedeeltelijke mobilisatie, dat wil zeggen dat alleen burgers die momenteel als reservisten dienst doen, tot de militaire dienst zullen worden opgeroepen, en met name degenen die al in de gelederen van de strijdkrachten hebben gediend en over bepaalde militaire vaardigheden en relevante ervaring beschikken.

Degenen die voor militaire dienst worden opgeroepen, krijgen een aanvullende militaire opleiding waarbij rekening wordt gehouden met de ervaring van de Speciale Militaire Operatie, voordat zij naar eenheden worden uitgezonden.

Het decreet inzake de gedeeltelijke mobilisatie is ondertekend.

Overeenkomstig de wetgeving zullen de kamers van de Federale Vergadering - de Raad van de Federatie en de Doema - hierover vandaag officieel per brief worden geïnformeerd.

De mobilisatiemaatregelen beginnen vandaag, op 21 september. Ik draag de hoofden van de regio's op alle noodzakelijke medewerking te verlenen aan de werkzaamheden van de militaire commissariaten.

Ik benadruk in het bijzonder dat Russische burgers die in het kader van een mobilisatie voor de militaire dienst worden opgeroepen, de status, de rechten en alle sociale garanties krijgen van degenen die op basis van een contract dienen.

Ik wil hieraan toevoegen dat het besluit inzake gedeeltelijke mobilisatie ook voorziet in aanvullende maatregelen om aan de vereisten van de landsverdediging te voldoen. De directeuren van het militair-industrieel complex zijn rechtstreeks verantwoordelijk voor het verhogen van de productie van wapens en militaire uitrusting, en voor het beschikbaar stellen van extra productiecapaciteit. Op haar beurt moet de regering onverwijld een oplossing vinden voor alle vraagstukken in verband met de materiële en financiële steun aan onze defensieondernemingen.

Geachte vrienden!

In zijn agressieve anti-Russische beleid heeft het Westen elke grens overschreden. We horen voortdurend bedreigingen tegen ons land en ons volk. Sommige onverantwoordelijke politici in het Westen hebben het niet alleen over plannen om leveringen van offensieve langeafstandswapens aan Oekraïne te organiseren - systemen waarmee aanvallen op de Krim en andere regio's van Rusland kunnen worden uitgevoerd.

Dergelijke terroristische aanvallen, waarbij ook westerse wapens worden gebruikt, worden reeds uitgevoerd in grensplaatsen in de regio's Belgorod en Koersk. De NAVO voert real-time verkenningen uit in heel Zuid-Rusland met behulp van moderne systemen, vliegtuigen, schepen, satellieten en strategische drones.

Washington, Londen en Brussel zetten Kiev regelrecht onder druk om de militaire operaties naar ons Russische grondgebied uit te breiden. Zij schromen niet langer en spreken openlijk erover dat Rusland met alle middelen op het slagveld moet worden verslagen, gevolgd door de ontneming van politieke, economische, culturele en elke andere vorm van soevereiniteit, en daarna de volledige plundering van ons land.

Er is ook nucleaire chantage bij betrokken. Ik heb het niet alleen over de beschieting van de kerncentrale van Zaporozje, die door het Westen wordt aangemoedigd en die een nucleaire ramp tot gevolg kan hebben, maar ook over de verklaringen van sommige hoge vertegenwoordigers van vooraanstaande NAVO-landen over de wenselijkheid en toelaatbaarheid van het gebruik van massavernietigingswapens - kernwapens dus - tegen Rusland.

Degenen die dergelijke uitspraken doen over Rusland wil ik eraan herinneren dat ook ons land over diverse vernietigingswapens beschikt, waarvan sommige onderdelen geavanceerder zijn dan die van de NAVO-landen. Als de territoriale integriteit van ons land wordt bedreigd, zullen wij uiteraard alle middelen gebruiken die ons ter beschikking staan om Rusland en ons volk te verdedigen. Dit is geen bluf.

De burgers van Rusland kunnen er zeker van zijn: de territoriale integriteit van ons vaderland, onze onafhankelijkheid en onze vrijheid zullen worden gewaarborgd, dat wil ik nogmaals benadrukken, met alle middelen die ons ter beschikking staan. En degenen die ons proberen te chanteren met kernwapens moeten weten dat de wind ook in hun richting kan waaien.

Het ligt in onze historische traditie, in de bestemming van ons volk om diegenen een halt toe te roepen die streven naar de wereldheerschappij. Die ons vaderland, ons moederland, dreigen te ontmantelen en ons tot slaaf te maken. We zullen dat ook nu weer doen en we zullen ons doel bereiken.

Ik vertrouw op uw steun!

De visie van Gorbatsjov

rovanov — Tue, 20 Sep 2022 05:36:28 +0000

Uit de nieuwsbrief van de Stichting Eliant

"Wij zijn allen spelers aan boord van het schip aarde en wij mogen niet toelaten dat het wordt vernietigd. Er zal geen tweede ark van Noach komen"

aldus Michail Gorbatsjov in zijn boek Perestrojka (Herstructurering), dat hij na zijn aantreden als secretaris-generaal van de Communistische Partij in 1985 schreef. De ondertitel van zijn boek was veelbelovend: De tweede Russische Revolutie. Een nieuwe visie voor mijn land en de wereld. Voor de generatie die heeft meegemaakt dat Gorbatsjov op die woorden onmiddellijk ook daden liet volgen, grensde dit aan een mirakel: de koude oorlog met zijn meedogenloze wapenwedloop, die Europa al jarenlang angst inboezemende, werd beëindigd. Dit opende plots ook de deur voor een mogelijke hereniging van Duitsland en voor een nieuwe orde in Europa. Daardoor viel tegelijk ook de Sovjet-Unie uiteen. Het werd opeens mogelijk om probleemloos naar Rusland te reizen en omgekeerd kwam men overal in Europa ook enthousiaste Russische toeristen tegen. Het Duitse weekblad Die Zeit noemde Gorbatsjov naar aanleiding van zijn overlijden op 30 augustus 2022 "een uitzonderlijke persoonlijkheid van de geschiedenis". En hoezeer ook het Westen van het politieke engagement van Gorbatsjov heeft geprofiteerd, zo weinig duurzaam was zijn engagement in zijn eigen land. Hij moest, net op het einde van zijn leven, vaststellen dat de kloof tussen West en Oost zich opnieuw dramatisch aan het verdiepen is. Hoe slaagde Gorbatsjov erin om die kloof tijdens zijn ambtstermijn te overbruggen? Wat was zijn visie?

De visie van Gorbatsjov

Gorbatsjov richtte zich met zijn boek Perestrojka rechtstreeks tot de burgers van zijn land en daarenboven ook "tot de burgers van de hele wereld" met de woorden: "Ik heb dit boek geschreven omdat ik in uw gezond mensenverstand geloof". Het was zijn visie om een brug te bouwen tussen Oost en West, een Europees huis, waar zelfbeschikking de norm was en vrede heerste! Daartoe opende hij de deuren wagenwijd, wat onvoorstelbaar leek. Dat was zo onverwacht en verrassend dat de verantwoordelijke politici in Duitsland en de Verenigde Staten het in eerste instantie niet konden geloven. Wilde hij de Duitsers effectief zelf laten beslissen of ze zich bij de westerse alliantie wilden aansluiten of er de voorkeur aan wilden geven om na de Duitse hereniging een neutrale staat te zijn zoals Oostenrijk of Finland - de optie die Gorbatsjov weliswaar aanbeval maar niet eiste? Zowel Helmut Kohl en zijn buitenlandminister Genscher als Bush senior en de toenmalige buitenlandminister van de USA Condoleezza Rice dachten dat ze het tijdens de onderhandelingen in Moskou en de Verenigde Staten verkeerd hadden gehoord – hij moest het driemaal herhalen. Pas dan geloofden ze dat zijn woorden ernstig bedoeld waren en hij de strategische autonomie effectief wilde verlenen aan Duitsland en aan Oost-Europa, onvoorwaardelijk!

Het nieuwe denken

Hij wilde de koude oorlog daadwerkelijk beëindigen en geen nieuwe fronten in het leven roepen. Hij was op zoek naar een nieuw denken, naar een socialisme zonder vijandbeeld, naar een nieuwe sociale orde, die een vreedzaam samenleven van de volkeren van deze aarde, maar in het bijzonder van de Europese landen, mogelijk zou maken: "De staten en volkeren van de aarde zijn zeer verschillend en dat is goed zo. Het is een stimulans om te concurreren. Indien men de dialectische eenheid van de tegenstellingen begrijpt, dan past dit in het concept van de vreedzame co-existentie."

Nooit meer oorlog

Als enige uitweg uit de wapenwedloop en de oorlogsdreiging zag hij de noodzaak om "de internationale betrekkingen menselijker te maken". Hij drukte zijn hoop als volgt uit: "Wanneer leidinggevende politici dit standpunt erkennen en in de praktijk omzetten, zal dit een grote overwinning van het gezond verstand zijn (…) Wij willen dat er in de aankomende 21ste eeuw overal in de wereld vrijheid zal zijn (…) Wij hebben die weg ingeslagen en wij roepen andere landen en naties op om hetzelfde te doen". In deze boodschap liet hij zich niet van de wijs brengen, ondanks alle weerstand en vernederingen waarmee hij in het verdere verloop van de geschiedenis ook in zijn eigen land af te rekenen kreeg. Zo richtte hij zich in 2017 nogmaals met een oproep tot de wereld: "Kom eindelijk tot bezinning – nooit meer oorlog!" en dat deed hij ook in september 2019 met de bestseller Wat er op het spel staat. Mijn oproep voor vrede en vrijheid. In 2014 verscheen zijn biografie Alles op zijn tijd - mijn leven. In 2001 en 2015 werden zijn twee boeken gepubliceerd die aan Rusland zijn gewijd en waarin hij bleef hopen om het nieuwe denken ingang te doen vinden bij zijn landgenoten. In zijn opstel Het christenheid of Europa schrijft Novalis: "Alleen maar geduld, hij zal, hij moet komen, de heilige tijd van de eeuwige vrede". Bij Gorbatsjov konden we het enthousiasme voor een dergelijk ideaal ervaren, maar zagen we ook geduld en het besef dat een dergelijk doel alleen maar kan worden bereikt wanneer het in vele mensen echt gaat leven en actief wordt gerealiseerd. Gezien de oorlog in Oekraïne doen dergelijke idealen bijna kinderlijk naïef aan. De onverdraaglijke neveneffecten van de gewapende conflicten tonen echter duidelijk aan dat er nood is aan dergelijke uitzonderlijke historische figuren als Gorbatsjov, aan mensen die gebruik maken van hun innerlijke vrijheid en niet langer willen meedraaien in het rad van machtsspelletjes en vergelding. Dan worden onderhandelingen mogelijk die naar vrede kunnen leiden – gebaseerd op menselijke waarden. In de hoop dat de gedachten van Michail Gorbatsjov voor de bouw van het Europese Huis zullen blijven werken, groet ik u van harte namens het team van ELIANT Michaela Glöckler Hier kunt u het werk van Eliant met een gift steunen

Wie zijn ziel aan de duivel verkoopt

rovanov — Sun, 21 Aug 2022 06:17:14 +0000

Deze column verscheen op 28 januari Uit de pen van Pieter Stuurman

Voor wie zijn ziel aan de duivel verkoopt, is er geen weg terug. Deze Bijbelse uitspraak betekent zoiets als: wie zijn morele principe verloochent in ruil voor een of ander voordeel, verloochent zichzelf. Hij verkoopt zichzelf in ruil voor een verleende gunst. Hij is zijn eigen slavenhandelaar, en zijn handelswaar bestaat uit hemzelf. En verkocht is verkocht. Ik moest daaraan denken toen ik vorige week het bericht las, dat sommige boeren wilden gaan onderhandelen met politiek Den Haag over de aanpak van het zogenaamde stikstofprobleem. Maar, zoals Karel van Wolferen terecht opmerkte: je kunt niet onderhandelen over een niet bestaand probleem. Als deze boeren verwachten dat ze hiermee de maatregelen minder ondragelijk zullen maken, dan zullen ze bedrogen uitkomen. Door het sluiten van een compromis over de waarheid, bevestigen ze de leugen. Ze versterken de leugen. En die leugen is het belangrijkste aanvalswapen van hun ‘duivel’, hun tegenstander. Natuurlijk zal die tegenstander bereid zijn tot het sluiten van een dergelijk compromis, en beloven dat de betreffende boeren enigszins ontzien zullen worden, in ruil voor het compromitteren van de waarheid. Maar deze belofte zal weer worden ingetrokken zodra het ‘stikstofprobleem’ verder wordt opgevoerd. En dan kan er niet langer worden teruggevallen op de waarheid. Die boeren hebben dan immers zelf onderkend dat er zoiets bestaat als een ‘stikstofprobleem’. Ze hebben de leugen bevestigd. Ze hebben dan definitief afstand gedaan van het principe (de waarheid) in ruil voor een niet-verkregen voordeel (de loze belofte). En dan is er geen weg terug. Over waarheid valt niet te onderhandelen. Tenminste, niet zonder de leugen te onderschrijven. Eenzelfde patroon was te zien bij de prikcampagne. Miljoenen mensen die zich niet hadden willen laten injecteren, deden dat toch. In ruil voor een voordeeltje. Bijvoorbeeld naar de bioscoop kunnen. Of op vakantie gaan. Ze verruilden het principe van zelfbeschikking over hun eigen lichaam en leven, voor een voorkeur. Ze verruilden een moreel principe voor een preferentie. En daarmee maakten ze zichzelf principeloos. In moreel opzicht is de discussie over werkzaamheid en de veiligheid van de injecties, dan ook de verkeerde discussie. Die discussie gaat over de medische voor- en nadelen van de betreffende prikken. Maar zelfs al zou de overeenstemming ontstaan dat de injecties werkzaam en veilig zijn (wat ze niet zijn), dan nog is het principieel onjuist om ze aan mensen op te dringen of te verplichten. Om de doodsimpele reden dat zoiets strijdig is met het principe van zelfbeschikking. Zelfs als de injecties bewezen onschuldig zouden zijn, dan nog mag niemand zich bemoeien met ieders beslissing ze al dan niet te nemen. Prikdwang is altijd ethisch verwerpelijk, onafhankelijk van de inhoud van de prik. Begrijp me niet verkeerd: het is van groot belang dat de schadelijkheid van deze injecties zo duidelijk mogelijk wordt voor zoveel mogelijk mensen. Want pas dan kunnen ze een echt weloverwogen beslissing nemen. Maar waar het in ethisch-principieel opzicht om gaat, is dat mensen altijd zelf, zonder externe druk en zonder te hoeven onderhandelen, hun eigen besluit kunnen nemen. Dat is een moreel uitgangspunt (een principe) dat volledig losstaat van de inhoud van de injecties, en waarvan de discussie een afleiding kan zijn. Het is het principe van zelfbeschikking over het eigen leven en lichaam. Zodra daarover een compromis gesloten wordt – onder welk argument dan ook – dan wordt dat principe in zijn geheel gepasseerd. En dan is er geen weg terug. Precies zoals bij de boeren. Want het is altijd en zonder uitzondering principieel onaanvaardbaar, mensen onder dwang een belangrijk deel van hun leven (hun levenswerk) af te nemen. Alleen door voor dat principe te gaan staan, en te blijven staan, kan deze duivelse aanval gepareerd worden. Elke bereidheid tot onderhandelen over ethische uitgangspunten (waaronder ook de waarheid valt) draagt verder bij aan de morele degeneratie van de mensheid. Aan de pandemie van principeloosheid die het gevolg is van de bereidheid principes te verruilen voor preferenties. En waardoor uiteindelijk beide verloren zullen gaan.

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

rovanov — Wed, 04 May 2022 20:07:35 +0000

Verschenen op Frontnieuws

De voormalige Duitse toppoliticus Oskar Lafontaine legt in een onlangs verschenen artikel uit dat een door onderhandelingen tot stand gekomen vrede met Moskou – tegen de weerstand van de VS in – steeds dringender wordt. Anders neemt het gevaar van een nucleaire oorlog toe.

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

De oorlog in Oekraïne gaat eigenlijk over een confrontatie tussen de VS en Rusland. In zijn boek “The Only World Power”, dat in 1997 verscheen, prijst de voormalige veiligheidsadviseur van de Amerikaanse president Jimmy Carter, Zbigniew Brzezinski, het ongekende militaire apparaat van de VS aan als het enige met een mondiale actieradius. Natuurlijk zijn Rusland en China het niet eens met de Amerikaanse hegemonie. Daarom moeten de VS alles in het werk stellen om te voorkomen dat er een Euraziatische uitdager komt die het Euraziatische continent onder zijn heerschappij zou kunnen brengen. Oekraïne is de geopolitieke spil in het nastreven van dit doel. Zonder Oekraïne is Rusland niet langer een Euraziatisch rijk. Als Moskou echter de controle over Oekraïne zou heroveren, met zijn aanzienlijke minerale rijkdommen en toegang tot de Zwarte Zee, zou Rusland automatisch de middelen krijgen om een machtig rijk te worden dat Europa en Azië omspant. Als men aan deze overwegingen de kernverklaring toevoegt van een lezing die het hoofd van Stratfor, George Friedman, op 3 februari 2015 in Chicago gaf, volgens welke het hoofddoel van het beleid van de VS al decennia lang is, ervoor te zorgen dat er geen samenwerking komt tussen Rusland en Duitsland, dan weet men wat het doel was van de oostwaartse expansie van de Navo.

Miljarden voor een marionet

Men begrijpt ook waarom de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, Victoria Nuland, jaren geleden vrijuit toegaf dat de VS vijf miljard dollar hadden uitgegeven om in Kiev een marionettenregering te installeren die hun goed uitkwam. Dan wordt duidelijk waarom Washington al jaren alles in het werk stelt om de aanvoer van kolen, olie en gas uit Rusland naar Europa te verhinderen. In deze context is het ook meer dan aannemelijk wanneer de bekende Amerikaanse econoom Jeffrey Sachs waarschuwt dat de Amerikaanse strategie neerkomt op een lange oorlog in Oekraïne met duizenden doden. Hij raadt Europa aan zijn eigen weg te gaan en te praten over een neutraal Oekraïne met autonomie voor de Donbass als onderhandelde oplossing. Het is verbazingwekkend in hoeverre politici en journalisten in Europa, vooral in Duitsland, deze geostrategische verbanden niet onderkennen en blindelings de brandgevaarlijke VS-strategie volgen om de oorlog in Oekraïne verder aan te wakkeren. Het is gevaarlijk omdat de VS blijkbaar niet het advies van hun vroegere president John F. Kennedy willen opvolgen, die zei dat een kernmogendheid nooit in een situatie mag worden gebracht waaruit zij geen gezichtsreddende uitweg meer kan vinden. Het is een groot nadeel dat er nu in Duitsland een regering aan de macht is waarvan de leidende politici weinig ervaring hebben met buitenlands beleid. Bovendien wordt de grootste oppositiepartij, de CDU, geleid door de voormalige Blackrock-lobbyist Friedrich Merz, wiens vroegere werkgever rijkelijk profiteert van de stijging van de aandelenkoersen van wapenbedrijven. Bij de SPD ontbreekt het aan ontspanning-politici die, zoals Brandt of Bahr, nog wisten dat de veiligheid in Duitsland en Europa alleen samen met de kernmacht Rusland bereikt kan worden. Ook in de FDP is er in de wijde omtrek geen politicus te bekennen van de statuur van Hans-Dietrich Genscher, die als minister van Buitenlandse Zaken altijd het gevaar van een tot Europa beperkte nucleaire oorlog voor ogen heeft gehad. Zelfs Guido Westerwelle had nog de moed om de VS in de kou te laten staan tijdens de invasie in Libië. Welke FDP politicus zou u vertrouwen om dat vandaag te doen? De meest consequente en gevaarlijke vazallen van de VS in de federale regering en de Duitse Bondsdag zijn de Groenen, wier toenmalige voorman Joschka Fischer, samen met zijn latere zakenpartner Madeleine Albright, de deelname van Duitsland aan de oorlog in Joegoslavië doordrukte, die in strijd was met het internationale recht. Men dacht dat het niet erger kon worden, maar de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock gebruikt nu al fascistische taal en wil Rusland “ruïneren”. Zij geeft zelf toe dat zij op de schouders staat van de onlangs overleden Madeleine Albright, die de dood van 500.000 Iraakse kinderen door de sancties van de VS rechtvaardigde. Stelt u zich het geschreeuw van de Groenen eens voor als de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov, op welke gronden dan ook, de dood van 500.000 Oekraïense kinderen zou rechtvaardigen. In deze rommelige situatie is het voor kanselier Olaf Scholz niet voldoende om de wapenleveranties uit te stellen. Meer wapenleveranties is de mantra van de regering Biden, die Rusland koste wat kost wil verzwakken, zonder rekening te houden met de doden die te betreuren zullen zijn als de wapenleveranties doorgaan. Gelooft iemand serieus dat Rusland, een kernmacht, het zich kan veroorloven de oorlog in Oekraïne te verliezen in de huidige mondiale politieke situatie? Of zij het beseffen of niet, de fanatieke wapenleveranciers in de Bundestag zullen mede verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse toename van het aantal doden. Hoe lang zal de oorlog nog duren? Net zo lang als de oorlog in Afghanistan? Waarom leren de Duitse politici niet van de mislukkingen van de door de VS geleide interventieoorlogen waaraan de Bundeswehr heeft deelgenomen? Er zou een kans zijn, zij het een kleine, als de herkozen Franse president Emmanuel Macron, samen met de Duitse bondskanselier Olaf Scholz, zoals François Hollande en Angela Merkel ooit deden, de Amerikaanse oorlogsstokers tegenhouden, en een onderhandelde oplossing zou zoeken op basis van de voorstellen die Volodymyr Zelensky al bepleitte – neutraliteit voor Oekraïne en autonomie voor de Donbass. De Oekraïense president zal daarbij geen betrouwbare partner zijn, want hij wordt herhaaldelijk door de VS en de rechts-extremisten in Oekraïne onder druk gezet. De rivaliteit tussen de wereldmachten VS, Rusland en China dwingt Europa alles in het werk te stellen om niet in een nucleaire confrontatie tussen deze grootmachten betrokken te raken. Charles de Gaulle had dit gevaar voor Frankrijk onderkend en daarom een integratie van de Franse strijdkrachten in de door de VS geleide Navo afgewezen, omdat hij niet wilde vertrouwen op de bereidheid van de VS om hun kernwapens te gebruiken in geval van een confrontatie met de Sovjet-Unie, zelfs als Moskou dreigde met een tegenaanval op de grote steden van de VS. Hij drong er daarom op aan dat Frankrijk zijn eigen kernmacht zou opbouwen. “Staten hebben geen vrienden, alleen belangen” was zijn stelregel, en als het op leven en dood aankwam, d.w.z. oorlog, was hij ervan overtuigd dat de beslissing niet aan anderen kon worden overgelaten.

