Economie | Wakkermens

Poetin over de Europese cultuur

FZ — Mon, 10 Jun 2024 19:14:23 +0000

Op 5-8 juni vond er in Sint Petersburg het 27ste Internationale Economische Forum plaats.((ПМЭФ / SPIEF - St. Petersburg International Economic Forum)) President Poetin heeft er een meer dan een uur durende rede over de economische vooruitzichten van Rusland gehouden. Na de redevoering van Poetin werd er een podiumdiscussie gehouden, gespreksleider was Sergej Karaganov. Eveneens op het podium aanwezig waren de presidenten van Zimbabwe en Bolivia, die echter slechts een bijrol speelden. Het belangrijkste gedeelte bestond uit een discussie tussen Poetin en Karaganov. Ik heb het laatste gedeelte vertaald, dat over de Europese cultuur gaat.((Het hele transcript van de plenaire sessie van het SPIEF is in het Russisch te vinden op de site van het Kremlin en in het Engels b.v. bij SPIEF Plenary Session - by Karl Sanchez)) Karaganov: Dan heb ik nog een laatste vraag aan u, Vladimir Vladimirovitsj. U bent een Russische Europeaan, een in Sint-Petersburg geborene Europeaan, de lievelingsstad van veel Russen, waaronder ik. De Europese reis die met Peter begonnen is, is voorbij. U voltooid deze nu, weliswaar met enige vertraging. Er is één probleem: de Europese genen zijn sterk in ons, Europa is een deel van onze identiteit geworden. Hoe kunnen we die behouden en niet onderweg verliezen, zoals dat vaak gebeurt in Rusland, als we het kind met het badwater weggooien? [...] Poetin: Wat betreft het mogelijke verlies van sommige elementen van de Europese cultuur of, laten we zeggen, genen van de Europese cultuur in Rusland als gevolg van het feit dat we ons naar het oosten en Azië keren. Ten eerste keren we ons niet om vanwege een of andere opportunistische reden die net modern zijn. Deze ommekeer vindt plaats in de wereld als geheel door de groei van nieuwe centra van economische ontwikkeling. En we zijn met dit werk begonnen lang voordat de tragische gebeurtenissen van vandaag in de Oekraïne plaatsvonden. Ik zei het al aan het begin: het volume van de economie en de invloed van de tot nu toe opererende centra van globale ontwikkeling op de wereldwijde economie krimpen. Het totale bbp van de BRICS-landen is vandaag groter dan het gecombineerde bbp van de zogenaamde G7. En deze trends houden niet alleen aan, maar versnellen en intensiveren, ik bedoel het tempo van de economische groei vandaag en in de nabije toekomst. Dit is een onvermijdelijke gang van zaken en niemand kan er iets aan doen. Wat er ook gebeurt, deze trend zal zich voortzetten. Natuurlijk, ooit, u en ik hebben het er net over gehad, opende Peter I een venster naar Europa, want daar was het centrum van economische ontwikkeling, vooruitzichten, markten, technologie. Hij hing bijvoorbeeld veterlaarzen op, op de manier zoals men dat in Nederland en ook elders placht te doen. Maar de wereld wordt steeds diverser en we moeten reageren op deze diversiteit, en dat is wat we ook proberen te doen. Wat betreft de elementen van de Europese cultuur: hier raken we de sporen en elementen van de Europese cultuur niet uit het oog, maar wel degenen afkomstig uit dat gedeelte van Europa dat West-Europa wordt genoemd. Waar is daar de Europese cultuur te vinden? Binnenkort zal ze helemaal verdwenen zijn. Alleen de architectuur-monumenten zullen overblijven. Maar cultuur is in de eerste plaats het bewustzijn van de mens. Het wordt vergiftigd door de moderne globale liberalen, die geen aandacht schenken aan de belangen van hun eigen volkeren en hun eigen culturele gedragscode, maar aan hun eigen ideeën die geïnspireerd zijn door het globale liberalisme en die los staan van ieder realiteitsbesef. Naar mijn mening is dit waar het om draait. Per definitie worden we tot op zekere hoogte centra van de traditionele Europese cultuur en traditionele Europese waarden, die, als je iets verder terug in de tijd kijkt, zelfs voor niet-gelovige mensen over het algemeen voornamelijk gebaseerd zijn op de christelijke cultuur. Voor ons, voor Rusland, voor een multi-confessioneel land, - u zei, ik weet niet van wie deze woorden afkomstig zijn - dit is in de eerste plaats de oorlogsmachine van het Russische volk. Wie dit ook gezegd heeft, ik ben het er niet mee eens, want Rusland was ook oorspronkelijk een multiconfessionele staat. Men hoeft zich slechts de voorschriften van Catharina en andere leiders - tsaren, keizers - voor de geest te halen. Bij het verwerven van nieuwe gebieden zeiden ze altijd: respecteer de lokale bevolking, hun tradities en overtuigingen. Zo is Rusland ontstaan. En vanzelfsprekend baseert een belangrijk deel van de Russische cultuur op de Europese cultuur, en wij zijn vertegenwoordigers van deze cultuur. Deze cultuur wordt in nu bijna alle Europese landen doodgezwegen. Maar nu ze zich hiervan bewust worden, willen veel Europeanen verder gaan op basis van hun traditionele waarden. Of ze daarin slagen of niet, zullen we zien bij de verkiezingen voor het Europees Parlement. Maar wat we natuurlijk kunnen en moeten doen, is ons eigen land verder ontwikkelen op basis van de historische tradities, die het hebben gevormd tot een multi-etnische en multiconfessionele staat. U had het over de rol van Sint-Petersburg, en daar ben ik het mee eens. Dat doen we, we ontwikkelen al onze culturele activiteiten hier in vele richtingen, gemeenschappelijk met onze vrienden en partners over de hele wereld: uit Europa, uit Azië, uit Latijns-Amerika, uit Afrika. U had het over Sint-Petersburg. Ik kijk naar de foto links en de foto rechts. Kijk: in het midden van de foto rechts [van mij] staat de Sint-Isaakskathedraal,((Grootste kathedraal van Sint-Petersburg)) rechts het gebouw van de Senaat en de Synode en links de Admiraliteit. Dit is het uitzicht vanaf de kant van de universiteit waar ik studeerde, vanaf de kant van de Twaalf Colleges - dit is de eerste regering van Rusland, rechts is het paleis van Mensjikov. Aan deze kant [links] is de pijl van Vasiljevski eiland, de rostrale zuilen, het beursgebouw, Isaac's weer. Dit is het uitzicht vanaf de zijkant van de Hermitage. Als we naar deze kant gaan en achterom kijken, dat wil zeggen naar het gebouw van de Twaalf Colleges((Gebouw uit de tijd van Peter de Grote, waat tegenwoordig de universiteit gevestigd is)) of naar de Hermitage, daar is eveneens zeer fraai. En waarom? Omdat het allemaal gedaan is op basis van het belangrijkste principe en de belangrijkste wet, die “harmonie” heet. We zullen ons beleid juist op deze gronden opbouwen - harmonieus. Rusland zal zeker deel uitmaken van deze harmonieuze multipolaire wereld. Het is vanzelfsprekend voor ons dat we in grote mate zullen vertrouwen op Europese principes, op de Europese cultuur, aangezien de drager daarvan ongetwijfeld het Russische volk is, maar we zullen de cultuur en tradities van andere volkeren van de Russische Federatie met niet minder respect behandelen. Deze eenheid is onze kracht.

Een ernstige waarschuwing van Jeffrey Sachs

FZ — Sun, 10 Sep 2023 23:11:06 +0000

Jeffrey Sachs is een Amerikaanse top-econoom, die destijds in de jaren 90 de hele economische omwenteling van de voormalige Sovjet-Unie heeft begeleid en nu kennelijk tot hele andere inzichten is gekomen ten aanzien van het Amerikaanse en Wereldwijde economische beleid. Ik heb de hele video bijdrage van Jeffrey Sachs uitgeschreven en vertaald, maar heb de video niet ondertiteld, omdat veel mensen het bezwaarlijk vinden om langdurig en vooral aandachtig ondertitels te lezen bij een video met een belangrijke boodschap.

