Journalistiek | Wakkermens https://wakkermens.info Vrij- & Doordenkers | Voor- & Nadenkers Sun, 19 Oct 2025 20:15:29 +0000 nl-NL hourly 1 https://wordpress.org/?v=6.8.3 https://wakkermens.info/wp-content/uploads/2018/09/3-werkgebieden.png Journalistiek | Wakkermens https://wakkermens.info 32 32 RT viert zijn 20-jarig bestaan https://wakkermens.info/rt-viert-zijn-20-jarig-bestaan/ https://wakkermens.info/rt-viert-zijn-20-jarig-bestaan/#respond Sun, 19 Oct 2025 20:15:29 +0000 https://wakkermens.info/?p=62672

[caption id="attachment_62673" align="aligncenter" width="994"] De viering vond in het Bolsjoj Theater plaats. Margarita Simonjan, Vladimir Poetin, journalisten en deelnemers aan de SMO[/caption] Op 17 oktober 2025 vierde RT (Russia Today) zijn 20-jarig bestaan. Tot de viering in het Bolsjoj Theater waren huidige en voormalige medewerkers van de omroep uitgenodigd en tevens deelnemers aan de SMO. Vóór de toespraak van Vladimir Poetin werd een documentaire over het leven aan het front vertoond. De president sprak ook met de hoofdrolspelers van de documentaires die in het kader van het RT.doc-project((https://rtdoc.tv/section/SELECTION_14 Документальные фильмы онлайн - смотрите на платформе RT.DOC)) zijn gemaakt. De internationale omroep RT ging in 2005 van start. Uitgezonden wordt in het Engels, Arabisch, Spaans, Frans, Duits en Servisch. Het televisienetwerk omvat ook meertalige onlineplatforms. Daarnaast is RT aanwezig op populaire sociale netwerken in het Chinees en Hindi. President Poetin feliciteerde de omroep met de volgende toespraak: Geachte dames en heren, collega's, vrienden! Ik ben erg blij u te mogen verwelkomen in deze prachtige zaal van het Bolsjoj Theater ter ere van het 20-jarig jubileum van Russia Today. Vandaag feliciteer ik iedereen die bij de zender heeft gewerkt en nog steeds werkt, en natuurlijk Margarita Simonjan, uw bazin en langjarige hoofdredactrice. Beste Margarita, we weten allemaal, en iedereen in dit team weet heel goed, welke moeilijke periode u en uw gezin momenteel doormaken. Maar op het werk toont u altijd moed en standvastigheid. Ik ben ervan overtuigd dat u ook nu weer alles zult overwinnen. M. Simonjan:((Margarita Simonjan moest enkele weken geleden een zware borstoperatie ondergaan en kort daarna overleed haar echtgenoot, Tigran Keosajan)) Bedankt. Beloofd. Poetin: Je vrienden, je collega's, zijn in gedachten altijd bij je geweest en zullen altijd bij je blijven. In 20 jaar tijd is er veel gebeurd in de mediawereld, er is een heel tijdperk voorbijgegaan. Ook de zender Russia Today heeft zich ontwikkeld van een idee tot een wereldwijd gerenommeerd merk dat vandaag de dag overal ter wereld bekend is. Ik wil uw actieve, creatieve en hechte team bedanken voor hun hoge professionaliteit, toewijding aan het vak en plichtsbesef. Voor het feit dat u moedig, toegewijd en volhardend opkomt voor de waarheid in de mondiale informatiesfeer. We herinneren ons nog goed hoe de toonaangevende westerse media in het begin van de jaren 2000 misbruik maakten van hun monopoliepositie. En vaak, of beter gezegd, bijna altijd, brachten ze onder het mom van objectief nieuws alles naar buiten wat ze wilden, in een poging om in de hoofden en harten van miljoenen mensen niet alleen nieuwe regels te introduceren, maar zelfs een nieuwe beschaving, gebaseerd op valse morele waarden. Het is nog steeds schokkend dat terroristen die gijzelaars namen en dodelijke aanslagen pleegden in onze steden, scholen en ziekenhuizen, op bekende westerse zenders ‘opstandelingen’ genoemd worden, in de hoop dat de wereld sympathie zou voelen voor deze schurken en kindermoordenaars. Het was toen moeilijk voor ons om de waarheid te verdedigen en een authentiek beeld van de gebeurtenissen te geven, omdat we buiten ons land geen krachtige stem hadden. Ik wil benadrukken dat de soevereiniteit van Rusland, waarvoor we hebben gestreden, blijven strijden en altijd zullen blijven strijden, onder meer afhangt van ons vermogen om objectieve, onbevooroordeelde informatie over te brengen aan mensen over de hele wereld. Daarom moest RT er komen, en dat gebeurde twintig jaar geleden. Het bedrijf stond voor een moeilijke taak: het werk op een kwalitatief nieuw inhoudelijk en technologisch niveau brengen. Ik ben oprecht blij dat wij, dat jullie, daarin geslaagd zijn. En met glans: miljoenen mensen in verschillende landen vertrouwen jullie. Bovendien bleek er een enorme vraag te zijn naar nieuws dat zich onderscheidt van de afgezaagde propaganda die, eerlijk gezegd, weinig verschilt van de bekende propaganda uit de Sovjettijd, die velen in deze zaal nog goed kennen. Ze werken haast op dezelfde manier. Daarom denk ik dat echte professionals, onder meer uit de VS, Europa en alle andere continenten, met u wilden samenwerken. En niet alleen samenwerken, maar ook echt werken. Niet alleen vanwege het geld natuurlijk, maar vooral omdat u deze mensen de kans hebt gegeven om hun standpunt kenbaar te maken en dit standpunt aan miljoenen mensen over te brengen. Daarom zagen we onder de presentatoren van RT de legendarische oprichter van WikiLeaks, Julian Assange, de wereldberoemde televisiepersoonlijkheid Larry King, de president van Ecuador, Rafael Correa, en vele, vele anderen. U werd snel populair en invloedrijk. Als gevolg daarvan werden uw concurrenten gewoon jaloers op u, en soms, naar mijn mening, niet alleen jaloers, maar ook bang. En dat is een duidelijk teken dat u een stap vooruit loopt en zelf de informatieve agenda bepaalt, dat u belangrijk en zinvol werk verricht. En toen u zich ten volle liet gelden, lieten diezelfde concurrenten en de zogenaamde heersende elites achter hen hun ware gezicht zien. Margarita vertelde daar zojuist over. Ze vertelt me regelmatig hoe ze u op buitenlandse podia hebben geprobeerd en nog steeds proberen weg te drukken. Jarenlang hebben ze gepreekt hoe we volgens hun moesten leven, hoe media zouden moeten werken, wat echte democratie inhield en wat de ware vrijheid van meningsuiting voorstelde, en ze hebben getracht ons te overtuigen van het belang van concurrentie, pluralisme van meningen, enzovoort. Maar wat deden deze ‘mentoren’ toen RT verscheen en honderden miljoenen mensen begonnen te kijken naar een zender die een nieuwe andersluidende interpretatie aan de feiten gaf? De reactie van deze elites, die ik al noemde, was primitief en rechtlijnig: verbieden, afschaffen, blokkeren. Weet u, toen ik nog directeur was van de Federale Veiligheidsdienst in Rusland, probeerde ik zelfs in een instantie als de FSB al om een dergelijke werkwijze af te schaffen. Ik zei dat we subtieler moesten werken, dat we moesten overtuigen, dat we bedreigingen met andere middelen moesten aanpakken, en niet met wat we in de Sovjettijd ‘grijpen en niet meer loslaten’ noemden. Nu zien we dat dit helaas precies is wat er gebeurt in de informatiesfeer met betrekking tot u en uw zender. Het is heel eenvoudig om iemand te beschuldigen van ‘propaganda’ en ‘desinformatie’, van ‘inmenging’ in interne aangelegenheden. Maar u hebt niets opgedrongen, u hebt alleen een alternatief, waarheidsgetrouw standpunt aangeboden. En daarmee hebt u ook het recht op vrije keuze van uw kijkers en luisteraars verdedigd. Maar alleen al het bestaan van die keuze werd door uw "collega's" als een bedreiging gezien. Gedurende de jaren dat RT zich ontwikkelde, hebben jullie oprecht geprobeerd om een echte relatie met het publiek op te bouwen, en dat is jullie ook gelukt. Maar aan elk monopolie komt vroeg of laat onvermijdelijk een einde, ongeacht hoeveel degenen die deze monopolies in stand houden, betalen voor hun pogingen om deze te behouden. In de huidige multipolaire wereld, die steeds meer aan kracht wint, is intolerantie ten opzichte van elke soevereine en onafhankelijke gedachte niet alleen een anachronisme, maar ook een enorme belemmering voor de ontwikkeling van wederzijds begrip en vertrouwen tussen volkeren, iets wat we allemaal nodig hebben. En deze belemmering zal, net als alle andere belemmeringen, ongetwijfeld verdwijnen. Het kan niet anders. Al twee decennia lang horen we, mede dankzij RT, een heel scala aan stemmen uit de hele wereld. Inwoners van Azië, Afrika en Latijns-Amerika spreken nu met uw hulp zonder zich iets aan te trekken van de goedkeuring van voormalige koloniale mogendheden en