Stabiele vrede dankzij ontspanning

Evenals de Gaulle wist Bondskanselier Willy Brandt dat hij zijn politiek van vrede en ontspanning alleen zou kunnen uitvoeren tegen de weerstand van Washington in. In de overtuiging dat dit de enige manier was om de vrede in Europa veilig te stellen, voerde hij zijn Ostpolitik stap voor stap uit. De VS waren zeer geërgerd, zoals blijkt uit een telefoongesprek tussen Henry Kissinger en Richard Nixon, waarin Kissinger schaamteloos Willy Brandt de kanker wenste. Op het ogenblik vindt in Duitsland een gewaagde discussie plaats. De politiek van ontspanning, de poging tot goede samenwerking met Rusland, was de oorzaak van de huidige ontwikkeling. Zelden is de waarheid zo op zijn kop gezet. Nooit eerder is zo duidelijk gebleken in welke mate de propaganda van de VS de media en het politieke debat in Duitsland bepaalt. De waarheid is anders. In het midden van de jaren zestig begon het beleid van ontspanning, het leidde tot een stabiele vrede in Europa en bracht de val van de Berlijnse Muur en de terugtrekking van de Sovjettroepen uit Duitsland en Oost-Europa tot stand. In de jaren negentig begon het beleid van confrontatie met de oostwaartse uitbreiding van de Navo en de toenemende omsingeling van Rusland. Het leidde tot de oorlog in Joegoslavië, die volgens het volkenrecht onwettig was, en tot de invasie van Oekraïne door Russische troepen, die ook volgens het volkenrecht onwettig was. Als er niet spoedig een door onderhandelingen tot stand gekomen vrede komt, zal het gevaar van een nucleaire oorlog toenemen, omdat de verantwoordelijken in Moskou met de rug tegen de muur staan en de heethoofden in Washington al jaren geloven dat ze een nucleaire oorlog tot Europa kunnen beperken.

De juiste prijs (in plaats van het basisinkomen)

rovanov — Mon, 11 Apr 2022 06:35:34 +0000

Dit is het vierde deel van een korte serie over het Basisinkomen. Het eerste deel vindt u hier.

Dit artikel van Marc Desaules verscheen op Driegonaal

Al enkele jaren wordt er gediscussieerd over het basisinkomen: een inkomen voor iedereen, los van werk of (ander) inkomen. In dit artikel brengt Marc Desaules een nieuw element binnen in deze discussie: een economie waarin de dingen de juiste prijs dragen komt veel beter tegemoet aan wat men met het basisinkomen wil bewerken. We leven in een tijdperk van lage prijzen. Hoe minder we voor iets betalen, hoe beter – dit is niet alleen een wijdverbreide opvatting maar leeft ook zo in de moderne economische wetenschap. De enorme neerwaartse druk op prijzen bewerkt dat er weinig geld is om degenen die werken te betalen. Gevolg is dat het gebrek aan inkomen onvermijdelijk tot schulden leidt, die overal toenemen en uitgroeien tot een fenomeen dat nog nauwelijks onder controle gehouden kan worden. Deze neerwaartse spiraal heeft tot het punt geleid waarop regeringen alleen nog door verdere geldinjecties de dingen door kunnen laten gaan. Geld heeft niet alleen een waarde op zichzelf gekregen, maar is iets geworden dat verwant lijkt aan een kunstmatige bron van leven. Geld ketent individuele mensen ook steeds sterker aan hun egoïsme en drijft hen nog verder in de strijd om het bestaan. Er is een grote urgentie om te handelen, maar hoe? Sommigen zoeken het antwoord in het idee van een onvoorwaardelijk basisinkomen, als een bescherming tegen een allesvernietigende situatie. Zij beredeneren dat de garantie van een basisinkomen een sociale verzekering zou vormen, omdat de onvoorwaardelijkheid van het basisinkomen het individu vrij zou stellen van de noodzaak om te werken.(([CHB] In dit artikel wordt gesproken over ‘werk’ en niet over ‘arbeid’ om op het menselijke aspect gericht te blijven en niet in een economische categorie verstrikt te raken.)) Op het eerste gezicht lijken deze perspectieven aansprekend, maar zijn ze dat ook werkelijk? Wanneer we ze preciezer gaan bekijken zien we een andere werkelijkheid opdoemen: een onvoorwaardelijk basisinkomen raakt niet de kern van het probleem. De economie blijft onberoerd en gaat onveranderd verder, gebaseerd op het idee van de strijd om het bestaan waarin iedereen tegen elkaar blijft strijden. Verder verslechtert het de situatie door ieders houding ten opzichte van werk te vergiftigen, waarmee tegelijkertijd aan de menselijke waardigheid een belangrijke mogelijkheid zich uit te drukken wordt ontnomen. En ten slotte leidt een regelmatig inkomen dat iedereen in de schoot geworpen wordt tot een totale afhankelijkheid van dat inkomen, vergelijkbaar met de afhankelijkheid van een kudde tot zijn herder.

We hebben geen inkomensprobleem

De vraag is, wat het alternatief is voor een onvoorwaardelijk basisinkomen? Beter gezegd, waar kunnen we beginnen met het opbouwen van een economisch leven dat ieder individu een waardig inkomen verzekert? Het is noodzakelijk dat we tot de kern van de zaak komen. Dan zullen we allereerst zien dat het fundamentele probleem niet dat van het inkomen is, maar een probleem van het uitgeven, versterkt door een evenzeer fundamenteel probleem wat betreft het geld. Ten tweede zullen we zien dat we een gezonde verhouding tot werk moeten gaan ontwikkelen. Zowel het probleem van het uitgeven als onze houding ten opzichte van werk zijn sterk gerelateerd aan onze conventionele economische manier van denken en doen – het is ongemakkelijk dat toe te moeten geven en moeilijk om uit te spreken. Maar laten we deze twee aspecten toch nader bekijken. Bij het uitgeven speelt de prijs natuurlijk een centrale rol. Iedereen let op de prijs voordat hij iets aanschaft – dat spreekt voor zich. Maar met welk bewustzijn doen we dat? Met voorbijgaan aan onze conventionele manier van denken stellen we ons nu een wereld voor (we laten de vraag of dat reëel is even achterwege) waarin de prijs van elke waar zodanig is dat de individuele mens die de waar geproduceerd heeft “als tegenprestatie voor het resultaat van zijn inspanning een bedrag ontvangt dat voldoende is om hem in staat te stellen het geheel van zijn behoeften, inclusief die van degenen die van hem afhankelijk zijn, te bevredigen totdat hij een volgend zelfde product gemaakt heeft”.((Zie Rudolf Steiners voordracht van 29 juli 1922, GA 340, Wereldeconomie, Rotterdam 1986. Deze formule van Rudolf Steiner is net zo geldig en volledig als de stelling van Pythagoras.)) Deze ‘juiste prijs’ wordt niet vastgesteld door de koper, de consument, maar uitsluitend door de verkoper, de producent. En de beslissende factor in het bepalen van de prijs wordt niet gevormd door de kosten die met de productie zijn verbonden maar door de toekomstige behoeften van de producent. De gevolgen van het begrijpen van de juiste prijs op deze manier zijn immens: door zijn eigen behoeften te vervullen garandeert de consument, met elke transactie opnieuw, de vervulling van de behoeften van allen die bij de productie betrokken waren – al hun behoeften, niet slechts hun primaire behoeften. Dit zou niet alleen plaatselijk het geval zijn, maar geldt ook wereldwijd, voor alle mensen, wáár zij ook werkzaam zijn. Door elke transactie opnieuw, zou het hanteren van de juiste prijs een genezend effect hebben dat het hele economische organisme zou dynamiseren. Tegelijkertijd zou het wereldwijd rechtvaardigheid voortbrengen. Dit begrip van de juiste prijs is gebaseerd op economische en te berekenen inzichten; niet op een externe moraal, een ethische houding of afgedwongen ‘liefdadigheid’. Individuen zullen misschien in moreel opzicht groeien, als gevolg van het hanteren van de juiste prijs, maar dat kan nooit de voorwaarde zijn om de juiste prijs te introduceren. Een beslissend aspect van het hanteren van de juiste prijs is zijn oriëntatie op de toekomst, want het is de juiste prijs die een inkomen garandeert dat voorziet in toekomstige behoeften. Op geen enkele manier is inkomen een beloning voor een prestatie uit het verleden; inkomen is een tegemoetkoming voor de voortgaande kosten van levensonderhoud voor de producent. Er is slechts inkomen en werk. Maar ze zijn niet met elkaar verbonden. Inkomen kan ook niet afgemeten worden in termen van werk, want de facto worden werk en inkomen van elkaar gescheiden door de logica van de tijd. Eerst is er het inkomen, het werk volgt. Het hanteren van de juiste prijs is zodoende zowel het begin als de weg naar de scheiding van werk en inkomen, hetgeen zowel werkelijk sociaal is als in overeenstemming met een groter doel. Bovendien, wanneer het inkomen door het hanteren van de juiste prijs in alle toekomstige behoeften voorziet, legt het ook de basis voor de creativiteit en ontwikkeling van ieder individu, door wiens vaardigheden in de behoeften van zijn medemensen wordt voorzien. Er is echter een probleem: geld is onvermijdelijk verbonden met elke transactie en hiermee verschijnt een verborgen en nauwelijks te pakken probleem waarvoor we nu de moed moeten hebben om het onder ogen te zien. In de afgelopen twee eeuwen is geld steeds duidelijker losgeraakt van de echte economie en tijdens dit proces verwierf het een waarde in en van zichzelf. Deze situatie berust op drie alomtegenwoordige praktijken: de aankoop van grond (in plaats van het recht op alleengebruik), het hanteren van materieel onderpand bij leningen (in laats van het hanteren van ‘persoonlijk krediet’) en de gerichtheid op het beheersen van inflatie op monetair gebied (in plaats van het stimuleren van het hanteren van de juiste prijs). Deze drie gewoonten werken in economische zin vernietigend en hebben invloed op elke transactie die waar dan ook ter wereld plaatsvindt. Het ontbreekt hier aan de ruimte om dit nader te onderzoeken, maar laat het voor dit moment volstaan om te stellen dat deze drie gewoonten hindernissen zijn voor elke stap die gezet wordt om werkelijke economische processen te verbeteren.

Werk als de behoeder van de menselijke waardigheid

De onvoorwaardelijkheid van het basisinkomen benadrukt de rechten van het individu en maakt hem vrij van aanspraken die de gemeenschap op hem doet – tegelijkertijd zondert het individu zich af van die gemeenschap. Maar het plaatst ook werk in een verkeerd licht. Werk heeft niets te maken met dat soort van vrijheid; het heeft te maken met karma. Werk verschijnt waar de betrokkenheid van het individu raakt aan de erkenning van de ander; het betekent een verbinding, een link, een ontmoeting tussen een punt en de periferie. Werk is waar een mens zijn individuele bestemming ontvouwt door de behoeften van anderen te erkennen. Het werk dat je verricht komt tegemoet aan de behoeften van anderen; je eigen behoeften worden op hun beurt vervuld door het werk van anderen: “… de gedachte dat zo- en zoveel mensen werken opdat daarmee een minimale basis voor het levensonderhoud gelegd is – is onverbrekelijk verbonden met een andere gedachte, namelijk dat men de gemeenschap weer terug moet geven, niet in geld maar in werk, wat een ander aan werk voor jou verricht heeft. Pas wanneer mensen zich verplicht zullen voelen de hoeveelheid werk die voor hen verricht is ook weer in de vorm van werk terug te geven, pas dan leeft er werkelijke interesse voor de medemens. Dat de ene mens de ander geld geeft, betekent slechts dat men de ander aan de leiband heeft, dat men hem als een slaaf kan leiden en dwingen voor zich te werken.”((Rudolf Steiner, voordracht van 30 november 1919, GA 186, waarin Rudolf Steiner beschrijft hoe werk alleen kan worden geruild voor werk en hoe geld nooit een vervanging van werk kan zijn.)) Alleen door werk leren we om terug te geven wat we hebben ontvangen door het werken van anderen. Op dit punt wordt in de diepste en meest menselijke zin ervaarbaar hoe wij verwant zijn met onze medemens. Door werk betreden we de sfeer van het recht – iets dat nooit met geld gekocht kan worden. Rechten komen voort uit het feit dat je in een gemeenschap thuishoort, zoals ook verplichtingen. Werk is ook een dergelijke verplichting: “(…) natuurlijk is ieder mens door zijn sociale situatie gedwongen tot werk en we hebben slechts de keuze tussen werken en van honger omkomen.”((Rudolf Steiner, voordracht van 30 mei 1919, GA 337a. Uittreksel van een antwoord van Rudolf Steiner op de vraag: ‘Is het denkbaar dat werk verplicht wordt?’)) Dit is krachtig maar consequent uitgedrukt. Een van de belangrijkste geheimen van het menselijk bestaan is verbonden met werk: het inzetten van de wil. De moderne beschaving doet er veel aan om de wil te verlammen, te verzwakken of zelfs de verbinding tussen het ‘Ik’ van de mens en zijn aardse wil te verbreken. Dit gaat om niets minder dan de menselijke waardigheid en vanuit dit gezichtspunt kan werk worden gezien als de behoeder van de menselijke waardigheid. Vanuit ditzelfde gezichtspunt is het onvoorwaardelijke van het idee van het basisinkomen zowel ernstig als gevaarlijk; het streven naar een voldoende inkomen bedreigt de menselijke waardigheid. Het onvoorwaardelijke basisinkomen en het hanteren van de juiste prijs staan recht tegenover elkaar als het gaat om het streven naar een redelijk inkomen. Met het basisinkomen worden de basisbehoeften gedekt door een periodieke geldinjectie; het hanteren van de juiste prijs betekent dat producenten een prijs ontvangen die al hun behoeften dekt. Met het oog op het egoïsme richt het basisinkomen zich op het eigen inkomen, preciezer gezegd op het geld dat nodig is om de eigen basisbehoeften te dekken, ongeacht de vraag waar dit geld vandaan komt. Het hanteren van de juiste prijs richt zich op de medemens, op het uitgeven van geld – om precies te zijn op de behoeften van allen die onzichtbaar achter elk product staan. En zo bevordert het ook het gezonde functioneren van het sociale organisme en dat is weer de primaire noodzakelijke voorwaarde voor inkomen. In verbinding met het onderwerp van dit artikel moeten we het egoïsme nog wat nader bekijken. Zoals bekend kan de spirituele wereld niet op een veilige manier worden betreden zonder een passende voorbereiding. Dat houdt in onze tijd in dat de mens zijn egoïsme moet opleiden. Iedere stap voorbij de drempel van de spirituele wereld die is gemotiveerd door persoonlijke belangen, door een egoïsme dat niet is verruimd zodat het de hele wereld en alle mensen omvat, voorkomt een werkelijke ontmoeting met de werkelijkheid van de spirituele wereld: een dergelijke stap leidt alleen tot illusoire beelden en weerspiegelingen van persoonlijke wensen, die natuurlijk wel mooi en waar lijken te zijn. Met het moderne economische leven betreden we een andere wereld. In veel opzichten lijkt deze wereld een weerspiegeling van de spirituele wereld te zijn. In geen van deze twee werelden is plaats voor egoïsme: “[Egoïsme] in het economische leven zou met wortel en tak moeten worden uitgeroeid”((26 juli 1922, GA 340, Wereldeconomie)) want het vervalst de prijzen en geeft hen een illusoir karakter. Maar eigenbelang leidt ook tot “ellende, armoede en ontberingen” voor de mensheid. De enige begaanbare weg die ik zie om onze toekomst ter hand te nemen is door het hanteren van de juiste prijs. De eerste stap op die weg is om dit fundamentele concept uit Rudolf Steiners economische theorie – de juiste prijs met alle consequenties van dien – voor ieder toegankelijk en begrijpelijk te maken. De tweede stap is om associatieve netwerken te vormen – niet te groot en niet te klein en alle met elkaar verbonden – om prijzen waar te nemen en te evalueren en om op die manier stap voor stap bewustzijn voor de juiste prijs te ontwikkelen. Dit zou resulteren in een fluctuerend, gedifferentieerd wereldomspannend landschap van juiste prijzen. Zo leren we samen het economisch leven te beheersen, het economisch leven van de mensheid…((“… alle menselijke ellende [is] alleen maar het gevolg van het egoïsme… ellende, armoede en nood zullen [zich] noodzakelijkerwijs voordoen als die gemeenschap op een of andere manier op egoïsme is gebaseerd.” GA 34 (opgenomen in Verbeter de wereld, Assen 2009).)) Marc Desaules leeft in Zwitserland en was (mede-)oprichter van verschillende initiatieven zoals een biologisch-dynamische boerderij, een restaurant, een hotel en een pensioenfonds, waar hij zich o.m. richtte op de vormgeving en de financiën. Zie ook: www.aubier.ch. Hij is auteur van A human response to globalisation – Discovering associative economics (Associative Economics Institute, Canterbury/Neuchâtel 2003) Vertaald door Gesien Broekhuijsen en John Hogervorst Proefnummer op Driegonaal aanvragen? Voor € 7,50 ontvangt u het meest recente (indien nog leverbaar) plus een ouder dubbelnummer (met begeleidende acceptgiro) thuisgestuurd. Hier kunt dit aanvragen.

Oekraïense tragedie had makkelijk voorkomen kunnen worden

FZ — Sun, 10 Apr 2022 05:52:39 +0000

Als het bericht uit de Wall Street Journal, het centrale orgaan van het Amerikaanse grootkapitaal, klopt, dan heeft de krant een enorm, mensenverachtend schandaal aan het licht gebracht.

Een commentaar van Rainer Rupp uit Apolut [begin van de vertaling] Want de dood van duizenden en het lijden van tienduizenden mensen in de Oekraïne, ongeacht aan welke kant, komen door de onthulling van de Wall Street Journal in een heel ander daglicht te staan. De tragedie had kunnen worden voorkomen dankzij een diplomatiek initiatief van bondskanselier Olaf Scholz en president Emmanuel Macron, dat in eerste instantie wel serieus bedoeld was. Het vooruitzicht op een vreedzame oplossing is echter op het laatste moment mislukt, voornamelijk door het arrogante, nationalistische fanatisme van de politieke leiders in de Oekraïne, in combinatie met de duidelijke desinteresse van Washington in een door onderhandelingen tot stand gebrachte oplossing.

De schromelijke overschatting door Kiev van de gevechtscapaciteit van zijn door de VS/NAVO opgeleide strijdkrachten, waarvan de dragende kracht werd gevormd en nog steeds wordt gevormd door de fascistische vrijwilligersbataljons, heeft in combinatie met de bodemloze domheid van de politieke dilettant Volodymir Zelenski, onafwendbaar geleid tot de huidige ramp.

De beroepsacteur Zelenski, die reeds in een TV-satire als politieke clown de rol van de Oekraïense president had gespeeld, verkeerde aan het begin van de huidige crisis waarschijnlijk in de veronderstelling, dat voor hem een heldhaftige winnende rol was weggelegd in het door Washington geschreven VS/NAVO-script. Maar het grote Hollywood happy-end dat in het script werd beloofd, werd ingehaald door de harde realiteit van Russische successen bij de demilitarisering en de nog steeds voortdurende denazificatie van de Oekraïne. Het script van de VS/NAVO-sancties met de bedoeling de Russische economie te ruïneren, was kennelijk eveneens geschreven door politieke amateurs uit de Amerikaanse filmindustrie. De westerse scenarioschrijvers hadden kennelijk verwacht dat Moskou na de eerste harde klap van de sancties ook nog de andere wang zou aanbieden. In plaats daarvan heeft Rusland gereageerd met tegensancties, waardoor de tovenaarsleerlingen van de VS/NAVO nu economisch worden gedestabiliseerd door hun eigen toverkunst. Volgens de onthullingen in de Wall Street Journal had dit alles kunnen worden vermeden door een minimum aan gezond verstand en een beetje politieke moed van de zijde van kanselier Scholz en president Macron ten opzichte van de krijgsheren in Washington. Ook in Duitsland dreigt nu een torenhoge inflatie, productiedalingen, massale werkloosheid en nog meer verarming, maar daar staat 100 miljard euro voor militaire herbewapening tegenover, naast de jaarlijkse begroting van de Bundeswehr. Met het oog op deze ontwikkeling kan men alleen maar verbijsterd het hoofd schudden. Niet alleen heeft de regering van de rood-groene coalitie totaal gefaald, hetzelfde geldt voor de oppositiepartijen CDU/CSU en Die Linke. Zij hebben zich allen ontpopt als gewillige helpers van de Oekraïense nazi-onderdrukkers en gretige volgelingen van de door de VS/NAVO georkestreerde oorlogshysterie tegen Rusland. Laten we nu eens het artikel in de Wall Street Journal nader bekijken. Het is getiteld: “Vladimir Putin’s 20-Year March to War in Ukraine – and How the West Mishandled It“. (Vladimir Poetins 20-jarige mars naar oorlog in de Oekraïne - en hoe het Westen het verkeerd heeft aanpakte). In dit zeer lange artikel, waarin uiteraard het beleid van de VS wordt verdedigd, vindt men midden in de tekst terloops de volgende passage: "Vervolgens heeft de heer Scholz een laatste poging gedaan om een akkoord tussen Moskou en Kiev te bereiken. Op 19 februari zei hij in München (op de zogeheten "veiligheidsconferentie") tegen de heer Zelenski dat de Oekraïne zijn aspiraties om lid van de NAVO te worden moet laten varen en de neutraliteit van het land moet uitroepen als onderdeel van een breder Europees veiligheidsakkoord tussen het Westen en Rusland. Het pact zou worden ondertekend door de heer Poetin en de heer Biden, die samen de veiligheid van de Oekraïne zouden garanderen."