[caption id="attachment_61936" align="alignright" width="350"] Leerlingen van het NAVO Defense College op bezoek[/caption] Goedemiddag allemaal, Het lawaai op de achtergrond komt vermoedelijk van mijn kant. Waar ik nu ben, in Athene, is het 6 uur 's ochtends. Ik bevind me in een cafetaria, die me heel vriendelijk toestaat deze video hier te mogen opnemen, en ik hoop dat ik goed te horen ben. Ik wil u bedanken voor uw uitnodiging en SHAPE voor het leiderschap.((Saving Humanity and Planet Earth (SHAPE) is een project om de gevaren van confrontaties in het nucleaire tijdperk bloot te leggen en wegen te verkennen naar een veiligere, rechtvaardige en duurzame toekomst. Jeffrey Sachs spreekt deze organisatie toe in het kader van een webinar "Asia Pacific NATO: Fanning the Flames of War", gehouden op 5 juli 2023. Nadat ik de hele toespraak had uitgeschreven, kwam ik erachter dat er ook een originele transcriptie van Jeffrey Sachs zelf bestaat. Ik baseer me echter op mijn eigen versie.)) Ik had zojuist het voorrecht om te mogen luisteren naar Alison Broinowski((Alison Elizabeth Broinowski, AM (geb. 25 oktober 1941) is een Australische academica, journaliste, schrijfster en voormalig Australisch ambtenaar.)) en Chung-in Moon((Moon Chung-in (geb. 25 maart 1951 in Zuid-Korea) is speciaal adviseur van president Moon Jae-in van Zuid-Korea voor buitenlandse zaken en nationale veiligheid. Hij is ook Distinguished University Professor van Yonsei University, Krause Distinguished Fellow, School of Policy and Global Strategy, University of California, San Diego, en mede-oprichter van het Asia-Pacific Leadership Network for Nuclear Non-Proliferation and Disarmament (APLN). Hij is momenteel hoofdredacteur van Global Asia. Op 21 mei 2017 werd Moon Chung-in door president Moon Jae-in benoemd tot speciaal adviseur voor eenwording, diplomatie en nationale veiligheidszaken.)) . En het waren briljante stellingen waar we allemaal op getrakteerd werden, absoluut verhelderend. Ik ben het volkomen eens met alles wat er is gezegd. De wereld is gek geworden, maar vooral de Angelsaksische wereld, ben ik bang. Ik weet niet of er überhaupt nog wel één enkele zinnig denkende geest over is, in ons kleine Engelstalige hoekje van de wereld. En natuurlijk, als we het hebben over de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, dan heeft de politiek van onze landen op dit moment iets diep deprimerends. Deze diepgrijpende gekte komt - vrees ik - voort uit het Britse imperiale denken, dat dan overgenomen is door de Verenigde Staten. Mijn land, de VS, is nu onherkenbaar vergeleken met 20 of 30 jaar geleden. Ik weet eerlijk gezegd niet meer zeker wie het land bestuurt. Ik geloof niet dat het op dit moment de president van de Verenigde Staten is. We worden bestuurd door generaals, door ons veiligheidsapparaat. Het publiek is nergens van op de hoogte. De leugens die worden verteld over het buitenlands beleid zijn alomtegenwoordig en worden dagelijks door de mainstream media verspreid, iets waar ik nauwelijks meer naar kan luisteren of lezen. De New York Times, Washington Post, de Wall Street Journal en de belangrijkste televisiekanalen herhalen elke dag en voor 100% de overheidspropaganda. Het is bijna onmogelijk om er doorheen te prikken. Waar gaat dit over? Nou, zoals je hebt gehoord, gaat het over het waanidee van de Verenigde Staten om aan de Amerikaanse hegemonie te willen vasthouden, gemilitariseerd, gedomineerd door het denken van generaals die slechts middelmatige intellecten zijn, en gedreven door hun persoonlijke hebzucht en zonder enig inzicht, omdat hun enige modus operandi nu eenmaal het voeren van oorlog is. En dan onder leiding van Groot-Brittannië, dat helaas sind ik volwassen ben, steeds pathetischer is geworden en de rol vervult van een cheerleader voor de Verenigde Staten in haar streven naar hegemonie en naar oorlog. Wat de VS ook zegt, Groot-Brittannië zal het nog 10 keer enthousiaster herhalen. En Groot-Brittannië is verrukt over de oorlog in de Oekraïne, die voor de Britse media en het Britse politieke leiderschap een grote tweede Krimoorlog vertegenwoordigt. Hoe Australië en Nieuw-Zeeland aan deze waanzin hebben kunnen meedoen is echt een lastige vraag voor jullie, want de mensen zouden toch beter moeten weten, maar ik ben bang dat het de Five Eyes en andere veiligheidsdiensten zijn die dit aan de politici dicteren, voor zover de politici er hierbij überhaupt nog aan te pas komen. Hun wordt verteld: "Nou, dit is wat we moeten doen. Het gaat om de veiligheid van onze staat." En ik denk niet dat onze politici hierin noodzakelijkerwijs nog een grote rol spelen. Trouwens, het grote publiek heeft helemaal geen invloed op het buitenlands beleid van de VS. er vindt geen debat plaats, geen discussie, geen beraadslaging, ook geen debatten over het toewijzen van de 100 - en inmiddels 113 miljard, maar in feite nog veel meer geld, dat wordt uitgegeven aan de oorlog in Oekraïne. Tot nu toe heeft er nog geen enkel georganiseerd debat plaatsgevonden, zelfs niet in het Congres, laat staan in het openbaar. Maar ik denk dat jullie veiligheidsorganisaties hier echt de drijvende kracht achter zijn. Ze hebben de premier en de anderen ervan kunnen overtuigen, dat dit het opperste veiligheidsbelang is. En dit is precies wat Amerika ons heeft verteld. En laat me uitleggen wat we zien. En natuurlijk kun je het bredere publiek hiervan niet doordringen. Maar dit is de fundamentele kern van de strijd om te overleven in deze huidige wereld. Alles wat ik zie - en ik ben al 43 jaar actief als economisch adviseur over de hele wereld - is onzin. En één van de dingen, die voor de mensen belangrijk zou zijn om te bestuderen om deze ontwikkelingen te kunnen begrijpen, is een treffend artikel van een voormalige collega van mij aan Harvard, Robert Blackwill en Ashley Tellis, geschreven voor de Council on Foreign Relations zo'n acht jaar geleden. Ik wil er een paar fragmenten uit voorlezen omdat daarin het hele plan van wat er nu gebeurt geschetst wordt.((https://www.cfr.org/report/revising-us-grand-strategy-toward-china)) Dit is eerlik gezegd hoe het systeem tegenwoordig in de VS werkt, namelijk via de gevestigde media. Je krijgt in principe te horen wat er gaat gebeuren in niet noodzakelijkerwijs volledig expliciete bewoordingen, omdat wat zich nu ontvouwt echt deel uitmaakt van een geplande agenda voor de langere termijn. Het is niet ad hoc. Dit is wat Blackwill en Tellis in 2015 schreven. Eerste citaat: Sinds de oprichting hebben de Verenigde Staten consequent een grootse strategie gevolgd die gericht was op het verwerven en behouden van de oppermacht over verschillende rivalen. Eerst op het Noord-Amerikaanse continent, daarna op het westelijk halfrond en uiteindelijk wereldwijd. En vervolgens wordt gesteld dat het behoud van de dominante rol het centrale doel moet blijven van de Amerikaanse Grand Strategy in de 21e eeuw. Dus wat de intentie van dit doel is, is heel duidelijk. Het is het primaat van de Verenigde Staten wereldwijd. Vervolgens schetsen Blackwill en Tellis het draaiboek voor de strijd tegen China. Ze beschrijven wat we moeten doen. Hier is de lijst. Dit is slechts een uittreksel. Citaat: nieuwe preferentiële handelsafspraken maken tussen vrienden en bondgenoten van de VS om hun wederzijdse winsten te vergroten door middel van instrumenten die China bewust uitsluiten. Oké, dit is het spelletje dat Obama al met TTIP en TPP((Handelsovereenkomsten, zie b.v. "The TTP and TTIP Trade Agreements: A Dystopian Future in which Corporations Rather Than Elected Governments Call the Shots" van Eric Zuesse)) is begonnen. Hij kreeg deze plannen er echter niet doorheen, maar ik ga nu eerst verder en dan geef ik commentaar. Ten tweede: een technologisch controleregime creëren om de strategische capaciteiten van China te blokkeren om "politieke machtsstructuren van de vrienden en bondgenoten van Amerika in China's periferie op te bouwen en de Amerikaanse strijdkrachten langs de Aziatische randgebieden te versterken, ondanks eventuele Chinese tegenstand." Wat ik hier opmerkelijk aan vind, is dat dit een opsomming is uit 2015. Dit is precies het huidige stap voor stap actieplan. Dit herhaalt zich in de recente geschiedenis en reeds in 1997 beschreef Zbig Brzeziński in een artikel over buitenlandse zaken precies het tijdschema voor de uitbreiding van de NAVO en de intentie om de Oekraïne op te nemen in de NAVO-uitbreiding, want dit was altijd al het plan van de leidende veiligheidsinstanties. En natuurlijk heeft dit rechtstreeks geleid tot de Oekraïne-oorlog, dat is namelijk een oorlog over de uitbreiding van de NAVO. Nu willen de vrienden en genieën die de wereld de oorlog in de Oekraïne hebben gebracht, de oorlog naar uw regio brengen, met de - zoals professor Moon zei - Noord-Atlantische Verdragsorganisatie die haar kantoren in Azië begint te openen, wat niet bepaald de Noord-Atlantische regio is. Dus dit is waar we staan. Dit is niet zo eenvoudig te doorzien en wel om één belangrijke reden, in ieder geval in de VS, ik weet niet hoe het in Australië is, maar ik verwacht dat het hetzelfde is. Nameleijk vanwege het feit dat we hier geen enkele openheid of discussie over hebben. Het beleid is volledig in handen van het veiligheidsapparaat, het militair-industrieel complex, het netwerk van "Think Tanks" in Washington, het zijn eigenlijk non-Think Tanks , die allemaal gefinancierd worden door het militair-industrieel complex. Ze hebben de universiteiten aan de oostkust volledig overgenomen, waar ik les geef. Ik heb 20 jaar lesgegeven aan Harvard. Ik geef les aan Columbia University. Dit is onze huidige leefomgeving. In essentie heeft er een geruisloze staatsgreep plaatsgevonden. Geen debat, geen openbare politiek, geen eerlijkheid, geen documenten onthuld, alles geheim, alles vertrouwelijke en geheimzinnige handelingen. En omdat ik toevallig econoom ben en contact heb met staatshoofden over de hele wereld, hoor ik veel dingen. En dus heb ik veel dingen persoonlijk gezien en gehoord, wat me heeft geholpen om de dagelijkse leugens te doorzien. Maar je zult hier niets van terugvinden in ons publieke debat. Nog even over de Oekraïne-oorlog - volledig voorspelbaar en onderdeel van een actieplan dat teruggaat tot het begin van de jaren negentig, om de Oekraïne in wezen in de militaire invloedssfeer van de VS te brengen. En Brzezinski legde dit al in 1997 uit in The Global Chessboard - zijn beroemde geopolitieke boek. Rusland zonder de Oekraïne is niets. De Oekraïne is de geografische spil voor Eurazië, en het boek zegt in wezen: "ga ervoor!" Opmerkelijk genoeg zei Brzezinski in 1997 in dit boek dat het enige waar Amerikaanse beleidsmakers absoluut voor moeten waken, is dat ze Rusland en China niet samen in een bondgenootschap dwingen. Maar dan zegt hij dat dit zo goed als ondenkbaar is. Maak je daar maar geen zorgen over, want dat zou het meest absurde zijn wat er ter wereld zou kunnen gebeuren. Maar dat is nu precies wat deze krankzinnigen onbedoeld wel hebben gedaan. Ik ben toevallig adviseur geweest van Gorbatsjov, Jeltsin en Koetsjma((de eerste president van de Oekraïne na de onafhankelijkheid in 1991)) in de begindagen van de - nou ja - de nadagen van perestrojka en de begindagen na de ontbinding van de Sovjet-Unie. Ik hield nauwlettend in de gaten wat er gebeurde. Ik zag dat de Verenigde Staten absoluut niet geïnteresseerd waren om Rusland te helpen. Rusland te helpen zich te stabiliseren, het idee was van begin af aan unipolariteit. Rusland in bedwang houden en stappen nemen waartoe in feite al in 1992 was besloten, in directe tegenspraak met wat Gorbatsjov en Jeltsin was verteld, namelijk om de NAVO uit te breiden.(("Keep Russia down" is een toespeling op de oorspronkelijke opzet van de NAVO, zoals geformuleerd door Lord Ismay: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down".)) Dit is dus een draaiboek voor de lange termijn. Nu komen we tot China - de VS waren trouwens nauw betrokken bij de omverwerping van de Oekraïense president in 2014. Het was een staatsgreep. Het was voor een aanzienlijk gedeelte een staatsgreep om het regime te veranderen, geënsceneerd door de Verenigde Staten. Niet in z'n geheel, maar wel in belangrijke mate. Ik heb toevallig een deel ervan op een heel bizarre manier van dichtbij gezien. En ik weet hoe het geld van de VS werd gebruikt om de Maidan te steunen. En het was ongelooflijk weerzinwekkend en zeer verontrustend en Poetin stelde vast dat de VS eraan meewerkten om een bevriende, naburige regering omver te werpen in het kader van de expliciete doelstelling om de NAVO die kant op te duwen, niet alleen naar de Oekraïne, maar ook naar Georgië. En als je naar de kaart kijkt, dan was het Brzezinski's opzet, om Rusland in de regio van de Zwarte Zee te laten omsingelen door landen als de Oekraïne, Roemenië, Bulgarije, Turkije en Georgië, deze zouden allemaal lid worden van de NAVO. Dat zou dan het einde betekenen van een Russische machtsuitbreiding in de richting van het oostelijke Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten. Aldus de plannen van deze genieën. Poetin heeft herhaaldelijk kansen geboden om via onderhandelingen uit deze impasse te geraken. Bij voorbeeld de Minsk-akkoorden die door de VN-Veiligheidsraad zijn bekrachtigd. In 2021, 17 december, bracht hij trouwens een heel redelijk document voor onderhandelingen ter tafel. Het ontwerp van de veiligheidsafspraken tussen de VS en Rusland, waarin werd opgeroepen tot een einde aan de uitbreiding van de NAVO. De VS wimpelden het af. Ik belde het Witte Huis nadat het voorstel op tafel was gelegd, sprak met een van onze hoogste veiligheidsfunctionarissen en zei: onderhandel! Stop de uitbreiding van de NAVO! Je hebt een kans om oorlog te voorkomen. Het formele antwoord van de Verenigde Staten aan Poetin was, dat over de NAVO niet te onderhandelen valt. Dit is alleen een kwestie tussen de VS en de Oekraïne, Rusland heeft niets over de uitbreiding van de NAVO naar de Oekraïne in te brengen. Dit is een verbijsterende manier om buitenlandse zaken te regelen, want dit is de directe weg naar oorlog. Zoals jullie weten - en ik hoop dat iedereen dat beseft - was in maart 2022 bijna een einde gekomen aan deze oorlog in de Oekraïne dankzij het bereikte akkoord, slechts een maand nadat Rusland op 24 februari was binnengevallen. Een vredesverdrag tussen de Oekraïne en Rusland dat door de Verenigde Staten werd getorpedeerd, omdat de VS zeiden: ga door met vechten, houd niet op met vechten, onderhandel niet, accepteer geen neutraliteit. En dus bevinden we ons in een oorlog die blijft escaleren in de richting van een mogelijke kernoorlog, want dat is wat er zou gebeuren indien Rusland een zware nederlaag zou lijden op het slagveld. Dat gebeurt nu niet. Rusland overkomt dat ook niet,niet nu. Maar als dat wel het geval zou zijn, zou de oorlog escaleren naar een kernoorlog. Rusland zal nooit verslagen willen worden of uit de Krim worden verdreven en gedwee naar huis gaan en zeggen: het spijt ons dat we ooit aan deze oorlog zijn begonnen. Rusland zal de zaak escaleren als het dat nodig acht. We zitten nu dus in een spiraal die extreem gevaarlijk is en Japan speelt hier volledig op in. En Australië - het is zo treurig om te zien hoe Australië heeft geaccepteerd om op deze roekeloze manier te worden misbruikt, en een fortuin heeft betaald om op deze roekeloze en provocerende manier te worden gebruikt. De acties van de VS brengen ons, op enkele uitzonderingen na, op weg naar een oorlog met China, vergelijkbaar met de acties van de VS in de Oekraïne. En deze oorlog, nou ja, eigenlijk elke oorlog kan het einde van alles betekenen, maar het hele idee van de VS en haar bondgenoten die tegen China willen vechten is verbijsterend in zijn implicaties, in zijn domheid, in zijn diepe gevaren en in zijn volledige tegenspraak van alle werkelijke veiligheidsbelangen. En tevens van de realiteit, want China vormt geen bedreiging voor Australië, het vormt ook geen bedreiging voor de wereld. En de laatste keer dat me erin verdiept heb - verbeter me indien nodig want er zijn experts in de zaal, veel deskundiger dan ik - ben ik geen enkele overzeese Chinese invasie tegen gekomen in de hele geschiedenis, behalve dan in de grensgebieden. Ik zou niet weten wanneer in zijn hele geschiedenis, behalve dan toen de Mongolen kort over China heersten en probeerden Japan binnen te vallen en deze invasie kwam tot staan vanwege een tyfoon. Verder ken ik geen enkel ander geval in de hele 2.200 jaar van Chinese bestuurskunde. Dus dit staat niet echt bovenaan mijn lijst om me zorgen over te maken. Wat me wel zorgen baart in de wereld zijn de diep neurotische Verenigde Staten, die nummer één willen blijven. Maar er niet in slagen dit te zijn op een manier die overeenkomt met het eigen zelfbeeld van de positie van nummer één, en met een armzalige - en het spijt me dat ik deze term gebruik - met een pathetische cheerleader in Londen. En elke dag maar roepend hoe geweldig alles is, het imperium is geweldig, iedereen zou dat moeten uitproberen, wij houden er echt van! En ik hiermee ga ik eindigen, sorry dat ik maar blijf doorgaan, maar laat me gewoon, als ik nog mag, in één minuut zeggen wat er gedaan zou moeten worden om de oorlog in de Oekraïne te kunnen beëindigen, en wel onmiddellijk,dat is de dag dat Biden uiteindelijk in de openbaarheid zou treden om te verklaren dat de NAVO niet uitgebreid zal worden met de Oekraïne. Geloof het maar, de basis voor onderhandelingen ligt er al sinds 20 jaar, maar dit werd steeds door de VS afgekeurd. Ten tweede: het idee om NAVO-vestigingen in Azië te openen, is gewoonweg verbijsterend vanwege de risico's en de domheid ervan, en zeg alstublieft tegen de Japanners dat ze hiermee moeten stoppen, het is roekeloos. Ten derde: de Amerikaanse benadering van Taiwan is, afgezien van een sprankje realiteit dat Blinken vorige maand heeft getoond, zeer gevaarlijk en provocatief en dat op een kwaadwillende manier. Ten vierde: wat nodig is, is een regionale dialoog in Azië, tussen Aziaten onderling en tussen de bewoners rond de Stille Oceaan. En ten vijfde: maak gebruik van RCEP((Regional Comprehensive Economic Partnership)) - want RCEP is eigenlijk het juiste concept voor de regio - om China, Korea, Japan, de ASEAN landen, Australië en Nieuw-Zeeland samen te brengen binnen een coherent raamwerk, met het oog op de klimaatproblematiek, het energiebeleid, het handelsbeleid en het investeringsbeleid, het zou veel goeds tot stand kunnen brengen. Niet alleen voor de 15 naties in Azië en de Stille Oceaan, maar voor de hele wereld. Sorry dat ik zo lang ben doorgegaan en dat ik blijf doordrammen, maar wat SHAPE doet is zo belangrijk, jullie zitten helemaal op het goede spoor en ik wens jullie het allerbeste.

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.

DWINGEND

rovanov — Tue, 28 Jun 2022 11:09:52 +0000

Een essay van Joop Brussee

[caption id="attachment_60643" align="alignright" width="350"] Gaat de techniek ons vervangen?[/caption] De masten met 5G kastjes stonden er gewoon, op een dag. Afgezien van de vraag hoeveel straling een mens kan verdragen en waarom dat eerst niet grondig onderzocht wordt vroeg ik mij ook af of aandacht aan de vormgeving is besteed. Is rekening gehouden met de esthetische kanten aan deze gigantische uitrol of is dat helemaal niet meer belangrijk? In de zestiger jaren schreef ik een scriptie over industriele vormgeving, een opkomend verschijnsel dat veelbelovend leek. Schoonheid zou niet uitsluitend voor kunstwerken gelden. Ik kookte ineens water in een fluitketel die een prijs had gewonnen. De techniek zou de wereld mooier maken was de belofte. Is dat uitgekomen? Later bezocht ik als regisseur regelmatig de grafische afdeling van de NOS, als enige een zelfstandige unit binnen het facilitair bedrijf. Een vriendelijke manager was de baas. Met een snelle babbel wees de man een ontwerper aan. De opdracht werd uitgevoerd met de allernieuwste technieken. Uiteindelijk waren de leaders voor mijn programma’s complete kunstwerken waar ik altijd vol bewondering naar keek en daarbij mijn programma vergat. Kritiek was niet aan de orde. Helaas stond de prachtig technische vormgeving meestal los van de inhoud. Het waren twee gescheiden werelden. Trucages en technische snufjes drongen zich op andere afdelingen binnen zoals bij post production waar ongekende mogelijkheden kwamen in de montage. Het ging zo snel dat de meeste editors moeite hadden al die technische ontwikkelingen bij te benen. Telkens kwamen nieuwe machines die nog meer geld opslurpten. Wie betaalt, bepaalt betekende dat de producer met de hand op de knip steeds belangrijker werd. Wie nu niet meegaat met de technische ontwikkelingen kan het verder wel vergeten, hoorde ik op een dag een collega zeggen. Dat was schrikken, want wie wilde achterblijven? De knieval voor techniek op alle fronten was ingezet. De marketing deed de rest: technische vernieuwingen zijn immers verbeteringen, stappen voorwaarts! Op een dag stond in een leslokaal bij opleidingen waar ik cursusleider was een nieuwe videorecorder. Verrassend, als gebruiker was mij niets gevraagd. Dat oude apparaat was prima, techniek een hulpmiddel. Liefst functioneel vormgegeven en niet afleidend. Alleen de toetsen play, pauze en stop waren voor mij belangrijk, met natuurlijk een shuttle voor het spoelen. Bij het nieuwe apparaat verdronk ik in de mogelijkheden, vergiste mij voortdurend en dat bleef storen. Moest ik aan al die overbodige techniek gewoon wennen? De technicus was trots. Toen ik zei dat al die snufjes en mogelijkheden mij afleidde sprak hij met een grijns: Jij bent niet de enige cursusleider hier. Een slimme manier om mijn mond te snoeren. Was de technische opmars en de invloed daarvan op de inhoud nog te stuiten, vroeg ik mij af. Aan de telefoon kwamen computerstemmen met mededelingen en knoppen keuze; in de trein digitaal verknipte aankondigingen met verkeerde klemtonen op stationsnamen; gesloten kantoren waar ik doorverwezen werd naar een site, die weer naar de telefoon voerde en opnieuw naar een site. Soms dacht ik: worden we expres gek gemaakt? Of murw? Die oude wereld was doorgeslagen consumentisme accoord, nodig aan vernieuwing toe. Maar in wiens belang gingen die ontwikkelingen? Multinationals? Overheden? Of die twee samen en de gebruikers volledig vergeten zijn? De honger naar iets nieuws leek kunstmatig gestimuleerd. Een nog mooiere uitvoering van dit en dat met nog meer mogelijkheden. Steeds sneller. De onzichtbare techneuten: de meesters van het universum? In deze tijd kan de wereld vol techniek ongecontroleerd doorwandelen. Virussen, voor zover ze bestaan worden schitterend vormgegeven. Controle wordt omgedraaid: de techniek zal de mens volledig controleren en smart slaven van hen maken. Vanzelfsprekend komt na 4G, 5G, 6G enz. Een vraag over deze vooruitgang is lastig, dat remt ontwikkelingen af. In gelikte promotiefilms over het leven in de toekomst kijken kinderen naar schitterende beelden met een gladde uitleg over hoe het leven in het jaar zus en zo eruit zal zien. Volwassenen zitten thuis hun leven uit te zitten met een virtueel apparaat op hun hoofd en kunnen alleen nog een duim opsteken en op een vraag of ze gelukkig zijn alleen ja zeggen. Nee is allang geen optie meer. Die stralingsmasten? Dat zijn nodig. Als je je daaraan stoort omdat je die vervangende kerktorens lelijk vindt dan ga je toch ergens anders wonen? Joop Brussee 27 Maart 2022

De juiste prijs (in plaats van het basisinkomen)

rovanov — Mon, 11 Apr 2022 06:35:34 +0000

Dit is het vierde deel van een korte serie over het Basisinkomen. Het eerste deel vindt u hier.

