Geheime diensten | Wakkermens

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.

Darja Doegina en de westerse pers

FZ — Tue, 30 Aug 2022 09:41:56 +0000

De aanslag op Darja Doegina trok wereldwijd veel aandacht, en je mag wel stellen dat daardoor andere belangrijke gebeurtenissen in de Russisch-Oekraïense oorlog buiten het zicht zijn geraakt. In mijn ogen doet de Oekraïne op het moment alles wat God - of beter gezegd de Geneefse conventie - verboden heeft. Rusland heeft de laatste "heldendaden" van de Oekraïne bij de VN Veiligheidsraad aangekaart, maar dat had als gewoonlijk geen resultaat. Om een paar voorbeelden te noemen:

De Oekraïense strijdkrachten beschieten/bombarderen nu al jaren de civiele infrastructuur van de LDNR (en probeerden het water van het Krim-schiereiland af te snijden).
De Oekraïners hebben herhaaldelijk geprobeerd nucleaire en chemische installaties aan te vallen.
Het regime in Kiev heeft ook herhaaldelijk het civiele elektriciteitsnet aangevallen.
Speciale fascistische troepen hebben talrijke moordaanslagen gepleegd in de LNR en zij hebben zelfs geprobeerd dit te doen op de Krim en in Rusland (zoals het geval van Doegina bewijst).
De meeste Russische krijgsgevangenen zijn systematisch gemarteld en vermoord.
Russische militairen zijn het doelwit geweest van chemische aanvallen
De Oekraïense troepen hebben ook honderden (zo niet meer) Oekraïense soldaten gedood die weigerden om als kanonnenvoer te dienen en tegen de Russen te vechten in hopeloze, suïcidale, aanvallen.
De Oekraïense strijdkrachten verscholen zich systematisch achter burgers in scholen, winkelcentra, ziekenhuizen en zelfs kleuterscholen.
Oekraïense politici hebben herhaaldelijk naar het Russische volk verwezen als "submensen" "varkenshonden" "biomateriaal" en zij hebben openlijk opgeroepen tot het doden van zoveel mogelijk Russen (ook onder de burgerbevolking). De Oekraïense terreur eenheden (Azov, Aidar etc.) hebben massaal gebruik gemaakt van verboden clustermunitie, waaronder clustermunitie met illegale antipersoonsmijnen die tientallen burgers hebben verminkt.((Deze lijst is afkomstig uit The Saker, al deze daden gelden volgens de Geneefse conventie als oorlogsmisdaden))

Rusland beschouwt de moord op journaliste Darja Doegina als staatsterreur. Alle bovengenoemde daden hebben geen militair nut en dienen alleen ertoe om vrees te verspreiden en worden misschien uitgevoerd in de hoop de Russen tot ondoordachte daden te verleiden. Kiev zou niets liever willen dan dat de NAVO ingrijpt en bij de oorlog betrokken zou raken. Alles wijst erop dat zowel de NAVO als Rusland er vooralsnog alles aan doen een directe confrontatie te vermijden. Het is niet langer te ontkennen dat de Oekraïne aan de verliezende hand is, en deze terreurdaden moeten dit feit verdoezelen.

Forum voor Democratie gaf onmiddellijk na de aanslag het onderstaande commentaar af: De bom die Daria Doegina (29) zaterdagavond om het leven bracht, was bedoeld voor haar vader, Alexander Doegin, een Russische filosoof en politiek commentator. Geen rouw Het AD kopt triomfantelijk dat de moord op de dochter van 'ultranationalist' Doegin de Russen nerveus maakt. NU.nl heeft het over de dochter van 'Poetin-fluisteraar' Doegin en volgens NRC wordt Daria’s vader 'vaak omschreven als 'fascistische Kremlin-ideoloog''. De toon in de Nederlandse pers omtrent de aanslag is eerder rechtvaardigend dan geschokt. Om de dood van de jonge vrouw wordt in ieder geval niet gerouwd. Ze was immers ook 'voorstander' van de Russische inval. Aanval op andersdenkenden De reden dat we u hierover berichten is omdat de bom in feite gericht was op iedereen in Europa die een andere mening heeft over de Russisch-Oekraïense oorlog dan die door de mainstream media wordt gepresenteerd. Terrorisme is bedoeld om angst te zaaien. Het uiteindelijke doel is groter dan het maken van dodelijke slachtoffers. Dat is wat terrorisme onderscheidt van moord. Doegin is geen machtige persoon. Hij heeft nooit een hoog ambt bekleed. Hij is een man van ideeën. Het was in zijn hoedanigheid als denker dat iemand hem probeerde te vermoorden.((Forum voor Demokratie heeft onlangs een Symposium over de Oekraïne gehouden, waarbij Joost Niemöller een toesprak hield over de denkbeelden van Doegin, getiteld: Doegin tegen Brzezinski, Oost tegen West))[...]