voormalige koloniale autoriteiten. Het is heel belangrijk dat RT zijn platform ter beschikking stelt aan journalisten, wetenschappers en experts uit de hele wereld. En het belangrijkste is dat mensen met verschillende opvattingen, overtuigingen en nationaliteiten, ondanks verboden en technische belemmeringen, RT blijven kijken en uw sociale netwerken blijven lezen. Zelfs vertegenwoordigers van de westerse elites erkennen dat Russia Today een groter publiek heeft dan hun eigen televisiezenders. Alleen al vorig jaar bereikte het totale aantal views van de projecten van de zender op sociale media bijna 24 miljard, en het totale publiek van RT op betaalde televisieplatforms bedraagt bijna een miljard kijkers. Deze cijfers laten ons erop vertrouwen dat deze ontwikkeling zich ook in de toekomst zal voortzetten. Het is duidelijk waarom: zowel in Europa als in de VS en ook in andere contreien willen de mensen hun nationale cultuur en de herinneringen van vroegere generaties behouden, en verzetten ze zich tegen sociale ongelijkheid, de teloorgang van het gezin en aanvallen op de onschuld van kinderen. Dit alles sluit aan bij het standpunt van Rusland ten aanzien van deze kwesties, en dankzij RT heeft de wereld er kennis van genomen dat ons land traditionele waarden ferm verdedigt en een steunpilaar ervan is in het hedendaagse leven, dat vol tegenstrijdigheden, conflicten en uitdagingen is. Daarbij discrimineren we niemand, verbieden we niets, ook niet op de gebieden waarover ik heb gesproken. We proberen gewoon ons standpunt, onze visie op de moderne wereld en de toekomst te verdedigen. Ik ben ervan overtuigd dat deze verwantschap in opvattingen mensen op verschillende continenten helpt om in zichzelf, in hun krachten en mogelijkheden te geloven. De bijdrage van Russia Today aan onze gezamenlijke strijd voor een rechtvaardigere, duurzame multipolaire wereldorde, voor het behoud van de diversiteit van beschavingen en voor de vereniging van steeds meer landen, mensen en volkeren rond deze creatieve ideeën kan niet worden overschat. Ik wil benadrukken dat jullie zwaar en veeleisend werk verrichten op jullie gebied, voor de toekomst van ons volk en voor de toekomst van miljoenen mensen op deze planeet die streven naar echte, ware vrijheid. Beste vrienden! Journalisten, cameramensen, collega's van andere mediaprojecten van RT bevinden zich altijd in het epicentrum en in de frontlinie van de gebeurtenissen, altijd in de voorhoede – in de letterlijke en figuurlijke zin van het woord. Onverschrokkenheid en toewijding aan de waarheid zijn de belangrijkste kenmerken van de medewerkers van de zender. We hebben dat gezien in Irak, Syrië, in het hele Midden-Oosten en in andere ‘hotspots’. En nu zetten jullie deze traditie voort in het gebied waar de speciale militaire operatie plaatsvindt. Met gevaar voor eigen leven brengen jullie verslag uit over de heldendaden en prestaties van soldaten en commandanten. Er zijn veel voorbeelden van mensen die bij RT werken en trouw zijn aan hun beroep, hun vaderland en hun overtuigingen. Want zelfs buitenlanders die bij ons werken, burgers van andere landen, en dat zijn er nogal wat op de zender, helpen eveneens hun eigen land door deze ideeën te promoten onder hun eigen landgenoten, door het feit dat ze opkomen voor hun eigen ideeën en overtuigingen. Ze handelen volkomen eerlijk en open. Vlak voordat we hier binnenkwamen, op het historische podium van het Bolsjoj Theater, hebben we uw collega's ontmoet en gesproken die in het gevechtsgebied werken en films maken over de helden van de speciale militaire operatie, die hier in deze zaal aanwezig zijn. Ik zou hen graag apart willen feliciteren. Wat viel mij op? Zowel de soldaten die van het front van de speciale militaire operatie zijn gekomen als de journalisten die voor de zender werken, leken één familie, omdat ze allemaal moedige, heldhaftige mensen zijn die vechten voor hun overtuigingen. Daarin ligt de waarde van uw werk. Beste vrienden! 20 jaar is een mijlpaal in de lange geschiedenis van uw zender en uw geweldige team. De wereld verandert snel, technologieën transformeren de journalistiek: sociale netwerken bepalen het tempo, het publiek kijkt steeds vaker naar het nieuws in digitaal formaat. U gaat deze uitdagingen met succes aan, blijft moedig, open en creatief. RT heeft het belangrijkste: ervaring, een professioneel team en het vertrouwen van de kijkers. Bij RT heerst een vrijheidslievende sfeer, er werken veel jonge mensen die de toekomst zullen bepalen, dus er liggen ongetwijfeld nieuwe successen in het verschiet. Ik wens jullie toe dat jullie je blijven ontwikkelen, nieuwe concepten en nieuwe thema's blijven vinden in de felle strijd om de harten en geesten van de mensen. En om deze strijd te winnen, moeten jullie je geheime strategische, uiterst nauwkeurige intercontinentale wapen blijven gebruiken -de waarheid. De stem van de waarheid, de stem van Rusland, moet luid, zelfverzekerd en overtuigend klinken. Een fijne viering! Gefeliciteerd met de jaardag! M. Simonjan: U noemde trouwens Rafael Correa((voormalig president van Equador)) – hij is nu in deze zaal aanwezig. In deze zaal bevinden zich tevens onze vrienden, onze collega's uit alle continenten, uit een groot aantal landen, die ons zijn komen feliciteren, waaronder ook mensen op wie, volgens mij, ook hun voorvaderen trots zouden zijn geweest. Aanwezig zijn bijvoorbeeld nakomelingen van Charles de Gaulle en Bismarck((Pierre de Gaulle, de kleinzoon van Charles de Gaulle is naar Rusland verhuisd en heeft onlangs een Russisch paspoort aangevraagd. Alexander von Bismarck bevindt zich momenteel in Moskou en voert gesprekken met bekende Russen, o.a. Petr Tolstoj en Aleksander Doegin. Hij heeft een YouTube kanaal: Bismarck-Dialog – Für Diplomatie und Frieden.)), maar ook de zoon van de huidige president van Nicaragua is hiernaartoe gekomen; er zijn leden van het Europees Parlement, van wie ik niet weet wat hun zal overkomen na hun terugkeer, maar die niettemin naar ons zijn gekomen. Ik wil allen aanwezigen bedanken. Ik wil u, Vladimir Vladimirovitsj, enorm bedanken voor uw volkomen juiste opmerkingen: we werken vanuit onze overtuigingen, we verdedigen onze overtuigingen. En het is een voorrecht om niet simpelweg op de bank te blijven liggen en te mopperen, maar om te kunnen werken voor onze overtuigingen. Dat voorrecht hebben we dankzij u. Ik herinner me dat toen u mij twintig jaar geleden benoemde, het leek alsof de wereld gek was geworden en dat het belangrijkste was om mezelf niet te blameren. Het was onmogelijk voor te stellen dat dit alles ten eerste zou worden gecreëerd en ten tweede zou uitgroeien tot zo'n enorme apparaat. Ik wil in uw aanwezigheid mijn respect betuigen. Mijn respect betuigen aan de mensen die bij RT werken – dat zijn duizenden mensen die hun leven op het spel zetten. Gisteren is onze collega van het persagentschap Rossiya Segodnja omgekomen, een tweede collega verkeert in kritieke toestand en artsen vechten nu voor zijn leven. Helaas is dit nieuws dat ons dagelijks leven is gaan beheersen, het hoort bij ons beroep. Wanneer we naar de journalistieke faculteit gaan en ons diploma halen, dan weten we waar we aan beginnen. Toch blijft het natuurlijk altijd een tragedie. Wat jullie allemaal meemaken, wij, wanneer ze tegen ons strijden, zoals u terecht opmerkte, Vladimir Vladimirovich, – hier roept dat bij ons eerder een sceptische glimlach op. Het is vanzelfsprekend, want we zijn immers Russen, ook al zijn sommigen van ons Armeniërs((Simonjan heeft Armeense wortels)). We worden er sterker van, zoals dat heet((What doesn't kill you, makes you stronger)). Daarom worden we er alleen maar volhardender van. En alle sancties, de onmogelijkheid om ergens heen te reizen, om iets zelf te gaan bekijken, met iemand te communiceren – dat zijn allemaal kleinigheden voor ons in vergelijking met de ongelooflijke eer en trots om ons vaderland te dienen! Ik dank u daarvoor uit de grond van mijn hart. Ik feliciteer iedereen!      ]]> https://wakkermens.info/rt-viert-zijn-20-jarig-bestaan/feed/ 0 Kritik op de huidige manier van berichtgeving https://wakkermens.info/kritik-op-de-huidige-berichtgeving/ https://wakkermens.info/kritik-op-de-huidige-berichtgeving/#respond Mon, 29 Jul 2024 18:20:21 +0000 https://wakkermens.info/?p=62501