"Zelenski zei dat men er niet op kon vertrouwen dat Poetin zich aan een dergelijke overeenkomst zou houden en dat de meeste Oekraïners zich bij de NAVO wilden aansluiten. Zijn antwoord liet Duitse functionarissen vrezen dat de kansen op vrede aan het vervliegen waren."

Daags na de ontmoeting tussen Scholz en Zelenski riep de Franse president Macron in een gesprek tussen de leiders, Biden op om nog een poging te doen op het diplomatieke vlak. Volgens de Wall Street Journal zei Macron tegen Biden: "Ik denk dat jij de laatste persoon bent die nog iets zou kunnen doen, Joe. Ben je bereid Poetin te ontmoeten?" Maar Washington leek niet geïnteresseerd in een verder diplomatiek offensief. Niettemin had Macron - volgens de krant - in de nacht van 20 februari afwisselend met Poetin en Biden getelefoneerd. Maar Biden of zijn adviseurs in het Witte Huis waren blijkbaar niet geïnteresseerd om het voorstel van Scholz te steunen, te weten om gezamenlijk met Poetin de neutraliteit van de Oekraïne te garanderen als onderdeel van een breder, Europees veiligheidsakkoord tussen het Westen en Rusland. Op aandringen van Macron verklaarde Biden slechts, dat de Franse president Poetin mocht doorgeven dat hij bereid was tot een volgend telefoongesprek. Maar de volgende dag - voegt de Wall Street Journal eraan toe - belde Poetin Macron terug en zei "dat hij had besloten de onafhankelijkheid van de separatistische enclaves in Oost-Oekraïne te erkennen". Hij zei dat fascisten in Kiev de macht in handen hadden, en dat de NAVO niet op zijn zorg over de veiligheid had gereageerd en in plaats daarvan van plan was kernraketten in de Oekraïne te plaatsen". De details van het Duitse voorstel voor een vreedzame beëindiging van de Oekraïnecrisis, dat door Macron werd gesteund, zijn helaas niet bekend. Maar onder de druk van het werkelijke verloop van de oorlog, die voor de Oekraïne catastrofale vormen heeft aangenomen, zijn de dagdromen van de regering in Kiev over een NAVO-lidmaatschap van een zegevierende Oekraïne verdampt. Het wordt steeds benauwder voor Zelenski en zijn regering. Met elke dag dat de Russische militaire speciale operatie voortduurt, verdwijnen meer van zijn politieke opties. Zelenski heeft, uit arrogantie of onwetendheid of een mengeling van beide, er de voorkeur aan gegeven zich vast te klampen aan de holle beloften van de VS/UK/NAVO in plaats van het gezond verstand te volgen in de cruciale fase van diplomatieke onderhandelingen. De Oekraïense neutraliteit zou niet alleen het leven van duizenden mensen hebben gered, maar zou ook het verblijf van de twee Donbass-republieken in het kader van een onafhankelijke Oekraïense federatie volgens Minsk II hebben gegarandeerd. Nu, echter, zit Zelenski "met de gebakken peren". Hij heeft er zijn laatste hoop op gezet - helemaal de geboren acteur die hij is - dat hij de Oekraïne kan behouden zoals zij nu is, namelijk met de fascistische misdadigers op de sleutelposities van de staat, dankzij vurige en theatrale video-oproepen aan God en de wereld. Zelenski verzet zich nog steeds tegen de realiteit, zoals blijkt uit zijn laatste video-oproep aan de VN-Veiligheidsraad van 5 april, die hij volstopt met onverdraaglijke bloedbad-porno s en gemakkelijk te doorgronden leugens. In zijn kring van adviseurs lijkt er echter één een stuk dichter bij de werkelijkheid te zijn gekomen. Er is geen andere verklaring voor het feit dat tijdens de laatste Oekraïens-Russische onderhandelingen in Turkije de hoofdonderhandelaar van Zelenski, David Arachamja, de Russen de Oekraïense neutraliteit aanbood; in feite niets anders dan wat Scholz en Macron reeds hadden voorgesteld aan Zelenski, om een Russische militaire operatie te voorkomen. Het is een angstwekkende "ironie" wanneer men zich realiseert dat alle verwoeste levens, alle steden, dorpen en industrieterreinen die door artillerievuur zijn verwoest, alle miljoenen vluchtelingen, al het lijden van de mensen aan beide zijden van het front voorkomen hadden kunnen worden als Zelensky zes weken geleden had ingestemd met wat zijn eigen onderhandelaar Moskou nu vrijwillig heeft aangeboden als basis voor onderhandelingen. Intussen is er op de landkaart echter veel veranderd en een terugkeer naar de status quo ante, met name naar Minsk II met betrekking tot de Donbass-Volksrepublieken, zal waarschijnlijk niet meer mogelijk zijn. Maar kanselier Scholz, en ook president Macron, hadden de ramp in de Oekraïne kunnen voorkomen. Terwijl zij zich bewust waren van de noodlottige domheid van Zelenski's misplaatste beslissing, hadden noch Scholz noch Macron de politieke moed om openlijk "neen" te zeggen tegen de VS/NAVO-beloften van militaire steun aan de Oekraïne, die Zelenski hadden bekrachtigd in zijn megalomane dromen dat hij het tegen Rusland kon opnemen. Een "duidelijk nee" zou absoluut noodzakelijk zijn geweest, omdat de bedoelingen van de oorlogszuchtigen in Washington en Londen toen al voor iedereen duidelijk waren. Het doel was immers de Oekraïne te gebruiken als kanonnenvoer in een militaire en economische uitputtingsslag tegen Rusland. Het was ook van meet af aan duidelijk dat dit hoge kosten zou inhouden voor de Duitse economie en bevolking en dat de kosten in de toekomst nog hoger zouden uitvallen. Bijgevolg heeft SPD-bondskanselier Scholz zijn ambtseed gebroken, namelijk om schade aan het Duitse volk te voorkomen. In plaats daarvan heeft hij de belangen van de VS/NAVO en EU-elites voortreffelijk gediend. Maar met de sociaal-democraten is het, als met het verhaal van de schorpioen die de kikker vraagt om hem naar de andere oever te brengen. Ze hebben geen keus.((Een schorpioen komt bij een rivier die hij wil oversteken. De schorpioen vraagt de kikker om hem op zijn rug over de rivier te dragen. De kikker weigert omdat hij bang is gedood te worden door de schorpioen. De schorpioen overtuigt de kikker door te zeggen dat hij er zelf geen belang bij heeft om te sterven omdat hij niet kan zwemmen. De kikker gaat akkoord. Toch steekt de schorpioen hem in het midden van de rivier. Stervend, zoekt de kikker naar een verklaring. De schorpioen verwijst naar zijn karakter, dat hem geen andere keuze laat dan te steken.)) [eind van de vertaling]

Het westen negeert Kievs oorlogsmisdaden

FZ — Thu, 07 Apr 2022 06:13:05 +0000

Voormalig Oekraïens premier Azarov: Het Westen negeert Kievs oorlogsmisdaden

De Europese landen en de VS hebben de oorlogsmisdaden van Oekraïne altijd genegeerd. Deze boute uitspraak is afkomstig uit een interview dat de voormalige premier van de Oekraïne, Nikolaj Azarov, op 1 april de krant Izvestja heeft gegeven. Azarov kaart nu vooral de strategie van de Oekraïense strijdkrachten (AFU) aan, om zich in steden te verschansen en vanuit woonwijken een beschieting van de Russen uit te lokken. "Niets hoeft te worden gebetonneerd, bevestigd. Ga gewoon op het dak of uit de flat en vuur artillerie af. Dat is wat ze doen. Vandaar die grote verwoesting op het strijdtoneel. Een dergelijk gedrag van een leger wordt algemeen als een oorlogsmisdaad beschouwd, maar noch de Amerikanen noch de Europeanen maken zich daar druk over", aldus de politicus. Hij benadrukte ook dat de Oekraïense autoriteiten en massamedia valse informatie verspreiden over de vermeende successen van de strijdkrachten van de Oekraïne, alsook over "verliezen" van het Russische leger. Tegelijkertijd blijkt uit het optreden van de NAVO en de Europese Unie dat zij wel baat hebben bij een escalatie van de situatie in de Oekraïne. "Zij zijn bereid om wapens te leveren, zoveel mogelijk, zodat het bloedbad zo lang mogelijk duurt," zei de voormalige premier. Azarov wees ook op de algemene wetteloosheid die in de Oekraïne om zich heen grijpt. Hij benadrukte dat het regime in Kiev, al voor het begin van de Russische interventie, dictatoriaal was en dat de Oekraïense autoriteiten na de Russische aanval dachten hun handen vrij te hebben en dat daarom de wetteloosheid nog weliger begon te tieren. De voormalige premier sprak over de talrijke arrestaties in Oekraïne van wetenschappers, journalisten en publieke figuren die kritiek hadden op de autoriteiten. Er is geen oppositie in de massamedia en er wordt absoluut onjuiste informatie aan de bevolking doorgegeven. Tegelijkertijd wordt de verruwing van de zeden in de Oekraïne door Europa volledig genegeerd.

[aiovg_video id=60319]

Azarov((voor wat meer informatie over de persoon van Azarov, zie b.v. ons artikel: Onthullingen van Oekraïense ex-premier)) telt in de video een paar onlangs gearresteerde bekende Oekraïense journalisten en politieke figuren op. Omdat deze bij ons onbekend zijn, hier de namen:

Denis Kireev: was lid van de eerste delegatie Oekraïense vredesonderhandelaars. Op 5 maart 2022 werd hij gedood, volgens sommige bronnen door de SBU.
Jelena Berezjnaja: mensenrechtsactiviste, gearresteerd 16 maart 2022
Hanna Herman: journaliste en politica. Heeft na het verbod van verschillende televisiezenders een stichting voor het vrije woord opgericht.
Joeri Doedkin: politicoloog, journalist, aangeklaagd wegens staatsverraad.
Dmitri Dzjangirov: journalist, publicist, politicoloog

Rusland: De Nieuwe Wereldorde is tot een einde gekomen

rovanov — Sun, 03 Apr 2022 06:12:41 +0000

Een uitermate verhelderend interview met Dmitri Medvedev verscheen op Frontnieuws Vice-voorzitter van de Russische Veiligheidsraad Dmitri Medvedev heeft onlangs een vernietigende uitspraak gedaan over de zogenaamde “unipolaire wereld”. Die wereld, zei hij, “is tot een einde gekomen.” Hij voegde eraan toe dat “de Amerikanen niet langer de meesters van de planeet Aarde zijn.”((‘The unipolar world has come to an end,’ Russia’s former president says,” Russia Today, March 24, 2022.)) Medvedev had het ook over “de hypocriete wit-tandige glimlachjes van politici en diplomaten die één ding zeggen en iets heel anders doen.”((Ibid)) [caption id="attachment_60227" align="alignright" width="350"] Dmitri Medvedev[/caption] Met betrekking tot het feit dat Rusland een Europees land is, zei Medvedev: “In termen van zijn geografie en geschiedenis is Rusland een Europees land. Ook wat onze culturele identiteit betreft zijn wij Europees, want een groot deel van onze bevolking vertegenwoordigt de Europese beschaving, die nauw verbonden is met de christelijke beschaving. Maar wij hebben ook veel mensen die tot het moslimgeloof behoren, en ook tot de andere grote godsdiensten van Rusland: Boeddhisme en Jodendom.”((“Post-Cold War world order is over, former Russian president says (FULL INTERVIEW),” Russia Today, March 26, 2022.)) Deze vragen en antwoorden komen uit een interview dat Russia Today met Medvedev heeft gehouden: Vraag: Het is duidelijk dat we het hier niet over geografie hebben. Vandaag de dag hebben veel Russen, waaronder de topambtenaren van het land – als u luistert naar wat zij zeggen – het gevoel dat wij ons afzetten tegen Europa, als zijn tegenpool. Antwoord: Nee, zij zijn het die zich tegen ons opzetten, die zich van ons proberen te onderscheiden. Zij hebben niet het monopolie op “Europeaan-zijn”. De Europese beschaving heeft zich gestadig over het hele continent ontwikkeld. Zeker, wij zijn niet, in die zin, opvolgers van het Romeinse Rijk, in tegenstelling tot een aantal andere Europese landen die tot de Germaanse taalgroep behoren. Wij hebben onze eigen geschiedenis, maar onze geschiedenis is even Europees als die van hen. Wanneer men dus tegen ons zegt dat wij niet meer als Europeanen beschouwd worden, klinkt dat eerlijk gezegd belachelijk. Dat is alles wat ik over onze identiteit te zeggen heb. Dat is geen reden om een oordeel te vellen – u stelde mij een vraag, en ik zei u dat wij nog “Europeeser” zijn dan zij. Dat is alles. Vraag: De omvang van het anti-Russische sentiment in deze situatie is verbijsterend. Het is alsof heel Europa, zelfs de landen waarvan wij dachten dat zij onze vrienden en partners waren, verenigd zijn in hun diepe haat tegen ons land, en die komt op elk niveau tot uiting. En nu zeggen de Europeanen, die altijd beweerden dat zij zo tolerant waren en de beginselen van de democratie zo toegedaan, zulke vreselijke dingen over Rusland en de Russen, over onze leiders. Om nog maar te zwijgen van Biden – ik geloof niet dat wij ooit zo’n retoriek gehoord hebben van een topambtenaar van zijn kaliber. Aan de andere kant, als we Polen nemen, is Biden misschien toch zo slecht nog niet. En als ik een vraag over Polen mag stellen, als we even van de hoofdzaak mogen afwijken – wat is uw beoordeling van de positie van Warschau in deze situatie? Want het voelt alsof Polen hier niet alleen een sleutelrol wil spelen, maar ook Lvov en de westelijke delen van Oekraïne als een soort protectoraat wil hebben. Ik begrijp dat dit twee vragen in één zijn, dus mag ik u beide vragen stellen? Antwoord: De retoriek is zeker zeer scherp. Zij wordt ongetwijfeld bepaald door de huidige gebeurtenissen, en alle politieke krachten in Europa proberen deze situatie in hun voordeel te gebruiken en hun eigen doelen te bereiken op het gebied van de binnenlandse politiek. Elk land heeft wel iets om handen, of het nu verkiezingen zijn of een crisis, of de noodzaak om een coalitie te vormen. En dus hebben zij een doelwit of een vijand nodig. In dit geval is Rusland de aangewezen vijand, dus ik ben niet verbaasd over de retoriek. Maar u hebt gelijk, wanneer u zegt dat het soms alle begrip tart, of, zoals ze zeggen, verder gaat dan goed en kwaad. Op alledaags niveau zien wij deze Russofobe retoriek ook tot uiting komen, hoewel ik zou zeggen dat het van geval tot geval verschilt. Het heeft ook te maken met nieuwe communicatiemethoden, zoals de platforms van de sociale media, want de patronen die vroeger minder voorkwamen, kunnen nu onmiddellijk wortel schieten. Russofobe retoriek is echter niets nieuws. Onlangs citeerde ik de Russische dichter Fjodor Tjoettsjev, die vertelde hoe het Westen 150 jaar geleden tegen Rusland samenspande en er alles aan deed om ons tot outcasts en paria’s te maken. Tyutchev merkte op dat deze heksenjacht 30 jaar duurde. Ik kan het niet helpen, maar ik zie bepaalde gelijkenissen tussen die tijd en het moderne Rusland. Rusland in zijn huidige vorm is iets meer dan 30 jaar oud, en gedurende die 30 jaar hebben wij overal de schuld van gekregen, vooral de laatste 20 jaar of zo. Men zegt dat wij alles van de USSR hebben opgepikt, ook de ideologie, hoewel dat niet waar is, en men bekritiseert ons voor dit en dat. De russofobe retoriek die wij nu uit het Westen horen, is dus niets nieuws. Van tijd tot tijd horen wij absoluut verbijsterende opmerkingen, maar wij zijn beleefd en worden nooit persoonlijk. Niemand wijst erop dat er mensen zijn die duidelijke tekenen van dementie of ouderdomsseniliteit vertonen. Niemand heeft het over opa’s die hun evenwicht verliezen terwijl ze de trap oplopen om in een vliegtuig te stappen, of die vergeten welke kant hun kantoor op is en dan recht de bosjes in gaan. Niemand wijst daarop, want wij zijn beleefd en wij onthouden ons van het vermelden van deze dingen. Maar dat komt allemaal neer op ethiek en goede manieren. Wat Polen betreft, ik heb onlangs wel over dit onderwerp moeten spreken, vanwege de rol die Polen nu op zich probeert te nemen. Polen is meer dan een trouwe leenman van de Verenigde Staten van Amerika, die bij elke stap zijn trouw probeert te bewijzen, om te laten zien dat het de rots en voornaamste bondgenoot van de Verenigde Staten in Europa is. In wezen – op deze of gene manier – probeert Polen honderden jaren in plaats van tientallen jaren van zijn mislukte pogingen om de vroegere glorie van Rzeсzpоspolita te herstellen, terug te winnen. En als dat niet lukt, dan om de wereld er tenminste aan te herinneren dat Polen vroeger een zeer serieuze macht was, zowel in Europa als in de wereld, bijna een imperium in wording. Vandaag wordt de elite van het land vertegenwoordigd door de Wet en Rechtvaardigheidspartij met de heer Kaczyński aan het roer, en die is de laatste tien jaar een pro-Amerikaanse en agressief anti-Russische koers gaan varen. Ik kan mij een andere tijd herinneren – toen Polen en Rusland actief probeerden hun betrekkingen te herstellen, vooral na de tragische dood van de Poolse president, en het er vrij doenbaar uitzag omdat er geen onoverkomelijke hindernissen tussen ons lagen. Maar toen de oppositiepartij die ik zojuist noemde aan de macht kwam, veranderde de vector van het land drastisch, het werd wild rusofoob. Ik kan het niets anders noemen dan politieke imbeciliteit, want er is niets meer aan. Zij proberen de kiezers die zeer anti-Russisch zijn te consolideren, en het is geen geheim dat Polen nogal wat van zulke mensen heeft, want daar zijn historische redenen voor, en dus proberen zij daar gebruik van te maken en hun vinger in de Oekraïense zaken te steken. Vooral omdat Polen nu een vrij groot aantal vluchtelingen uit Oekraïne opvangt, en Polen dat in zijn eigen voordeel probeert te gebruiken. Zij nemen een aantal maatregelen die niet alleen bedoeld zijn om de vluchtelingen te steunen (want die kan men natuurlijk alleen maar willen helpen), maar ook om weer een andere manier te vinden om Rusland te straffen. Zij stellen enkele nieuwe regelingen voor, waarbij zij zelfs de Grondwet wijzigen om de eigendommen van Rusland te kunnen confisqueren. Gisteren hebben zij een groot aantal Russische diplomaten het land uitgezet. Ik begrijp niet goed wat ze daarmee willen bereiken, want als Rusland een even groot aantal diplomaten zou uitwijzen, zou Polen zijn hele ambassade moeten sluiten. Is dat goed? Uiteindelijk is het aan elke soevereine staat om te beslissen of hij diplomatieke betrekkingen wil onderhouden of niet. Maar dit soort beleid is volkomen destructief. Ik zou willen recapituleren dat de Poolse autoriteiten gewoon proberen hun uiterste loyaliteit aan de Verenigde Staten te bewijzen en daar meer punten voor te krijgen in de vorm van financiële en economische steun, en ook om in eigen land meer politieke steun te krijgen. Dit is allemaal triest, en het zal niet goed aflopen. Zij kunnen natuurlijk een symmetrische reactie op hun acties verwachten, of tegenmaatregelen die door het internationaal recht worden gedicteerd. Wij zullen gewoon in een situatie terechtkomen waarin wij helemaal niet meer met elkaar praten. Is dat goed voor Polen? Ik weet het niet, het is uiteindelijk de beslissing van Polen.

Wanneer zal het conflict in Oekraïne ophouden?