De aanslag op Darja Doegina was natuurlijk HET grote thema in Rusland. Maar ik ben er niet geheel van overtuigd dat de bom werkelijk haar vader gold. Vermoedelijk had men gehoopt om zowel vader en dochter te doden, maar nader beschouwd is Darja Doegina - een jonge, goeduitziende, "onschuldige" vrouw het veel effectievere slachtoffer. Haar vader is weliswaar een bekende filosoof, maar feitelijk gewoon een oude knar en voor de media verder niet aantrekkelijk. Zoals het FvD ook beschreef, zijn de commentaren in de westerse pers opvallend gelijkluidend. Volgens het Zwitserse boulevardblad Blick is de aanslag ook verder niet erg, het is immers je eigen schuld als je de dochter bent van een Poetin-influisteraar en tevens ook nog een oorlogspropagandiste. Het Duitse ZDF maakte het zelfs zo bont de these te uitten dat de Russische Geheime Dienst (FSB) voor de aanslag verantwoordelijk zou zijn. (("Het was de FSB zelf." - ZDF over de moord op de Russin Daria Dugina De Duitse media hebben met hun berichtgeving over de moord op Daria Dugina voor velen een rode lijn overschreden. Op ZDF bracht de "Rusland-deskundige" Stefan Meister de ongefundeerde "these" naar voren dat de journalist was vermoord door de Russische geheime dienst FSB - de zender ZDF gaf graag zendtijd aan deze fantasie. Wat niet wordt gedaan om te voorkomen dat onder de bevolking de overtuiging ontstaat dat een "democratisch" Oekraïne achter de moord zou kunnen zitten. Wat moeten ze in de toekomst anders zeggen: wij leveren wapens aan een land dat terroristische methoden gebruikt? Nee, nee, helemaal niet. De Russen schieten alleen op zichzelf, blazen zichzelf op en gaan achter zichzelf aan. Klinkt logisch, nietwaar? https://t.me/neuesausrussland/9624)) De reden voor de FSB om tot een dergelijke daad over te gaan, zou zijn dat daardoor de bevolking nog verdergaand onderdrukt zou kunnen worden. Maar verder met de westerse pers:

"De vader van de omgekomene jonge vrouw wordt door de media en auteurs herhaaldelijk beschreven als de influisteraar of het "brein" achter de Russische president Poetin en als de bron van ideeën voor de aanval op Oekraïne."

"Onder Russische nationalisten en pro-Russische krachten in de Oekraïne veroorzaakte de aanslag afschuw. "De terroristen van het Oekraïense regime probeerden Alexander Doegin te liquideren en hebben in plaats daarvan zijn dochter opgeblazen... in de auto," schreef de leider van het separatistische bolwerk Donetsk, Denis Poesjilin, op het nieuwskanaal Telegram. Darja zal altijd in herinnering blijven - als een "echt Russisch meisje".((Let op ! het framing: Poetin-influisteraar, het brein van Poetin en de leider van het separatistische bolwerk Donetsk. Dit soort mensen hoef je dan ook niet serieus te nemen.))

De ontzetting kan waar zijn - Rusland verkeert in een staat van shock. Wellicht is de stemming in Rusland het best te vergelijken met de reacties na de moord op Kennedy - ongelovige verbazing - hoe kon dit gebeuren? Nu had Darja Doegina zeker niet de betekenis van een Kennedy, maar zij wordt nu verheven tot de status van martelares, de heilige van de Russische waarden. Poetin heeft haar postuum een medaille voor dapperheid toegekend.

Darja was bezig zich een naam als journaliste te verwerven en was vaak op de TV te zien. Zij werd o.a. bekend door reportages uit Azovstal (iets wat de Oekraïne sowieso een doorn in het oog is. Ze stond dan ook op de Mirotvorets-lijst (Vredesstichter - de dodenlijst van het regime in Kiev). Bovendien hadden ook de VS en het VK sancties tegen haar uitgesproken.

[caption id="attachment_60705" align="alignright" width="350"] VN afgevaardigde, Nebenzja toont de Mirotvorets-lijst met de tekst: gelikwideerd[/caption] "Het Russische openbaar ministerie heeft een onderzoek ingesteld en aangekondigd dat het deskundigen wil raadplegen over de omstandigheden van de moord. Russische analisten daarentegen zijn ervan overtuigd, dat zij een slachtoffer was van de Oekraïense geheime dienst.

Een aanwijzing hiervoor zou kunnen zijn, dat de Russische geheime dienst in april eveneens een aanslag met een autobom op de bekende Russische journalist Vladimir Soloviev heeft kunnen verijdelen. Deze aanslag was gepland door een slapercel in Moskou die zijn instructies had gekregen van de Oekraïense geheime dienst." ((Zie: https://www.anti-spiegel.ru/2022/junge-russische-journalistin-ermordet-steckt-die-ukraine-dahinter/.)) De volgende stellingen zijn afkomstig van de Anti-Spiegel en ingekort vertaald.

De Oekraïne ontkent natuurlijk iedere betrokkenheid: Zelenski-adviseur over de dood van Doegina

"De Oekraïne is niet toch betrokken bij moord!"

Ja, als de adviseur van Zelenski dat zegt, dan zal dat wel waar zijn....

Er zijn enkele zeer bekende journalisten in de Russischtalige wereld, bijvoorbeeld Olga Skabejeva, Vladimir Soloviev, Dmitri Kisseljov en enkele anderen. Zij worden in het Westen allemaal "propagandisten van Poetin" genoemd, terwijl niemand in het Westen het in zijn hoofd zou halen om de protagonisten van de NOS "propagandisten van de NAVO" te noemen. Wie voor de NAVO is, is een "journalist", wie tegen de NAVO is, is een "propagandist" - zo eenvoudig werkt het goed-kwaad schema van de westerse "kwaliteitsmedia". De Oekraïense president Zelenski is van mening dat het volkomen legitiem is Russische journalisten te bedreigen, zelfs doodsdreigingen zijn geoorloofd, want Rusland is immers de agressor en de Oekraïne het slachtoffer. In april, kort voordat het moordcomplot tegen Vladimir Solovjov werd ontmaskerd, kondigde Zelenski publiekelijk aan:

"Alle Skabejevas, late-night kletsers, pardon, front-lijn-leugenaars en hun superieuren in Moskou moeten goed onthouden dat ze de rest van hun leven achter tralies zullen doorbrengen, als ze tenminste het geluk hebben nog in leven te zijn..."