Ik heb de tekst van een video met Gabriele Krone-Schmalz((ik heb al eens eerder over Gabriele Krone-Schmalz geschreven, zie: De Duitse term “Putinversteher”)) uitgeschreven en vertaald, waarin ze kritiek oefent aan de huidige verslaggeving over Rusland. ((De betreffende video is vooralsnog te vinden op YouTube onder https://www.youtube.com/watch?v=BJVcB4VW_Zw. Ik ben er echter niet in geslaagd de video te downloaden, normaal gesproken lukt dat altijd. De video is zo te zien een commentaar op een video van zoom-gesprek of lezing van Gabriele Krone-Schmalz, ik was echter niet in staat het origineel te achterhalen.))
Ik denk dat we er het meest bij gebaat zijn als ik meteen de verbanden laat zien met de huidige berichtgeving, door te wijzen op patronen die mij zijn opgevallen en ook concrete voorbeelden te geven die typerend zijn. Overigens zijn deze voorbeelden bewust gekozen uit de tijd voor de Russische invasie in de Oekraïne, om heel duidelijk te laten zien dat deze eenzijdigheid niet alleen met de invasie is begonnen, en dat het probleem niet zozeer gevormd wordt door nepvideo's of vervalste fragmenten of iets dergelijks, maar door dingen die veel subtieler zijn en niet zo makkelijk te doorzien. Ik zal dit concretiseren, bijvoorbeeld wanneer belangrijke onderwerpen helemaal niet worden behandeld of wanneer belangrijke informatie voor het begrijpen van een onderwerp wordt weggelaten, of wanneer taal niet precies wordt gebruikt, onbewust, automatisch of zelfs opzettelijk. Wanneer er met twee maten wordt gemeten of zelfs maar wanneer er een andere toon wordt aangeslagen in interviews of moderaties als het over Rusland gaat, waarbij je direct kwaadaardigheid of minachting of iets dergelijks kunt voelen. Veel van wat kritiek verdient in de berichtgeving over Rusland is te soepel om het goed onder woorden te kunnen vatten, waardoor je formeel vaak reden vindt om de inhoud van wat er wordt uitgezonden te verdedigen of te rechtvaardigen. Dus in die zin is er vaak geen sprake van justitiabele klachten over programma's of iets dergelijks, maar de indruk die wordt gewekt is een heel specifieke, maar ongetwijfeld negatieve, die dan blijft hangen. Deze past bij het eerdere scheve beeld, dat zo steeds verder wordt geconsolideerd. We hebben een vast kader, een voorbereid stramien waarin nieuws uit Rusland valt, wat overigens ook duidelijk te zien is aan hoe verschillend dingen worden waargenomen in de oude en nieuwe deelstaten. De mensen in de voormalige DDR hebben een heel andere ervaringsachtergrond en hebben niet het vijandbeeld van de Sovjet-Unie of Rusland dat tijdens de Koude Oorlog in hun hoofd is gegrift, maar de mensen in het Westen wel en - zoals je ziet - kan dit gemakkelijk weer tot leven worden gewekt. Het kader van dit raster beslaat het hele scala aan onderwerpen, niet alleen politieke. De manier waarop bijvoorbeeld over een alom bekend vaccin in de testfase wordt bericht, is anders als het bedrijf dat het vaccin produceert in Rusland is gevestigd en niet in de VS of West-Europa. Soms zijn het juist de kleine dingen die effect hebben door de constante herhaling en opeenstapeling, niet in de laatste plaats door de selectie van originele Russische citaten. Ook valt op dat er politieke druk wordt opgebouwd door en in de berichtgeving op een manier, die ik volgens journalistieke principes ontoelaatbaar vind. Want journalisten zijn er niet om politiek te bedrijven, maar om politiek uit te leggen. En nog iets is opvallend, dat ondanks alle begrip voor de dwang om te verkorten en de behoefte aan oriëntatie in een steeds ingewikkelder wordende wereld, bijna alles een polariserend kader wordt geplaatst. Dingen zijn altijd "zwart of wit", "goed of slecht", “of...of” en nooit “zowel als”. Deze mechanismen spelen natuurlijk hun rol in het splijten van de samenleving, het polariseren en radicaliseren van debatten en deze simplificatie heeft fatale gevolgen om de volgende reden: ik denk dat we het er allemaal over eens kunnen zijn, dat een van de taken van journalisten in democratische systemen daarin bestaat om de mensen een basis te verschaffen om weloverwogen beslissingen te kunnen nemen. Dit heeft iets te maken met de zogenaamde verantwoordelijke burger van wie democratische samenlevingen afhankelijk zijn. Hoe dan ook, naar mijn mening zijn journalisten er niet om burgers de juiste weg te wijzen - wat dat dan ook moge zijn - en ik maak me grote zorgen als steeds meer collega's het hebben over de houding die journalisten zouden moeten aannemen. Ik zou daar heel voorzichtig mee zijn. Als het tonen van houding betekent dat wij journalisten meedogenloos alle feiten verzamelen, die we maar kunnen krijgen, zonder dingen weg te laten die niet in ons eigen persoonlijke beeld passen, dan ben ik zeker voor het tonen van houding. Als het tonen van houding betekent dat je bepaalde waarden en een zekere standvastigheid hebt, d.w.z. dat je je niet opportunistisch gedraagt en elke dag van kleur verandert, dan ben ik ook voor het tonen van houding. Maar ik ben bang dat dat niet is wat er op dit moment bedoeld wordt. Op dit moment betekent het innemen van een houding tonen veeleer het kiezen van een bepaalde kant in een meningsverschil - in mijn opvatting van journalistiek - en dat kan niet onze taak zijn in de journalistiek. Ik heb het net gehad over druk die kan en zal worden opgebouwd via berichtgeving om beleid te maken. Laten we het achtuurjournaal van 4 juli 2021 nemen en een bericht uit de VS over een hackeraanval die ertoe leidde dat supermarkten in Zweden niet meer open konden, omdat de kassasoftware niet meer bruikbaar was. De server staat in de VS en het ging over het vermoeden dat de aanval uit Rusland afkomstig was. De correspondente meldde: “Biden was erg terughoudend in zijn commentaar en dat was op dat moment ook nog zo. Pas later viel er een zekere scherpte te bespeuren. Maar op 4 juli, de dag van deze melding, zei Biden alleen dat hij vermoedde dat de aanval uit Rusland kwam en dat we het niet wisten. De tekst van het artikel van de correspondente ging toen als volgt verder: als de Amerikaanse geheime dienst zeker weet dat de Russische regering erachter zit, dan moet Biden reageren, anders verliest hij zijn geloofwaardigheid. Dit is misschien nog heel subtiel, maar het is een patroon dat keer op keer wordt herhaald en in de berichtgeving klinkt het vaak alsof de escalatie niet niet vroeg genoeg kan komen. Een zin uit een verslag van een correspondente in het ochtendprogramma van de ARD past daarbij: de EU moet meer druk opbouwen om Rusland iets te laten doen... Dit is een politieke uitspraak en geen journalistieke; het kan hoogstens gebruikt worden in een commentaar, maar het was een verslag van een verslaggever. Of elders: de druk neemt toe en deze keer kan het niet bij woorden blijven. In dit specifieke geval moet echter worden opgemerkt dat op het moment van deze journalistieke uitspraak de druk nog niet was veroorzaakt door een enkele politieke uitlating, maar alleen door de verslaggeving van de journalisten, die dan meestal de morele knuppel uit het hoenderhok