Vraag: Wij zitten natuurlijk niet bij de Generale Staf, en ik ben geen vertegenwoordiger van het Ministerie van Defensie, maar ik zal u eerlijk zeggen dat mijn vrienden en kennissen voortdurend vragen hoe lang het offensief nog zal duren. Maar zoals ik al zei, wij zijn niet op de Frunzenskaja Embankment, maar de Veiligheidsraad van de Russische Federatie is hier. Mag ik u vragen wat u persoonlijk vindt van het verloop van de operatie en in hoeverre zij werkelijk beantwoordt aan de doelstellingen die werden aangekondigd. Antwoord: De operatie heeft in de eerste plaats plaatsgevonden omdat de doelen die de Russische staat zich gesteld had, niet via diplomatieke weg bereikt konden worden. De president heeft dit aan het begin gezegd. Het verloop van de operatie, de plannen voor de uitvoering ervan worden bepaald door de opperbevelhebber. Volgens de grondwet is dat de President. De President heeft zijn beoordelingen gegeven. De operatie verloopt volgens plan. Dit plan is door de opperbevelhebber opgesteld en goedgekeurd. Daarom zal ik nu geen aanvullende beoordelingen geven, het lijkt mij dat dit een volledig uitputtende beoordeling is die door de President is gegeven. Maar het is duidelijk dat de operatie zal doorgaan totdat de door de President van het land gestelde doelen bereikt zijn. Deze doelen betreffen de toekomst van Oekraïne; de status van Oekraïne als neutrale staat, een staat die geen anti-Russisch beleid voert, een staat die niet gemilitariseerd is, en een staat die onze normale buur zou moeten zijn. Zolang de resultaten van de demilitarisering en denazificatie van Oekraïne niet bereikt zijn, moet de operatie dus doorgaan – zoals ze door de president van het land bedacht is, zoals ze besloten is.

De VS denken dat zij boven de wet staan

Vraag: De VS hebben in het verleden meermalen soortgelijke acties ondernomen in regio’s die op geen enkele manier tot hun onmiddellijke belangen behoren. Deze landen zijn niet hun buren of een bedreiging voor de VS. Neem Joegoslavië, Irak, Afghanistan. Maar de militaire actie van de VS heeft nog nooit tot zo’n massale en geconsolideerde reactie van het Westen geleid. Niemand reageerde op een gebombardeerd bruiloftsfeest in Afghanistan door Europese kledingwinkels in de VS te sluiten. Er waren ook geen andere repercussies. Waarom? Waarom zijn wij getuige van zo’n krachtige reactie op de stappen van Rusland, die volgens u volledig gerechtvaardigd zijn uit het oogpunt van onze veiligheid? Antwoord: Nu zal dit niet klinken als een inzicht, maar het is duidelijk dat de VS geloven dat zij een natie zijn die buiten het internationale recht staat, boven alle anderen. Na de ineenstorting van de USSR en het einde van de bipolaire wereldorde, die gebaseerd was op de patstelling tussen de NAVO en het Warschaupact, zagen de VS zichzelf als de winnaar en de enige begunstigde van de ondergang van de Sovjet-Unie. Terwijl in werkelijkheid de Sovjet-Unie niet door toedoen van de NAVO uiteenviel, maar om interne redenen. En daarom gedragen zij zich zo: zij denken dat zij niet voor het gerecht gebracht kunnen worden, maar zij hebben het recht over iedereen te oordelen, zij zijn de uiteindelijke beslissers, zij hebben het recht te doen wat zij willen. Er zijn een aantal drijfveren achter dit gedrag. In de eerste plaats zijn de VS economisch een zeer sterk land. Ten tweede geeft het met wraakzucht de belangrijkste reservevaluta uit, en blijft het zijn binnenlandse schuld opstapelen. In feite is de hele wereld de schuldeiser van de VS. De hele wereld kan het moeilijk hebben, zich in crises storten, terwijl de Amerikanen dollars drukken. Daarom voelen zij zich nu ook in dit opzicht volkomen ongestraft. Precies om die reden zijn de acties van de VS in Afghanistan, Irak, en Vietnam enkele tientallen jaren geleden, nooit onder enig juridisch onderzoek door de internationale gemeenschap gekomen. Ten tijde van de oorlog in Vietnam leefde de Sovjet-Unie echter nog en drong aan op vrij zware debatten op multilaterale platforms. De Sovjet-Unie hielp toen, zoals u weet, Vietnam. De VS hebben hun beleid lange tijd voortgezet. Wij herinneren ons allemaal hoe het is afgelopen. Let wel, Vietnam is duizenden kilometers van de VS verwijderd. Nu is het een feit dat weinig mensen zich herinneren, zelfs in dit land, omdat het lang geleden is, maar mijn Vietnamese vrienden zeiden dat de interventie van de VS in Vietnam gedurende een groot deel van de jaren zestig meer dan een miljoen Vietnamezen het leven heeft gekost. Denkt u daar maar eens over na. Meer dan een miljoen! Kijk maar eens op de kaart en zie voor uzelf waar de VS ligt en waar Vietnam ligt. Toch gingen de VS erin, en meer dan een miljoen mensen stierven als gevolg daarvan. Zelfs toen werd het nooit op grote schaal veroordeeld, hoewel wij het Warschaupact en de Sovjet-Unie op onze plaats hadden. En nadat de Sovjet-Unie van de wereldkaart verdwenen was, samen met het Warschaupact, raakten de VS absoluut buiten zinnen. Zij denken dat zij kunnen doen wat zij willen. Joegoslavië is daar een voorbeeld van. Wij zagen een volslagen minachting voor het internationale recht, het gebruik van de strijdkrachten en wapens door een aantal landen, waaronder munitie met verarmd uranium. Was er een oproer? Nee. Zij beseften dat zij hun gang konden gaan, verzonnen een rechtvaardiging, en kwamen ermee weg. Vandaag geven sommige Europese leiders toe: “Wel, ja, misschien hebben ze wat overdreven gereageerd”. Maar verder dan dat gaat het niet. Nogmaals, de VS gedragen zich zo over de hele wereld omdat zij denken dat er geen concurrentie meer is. Maar zij hebben het mis. Het leven staat niet stil, wat nieuwe ontwikkelingen in de internationale betrekkingen en nieuwe landen als sterke machthebbers doet ontstaan. Dat betekent dat er nieuwe zwaartepunten in de internationale betrekkingen worden gevormd. Neem de Volksrepubliek China, India, en de Russische Federatie. De unipolaire wereld is voorbij. De VS is niet langer de meester van de planeet Aarde.

Russen die vertrokken zijn, zijn welkom om terug te keren, maar geen verraders

Vraag: U moet weten dat sommige Russen hun spullen hebben gepakt en het land hebben verlaten onmiddellijk nadat de speciale operatie in de Donbass was begonnen. Denkt u dat zij zullen terugkeren, of is het een enkele reis? Antwoord: Hoe moet ik dat weten? Vraag: Wat kunt u zeggen tegen de mensen die besloten hebben Rusland te verlaten? Antwoord: Ieder mens is de architect van zijn eigen fortuin. Het is hun recht om zulke beslissingen te nemen. Sommigen zijn voorlopig vertrokken, zoals ik begrepen heb. Anderen zijn voorgoed vertrokken, uit vrees dat de huidige situatie hun leven in de toekomst kan beïnvloeden. Het is hun beslissing. Ik zal deze mensen niet becommentariëren of bekritiseren. Voor mij persoonlijk is het duidelijk dat een aanzienlijk deel van deze mensen uiteindelijk naar Rusland zal terugkeren. Deze militaire operatie beïnvloedt ieders psychologische toestand, ziet u. De mensen blijven er aan denken. Ik denk dat dit een van de redenen kan zijn geweest, voor sommige mensen. Maar dat is het dan ook. Ik geloof dat wat belangrijker is voor het land, bijvoorbeeld de manier is waarop de programmeurs met de actualiteit omgaan. Deze bedrijven zijn internationaal, en nu zijn zij uiteindelijk van alles afgesneden – betalingssystemen, bankverrichtingen, grote buitenlandse klanten. Voor hen zijn de gevolgen echt hard. En ik kan hun motieven begrijpen, waarom zij een betere plaats onder de zon proberen te vinden. De regering heeft daartoe een aantal voorstellen uitgewerkt, en de president heeft reeds een decreet ondertekend. Laten wij hopen dat wij erin zullen slagen de negatieve gevolgen voor de IT-specialisten te verzachten en hen in het land te houden. Laten we hopen dat de meesten van hen in Rusland zullen blijven. Dit is een echt probleem. En ik heb echt medelijden met deze mensen, op persoonlijk vlak, want zij verkeren in een penibele situatie. En hoewel wij het niet waren die deze beperkingen hebben ingevoerd, moeten wij toch bedenken hoe wij het voor deze mensen beter kunnen maken.

Westerse sancties verenigen en verdelen niet de Russen

Vraag: En als wij het hebben over ondernemers, over grote zakenlieden, hebben zij steun te midden van het militaire offensief? Rekening houdend met het feit dat er nu een enorm aantal maatregelen tegen hen genomen worden. Hun huizen, voertuigen, jachten en al het andere is hun ontnomen. Wat vindt u daarvan, rekening houdend met het feit dat het Westen placht te zeggen dat privé-eigendom geëerbiedigd moest worden. En, in het algemeen, is het normaal om rekeningen te blokkeren en huizen te bevolken met vluchtelingen – dat zou voor iedereen onaangenaam zijn. Antwoord: Als wij het over het bedrijfsleven hebben, dan is dat ook een deel van onze maatschappij, met inbegrip van de grote bedrijven – zij zijn, zoals men zegt, schuldig zonder enige schuld. Laten wij ons eens afvragen: is er over het algemeen tenminste iemand uit die grote zaken – tot op zekere hoogte – in staat om een kleine fractie, één jota, invloed uit te oefenen op de positie van de leiding van het land. Ik kan u meteen zeggen: neen, absoluut niet. Want wij hebben verschillende taken. Wie de staat bestuurt, richt zich in de eerste plaats op de belangen van het hele land, op de belangen van het volk van Rusland. Iemand die zijn eigen bedrijf beheert (dit is een zeer belangrijke taak), doet alleen dit. Daarom zijn de berekeningen dat zij, door het Russische bedrijfsleven te beperken, op de een of andere manier invloed zullen uitoefenen op de autoriteiten, absoluut zinloos, zij zijn gewoonweg dom. Zij proberen ook invloed uit te oefenen op de sectoren van de economie die achter dit grote bedrijfsleven staan. En dat zijn honderdduizenden, miljoenen van onze mensen. In feite probeert de Westerse wereld met deze sancties de burgers van ons land te beïnvloeden, hen te kwetsen. En natuurlijk proberen ze hen op te hitsen om zich te keren tegen de koers van de staatsleiding, tegen de koers van de president, in de hoop dat dat uiteindelijk zal resulteren in een of andere onrust, in problemen voor de autoriteiten. Maar het komt mij voor dat de mensen die deze beslissingen genereren absoluut onze mentaliteit niet begrijpen, zij begrijpen de houding van het Russische volk in de ruimste zin van het woord niet. Zij begrijpen de prikkels niet, dat wanneer dergelijke druk wordt uitgeoefend (en deze druk is niet op grote ondernemers, niet op grote bedrijven, dit is druk op iedereen en allemaal), de maatschappij wordt geconsolideerd. Zelfs degenen die het op de een of andere manier moeilijk hadden of meenden dat zij weinig steun kregen, of dat er een paar verkeerde beslissingen genomen waren, zeggen in deze situatie: “Nou, ja, ze hebben waarschijnlijk ergens een fout in gemaakt. Maar in het algemeen, in deze situatie, zal ik voor de staat staan”. Dit, lijkt mij, kunnen zij absoluut niet begrijpen, net zoals zij 70 jaar geleden, en 100 jaar geleden, en tijdens verschillende soorten gewapende campagnes die gevoerd werden, ook tegen ons land, niet in staat waren om dit te begrijpen. Dit soort beperkingen en ontberingen – ze verenigen mensen alleen maar, consolideren mensen, maar verdelen ze niet. En dit is hun voornaamste misrekening, dit is de zwakke plek van deze domme sancties.

Doodstraf hoeft niet terug te komen

Vraag: Laten we niet vergeten dat de Raad van Europa jarenlang geprobeerd heeft Rusland beperkingen op te leggen. U zei onlangs dat er nu niet veel meer is dat ons tegenhoudt, vooral wat de doodstraf betreft. Rusland heeft afgezien van de doodstraf door toe te treden tot een aantal verdragen van de Raad van Europa. Aangezien dit een belangrijke kwestie is voor onze natie, is hier mijn vraag: hoe waarschijnlijk is een terugkeer naar de doodstraf? Heeft Rusland die nodig? Antwoord: Dit is een zeer ingewikkelde kwestie. Het hangt af van het wereldbeeld in het algemeen. Het is een filosofisch en moreel dilemma. Er zijn uiteenlopende opvattingen over de doodstraf. En dat is natuurlijk, dat is altijd zo geweest. Eén ding weet ik zeker. Het Russische Constitutionele Hof heeft zich in sommige van zijn uitspraken zeker laten leiden door de deelname van dit land aan de verdragen van de Raad van Europa. Deze verdragen zijn voor ons niet meer bindend. Niettemin zijn er juridische richtlijnen van het Constitutionele Hof over deze kwestie. En dit is een volledig soevereine beslissing, die niet rechtstreeks voortvloeit uit ons lidmaatschap van de Raad van Europa. Er is echter wel een duidelijk impliciet verband. Vandaag zijn er geen beperkingen in dit opzicht. Het is echter nog steeds een zeer netelige kwestie. Er zit niet alleen een juridische kant aan, maar ook een morele. Zelfs de fundamentele, canonieke bronnen van de godsdiensten geven tegengestelde antwoorden op deze vraag. De religieuze visie op deze kwestie is een van de basisargumenten rond het debat over de doodstraf in om het even welk land. Europa heeft op een gegeven ogenblik de doodstraf afgeschaft. Dat hebben wij ook gedaan. In tegenstelling tot de VS, China, en een aantal andere landen. Zij houden er nog steeds aan vast als straf voor degenen die bijzonder zware misdaden hebben begaan, in de eerste plaats moord. Nogmaals, vandaag de dag zijn de internationale bepalingen niet meer bindend, maar er zijn wel binnenlandse wettelijke bepalingen die door het Constitutionele Hof zijn vastgesteld. Zij weerspiegelen het huidige misdaadcijfer. Als het niet uit de hand loopt, denk ik dat deze rechtshouding hetzelfde kan blijven. Maar ook rechtshoudingen zijn niet eeuwig. Een verschuiving in onze maatschappij zou tot een herziening van de rechtshouding kunnen dwingen. De beslissingen van het Grondwettelijk Hof zijn geen heilig geschrift, zij kunnen veranderen. Wij hebben het in de hele geschiedenis van Rusland gezien. De Sovjet-Unie heeft na de oorlog de doodstraf afgeschaft. Maar dat duurde niet lang, en de doodstraf werd vrij snel weer ingevoerd. Dit was het gevolg van een piek in gewelddadige misdaden, waaronder moorden. Ik weet niet hoe het verder zal aflopen.

De Russen zullen zich de haat van het Westen voor altijd herinneren

Vraag: Mijnheer Medvedev, denkt u veel na over de druk waarmee Russische onderdanen nu in het buitenland te maken hebben? Vaak lopen zij echt gevaar. Ik zag online een video over wat er gebeurd is met de Russische ambassade in Ierland – ik heb daar als kind een tijdje gewoond, mijn vader was daar gedetacheerd – en die was overspoten met verf en een chauffeur is met zijn auto tegen de hekken gebotst. Het is gewoon onvoorstelbaar. Zoiets zou elke Russische onderdaan in het buitenland kunnen overkomen. Intussen zegt de VN dat een staakt-het-vuren in Oekraïne de russofobie zou doen afnemen. Wat is uw mening over dat standpunt en heeft dit verband zin? Antwoord: Ik zou het niet het standpunt van de VN willen noemen. De VN is een internationale organisatie die uit meer dan 200 natiestaten bestaat. Als we het hebben over wat de VN-ambtenaren gezegd hebben, wel, dan kan dat zo zijn. Laat ik openlijk zeggen dat de bestuursorganen van de VN, en ook Secretaris-Generaal Guterres, de laatste tijd verschillende uitspraken hebben gedaan die ik uit het oogpunt van internationaal recht bedenkelijk zou noemen. De VN zou boven conflicten moeten staan in plaats van partij te kiezen. Natuurlijk is het niveau van de Russofobie dezer dagen door het dak, zoals wij reeds besproken hebben. Die manifesteert zich in de vorm van aanvallen op Russische mensen en druk die op onze diplomatieke missies wordt uitgeoefend. Wat valt er over dit onderwerp te zeggen? Als wij diplomatieke missies nemen, ligt de verantwoordelijkheid bij het land waar de diplomatieke missie gevestigd is. Dat is de taak van het gastland. Zodra het gastland onverschillig wordt over het lot van een ambassade, worden de diplomatieke banden gewoonlijk opgeschort of verbroken. Het incident in Dublin dat u noemde is dus volledig de verantwoordelijkheid van Ierland. Zij moeten gewoon de juiste maatregelen nemen als reactie. Het overkomt ook gewone mensen – ik zie het en lees erover, het blijkt uit de online en sociale media inhoud waar ze veel kritiek hebben op Rusland. Ik denk dat het met de actualiteit te maken heeft. Sommigen voelen zich oprecht zo, anderen doen het voor de hype of omdat iedereen het doet. Het is hun eigen persoonlijke keuze. Vroeg of laat zal het tij wel weer zakken, zo werkt dat nu eenmaal. Maar de herinneringen zullen blijven. Wij zullen het ons ook herinneren, ook de Russische mensen die in het buitenland zijn blijven steken terwijl ze op vakantie of op zakenreis waren. Het zal in ieders geheugen gegrift staan. Ze zeggen dat ze daar geen Russen willen, en het is niet meer dan normaal dat onze mensen die toen toevallig in het buitenland waren, zich dat zullen herinneren. Ik betwijfel of zij nu hoger over de Europeanen zullen denken dan vroeger. Hoe zit het met de gastvrijheid, de verdraagzaamheid en de neutraliteit waarover u sprak? Dat is allemaal onmiddellijk verdampt, wat betekent dat het in de eerste plaats nooit bestaan heeft. Het betekent dat er geen cultuur en geen waarden waren. Het was slechts een façade, en nu is alle vuiligheid aan de oppervlakte gekomen, wat wij zien in het gedrag van ieder die russofobe ideeën spuwt. Wij zullen het ons ook herinneren. Wij zullen niemand vergeten die het gedaan heeft – in zijn officiële hoedanigheid of gewoon in persoonlijke interacties. Tegenwoordig wordt alles vastgelegd. Wij hebben allemaal een digitale voetafdruk. Dat is iets waar iedereen aan moet denken als hij nare dingen schrijft over Rusland, ons beleid of onze mensen. Het zal voor altijd in het collectieve geheugen van ons volk gegrift staan. En ik overdrijf hier niet.

Internationale sport gedraagt zich op “slechtst mogelijke manier”

Vraag: Laten we het over iets anders hebben. U had het over IT-specialisten die zwaar getroffen zijn en die hulp zullen krijgen, maar ik wil u iets vragen over onze sporters. Wat hen overkomt is ongekend: zij mogen niet meedoen aan wedstrijden of worden gedwongen dat onder een neutrale vlag te doen, zij worden onder druk gezet om petities te ondertekenen en verklaringen af te leggen. Wij weten allemaal dat in sommige sporten de carrière van een atleet van voorbijgaande aard is. Zal Rusland dan niet aan de zijlijn van de internationale sport terechtkomen? Competitie is heel belangrijk – het is voor sporters van cruciaal belang om het tegen getalenteerde tegenstanders op te nemen. Nu lijkt het erop dat het dopingschandaal slechts een probeersel was. Antwoord: Correct. Elena, Ilja, jullie hebben ook gelijk. Laat ik eerst zeggen dat het natuurlijk zwaar is voor onze atleten – hetzelfde als voor onze IT-specialisten. Maar voor de laatsten zijn de uitdagingen vrij recent begonnen, toen onze “vrienden” begonnen te proberen ons op alle mogelijke manieren te beperken en een ijzeren gordijn op te trekken als het om financiën en recht gaat. Voor de atleten is de situatie sinds 2014 nijpend. U hebt gelijk, onze atleten trainen hard, maar ze mogen niet meedoen aan wedstrijden. Als ze dat wel doen, moeten ze in principe anoniem meedoen – geen Russische vlag, geen Russisch volkslied. Zij worden gedwongen afstand te nemen van hun land, door te zeggen dat zij alleen zichzelf vertegenwoordigen. Dit is cynisch en amoreel, en laat me niet eens beginnen over het besluit van het IOC met betrekking tot ons Paralympisch team. Het is gewoon onbegrijpelijk. Het is monsterlijk en schandelijk. Ons hoofddoel is dus om paratleten te steunen, om ervoor te zorgen dat zij zich op gelijke voet met alle anderen in het maatschappelijk leven betrokken voelen. Maar zij krijgen te horen: “Nee, uw regering is verschrikkelijk en daarom geven wij niet om u.” Dat gaat tegen elke morele code in. Ik vind dat het IOC zich hier op de slechtst mogelijke manier gedragen heeft. Ja, het begon allemaal acht jaar geleden met het dopingschandaal. Wij hebben toegegeven dat wij in ons land een dopingprobleem hadden, wij zijn hier in gebreke gebleven. Maar zeggen dat Rusland, ik bedoel de Russische coaches en atleten de enigen waren die doping gebruikten, is schandalig en cynisch. Andere landen deden het ook, maar het is Rusland dat iedereen heeft ingeschakeld. Het doel dat onze “vrienden”, overwegend uit de Angelsaksische wereld, zich stelden, was Rusland uit de internationale wedstrijdsporten te verdringen. Waarom? Nogmaals, dat was om de wrok binnen Rusland aan te wakkeren en de mensen aan te zetten om er iets aan te doen. Onze atleten lijden dus al sinds 2014. Wij zullen hen op alle mogelijke manieren blijven steunen en zo veel mogelijk wedstrijden in eigen land organiseren. Wij zullen proberen hun rechten te verdedigen in alle organisaties, ook al is dat tegenwoordig een enorme uitdaging. Deze beslissingen zijn genomen door bepaalde mensen in het IOC, de EU, de VS en het VK, dat geen deel meer uitmaakt van de EU. Het is duidelijk dat bepaalde mensen achter deze beslissingen zitten, en degenen die van wedstrijdsport verstoken zijn, zullen hun bitterheid in hun richting kanaliseren.