Er gaan geruchten dat Darja Doegina bezig was met recherches over Bellingcat, die ze binnenkort zou publiceren. De Italiaanse site Il Primato Nazionale schrijft: "In dit artikel zullen we ons concentreren op Doegina's onderzoek dat banden aan het licht heeft gebracht tussen Bellingcat, een in Nederland gevestigd "onafhankelijk internationaal collectief van onderzoekers en burgerjournalisten" en organisaties die door westerse regeringen worden gefinancierd. Vóór de bomaanslag deed Darja Doegina met name onderzoek naar de banden van een journalist van Bellingcat met de westerse inlichtingendiensten en kondigde zij aan dat zij veel materiaal had verzameld." Gelijk na de aanslag heeft een Rus met nauwe banden met Kiev verkondigd: "Dat hij verheugd was over de moord en dat er nog steeds "goede Russen" waren. En tevens dat een Russische groep die hij steunde, "ROSPARTISAN" ("Russische partizanen") genaamd, de moord had beraamd." Mogelijk dat hij gewoon zat op te scheppen, maar misschien is het waar. Wat wel vast staat is dat deze Rus, Ilja Ponomarjov, nauwe betrekkingen met o.a. Soros onderhoudt, en Soros is wederom bij Bellingcat betrokken. Dit zijn allemaal vermoedens (complottheorieën), maar verdacht is het wel.((Zie: https://www.anti-spiegel.ru/2022/von-soros-und-kiew-unterstuetzte-gruppe-steht-hinter-dem-mord-an-darja-dugina/)) Wat eveneens verdacht is dat er zo snel een schuldige is gevonden. Reeds twee dagen na de aanslag makte Rusland een video openbaar met beelden van de verdachte: Ergens doet me dat denken aan die terroristische aanslagen, waarbij de daders dan toevallig hun paspoort hebben laten liggen... [caption id="attachment_60711" align="alignright" width="350"] Commentaar FZ: Darja ziet er verrassend goed uit voor iemand die met TNT opgeblazen is.[/caption] Darja wordt in alle necrologieën als "светлый человек - een stralende persoonlijkheid" omschreven. Ze was alom geliefd en daarom is haar dood dan ook een grote schok voor velen. In de televisiestudio van Ostankino was er gelegenheid om van Darja afscheid te nemen, er kwamen honderden (duizenden) mensen erop af. Tot mijn verbazing was de lijkkist geopend. Er zijn nu zelfs geruchten in omloop, dat Darja helemaal niet is gedood en dat alles een enscenering van de Russen was om de Oekraïne weer eens van iets te kunnen beschuldigen (False Flag).