halen. En dan zijn de passende politieke citaten snel gevonden. En staat de betreffende oppositie ook graag klaar om mee te doen. Dit is een terugkerend patroon dat zo vanzelfsprekend is geworden dat het nauwelijks nog wordt opgemerkt. Ik zal nog een voorbeeld geven dat me eerlijk gezegd tot op de dag van vandaag verbijstert, hoewel het dateert van 6 september 2020, maar het is nog steeds actueel. Want actueel betekend niet, wat er vandaag gebeurt, maar wat vandaag nog van belang is. Het ging over de arrestatie van Aleksej Navalny en de vraag of dit gevolgen heeft voor de aanleg van de Nord Stream 2 pijpleiding. In het ARD programma Bericht aus Berlin, was de toenmalige Duitse minister van Buitenlandse Zaken Heiko Maas te gast en hem werd deze vraag gesteld en hij antwoordde ongeveer als volgt: dat je de dingen niet door elkaar moet halen, dat je vooral moet afwachten wat het onderzoek zal uitwijzen met betrekking tot de schuldvraag. Maar de collega nam hier geen genoegen mee en ging verder, en dat is in wezen ook haar taak. In totaal ging ze drie keer verder door steeds opnieuw te vragen: maar als zou blijken dat Poetin of de Russische regering erachter zat, wat dan? En de heer Maas antwoordde uiteindelijk, hoorbaar geïrriteerd, en ik citeer letterlijk: het zou zeker verkeerd zijn om bij voorbaat uit te sluiten dat het geen invloed zou kunnen hebben op het project. Dat is precies wat hij zei. Wat gebeurde er vervolgens? Het eerste bericht in het ZDF-programma Heute Nachrichten was: dat zelfs minister van Buitenlandse Zaken Heiko Maas vraagtekens zette bij Nord Stram 2. Nee, dat zei hij niet werkelijk. Maar het ging op dezelfde manier verder, de collega van  Berlin direkt formuleerde het toen als volgt: Heiko Maas dreigde Nord Stream 2 stop te zetten. Nee, dat zei hij nu helemaal niet. Wat ik wil zeggen, is dat dit een schaamteloos voorbeeld is van hoe je kennelijk gewenste krantenkoppen in de mond legt van politieke besluitvormers, door ze in het nauw te drijven doormiddel van heel specifieke vragen. Heel populair is trouwens ook de vraag: graag heel kort, met ja of nee antwoorden. Naar mijn mening heeft dit niet veel meer te maken met kritische verslaggeving - het is stemmingmakerij en een verlangen om de escalatieschroeven aan te draaien om alles een beetje spannender te maken. Ik ben er inmiddels ook bang voor, dat mijn collega's zo handelen uit vrees dat men hen ervan zal beschuldigen, niet kritisch genoeg over dit verfoeilijke Russische regime bericht te hebben. Want bestempeld worden als een Rusland-begrijper of zelfs als een Poetin-begrijper (Putin-Versteher) is nagenoeg fataal voor je carrière. Overigens, met uitzondering van de heer Röttgen van de CDU en de toenmalige Oekraïense ambassadeur Melnik in Duitsland, waren het in eerste plaats niet de politici die op die avond vragen opwierpen over Nord Stream 2, maar de journalisten. Het volgende punt in de lijst was wanneer belangrijke informatie voor het begrijpen van een onderwerp wordt weggelaten. U herinnert zich misschien het incident in de Zwarte Zee in de straat van Kertsj in december 2018, waarbij drie Oekraïense schepen en 24 bemanningsleden in door Rusland hechtenis werden genomen. In de berichtgeving werd gesproken over Oekraïense vissersboten, in eerste instantie geen woord over het feit dat het schepen van de Oekraïense marine waren. De politieke context ontbrak volledig: vlak voor dit incident had de Oekraïense parlementslid Igor Mosejtsjoek, een nationalist en voormalig plaatsvervangend commandant van het beruchte Azov-bataljon, in het Oekraïense parlement openlijk gedreigd de nieuwe brug over de straat van Kertsj op te blazen. Er is al een zekere logica dat Rusland na deze voorgeschiedenis de Oekraïense militaire schepen die de brug naderen, van dichtbij wilde bekijken. Als deze context ontbreekt, dan wordt alleen een beeld van de onvoorspelbare Rus geschapen, die er ook niet ervoor terugdeinzen om  nietsvermoedende vissersboten, die er gewoon een beetje ronddobberen en hun werk doen, te belemmeren. Oorspronkelijke verklaringen heeft men alleen van de Oekraïense ambassadeur ingewonnen, en niet van de Russische. Met andere woorden, de Russische versie van de gebeurtenissen lijkt niet relevant te zijn voor de verslaggeving. De onderliggende betekenis is altijd: dit alles is immers toch niet echt geloofwaardig, en in de meeste gevallen, propaganda. Toen het ging om het niet verlengen van de graanovereenkomsten, nam het weglaten van belangrijke informatie vormen aan, die ik in Duitsland niet voor mogelijk had gehouden. De details leiden nu te ver, aan wie geïnteresseerd is, kan ik graag de overeenkomstige passage uit een van mijn boeken sturen. Ik weet zeker dat we dat praktisch kunnen regelen. Laten we doorgaan naar het volgende punt, wanneer taal niet precies wordt gebruikt, hetzij onbewust en automatisch, hetzij met opzet. Dit is inderdaad een waardevolle bron en loopt door alles heen. Meestal heet het dan: Dhr. XY of het land XY zegt dat... Met Rusland of Poetin wordt dat anders geformuleerd: beweert dat. Er wordt zeer zelden op een neutrale manier geformuleerd. Als het gaat over onbevestigde berichten, en het gaat over de goede, dan wordt gezegd: dit en dit is waarschijnlijk zo en zo... Bij de slechteriken, wordt in de regel het woord vermoedelijk vervangen door het woord zogenaamd. Of als bijvoorbeeld Poetin en Erdogan onderhandelen over Syrië, dan wordt dit niet onderhandelen, maar bedisselen genoemd. Poetin en Erdogan bedisselen iets in verband met Syrië. Ik heb hele hoofdstukken geschreven met de titel "dubbele standaarden" in verschillende boeken over Rusland, waarin ik dergelijke taalkundige voorbeelden heb opgesomd. Maar dubbele standaards hebben niet alleen een taalkundige component. Meten met twee maten heeft nog een extra dimensie. Een voorbeeld - in oktober 2019 viel Turkije Syrië binnen en men kon het volgende constateren: er werd, ondanks alle kritiek, gesproken over begrijpelijke veiligheidsbelangen van Turkije. Dit werd ook in verschillende interviews of geluidsopnames bevestigt. Citaat: men moet de motivatie van Turkije begrijpen, zelfs als men de actie niet goedkeurt. Ik kan me niets soortgelijks herinneren met betrekking tot Russische acties. In verband met Turkije, was er dan ook sprake van niet in overeenstemming met het internationaal recht en niet van een schending van het internationale recht. Wat Rusland betreft zijn we daar heel wat minder terughoudend, niet alleen als er sprake is van de Krim. Het is niet de verantwoordelijkheid van journalisten om de vrede te handhaven, noch de interne noch de externe. Maar het moet hen wel duidelijk zijn dat ze met hun werk kunnen bijdragen aan het in gevaar brengen van de vrede, zowel de interne als de externe. En misschien moet men dit op een vriendelijke, maar nadrukkelijke manier tegen de een of de ander herhalen. Er hangt veel te veel ervan af, vooral wat de publieke omroep betreft. We mogen niet riskeren dat deze omroep wordt afgeschaft, omdat deze hopelijk slechts tijdelijk zijn wettelijke opdracht niet nakomt.  