Dit artikel van Marc Desaules verscheen op Driegonaal

Al enkele jaren wordt er gediscussieerd over het basisinkomen: een inkomen voor iedereen, los van werk of (ander) inkomen. In dit artikel brengt Marc Desaules een nieuw element binnen in deze discussie: een economie waarin de dingen de juiste prijs dragen komt veel beter tegemoet aan wat men met het basisinkomen wil bewerken. We leven in een tijdperk van lage prijzen. Hoe minder we voor iets betalen, hoe beter – dit is niet alleen een wijdverbreide opvatting maar leeft ook zo in de moderne economische wetenschap. De enorme neerwaartse druk op prijzen bewerkt dat er weinig geld is om degenen die werken te betalen. Gevolg is dat het gebrek aan inkomen onvermijdelijk tot schulden leidt, die overal toenemen en uitgroeien tot een fenomeen dat nog nauwelijks onder controle gehouden kan worden. Deze neerwaartse spiraal heeft tot het punt geleid waarop regeringen alleen nog door verdere geldinjecties de dingen door kunnen laten gaan. Geld heeft niet alleen een waarde op zichzelf gekregen, maar is iets geworden dat verwant lijkt aan een kunstmatige bron van leven. Geld ketent individuele mensen ook steeds sterker aan hun egoïsme en drijft hen nog verder in de strijd om het bestaan. Er is een grote urgentie om te handelen, maar hoe? Sommigen zoeken het antwoord in het idee van een onvoorwaardelijk basisinkomen, als een bescherming tegen een allesvernietigende situatie. Zij beredeneren dat de garantie van een basisinkomen een sociale verzekering zou vormen, omdat de onvoorwaardelijkheid van het basisinkomen het individu vrij zou stellen van de noodzaak om te werken.(([CHB] In dit artikel wordt gesproken over ‘werk’ en niet over ‘arbeid’ om op het menselijke aspect gericht te blijven en niet in een economische categorie verstrikt te raken.)) Op het eerste gezicht lijken deze perspectieven aansprekend, maar zijn ze dat ook werkelijk? Wanneer we ze preciezer gaan bekijken zien we een andere werkelijkheid opdoemen: een onvoorwaardelijk basisinkomen raakt niet de kern van het probleem. De economie blijft onberoerd en gaat onveranderd verder, gebaseerd op het idee van de strijd om het bestaan waarin iedereen tegen elkaar blijft strijden. Verder verslechtert het de situatie door ieders houding ten opzichte van werk te vergiftigen, waarmee tegelijkertijd aan de menselijke waardigheid een belangrijke mogelijkheid zich uit te drukken wordt ontnomen. En ten slotte leidt een regelmatig inkomen dat iedereen in de schoot geworpen wordt tot een totale afhankelijkheid van dat inkomen, vergelijkbaar met de afhankelijkheid van een kudde tot zijn herder.

We hebben geen inkomensprobleem

De vraag is, wat het alternatief is voor een onvoorwaardelijk basisinkomen? Beter gezegd, waar kunnen we beginnen met het opbouwen van een economisch leven dat ieder individu een waardig inkomen verzekert? Het is noodzakelijk dat we tot de kern van de zaak komen. Dan zullen we allereerst zien dat het fundamentele probleem niet dat van het inkomen is, maar een probleem van het uitgeven, versterkt door een evenzeer fundamenteel probleem wat betreft het geld. Ten tweede zullen we zien dat we een gezonde verhouding tot werk moeten gaan ontwikkelen. Zowel het probleem van het uitgeven als onze houding ten opzichte van werk zijn sterk gerelateerd aan onze conventionele economische manier van denken en doen – het is ongemakkelijk dat toe te moeten geven en moeilijk om uit te spreken. Maar laten we deze twee aspecten toch nader bekijken. Bij het uitgeven speelt de prijs natuurlijk een centrale rol. Iedereen let op de prijs voordat hij iets aanschaft – dat spreekt voor zich. Maar met welk bewustzijn doen we dat? Met voorbijgaan aan onze conventionele manier van denken stellen we ons nu een wereld voor (we laten de vraag of dat reëel is even achterwege) waarin de prijs van elke waar zodanig is dat de individuele mens die de waar geproduceerd heeft “als tegenprestatie voor het resultaat van zijn inspanning een bedrag ontvangt dat voldoende is om hem in staat te stellen het geheel van zijn behoeften, inclusief die van degenen die van hem afhankelijk zijn, te bevredigen totdat hij een volgend zelfde product gemaakt heeft”.((Zie Rudolf Steiners voordracht van 29 juli 1922, GA 340, Wereldeconomie, Rotterdam 1986. Deze formule van Rudolf Steiner is net zo geldig en volledig als de stelling van Pythagoras.)) Deze ‘juiste prijs’ wordt niet vastgesteld door de koper, de consument, maar uitsluitend door de verkoper, de producent. En de beslissende factor in het bepalen van de prijs wordt niet gevormd door de kosten die met de productie zijn verbonden maar door de toekomstige behoeften van de producent. De gevolgen van het begrijpen van de juiste prijs op deze manier zijn immens: door zijn eigen behoeften te vervullen garandeert de consument, met elke transactie opnieuw, de vervulling van de behoeften van allen die bij de productie betrokken waren – al hun behoeften, niet slechts hun primaire behoeften. Dit zou niet alleen plaatselijk het geval zijn, maar geldt ook wereldwijd, voor alle mensen, wáár zij ook werkzaam zijn. Door elke transactie opnieuw, zou het hanteren van de juiste prijs een genezend effect hebben dat het hele economische organisme zou dynamiseren. Tegelijkertijd zou het wereldwijd rechtvaardigheid voortbrengen. Dit begrip van de juiste prijs is gebaseerd op economische en te berekenen inzichten; niet op een externe moraal, een ethische houding of afgedwongen ‘liefdadigheid’. Individuen zullen misschien in moreel opzicht groeien, als gevolg van het hanteren van de juiste prijs, maar dat kan nooit de voorwaarde zijn om de juiste prijs te introduceren. Een beslissend aspect van het hanteren van de juiste prijs is zijn oriëntatie op de toekomst, want het is de juiste prijs die een inkomen garandeert dat voorziet in toekomstige behoeften. Op geen enkele manier is inkomen een beloning voor een prestatie uit het verleden; inkomen is een tegemoetkoming voor de voortgaande kosten van levensonderhoud voor de producent. Er is slechts inkomen en werk. Maar ze zijn niet met elkaar verbonden. Inkomen kan ook niet afgemeten worden in termen van werk, want de facto worden werk en inkomen van elkaar gescheiden door de logica van de tijd. Eerst is er het inkomen, het werk volgt. Het hanteren van de juiste prijs is zodoende zowel het begin als de weg naar de scheiding van werk en inkomen, hetgeen zowel werkelijk sociaal is als in overeenstemming met een groter doel. Bovendien, wanneer het inkomen door het hanteren van de juiste prijs in alle toekomstige behoeften voorziet, legt het ook de basis voor de creativiteit en ontwikkeling van ieder individu, door wiens vaardigheden in de behoeften van zijn medemensen wordt voorzien. Er is echter een probleem: geld is onvermijdelijk verbonden met elke transactie en hiermee verschijnt een verborgen en nauwelijks te pakken probleem waarvoor we nu de moed moeten hebben om het onder ogen te zien. In de afgelopen twee eeuwen is geld steeds duidelijker losgeraakt van de echte economie en tijdens dit proces verwierf het een waarde in en van zichzelf. Deze situatie berust op drie alomtegenwoordige praktijken: de aankoop van grond (in plaats van het recht op alleengebruik), het hanteren van materieel onderpand bij leningen (in laats van het hanteren van ‘persoonlijk krediet’) en de gerichtheid op het beheersen van inflatie op monetair gebied (in plaats van het stimuleren van het hanteren van de juiste prijs). Deze drie gewoonten werken in economische zin vernietigend en hebben invloed op elke transactie die waar dan ook ter wereld plaatsvindt. Het ontbreekt hier aan de ruimte om dit nader te onderzoeken, maar laat het voor dit moment volstaan om te stellen dat deze drie gewoonten hindernissen zijn voor elke stap die gezet wordt om werkelijke economische processen te verbeteren.

Werk als de behoeder van de menselijke waardigheid

De onvoorwaardelijkheid van het basisinkomen benadrukt de rechten van het individu en maakt hem vrij van aanspraken die de gemeenschap op hem doet – tegelijkertijd zondert het individu zich af van die gemeenschap. Maar het plaatst ook werk in een verkeerd licht. Werk heeft niets te maken met dat soort van vrijheid; het heeft te maken met karma. Werk verschijnt waar de betrokkenheid van het individu raakt aan de erkenning van de ander; het betekent een verbinding, een link, een ontmoeting tussen een punt en de periferie. Werk is waar een mens zijn individuele bestemming ontvouwt door de behoeften van anderen te erkennen. Het werk dat je verricht komt tegemoet aan de behoeften van anderen; je eigen behoeften worden op hun beurt vervuld door het werk van anderen: “… de gedachte dat zo- en zoveel mensen werken opdat daarmee een minimale basis voor het levensonderhoud gelegd is – is onverbrekelijk verbonden met een andere gedachte, namelijk dat men de gemeenschap weer terug moet geven, niet in geld maar in werk, wat een ander aan werk voor jou verricht heeft. Pas wanneer mensen zich verplicht zullen voelen de hoeveelheid werk die voor hen verricht is ook weer in de vorm van werk terug te geven, pas dan leeft er werkelijke interesse voor de medemens. Dat de ene mens de ander geld geeft, betekent slechts dat men de ander aan de leiband heeft, dat men hem als een slaaf kan leiden en dwingen voor zich te werken.”((Rudolf Steiner, voordracht van 30 november 1919, GA 186, waarin Rudolf Steiner beschrijft hoe werk alleen kan worden geruild voor werk en hoe geld nooit een vervanging van werk kan zijn.)) Alleen door werk leren we om terug te geven wat we hebben ontvangen door het werken van anderen. Op dit punt wordt in de diepste en meest menselijke zin ervaarbaar hoe wij verwant zijn met onze medemens. Door werk betreden we de sfeer van het recht – iets dat nooit met geld gekocht kan worden. Rechten komen voort uit het feit dat je in een gemeenschap thuishoort, zoals ook verplichtingen. Werk is ook een dergelijke verplichting: “(…) natuurlijk is ieder mens door zijn sociale situatie gedwongen tot werk en we hebben slechts de keuze tussen werken en van honger omkomen.”((Rudolf Steiner, voordracht van 30 mei 1919, GA 337a. Uittreksel van een antwoord van Rudolf Steiner op de vraag: ‘Is het denkbaar dat werk verplicht wordt?’)) Dit is krachtig maar consequent uitgedrukt. Een van de belangrijkste geheimen van het menselijk bestaan is verbonden met werk: het inzetten van de wil. De moderne beschaving doet er veel aan om de wil te verlammen, te verzwakken of zelfs de verbinding tussen het ‘Ik’ van de mens en zijn aardse wil te verbreken. Dit gaat om niets minder dan de menselijke waardigheid en vanuit dit gezichtspunt kan werk worden gezien als de behoeder van de menselijke waardigheid. Vanuit ditzelfde gezichtspunt is het onvoorwaardelijke van het idee van het basisinkomen zowel ernstig als gevaarlijk; het streven naar een voldoende inkomen bedreigt de menselijke waardigheid. Het onvoorwaardelijke basisinkomen en het hanteren van de juiste prijs staan recht tegenover elkaar als het gaat om het streven naar een redelijk inkomen. Met het basisinkomen worden de basisbehoeften gedekt door een periodieke geldinjectie; het hanteren van de juiste prijs betekent dat producenten een prijs ontvangen die al hun behoeften dekt. Met het oog op het egoïsme richt het basisinkomen zich op het eigen inkomen, preciezer gezegd op het geld dat nodig is om de eigen basisbehoeften te dekken, ongeacht de vraag waar dit geld vandaan komt. Het hanteren van de juiste prijs richt zich op de medemens, op het uitgeven van geld – om precies te zijn op de behoeften van allen die onzichtbaar achter elk product staan. En zo bevordert het ook het gezonde functioneren van het sociale organisme en dat is weer de primaire noodzakelijke voorwaarde voor inkomen. In verbinding met het onderwerp van dit artikel moeten we het egoïsme nog wat nader bekijken. Zoals bekend kan de spirituele wereld niet op een veilige manier worden betreden zonder een passende voorbereiding. Dat houdt in onze tijd in dat de mens zijn egoïsme moet opleiden. Iedere stap voorbij de drempel van de spirituele wereld die is gemotiveerd door persoonlijke belangen, door een egoïsme dat niet is verruimd zodat het de hele wereld en alle mensen omvat, voorkomt een werkelijke ontmoeting met de werkelijkheid van de spirituele wereld: een dergelijke stap leidt alleen tot illusoire beelden en weerspiegelingen van persoonlijke wensen, die natuurlijk wel mooi en waar lijken te zijn. Met het moderne economische leven betreden we een andere wereld. In veel opzichten lijkt deze wereld een weerspiegeling van de spirituele wereld te zijn. In geen van deze twee werelden is plaats voor egoïsme: “[Egoïsme] in het economische leven zou met wortel en tak moeten worden uitgeroeid”((26 juli 1922, GA 340, Wereldeconomie)) want het vervalst de prijzen en geeft hen een illusoir karakter. Maar eigenbelang leidt ook tot “ellende, armoede en ontberingen” voor de mensheid. De enige begaanbare weg die ik zie om onze toekomst ter hand te nemen is door het hanteren van de juiste prijs. De eerste stap op die weg is om dit fundamentele concept uit Rudolf Steiners economische theorie – de juiste prijs met alle consequenties van dien – voor ieder toegankelijk en begrijpelijk te maken. De tweede stap is om associatieve netwerken te vormen – niet te groot en niet te klein en alle met elkaar verbonden – om prijzen waar te nemen en te evalueren en om op die manier stap voor stap bewustzijn voor de juiste prijs te ontwikkelen. Dit zou resulteren in een fluctuerend, gedifferentieerd wereldomspannend landschap van juiste prijzen. Zo leren we samen het economisch leven te beheersen, het economisch leven van de mensheid…((“… alle menselijke ellende [is] alleen maar het gevolg van het egoïsme… ellende, armoede en nood zullen [zich] noodzakelijkerwijs voordoen als die gemeenschap op een of andere manier op egoïsme is gebaseerd.” GA 34 (opgenomen in Verbeter de wereld, Assen 2009).)) Marc Desaules leeft in Zwitserland en was (mede-)oprichter van verschillende initiatieven zoals een biologisch-dynamische boerderij, een restaurant, een hotel en een pensioenfonds, waar hij zich o.m. richtte op de vormgeving en de financiën. Zie ook: www.aubier.ch. Hij is auteur van A human response to globalisation – Discovering associative economics (Associative Economics Institute, Canterbury/Neuchâtel 2003) Vertaald door Gesien Broekhuijsen en John Hogervorst Proefnummer op Driegonaal aanvragen? Voor € 7,50 ontvangt u het meest recente (indien nog leverbaar) plus een ouder dubbelnummer (met begeleidende acceptgiro) thuisgestuurd. Hier kunt dit aanvragen.

Een nieuwe samenleving door en voor de individuele, vrije mens

rovanov — Mon, 04 Apr 2022 05:53:47 +0000

[caption id="attachment_60138" align="alignright" width="250"] Het leeuweriksveld[/caption] Veel misstanden in de wereld hebben direct of indirect een verband met het eigendomsrecht. Tenminste zoals we in de wereld het eigendom geregeld hebben en daarmee ook, hoe wij over eigendom denken. Dit mag wellicht voor enkele lezers vreemd klinken, daarom hier een klein voorbeeld. Hoe is het mogelijk dat ik een huis bezit wat bovendien ook nog eens op mijn eigen grond staat? De aarde is er toch voor de gehele mensheid, voor elk levend wezen. Hoe kan ik dan het recht bezitten een stukje aarde mijn eigendom te noemen? (en daarmee dus een ander ervan uit te sluiten). Wanneer we deze gedachte verder doorvoeren betreft dit dus ook alles wat de aarde uitmaakt, water, oceanen, de lucht, inclusief alle grondstoffen. Op Wakkermens schreven we hier al vaker over. Het volgende bericht laten we Wouter Kamphuis aan het woord. Wouter is ondernemer, tuinder en een voor- & nadenker.