Hoe de term ‘complotdenken’ democratische controle onmogelijk maakt

rovanov — Sat, 07 May 2022 05:45:48 +0000

Dit artikel van Timo Pieters verscheen in Gezondverstand Nr. 36

De angst om beschuldigd te worden van ‘complotdenken’ maakt het voor veel Nederlanders onmogelijk om over ingrijpende machtsverschuivingen na te denken en te discussiëren. De term verwijst niet naar iets werkelijks, en is doelbewust door de Central Intelligence Agency (CIA) in het leven geroepen om twijfel in te dammen over het officiële verhaal met betrekking tot de moord op president Kennedy. Nederlandse instanties en commentatoren die de uitdrukking gebruiken zijn zich niet van deze oorsprong bewust, en blijven dus in feite CIA-instructies uitvoeren. Wij weten precies wanneer het begrip ‘complotdenken’ (conspiracy theory), met de bijbedoeling van geestesziek, in het algemene taalgebruik werd opgenomen. In 1967 stuurde de CIA een memo (nummer 1035-960) naar al haar eigen bureaus en honderden mediabedrijven en journalisten in haar wereldwijde propagandanetwerk. In deze memo kregen zij de instructie om critici van het Warren Commission Report weg te zetten als ‘complotdenkers’. De onmiddellijke aanleiding daarvoor was het een jaar daarvoor verschenen eerste boek met een vlijmscherpe analyse van de tegenstrijdigheden, onmogelijkheden, en weglatingen in dat rapport: Rush to Judgment van Mark Lane. Meerdere opiniepeilingen wezen uit dat ongeloof aan het officiële verhaal door dat boek sterk was gegroeid. Dat ongeloof is sindsdien alleen maar toegenomen, want uit recente peilingen is gebleken dat driekwart van de Amerikaanse bevolking het Warren Report niet langer serieus neemt. Het succes van dit staaltje van psychologische oorlogsvoering werd na de introductie van de term ‘complotdenken’ onmiddellijk zichtbaar door de frequentie van het gebruik ervan. Uit een studie waarbij werd gemeten hoe vaak het voorkwam op de pagina’s van de New York Times en de Washington Post voor en na de CIA-instructie, bleek dat men het in de 45 jaar ervoor slechts 50 keer tegenkwam (dus gemiddeld eens per jaar), terwijl het in de 45 jaar nadat het memo werd verstuurd, 2.630 keer in genoemde kranten werd aangetroffen (dus gemiddeld eens per week). De beïnvloeding van het opinieklimaat middels propaganda en psychologische operaties is altijd één van de kerntaken van de CIA geweest, in binnen- en buitenland. In Duitsland is aangetoond dat veel journalisten bewust of onbewust werkten voor de CIA, zoals Udo Ulfkotte in zijn boek Gekochte Journalisten heeft beschreven. Wat de CIA voor elkaar had gekregen was om van een onschuldige term, die natuurlijk beroepshalve door politierechercheurs zowel als geschiedschrijvers dagelijks werd gebruikt, een wapen te maken waarmee de overheid tegen kritiek kon worden verdedigd. In verband met de moord op president Kennedy had het een tanend succes. Maar het werd opnieuw zwaar ingezet als middel om serieuze analisten publiekelijk de mond te snoeren als zij twijfelden aan de officiële uitleg van de gebeurtenissen van 11 september 2001, met de tot schroot gereduceerde World Trade Towers in Manhattan, en een gat in het Pentagon waar geen enkel vliegtuig doorheen had kunnen vliegen. De term doet nu ook al twee jaar dienst om twijfel aangaande de voorgeschreven werkelijkheid met betrekking tot covid-19 stelselmatig de kop in te drukken. De aantijging van complotdenken kan een journalist nu de baan en het levensonderhoud kosten, en brengt de positie van zelfs hoogleraren op universiteiten in gevaar. In de VS wordt het begrip ‘complotdenken’ sinds kort gekoppeld aan de dreiging van zogenaamd ‘binnenlands terrorisme’. De FBI heeft in februari jl. een speciale eenheid opgericht om zulke complotdenkers, die gevaarlijk nepnieuws verspreiden, te achtervolgen en zo nodig in hechtenis te nemen. De grootste terreurdreiging voor de VS zou namelijk bestaan uit ‘eenlingen of kleine cellen van individuen’ die gemotiveerd zijn door grieven gebaseerd op ‘misleidende narratieven’, ‘complottheorieën’ en andere vormen van ‘mis-, dis- en malinformatie’, zo schrijft het Department of Homeland Security. Complotden ken en nepnieuws gaan vanzelfsprekend samen. Van alle Nederlandse instanties en commentatoren die de uitdrukking ‘complotdenken’ gebruiken geeft er niet één blijk van bekend te zijn met de oorsprong ervan binnen de psychologische oorlogsvoering. De instanties die verantwoordelijk zijn voor het bestrijden van desinformatie – het ministerie van BZK, de AIVD, en de NCTV – beweren bijvoorbeeld dat desinformatie (doelbewust misleidende informatie) regelmatig verspreid wordt via ‘complottheorieën’. Volgens deze instanties zijn dit ‘theorieën gebaseerd op het idee dat de elite de inwoners bedreigt’ en die voortbouwen op ‘gevoelens van miskenning en wantrouwen van maatschappelijke en politieke instituties’. Met andere woorden, kritische beoordeling van economische en politieke macht wordt hiermee gedefinieerd als doelbewust misleidende informatie, een definitie waarmee men de kritiek onschadelijk probeert te maken. Zo werd uitgeverij en videokanaal De Blauwe Tijger in oktober 2020 door de NCTV ‘een doorgeefluik voor anti-overheidspropaganda, nepnieuws en complottheorieën’ genoemd in haar Dreigingsbeeld Terrorisme. Dit is nu precies wat de CIA oorspronkelijk met de term wilde bereiken. Verschillende Nederlandse academici zijn de term ‘complotdenken’ gaan gebruiken alsof het verwijst naar een werkelijk bestaande categorie, die bestudering en verklaring verdient, iets als een primitieve volksstam met merkwaardige gewoontes. De socioloog Jaron Harambam is bijvoorbeeld gepromoveerd op een proefschrift over het fenomeen ‘complotdenken’, blijkbaar zonder te beseffen dat dit fenomeen pas 65 jaar geleden de wereld in is geholpen met de CIA als verloskundige. De filosoof Cees Zweistra schreef ook een boek over ‘complotdenken’ zonder de ontstaansgeschiedenis ervan te bekijken. Beiden volgen het voorbeeld van Amerikaanse voorgangers die lieden met allerhande merkwaardige zienswijzen, en vaak krankzinnige aannames, op één hoop gooien. Die opeenstapeling wordt dan eenduidig geanalyseerd als complotdenken. Bij beiden volgen beschrijvingen van lieden die denken dat de wereld bestuurd wordt door buitenaardse reptielen, en een vaste categorie van hen die denken dat de aarde toch plat is, en ga zo maar door. Dus Gezond Verstand wordt in dezelfde categorie ondergebracht als de buitenaardse reptielen. Harambam verklaart ‘complotdenken’ als een copingmechanisme om om te gaan met grote sociale ontwikkelingen als secularisering en digitalisering, waardoor mensen meer behoefte hebben aan betekenis en sociale verbinding. Volgens Zweistra zijn ‘complotdenkers’ een vastomlijnde groep die door gebrek aan betekenis en sociale verbanden fictieve werkelijkheden zijn gaan creëren om zich af te scheiden van de maatschappij en de werkelijkheid. Harambam heeft sympathie voor de complot denkers en komt ook in zijn lezingen en interviews met een pleidooi om naar ze te gaan luisteren. Maar geen van beiden komt ook maar in de buurt van het punt om te gaan nadenken over machtsmisbruik. Waar de populist nog geëngageerd is, en de wereld probeert te herstellen door er kritiek op te leveren, is de ‘complotdenker’ volgens Zweistra totaal losgezongen van de werkelijkheid. Hij ziet ‘complotdenken’ dan ook als een ‘kwaadaardige’ vorm van ‘sociaal terrorisme’, waar geen enkele vorm van discussie mee mogelijk is. Zweistra vindt dat de Grondwet moet worden aangepast zodat de ‘online wereld waarin ze gedijen’ ingeperkt kan worden. In het hele boek gaat hij er dus vanuit dat ‘complotdenken’ een betekenisvolle categorie is die een eenduidig waarneembaar fenomeen van de werkelijkheid vertegenwoordigt. Een zorgwekkende toepassing van de term is die binnen de psychiatrie. In het ‘Tijdschrift voor Psychiatrie’ werden complottheorieën bijvoorbeeld vergeleken met pathologische waanvoorstellingen, omdat ze beide zouden zijn gekenmerkt door ‘onjuiste, hardnekkige en soms bizarre’ overtuigingen. Er wordt dus weer vanuit gegaan dat ‘complotdenken’ iets is dat men kan vergelijken met iets anders, zoals waanvoorstellingen. Volgens het diagnostisch handboek voor psychische stoornissen DSM-5 zijn wanen ‘onjuiste’ overtuigingen die niet geaccepteerd worden door ‘andere leden van de cultuur of de subcultuur’. Door conformisme de maatstaf te maken voor geestelijke gezondheid wordt elke afwijkende gedachte een vorm van krankzinnigheid. Dit is precies de framing die de CIA ook heeft toegepast. De term ‘complotdenken’ maakt wantrouwen naar politieke en economische machtsstructuren dus maatschappelijk onacceptabel, terwijl dit wantrouwen bij tijd en wijle juist essentieel is in een democratie. Om macht te kunnen controleren moet macht worden waargenomen, en de term ‘complotdenken’ maakt bepaalde machtsstructuren voor burgers, en niet in het minst ook politici, onzichtbaar. Recherche en historici geloven natuurlijk nog wel in alledaagse en historische complotten. Het zijn slechts de complotten gesmeed door politieke en economische machthebbers die niet besproken mogen worden. Het begrip ‘complotdenken’ heeft, vanwege het intimiderende effect, in verregaande mate mensen het zwijgen opgelegd, ook wanneer zij gingen beseffen met welk een misdadigheid er een wereldmachtsgreep wordt uitgevoerd. Daar is misschien door heen te breken wanneer we de term ‘complotdenker’ als een geuzennaam gaan gebruiken.