Biografische gegevens

[caption id="attachment_62505" align="alignright" width="270"] Interessant dat mevrouw Krone-Schmalz in al die jaren nooit haar heel herkenbare haarstijl heeft veranderd[/caption] Gabriele Krone-Schmalz studeerde Oost-Europese geschiedenis, politieke wetenschappen en Slavische studies. In 1977 verdedigde ze met succes haar doctoraat in geschiedenis en politieke wetenschappen. Sinds 1976 werkte ze voornamelijk voor verschillende radio- en televisieprogramma's van de West-Duitse radio. De overgrote meerderheid van de Duitse kijkers kent haar als correspondent voor de ARD-televisie Moscow Studio, waar ze van 1987 tot 1992 werkte en uitzendingen maakte over de ineenstorting van de Sovjet-Unie. Van 1992 tot 1997 was ze presentatrice van het programma “Kulturweltspiegel” op ARD. Sindsdien werkt ze als onafhankelijk journaliste. Sinds 2011 doceert ze de grondbeginselen van televisie- en mediakunde aan de particuliere hogeschool “School of Business and Information Technology” in Iserlohn. Gabriele Krone-Schmalz is auteur van verschillende boeken over Rusland en lid van de stuurgroep van de Petersburg Dialoog, een open discussieforum dat wederzijds begrip tussen Russische en Duitse maatschappelijke organisaties bevordert. Ze heeft felle kritiek geuit op de Duitse media, die ze beschuldigt van partijdigheid en eenzijdige berichtgeving over de annexatie van de Krim door Rusland.    ]]> https://wakkermens.info/kritik-op-de-huidige-berichtgeving/feed/ 0 De Duitse term “Putinversteher” https://wakkermens.info/de-duitse-term-putinversteher/ https://wakkermens.info/de-duitse-term-putinversteher/#respond Sat, 20 Apr 2024 11:39:55 +0000 https://wakkermens.info/?p=62344

De term "Putinversteher" is al jaren in omloop. Toen ik het begrip voor het eerst tegen kwam, was ik zo naïf te denken: "wat goed — eindelijk iemand die naar Poetin luistert en begrijpt wat hij zegt". [caption id="attachment_62346" align="alignright" width="475"] Ongekende uitwassen: de bekende zanger Filipp Kirkorov draagt een Putinversteher-ring[/caption] Maar dat was absoluut niet de strekking van het begrip. Daarmee wordt bedoelt: "iemand die door het Kremlin betaald wordt, en trouw alle aanwijzingen van Moskou volgt. Het is een begrip dat iedere discussie uitsluit en de daarmee aangeduide persoon, ondergaat alle "straffen" van de heersende Cancel-Culture. Een Putinversteher te zijn is even erg, als beschuldigt te worden van complotdenken. De term is overigens nog wijder verspreid dan ik dacht en wordt nu ook internationaal gebruikt. Deutsche Welle meldt:

Duitse term 'Poetinversteher' krijgt internationale betekenis

Het Duitse woord dat gebruikt wordt om Poetin-sympathisanten te beschrijven, heeft nu zijn eigen Engelse Wikipedia pagina. Maar wat betekent "Putinversteher" en naar wie verwijst het?
[caption id="attachment_62345" align="alignright" width="217"] De voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder wordt beschouwd als een van de bekendste "begripswerkers van Poetin".[/caption] Ook in het Russisch heeft de term ingang gevonden en heet daar "путинферште́ерство", eveneens met een eigen Wikipedia pagina. Daar vind je dan onder andere ook teksten als de bijschrift bij de foto. Een vrouw die mijn gevoelens precies (en veel beter)  weet te omschrijven, is de (voormalige) Moskou-correspondente, Gabriele Krone-Schmalz. Ik heb daarom een stuk uit een interview met haar vertaald.((https://www.youtube.com/watch?v=yzLiwWVZCOk&t=4s "Putin war in seiner ersten Amtszeit eine Chance für Europa" | artour | MDR))