Een van de doelen

Eén van de doelen van de Great Reset van het World Economic Forum wordt door Klaus Schwab als volgt gefomuleerd:

In 2030, you will own nothing and you will be happy about it.

Schwab spreekt niet over “we” maar over “you”: blijkbaar is het de bedoeling van het WEF dat in 2030 álle eigendom wereldwijd overgegaan is naar de wereldregering, die door de kleine en superrijke financiële elite momenteel in hoog tempo wordt opgebouwd. De grote massa mensen krijgt dan van deze wereldregering een basisinkomen – uiteraard onder voorwaarden.

Een schrikbeeld zonder weerga.

Dit plan mag natuurlijk nooit slagen. Maar we dienen het toch uiterst serieus te nemen: er wordt met man en macht aan gewerkt door kringen die, in hoog tempo en op dit moment zeer succesvol, bezig zijn alle rijkdom van de aarde naar zich toe te trekken. De wereldwijde “coronacrisis” laat zien waartoe zij in staat zijn! We moeten op zoek naar een werkelijk effectief, levensvatbaar en krachtig antwoord op deze bedreiging. Terug naar vroeger - ‘de goeie ouwe tijd’ in welke vorm dan ook - is daarbij geen optie. Geen enkele politieke stroming, of het nou het (neo-)liberalisme, het socialisme, het communisme, het anarchisme, de diverse bewegingen voor democratie of de mensenrechtenbeweging betreft, is tot nu toe in staat gebleken een werkelijk bevredigende, menswaardige en rechtvaardige samenleving op te bouwen. Dit, terwijl in al deze stromingen zonder twijfel belangrijke goede elementen aanwezig zijn.

Wat dan wel?

Wat we nodig hebben, is een samenleving waarin zowel de hele economie, als het onderwijs, de gezondheidszorg en de hele culturele sector volledig gebaseerd worden op onafhankelijk zelfbestuur door de direct betrokkenen. De staat en alle financiële belangen van buitenaf –vreemd aan het betreffende bedrijf, de school, de zorginstelling etc. - zullen geen enkele inhoudelijke invloed meer op hen mogen hebben. Als we dit realiseren, komt de individuele mens en zijn vrije ontplooiing overal in het middelpunt te staan. De zelfverrijking van een kleine groep op kosten van de grote massa, de vervreemding waar veel mensen nu intensief onder lijden, de bullshitjobs, de ongebreidelde bureaucratie, het egoïsme en materialisme en nog veel meer schadelijke kanten van onze huidige samenleving zullen dan geleidelijk overwonnen worden en kunnen verdwijnen. In het volgende betoog probeer ik te laten zien dat het kernprobleem waar uiteindelijk alles om draait, ons verouderde eigendomsrecht is. Fundamentele vernieuwing van het eigendomsrecht is van groot belang en kan de voorwaarden scheppen voor een hele mooie toekomst van solidariteit, gelijkheid en vrijheid voor ons allemaal.

Inkomensverschillen

De coronacrisis toont opnieuw haarscherp aan hoe schadelijk de huidige, extreem ongelijke wereldwijde inkomensverdeling is, en hoe nodig het is dat we onszelf diepgaande bezinnen op dit onderwerp. Hoe heeft het zover kunnen komen? En vooral natuurlijk: hoe komen we ooit van de absurde, mensonterende en zich sinds “Corona” nog weer in versneld tempo verder en verder verdiepende kloof tussen rijk en arm af?((Amerikaanse miljardairs zijn $2100 miljard rijker geworden sinds het begin van de zogenaamde “pandemie”. Een stijging van 70%. In dezelfde korte periode is het aantal mensen in de wereld dat honger lijdt, verdubbeld van 400 miljoen naar 800 miljoen. (De andere krant, 20-11-21))) Inkomensverschillen zijn alleen gerechtvaardigd als ze gebaseerd zijn op verschillen in de werkelijke prestaties die mensen verrichten voor de samenleving. Daarbij is het altijd aan de betrokken mensen zelf om op basis van gelijkwaardigheid met elkaar te beslissen hoe groot hun inkomensverschillen zijn (of dat nu binnen een bedrijf of binnen de staat als geheel is). Als dit echt op basis van gelijkwaardigheid gebeurt, zullen de verschillen vermoedelijk hoogstens 1:5 zijn. Persoonlijk denk ik dat niemand in werkelijkheid meer dan vijf keer zoveel kan presteren als een ander. Hoe kan het dan dat we nu toch zulke grote inkomensverschillen kennen? Dat komt omdat de inkomensverschillen tussen mensen nu niet door de betrokkenen zelf en op basis van gelijkwaardigheid worden geregeld. En dát is weer een gevolg van het eigendomsrecht.

Eigendomsrecht en gelijkheid

[caption id="attachment_60141" align="alignright" width="350"] Oliewinning uit teerzand[/caption] Juridisch gezien worden de economische verhoudingen tussen mensen geregeld door het eigendomsrecht. Dit eigendomsrecht is het fundament van ons hele rechtssysteem. De kern ervan hebben we overgenomen uit het oude Rome, waar het privé-eigendom zoals het nu wereldwijd in de wetgevingen van alle staten gebruikelijk is, voor het eerst in de geschiedenis werd ontwikkeld. De kenmerken ervan zijn: De eigenaar heeft het recht geheel naar eigen goeddunken over zijn eigendom te beschikken, met uitsluiting van alle anderen. Eigendomsrechten zijn in principe eeuwigdurend. Als een eigenaar overlijdt, blijft het eigendomsrecht als zodanig bestaan en gaat over op zijn erfgenamen. Eigendomsrechten kunnen vrij verhandeld worden. Eigendomsrechten kunnen als onderpand dienen voor (hypothecaire-) leningen. Nu wil ik de lezer vragen een kleine denkoefening met mij te doen en alle diepgewortelde – want door meer dan tweeduizend jaar gevormde!- denkgewoonten en conventionele gevoelens met betrekking tot het eigendom even los te laten. We gaan er bij wijze van oefening van uit dat artikel 1 van onze grondwet inderdaad een belangrijke waarheid uitdrukt, en dat alle mensen werkelijk gelijk zijn voor het recht. Dat is toch eigenlijk vanzelfsprekend het enig mogelijke fundament voor een moderne, menswaardige samenleving. We komen nu echter direct in botsing met het eigendomsrecht. Want stel dat ik geboren word als zoon van een multimiljardair, dan ben ik in de wieg gelegd voor een leven als superrijk mens, en de facto sterk bevoorrecht ten opzichte van mijn medemensen. De papieren gelijkheid van het eerste grondwetsartikel blijkt in de praktijk een farce, niet verenigbaar met het eigendomsrecht in zijn huidige vorm. Dit is uiteraard niets nieuws. Socialisten en communisten hebben hier sterk tegen geageerd en gestreden voor “meer” of “echte” gelijkheid. Het principe van het Romeinse eigendomsrecht hebben beiden echter nooit veranderd. De socialisten willen steeds via alle mogelijke belastingen de schadelijke uitwassen van het eigendomsrecht compenseren, en door middel van de staat een inkomensherverdeling bewerkstelligen. Dit heeft geleid tot een onvoorstelbaar ingewikkeld stelsel aan wet- en regelgeving terwijl de echt rijke elite zich toch nog volledig, of tenminste verregaand aan de belastingen weet te onttrekken. De communisten wilden alle maatschappelijke goederen in eigendom geven aan nog slechts één eigenaar: de staat, die vervolgens tot in alle eeuwigheid de onbeperkte macht kreeg om er naar eigen goeddunken over te beschikken. Het eigendomsrecht zelf hebben ook zij daarmee niet veranderd! Deze “oplossing” van het eigendomsprobleem heeft bewezen nog veel schadelijker te zijn dan de socialistische. De individuele betrokkenheid van boeren en ondernemers, en daarmee van alle arbeiders, bij “hun” bedrijven verdween en na 70 jaar was de Sovjetunie volledig bankroet. Hieruit kunnen we veel leren voor de vernieuwing van het eigendomsrecht, zoals we die wél nodig hebben. Zo'n vernieuwing mag absoluut niet ten koste gaan van de individuele, persoonlijke betrokkenheid van boeren, ondernemers, van ons allemaal: die moeten we koesteren en juist maximaal bevorderen. Dat is het goede van ons privé-eigendom: dat het de betrokkenheid van de eigenaar bij zijn eigendom sterk maakt.

Schadelijke kant van het eigendomsrecht nu

Het schadelijke zit hem in het eeuwigdurende karakter van eigendomsrechten. Pas door dit eeuwigdurende karakter raakt het eigendomsrecht los van de concrete mensen, en daarmee los van de werkelijkheid. Pas als gevolg van dit eeuwigdurend karakter kan “bezit” een doel op zich worden voor mensen, onafhankelijk van hun concrete behoeften of vaardigheden. En pas als gevolg van het eeuwigdurend karakter van eigendomsrechten wordt het mogelijk in deze rechten te handelen, met alle gevolgen van dien. In een gezonde economie wordt alleen gehandeld in concrete goederen en diensten, die in werkelijke behoeften van mensen voorzien. In onze huidige “economie” maken die concrete goederen en diensten nog maar 20% van de totale handelswaarde uit; 80% daarvan wordt gevormd door speculatieve handel in aandelen, financiële ‘producten’, onroerend goed, grond etc., allemaal slechts mogelijk op grond van...het eeuwigdurende karakter van eigendomsrechten.((https://www.planet-schule.de/wissenspool/die-grosse-geldflut/inhalt/hintergrund.html gegevens 2018. Het aandeel van de financiële sector in de totale waarde van de economie neemt snel toe. In 1980 was de reële economie nog twee keer zo groot als de financiële.)) Die 80% moeten uiteindelijk volledig verdwijnen, als we een situatie willen bereiken waarbij alle arbeid eerlijk beloond kan worden en waarbij het onmogelijk is prestatieloos inkomen te verwerven, als je daar geen recht op hebt. (Alleen zieken, gepensioneerden, kinderen – via hun opvoeders- en studenten hebben recht op inkomen zonder dat ze daarvoor een tegenprestatie leveren). De aanpassing van het eigendomsrecht die we nodig hebben is dus in beginsel heel eenvoudig, zoals de waarheid altijd eenvoudig is. Het eigendom van alle maatschappelijke goederen (grond en productiemiddelen) moet principieel tijdelijk worden: een ondernemer is eigenaar van zijn onderneming omdat en zolang hij haar daadwerkelijk leidt, een boer is eigenaar van zijn bedrijf zolang hij de grond en het vee daadwerkelijk verzorgt– en alleen daarom. Ook een woningbezitter is eigenaar zolang hij daadwerkelijk in zijn huis woont en alleen daarom. Op het moment dat iemand stopt met het leiden van een bedrijf of niet meer in een huis woont is hij eigenaar af. Het gevolg hiervan zal zijn, dat alle handel in grond en bedrijven ophoudt, en daarmee alle krediet met zakelijk onderpand (hypotheken)((Zakelijk krediet dient vervangen te worden door persoonlijk krediet. In werkelijkheid hangt alles af van de persoonlijke vaardigheden en toewijding van een kredietnemer.)). Immers, wie stopt met zijn bedrijf of verhuist uit zijn huis hééft niets meer te verkopen. De oude eigenaar kan wel zelf zijn opvolger aanwijzen: hij kan beoordelen wie daarvoor voldoende vaardigheden heeft. Met de overdracht van het beschikkingsrecht is geen geld gemoeid. De zuivere waarde van de menselijke prestaties, die in het bedrijf of in de woning aanwezig zijn, betaalt de nieuwe eigenaar wel aan de oude. Dat laatste kan ook door eenvoudig de nog niet afgeloste leningen die opgenomen waren in verband met het betreffende bedrijf of huis, over te nemen. Alleen voor consumptiegoederen kan het oude eigendomsrecht in tact blijven, die vormen geen probleem. De praktische realisatie van deze omvorming van ons eigendomsrecht is natuurlijk allesbehalve eenvoudig. Er is nog geen land ter wereld dat dit gerealiseerd heeft, en zeer veel gevestigde belangen zullen zich hier ongetwijfeld tegen keren. Het thema eigendom wordt ook maar zelden zo fundamenteel ter discussie gesteld als ik hier gedaan heb; het is een taboe onderwerp. Toch is het onontkoombaar dat we de moed opbrengen om het traditionele eigendomsrecht in alle vrijheid, nuchter en onbevangen opnieuw te doordenken en dat we onze gedachten daarbij op geen enkele wijze bij voorbaat laten bepalen door de bestaande praktijk. De bestaande praktijk is immers uiterst problematisch, en er is werkelijk álle reden om die fundamenteel ter discussie te stellen.

Wat kunnen we zelf doen?

Het eerste en belangrijkste is: bovengenoemde inzichten telkens weer te doordenken, erover te mediteren((Goede teksten voor dit doel: R. Steiner, De kernpunten van het sociale vraagstuk, hoofdstuk 3 en van de zelfde auteur: Wereldeconomie)), het in je eigen denken tot leven te brengen en dan met zoveel mogelijk medemensen te delen. Dit lijkt misschien niet praktisch, maar in werkelijkheid is dit het meest praktische wat je kunt doen. Want zo maak je je eigen denken gezond, en helpt andere mensen dat ook te doen. En gezond, holistisch sociaal denken is de eerste en belangrijkste, broodnodige voorwaarde voor het gezond worden van de samenleving als geheel! Wie dit werk serieus oppakt, zal merken dat hij innerlijk de hele wereld tegenkomt: alle bestaande denkgewoonten, gevoelsconventies, regels en wetten, sociale praktijken zijn nu op het oude eigendomsrecht gebaseerd. De wereld staat letterlijk op zijn kop, en het is onze opgave haar weer op haar ‘pootjes’ terecht te laten komen.

Praktijk nu

De stap om ook in uiterlijke zin praktisch te willen worden gaat vanzelf voor wie zich bovenstaande inzichten echt eigen maakt. Ons doel moet zijn en blijven: wetten te veranderen zodat het tijdelijk eigendom van productiemiddelen het nieuwe fundament van ons rechtssysteem wordt. Tot dat doel bereikt is, kunnen we alleen proberen de gewenste situatie zoveel mogelijk te benaderen binnen de bestaande, weerbarstige praktijk. Dat kan door het eigendom van bedrijven en grond (zowel van boeren als van woningeigenaren) onder te brengen bij een stichting die door haar deelnemers zelf bestuurd wordt. Zo’n stichting is dan eigenlijk een “niet-eigenaar”, alleen nodig omdat er in de huidige wetgeving nu eenmaal een eigenaar in de financiële zin van het woord moét zijn, voor zaken die in de gezonde economie van de toekomst helemaal geen financiële waarde meer zullen hebben. De stichting heeft uitsluitend de opgave er zorg voor te dragen dat ‘haar’ eigendommen nooit weer verhandeld, vererfd of met nieuwe hypotheken bezwaard worden. Ze is dus niet meer dan een provisorische noodoplossing, om binnen de oude, corrupte wetgeving het nieuwe dat moet komen al zo goed mogelijk te benaderen en ervaarbaar te maken voor zoveel mogelijk mensen. Op die manier bereiken we dat onze maatschappelijke goederen steeds meer ten dienste van de mensen gebruikt zullen worden, en steeds minder een object kunnen zijn van het streven van een kleine groep mensen naar winst, bezit en macht als doel op zich, ten koste van de grote groep. Hoe meer mensen meedoen, hoe meer gelden we met elkaar vrijmaken. Daarmee kunnen we nieuwe eigendommen verwerven en neutraliseren en/of alvast een begin maken met de gezonde financiering van gezondheidszorg, onderwijs, rechtspraak en andere instellingen van het cultuurleven: middels onvoorwaardelijk schenkgeld. Enkele voorbeelden van bestaande stichtingen die in deze zin werken: stichting Sleipnir (bedrijven), stichting Mensen voor de Aarde (landbouw en wonen), Vivenda eingetragener Verein (wonen, gevestigd in Hamburg, D), Edith Maryonstiftung (Basel, CH), Mietshäuser Syndikat (Freiburg, D), Stiftung Trias (Hattingen, D).