Ukraine on Fire

rovanov — Thu, 17 Mar 2022 10:54:55 +0000

Indrukwekkende documentaire

Deze documentaire uit 2016 werd gemaakt door Oliver Stone. (Nederlands ondertiteld) De aangereikte en uitgebreide historische achtergrond biedt de mogelijkheid om tot een beter inzicht te komen over de actuele ontwikkelingen.

[aiovg_video id=59983]

Het bloedbad van Maidan in 2014 gaf aanleiding tot een gewelddadige opstand waarbij president Viktor Janoekovitsj werd afgezet en Rusland door de westerse media werd afgeschilderd als de grote boosdoener. Maar hoe zat het echt? "Ukraine on Fire" van Igor Lopatonok biedt een historisch perspectief van de diepe verdeeldheid in de regio, die leidden tot de Oranje Revolutie van 2004, de opstanden van 2014 en de gewelddadige omverwerping van de democratisch gekozen Janoekovitsj. Het werd door de westerse media behandeld als een volksrevolutie, maar het was in feite een staatsgreep die was geregisseerd en georganiseerd door nationalistische groeperingen en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Producer Oliver Stone heeft op sociale media aangegeven dat de documentaire rechtenvrij gedeeld mag worden door een ieder die dat wil, omdat de publieke opinie daar schreeuwend behoefte aan blijkt te hebben. Het is een indrukwekkende, zorgvuldig opgebouwde documentaire die een geheel ander licht schijnt op de gebeurtenissen in de recente historie van Oekraïne, dan het licht dat de westerse media er destijds op schenen. Dat was toen. Welke rol spelen die media nu?