Rusland begrijpen

Mevrouw Krone-Schmalz, u wordt vaak een "Putinversteherin" genoemd. Wat vindt u van deze rol? Ten eerste vind ik deze semantische omduiding van de term "begrijpen", die je in grote delen van de gepubliceerde openbare mening aantreft, heel vreemd. Mijn interpretatie van de term begrijpen, is als volgt: Dit heeft niets te maken met begrip hebben voor iets, het heeft te maken met iets überhaupt te begrijpen. Ik denk dat als je intelligent en adequaat wilt handelen, dan moet je iets eerst begrijpen. Waarom is dit debat zo emotioneel geladen? Vraagt u het maar aan degenen die zo emotioneel zijn! Maar wat denkt u, mevrouw Krone-Schmalz? Het debat is nogal verhit. Ik vind dat ongepast, ik vind het ook gevaarlijk. En in mijn boek((Gabriele Krone-Schmalz, Rusland begrijpen, uitgeverij de Blauwe Tijger. https://www.boekenbestellen.nl/boek/rusland-begrijpen/9789492161048)) heb ik geprobeerd om de samenhangen duidelijk te maken, zonder te schuimbekken en het belang te benadrukken van het begrijpen van achtergronden en contexten, niet in de zin van begrip ervoor te willen kweken, maar het gaat om het begrijpen. Ik heb ook geen enkele ambitie, om iets goed te praten. Maar ik moet begrijpen wat er aan de hand is, opdat ik verstandig kan handelen. Anders maak ik fouten. Is Poetin zo'n ergerniswekkende figuur dat dit gebeurt? Ja, kennelijk. Dat is ook mijn stelling: als hij serieus was genomen tijdens zijn eerste ambtstermijn, met de reeks signalen die hij naar het Westen stuurde, dan hadden we onszelf wellicht een hoop situaties kunnen besparen. Maar de fout was dat hij alleen werd gezien als een KGB-functionaris en dat er geen aandacht werd besteed aan wat hij in politiek opzicht deed. En dat was zeer ambitieus en zeer positief ten opzichte van het Westen tijdens zijn eerste ambtstermijn. Daar is nu niets meer van over. Het kwam van Poetin, het kwam uit Moskou in zijn eerste ambtstermijn, de vertrouwensvol uitgestoken hand, zogezegd. Je hoeft maar terug te denken aan de toespraak die hij gaf in de Bondsdag((zie daartoe onze bijdrage: Putins Bondsdag toespraak uit 2001)), met zoveel openheid, zoveel oprechtheid. Ja, er was een staande ovatie in de Bondsdag. Maar uiteindelijk werd het niet serieus genomen. De ideeën om een gemeenschappelijke economische ruimte te creëren en een gemeenschappelijke veiligheidsarchitectuur op te bouwen werden ook niet serieus genomen. Dat zou zinvol zijn geweest na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en nadat Duitsland naar elkaar toe was gegroeid. Want de veiligheidssituatie was natuurlijk anders dan daarvoor. Waarom is dit voor het Westen zo moeilijk te begrijpen? Dat is een onderwerp voor een onderzoeksproject. Ik denk dat het neerkomt op belangen die benoemd moeten worden en niet gehuld mogen worden in een humanitaire dekmantel, om ze er beter eruit te laten zien. Het heeft zeker te maken met overblijfselen uit de Koude Oorlog. De vijandbeelden zullen niet zo snel verdwijnen. En ik ben bang dat het ook te maken heeft met structurele veranderingen in de journalistiek. Alles moet sneller en sneller, het mag niets kosten en de mainstream duwt en maakt ruzie. Dit heeft niet veel meer te maken met de onderwerpen of met seriositeit en verantwoorde berichtgeving.          ]]> https://wakkermens.info/de-duitse-term-putinversteher/feed/ 0 De lammeren het zwijgen opleggen https://wakkermens.info/de-lammeren-het-zwijgen-opleggen/ https://wakkermens.info/de-lammeren-het-zwijgen-opleggen/#comments Fri, 06 Jan 2023 08:20:33 +0000 https://wakkermens.info/?p=61387

Een van onze video's die steeds weer opgeroepen wordt, is de voordracht van prof. Rainer Mausfeld, "Waarom zwijgen de lammeren?", ook bekend onder de titel: De angst van de Machtselite voor het Volk. Ik wil het nu bij de lammeren en de schapen houden en heb daarom een artikel van John Pilger vertaald. De in 1939 geboren John Pilger((https://nl.wikipedia.org/wiki/John_Pilger)) is een van de oude garde oorlogscorrespondenten, uit een tijd toen het verkondigen van de waarheid nog de voornaamste taak van de journalist was.

[begin van de vertaling]