Moskou’s regels voor het gebruik van kernwapens

Vraag: President Poetin heeft er vaak op gehamerd dat Rusland alleen optreedt om zich te verdedigen tegen de vijandige acties van het Westen. En in een recent interview hebt u gezegd dat ons land genoeg “macht” heeft om onze vijanden op hun plaats te zetten. Wat impliceert dat Rusland een soort vergelding heeft overwogen in geval van agressie. Wat bedoelde u daar precies mee, mijnheer Medvedev? Antwoord: Wij weten allebei precies wat ik bedoelde. Rusland is niet uw doorsnee land – het is een permanent lid van de Veiligheidsraad van de VN. En, terzijde, laat mij zeggen dat alle ondoordachte plannen om te proberen ons uit de Veiligheidsraad te verwijderen volkomen ongegrond zijn. Dat zou in strijd zijn met het Handvest van de VN en met het hele internationale recht, trouwens. Het gaat hier om de grillen van individuele staten. Dat is mijn eerste punt. En mijn tweede punt is, dat Rusland een kernmogendheid is met de grootste voorraad strategische kernwapens op de planeet. Natuurlijk bedreigt niemand iemand, maar u noemde de opmerkingen van president Poetin… Enkele weken geleden werden de nucleaire afschrikkingstroepen van ons land in hoge staat van paraatheid gebracht. Het was een eenvoudige boodschap, opdat elk land dat zich met het buitenlands beleid van Rusland probeert te bemoeien, zou weten wat het kan verwachten. Zij hebben ons gehoord en gezegd dat zij niets zouden proberen. Ik hoop zeker dat dit geholpen heeft om sommige van de heethoofden in Polen en andere satellieten van de VS af te koelen. Toch komen zij af en toe nog met belachelijke ideeën, zoals het sluiten van het luchtruim boven Oekraïne. Gelukkig zijn er koelbloedige en redelijke analisten in het Pentagon en elders die zeggen dat dit absoluut uit den boze is, omdat het zou leiden tot een rechtstreekse militaire confrontatie met Rusland. Ik denk dat dit voorlopig voldoende zal zijn. Wij hebben weliswaar een speciaal document over nucleaire afschrikking, waarin uitdrukkelijk staat onder welke omstandigheden de Russische Federatie het recht heeft kernwapens te gebruiken. Er zijn verschillende van die voorwaarden, laat mij u eraan herinneren wat dat zijn. De eerste is de lancering van ballistische kernraketten om Russisch grondgebied aan te vallen. Ten tweede is er het gebruik van kernwapens of andere massavernietigingswapens door een tegenstander tegen Russisch grondgebied of zijn bondgenoten. Het derde heeft te maken met een aanval op kritieke infrastructuur die leidt tot de verlamming van onze nucleaire afschrikkingsmacht. En de vierde, ten slotte, is wanneer tegen de Russische Federatie of haar bondgenoten een daad van agressie wordt gepleegd – hetzij met kernwapens, hetzij met conventionele wapens – die het bestaan zelf van de staat bedreigt. Al deze voorwaarden staan opgesomd in het document dat door het uitvoerend bevel van de president is goedgekeurd. Dit getuigt van onze vastberadenheid om de onafhankelijkheid en soevereiniteit van Rusland te handhaven. Laat niemand ook maar de minste reden hebben om eraan te twijfelen dat wij in staat zijn een passend antwoord te geven op elke aanval of aantasting van ons land, zijn onafhankelijkheid, of zijn beleid. Maar bedenk wel dat ik dit allemaal zeg omdat u de vraag stelde. Uiteraard is ons standpunt dat, hoe ingewikkeld ook, elke situatie met diplomatieke middelen moet worden benaderd. En in het geval van Oekraïne blijven onderhandelingen de meest constructieve en redelijke weg. Wij beseffen dat diplomatie niet altijd tot succes leidt, maar toch is dit de juiste weg.

VS hadden “meer hersens” tijdens Cubaanse Raketcrisis

Vraag: U noemde zojuist iets dat iedereen op de planeet beangstigt – het vooruitzicht van een kernoorlog. Een ander beangstigend vooruitzicht is een militaire confrontatie tussen Rusland en de NAVO. In veel opzichten lijken deze twee scenario’s op elkaar – in feite kunnen zij één en hetzelfde zijn. Gelooft u dat er een risico bestaat dat zo’n oorlog uitbreekt? Zou u de huidige situatie willen vergelijken met de Cubaanse Rakettencrisis, toen de wereld ook op springen leek te staan? Destijds noemden wij deze impasse de “Koude Oorlog”. Hoe zou u de huidige toestand van de betrekkingen tussen Rusland en het collectieve Westen noemen? Antwoord: Niemand wil oorlog. Een atoomoorlog is een bedreiging voor het bestaan zelf van de menselijke beschaving. In die zin hebben de analisten die, misschien wat cynisch, zeggen dat de uitvinding van kernwapens een enorm aantal conflicten in de 20e en 21e eeuw heeft voorkomen, gelijk. Dit is waar. Het is dus duidelijk dat er altijd een dreiging is. Als voormalig opperbevelhebber ben ik mij terdege bewust van de omvang ervan. Onze mensen weten dat de kernwapens van de NAVO gericht zijn op installaties in dit land, en dat onze kernkoppen gericht zijn op doelen in Europa en de VS. Maar zo is het leven. Wij moeten dat altijd voor ogen houden en op een verantwoordelijke manier handelen. Zo eenvoudig is dat. Wat de Cubaanse Raketcrisis betreft, ik heb er om voor de hand liggende redenen geen persoonlijke herinneringen aan, ik weet er alleen van uit de geschiedenisboeken. Maar ik heb de kans gehad om met een van de getuigen, Fidel Castro, te spreken. Vandaag leven wij in een andere realiteit, in een andere wereld. Er is geen Sovjet-Unie, geen Warschaupact, veel illusies zijn weg. Veel dingen zijn niet meer op hun plaats, maar de lessen van de Cubaanse Rakettencrisis zijn toen goed blijven hangen. Het had een ontnuchterend effect op iedereen, ook op de leiders van de VS, de NAVO, de Sovjet-Unie, en het Warschaupact. De wereld beleefde toen een Koude Oorlog, maar nu is de situatie op de een of andere manier erger, naar mijn mening. Toen probeerden onze tegenstanders de situatie in de Sovjet-Unie niet zo agressief tot een kookpunt te brengen. Toegegeven, hun acties waren misschien verhuld, maar er werden geen sancties opgelegd aan hele industrieën of aan de landbouw, laat staan persoonlijke sancties. Het is nooit bij iemand opgekomen om Brezjnev, Podgorny en Kosygin sancties op te leggen. Zij begrepen natuurlijk wel dat het geen zin had, net als nu, maar zij hadden tenminste de hersens om het toen niet te doen. Nu zit iedereen in een lastig parket. Men heeft sancties opgelegd, maar er moet nog steeds gecommuniceerd worden, al was het maar om allerlei ongewenste gevolgen te voorkomen, waaronder zulke verschrikkelijke als, laten we zeggen, een conflict tussen Rusland en de NAVO. Het is alsof iedereen onder sancties valt, iedereen staat op een of andere lijst. Ik heb met president Obama het bekende START III, of Start-verdrag, ondertekend. Dat verdrag werd verlengd door president Poetin en president Biden. Waarom het zo gênant maken? De verdragen zijn ondertekend, maar het is gedaan door personen die op de sanctielijst staan. Als de Russische leiding in dit opzicht onverantwoordelijk zou zijn, zou u waarschijnlijk kunnen zeggen: “Als u ons zo behandelt, dan is dat maar zo, tot ziens”. Er is een rechtsleer die clausula rebus sic stantibus heet, wat betekent dat internationale verdragen geldig zijn zolang de omstandigheden die er aanleiding toe gaven, bestaan. Die omstandigheden zijn verdwenen. U behandelt ons niet meer als tegenhangers. De personen die het verdrag hebben ondertekend staan op uw sanctielijst. Misschien is het tijd om er uit te stappen? Ik probeer er alleen maar op te wijzen dat deze sancties geen enkele zin hebben, zij zijn absurd. Dat was niet het geval tijdens de Koude Oorlog. En het is nu een realiteit. De relatie tussen de Russische Federatie en het Westen, de door de VS geleide Angelsaksische beschaving in de ruime zin van het woord, is er waarschijnlijk slechter aan toe dan in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Daar is geen twijfel over mogelijk.

Jalta opknappen voor besprekingen over de nieuwe wereldorde

Vraag: Nu, over de besprekingen met Oekraïne… hoe zou u de vorderingen beoordelen? Het lijkt erop dat er nog steeds enkele afspraken mogelijk zijn. Hoe zullen deze afspraken gewaarborgd worden? Zal het Westen in dit opzicht een soort verantwoordelijkheid moeten dragen? Als de speciale operatie voorbij is, zou er dan, gezien alle factoren, een nieuwe conferentie van Jalta nodig zijn om de nieuwe wereldorde te formaliseren, die, zoals u zegt, niet meer unipolair is. Antwoord: Het is een onverdienstelijke taak om commentaar te leveren op onderhandelingen, en het is verkeerd. Voor besprekingen is stilte nodig. En het is niet zonder reden dat de partijen onderhandelen via videoconferentie, bijna dagelijks, en niet in de face-to-face vorm die meer tijd vergt. Daarom zal ik geen commentaar geven op de besprekingen. Ik wil de onderhandelaars niet in de problemen brengen en geen aanleiding geven tot overdreven verwachtingen of emotionele reacties die dergelijke commentaren van mijn kant zouden kunnen opwekken. Het doel van deze besprekingen is duidelijk – de resultaten te bekrachtigen die de Russische speciale operatie nastreeft, met name de neutrale status van Oekraïne, de demilitarisering ervan, en de intrekking van de door de nazi-ideologie ingegeven wetten die door de Oekraïense regering werden ingevoerd. Wat men ook over deze wetten zegt, zij verdelen het volk in feite naar hun nationale identiteit. Sommigen worden mensen met de juiste nationaliteit genoemd, anderen worden praktisch uitgesloten. En er zijn nog een aantal andere doelen die Rusland nastreeft. Oekraïne streeft natuurlijk zijn eigen doelen na, en hoopt die in de loop van de besprekingen te bereiken. Deze omvatten in de eerste plaats het behoud van zijn soevereiniteit en het veiligstellen van de verdere ontwikkeling van het land. Wat de garanties betreft dat de onderhandelde voorwaarden zullen worden uitgevoerd, zijn er twee soorten. In de eerste plaats zijn er de garanties van de ondertekenaars van de overeenkomsten. Op den duur hebben degenen die de documenten zullen ondertekenen, het gezag en de verantwoordelijkheid om op de uitvoering ervan toe te zien. En ten tweede zijn er de garanties in verband met verschillende internationale mechanismen. Ik zal het belang daarvan hier niet overdrijven, natuurlijk, want er zijn heel wat overeenkomsten die wel ondertekend maar niet uitgevoerd zijn. Maar in elk geval is dit beter dan rechtsonzekerheid of herhaalde pogingen van Oekraïne om zich in de NAVO te weven en zo een directe dreiging aan de grenzen van Rusland te creëren. In dat opzicht zijn een overeenkomst en de wettelijke garanties die zij biedt veel beter dan geen overeenkomst. En dat is de manier om het conflict op te lossen. U noemde Jalta. Ik kan alleen maar zeggen dat wij met genoegen buitenlandse delegaties zullen ontvangen in de Russische stad Jalta voor besprekingen. Het paleis dat in het verleden voor dit doel gebruikt werd is niet in ideale staat, maar het kan nog steeds gebruikt worden om gasten te ontvangen.

Een aanval op de eigen economische waarden

Vraag: Mijnheer Medvedev, men hoeft Fidel Castro niet te zijn om…. Antwoord: Fidel Castro kan niet vervangen worden, hij was uniek. Vraag: …om over de gebeurtenissen van 1998 te praten. Laat mij mijn waarnemingen met u delen. Zelfs mensen die na 1998 geboren zijn, blijven mij als journalist vragen – zij schijnen te denken dat ik bevoegd ben om deze vraag te beantwoorden… Antwoord: Maar u bent bevoegd. Journalisten weten alles. Zij weten meer dan politici. Vraag: Dank u. Ze blijven me dus vragen of we teruggaan naar 1998. En zij hebben het over de wanbetaling. Wij hebben het default scenario voorlopig vermeden, want wij mochten betalingen doen op onze staatsschuld. Maar toch? Antwoord: Herinnert u zich 1998 nog, persoonlijk? Vraag: Ik herinner me dat de roebel vier keer in waarde daalde ten opzichte van de Amerikaanse dollar. Antwoord: Ik begrijp het. Ja, dat is een herinnering die niet gemakkelijk vergeten wordt. Je kunt niet twee keer in dezelfde rivier stappen. In 1998 had ik niets met het staatsbestuur te maken en zag ik alles door de lens van een gewone burger, een zakenman, zo u wilt. Maar de Russische staat en maatschappij waren toen veel minder beschermd. Maar ik herinner me 2008 en 2009 nog heel goed, toen ik persoonlijk de financiële crisis moest aanpakken. Ik herinner me ook nog heel goed 2014 en alle jaren daarna, toen ik als voorzitter van de Russische regering de problemen moest aanpakken. Elke crisis is uniek, op zijn manier. In 2008 hebben we de G20 opgericht. Nu willen ze Rusland uit de G20 verwijderen. Maar ik herinner me hoe het vlak voor mijn neus geboren werd. Het besluit om G20 op te richten was collectief. Eerst nam president Bush deel, daarna Barack Obama. Iedereen was opgetogen dat vertegenwoordigers van zoveel verschillende landen aan dezelfde tafel zaten – Rusland, de VS, China, India. G20 was een format dat voortkwam uit consensus, gebaseerd op unanimiteit. En nu stellen ze voor om ons uit de G20 te verwijderen. Nee, jongens, dat kunnen jullie niet doen! Jullie hebben ons gevraagd om lid te worden van G7, om de achtste lidstaat te worden. Dat is juist. Maar het is anders. G7 is uw privé-club en als u niet wilt dat wij er deel van uitmaken, dan gaan wij wel. En dat hebben wij gedaan, wij zijn er “uitgejouwd”. Maar die club is niet belangrijk meer. G20 is een ander verhaal. Het was de G20 die ons uit de financiële crisis van 2008 heeft geholpen. Waarom heb ik het daar nu over? Omdat de situatie waarin wij ons bevinden anders is. Toen probeerden wij allemaal de wereldwijde financiële crisis te overwinnen, die veroorzaakt was door de financiële zeepbel in de Verenigde Staten van Amerika. Ons gemeenschappelijk doel was om daartegen op te staan. En dat doel hebben wij bereikt, overigens. Met wisselend succes, maar wij hebben de Russische en de wereldeconomie in betrekkelijk korte tijd uit die crisis getrokken. Wat er nu echter gebeurt, is een economische oorlog die het Westen tegen Rusland heeft verklaard – om een Franse minister te citeren. Zij hebben een economische oorlog tegen Rusland verklaard. En zij proberen deze oorlog te voeren zonder regels. Waarom? U vroeg het, maar ik kreeg de kans niet om te antwoorden. Wat staat er op de vaandels van elke kapitalistische maatschappij, van elke markteconomie? Volstrekte eerbiediging van de particuliere eigendomsrechten! Dat is heilig! De wereld mag vergaan, maar het recht zal zegevieren. Alles kan vergaan, maar het privé-eigendom zal blijven bestaan. En wat doen zij? Zij blokkeren de tegoeden van onze financiële instellingen, zelfs die van de Centrale Bank. Zij spreken zelfs over confiscatie van deze tegoeden, d.w.z. over nationalisatie ervan. Luister, dit is een echte oorlog zonder regels. Wat zullen de gevolgen van deze oorlog zijn? Vernietiging van de hele economische wereldorde. Dit is een aanval op de economische waarden van onze planeet – ironisch genoeg zijn deze waarden het eerst gevormd in Europa en de Verenigde Staten van Amerika, in ons land, en later, aan het eind van de 18e eeuw en het begin van de 19e eeuw, ook in Aziatische landen. Nu zien wij hoe de grondbeginselen van de markteconomie verworpen worden. Wat kunnen wij dan zeggen? Als zij geen waarde hechten aan deze beginselen, laat hen dan maar doen wat zij van plan zijn, maar dat zal Rusland natuurlijk dwingen te reageren met symmetrische maatregelen. Maar aan de andere kant zou deze nieuwe uitdaging en onze reactie die daarop moet volgen, zeer doeltreffend kunnen zijn. Ik heb het al vaak gezegd, en dit is waar – als er in 2014 geen sancties tegen Rusland waren ingesteld, dan hadden we nu een slechtere situatie in onze landbouw gehad. Iedereen begrijpt het goed. We hebben hun invoer stopgezet, en nu staat onze voedselzekerheid op een zeer hoog peil. Ik hoop dat onze collega’s in de regering zelfs in deze situatie adequate oplossingen zullen kunnen vinden die de ontwikkeling van onze industrie, met inbegrip van de vliegtuigbouw, de automobielindustrie en de sleutelsectoren zoals de micro-elektronica en de IT, zouden bevorderen. Wij zullen deze kwesties hoe dan ook moeten aanpakken. Ja, het zal nu moeilijker worden, maar aan de andere kant is er niemand anders op wie wij kunnen rekenen. Deze keer zullen wij alles zelf moeten doen.

"Roebels voor olie" was een vrij voor de hand liggende zet

Vraag: Laten wij overgaan tot een zeer belangrijke kwestie. Ironisch genoeg zegt het Westen dat zij ons alles zullen afsnijden, maar zij kunnen zich niet van ons gas en onze olie afsnijden, eenvoudig omdat dat averechts zou werken, zij zouden bevriezen. Zij zullen nu proberen minder energie te gebruiken en met nieuwe voorstellen komen. Niettemin hebben zij tot nu toe afgezien van sancties tegen onze olie en ons gas. Maar in de toekomst zeggen zij dat zij geen gas en olie uit Rusland meer zouden willen gebruiken. Hoe realistisch is dat? Moeten wij gewoon blijven zitten en wachten tot dat gebeurt, of liever wat actie ondernemen? De Russische president heeft aangekondigd over te stappen op de Russische roebel als vereffeningsmunt. Hoe zal dat uitpakken? Hoe zal het er in de praktijk uitzien? Antwoord: Wel, laat ze het maar kopen zolang ze willen. Niemand wil geld verliezen, toch? Dit is allemaal bravoure en borstklopperij. Wel, voor de VS zou het kunnen werken, want zij hebben een hele reeks leveranciers, zij zijn geïsoleerd van Europa, zij zijn niet zo afhankelijk van onze leveringen. De VS hebben onze olie in de ban gedaan, al is dat niet zo goed gegaan. De Amerikanen zullen president Biden blijven herinneren aan de prijs van een gallon. Oekraïne is heel ver weg en de benzineprijzen ergens in het Midwesten staan op dit moment op een recordhoogte. De inflatie bedraagt 10 procent. Het is een verbijsterend cijfer voor de VS. Dit besluit zal de regering van de VS dus achtervolgen. Haar consumenten zullen een groot “dank u wel” zeggen voor wat hun regering hun binnenlandse economie aandoet als neveneffect van pogingen om de Russen te bezweren. Over het geheel genomen ben ik er filosofisch over. Het is onze natuurlijke rijkdom, het is ons gas en onze olie. Wij moeten het verhandelen met de Europeanen, met Azië. In het algemeen is er om de 50-70 jaar een wereldwijde energieverschuiving geweest. Ik weet niet wat in 2050 de belangrijkste energiebron zal zijn – waterstof of een andere technologie. Ik weet het gewoon niet. Dus moeten wij ons ook daarop voorbereiden. Maar op dit ogenblik is dit een belangrijk deel van onze inkomsten, en wij moeten er de volledige compensatie voor krijgen. In het huidige klimaat kijken wij zeker naar de Aziatische markten, en zoeken wij naar manieren om onze bevoorrading te diversifiëren. Onze Europese vrienden lijken grote haast te hebben om van de olie- en gasleveringen uit Rusland af te zien. Maar in werkelijkheid is dat een zeer moeilijke opgave. 40 procent van hun gasvoorziening komt uit Rusland. Russische olie is goed voor ongeveer een derde van hun invoer. Maar hoe dan ook, het is aan hen. Als zij er van af willen, zullen zij dat doen. De vraag is alleen, wanneer. Dat is iets waar wij ook op moeten reageren. Wat het besluit van president Poetin betreft om over te schakelen op roebels, ik denk dat het een vrij voor de hand liggende zet is. Zij hebben de correspondentrekeningen voor onze handelsbanken gesloten, verrekeningen in dollars en euro’s onmogelijk gemaakt, en de banken op de sanctielijst afgesloten van SWIFT, althans sommige van hen. Wat dachten zij dat wij zouden doen? Het enige wettige betaalmiddel in de Russische Federatie is de roebel. Het is dus een eenvoudig aanbod: aangezien er geen andere manier is, moet u in roebels betalen. Laat hen dus maar een manier vinden om te betalen. Hoe dan ook, het overleg is aan de gang. We zullen wel zien hoe het uitpakt. Maar het was een zeer intuïtieve beslissing. Vraag: Hoe zit het met Nord Stream? De Amerikanen haasten zich om het te begraven… Antwoord: Ze haasten zich. Vraag: Zij noemen het “een homp metaal”, en gebruiken enkele eigenaardige woorden om het te beschrijven. Denkt u dat dit project nog enig potentieel heeft? En als we het over de infrastructuur hebben, hoe lang zal die in vorm blijven zonder gebruikt of onderhouden te worden, zonder gas te pompen? Antwoord: Ik ben geen deskundige op dit gebied, ik kan de duurzaamheid van de Nord Stream infrastructuur niet beoordelen. Ik ben er zeker van dat zij duurzaam is, maar ik weet niet in welke mate – wij hebben het natuurlijk niet over maanden. Wat grootschalige economische projecten betreft, ben ik geneigd optimistisch te zijn – ondanks de huidige omstandigheden en de emotioneel geladen context waarmee wij te maken hebben wanneer de hartstochten hoog oplopen. Het zit zo, er zijn bepaalde wetten die niet genegeerd kunnen worden, ook al proberen onze vrienden ze op dit moment te overtreden. Er zijn aanzienlijke financiële investeringen gedaan, dit is een zeer belangrijk en voordelig project, dat voor alle partners winstgevend is. Conflicten komen en gaan, maar de economie en het geld blijven. Ik denk dat het Nord Stream 2 project een goede toekomst heeft. Dat zal gebeuren als onze partners op een gegeven moment besluiten hun hoofd te gebruiken en eraan denken dat zij belastingbetalers en kiezers hebben om verantwoording aan af te leggen, dat er bepaalde sociale verplichtingen zijn die zij moeten nakomen. Hun verantwoordelijkheid is niet alleen om Rusland te kwetsen, maar om de kernproblemen in hun economie op te lossen. Zij moeten eraan denken hun eigen bevolking te helpen, ervoor zorgen dat de rekeningen van hun belastingbetalers niet door het dak gaan. En ik moet dit zeggen. Wat gebeurde er vlak nadat zij hun besluit over Nord Stream 2 genomen hadden? Wat wij zeiden dat zou gebeuren. De rekeningen van de nutsbedrijven stegen tot ongekende hoogten. In sommige gevallen wel tweeduizend euro. Ik herinner u eraan dat wij nog maar kort geleden, een paar jaar geleden, spraken over gas uit pijpleidingen, niet over de spotmarkt. Maar alles boven de 400-500 dollar of euro leek een schandalige prijs. En nu zien wij deze cijfers. Is het een goede situatie? Natuurlijk niet. Daarom ben ik geneigd om voorzichtig optimistisch te zijn als we het hierover hebben.