Derde Wereldoorlog is al aan de gang

rovanov — Mon, 21 Feb 2022 21:29:21 +0000

De superklasse tegen de rest van ons

verscheen op 5 februari in de weekeditie van De Andere Krant

Elze van Hamelen in gesprek met de gerenomeerde journalist James Corbett Aan de hand van een metafoor van een driedimensionaal schaakspel verschaft de gelauwerde internationale onderzoeksjournalist James Corbett inzicht in hoe de geopolitiek werkt in de wereldt. “Het is geen 2D-schaakspel, op een plat bord, maar een 3D-spel, met spelers die niet bij het witte of zwarte team horen, maar wel meespelen”, aldus Corbett in een telefonisch interview met De Andere Krant. James, kun je de 3D-schaakspel-metafoor uitleggen? We kennen allemaal het 2-dimensionale schaakspel, dat wordt gespeeld op een plat bord, met witte en zwarte stukken. Het basisidee is dat er twee teams zijn, die elkaar – door het verschuiven van stukken op het 2D-bord – schaakmat proberen te zetten. In de loop der jaren zijn er ook verschillende pogingen geweest 3D schaakspellen te ontwikkelen. Die derde dimensie verandert het spel en de mogelijke zetten. Het 2D schaakbord is vaak gebruikt als metafoor voor geopolitieke dynamiek. Het grote spel van de geopolitiek is het verkrijgen van zoveel mogelijk ‘vierkantjes’ (land) op het geopolitieke schaakbord. Nu, in de 21e eeuw zien we een vergelijkbaar ‘spel’ opkomen tussen de VS en China, of de VS en Rusland. Dat is de framing die we lezen in de massamedia. Volgens mij is de dynamiek niet zo eenvoudig als die ons wordt voorgehouden. Er zijn spelers op de levels van een 3D-bord, waar we ons niet van bewust zijn, totdat we vreemde voorvallen zien, waar op een 2D-bord opeens de zwarte en witte stukken door elkaar lopen, of dat de partijen een zet maken die erg onlogisch is. We kijken dan simpelweg naar 2D, zonder ons te realiseren dat er wellicht spelers zijn die niet bij het witte of zwarte team horen, maar wel meespelen. Als je die begint mee te nemen in je analyse, krijg je een veel beter beeld van hoe geopolitiek werkelijk werkt. Het belang van het erkennen van soevereiniteit van staten wordt door Poetin en Lavrov altijd in speeches benadrukt. Maar wanneer het Covid betreft, gaat Rusland opvallend ver mee in het narratief. Als het voor een leek met een beetje nieuwsgierigheid eenvoudig is te zien dat het doorgestoken kaart is, dan moet dat bij de regering van Rusland ook bekend zijn. Als Rusland echt soeverein was, dan kon ze net als de voormalig president van Tanzania, John Magufuli, een paar papaya’s en geiten positief laten testen met de pcr, en zeggen ‘aan deze onzin doen we niet mee’. Dat is een goed voorbeeld van een moment waarop het narratief dat ons wordt voorgehouden niet lijkt te kloppen. We denken dat de leider van Rusland Poetin is. Nu begrijpen we allemaal dat president Biden niet gelijk staat aan de VS, Poetin niet aan Rusland, en Xi Jinping niet aan China. Het zijn een soort boegbeelden, die een bepaalde mate van discretionaire ruimte krijgen voor het uitvoeren van agenda’s, maar alleen wanneer ze binnen bepaalde lijnen blijven kleuren. Om te begrijpen wat er in Rusland gebeurt is het belangrijk niet alleen te kijken naar Poetin, maar bijvoorbeeld ook naar de observaties van commentatoren die berichten over de ‘St. Petersburgkliek’ en anderen in posities van financiële macht in Rusland die blijkbaar regelmatig botsen met Poetin en andere ideeën hebben over wat goed buitenlands beleid is. Ze neigen meer naar toenadering tot Europa in plaats van China, en weten hun transatlantische beleid soms door te voeren. Er zijn strijdende facties binnen Rusland, en Rusland is niet simpel één coherent team onder leiding van Poetin. Ook binnen soevereine structuren zijn er altijd verschillende facties met verschillende ideeën. Wat voor mij verhelderend was aan de metafoor van het 3D-schaakspel is dat het een supranationale laag zichtbaar maakt, die interacteert met de nationale, maar de belangen zelf hebben geen nationale focus. Het is een soort vijfde colonne. Hoe zie jij dat? Ja, dat klopt, het is een internationale kliek. Maar, ik zou niet willen zeggen dat het één groep met één agenda is. Verschillende facties werken samen én strijden onderling, afhankelijk van hun belangen. Een duidelijk voorbeeld hiervan wordt beschreven in het boek ‘Superklasse – de wereldwijde machtselite en de wereld die zij creëren’ van David Rothkopf. Voor de mensen die hem niet kennen, Rothkopf was directeur van Kissinger Associates, het adviesbureau van Henry Kissinger. Hij schreef voor het elitevakblad Foreign Policy, en is diep verankerd in de politieke netwerken in Washington. Dus hij is geen ‘complotdenker’. In zijn boek schrijft hij dat “de wereldelite in de laatste decennia veel meer macht heeft verworven dan welke andere groep op aarde dan ook. Elk van de leden van deze superklasse heeft de mogelijkheid met regelmaat de levens van miljoenen mensen in verschillende landen te beïnvloeden, en doet dat ook. Ze vergroten hun macht door de ontwikkeling van relaties met anderen in hun klasse”. Dit komt overeen met het beeld dat ik probeer te schetsen van hoe de machtsstructuur op wereldniveau er uit ziet. Volgens Rothkopf is het een klasse van ongeveer 6.000 mensen. Zij oefenen via hun bedrijven en instituties grensoverschrijdend en internationaal invloed uit op miljoenen mensen, zonder dat ze een officieel ambt bekleden. Ze horen niet bij de overheid, maar hebben vaak meer macht dan individuele naties. Wat is de interactie tussen de 2D- en 3D-laag? Bijvoorbeeld, we zien op dit moment de spanningen oplopen in de Oekraïne. In het verleden is het zo geweest dat oorlog als een nuttige afleiding wordt gezien wanneer interne spanningen te hoog oplopen, als je het vanuit 2D-schaak bekijkt. Maar vanuit 3D-perspectief is er een neiging richting centralisering van bestuur. Hoe verhouden die lagen zich tot elkaar? Die vraag krijg ik vaker: als alles gecontroleerd wordt door een superklasse die beide kanten van het conflict aanstuurt, waarom zou er dan oorlog zijn? Ik denk dat op nationaal niveau, binnen Rusland, China, of de VS, de meesten een conflict tweedimensionaal zien. De spanningen tussen die landen zijn weliswaar echt. Maar hun oprechte overtuigingen worden gemanipuleerd door de superklasse, die verschillende ‘teams’ tegen elkaar opzet. De oorlog zelf is echt, maar de aanleiding en krachten daarachter liggen anders dan het tweedimensionale verhaal. Dus de echte vraag is, wanneer komt het zo uit, dat er voor de superklasse voordeel zit in de start van een oorlog. Dat zijn momenten waarop er een grootschalige oorlog kan uitbreken. Voor een historisch voorbeeld hiervan, verwijs ik je lezers naar mijn serie over de aanloop naar de Eerste Wereldoorlog. In die zin denk ik dat er wel degelijk kans op een derde wereldoorlog is. Eigenlijk is die al aan de gang, het is een oorlog tegen ons. De superklasse tegen de rest. Neem een abonnement op de

Diplomatie of oorlog. Het Russische veiligheidsperspectief

rovanov — Wed, 16 Feb 2022 07:21:57 +0000

Dit artikel verscheen op VREDE.be

Volgens het heersende narratief zijn de spanningen rond Oekraïne te wijten aan Vladimir Poetin, een autocratische leider die zich oorlogszuchtig en onredelijk opstelt. Het vervolg van dit verhaal is dat Oekraïne het slachtoffer is van het Russische expansionisme en de NAVO zich moet voorbereiden op een mogelijke invasie.

Dat het conflict met Rusland gepersonaliseerd wordt rond de figuur van Poetin is een klassieke propagandatechniek.