Conclusie

Zo lang we ons denken en handelen op het traditionele eigendomsrecht blijven baseren, zijn we zelf medeverantwoordelijk voor de schaamteloze verrijking van de financiële ‘elite’: we dragen er aan bij want ook onze rentebetalingen vloeien voor een deel naar hen. Van de Nederlanders betaalt 90% meer rente dan ze ontvangt; het huidige eigendom werkt altijd in het voordeel van degenen die al veel bezit hebben. Daar kunnen en mogen we ons niet bij neerleggen, want de superrijken gebruiken de onvoorstelbare macht die hun vermogens met zich meebrengen, voor uiterst kwaadaardige doelen. Ieder mens heeft de mogelijkheid en de verantwoordelijkheid om te werken aan het neutraliseren van het eigendom van zoveel mogelijk maatschappelijke goederen. Extreme rijkdom is nooit een gevolg van werkelijke prestaties, maar altijd van het eeuwigdurend karakter van eigendomsrechten. Net zo goed als de huidige rijken zich steeds verder kunnen verrijken ten koste van de mensengemeenschap als geheel, kunnen we door eigendom te neutraliseren hetzelfde proces waarmee de wereld nu uitgebuit wordt, omkeren en inzetten ten goede. We maken dan steeds meer geld vrij voor economie, gezondheidszorg, onderwijs, wetenschap etc. die wél werkelijk ten dienste van ons mensen staan. Moge deze gezindheid en praktijk de komende tijd steeds besmettelijker en besmettelijker worden! Wouter Kamphuis, Stichting mensen voor de Aarde, biologisch-dynamische boerderij ’t Leeuweriksveld

Bedenkingen bij het basisinkomen (2)

rovanov — Wed, 30 Mar 2022 06:17:29 +0000

Dit is het derde deel van een korte serie over het Basisinkomen. Het eerste deel vindt u hier.

Dit artikel verscheen op Driegonaal

Fragmenten uit een uitgebreid artikel. “Het basisinkomen gedacht als een sociaal vangnet klinkt mooi – maar waarom zou er een vangnet moeten zijn voor degenen die goed zonder kunnen? Het basisinkomen als sociale springplank (als middel dat mensen in staat stelt zich te wijden aan wat zij essentieel vinden) is een weinig sociaal, eerder een zelfzuchtig concept. Op grond waarvan zou ik het recht moeten hebben mij te wijden aan wat ik essentieel vind – en op welke wijze draag ik dan bij aan de mogelijkheid dat ‘de ander’ van dit zelfde recht gebruikt maakt? Wie voorstander van het basisinkomen is én sociaal wil zijn, richtte zich op het realiseren van die sociale springplank voor anderen dan zichzelf (hij ontvangt overigens in dat geval al doende zijn eigen ontwikkeling op de koop toe) – en zal er niet in willen berusten dat anderen dag in dag uit werken voor zíjn sociale springplank. “Maar denk jij dan dat mensen als het basisinkomen een feit is niet zullen werken? Heb je dan zo weinig vertrouwen in de mensen?” – werd mij meermaals voorgehouden. Het stellen van deze ‘vertrouwensvraag’ is misplaatst. Of ik vertrouwen heb in de mensen is hier niet de vraag, het gaat er eenvoudigweg om dat we niet iets kunnen verdelen dat nog niet gemaakt is en dat we dus eerst moeten afspreken hoe we de taken onderling zullen verdelen. Is dat teveel gevraagd (bijvoorbeeld aan mensen die zoveel vertrouwen hebben in de wil tot werken van de basisinkomensontvangers)?” Proefnummer op Driegonaal aanvragen? Voor € 7,50 ontvangt u het meest recente (indien nog leverbaar) plus een ouder dubbelnummer (met begeleidende acceptgiro) thuisgestuurd. Hier kunt dit aanvragen.

Bedenkingen bij het basisinkomen (1)

rovanov — Sun, 27 Mar 2022 06:13:44 +0000

Dit is het tweede deel van een korte serie over het Basisinkomen. Het eerste deel vindt u hier.

Dit artikel verscheen op Driegonaal

Fragmenten uit een uitgebreid artikel. “Het invoeren van het basisinkomen is een manier van het (her)verdelen van waarde. Die waarde komt niet uit de hemel vallen maar is het resultaat van de arbeid en de inzet van de mensen die (wereldwijd) in de economie werkzaam zijn. Wanneer deze mensen – om dit punt op vereenvoudigde wijze duidelijk te maken – morgen allemaal het werk zouden neerleggen, zou er overmorgen geen waarde zijn die (her)verdeeld kan worden. Want wanneer de productie in de economie tot stilstand komt, zal de waarde van het geld in de richting van nul beginnen te dalen – eenvoudigweg omdat er niets meer te koop zal zijn. De waarde die men door middel van het basisinkomen wil verdelen, wordt dus tot stand gebracht door de productiviteit van de economie, doordat mensen dáár hun arbeid en inventiviteit inzetten. Voorstanders van het basisinkomen zijn feitelijk (welke redenen zij daarvoor ook hebben) voorstanders van een andere verdeling van de beschikbare waarde. Dat een andere verdeling van de gecreëerde waarde meer dan wenselijk is, is duidelijk. Maar een gesprek (en besluit) over deze andere verdeling kan pas gevoerd worden wanneer er eerst een ander gesprek (met besluitvorming) gevoerd is: het gesprek namelijk over het verdelen van de arbeid die nodig is om de te verdelen waarde te scheppen en het gesprek waarin onderzocht en vervolgens bepaald wordt hoeveel waarde er eigenlijk geschapen, en verdeeld, moet worden.” Proefnummer op Driegonaal aanvragen? Voor € 7,50 ontvangt u het meest recente (indien nog leverbaar) plus een ouder dubbelnummer (met begeleidende acceptgiro) thuisgestuurd. Hier kunt dit aanvragen.

Een beetje consequent dan, graag!

rovanov — Wed, 02 Mar 2022 07:07:34 +0000

Dit artikel verscheen op Driegonaal

Áls het dan zo is,… dat je ervan overtuigd bent dat COVID alleen overwonnen kan worden door te vaccineren… en je weet dat het virus in landen waar nog nauwelijks gevaccineerd is alle gelegenheid krijgt nieuwe mutaties te ontwikkelen… die zich vervolgens over de wereld verspreiden om een vijfde, zesde zevende ‘golf’ op te stuwen… Waarom gebeurt er dan niets noemenswaardigs om de vaccinatiegraad in die landen te verhogen? Waarom krijgt men daar slechts mondjesmaat vaccins (die ook nog eens tegen de houdbaarheidsdatum aanzitten)? Waarom worden Pfizer, Astra Zeneca en anderen niet gedwongen hun patenten vrij te geven opdat het vaccin wereldwijd en tegen aanvaardbare kosten geproduceerd kan worden? Is het niet zo dat deze firma’s hun vaccins ontwikkelden met miljarden aan financiële steun vanuit de EU en de VS? Weegt het bedrijfsbelang van private ondernemingen zwaarder dan de volksgezondheid? Zwaarder dan de economische ontwrichting die een groot deel van het midden- en kleinbedrijf wereldwijd treft (terwijl er tegelijkertijd een economische ‘herschikking’ plaatsvindt ten gunste van het grote internationale bedrijfsleven)? Zwaarder dan de kaalslag die kunst reduceert tot een niet-essentiële liefhebberij? Zwaarder dan het psychologisch welzijn en de gezondheid van jongeren die opgroeien in een wereld zonder toekomstperspectief? Zwaarder dan een samenleving die zucht onder een regime van angst waarin ieder wordt aangemoedigd de medemens en zichzelf als een potentieel levensbedreigend ‘gevaar’ te zien? Zwaarder dan het monddood maken van andersdenkenden (wetenschappers, zorgverleners en anderen moeten voor baan en inkomen vrezen indien zij hun overtuigingen vrij uitspreken)? Zwaarder dan de censuur die Facebook (Meta), Twitter, LinkedIn en andere partijen inmiddels hebben ingevoerd? Zwaarder dan de miljarden die (alleen al in Nederland) tegen de coronacrisis aangesmeten worden? Als dát dan zo is, dat je ervan overtuigd bent dat COVID alleen kan worden overwonnen door te vaccineren (tegen de vorige virusvariant) – breek dan het verdienmodel van COVID-exploitanten als Pfizer cs open, bouw vaccinfabrieken in alle uithoeken van de wereld en maak er een einde aan. Wees dan ook een beetje consequent, ja? (jh)

De Global Leader kweekschool van Klaus Schwab

rovanov — Sat, 22 Jan 2022 07:03:51 +0000

Dit artikel is van J. Verschoor en verscheen op 15 september 2021 in nummer 24 van het 14-daagse tijdschrift Gezond Verstand.

In het Coviv-19 schandaal staat het World Economic Forum (WEF) centraal. Het heeft een hecht netwerk opgebouwd, waaraan tientallen jaren is gewerkt. Het overtreft alles in omvang en betekenis, nu in de Covid19 zaak blijkt dat alle 190 regeringen in de wereld dezelfde kant op gaan. De leiders hanteren sinds 2020 dezelfde uitdrukkingen, zoals ‘Build Back Better’, of ‘het Nieuwe Normaal’. Hun beslissingen zijn identiek, zoals de zinloze lockdowns en de verplichte ‘sociale’ afstand. Het is één geheel van hardvochtige maatregelen, waarmee zo’n beetje de gehele wereldbevolking wordt gekweld.

Dit resultaat kan alleen worden bereikt als er een gigantisch netwerk achter zit. Volgens de Duitse economisch expert en journalist Ernst Wolff is het WEF belangrijker dan de bestaande ‘round tables’ van industriëlen en de G30 van Centrale Bankiers. Haar toppositie dankt het WEF aan het feit dat het niet alleen een ontmoetingsplaats is maar tevens dient als kweekschool voor de elite. Door het WEF worden talloze talentvolle jongeren op hun mentaliteit geselecteerd en gekneed. Ze krijgen toegang tot een omvangrijk netwerk, in stand gehouden door het WEF. Hieruit worden de nationale leiders gerekruteerd, zij die de allerrijksten willen gehoorzamen. Tot de deelnemers van het eerste uur behoorden Angela Merkel, Tony Blair, Nicolas Sarkozy en José-Manuel Barroso. Het WEF is in 1971 opgericht door de toen 33-jarige Schwab, ingenieur en machinebouwer in Zwitserland. Al bij zijn eerste vergadersessie van bedrijven lukte het Schwab om 440 managers uit 31 landen aan zijn vergadertafel te krijgen. Opmerkelijk, want Schwab was jong en onbekend, zonder bestuurlijke of internationale ervaring. Maar Schwab beschikte over relaties. Hij had een jaar aan de Harvard University gestudeerd bij Henry Kissinger, die in opdracht van Harvard al eerder had gekeken naar de mogelijkheid van een wereldomvattend forum. Het succes van Klaus Schwab met het WEF kwam snel. Thans heeft het WEF 400 mensen in dienst. Het jaarbudget bedraagt 200 miljoen Zwitserse frank, betaald door 1.000 grote concerns. In de eerste jaren richtte het WEF zich op deelnemers uit de sfeer van de economie. In latere jaren werden ook politici uitgenodigd en vervolgens ook mensen uit de media. Weer later werden beroemdheden als coureur Michaël Schumacher en wielrenner Lance Armstrong gevraagd. In alle hoeken van de vijver heeft Schwab gevist. Bijna dertig jaar geleden breidde Schwab zijn werkterrein uit tot het kweken van toekomstige wereldleiders. Dit is op 13 augustus 2021 besproken door journalist Wolff, in de onderzoekscommissie van advocaat Reiner Fuellmich. Sinds 2005 draagt de jongerenafdeling van het WEF de naam Young Global Leaders. Wie mee wil doen, moet zich onderwerpen aan een strenge selectieprocedure; de kandidaten moeten zichzelf verkopen. De eerste groep van 237 Young Global Leaders werd geïnstalleerd op 11 januari 2005, gekozen uit 8.000 genomineerden. De leeftijdsgrens is gesteld op 40 jaar. Er zijn thans 1.300 personen die deze leiderschapscursus met succes hebben afgerond. De deelnemerslijsten zijn niet openbaar. Velen hebben een komeetachtig carrière gemaakt. Onder hen vier cursisten die het in Duitsland hebben gebracht tot minister van volksgezondheid. Een van die vier is Andrea Fischer van de Grünen, die na haar ministerschap (1998-2001) overstapte naar de farmaceutische industrie, waarvan ze lobbyist werd. Een andere WEF-cursist, Philipp Rösler, stapte na zijn periode als gezondheidsminster (2009-2011), over naar het WEF, na door Schwab te zijn aangesteld als managing director. De Young Global Leaders worden gerekruteerd uit de sfeer van zakenmensen en wetenschappers. Het aantal leden van koninklijken huize is, aldus Wikipedia (waarvan de oprichter Jimmy Wales actief is in het WEF), opmerkelijk hoog. Zo maken leden van de vorstenhuizen van Denemarken, Noorwegen en Zweden deel uit van de groep. Uit Nederland was Willem-Alexander aanwezig, toen nog kroonprins, naast Mabel van Oranje. Hiernaast is koningin Máxima in 2020 toegetreden tot de bestuurscommissie van WEF’s Digital Currency Consortium, een stuurgroep die zich richt op afschaffing van al het contante geld. In 2012 is het WEF uitgebreid met nog een andere afdeling. Deze heet Global Shapers, met inmiddels 10.000 leden. Het betreft mensen van onder de 30, die willen meewerken aan het realiseren van de ambities van het WEF. In 400 steden in de wereld zijn trefpunten ingericht ten behoeve van de Young Shapers. Schwab had vastgesteld dat de jeugd onmisbaar is bij het doorvoeren van de Vierde Revolutie, die neerkomt op digitalisering van alles en iedereen. Met zijn boeken over digitalisering legt Schwab uit wat de bedoeling is van de ‘Great Reset’. Hiermee wordt ondermeer op de langere duur gestreefd naar versmelting van het menselijk lichaam met digitale techniek. Bij velen worden ongemakkelijke gevoelens opgeroepen door dit doel, dat neerkomt op totale controle over alles en iedereen. Het is onmogelijk na te gaan welke personen in de afgelopen jaren hebben deelgenomen aan de klassen, niemand verwijst in zijn/haar cv naar het feit dat hij/zij zich door het WEF heeft laten scholen als Young Global Leader. Ook de deelnemerslijsten uit de periode 1992-2005 van de jaarlijkse WEF-conferenties in Davos (3.000 deelnemers) zijn van de WEF-website weggehaald. De Young Global Leaders worden in de beginperiode van hun cursus bij het WEF met regelmaat samengebracht in sessies van tien dagen. Een ander onderdeel bestaat uit een 2-weekse ‘executive training’ die plaatsvindt aan de Harvard University. De cursisten leren elkaar goed kennen. Zo ontstond in 1992 het contact tussen Angela Merkel en Bill Gates, beiden aanwezig in die klassen. Thans duurt de cursus vijf jaar, voorheen één jaar. Oud-cursisten ontmoeten elkaar regelmatig, met onderbrekingen. De beoogde nieuwe Duitse Bundeskanzler (premier) is met haar cursus pas in 2020 begonnen. Mocht deze Annalena Baerbock gekozen worden tot opvolgster van Angela Merkel, dan zal ze in de eerste drie jaar van haar functie ruimte moeten vinden om de opleiding tot Young Global Leader bij Klaus Schwab te voltooien. Van deze vrouw kan worden verwacht ze precies zal doen wat haar wordt voorgeschreven. In de raad van toezicht van het WEF heeft Christine Lagarde (chef Eurobank) zitting, alsmede koningin Rania van Jordanië en Larry Fink van Blackrock (de grootste vermogensbeheerder ter wereld). Deelnemers in het WEF beschikken over de beste economische kontakten ter wereld, ze hebben in de VS en Europa aan de meest gerenommeerde universiteiten gestudeerd. Ze zijn wereldomspannend actief in alle sectoren, en geven elkaar advies. Een reusachtige organisatie is onzichtbaar op de achtergrond aan het werk. Een benauwend aspect daarvan is dat denkwijzen en politieke instructies bij het WEF blijk geven van een elementaire afkeer van democratie. Het oppermachtige WEF prefereert een ongekozen wereldregering van technocraten. Doelend op de cursussen voor Young Global Leaders van het WEF spreekt advocaat Fuellmich van “mensen die zonder scrupules de staatsmacht kunnen inzetten tegen de eigen bevolking.” Voordat ze op hun hoge posities werden geplaatst, beschikten ze over opvallend weinig professionele ervaring. Hieronder vallen bijvoorbeeld Trudeau (Canada), Arden (Nieuw Zeeland), Kunz (Oostenrijk), en Macron (Frankrijk). Schwab kan de jonge cursisten op zijn gemak observeren. Volgens Wolff valt de keuze voor toekomstig leiderschap vooral op mensen die uitblinken door hun inschikkelijkheid. Gezocht wordt naar gestroomlijnde types die zich altijd zullen aanpassen. Krachtige onafhankelijke persoonlijkheden met hoekige kanten zijn tegenwoordig kansloos in de politiek. Covid-19 bewijst dat jonge en onervaren politici moeiteloos de pijnlijkste en meest ondoordachte beslissingen kunnen nemen, alleen al door hun klakkeloze aanname dat het Covid-19 virus levensgevaarlijk is. Volgens Fuellmich zijn zulke leiders alleen maar marionetten. Ze hebben geen kennis van zaken en raken in verwarring als er onverwacht ingewikkelde vragen worden gesteld. Ze zijn gewend bevelen te ontvangen (van de rijkste elite), maar leiders zijn het allerminst. Volgens Wolff zijn de huidige politici er vooral voor bedoeld om de aandacht af te leiden van hetgeen zich op de achtergrond in werkelijkheid afspeelt. Dit artikel is van J. Verschoor en verscheen in het tijdschrift Gezond Verstand.