De lammeren het zwijgen opleggen. Hoe propaganda werkt

Na 82 jaar gedompeld te zijn in een diep bad van rechtschapenheid, waaronder vooral de officiële versie over de laatste wereldoorlog, wordt het niet eens tijd dat degenen die geacht worden de geschiedschrijving recht te zetten, zich onafhankelijk verklaren en de propaganda ontleden? De noodzaak is groter dan ooit. In de jaren zeventig ontmoette ik een van Hitlers belangrijkste propagandisten, Leni Riefenstahl, wier epische films de nazi's verheerlijkten. We verbleven toevallig in dezelfde lodge in Kenia, waar ze een foto-opdracht had, want zij was aan het lot van andere vrienden van de Führer ontsnapt. Ze vertelde me dat de "patriottische boodschappen" van haar films niet ontstaan waren vanwege "bevelen van bovenaf", maar van wat zij noemde de "onderdanige leegte" van het Duitse publiek. Was dat dan inclusief de liberale, goed opgeleide bourgeoisie? vroeg ik. Ja, vooral die, antwoordde ze. Ik denk hieraan, wanneer ik rondkijk en de propaganda waarneem waardoor de westerse samenlevingen tegenwoordig worden overspoeld. Maar natuurlijk zijn wij heel nu anders dan het Duitsland van de jaren dertig. Wij leven in informatiemaatschappijen. We zijn globalisten. We zijn nog nooit zo goed op de hoogte geweest, hebben nog nooit zozeer midden in het gebeuren gestaan, waren nog nooit zo verbonden. Maar zijn we dat wel? Of leven we in een mediamaatschappij waarin de hersenspoeling verraderlijk en meedogenloos is, en de waarnemingen worden gefilterd al naar gelang de belangen en leugens van de staatsmacht en van het bedrijfsleven? De Verenigde Staten domineren de westerse media. Op één na zijn alle top tien mediabedrijven gevestigd in Noord-Amerika. Het internet en de sociale media - Google, Twitter, Facebook - zijn grotendeels in Amerikaanse handen. Tijdens mijn leven hebben de Verenigde Staten meer dan 50 regeringen, meestal democratieën, ten val gebracht of een poging daartoe gedaan. Ze hebben zich bemoeid met democratische verkiezingen in 30 landen. Ze hebben bommen gegooid op de inwoners van 30 landen, waarvan de meeste arm en weerloos waren. Men heeft geprobeerd de leiders van 50 landen te vermoorden. De VS heeft in 20 landen getracht bevrijdingsbewegingen te onderdrukken. De omvang en de schaal van dit bloedbad zijn grotendeels niet bekend geworden, niet opgemerkt; en de verantwoordelijken blijven het Anglo-Amerikaanse politieke leven domineren. In de jaren voor zijn dood in 2008 hield de toneelschrijver Harold Pinter twee buitengewone toespraken, die het stilzwijgen doorbraken.
Het Amerikaanse buitenlandse beleid", zei hij, "kan het best als volgt worden gedefinieerd: kus mijn kont of ik trap je hersens in. Zo simpel en grof is het. Het interessante eraan is dat deze handelswijze zo ongelooflijk succesvol is. Ze beschikt over de kenmerken van desinformatie, maakt gebruik van retoriek, verdraait taal op een manier die zeer overtuigend is, maar eigenlijk is dat alles niets anders dan een pak leugens. Deze propaganda is zeer succesvolle. De makers hebben het geld, ze hebben de technologie, ze hebben alle middelen om ermee weg te komen, en dat doen ze dan ook."
Bij het aanvaarden van de Nobelprijs voor Literatuur zei Pinter het volgende:
De misdaden van de Verenigde Staten zijn systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen hebben er ooit over gesproken. Je moet Amerika één ding nageven. Het land heeft wereldwijd een vrij klinische manipulatie van de macht uitgeoefend, terwijl het zich voordeed als een motor voor het algemeen welzijn. Het is een briljante, zelfs geestige, zeer succesvolle toepassing van hypnose."
Pinter was een vriend van mij en mogelijk de laatste grote politieke wijsgeer - dat wil zeggen, vóór de tijd dat afwijkende politieke meningen werden verguisd. Ik vroeg hem of de "hypnose" die hij bedoelde de "onderdanige leegte" was die Leni Riefenstahl had beschreven. 'Ja, het is hetzelfde fenomeen', antwoordde hij. 'Het betekent dat de hersenspoeling zo grondig is, dat we geprogrammeerd zijn om een pak leugens te slikken. Als we de propaganda niet herkennen, kunnen we deze als normaal beschouwen en geloven. Dat is de onderdanige leegte. In onze systemen van corporatieve democratie is oorlog een economische noodzaak, het perfecte samengaan van overheidssubsidie en particuliere winst: socialisme voor de rijken, kapitalisme voor de armen. De dag na 9/11 schoten de aandelenkoersen van de wapenindustrie omhoog. Er zat meer bloedvergieten eraan te komen, wat goed is voor de zakenwereld. Tegenwoordig hebben de meest winstgevende oorlogen een eigen handelsmerk. Ze worden 'eeuwige oorlogen' genoemd: Afghanistan, Palestina, Irak, Libië, Jemen en nu de Oekraïne. Allemaal gebaseerd op een pak leugens. Irak het meest berucht, met zijn massavernietigingswapens die niet bestonden. De vernietiging van Libië door de NAVO in 2011 werd gerechtvaardigd door een bloedbad in Benghazi dat niet heeft plaatsgevonden. Afghanistan was een handig in elkaar gezette wraakactie voor 9/11, en stond los van het Afghaanse volk. Tegenwoordig beschrijft het nieuws uit Afghanistan hoe slecht de Taliban zijn - en niet dat Joe Biden's diefstal van 7 miljard dollar van de bankreserves van het land veel leed veroorzaakt. Onlangs besteedde de National Public Radio in Washington twee uur aan Afghanistan - en 30 seconden daarvan aan de hongerende bevolking. Op haar top in Madrid in juni heeft de NAVO, die door de Verenigde Staten wordt gecontroleerd, een strategiedocument aangenomen dat het Europese continent militariseert en het vooruitzicht op oorlog met Rusland en China doet toenemen. Het bepleit "oorlogsvoering op meerdere terreinen tegen een nucleair bewapende concurrent". Met andere woorden - een nucleaire oorlog. Er staat: "De uitbreiding van de Navo is een historisch succes". Ik lees zoiets met ongeloof. Een voorbeeld van dit "historische succes" is de oorlog in Oekraïne, waarvan het nieuws meestal geen nieuws is, maar een eenzijdige litanie van chauvinisme, verdraaiing, weglating. Ik heb een aantal oorlogen verslagen en heb nog nooit een zulke alomvattende propaganda-actie meegemaakt. In februari viel Rusland Oekraïne binnen als reactie op bijna acht jaar moorden en misdadige vernietiging van de Russisch-talige regio's in de Donbass, vlak bij de Russische grens. In 2014 hadden de Verenigde Staten een staatsgreep in Kiev gesponsord, waardoor de democratisch gekozen, Russisch gezinde president van de Oekraïne werd afgezet en een opvolger werd geïnstalleerd van wie de Amerikanen hadden verkondigd dat hij hun man((Na de beruchte "Fuck the EU" uitsprak in 2014, zei Victoria Newland ook nog "Yats (Jatsenoek) is our Man")) was. De afgelopen jaren zijn in Oost-Europa, Polen, Slovenië en Tsjechië Amerikaanse 'verdedigingsraketten' geïnstalleerd, vrijwel zeker gericht op Rusland, vergezeld van valse beweringen die helemaal zijn terug te voeren op de 'belofte' van James Baker aan Gorbatsjov in februari 1990, dat de Navo nooit verder dan Duitsland zou uitbreiden. Oekraïne is de frontlijn. De NAVO heeft in feite het grensgebied bereikt waar Hitlers leger in 1941 overheen rolde, met meer dan 23 miljoen doden in de Sovjet-Unie als gevolg. Afgelopen december stelde Rusland een vergaand veiligheidsplan voor Europa voor. Dit werd in de westerse media weggewuifd, bespot of doodgezwegen. Wie heeft deze stapsgewijze vreedesvoorstellen gelezen?