Het is een belangrijke misvatting dat president Poetin het grote struikelblok vormt. Dat het conflict met Rusland rond zijn figuur gepersonaliseerd wordt heeft vooral te maken met klassieke propagandatechnieken: wij willen géén oorlog, het is de vijand die zich oorlogszuchtig opstelt. En die vijand is niet het volk, maar een leider van wie de monsterlijke kwaliteiten worden uitvergroot. Het eigen kamp wil vrede, verdedigt waarden en strijdt voor mensenrechten. Om zicht te krijgen op hoe de oorlogspropaganda zich op de spanningen rond Oekraïne heeft geënt, is het de moeite om het boek dat Anne Morelli aan de vooravond van de oorlog tegen Irak schreef (‘Elementaire principes van de oorlogspropaganda’) nog eens uit de boekenkast te halen.

[caption id="attachment_59617" align="alignright" width="350"] Amerikaanse en Russische functionarissen ontmoeten elkaar in Genève tijdens de Oekraïense spanningen
Foto Sem Janssen[/caption] De werkelijkheid is geen zwart-wit-verhaal, maar complexer en genuanceerder. Ook zonder Poetin zouden deze spanningen er zijn en wel omdat de VS in de relaties met Rusland de militaire logica altijd heeft laten primeren. Washington gebruikt de NAVO al sinds haar oprichting in 1949 voor de verdediging van de geostrategische belangen en domineert zo al decennialang de Europese veiligheidspolitiek. Met de opname van nieuwe lidstaten in Oost-Europa, die een historische angst hebben ontwikkeld voor Moskou, is de VS erin geslaagd om de NAVO, ondanks het verdwijnen van het Warschaupact (het militaire verbond van de communistische staten tijdens de Koude Oorlog) meer dan ooit een hoofdrol te laten innemen qua veiligheidsbeleid. Vooral Frankrijk en Duitsland zien dat met lede ogen aan en leveren heel wat inspanningen voor een autonome Europese militarisering, waarbij het voorzichtig schipperen is om de VS niet voor het hoofd te stoten. In de grond is de beruchte uitspraak van Lord Ismay (de eerste NAVO-Secretaris-Generaal) van aan het begin van de Koude Oorlog nog altijd geldig: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down."

“Geen aantasting van de Russische veiligheidsbelangen”

Het gaat niet om Poetin, op wiens binnenlands beleid er zonder twijfel veel aan te merken valt, maar om fundamentele Russische veiligheidsbelangen zoals die al meer dan drie decennia worden gedeeld en verdedigd door de politieke top in Moskou. Russische leiders en bij uitbreiding het gros van de politieke wereld voelden zich van bij de aanvang van het post-Koude Oorlogstijdperk misleid. Aan de vooravond van de Duitse hereniging (3 oktober 1990) was de boodschap die de toenmalige westerse politieke tenoren aan Moskou afleverden behoorlijk duidelijk: de NAVO zal niet uitbreiden. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken – die de kwestie als een van de eersten publiekelijk aankaartte - stelde dat de veranderingen in Oost-Europa en het Duitse eenwordingsproces niet in gevaar mochten worden gebracht door een “aantasting van de veiligheidsbelangen van de Sovjet-Unie” en daarom “zou de NAVO de uitbreiding naar het oosten moeten uitsluiten”. Behalve Genscher, zouden VS-President Bush, zijn minister van Buitenlandse zaken Baker en top-veiligheidsadviseur Gates (later CIA-directeur en minister van Defensie), de Franse president Mitterrand, de Britse premier Thatcher en haar opvolger Major en vele anderen Moskou in de loop van 1990-91 verzekeren dat de NAVO niet zou uitbreiden. Die beloftes werden evenwel nooit formeel in een akkoord gegoten en heel vlug gebroken. [caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Met het aantreden van President Clinton veranderde de VS van koers. Het Warschaupact en de Sovjet-Unie waren in elkaar gestuikt. Vanaf 1994 sprak de VS-president openlijk over een uitbreiding van de NAVO tot groot ongenoegen van Moskou dat verzwakt was en kampte met heel wat interne politieke en economische problemen. Toenmalig Russisch president Boris Jeltsin uitte meermaals zijn protest en bezorgde twee brieven (oktober 1993 en december 1994) aan het Witte Huis. Daarin schreef hij dat de uitbreiding van de NAVO niet alleen bij de oppositie, maar ook in gematigde kringen “opgevat zal worden als een vorm van neo-isolatie van ons land.” Een jaar later omschreef hij de eerste onderhandelingen over de uitbreiding (met Polen, Hongarije en Tsjechië) als “het begin van een nieuwe opsplitsing van Europa”. Jeltsin maakte duidelijk dat Rusland streeft naar een pan-Europees veiligheidssysteem door de (“niet-cosmetische”) versterking van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking (OVSE, waar alle NAVO- en voormalige Warschaupactlanden lid van zijn). Net als Poetin vandaag had Jeltsin het over de “ondeelbaarheid” van veiligheid, d.w.z. dat veiligheid niet kan verkregen worden ten koste van de andere partij. Die ondeelbaarheid van veiligheid, waar Rusland vandaag zo hard op hamert en die volgens het Kremlin verder wordt aangetast met de ‘open-deur’ politiek van de NAVO, is geen Russische uitvinding. De principes ervan zijn vastgelegd in de Slotakte van Helsinki (1975, waaruit de OVSE is ontsproten), het Handvest van Parijs (1990), de NAVO-Rusland Stichtingsakte (1997) en het Handvest van Europese Veiligheid (1999). Alleen ontbreken de criteria voor die ondeelbaarheid van veiligheid of zijn ze vaag geformuleerd.