Kapitalisme betekent dat ze terug zullen komen

Vraag: Denkt u dat wij op een gegeven ogenblik westerse bedrijven naar Rusland zullen zien terugkeren, ik bedoel die bedrijven die zich nu terugtrekken of hun activiteiten in Rusland opschorten? Antwoord: Natuurlijk zullen wij dat. Het is alleen de vraag wanneer zij zullen terugkeren en wat het hun zal kosten in termen van verliezen. Ziet u, Rusland is een vrij grote markt, sommigen zeggen een premium markt. Dus als zij bereid zijn een deel van hun inkomsten te verliezen, is het aan hen. Wij kunnen zonder hen, maar het punt is dat zij het niet willen verliezen, zij blijven ons zeggen dat zij wachten en hopen op een vreedzame oplossing van het conflict in Oekraïne. En zij blijven ons vragen om hun activiteiten niet over te nemen, of een externe leiding aan te stellen of te nationaliseren, omdat zij terug willen. Ik geloof dat een van de perssecretarissen, hetzij van de Verenigde Staten, hetzij van een ander land, gezegd heeft dat de regering niets te maken had met dit besluit van de grote bedrijven – dat het alleen hun eigen besluit was, hun burgerlijke positie, dat zij uit eigen wil hun hoofd in die strop hebben gestoken. Zij wilden deze markt opgeven – ik zeg dat zij Karl Marx eens moeten lezen. Marx legt heel goed uit dat het kapitaal nooit een kans zal laten liggen om de winst te vergroten. Dit betekent dat, tenzij zij onder enorme druk stonden van hun eigen regeringen, ik bedoel de regeringen van het Westen, geen van deze bedrijven er ook maar aan zou denken om Rusland als markt op te geven. Dit was een politieke beslissing. En politieke besluiten hebben een houdbaarheidsdatum. Economie daarentegen is eeuwigdurend.

De VS is de echte “schurkenstaat

Vraag: De sancties zijn dus toegepast om druk uit te oefenen op elke sector van onze economie. Het voelt alsof nu, in tegenstelling tot de situatie toen de Sovjet-Unie het IJzeren Gordijn optrok om zich uit eigen wil van het Westen af te sluiten, Rusland gedwongen wordt dat gordijn op te trekken en een soort nieuw Noord-Korea te worden. Het is alsof de mensen het niet willen, niemand wil het, maar de grote machtige machine werkt al, en iemand drukt op de knoppen. Ik zeg dat het net Noord-Korea is, omdat Noord-Korea bedolven is onder de sancties; of het is net Cuba, waar de mensen nog in auto’s rijden die in de jaren zestig gemaakt zijn. Dus misschien wil iemand dat Russen oud schroot gaan doorzoeken en oude ZAZ “Zaporozhets” auto’s gaan repareren om erin te rijden… Antwoord: Wat jammer dat ik de mijne verkocht heb. Ik bezat vroeger een Zhiguli auto uit de jaren 80. Ik denk dat ik die nu wel kan gebruiken. Vraag: Dat was waarschijnlijk de bedoeling. Wat denkt u dan – als worst-case scenario – dat zoiets in Rusland zou kunnen gebeuren? Antwoord: Ik denk dat iedereen wel begrijpt dat dat niet kan. Ook al heb ik in de loop van dit interview wel vraagtekens gezet bij de intellectuele vermogens van de mensen die al die sancties tegen Rusland bedenken, ik moet zeggen dat er daar verschillende mensen zijn, en sommigen beseffen heel goed wat er aan de hand is. Ziet u, zij begrijpen allemaal dat, met alle gepaste en uiterste respect voor onze vrienden in Cuba en de Democratische Volksrepubliek Korea, Rusland geen Cuba en geen Noord-Korea is. Rusland is Rusland, het grootste land ter wereld, een permanent lid van de VN-Veiligheidsraad, een enorme economie en een kernmogendheid, en daarom hebben al die ideeën dat Rusland beteugeld kan worden zoals Cuba of Noord-Korea dat ooit waren en dat het gewoon zo gehouden kan worden, geen poot om op te staan. Het is onmogelijk. Het is gewoon volstrekt onmogelijk. Ook al zouden sommigen in de politieke kringen en elites van het Westen het zo willen. Ja, er zijn duidelijk uitdagingen en die zullen wij moeten overwinnen. Helaas bestaan die zowel op regeringsniveau als op het niveau van alledag. Toch is het niets nieuws voor ons, en het is niet rampzalig. Het verbleekt in vergelijking met de ontberingen die ons land in de 20e eeuw heeft moeten doorstaan. Ik zeg u wat – het is zelfs niet van dezelfde orde als de problemen waarmee wij te maken hadden tijdens de coronavirus pandemie. Toen voelden wij ons van tijd tot tijd echt ongemakkelijk, omdat wij geen idee hadden hoe dit virus zich zou gedragen, ongeacht waar het vandaan kwam. Zou het het grootste deel van de mensheid kunnen uitroeien, zoals in sommige science-fiction boeken? In die tijd was het dus veel spannender, zou ik zeggen. De tragedie is natuurlijk dat het virus zoveel doden veroorzaakte. Maar dit is een ander verhaal, en men kan zich hier geen illusies maken. Men probeert ons in de categorie “schurkennatie” of “schurkenland” te plaatsen. Wat de etymologie betreft, ik denk dat het Reagan was die de term bedacht heeft. De Russische vertaling ervoor is “verstotene”, maar “schurk” ligt eigenlijk dichter bij “vogelvrijverklaarde”. In feite zijn het de VS die hier de schurkennatie zijn. Het is niet omdat wij niet van Amerikanen houden. Het is omdat de VS voortdurend veroveringsoorlogen over de hele wereld ontketenen. Zij zijn de verschoppeling en de vogelvrij verklaarde.

Saoedische politicoloog over de oorlog in Oekraïne: Je kunt niet op de VS vertrouwen

rovanov — Fri, 01 Apr 2022 05:56:01 +0000

In een interview met Der Spiegel legt de Saoedische politicoloog Mansour Almarzoqi uit waarom Saoedi-Arabië de Russische operatie in Oekraïne niet heeft veroordeeld. Hij bekritiseerde de dubbele moraal van het Westen op internationaal niveau in de nasleep van de Oekraïne-crisis.

[caption id="attachment_60215" align="alignright" width="350"] Dikke rook stijgt op uit een olieopslagplaats in de Saoedi-Arabische kuststad Jeddah aan de Rode Zee op 25 maart 2022 nadat Huthi's uit Jemen opnieuw een Aramco-installatie als doelwit hadden gekozen.[/caption] De Saoedische politicoloog en directeur van het Centrum voor Strategische Studies van het Prins Saud Al-Faisal Instituut voor Diplomatieke Studies in Riyadh Mansour Almarzoqi sprak met Der Spiegel over de "terughoudende" kritiek van zijn land op Rusland, de westerse arrogantie en het buitenlands beleid van de VS. Op de vraag waarom Saoedi-Arabië tot dusver heeft vermeden om de Russische operatie in Oekraïne te veroordelen, antwoordde Almarzoqi dat Riyad het standpunt van sommige westerse hoofdsteden niet deelt. Zij menen dat Saoedi-Arabië deel moet uitmaken van dit conflict, aan de zijde van het Westen: "Riyad maakt geen deel uit van dit conflict en wil er ook geen deel van uitmaken," onderstreepte de Saoedische politieke wetenschapper. In een interview met Der Spiegel bekritiseerde Almarzoqi de dubbele moraal van het Westen in de nasleep van de Oekraïne-crisis op internationaal niveau. De Oekraïne-crisis brengt eens te meer de "hypocrisie van het Westen" aan het licht als het gaat om de waarde van mensenlevens, migratie of de soevereiniteit van natiestaten. Er is absoluut geen verschil tussen de invasie van Irak door George Bush in 2003 en de oorlog in Oekraïne. Hetzelfde Westen dat de Israëlische bezetting van Palestina aanvaardt, is nu verontwaardigd over de Russische "bezetting" van Oekraïense steden, voegde hij eraan toe. Op de vraag hoe belangrijk Peking voor het Koninkrijk is, antwoordde Almarzoqi dat uit sommige wetenschappelijke onderzoeken blijkt dat China binnen tien jaar de VS zal vervangen als 's werelds nummer één economie. "Onze handel met China bedroeg 76 miljard dollar in 2019, terwijl die met de VS slechts 32 miljard dollar bedroeg."

"Een belangrijk verschil tussen zakendoen met Washington en zakendoen met Peking is dat de VS in de hele wereld hardnekkig hegemoniale, expansionistische doelstellingen nastreven en ons vervolgens vragen die doelstellingen met hen te delen. Met China daarentegen, gaat het alleen om het zaken doen."

In verband met het strategisch partnerschap tussen de VS en Saoedi-Arabië zei de Saoedische politicoloog dat de VS niet betrouwbaar is. "Alleen een dwaas zou Washington vertrouwen. En alleen een naïef persoon zou daarop vertrouwen. Het Koninkrijk Saoedi-Arabië is geen van beide."

"De geschiedenis leert ons dat de VS in de Tweede Wereldoorlog zelfs hun naaste bondgenoot, het Verenigd Koninkrijk, bijna in de steek lieten. Winston Churchill had de toenmalige president van de VS, Franklin Roosevelt, dringend om hulp gevraagd, maar dat mocht niet baten. Washington greep pas tegen het einde van de oorlog in toen zijn eigen strategische belangen in gevaar kwamen."

Vervolgens bekritiseerde Almarzoqi het Westen omdat het nog steeds probeert zijn waardesysteem aan de rest van de wereld op te leggen "op een manier die geen rekening houdt met contextuele, historische of beschavingsgrenzen". De Saoedi's hebben onlangs te kennen gegeven dat hun relatie met Washington onder de regering-Biden is verslechterd, en zij willen meer steun voor hun interventie in het Jemen-conflict. De Ansarollah (beter bekend als "Huthis") hebben onlangs hun vergeldingsaanvallen op oliefaciliteiten in Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten geïntensiveerd. De Amerikaanse president Joe Biden heeft echter al enkele militaire capaciteiten en strijdkrachten uit de Golfregio teruggetrokken (waaronder Saoedi-Arabië) om zich meer op China te richten.

Bedenkingen bij het basisinkomen (2)

rovanov — Wed, 30 Mar 2022 06:17:29 +0000

Dit is het derde deel van een korte serie over het Basisinkomen. Het eerste deel vindt u hier.

Dit artikel verscheen op Driegonaal

Fragmenten uit een uitgebreid artikel. “Het basisinkomen gedacht als een sociaal vangnet klinkt mooi – maar waarom zou er een vangnet moeten zijn voor degenen die goed zonder kunnen? Het basisinkomen als sociale springplank (als middel dat mensen in staat stelt zich te wijden aan wat zij essentieel vinden) is een weinig sociaal, eerder een zelfzuchtig concept. Op grond waarvan zou ik het recht moeten hebben mij te wijden aan wat ik essentieel vind – en op welke wijze draag ik dan bij aan de mogelijkheid dat ‘de ander’ van dit zelfde recht gebruikt maakt? Wie voorstander van het basisinkomen is én sociaal wil zijn, richtte zich op het realiseren van die sociale springplank voor anderen dan zichzelf (hij ontvangt overigens in dat geval al doende zijn eigen ontwikkeling op de koop toe) – en zal er niet in willen berusten dat anderen dag in dag uit werken voor zíjn sociale springplank. “Maar denk jij dan dat mensen als het basisinkomen een feit is niet zullen werken? Heb je dan zo weinig vertrouwen in de mensen?” – werd mij meermaals voorgehouden. Het stellen van deze ‘vertrouwensvraag’ is misplaatst. Of ik vertrouwen heb in de mensen is hier niet de vraag, het gaat er eenvoudigweg om dat we niet iets kunnen verdelen dat nog niet gemaakt is en dat we dus eerst moeten afspreken hoe we de taken onderling zullen verdelen. Is dat teveel gevraagd (bijvoorbeeld aan mensen die zoveel vertrouwen hebben in de wil tot werken van de basisinkomensontvangers)?” Proefnummer op Driegonaal aanvragen? Voor € 7,50 ontvangt u het meest recente (indien nog leverbaar) plus een ouder dubbelnummer (met begeleidende acceptgiro) thuisgestuurd. Hier kunt dit aanvragen.

Bedenkingen bij het basisinkomen (1)

rovanov — Sun, 27 Mar 2022 06:13:44 +0000

Dit is het tweede deel van een korte serie over het Basisinkomen. Het eerste deel vindt u hier.

Dit artikel verscheen op Driegonaal

Fragmenten uit een uitgebreid artikel. “Het invoeren van het basisinkomen is een manier van het (her)verdelen van waarde. Die waarde komt niet uit de hemel vallen maar is het resultaat van de arbeid en de inzet van de mensen die (wereldwijd) in de economie werkzaam zijn. Wanneer deze mensen – om dit punt op vereenvoudigde wijze duidelijk te maken – morgen allemaal het werk zouden neerleggen, zou er overmorgen geen waarde zijn die (her)verdeeld kan worden. Want wanneer de productie in de economie tot stilstand komt, zal de waarde van het geld in de richting van nul beginnen te dalen – eenvoudigweg omdat er niets meer te koop zal zijn. De waarde die men door middel van het basisinkomen wil verdelen, wordt dus tot stand gebracht door de productiviteit van de economie, doordat mensen dáár hun arbeid en inventiviteit inzetten. Voorstanders van het basisinkomen zijn feitelijk (welke redenen zij daarvoor ook hebben) voorstanders van een andere verdeling van de beschikbare waarde. Dat een andere verdeling van de gecreëerde waarde meer dan wenselijk is, is duidelijk. Maar een gesprek (en besluit) over deze andere verdeling kan pas gevoerd worden wanneer er eerst een ander gesprek (met besluitvorming) gevoerd is: het gesprek namelijk over het verdelen van de arbeid die nodig is om de te verdelen waarde te scheppen en het gesprek waarin onderzocht en vervolgens bepaald wordt hoeveel waarde er eigenlijk geschapen, en verdeeld, moet worden.” Proefnummer op Driegonaal aanvragen? Voor € 7,50 ontvangt u het meest recente (indien nog leverbaar) plus een ouder dubbelnummer (met begeleidende acceptgiro) thuisgestuurd. Hier kunt dit aanvragen.

Gideon, op zoek naar de waarheid

rovanov — Sun, 13 Mar 2022 22:06:55 +0000

Een film van Docsfair

[aiovg_video id=59954]

Gideon: Op zoek naar de waarheid. Tweede Kamerlid Gideon van Meijeren doorbreekt de censuur en laat vermaarde nationale en internationale wetenschappers, met een afwijkende visie, vertellen hoe zij tegen de coronacrisis aankijken.

Zoektocht naar antwoorden

Gideon: Op zoek naar de waarheid neemt je mee met Van Meijeren op zijn zoektocht naar antwoorden op deze en meer vragen over de coronacrisis. Vragen die leven bij de bevolking, maar waarop hij, en daarmee de mensen in het land, geen antwoord krijgen in de Tweede Kamer. Een plek waar Van Meijeren zich naar eigen zeggen vaak voelt als een ‘roepende in de woestijn’. Waar hij geen antwoord krijgt op zijn 'terechte prangende' vragen. Waar hij in plaats daarvan steevast wordt geframed en afgerekend om de vorm, wat iedere vorm van democratisch debat bij voorbaat onmogelijk maakt.

Ministerie weigert te antwoorden

Begin oktober vorig jaar stelde Van Meijeren zestig Kamervragen over het coronabeleid. De vragen gingen onder meer over de wetenschappelijke onderbouwing, het experimentele karakter van de vaccins en de niet onderzochte lange termijn bijwerkingen. Maar ook over het nut van de QR-code en de maatschappelijke ontwrichting en polarisatie die daardoor zijn veroorzaakt. Omdat het ministerie al maandenlang weigert om zijn antwoorden te beantwoorden, startte Van Meijeren zelf een zoektocht.

Gevaarlijke situatie

Door het niet beantwoorden van zijn vragen wordt het grondwettelijk recht op inlichtingen volgens Van Meijeren in feite een dode letter. “Ik kan mijn werk niet doen, als ik geen antwoorden krijg op vragen. Want mijn belangrijkste taak is het controleren van de regering, die moet verantwoording afleggen. En als ze dat niet doet, kom je in een situatie terecht waarin een kleine groep personen heel veel macht heeft, maar geen verantwoording aflegt. En dat is een hele gevaarlijke situatie.”

Cast & credits

Naast Gideon van Meijeren komen in de documentaire onder andere aan het woord: prof. dr. Bob de Wit, Twan Houben, immunoloog dr. Carla Peeters, Henk van Dalen, prof. dr. Theo Schetters, Wassila Hachchi en Brian de Lange.

Gideon: op zoek naar de waarheid is een productie van de documentairemakers van Docsfair, in samenwerking met Max von Kreyfelt van Café Weltschmerz. Docsfair maakte eerder onder andere de spraakmakende documentaires COVID-19 The System en World War Z.

Steun de makers via: https://docsfair.nl/full-movie-gideon/

Voor buitenlandse kijkers Engels ondertiteld Speciaal voor de kijkers in het buitenland, van waaruit al veel belangstelling is getoond voor de documentaire, heeft blckbx Gideon: op zoek naar de waarheid voorzien van Engelstalige ondertitels.

Jij kan helpen met een donatie maar ook door deze video te delen op social media en/of via Whatsapp, telegram, signal, messenger, whatever...als de video maar zoveel mogelijk mensen bereikt.

Over Stichting blckbx

Stichting blckbx is een stichting zonder winstoogmerk die primair wordt gefinancierd door de donaties van haar eigen publiek. Voor de mensen, door de mensen en met de mensen is waar we voor staan.

Hoewel we zorgdragen om de kosten zo minimaal te houden, zijn er toch doorlopende kosten om gedegen professionele onafhankelijke content te maken. Hierbij valt te denken aan de techniek, de regie, de redactie, de webredactie en het onderhoud van de studio. Daarom kan blckbx alleen voortbestaan via het eigen publiek, dus door jou.

Als je deze uitzending waardeert en de urgentie van Nederlands grootste onafhankelijk nieuwsplatform inziet, dan kan je meehelpen om de continuïteit van blckbx te waarborgen. Alleen door (regelmatige) donaties kunnen wij immers onafhankelijke content blijven produceren en dit verder uitbreiden, met als doel om met elkaar - en met steeds meer - de wereld beter te begrijpen.

Steun blckbx!