((Op 18 december 2021 heeft Rusland de Amerikanen een voorstel voor wederzijdse veiligheidsgaranties voorgelegd. Dit werd geïgnoreerd, Vergelijk hiertoe b.v. ons artikel: De symboliek van een oude A-Ford)) Op 24 februari dreigde de Oekraïense president Volodimir Zelenski kernwapens te ontwikkelen, tenzij Amerika de Oekraïne zou bewapenen en beschermen. Dit was de laatste druppel. Op dezelfde dag viel Rusland binnen - volgens de westerse media een niet-uitgelokte daad, typisch voor de aangeboren wreedheid van de Russen. De geschiedenis, de leugens, de vredesvoorstellen, de plechtige afspraken over Donbass in Minsk telden niets meer. Op 25 april vloog de Amerikaanse minister van Defensie, generaal Lloyd Austin, naar Kiev en bevestigde dat het Amerika's doel was de Russische Federatie te vernietigen - het woord dat hij gebruikte was 'verzwakken'. Amerika had de oorlog gekregen die het wilde, gevoerd door een door Amerika gefinancierde en bewapende proxy en een vervangbare pion. Bijna niets hiervan werd aan het westerse publiek uitgelegd. De inval van Rusland in de Oekraïne is moedwillig en onvergeeflijk. Het is een misdaad om een soeverein land binnen te vallen. Er zijn geen 'maars' - behalve één. Wanneer is de huidige oorlog in Oekraïne begonnen en wie is ermee begonnen? Volgens de Verenigde Naties zijn tussen 2014 en dit jaar ongeveer 14.000 mensen gedood in de burgeroorlog van het regime in Kiev tegen de Donbass. Veel van de aanvallen werden uitgevoerd door neonazi's. Bekijk een ITV-nieuwsreportage uit mei 2014,((ITV News Europe Editor James Mates reports on a day of violence in the eastern Ukrainian city of Mariupol. https://www.youtube.com/watch?v=bQ5H9S2pv08)) van de veteraan-verslaggever James Mates, die samen met burgers in de stad Mariupol werd beschoten door het Oekraïense Azov (neonazi-)bataljon. In dezelfde maand werden tientallen Russisch-taligen levend verbrand of zijn gestikt in een vakbondsgebouw in Odessa dat werd belegerd door fascistische schurken, de volgelingen van de nazi-collaborateur en antisemitische fanaticus Stephen Bandera. De New York Times noemde deze schurken "nationalisten". "De historische missie van onze natie op dit kritieke moment," zei Andrii Biletskyj , oprichter van het Azov Bataljon, "is de Witte Rassen van de wereld te leiden in een laatste kruistocht voor hun overleving, een kruistocht tegen de door Semieten bestuurde Untermenschen."((Andrii Biletskyj is een interessant figuur en wordt ook de blanke Führer van Azov genoemd. Zie b.v. https://en.wikipedia.org/wiki/Andriy_Biletsky)) Sinds februari probeert een campagne van zelfbenoemde "nieuwsmonitors" (meestal gefinancierd door de Amerikanen en Britten met banden met regeringen) het absurde feit overeind te houden dat er in de Oekraïne geen neo-nazi's zouden bestaan. "Wegretoucheren", een term die ooit werd geassocieerd met de zuiveringen van Stalin, is het instrument geworden van de reguliere journalistiek.((Vroeger werden bijvoorbeeld tot persona non grata verklaarde hooggeplaatste personen weggeretoucheerd van officiële foto's. Ook in oorlogspropaganda werd hier wel gebruik van gemaakt. De Sovjetdictator Jozef Stalin liet in ongenade gevallen personen en politieke vijanden, zoals Trotski en Jezjov, van officiële foto's verwijderen. Ook liet hij op zijn eigen foto de littekens van pokken wegwerken. Zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Beeldmanipulatie)) In minder dan een decennium is het beeld van een 'goed' China weggeretoucheerd en is er een 'slecht' China voor in de plaats gekomen: van productieplaats voor de hele wereld tot een ontluikende nieuwe Satan. Veel van deze propaganda is afkomstig uit de VS en wordt doorgegeven via gevolmachtigden en "denktanks", zoals het beruchte Australian Strategic Policy Institute, de stem van de wapenindustrie, en door ijverige journalisten als Peter Hartcher van de Sydney Morning Herald,((https://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Hartcher)) die degenen die de Chinese invloed verspreiden bestempelde als "ratten, vliegen, muggen en mussen" en opriep tot het "uitroeien" van dit "ongedierte". In het Westen gaat het nieuws over China bijna uitsluitend over de dreiging die Peking vormt. De 400 Amerikaanse militaire bases die het grootste deel van China omsingelen, een zwaar gewapend vestingswerk dat reikt van Australië tot de Stille Oceaan en Zuidoost-Azië, Japan en Korea, zijn volledig van het scherm verdwenen. Het Japanse eiland Okinawa en het Koreaanse eiland Jeju zijn als geladen kanonnen, die gericht zijn op het industriële hart van China. Een functionaris van het Pentagon omschreef dit als de "strop van een galg". Palestina wordt al zolang ik me kan herinneren onjuist afgeschilderd. Volgens de BBC bestaat er een "conflict" van "twee narratieven". De langste, wreedste, wetteloze militaire bezetting van de huidige tijd is echter onbespreekbaar. Het noodlijdende volk van Jemen bestaat nauwelijks. Voor de media bestaan deze mensen niet eens. Terwijl de Saoedi's hun Amerikaanse clusterbommen laten vallen en Britse adviseurs samenwerken met de Saoedische officieren die de doelwitten aanwijzen, sterven meer dan een half miljoen kinderen van de honger. Deze hersenspoeling door weglating heeft een lange geschiedenis. De slachting van de Eerste Wereldoorlog werd onderdrukt door verslaggevers die geridderd werden als dank voor hun meegaandheid, maar uiteindelijk alles in hun memoires opbiechtten. In 1917 vertrouwde de redacteur van de Manchester Guardian, C.P. Scott, premier Lloyd George toe: "Als de mensen echt [de waarheid] zouden weten, zou de oorlog morgen ophouden, maar ze weten het niet en kunnen het niet weten. De weigering om mensen en gebeurtenissen zo te zien zoals mensen in andere landen deze waarnemen, is een mediavirus in het Westen, even slopend als Covid. Het is alsof we de wereld door een eenzijdige spiegel zien, waarin 'wij' de moraal en goedheid gepacht hebben, en 'zij' niet. Dit is een uitgesproken imperiale zienswijze. Historische feiten die de mensen in China en Rusland helder voor ogen staan, worden hier niet besproken noch begrepen. Vladimir Poetin is Adolf Hitler. Xi Jinping is Fu Man Chu ((De romanfiguur Fu Manchu is een stereotype van een kwaadaardig genie, en was zeker in zijn begindagen ook een personificatie voor het “gele gevaar” (Engels: Yellow Peril), een naam gegeven aan de angst en haat tegen Oosterlingen en dan met name Chinezen)). Indrukwekkende prestaties, zoals de uitroeiing van abjecte armoede in China, zijn nauwelijks bekend. Hoe pervers en min is dit wel niet? Wanneer laten we de feiten tot ons doordringen? Journalisten fabrieksmatig opleiden is niet het antwoord. De wonderbaarlijke digitale hulpmiddelen zijn een middel, maar geen doel, net zo min als de eenvingerige typemachine en de linotype-machine dat waren. De afgelopen jaren zijn enkele van de beste journalisten uit de mainstream verdwenen. 'Van het scherm verdwenen' is het woord dat gebruikt wordt. De ruimtes die ooit bestonden voor buitenbeentjes, voor journalisten die tegen de stroom ingingen, waarheidsverkondigers, zijn verdwenen. Het geval van Julian Assange is het meest schokkend. Toen Julian en WikiLeaks voor de Guardian, de New York Times en andere zelfingenomen "gezaghebbende kranten" nog lezers en prijzen konden winnen, werd hij gevierd. Toen de deep-state daar bezwaar tegen maakte, en de vernietiging van de harde schijven en de karaktermoord op Julian eiste, werd hij tot maatschappelijke vijand gebrandmerkt. Vicepresident Biden noemde hem een "hi-tech terrorist". Hillary Clinton vroeg: "Kunnen we niet gewoon een drone op hem loslaten? De daaropvolgende campagne van misbruik en belastering tegen Julian Assange - de VN-rapporteur inzake foltering noemde het " mobbing" - heeft de liberale pers tot een nieuw dieptepunt gebracht. We weten wie het zijn - ik beschouw ze als collaborateurs: als Vichy-journalisten. Wanneer zullen weer echte journalisten opstaan? Een inspirerende samizdat bestaat al op het internet: Consortium News, opgericht door de grote verslaggever Robert Parry, Max Blumenthal's Grayzone, MintPress News, Media Lens, Declassified UK, Alborada, Electronic Intifada, WSWS, ZNet, ICH, Counter Punch, Independent Australia, het werk van Chris Hedges, Patrick Lawrence, Jonathan Cook, Diana Johnstone, Caitlin Johnstone en anderen die ik hier niet zal noemen.((Omdat ik deze publicaties ook niet allemaal ken, hier een lijst met links: )) En wanneer zullen schrijvers opstaan, zoals ze dat deden tegen de opkomst van het fascisme in de jaren dertig? Wanneer zullen filmmakers opstaan, zoals ze dat deden tegen de Koude Oorlog in de jaren 1940? Wanneer zullen satirici opstaan, zoals ze dat een generatie geleden deden? Na 82 jaar gedompeld te zijn in een diep bad van rechtschapenheid, namelijk de officiële versie over de laatste wereldoorlog, wordt het niet eens tijd dat degenen die geacht worden de geschiedsschrijving recht te zetten, zich onafhankelijk verklaren en de propaganda ontleden? De noodzaak is groter dan ooit.

[einde van de vertaling]

       ]]> https://wakkermens.info/de-lammeren-het-zwijgen-opleggen/feed/ 2