Ieder zijn rol

rovanov — Fri, 10 Dec 2021 07:20:49 +0000

Dit artikel verscheen in Driegonaal 37/4

Ongeveer sinds het verschijnen van dit nummer verrast AH de krantenlezer elke week met een paginagrote advertentie waarin mooie verhalen worden opgedist over de duurzaam groene biologische koers. We zullen nog eens wat schrijven! :>) Je hoort het vaak in de levensmiddelenbranche. Dan gaat het bijvoorbeeld over plofkippen, over de hoeveelheid suiker in frisdrank of over de ongezonde troep die er volop te koop is: ‘De klant wil het zo, wij – de onderneming – willen best een stapje verder gaan, maar de klant hé? En u begrijpt dat wij niet te ver voor de troepen uit willen lopen.’ Het is een gordijn van woorden van redelijkheid. ‘Ja’, denk je dan, ‘daar zit ook wel wat in.’ – Achter dat gordijn is het anders. Daar is het gewoon van: ‘Wij gaan niet moeilijk doen; wij willen onze omzetdoelen halen tegen de laagst mogelijke kosten; wij willen onze winstmarge verhogen en niet stabiliseren of laten krimpen; de concurrentie zit ook niet stil; wij luisteren beter naar de aandeelhouders dan naar de klanten; en als heel Nederland door de bocht gaat doen wij daar als het zo ver is braaf aan mee.’ Frans Muller is bestuursvoorzitter van Ahold en is daar goed op zijn plaats. Hij vindt (NRC van 12/8/2021] dat het niet aan Albert Hein is om de klant te vertellen dat die minder vlees moet eten. ‘Wij willen voorkomen dat wij tegen klanten zeggen: dít moet je doen, dit is gezond. Dat is niet onze rol.’ Nou ja, dat klinkt ook best redelijk. Je wilt van je grootgrutter toch ook niet horen wat gezond is en wat je beter kunt laten staan? Stel je voor! Je fietsenmaker gaat je vertellen wat een goede fiets is; je boekhandelaar wijst je op een goed boek; je witgoedverkoper begint je uit te leggen wat een goede wasmachine is! – Nee, zó gaan we dat niet doen. En dáárom wil Ahold ons niet vertellen wat we moeten doen of laten. We moeten er zelf maar achter zien te komen dat de hamsterweken weer aangebroken zijn; dat het weer 1 + 1 gratis is; dat de winkel weer uitpuilt met bonusaanbiedingen… En omdat dat geen rol is die Ahold op zich wil nemen, besteedt Ahold ook géén honderden miljoenen aan reclame per jaar om onze euro’s bij AH, Gall & Gall, Etos of Bol.com te besteden. Muller vindt dat zijn bedrijf echt zijn best doet ‘om te duwen en te revolutioneren. Maar klanten zijn gewoontedieren.’ – Zó. Nu is het maar eens gezegd, en niet door mij maar door Frans Muller: in de moderne economie wordt de consument benaderd alsof hij een dier is (en dus gemanipuleerd, gestuurd, gedresseerd kan worden). Ik wil Frans Muller natuurlijk ook niet vertellen wat hij moet doen. Dat is niet mijn rol. Dus weet jij wat je níet moet doen Frans? Jij moet je klanten eens niet gaan opzoeken. En dan ga je niet met ze om de tafel; je gaat niet met ze in gesprek en je doet géén moeite om er achter te komen wat ze nou werkelijk van jou willen; en wat ze daarvoor over hebben, dat interesseert jou ook niets; en jij gaat in het economisch proces van jouw onderneming géén ruimte maken voor hun betrokkenheid en medeverantwoordelijkheid. Dat is nu precies wat jij allemaal niet gaat doen! Want jouw rol is Frans Muller te zijn, bestuursvoorzitter van Ahold, dompteur van gewoontedieren, vakken- en zakkenvuller van je aandeelhouders. (jh)

Winnaars

rovanov — Wed, 11 Aug 2021 05:51:07 +0000

Uit de nieuwsbrief van Driegonaal

“Vaccinmakers zijn de winnaars van de coronapandemie”, een kop in NRC van 30 juli j.l. In het betreffende artikel wordt ook gemeld dat volgens berekeningen van The People’s Vaccine Alliance (een organisatie die de coronavaccins graag ter beschikking gesteld ziet van de hele wereldbevolking en die o.m. wordt ondersteund door Amnesty International en Oxfam Novib) de prijzen van de vaccins vijf maal hoger zijn dan nodig (in relatie tot de productiekosten). Wie is hier verbaasd over? Ik herinner mij nog dat je ‘vroeger’ wel eens las of hoorde dat het in het oude China zo was dat je de arts betaalde zo lang je gezond was en dat je ophield te betalen wanneer je ziek werd, en dan was de arts aan de beurt om zijn deel van de afspraak na te komen. - Of het ooit in China, of waar dan ook, echt zo ging, weet ik niet. Ik weet nog wel dat ik ooit betrokken was bij een therapeuticum met een ruim aanbod aan antroposofische medische zorg, waaronder verschillende therapieën die niet vergoed werden. Als patiënt kon je er jaarlijks voor kiezen een zelf te bepalen bedrag te betalen. Wanneer je dan, in de loop van het jaar, zorg nodig had (vergoed of niet) dan kreeg je die, zonder daarvoor te hoeven betalen. Samen met de andere patiënten, en hun financiële bijdrage, zorgde je er immers voor dat de artsen, therapeuten en anderen wiens inzet nodig was om deze zorg te verlenen, voorzien waren van een financiële bestaansbasis. Wat daar feitelijk gebeurde, was dat wij voor elkaar antroposofische zorg mogelijk maakten. - Het waren niet de termen waar wij toen in dachten of spraken, maar terugblikkend zou ik zeggen: wij waren allemaal winnaars: de patiënten die indien nodig van een ruim aanbod aan antroposofische zorg gebruik konden maken; de artsen en therapeuten die in een gemotiveerde patiëntenkring alle aandacht aan het uitoefenen en ontwikkelen van hun beroep konden wijden. Kenmerkend was natuurlijk: wij wisten wat wij wilden, maakten bewuste keuzes en namen de dingen in eigen hand. Wij richtten de blik niet smekend omhoog om ‘vadertje staat’ te vermurwen de dingen voor ons te regelen. Integendeel, wij spanden ons in om alle overheidsbemoeienis buiten de deur te houden. En wij vertrouwden ook niet op de ‘marktwerking’: waar het kon vervingen wij die door heldere afspraken. Het heeft geen zin verbaasd of verontwaardigd te zijn over de winsten die vaccinmakers maken. Dat is gewoon de economie zoals we hem kennen en hebben ingericht. Willen wij wat anders? Dan zullen wij moeten onderzoeken en bepalen wat wij willen; de daarbij behorende keuzes moeten maken en stappen zetten. (jh) Uit de nieuwsbrief van Driegonaal

Uitnodiging bijeenkomst

In deze samenhang is de Introductiebijeenkomst Sociale Driegeleding interessant die we samen in Zutphen organiseren. Een aanrader!

Meerderheid die sterven aan Covid gerelateerd, is gevaccineerd

rovanov — Sun, 11 Jul 2021 15:20:45 +0000

Nieuw rapport verbijstert de wereld

Public Health England heeft zojuist een nieuw rapport vrijgegeven waaruit blijkt dat ten minste 62 procent van alle sterfgevallen in verband met de Coronagriep (Covid-19) zich voordoen bij mensen die al “gevaccineerd” waren. Het nieuws kwam toevallig uit op dezelfde dag dat de media een afleidingsmanoeuvre lanceerden over de Britse politicus Matt Hancock die een geheime affaire had met zijn assistente Gina Coladangelo, meldt A Final Warning. Veel mensen hebben het met andere woorden gemist op de dag dat het naar buiten kwam, maar nu circuleert het op het web en doet het bij velen de vraag rijzen of de injecties wel echt veilig en effectief zijn, zoals de regering beweert. Verse data uit het V.K. tonen aan dat geïnjecteerde mensen drie keer meer kans hebben om te sterven aan de zogenaamde “delta variant” dan mensen die hun immuunsysteem en DNA met rust lieten door gewoon nee te zeggen, zoals Nancy Reagan ooit zei, tegen gevaarlijke drugs. Onder de titel “SARS-CoV-2 variants of concern and variants under investigation in England” geeft het document (pagina 13), de 17e technische briefing die tot dusver over deze kwestie is vrijgegeven, veel aan over wat de gevaccineerden later nog te wachten staat. Uit een tabel in het rapport blijkt dat er tussen 1 februari 2021 en 21 juni 2021 9.571 bevestigde gevallen van de “deltavariant” zijn geweest bij Britten boven de 50 jaar. Hiervan werden er 8.025 alleen al in de afgelopen 28 dagen bevestigd. Deze plotselinge toename van het aantal nieuwe gevallen valt samen met de vaccinatiecampagne in het Verenigd Koninkrijk, waaruit blijkt dat hoe meer mensen zich laten vaccineren, hoe hoger het aantal infecties. [caption id="attachment_57860" align="aligncenter" width="1031"] De betreffende tabel staat op pagina 14 van het rapport.[/caption] Uit de gegevens blijkt duidelijk dat slechts 10 procent van alle nieuwe vermeende bevestigde gevallen van het virus in deze leeftijdsgroep bestaat uit niet-gevaccineerde mensen. Meer dan 37 procent van de nieuwe gevallen betreft mensen die hun beide injecties hebben gekregen in gehoorzaamheid aan de regering. Nog eens 40 procent van de gevallen deed zich voor bij mensen die ten minste één dosis van een injectie met het Chinese virus hadden gekregen ten minste 21 dagen voordat zij “positief” werden bevonden. Dit betekent dat 77 procent van de nieuwe gevallen van de Corona-griep zich voordoet bij mensen die één of beide doses van de injectie hebben gehad.

Dit bericht is overgenomen van de Dissident

De verstrengeling van staat, economie en wetenschap

rovanov — Thu, 04 Mar 2021 06:48:09 +0000

Aan de vooravond van het nieuwe normaal wordt het steeds zichtbaarder dat de vernietigende krachten die achter de schermen werkzaam zijn, gretig gebruik maken van de verstrengeling van juridische macht (=staat), economische interesses en wetenschap. Deze verstrengeling van staat, economie en wetenschap hoort bij het oude normaal. Zij vormt de systematische basis voor het oude normaal en is een van de oorzaken waardoor het mogelijk werd ons in de huidige misère te laten voeren. Deze schijnbaar ondoordringbare kluwen van deze gebieden binnen de samenleving, wordt als zodanig niet herkent en vormt daardoor de basis voor het onbegrip en onmacht om tot werkelijk nieuwe inzichten te komen die nodig zijn voor een gezonde, menswaardige samenleving. Zolang we alles binnen de samenleving over een kam scheren, zullen we niet tot bruikbare oplossingen kunnen komen. De hierboven bedoelde kluwen, wetenschap, economie en staat (juridische macht), is niet alleen een fenomeen die we in de maatschappij kunnen waarnemen, maar dit chaos beheerst grotendeels ook ons eigen denken over de samenleving. Werken aan een gezonde, menselijke samenleving heeft dan dus ook als voorwaarde dat we bereid moeten zijn om ook ons eigen denken over een gezonde samenleving opnieuw vorm te geven.

De Occupybeweging

8 jaar geleden ontstond de Occupybeweging doordat vele mensen herkenden dat de wereldontwikkeling met een enorme, destructieve energie in een mensonwaardige richting verliep. De protestbewegingen waren terecht en noodzakelijk. Uiteindelijk is zij doodgebloed door gebrek aan een bruikbare toekomst visie. Zogenaamd nieuwe initiatieven die zeggen met "nieuwe" ideeën te komen zoals Vrij en Sociaal Nederland, Lijst 30 / #HartVoorVrijheid, maar het is ook te zien bij partijen zoals Forum voor Democratie, worden onbewust beheerst door dit oude "normale" denken. Er is een visie om de bovengenoemde verstrengeling te ontwarren, een visie die tot een gezonde samenleving kan leiden. Maar eerst moeten we een belangrijke en terechte vraag stellen, een zeer belangrijke die echter niemand stelt: “Over welke aangelegenheden binnen de samenleving kunnen we, via democratische besluitvorming, met elkaar beslissingen nemen?” Deze vraag houdt ook in dat er wellicht gebieden binnen de samenleving zijn aan te wijzen, die niet via het meerderheidsprincipe kunnen verlopen. Het antwoord zal tegelijkertijd ook een antwoord geven op de vraag wat de staat eigenlijk is, welke opgave zij te vervullen heeft en in welk gebied van de samenleving zij haar legitimiteit heeft. Maar bovenal wordt dan duidelijk in welk gebied de staat niets te zoeken heeft. Deze vraag wordt niet gesteld, tenminste wordt hierover geen openbaar debat gevoerd. Er heerst blijkbaar een vanzelfsprekende, niet uitgesproken consensus dat het staatsapparaat alle gebieden binnen de samenleving als haar competentie kan toe-eigenen. En, is dat juist?

Een bruikbare visie: De sociale driegeleding

Binnen de samenleving zijn 3 gebieden te onderscheiden, elk met eigen wetmatigheden. Deze drie gebieden onderscheiden zich van elkaar door fundamenteel verschillende kwaliteiten en die elkaar onderling vreemd zijn. De gebieden hebben hun eigen logica waardoor het noodzakelijk is dat elk van deze drie gebieden een eigen vorm van organisatie behoeven.

De vrijheid - Het gebied van de cultuur.

Hier heerst de individuele vrijheid. Hier is iedereen vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. In het culturele leven (ook wel het geestesleven genoemd) waaronder onderwijs, geneeskunde, wetenschap of religie een plaats hebben, kunnen besluiten alleen op basis van individuele vrijheid genomen worden. Hier zouden meerderheidsbesluiten tot een meerderheidsdictatuur leiden en stagnatie en geestelijkeverarming tot gevolg hebben. Inmenging in dit gebied door het economische leven leidt tot corruptie, indoctrinatie en onwaar(achtig)heid. Het leidende principe is hier de vrijheid.

De samenwerking - De economie

In dit gebied zou de samenwerking het leidende principe moeten zijn. Het economisch leven bestaat uit warenproductie, warencirculatie en warenconsumptie. Het is het gebied waarin mensen voor elkaars behoeften zorgen. In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde randvoorwaarden, besluiten genomen worden door de participanten op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid. Deze realiseren gezamenlijk de producten die aan de behoeften beantwoorden. Ook in dit gebied leidt elke inmenging door een meerderheid tot stagnatie en verspilling. Inmenging in dit gebied door het geestesleven leidt tot concurrentie, ongeremd egoïsme en zelfverrijking. Concurrentie is, in tegenstelling tot wat velen menen, zeer oneconomisch. Het leidt vooral tot grondstoffen verspilling en kapitaal vernietiging. Elkaar tegenwerken is altijd oneconomisch, de samenwerking brengt het grootste potentieel. Het misleidende en veel gepredikte argument, dat in een vrij concurrerende (dus elkaar tegenwerkende) markt alles “goedkoper” wordt is een nep argument. Dat er dagelijks 3 postbodes door de straat lopen is niet economisch. Ook is het niet economisch dat er 30 “verschillende” wasmiddelen in het schap staan. In het eerste geval betalen de verdeelde werknemers met hongerlonen de rest van de bezorgkosten (zaterdag avond 18:30 uur komt de laatste bij ons op die dag voorbij!) en in het tweede geval wordt een groot deel van de werkelijke kostprijs op het milieu afgeschoven. Niet het ongeremde egoïsme (=vrijheid) noch de verstarrende gelijkheid (rechtsleven) maar kennis en vakbekwaamheid zou het leidende principe voor besluiten binnen het economische leven moeten zijn.