Doneren kan via https://blckbx.tv/doneren

CBDC vs goud en zilver

Gerard — Sat, 05 Mar 2022 06:45:19 +0000

CBDC = Central Bank Digital Currency = Digitaal Geld van een Centrale Bank [caption id="attachment_59781" align="alignright" width="200"] Een bericht van Gerard[/caption] Erg veel mensen denken nog steeds dat er vanaf 2020 iets veranderde in de wereld. Dat is niet juist. Het is een opgezet plan over meer dan 120 jaar. Eigenlijk moeten we nog verder terug naar 1750 a 1800, maar dat sla ik even over. Een van de belangrijkste momenten was wel in 1913. In de nacht van 23 december 1913, het Amerikaanse Congres was al met kerstreces, werd in het geniep de grootste monetaire staatsgreep gepleegd in de geschiedenis. De geheime 1910 Jekyll Island samenzwering tussen Rothschild, Rockefeller en JP Morgan bankiers werd bekrachtigd tot wet, het nieuwe monetair systeem. Het ontstaan van de Federal Reserve (FED), de centrale bank van de VS. Los van de overheid. Ze mogen voortaan onbeperkt dollars bijprinten zonder tussenkomst van politiek bestuur. Vanaf 1913 begon de FED geld uit te geven op basis van schuld. Naast het monetaire systeem begon men ook het financiële systeem naar hun hand te zetten. En hiermee ook de economie. Die drie systemen (monetair, financieel, economie) moet men overigens los van elkaar zien. Ze relateren alleen aan elkaar. In de jaren na 1913 begonnen de Rothschild met hun bankiers steeds meer centrale banken in hun handen onder te brengen. Vaak creëerden ze zelf hyperinflaties door de economie te manipuleren en te laten ontsporen. Zo ook de Weimar Duitsland, maar tegelijkertijd ook veel oost Europese landen. Steeds meer werden overheden buitenspel gezet in het monetair systeem. Onafhankelijke centrale banken werden de norm. Op zich was er wel wat voor te zeggen, want overheden printen “geld”, terwijl CB’s “schuld” bijprinten. Het is en blijft een dilemma. Maar CB’s kwamen in verkeerde handen. De particuliere CB’s worden bestuurd door de BIS vanaf 1930. Deze BIS financierde WO2 omdat het failliete Duitsland en Japan hier geen geld meer voor hadden. Na WO2 namen de centrale banken nog meer valuta van landen over omdat velen hun valuta’s hadden zien crashen door de oorlog. Zo ook Nederland. Het eerste centrale bank tientje van de DNB was het beroemde tientje van Lieftinck in 1945. De DNB viel ook onder de BIS. Hyperinflatie bleef een middel om steeds meer monetair beheer over te nemen. Zimbabwe is daar een voorbeeld van. De ECB pakte meteen alle landen die de euro in moesten voeren. Sinds 1930 heeft de BIS langzaam maar zeker het monetair systeem van 193 landen overgenomen, bovenop de CB’s. Dat is bijna elk land ter wereld. Soms gebruikte ze er ook echte oorlog voor, zoals Irak, Libië, Syrië. Landen die niet mee wilden doen. Soms zie je wel eens een lijst voorbij komen hoeveel fysiek goud een land in bezit heeft. Dit is FAKE. Geen enkel land bezit goud, alleen schuld. Goud wat hier bedoeld wordt, is goud van de centrale banken. Centrale banken zijn privaat bezit van uiteindelijk de familie Rothschild. Dus naast al het geld ter wereld, bezitten ze ook een groot deel van al het fysiek goud ter wereld. Daarnaast via Blackrock en Vanguard ook nog bijna alle multinationals ter wereld. Tegelijkertijd dwongen ze alle overheden tot het maken van schulden. Dit deden ze door via de VN elke lidstaat een oerwoud aan bindende verdragen op te leggen, zoals de zinloos geld verslindende klimaatverdragen. Na de crisis van 2008 werden de staatsleningen enkel nog door de centrale banken verstrekt, de bekende Quantitive Easing (QE). De vrije markt (obligatiemarkt) had men bewust kapot gemaakt door de rente tot ver onder de inflatie te trekken. Precies hiermee haalde men alle politieke macht binnen. Dat zagen we aan Griekenland in 2012. Zodra een land niet meedoet of een eigen koers wil varen, dumpen de banken hun obligaties op de markt. Met als gevolg een obligatiecrash want niemand koopt ze nog. De rentes die Griekenland moest betalen stegen toen tot boven 100% per jaar op de één-jaars staatsleningen. 10, 20 en 30 jaars-leningen werden al helemaal uit de handel genomen. Griekenland sputterde nog tegen, maar uiteindelijk kregen ze weer geld toen ze weer netjes meededen. Dit was een waarschuwing voor elk land ter wereld. De politieke macht ligt bij de Deep State, en dat heeft elk land sindsdien goed begrepen. Anders gaat de geldkraan dicht. De Griekenlandcrisis draaide om de BIS, IMF en ECB, maar al deze instanties zijn in particuliere handen. De echte totale machtsgreep over de hele wereld vond eigenlijk al plaats in 2012 met de Griekenlandcrisis. Daarna kreeg de particuliere organisatie World Economic Forum (WEF) vrij spel over de VN heen. Hiermee staat de wereldmacht. Griekenland was een heel belangrijke mijlpaal in de machtsgreep geschiedenis. De Deep State liet hier hun spierballen zien. Rutte zei in 2012 nog, “Geen cent meer naar Griekenland”, om vanaf 2013 daar vele miljarden per jaar naartoe over te boeken. Dat geld kregen ze ook nog door het bij de ECB (QE programma) te lenen tegen 0% rente. Nu pas komen we aan in 2020. Teveel mensen en journalisten beginnen vanaf hier pas te kijken naar wat er werkelijk aan de hand is. Het besef is er vaak nog steeds niet dat dit een enorme lange termijn planning was. Geen complottheorie, een complotFEIT. Blijven wij achter met de “onbeantwoorde” vraag, wat is het doel van die gigantische hoeveelheid goud dat de CB’s bezitten? Goud wat in handen is van uiteindelijk een totalitair regime of, zoals ze het zelf noemen, één-wereldregering. Een regime welke alle macht in de wereld heeft overgenomen. Krijgt dat goud nog ooit een doel? Of is het puur rijkdom vergaren. Dit weten we niet. Wel is het zo dat, met zulk gigantisch veel fysiek goud, men de financiële markt hiermee sterk kan beïnvloeden. Maar ja, dat doen ze nu ook al. Het blijft een groot vraagteken, maar wel eentje om in de gaten te houden. Nooit bang worden voor een plotselinge scherpe daling en in paniek verkopen, want dat is precies wat ze willen. Ze kopen het zelf laag terug. Dat spelletje kennen we nu wel. Dat doen ze op aandelen ook steeds.

CBDC

[caption id="attachment_59782" align="alignright" width="350"] Agustin Carstens, opperhoofd BIS[/caption] In eerdere blogs heb ik uitgelegd dat de BIS helemaal bovenaan in de machtspiramide staat met ongekend veel politieke macht. Inmiddels liet Agustin Carstens, directeur van de BIS, in november al iets meer los over het nieuwe geldsysteem, de CBDC (Central Bank Digital Currency). De CBDC zal worden ingevoerd terwijl het cash geld nog bestaat. De eerste CBDC komt ook beschikbaar als een soort Chipknip, zodat we nog even anoniem kunnen betalen. In een interview (FT) gaf hij toe dat de corona pandemie de stap naar CBDC mogelijk gaat maken. Er komt dus een “zachte” overgang. Uiteindelijk gaat de CBDC werken onder een app op de telefoon. Daarna pas gaat de CBDC samengevoegd worden met de gezondheidspas, OV-kaart, rijbewijs, enz. Zodra de salarissen en uitkeringen uitgekeerd gaan worden in CBDC, gaan andere valuta’s langzaam verdwijnen. Belangrijk om te weten, het gaat dus in kleine stapjes en niet in één keer. Zodra het eenmaal zover is, kan het puntensysteem er aan gekoppeld worden. Het gedragssysteem zoals dat in China al is ingevoerd. Ben je in China stout geweest, dan mag je niet meer met het openbaar vervoer reizen of kom je een winkelcentrum niet meer in. Dit systeem ontneemt je alle vrijheden. Binnen vijf jaar zou de CBDC volledig functioneel moeten zijn.

AI en CBDC

De laatste stap in de CBDC is natuurlijk, hoe houden we zoveel mensen onder controle. Wat bepaalt voor ons of we ons keurig gedragen zodat we gebruik kunnen maken van de CBDC. Dat doet AI (kunstmatige intelligentie). Hier zijn veel misverstanden over. Wat is het precies? Onlangs kwam Zeewolde in het nieuws omdat daar een datacenter van Facebook moet komen. Er wordt daar zoveel energie voor data opslag gebruikt, dat daar zelfs een eigen energiecentrale voor nodig is. Er zijn al 190 grote datacenters in Nederland gebouwd de laatste paar jaar. We noemen het “de cloud”. Volgens Facebook, Google, Microsoft, Amazon, Apple, enzovoorts, is de enorme omvang ook bedoeld om ons koopgedrag te analyseren. Dit is misleiding. Al onze data wordt bijgehouden. Ook ons koopgedrag via bankrekening. Ook al onze bezochte internetsites. Ook onze GPS gegevens van onze telefoons en auto’s. Dit ook nog op datum en tijd. Ook onze bioscoop-, festival- en museumbezoeken. Ook camerabeelden op straat met gezichtsherkenning. Ook ons medisch dossier. De lijst is eindeloos. Dit komt allemaal in enorme grote databases terecht. Alles bij elkaar zijn het op 18 miljoen mensen miljarden records per dag. Zelf heb ik 25 jaar aan bedrijfsdatabases gewerkt en ken die innovatie van dichtbij. Miljarden records opgeslagen in duizenden databases. ‘AI’ is niets anders dan het indexeren van al die records over al die verschillende databases heen. Ook nog over heel veel verschillende opslaglocaties heen. Daar weer een persoonlijke tijdelijke database uit samen stellen met specifieke data. Dat is een gigantische techniek en dit is de basis voor AI. Dus met het scannen van jouw persoonlijke QR code, kan men binnen enkele seconden zien hoe vaak, wanneer en hoe laat je bijvoorbeeld in Amsterdam bent geweest in de afgelopen 10 jaar. Zo kan men ook jouw persoonlijk CO2 verbruik vaststellen. Zoiets kan dan gebruikt worden voor of je toegang krijgt tot een tankstation of je auto start niet meer, want ook auto’s zijn gekoppeld aan meerdere databases. Dat noemen we dan Internet of Things (IOT). Elke camera op de straat scant al jouw kenteken en gezicht. Op elke hoek van de straat staat al een camera. Zelfs in je eigen huis wemelt het van de microfoons in bijna elk elektronisch apparaat welke aangesloten is op internet. 1984 op z’n best! Aan de hand van al die automatische data uitlezingen (indexeringen) kan men vaststellen hoeveel CBDC je per maand krijgt. Dit kan geheel automatisch, er komt geen mensenhand aan te pas. De techniek die dit mogelijk maakt heet AI. Als je al weet dat datacenters per dag miljarden records verzamelen en de meeste data buiten op straat zoals camerabeelden, dan snap je tevens waarom 5G en later 6G zo noodzakelijk zijn.

Geld als ruilmiddel

Het belang van goud en zilver als betaalmiddel wordt door zulke technieken steeds duidelijker. Maar wat is een betaalmiddel eigenlijk? Het hoort een ruilmiddel te zijn. Simpel uitgelegd, een bakker en een slager hebben allebei één zilver muntje. Daarvan koopt de slager een brood bij de bakker, en de bakker een stuk vlees bij de slager. Uiteindelijk hebben ze allebei nog steeds één muntje. Ze moeten ook allebei naar de kapper, en ook de kapper heeft één muntje. De kapper koopt een brood en een stuk vlees. Ieder heeft nog steeds één muntje. Natuurlijk kun je nog steeds wat muntjes opsparen om later met pensioen te kunnen gaan. Nog steeds is het dan een ruilmiddel maar met een later tijdstip van uitgave. Op dit sparen kan weer iemand anders een lening afsluiten. Heel in het kort, zo hoort geld te werken. Nu gaf ik als voorbeeld zilver muntjes, maar we kunnen ook met knopen betalen indien we dit zo met elkaar afspreken. Het werkt perfect, want er zijn mormoongemeenschappen in de VS die zo al 200 jaar elkaar betalen met zelf geslagen munten. Tot aan de middeleeuwen werkte het overal zo. Tot de opkomst van de centrale banken. Geld zoals wij dat nu kennen, is geen ruilmiddel zoals hierboven kort omschreven. Geld komt als schuld in de markt. Ze geven zelfs schuld uit zonder dat dit geld bestaat, maar willen wel “geld” terugbetaald krijgen. Dan spreken we nog niet eens over rente welke ook ergens vandaan moet komen. Men moet dan steeds geld bijprinten, anders zou men tekort komen. En wel steeds meer en meer. Op dit moment is er veel meer schuld in de markt dan er geld bestaat. Hoewel, geld bestaat? Het is slecht een getal op een bankrekening. Het bestaat niet eens. Ons geld is een “illusie” op vertrouwen. In vele vorige blogs zo vaak uitgelegde Kondratieff cyclus, heb ik aangetoond dat dit soort monetair systeem uiteindelijk geheel stuk gaat op het einde van de cyclus en een reset noodzakelijk is. Dat moment is nu. Het nieuwe CBDC is ook geen ruilmiddel. Het is een systeem voor slaven. Precies het doel van elk totalitair regime. De benaming “totalitair” zegt dit eigenlijk al. Velen zien niet in dat dit totalitair regime tot stand gaat komen dankzij onze mobiele telefoon en van internet. Als we hier ooit onderuit willen, dan zullen we daar afstand van moeten doen. Dan staat het gehele systeem in één klap machteloos. De techniek gaat nooit meer weg, maar dat moet wel ooit onder controle van de burgers komen en nooit meer onder een totalitair systeem. Voor later zorg natuurlijk. Goud en zilver, digitaal of fysiek? Goud en zilver zien wij nog steeds als een belegging, en dat is het ook nog. Fysiek is het nog steeds buiten alle zicht van datacenters en uiteindelijk van AI. In principe kun je ermee betalen zonder internet. Dat wordt pas interessant als cash geld verdwijnt. Digitaal goud en zilver, zoals ETF trackers bij je broker, zie ik steeds meer als een bedreiging. Je kunt het nooit fysiek opnemen. Enkel als euro op je bankrekening. En straks als CBDC. Wat het in euro waard is, dat weten we wel. Maar wat is het dan waard in CBDC? Wie dit weet mag het zeggen. Kortom, met digitaal goud en zilver zit je nog steeds muurvast in het nieuwe digitale systeem. Zoals het WEF en de VN steeds zeggen over het nieuwe systeem, “Je zult niks meer bezitten en je bent gelukkig”. In de 17 SDG van de New World Order staat openlijk te lezen dat niets meer te koop mag zijn, alleen te huur. Welke idioot gaat straks nog gouden en zilveren munten huren? Men kan digitaal zilver en goud wel goed gebruiken als hedge tegenover jouw aandelen portfolio. Mogelijk kun je het nog gebruiken als je wilt speculeren in korte koop en verkoop. Maar futures en opties zijn bijna niet meer mogelijk bij de edelmetaal-trackers voor particulieren. Voor speculatie zijn genoeg andere assets te bedenken. Gezien de ontwikkelingen in onze nieuwe wereld (New World Order), zie ik alleen maar méér noodzaak om naar fysiek edelmetaal over te gaan. Niet je totale vermogen. Kies voor jezelf een goede spreiding. Meestal ligt dat ergens tussen 20% a 40% in fysiek, afhankelijk hoe groot het vermogen is, hoelang je het wilt beleggen en wat je ermee gaat doen. De prijs van goud en zilver is in deze tijd wat minder belangrijk. Het is niet te duur op dit moment en behoorlijk stabiel. Maar dat kan snel veranderen indien de vlucht naar fysiek edelmetaal eenmaal aanvangt. De kans daarop is erg groot. Nu zien teveel mensen de sterk veranderende nieuwe wereld nog niet. Als die mensen het ook gaan zien, ben je al te laat.

Boektip

“Van Anunnaki tot illuminatie, van slaaf tot slaaf” van Jaap Rameijer. In navolging op David Icke, Robin de ruiter, Marcel Messing en anderen, is dit boek zeker een goede aanvulling. Ze schrijven niet allemaal hetzelfde, er zit overal wel wat speculatiefs en wat aannames in, maar een rode lijn valt er wel degelijk uit te halen. Er is een geheime religie wat de basis vormt van de illuminatie. In ieder geval iets wat buitenaards of buitenmenselijk moet zijn. Zoals de bijbel en nog oudere geschriften uit de mensheid dit ook duidelijk aantonen. Aangetoond is in ieder geval wel dat goden verschillende UFO’s waren. Zowel met slechte als goede bedoelingen. Het geheel past ook wel in het hedendaags satanisme wat steeds meer boven tafel komt de laatste jaren. Iets wat vooral in de top van de wereldmacht en in de top van het financiële en monetaire systeem plaats vindt. Wat wij nu zien vanaf 2020, is zeker een hele duistere kant van de illuminatie. Dit boek geeft meer inzichten wat het doel is van deze duistere religie die nu wereldmacht is. Iets waar zelfs het christendom toe behoort. De geschiedenis leert ons waar dit vandaan komt. Maar ook hoe in het verleden de mensheid steeds opnieuw de opmars van het duistere kwaad heeft weten te stoppen. De schrijver gaat verder in op de onderzoeken van o.a. Alan Butler welke terug gaat tot 8000 BC. Een geheel andere maar hoogbegaafde beschaving. Het boek haalt ook steeds veel feiten aan. Niet altijd heel diep op één onderwerp, zoals we dat kennen van David Icke en Robin de Ruiter, maar combineert alle onderzoeken en feiten tot één groot totaal beeld. Dat is de kracht van dit boek. Zelfs al kun je niet alles meteen plaatsen, het boek geeft wel degelijk een uitstekend inzicht over de geschiedenis die ons niet is geleerd en voor de gewone mens verborgen moest blijven.

Nieuwe angst

rovanov — Fri, 25 Feb 2022 06:53:34 +0000

verschenen op 28 januari

Een column van Pieter Stuurman

“Met een bevolking die bang is kun je alles doen,” zei Kees van der Pijl, schrijver van het boek Pandemie van de Angst, in een interview in maart 2020. Hij had daarin volkomen gelijk. Die angst heeft het ondenkbare mogelijk gemaakt. Het heeft de westerse cultuur, met zijn voorheen onbetwiste vrijheidsbeginselen, getransformeerd naar een autoritaire maatschappij die niet langer wordt geleid door landelijk gekozen functionarissen, maar die dwingend wordt aangestuurd door schimmige supranationale clubs en naar voren geschoven ‘experts’, wiens expertise geen ruimte laat voor tegenexpertise: die wordt geridiculiseerd of gecensureerd.

Maar mensen blijven niet voortdurend angstig. Als het stof neerdaalt en de door emotie vertroebelde geest weer zicht krijgt op de werkelijkheid, dan verdwijnt het breekijzereffect van die angst ook. Als we te maken hadden met oprechte beleidsmakers, dan zou het beleid, dat geheel gebaseerd was op beweerde noodzakelijkheid, weer normaliseren en de vroegere basiswaarden zouden in ere hersteld worden. Niets is minder waar. Want nu duidelijk is dat we helemaal geen extreem killervirus hebben dat een groot deel van de wereldbevolking zal omleggen, en de initiële angst dus is uitgewerkt, wordt er doodleuk een nieuw offensief ingezet. Ditmaal niet op basis van angst voor ziekte, maar voor confrontatie met een dictatoriale overheid. Want geen enkele horecaondernemer sluit zijn tent omdat hij bang is ziek te worden. Ze sluiten omdat ze bang zijn voor boetes of het intrekken van hun vergunning. Vrijwel niemand neemt de injecties en de boosters nog omdat hij bezorgd is over zijn gezondheid. Mensen nemen die, omdat ze bang zijn te worden uitgesloten door het ‘gezag’. Het hele virusargument werkt niet meer en heeft plaatsgemaakt voor een nieuwe (misschien nog wel grotere) angst: de angst voor een overheid die zich openlijk dreigend opstelt, in plaats van beschermend, zoals in eerste instantie beweerd en (door velen) geloofd werd. En waarmee mensen bereid gemaakt moeten worden om zelfs extra gezondheidsrisico’s te nemen, want de plotselinge oversterfte en de ernstige bijwerkingen worden niet langer verzwegen. En de PR-campagne past zich soepel aan. GGD Amsterdam adverteert met grote billboards waarop leuzen als: “Samen met mijn vrienden de wereld zien - Daarom neem ik de boosterprik” en “Mensen snakken naar een avondje uit – Daarom neem ik de boosterprik”. Onomwonden wordt hier dus toegegeven dat het beschermen van de gezondheid geen reden is voor het nemen van de injecties, maar dat het gaat om het verkrijgen van toestemming voor zaken die voorheen vanzelfsprekend waren en zonder toestemming toegankelijk voor iedereen. Deze ommezwaai laat zich momenteel ook zien in de reguliere media, waarin plotseling ruimte lijkt de bestaan voor kritische artsen, wetenschappers en universiteiten. Ziekenhuisdirecteuren spreken zich uit tegen het massaal prikken van kinderen. TU Delft heeft berekend dat de QR-code niet of nauwelijks bijdraagt aan het terugdringen van het aantal besmettingen. Nu ineens wordt openlijk gemeld dat de coronacijfers ernstig vervuild zijn omdat alle patiënten die voor geheel andere aandoening zijn opgenomen maar toevallig ook positief testen, worden geregistreerd als coronapatiënt. Er wordt geen geheim meer gemaakt van het feit dat de Omikronvariant nauwelijks meer symptomen oplevert dan een gewone verkoudheid. Allemaal beweringen waarvoor nog maar kort geleden gerekend kon worden op een ‘ban’ in de social media. Maar de maatregelen blijven. Kennelijk is het gezondheidsargument uitgewerkt en moet het plaats maken voor regelrechte dreiging met represailles. Argumentatie maakt plaats voor intimidatie. Precies zoals dat in iedere dictatuur het geval is. Het doet me sterk denken aan de autoritaire moeder die haar zoontje streng toespreekt: “Doe een jas aan als je naar buiten gaat!” “Ja maar mama, het is dertig graden buiten. Waarom moet ik dan een jas aan?” “Omdat IK het zeg!”

Derde Wereldoorlog is al aan de gang

rovanov — Mon, 21 Feb 2022 21:29:21 +0000

De superklasse tegen de rest van ons

verscheen op 5 februari in de weekeditie van De Andere Krant

Elze van Hamelen in gesprek met de gerenomeerde journalist James Corbett Aan de hand van een metafoor van een driedimensionaal schaakspel verschaft de gelauwerde internationale onderzoeksjournalist James Corbett inzicht in hoe de geopolitiek werkt in de wereldt. “Het is geen 2D-schaakspel, op een plat bord, maar een 3D-spel, met spelers die niet bij het witte of zwarte team horen, maar wel meespelen”, aldus Corbett in een telefonisch interview met De Andere Krant. James, kun je de 3D-schaakspel-metafoor uitleggen? We kennen allemaal het 2-dimensionale schaakspel, dat wordt gespeeld op een plat bord, met witte en zwarte stukken. Het basisidee is dat er twee teams zijn, die elkaar – door het verschuiven van stukken op het 2D-bord – schaakmat proberen te zetten. In de loop der jaren zijn er ook verschillende pogingen geweest 3D schaakspellen te ontwikkelen. Die derde dimensie verandert het spel en de mogelijke zetten. Het 2D schaakbord is vaak gebruikt als metafoor voor geopolitieke dynamiek. Het grote spel van de geopolitiek is het verkrijgen van zoveel mogelijk ‘vierkantjes’ (land) op het geopolitieke schaakbord. Nu, in de 21e eeuw zien we een vergelijkbaar ‘spel’ opkomen tussen de VS en China, of de VS en Rusland. Dat is de framing die we lezen in de massamedia. Volgens mij is de dynamiek niet zo eenvoudig als die ons wordt voorgehouden. Er zijn spelers op de levels van een 3D-bord, waar we ons niet van bewust zijn, totdat we vreemde voorvallen zien, waar op een 2D-bord opeens de zwarte en witte stukken door elkaar lopen, of dat de partijen een zet maken die erg onlogisch is. We kijken dan simpelweg naar 2D, zonder ons te realiseren dat er wellicht spelers zijn die niet bij het witte of zwarte team horen, maar wel meespelen. Als je die begint mee te nemen in je analyse, krijg je een veel beter beeld van hoe geopolitiek werkelijk werkt. Het belang van het erkennen van soevereiniteit van staten wordt door Poetin en Lavrov altijd in speeches benadrukt. Maar wanneer het Covid betreft, gaat Rusland opvallend ver mee in het narratief. Als het voor een leek met een beetje nieuwsgierigheid eenvoudig is te zien dat het doorgestoken kaart is, dan moet dat bij de regering van Rusland ook bekend zijn. Als Rusland echt soeverein was, dan kon ze net als de voormalig president van Tanzania, John Magufuli, een paar papaya’s en geiten positief laten testen met de pcr, en zeggen ‘aan deze onzin doen we niet mee’. Dat is een goed voorbeeld van een moment waarop het narratief dat ons wordt voorgehouden niet lijkt te kloppen. We denken dat de leider van Rusland Poetin is. Nu begrijpen we allemaal dat president Biden niet gelijk staat aan de VS, Poetin niet aan Rusland, en Xi Jinping niet aan China. Het zijn een soort boegbeelden, die een bepaalde mate van discretionaire ruimte krijgen voor het uitvoeren van agenda’s, maar alleen wanneer ze binnen bepaalde lijnen blijven kleuren. Om te begrijpen wat er in Rusland gebeurt is het belangrijk niet alleen te kijken naar Poetin, maar bijvoorbeeld ook naar de observaties van commentatoren die berichten over de ‘St. Petersburgkliek’ en anderen in posities van financiële macht in Rusland die blijkbaar regelmatig botsen met Poetin en andere ideeën hebben over wat goed buitenlands beleid is. Ze neigen meer naar toenadering tot Europa in plaats van China, en weten hun transatlantische beleid soms door te voeren. Er zijn strijdende facties binnen Rusland, en Rusland is niet simpel één coherent team onder leiding van Poetin. Ook binnen soevereine structuren zijn er altijd verschillende facties met verschillende ideeën. Wat voor mij verhelderend was aan de metafoor van het 3D-schaakspel is dat het een supranationale laag zichtbaar maakt, die interacteert met de nationale, maar de belangen zelf hebben geen nationale focus. Het is een soort vijfde colonne. Hoe zie jij dat? Ja, dat klopt, het is een internationale kliek. Maar, ik zou niet willen zeggen dat het één groep met één agenda is. Verschillende facties werken samen én strijden onderling, afhankelijk van hun belangen. Een duidelijk voorbeeld hiervan wordt beschreven in het boek ‘Superklasse – de wereldwijde machtselite en de wereld die zij creëren’ van David Rothkopf. Voor de mensen die hem niet kennen, Rothkopf was directeur van Kissinger Associates, het adviesbureau van Henry Kissinger. Hij schreef voor het elitevakblad Foreign Policy, en is diep verankerd in de politieke netwerken in Washington. Dus hij is geen ‘complotdenker’. In zijn boek schrijft hij dat “de wereldelite in de laatste decennia veel meer macht heeft verworven dan welke andere groep op aarde dan ook. Elk van de leden van deze superklasse heeft de mogelijkheid met regelmaat de levens van miljoenen mensen in verschillende landen te beïnvloeden, en doet dat ook. Ze vergroten hun macht door de ontwikkeling van relaties met anderen in hun klasse”. Dit komt overeen met het beeld dat ik probeer te schetsen van hoe de machtsstructuur op wereldniveau er uit ziet. Volgens Rothkopf is het een klasse van ongeveer 6.000 mensen. Zij oefenen via hun bedrijven en instituties grensoverschrijdend en internationaal invloed uit op miljoenen mensen, zonder dat ze een officieel ambt bekleden. Ze horen niet bij de overheid, maar hebben vaak meer macht dan individuele naties. Wat is de interactie tussen de 2D- en 3D-laag? Bijvoorbeeld, we zien op dit moment de spanningen oplopen in de Oekraïne. In het verleden is het zo geweest dat oorlog als een nuttige afleiding wordt gezien wanneer interne spanningen te hoog oplopen, als je het vanuit 2D-schaak bekijkt. Maar vanuit 3D-perspectief is er een neiging richting centralisering van bestuur. Hoe verhouden die lagen zich tot elkaar? Die vraag krijg ik vaker: als alles gecontroleerd wordt door een superklasse die beide kanten van het conflict aanstuurt, waarom zou er dan oorlog zijn? Ik denk dat op nationaal niveau, binnen Rusland, China, of de VS, de meesten een conflict tweedimensionaal zien. De spanningen tussen die landen zijn weliswaar echt. Maar hun oprechte overtuigingen worden gemanipuleerd door de superklasse, die verschillende ‘teams’ tegen elkaar opzet. De oorlog zelf is echt, maar de aanleiding en krachten daarachter liggen anders dan het tweedimensionale verhaal. Dus de echte vraag is, wanneer komt het zo uit, dat er voor de superklasse voordeel zit in de start van een oorlog. Dat zijn momenten waarop er een grootschalige oorlog kan uitbreken. Voor een historisch voorbeeld hiervan, verwijs ik je lezers naar mijn serie over de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. In die zin denk ik dat er wel degelijk kans op een derde wereldoorlog is. Eigenlijk is die al aan de gang, het is een oorlog tegen ons. De superklasse tegen de rest. Neem een abonnement op de

In Zwitserland wordt weer eens gestemd

FZ — Mon, 14 Feb 2022 20:13:02 +0000

Dit keer kan de bevolking haar stem uitbrengen over de subsidie verstrekking aan de media.((Mocht u de indruk krijgen dat de Zwitsers wel erg vaak over iets mogen stemmen, dan klopt dit. In Zwitserland beslist de bevolking om de paar maand over verschillende maatregelen van de overheid. Er wordt altijd gelijktijdig over een heel pakket maatregelen beslist. Dit keer zijn het er vier.))

De Bondsraad en het Parlement willen de - volgens hen - in moeilijkheden verkerende mediabranche steunen met maximaal 151 miljoen frank per jaar. Als dit niet gebeurt, zal de democratie worden verzwakt, waarschuwt mediaminister Simonetta Sommaruga in de aanloop naar de stemming over het referendum op 13 februari. Tijdens de zomersessie heeft het parlement diverse directe en indirecte steunmaatregelen goedgekeurd. Omdat er een referendum tegen is ingediend, zullen de kiezers op 13 februari 2022 het laatste woord hebben. De Zwitserse regering is van mening dat door de media te steunen het gewaarborgd wordt dat het hele spectrum van meningen aan bod komt. In principe wordt ernaar gestreefd dat de media onafhankelijk van de staat kunnen opereren. Maar door subsidie te ontvangen raken de media steeds meer afhankelijk van de staat. In principe zou je staatssteun voor de media natuurlijk moeten toejuichen, ware het niet dat de geplande maatregel voornamelijk de grote mediaconcerns, die echt wel genoeg geld hebben, ten goede komt. De kleinere uitgevers krijgen maar een dunne schijf van de grote koek . Het publiek verwacht evenwichtige berichtgeving van de publieke omroepen. Maar vaak is juist daar de politieke druk bijzonder groot om zich aan het transatlantische narratief te houden.((https://swprs.org/propaganda-im-staatsauftrag/)) In principe zouden de media de vierde macht binnen de staat moeten zijn, die misstanden en corruptie aankaarten. Maar in het hele Duitstalige gebied is het nu zo dat de media de richtlijnen van de eerste macht, de executieve, kritiekloos opvolgen. Men zou wel niet langer van de vierde macht mogen spreken, maar van de pers als macht 1B. Zo wordt volgens interne memo's aan het personeel van de ARD opgedragen "westerse standpunten te verdedigen" wanneer het om geopolitieke conflicten gaat, om zich te houden aan niet openbaar gemaakte taalvoorschriften en om alleen gebruik te maken van bronnen die aan deze voorschriften voldoen. Bij ZDF maakte de voormalige hoofdredacteur bekend dat bijdragen over de oorlogen van de VS door de politiek worden beïnvloed. Midden-Oosten correspondent Ulrich Tilgner klaagde over redactionele inmenging vanwege "loyaliteit aan het bondgenootschap", en het voormalige hoofd van de ZDF studio in Bonn bevestigde dat er sprake was van "instructies van bovenaf" en een "vrijwillige conformiteit" van journalisten. De SRF (Schweizer Radio und Fernsehen) gebruikt ook verschillende manipulatietechnieken ten gunste van de conflictpartij VS & NAVO en spreekt alleen over propaganda bij de de tegenpartij. SRF schuwt zelfs het gebruik van subtiele enge muziek in het nieuws niet om tegenstanders van het Amerikaanse bondgenootschap te demoniseren. Bezwaarschriften tegen bepaalde programma's maken echter geen kans, want: De verslaggeving over internationale conflicten hoeft noch "neutraal noch evenwichtig" te zijn. En "zij die SRF ervan beschuldigen mee te doen aan eenzijdige VS en NAVO propaganda, zijn op hun beurt juist bezig Russische propaganda te verspreiden" - aldus de verbijsterende argumentatie van het bureau van de ombudsman. Op Youtube wordt er tegenwoordig bij van RT afkomstige video's gewaarschuwd dat RT door de Russische Staat wordt gefinancierd en dus niet objectief bericht. De informatie die we hier in de westerse wereld onder ogen krijgen is – om het maar vriendelijk te zeggen – gekleurd. In onze visie is de wereld verdeeld in een beschaafd westers blok en alle overigen landen, die niet echt meetellen. De formuleringen in de berichtgeving verschillen dus nogal, en zijn sterk afhankelijk van het standpunt van de auteur. Ooit geprobeerd een Iraanse krant te lezen? Daar bekijkt men de wereld met heel andere ogen. Gelukkig zijn er tegenwoordig alternatieve media (ik weet tegenwoordig al lang niet meer hoe je ze moet noemen. Vrije media? Onafhankelijke media?), maar als je deze wilt raadplegen dan moet je zelf op zoek gaan en je een eigen beeld vormen. En laten we wel wezen: zowel de afhankelijke als ook de onafhankelijke media zijn niet altijd objectief. Het is dan aan de lezer te schiften en zich een mening te vormen door beide kanten naast elkaar te leggen, zonder op de reeds voorgekauwde opinies van wie dan ook geheel te vertrouwen. In Zwitserland is een instelling gevestigd, Swiss Policy Research, die ieder jaar een zogenaamde Media-Navigator uitgeeft, een indeling van de belangrijkste Duitstalige media aan de hand van hun politieke richting. Met behulp van de Navigator kan men al een beetje inschatten wiens geesteskind de uitingen van een bepaald medium zijn. Het meest conservatief en pro-transatlantische is bijvoorbeeld de Zwitserse kwaliteitskrant NZZ (Neue Zürcher Zeitung), even conservatief maar fel tegen de NAVO gekant is daarentegen de Iraanse ParsToday. Van de Media-Navigator bestaat ook een versie voor de Engelstalige pers. Ik zou een dergelijk overzicht ook wel voor het Nederlandstalige gebied willen hebben, maar ben er nog nooit eentje tegen gekomen. Dit is natuurlijk alleen maar een grove aanwijzing in welke hoek je bepaalde uitingen moet plaatsen, maar toch wel handig. In Zwitserland zijn de media net als in Nederland slechts in handen van een paar ondernemingen. Ringier behoort tot de belangrijkste mediagroepen in Zwitserland, en heeft sinds 2010 een joint-venture met de Duitse Axel Springer groep. Samen spelen ze een belangrijke rol in de krantenwereld van Oost-Europa. Onlangs heeft de CEO van Ringier een uitspraak gedaan die nogal de aandacht heeft getrokken. Tijdens een of andere management bijeenkomst antwoordde CEO Marc Walder op de vraag wat de belangrijkste taak van de media was ten tijde van deze Corona-pandemie: "Ringier heeft in alle landen waar wij actief zijn, op mijn initiatief gezegd: wij willen de regering steunen met onze manier van berichtgeving in de media, opdat we met zijn allen goed door deze crisis komen." "Niemand heeft er op dit moment iets aan als er kritiek op het beleid geuit wordt. De politiek mag het volk niet verliezen." Ergo: de media mogen geen "wig" drijven "tussen samenleving en regering" want dat lokt alleen protesten uit. Hij voegde er ook nog aan toe: "Ik zou wel willen dat dit binnen deze kring bleef."((voor het originele filmpje, zie: https://www.bitchute.com/video/HVxJfyg6eeNF/)) Dergelijke richtlijnen worden maar zelden zo duidelijk uitgesproken. Deze instructies van de CEO van Ringier hebben in de mediawereld heel wat opschudding veroorzaakt. Later werd dan ook noch bekend dat hij te begin van de Corona-paniek, een e-mail aan de hoofdredacteuren en eigenaren van de grootste Zwitserse mediaondernemingen had gestuurd met de volgende inhoud: "Als de mensen in Zwitserland de sociale contacten niet radicaal verminderen, dan dreigt er in Zwitserland een medische catastrofe . Walder vervolgt: "Ik ben jullie daarom oneindig dankbaar voor uw medewerking." De Ringier-baas somde vervolgens op hoe zijn bedrijf de "Blijf thuis!"-strategie van de gezondheidsdienst (BAG) steunt met een eigen campagne en hoe de andere media zich daarbij kunnen aansluiten. Ringier zou "de voorpagina er morgen zaterdag en zondag voor beschikbaar stellen", en hij en zijn mensen zouden ook "de banner [met deze waarschuwing] op onze online portalen op het voorste front plaatsen". "De Bondsraad heeft deze actie van de Zwitserse media vandaag informeel toegejuicht en is dankbaar voor dit engagement", zei Walder tegen de hoofden van de grote uitgeverijen." Meestal wordt de lijn van een medium door de redactie bepaald en dringt er weinig van de resultaten van hun overleg naar buiten. Van de NRC is bekend dat in de arbeidsvoorwaarden staat dat je je niet op een anti-transatlantische manier mag uiten. Hetzelfde geldt voor de Duitse Axel Springer Verlag. Maar het grote publiek is daarvan niet op de hoogte. In het Duits heb je de woorden Lügenpresse (leugen-pers) en Lückenpresse (omissies). Lückenpresse is veel erger, want de lezer weet niet eens wat hem ontgaat, terwijl een leugen soms wordt ontmaskerd en rechtgezet. Dit is een groot probleem, want we gaan er namelijk nog steeds van uit dat onze media de waarheid vertellen, terwijl alles wat van de andere (anti-westerse) kant komt wel propaganda moet zijn. De protestbeweging tegen de corona-maatregelen heeft veel mensen doen inzien dat de media niet geheel objectief berichten. Dat is een van de redenen dat er in Zwitserland nu een referendum is ingediend tegen de subsidie-verstrekking. Het gaat om een bedrag van ca. 250 miljoen SFR per jaar en je zou zeggen wat is tegenwoordig 250 miljoen? Waar maak je je nog druk om? Maar het is een van de basisprincipes van een democratisch stelsel dat de machten gescheiden moeten zijn en dat een onafhankelijke pers ook een van de zuilen is waarop dit stelsel berust. In deze tijden krijg je haast wel de indruk dat de media de aanjagers van de maatregelen geworden zijn, die de politiek ertoe aanzetten om steeds strengere maatregelen in te voeren. De CEO van Ringier wordt trouwens nu in de media aangevallen vanwege zijn uitspraak, en weliswaar niet vanwege het feit dat die de journalistieke basisprincipes heeft geschonden, maar dat die in het openbaar erover heeft gesproken. Onder andere valt de Duitse Bildzeitung die nota bene in hetzelfde mediaconglomeraat zit als Walder, hem toch wel vrij hevig aan.

Overheidsgetrouwe CORONA-verslaggeving? Ernstige beschuldigingen tegen Zwitserse persmagnaat Marc Walder zou zijn redactie een onkritische koers hebben voorgeschreven ++ Hij wijst de beschuldigingen van de hand

Ironisch genoeg kan Walder nu ook nog de schuld krijgen als de media vanwege het referendum de beloofde subsidies mis dreigen te lopen. Er is weliswaar geen causaal verband, er werden al handtekeningen tegen de nieuwe subsidieregelingen verzameld voordat deze uitspraak bekend werd, maar dit was misschien de laatste druppel waardoor de bevolking echt wantrouwig werd. Ik ben in ieder geval heel benieuwd hoe de uitslagen van het referendum zullen zijn. De huidige situatie wordt goed weergegeven door de onderstaande cartoon, maar vergt voor niet-Zwitsers enige uitleg. De Nebelspalter is een satirisch tijdschrift.((Der Nebelspalter is een Zwitsers tijdschrift. Het wordt sinds 1875 uitgebracht als een satirisch maandblad. Nebelspalter is het oudste satirische tijdschrift ter wereld sinds de opheffing van het Engelse Punch (1841-2002).)) De twee figuren buiten de omheining zijn de Bundesräte die over de media en volksgezondheid gaan (links Sommaruga en rechts Berset))). De dolle honden dragen halsbanden met de naam van diverse media.((Watson, NZZ en Tagi (Tagesanzeiger) zijn braaf geweest en krijgen geld in de schoot geworpen. De andere drie, 20MIN (gratiskrant), Blick en SRF (Zwitserse TV) houden de geïntimideerde bevolking in bedwang)) De uitslagen van de stemming zijn inmiddels bekend. 56% van de deelnemers aan de stemming heeft zich tegen een verhoging van de subsidies uitgesproken. De Volkskrant maakt hier melding van:

Zwitsers stemmen in referendum tegen verdubbeling staatssteun voor regionale media

Zwitserland heeft zondag in een referendum tegen een wetsvoorstel gestemd dat de staatssteun aan de media ruimschoots zou hebben verdubbeld. Zo’n 56 procent van de deelnemers aan het referendum is tegen uitbreiding van de mediasubsidies. De teneur van het artikel is zo ongeveer: dat krijg je nou van de directe democratie - de (stomme) bevolking wijst ook nog de meest zinnige voorstellen af. Verder merkt de Volkskrant op: De regering ziet daarin een bedreiging voor een hoeksteen van de directe democratie: de vele referenda die het Zwitserse systeem eigen zijn, vereisen een goed geïnformeerde bevolking en daartoe een fijnmazig medianetwerk. Wat goed dat we hier niet naar de pijpen van het gewone volk moeten dansen en zo uitstekend door de Volkskrant worden geïnformeerd!

Nog even dit…

In tijden van corona en complottheorieën is het belangrijker dan ooit om geïnformeerd te worden door een kwalitatieve nieuwsbron. De Volkskrant is zo’n bron; een gezaghebbend no-nonsense nieuwsplatform dat de actualiteit van alle kanten wil belichten. Niemand anders dan wij zelf bepaalt de agenda van onze redactie en wij zullen nooit buigen voor druk van buitenaf. Deze onafhankelijkheid maakt dat wij als geen ander in staat zijn voor u te achterhalen hoe de zaken echt in elkaar steken.