De gelijkheid - Het gebied van het rechtsleven

Hier is iedereen gelijk. Dit is het gebied waar de staat een legitieme rol kan spelen en zodoende de democratische besluitvorming een juiste plek vindt. Hier kunnen we met elkaar democratisch besluiten over zaken die ons allen in gelijke mate aangaan. Hier spreken we af hoe we met elkaar willen omgaan, wat we wel of niet acceptabel vinden. Men bemerkt dus ook dat dit aan tijd, plaats en cultuur onderhevig is. Binnen het rechtsleven heerst de gelijkheid. Inmenging in het rechtsleven door het economische leven leidt tot onrecht, wat in de huidige coronatijd maar al te duidelijk en voor iedereen zichtbaar wordt. Inmenging door het culturele leven, waar de vrijheid heerst, leidt binnen het rechtsleven tot willekeur. Bovendien geldt in het rechtsleven dat wetten eenduidig en overzichtelijk moeten zijn, anders kunnen burgers hierover geen besluit nemen en de wet opvolgen. Er bestaat geen enkele noodzaak om wetten zeer complex te formuleren, tenzij men opzettelijk de gewenste achterdeurtjes wil inbouwen. Deze drie gebieden zouden in de samenleving op eigen benen moeten staan, dat wil zeggen dat in ieder gebied het eigen principe (respectievelijk vrijheid, gelijkheid en broederschap) nageleefd wordt. Het is de taak van het democratisch vormgegeven rechtsleven om de zelfstandigheid van de drie gebieden door wetgeving te beschermen of te bewaken.

De notendop

Dit was de visie over een sociale driegeleding van de samenleving in een notendop. Het is geen recept en het is ook niet iets wat we morgen kunnen “invoeren”, echte verandering gaat niet top – down. Het is wel een visie van waaruit iedere burger, iedere politicus direct morgen zijn eigen handelen, denken en (politieke-) besluitvorming kan laten bevruchten. Op wakkermens is naast meerdere kleinere berichten, hier een uitgebreid artikel over de maatschappelijke driegeleding te vinden. Tot slot en ter info: de visie over de sociale driegeleding vormde de bakermat voor de Vrije School beweging in de wereld.

De maatschappelijke driegeleding

rovanov — Sat, 02 Jan 2021 23:02:04 +0000

Onze samenleving zit aardig in de knoop en is één grote wirwar

De mensheid is gevraagd oplossingen te vinden voor zeer complexe vraagstukken. We zullen echter geen bevredigende antwoorden vinden zolang we binnen onze samenleving alle maatschappelijke vraagstukken over één kam scheren. Ontevredenheid zal heersend zijn en we zullen ons van crisis naar crisis bewegen. De "coronacrisis" is een grote kans. Zij legt bloot dat er een aardige scheefgroei in onze samenleving heeft plaats gevonden. Door de overduidelijke verstrengeling van wetenschap, economie en rechtsleven, raken we het overzicht kwijt en worden de competenties door elkaar gehutseld en wij mensen tegen elkaar uitgespeeld.

Een pretentieus idee voor de samenleving

Met de Kernpunten van het sociale vraagstuk gaf Rudolf Steiners een schets van een gezonde samenleving: de sociale driegeleding. Hierin beschrijft hij dat binnen de samenleving drie gebieden te onderscheiden zijn, elk met eigen wetmatigheden. Hierdoor wordt duidelijk dat het noodzakelijk is dat elk van deze drie gebieden een eigen vorm van organisatie moeten hebben. Hij beschrijft in het bovengenoemde boek, hoe we kunnen werken aan een situatie die krachten en kwaliteiten die in de samenleving leven, de juiste plek krijgen. Met de gedachten over een maatschappelijke drieledigheid, wordt ons een pretentieuze schets gegeven over een samenleving die ieder mens binnen de samenleving recht zou kunnen doen en waarbij een ieder een zinvolle bijdrage kan leveren. Dit is nogal wat, want de meeste “vernieuwende” ideeën lijken “collateral damage“ als normaal verschijnsel te accepteren; terwijl bij deze zienswijze gekeken wordt naar mogelijkheden die ontstaan, wanneer er rekening wordt gehouden met de eigenaardigheid van deze drie gebieden Deze visie, waarmee een drieledigheid binnen de samenleving herkent en vormgegeven kan worden, is geen recept. Het is niet iets wat we morgen kunnen "invoeren". Het is wel iets waarmee we morgen direct kunnen beginnen en waardoor elk individu zijn denken en handelen kan laten bevruchten. Hieruit kan de mogelijkheid ontstaan om een menswaardige samenleving met elkaar te bouwen.

Vrijheid, Gelijkheid & Broederschap

De vergeten impuls van de Franse revolutie.

De Franse Revolutie kwam in een tijd toen de mensen nog niet in staat waren de eigenlijke impuls die hiervan uitging, überhaupt te begrijpen. De individualisatie was nog niet ver genoeg ontwikkeld en van mondigheid was nog weinig sprake. Vrijheid en gelijkheid waren een ondenkbaar streven in een wereld waar het Franse koningshuis op exorbitante wijze in luxe en welvaart leefde. Pracht en praal staken schrijnend af tegen het leven van de bevolking welk in grote armoede leefde. Het sociale ongenoegen broeide. Het chaos, dat tijdens de Franse Revolutie uitbrak (en sindsdien nog steeds bestaat) kunnen we het beste vergelijken met de wereld waarin de puber leeft. Puberaal chaos Laten we aannemen dat in het innerlijk van de puber denken, voelen en willen chaotisch en bliksemsnel door elkaar heen wervelen. Als opvoeder denk je het ene moment nog een zinnig gesprek met hem te kunnen voeren. Een halve minuut later komt vanuit het voelen van deze puber iets heel anders naar boven. Hierdoor wordt het gesprek – althans het gesprek zoals je je dat als ouder/volwassene voorstelt – onmogelijk. Als opvoeder met een beetje levenservaring kun je dan vermoeden dat in de binnenwereld van de puber nogal chaotische toestanden heersen. In het vervolg van zijn ontwikkeling, zo weet je gelukkig ook, zal zich boven het denken, boven het voelen en boven het willen het Ik van dat kind ontwikkelen. Bij een gezonde volwassenen zal dit Ik het denken, voelen en willen gaan organiseren, elk afzonderlijk een eigen plek wijzen zodat ze in hun eigen kwaliteit kunnen bloeien.

Diepgaande, menselijke behoeften

Leven er in elk mens wellicht hele basale, fundamentele behoeften die verbonden zijn met het feit dat wij mens zijn?

Elk mens is een minderheid Wij stellen hier dat elk mens de diepmenselijke behoefte heeft om datgene wat als potentie, als vaardigheid in hem leeft, te kunnen wekken en te kunnen ontwikkelen. Anders gezegd: als mens hebben we de behoefte om ons te ontwikkelen, om innerlijk in beweging te blijven en ons steeds beter te kwalificeren: om morgen iets te doen wat vandaag nog niet lukte. Het is een ontwikkelingsbehoefte die in ieder mens leeft. En als we dit proeven, kunnen we direct ook bedenken dat deze behoefte voor ieder mens verschillend is. Elk mens is een burger De meest moderne behoefte, hangt samen met de mondigheid van de mens. Het gaat hier om onze verhouding tot andere mensen. Waar het gaat om het menselijke samenleven, om het deel-uit-maken van een verbond van mensen, dan wil je als mens van deze tijd mee praten. Je wilt mee besluiten, wilt afspraken, regels en wetten die tot stand gebracht worden, mee vormgeven. Elk mens is de mensheid De oudste behoefte die ook iedereen heeft, is de behoefte die te maken heeft met het feit dat we in een fysiek lichaam rondlopen. Ons lichaam moet gekleed en gevoed worden; in de winter moeten we ons een plekje bezorgen waar het warm is en waar we een dak boven ons hoofd hebben etc. Anders gezegd: we hebben behoefte aan datgene wat de aarde in samenwerking met de mens kan voortbrengen en waarmee wij ons fysiek bestaan kunnen onderhouden.

Een drieledigheid

[caption id="attachment_57873" align="alignright" width="350"] Aan dit schema wordt nog gewerkt. Opmerkingen, aanvullingen zijn welkom[/caption] Met deze drie fundamentele behoeften die in ieder mens leven, maar ook in het pubervoorbeeld, beschrijven we kwaliteiten die elkaar onderling vreemd zijn. De gebieden hebben hun eigen logica. Het zuivere voelen kan niets met het denken beginnen en andersom. Willen is doen, het willen is (helaas:-)) vaak het denken al vooruit. Het denken is koud en bewegingloos. Het willen is onstuimig en van zichzelf uit, altijd in beweging. Het willen kan niets met het denken. Het is de mens die deze tegenstrijdige kwaliteiten organiseert. Een gezonde volwassene geeft de afzonderlijke kwaliteiten een plek en brengt deze met elkaar in balans. Zo is het ook binnen onze maatschappij. De vrijheid kan niets met de gelijkheid beginnen, net zomin met de broederlijkheid. De kwaliteit van de gelijkheid is dodelijk voor het naar vrijheid strevende individu.

De maatschappelijke driegeleding

[caption id="attachment_23686" align="alignright" width="246"] Rudolf Steiner[/caption] Rudolf Steiner, grondlegger van de Antroposofie en vooral een uiterst scherpzinnig denker, wijst erop dat de idealen van de Franse revolutie op gebieden binnen de samenleving wijzen met elk een specifieke plek. Vrijheid in het geestesleven, gelijkheid in het rechtsleven en de broederlijkheid in het economische leven. Daar komen we straks op terug. Dit zicht op de samenleving lanceerde Rudolf Steiner in 1917. Het was een tijd van groot chaos en Europa dreigde volledig onder de voet te worden gelopen. Ze raakte in een culturele tang tussen de meedogenloze, economische belangen vanuit het Westen en het geestdodende communisme vanuit het Oosten. Wie zich serieus met de ideeën van de driegeleding uiteen zet, zal bemerken dat deze een passend Europees antwoord waren op de geopolitieke ontwikkelingen en het machtsstreven van oost en west. Steiner noemde het “De driegeleding van het sociale organisme”. Mens en samenleving worden steeds complexer. Dat we ons van crisis naar crisis bewegen laat zien dat we deze realiteit niet altijd kunnen meesteren. De sociale driegeleding streeft naar een samenleving die de mensen volwaardig neemt, met al zijn schijnbare tegenstrijdigheden. Daarbij horen de idealen Vrijheid, Gelijkheid en Broederschap met elk een eigen logica. Veel maatschappelijke problemen ontstaan doordat deze idealen door elkaar gehaald, op verkeerde gebieden toegepast en daardoor tegen elkaar uitgespeeld worden. Krijgt elk ideaal echter zijn eigen en juiste plek in de samenleving en kan het zich daar volledig ontplooien, zal men zich verbazen hoe een wederzijdse bevruchting tussen deze schijnbare tegenstrijdigheden kan plaatsvinden.

Vrijheid in het geestesleven

[caption id="attachment_21866" align="alignright" width="200"] Elk mens is een minderheid[/caption] Het gebied waarin de individuele mens zich ontwikkelt en vaardigheden oefent of uitoefent; het culturele leven waar vrijheid noodzakelijk is om ontwikkeling mogelijk te maken; onderwijs, opvoeding, wetenschap, religie, kortweg de cultuur leeft van de creativiteit en daarmee op de individuele vrijheid. Dit is het geestesleven. Wie hier de groep boven het individu plaatst, maakt beiden tot de schaduw van zichzelf. Hier is iedereen vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. Dit recht op een vrije geestelijke ontwikkeling wordt tegenwoordig al in de kiem gesmoord, want door groeiende staatsbemoeienis neigen onze scholen steeds meer ernaar de bestaande meerheidscultuur om te vormen in een monocultuur. Minder diversiteit, meer uniformiteit. Vanuit de gedachte van de driegeleding kan onderwijs dan ook alleen vrij van enige staatsbemoeienis ingericht en als vrij burgerinitiatief georganiseerd worden. In het geestesleven kunnen besluiten alleen vanuit de individuele vrijheid genomen worden. In dit gebied leidt elke inmenging door de meerderheid tot stagnatie en dictatuur.

Gelijkheid in het rechtsleven

[caption id="attachment_21867" align="alignright" width="350"] Elk mens is een burger[/caption] Het gebied waarin mensen samenleven, wetten en regels vormen is het gebied van het rechtsleven, waarin het gelijkheidsprincipe moet gelden. Dit is het gebied van de staat, van de democratie. Dit is het gebied waar elk mondig mens een stem heeft en iedere stem even zwaar weegt. Daar praten en besluiten we over de dingen die ons allemaal in gelijke mate aangaan. Daar zijn we gelijk. We praten in gelijke mate mee en we gaan zaken regelen en afspreken die in gelijke gevallen in gelijke mate gelden. Democratie heeft de slavernij afgeschaft. Wie echter vandaag zijn bedrijf of aandelen verkoopt, verkoopt in feiten mensen; mensenhandel = slavernij. Hoe laten we het kapitaal zo stromen opdat meer werk, maar geen mensen worden weg gerationaliseerd? Het gebied van het rechtsleven is het gebied waar de democratie haar rechtvaardiging vindt. Hier kunnen we met elkaar democratisch besluiten over zaken die ons allen in gelijke mate aangaan. Hier zijn we allen gelijk.

Broederlijkheid in het economische leven

[caption id="attachment_21868" align="alignright" width="200"] Elk mens is de mensheid[/caption] Het gebied waarin mensen zorgen voor elkaars behoeften is het gebied van de economie en daar zou broederschap het heersende principe moeten zijn. Het economisch leven bestaat uit warenproductie, warencirculatie en warenconsumptie. Het is de opgave van het economische leven om dat te produceren waarnaar behoefte is. Deze warenproductie moet op een zo vakkundig en economisch mogelijke manier plaatsvinden. Dat betekent ook met verantwoording t.o.v. alle mogelijke ecologische aspecten. Immers de gehele mensheid heeft recht op een schoon milieu, grondstoffen, ressource, enz. Nu menen we in de huidige tijd erg economisch te kunnen denken, het tegendeel is meestal het geval. Er ontbreekt bij de meeste mensen een begrip van de oer-economische basis principes. Dit geldt ook voor veel zogenaamde experts. Zo is bijvoorbeeld de concurrentie geen economisch principe. Integendeel, zij is zeer oneconomisch en resulteert meestal in verspilling van grondstoffen en capaciteiten. Concurrentie is een principe die in het geestesleven thuis hoort. Alleen de samenwerking binnen een bedrijfstak kan leiden tot de meest economische waren productie. Door bundeling van alle beschikbare vakkennis kan een product tot stand komen dat onder alle relevante aspecten de mensheid het meest ten goede komt. In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde randvoorwaarden, besluiten genomen worden op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid.

De mens bouwt de brug

[caption id="attachment_21869" align="alignright" width="350"] Samenwerking van extremen[/caption] Zoals hierboven het Ik van de puber de organisatie van het denken, voelen en willen op zich neemt, zo moet de mens de drie in de samenleving heersende kwaliteiten vorm geven en in balans houden. Elk mens is dus tegelijkertijd een minderheid, een burger en staat bovendien voor de gehele mensheid. Waar de mens deze drie gebieden in zichzelf alleen maar zelf kan organiseren, zo is dat bij de drie sociale gebieden eenvoudiger: zij kunnen slechts een van de drie kwaliteiten vertegenwoordigen. Menselijk wordt de samenleving pas wanneer deze drie gebieden zich door samenwerking aanvullen zonder elkaars kwaliteiten en competenties te willen overnemen. Wie is er nu voor verantwoordelijk dat de verschillende gebieden – het geestesleven, het economische leven en het rechtsleven – met ieder zijn eigen eenzijdigheid, niet gaan woekeren of uiteen driften? Niemand anders dan de mens zelf. Hij is diegene die de bruggen slaat. Hij is niet alleen een burger in de staat, maar ook actief in het culturele en economische leven. De mens is de verbinding in de samenleving. Hoe meer hij zich met dit gegeven uiteen zet, des te beter. Zie ook: Wat is sociale driegeleding In het bovenstaand bericht hebben we teksten verwerkt van Driegonaal.nl en Dreigliederung.de

Korte ketens gaan de burger (op)voeden

rovanov — Wed, 02 Dec 2020 07:23:59 +0000

Dynamisch Perspectief is het ledenblad van de Biologisch-Dynamische-Vereniging. Zij heeft een themanummer Korte Ketens gepubliceerd. Thema-redacteur Bert van Ruitenbeek, directeur van de Stichting Demeter, leidt de lezer langs bijzondere initiatieven van boeren en consumenten. Zo heeft biodynamisch melkveehouder Bram Borst een 24/7 afhaalhuisje voor zijn loeigoeiezuivel op het erf staan waar de boerenzuivel niet aan te slepen valt. Douwe Korting, initiatiefnemer van Herenboeren, vertelt hoe burgers een voedseltransitie kunnen versnellen en ook komen er consumenten aan het woord die vertellen over het plezier dat zij beleven aan boodschappen doen bij de boer. Met Jelleke de Nooy, specialist in agro-ecologie, en Volkert Engelsman, directeur Eosta, zoomen we uit en komen we erachter dat sperzibonen uit Egypte soms nodig zijn om de lokale markt voor biodynamische voeding op gang te brengen. Kortom, een inspirerend nummer dat een kijkje geeft in de nabije toekomst van een duurzaam voedselsysteem. Het magazine kunt u hier downloaden. Veel leesplezier!

Elektrische auto zorgt ook voor veel CO2

rovanov — Sun, 11 Oct 2020 06:30:49 +0000

Dit bericht verscheen bij Autoweek

Polestar wil openheid:

'EV's zorgen ook voor veel CO2

[caption id="attachment_55041" align="alignright" width="300"] Polestar 2[/caption] Polestar vindt het naar eigen zeggen belangrijk dat er meer inzichtelijk wordt gemaakt wat de 'voetafdruk' van elektrische auto's is. Volgens het merk wordt er soms te makkelijk gedacht over de impact van elektrisch rijden. Het illustreert aan de hand van een rekenvoorbeeld dat haar eigen Polestar 2 echt niet zo één twee drie beter is dan een auto met verbrandingsmotor. Elektrisch aangedreven auto's worden gezien als een enorm belangrijke stap richting minder uitstoot. Vooral de koolstofdioxide-uitstoot kan met EV's drastisch worden verlaagd, zo is het idee. Polestar is van mening dat er soms te gemakkelijk vanuit wordt gegaan dat je met een EV in no-time bijna geen 'voetafdruk' meer hebt. Volgens de Zweden is het belangrijk dat autofabrikanten open en eerlijk zijn over de uitstoot die aan EV-productie hangt. De Zweden willen dat meer inzichtelijk gaan maken. Hoewel Polestar daarmee wel direct een beetje het braafste jongetje van de klas lijkt te willen zijn, geeft het zelf alvast het goede voorbeeld door uit te leggen hoe lang het volgens hen duurt voordat je met een Polestar 2 minder impact op het milieu hebt dan met een Volvo XC40. Om te beginnen stoot men naar eigen zeggen al 1,7 keer zoveel CO2 uit bij het winnen van grondstoffen voor een Polestar 2 als Volvo voor een XC40. Dat zit 'm uiteraard vooral in de accu's. De Polestar begint met een voetafdruk van 26 ton CO2 aan zijn levenscyclus en heeft daarmee bij de productie direct meer uitstoot veroorzaakt dan de XC40. Vanaf dan wordt het natuurlijk interessant, want als het goed is gaat de Polestar 2 hierna minder CO2 'uitstoten', omdat-ie op elektriciteit rijdt. Dan komt de Polestar uiteindelijk dus beter uit de bus dan de XC40. Polestar schetst drie scenario's die van invloed zijn op de termijn waarop dat werkelijk het geval is. Dat hangt namelijk af van de stroommix. Volgens Polestar moet een Polestar 2 op de wereldwijd gemiddelde stroommix maar liefst 112.000 km afleggen om over zijn hele levenscyclus een mindere CO2-afdruk te hebben dan de XC40 met eenzelfde afgelegde afstand. Het wordt gunstiger voor de EV als de gemiddelde Europese stroommix erbij wordt gepakt; dan zou het na 78.000 km al zover zijn. Wie puur en alleen windenergie gebruikt om de accu's vol te krijgen, is vanaf 50.000 km volgens Polestar beter bezig in de Polestar 2 dan in de XC40. Uiteraard geldt bij dit alles wel dat het een beetje een gevalletje 'wij van Polestar adviseren Polestar' is. In ieder geval is het interessant om eens te horen hoe het over de lange termijn met de uitstoot van koolstofdioxide in elkaar steekt.

Dit bericht verscheen bij Autoweek

“Doe normaal” – werk samen

rovanov — Thu, 01 Oct 2020 07:00:15 +0000

Dit bericht verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal

Al bewieroken gelovigen van de vrije markt-economie concurrentie als heilig principe, samenwerking is de substantie van de economie. Kijk maar eens naar de wereldwijd uitgesponnen arbeidsdeling, die bewerkt dat alles dat we consumeren vrucht is van een doordachte economische samenwerking. Niet concurrentie, maar samenwerking is het leidende principe in alle economische activiteit. Deze werkelijkheid wordt aan het oog onttrokken doordat ondernemingen naar maximale winst streven. Dat kan niet anders dan door leveranciers en werknemers zo weinig mogelijk te betalen, klanten of opdrachtgevers zo veel mogelijk te laten betalen – en het milieu tot kind van de rekening te maken. [caption id="attachment_55129" align="alignright" width="350"] © John Gundlach[/caption] Zeker van een afstand gezien, met een objectieve blik, is een op maximale winst gerichte onderneming in de economie een wonderlijke verschijning: als deel van een economisch proces, schakel in een samenwerkend geheel, is dit deel gericht op eigenbelang - en doet daarmee iets wat in strijd is met het geheel waarmee het verbonden is en dat het geheel, maar ook het eigen voortbestaan ondergraaft. In biologische termen: cellen die zich tegen het eigen organisme keren. Hoewel samenwerking in de moderne economie dus leidend is, is in ons bewustzijn ‘concurrentie’ in de economie niet alleen gewoon, maar ook onontbeerlijk. Veel mensen kunnen zich een economie zonder concurrentie niet voorstellen. Het aantal ‘cellen’ dat zich tegen het economisch organisme, waarvan zij onlosmakelijk deel zijn, heeft gekeerd is dan ook hoog. Een bewustzijn voor samenwerking als leidend principe in alle economische activiteit is nodig - en zal tot de stappen leiden die mogelijk en nodig zijn. Dat bewustzijn heeft eigenlijk alles te maken met gezond verstand. We kennen allemaal de verhalen over grote infrastructurele werken die worden aanbesteed en vervolgens in tijd en kosten alle ramingen overschrijden. De aanleg van snelwegen, grote bouwprojecten, tunnels en spoorwegen, vertoonde vaak grote overeenkomsten met de gang van zaken bij de ‘Zuidasdok’, een gecompliceerd project in Amsterdam dat onder meer de omlegging en aanbouw van snelweg, spoorweg en metro omvat. Het project liep al jaren, zou volgens de aanbesteding één miljard euro kosten en ligt nu stil omdat de aannemerscombinatie de risico’s niet kan en wil dragen. Interessant: ondertussen loopt er in Zwolle een groot project om de dijken te versterken. Daar werkt de opdrachtgever, het waterschap, samen met twee aannemers op basis van een open boekhouding. De drie partijen stellen gezamenlijk vast wat er precies moet gebeuren, plannen samen en berekenen gezamenlijk de prijs van dit alles. De aannemers ontvangen op die prijs een opslag van 14%, dat is hun winst en hun reservering voor eventuele onvoorziene risico’s. Het gaat hier om een project met een prijskaartje van ca 125 miljoen euro - dus niet om een studeerkamer-experimentje. Tot dusver verloopt de samenwerking naar tevredenheid. De openheid leidt tot betere samenwerking. Door al samen te werken in de fase waarin de specificaties van de werkzaamheden worden bepaald, wordt al direct bespaard en worden risico’s verminderd.

Als je er samen naar kijkt, blijkt dat het een stuk makkelijker en goedkoper kan.

En is de beperkte winst wel voldoende voor de aannemer?

We willen gewoon goed werk afleveren, binnen de prijs en binnen de tijd.

En dáárvoor is een redelijke winst goed genoeg en een flinke winst overbodig. Flinke winsten in de economie zijn sowieso niet nodig; ze vloeien ook altijd weg uit de economie, naar de eigenaren.

Het motto van dit project is eigenlijk: doe normaal, over en weer.

En zo is het ook. Hoe zou het zijn als in de economie alle tijd, kunde en inspanning die nú wordt besteed aan het te slim af zijn van de concurrentie, zou worden besteed aan het verbeteren van de samenwerking? (citaten uit: NRC, 24/1/2020) John Hogervorst

Dit bericht verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal

AUB niet terug naar het oude normaal!

rovanov — Thu, 16 Jul 2020 06:20:06 +0000

Nog voor het begin van de coronatijd lag de onderstaande tekst al een tijdje klaar voor publicatie. Nu het zo langzaam voor iedereen wel duidelijk kan zijn geworden dat het oude normaal niet meer terug zal komen, wordt het de hoogste tijd om de vraag stellen of je dit oude normaal eigenlijk überhaupt wel terug zou willen. Want zo “normaal” was dat allemaal niet. Doordat de opsomming van absurditeiten waarin we leefden (en nog steeds leven) tamelijk lang is, beperken we ons voor het moment op de politieke organisatie. Het is duidelijk dat er veel ontevredenheid in de maatschappij heerst over de manier waarop de politiek is georganiseerd. Dit is geen nieuw fenomeen. Mede door de coronacrisis, worden de gebreken aan het politieke functioneren van onze samenleving wel steeds duidelijker en zijn we hierdoor in een stroomversnelling gekomen. Democratie wordt vaak verdedigd als het beste systeem onder de slechtsten. Deze mening heerst bij het grootste deel van de bevolking en dat is logisch, omdat in feite democratie leidt tot een dictatuur van de meerderheid. Minderheidsstandpunten worden vaak weggestemd, terwijl juist vernieuwende ontwikkeling altijd vanuit een minderheid wordt geïnitieerd. Het is de vraag wat we tegenover die democratie kunnen zetten, omdat allerlei andere systemen juist hebben bewezen dat ook zij en soms vooral, geen ideale maatschappij tevoorschijn kunnen toveren, in tegendeel. Het is dan reëel om te concluderen dat er geen enkel systeem bestaat, dat zal leiden tot een positieve ontwikkeling van de maatschappij. Mensen zullen zich moeten ontwikkelen. Mensen zullen besluiten moeten nemen en daden moeten verrichten die een samenleving ten goede kunnen komen. De gedachte rond de sociale driegeleding is een uitnodiging voor de mens, zich te ontwikkelen. Een echte uitdaging kan het worden, de ideeën die vanuit de sociale impuls van de driegeleding voortkomen, te begrijpen. Hoe krijg je bijvoorbeeld de onontbeerlijke, collectieve afspraken en verplichtingen tegelijkertijd onder één hoed met de noodzakelijke behoefte naar individuele vrijheid? De ideeën die de sociale driegeleding te bieden heeft, zijn geen recept en gaan in eerste instantie dan ook niet over structuur. Het gaat om scholing van algemeen menselijke inzichten die, mits welbegrepen, een verhelderend licht kunnen werpen op de bestaande structuren en deze ook in een ander daglicht kunnen plaatsen. Het gaat niet om de vraag of democratie in het algemeen juist of onjuist is, maar hoofdzakelijk om de vraag in welke situaties democratie een goede werking kan hebben en wanneer niet. In andere situaties zullen wellicht andere maatschappelijke structuren beter functioneren.

De onvrije gezondheidszorg

Juist in de jongste corona geschiedenis zijn aardig wat voorbeelden langs gekomen waar de “democratische” staatsbemoeienis niet alleen ongepast was, maar tevens tot desastreuze gevolgen heeft geleid. Artsen mogen alleen met centraal aangestuurde en opgelegde behandel- en medicatiemethodes werken. Artsen worden gekneveld en hebben de protocollen die uit de staatsbemoeienis ontstaan, op te volgen. Het is nog niet duidelijk hoeveel “corona”doden van deze gestandaardiseerde behandeling het slachtoffer zijn geworden. Er gaan geluiden rond, die meer doden aan foutieve behandeling toeschrijven dan aan het virus zelf. Massale (systeem) fouten, niemand verantwoordelijk. Er waren veel artsen met geheel andere ideeën over de aanpak van deze griep. Terecht, elke arts heeft eigen ervaringen en inzichten, en elke patiënt is een ander individu met een eigen persoonlijkheid en ziektebeeld. De artsen werden allemaal, onder dreigementen!, teruggefloten. In de gezondheidszorg zou de vrijheid van arts en patiënt het leidende principe behoren te zijn. De behandelmethode zou op basis van het vertrouwen tussen patiënt en arts met zijn eigen kennis en inzichten, tot stand behoren te komen. Het democratische principe heeft in de gezondheidszorg niets te zoeken. Beslissingen zouden op basis van de individuele vrijheid en de daar mee samenhangende verantwoordelijkheid genomen dienen te worden.

De onpraktische staat

Een tweede voorbeeld gaat over de mondkapjes. Het gaat hier even niet over de vraag of mondkapjes wel of niet zinvol zouden zijn geweest. Er zijn dagen, nee weken gevuld met discussies over wel of geen mondkapjes. Als wel, dan wel of niet leverbaar. Als wel leverbaar, dan wel of geen toelating/keurmerk. Enz. enz. Het bedrijfsleven en andere privé initiatieven stonden te trappelen om te produceren, te importeren en te leveren. Zij konden dat. In het bedrijfsleven is de knowhow over produceren, kwaliteit en distribueren. Zoals het er uit zag, zou dat dan ook redelijk snel voor mekaar zijn gekomen. Ook in dit voorbeeld zien we weer dat onze staat (ik gebruik het woord overheid niet graag, het impliceert immers ook een onder(danig)heid) en daarmee een instelling die op het democratische besluitvormingsproces berust, zich in een gebied begeeft waar zij niets te zoeken heeft: de economie. Zoals binnen de gezondheidszorg, maar ook binnen het onderwijs, beslissingen op basis van de individuele vrijheid genomen zouden moeten worden, moeten in de economie op basis van kennis en vaardigheden besluiten tot stand komen (natuurlijk binnen een democratisch geformuleerd rechtskader). De staat, de democratie, is onpraktisch en heeft niets binnen de economie te zoeken. Binnen de economie zouden beslissingen op basis van kennis en vaardigheden moeten plaatsvinden.

Het nieuwe normaal

Er is dus genoeg aanleiding om over verandering na te denken. Deze verandering, maar ook het denken hierover doet helaas niemand anders voor je en moet je zelf doen. Dit is niet helemaal juist, want de veranderingen komen hoe dan ook! Deze zullen echter, wanneer we er niet zelf – bewust mee aan de slag gaan, waarschijnlijk de mensheid niet ten goede komen. Een uitnodiging om een individuele en vernieuwende visie te ontwikkelen over “een nieuw normaal” van onze samenleving, bieden de ideeën over de sociale driegeleding. (Wat is sociale driegeleding?) De ideeën die de sociale driegeleding te bieden heeft, zijn geen recept. Zij vormen een uitdaging tot scholing van algemeen menselijke inzichten die, mits welbegrepen, een licht kunnen werpen op de bestaande structuren en deze ook in een ander daglicht kunnen plaatsen. Hoe krijg je bijvoorbeeld de onontbeerlijke, collectieve afspraken en verplichtingen tegelijkertijd onder één hoed met de noodzakelijke behoefte naar individuele vrijheid? Op Wakkermens is genoeg stof te vinden die tot nadenken uitnodigt. Bijvoorbeeld hier over de impuls die de Franse revolutie tot gevolg had, of hier waar het over de noodzaak van Vrijheid van onderwijs gaat.

ECB vreest voor deflatie

rovanov — Mon, 29 Jun 2020 09:57:31 +0000

Madelon Praat over de ‘zeer diepe crisis in aantocht’! Bron: biflatie Joost van Buuren zet de dagelijkse economische en maatschappelijke onderwerpen uiteen. Ook onze Nederlandsche Madelon Vos waarschuwt, net als Biflatie zoveel maal deed. Zou er dan toch iets van waar zijn? En wij zijn daarmee niet de enigen die de donkerste bui zien hangen… ...

Lees verder

Het bericht ECB vreest voor deflatie verscheen voor het eerst op Wakkermens.