De vernedering van Rusland

Jeltsin was een verzwakte president. Rusland was nog maar pas geboren uit het puin van de Sovjet-Unie en hij overleefde in 1993 een moeilijke machtsstrijd met het parlement. Vanaf 1996 was hij afhankelijk van oligarchen voor zijn politiek voortbestaan. Washington zag zich als de overwinnaar van de Koude Oorlog en had de macht om de Europese veiligheidspolitiek naar eigen wensen en belangen te organiseren. Dat de VS zijn visie op de Europese orde oplegde aan Europa en Rusland, zoals gewapenderhand zou gebeuren rond Kosovo (1999) voelde voor veel Russen, en zeker voor de latere president Vladimir Poetin, als een vernedering. De oorlog tegen Servië kwam er zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties waardoor Rusland een van zijn laatste troeven als grootmacht, het vetorecht in die Veiligheidsraad, niet kon inzetten. De NAVO voerde deze operatie uit als een ‘niet-artikel-5’ missie, dus volgens het bondgenootschap zelf niet gedekt door het NAVO-verdrag. Artikel 5 concipieerde het Atlantisch bondgenootschap in 1949 essentieel als een defensieorganisatie en bijgevolg niet als een alliantie voor het uitvoeren van interventies buiten het grondgebied. Jeltsin, die dacht dat hij met de VS verbonden was in een partnerschap, voelde zich verraden. De VS maakte hem duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

De VS maakte president Jeltsin duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

George Kennan die algemeen gezien wordt als de architect van de Koude Oorlog met zijn oproep na de Tweede Oorlog om de Sovjet-Unie "in te dammen", waarschuwde begin 1997 dat de uitbreiding van de NAVO de "meest fatale fout" zou zijn van de VS-politiek sinds het einde van de Koude Oorlog. "Een dergelijk besluit zal naar verwachting de nationalistische, antiwesterse en militaristische tendenzen in de Russische opinie aanwakkeren" met een "negatief effect op de ontwikkeling van de Russische democratie", aldus Kennan. Hij drukte zijn vrees uit dat de uitbreiding de koude oorlogssfeer in de Oost-West relaties terug zou oproepen en de Russische buitenlandse politiek in "richtingen (zal) duwen die beslist niet naar onze zin zijn".

In diplomatieke kringen was men zich m.a.w. zeer bewust wat de gevolgen zouden zijn van een NAVO-uitbreiding. Kennans voorspellingen kwamen in elk geval uit.

Poetin streefde aanvankelijk naar goede relaties

[caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Aanvankelijk ondernam Poetin - die in 2000 het presidentschap overnam - net als zijn voorganger pogingen om tot een goede verstandhouding te komen met de VS en de NAVO. Na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 deed de Russische president verschillende gestes. Om Washington te steunen in de ‘oorlog tegen de terreur’ stemde hij in – zij het met weinig enthousiasme – met de oprichting van twee militaire basissen in Centraal-Azië (Oezbekistan en Kirgizië). In 2002 sloot hij ook de resterende militaire basissen op Cuba met de boodschap dat hij hoopte op een tegengebaar (de sluiting van een radarinstallatie aan de Noors-Russische grens). In een toespraak dat jaar verklaarde Poetin dat een partnerschap met de Verenigde Staten van het grootste belang is voor Rusland, en dat terrorismebestrijding een van de belangrijkste elementen is van het buitenlandse beleid van Rusland. Hij zette zijn woorden voor een goede verstandhouding met de VS kracht bij door in 2003 de Russische troepen onverwachts terug te trekken uit Kosovo. Washington bleef evenwel verder handelen in overeenstemming met zijn status van overwinnaar en enige supermacht. Eind 2001 kondigde president Bush de terugtrekking aan van de VS uit het ABM-verdrag dat aan de VS en Rusland grote beperkingen oplegde voor de ontplooiing van een raketschild om de nucleaire balans tussen beide staten niet in gevaar te brengen. In de jaren daarop kondigde de VS aan dat het delen van een raketschild wilde opstellen in Polen en Tsjechië (later Roemenië). Het plan voorzag om in beide landen SM3-interceptoren (raketten) op te stellen. Rusland protesteerde en kondigde in 2007 aan dat het de uitvoering van het CFE-verdrag (Conventional Armed Forces in Europe), dat beperkingen oplegde aan de ontplooiing van conventionele wapensystemen, zoals tanks en artillerie, zou opschorten. De oorlog die de VS tegen Irak (2003) voerde, opnieuw zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, gooide verder olie op het vuur. Rusland veroordeelde de VS-aanval (net als Parijs en Berlijn trouwens).

NAVO breidt uit

Ondanks gemaakte beloftes en herhaald protest vanuit Moskou, breidde de NAVO in vijf rondes uit van 16 landen aan het eind van de Koude Oorlog naar 30 landen vandaag. Op de NAVO-top in Boekarest (2008) ontspon zich een discussie over de grenzen van die uitbreidingen toen de VS de procedure wilden opstarten (het Membership Action Plan) voor lidmaatschap van Oekraïne en Georgië. Frankrijk en Duitsland, maar ook België verzetten zich daartegen. Premier Fillon verklaarde toen in de Franse pers: “Frankrijk is tegen de komst van Georgië en Oekraïne in de NAVO” omdat dit “het verkeerde antwoord is op de machtsverhoudingen in Europa en tussen Europa en Rusland”. Uiteindelijk bereikten de betrokken NAVO-lidstaten een consensus. De procedure voor lidmaatschap zou niet worden geopend, maar er was wel een principiële ‘open deur’ voor beide landen die op termijn “lid zullen worden van de NAVO”. De VS duwde door, wetende dat dit verder ten koste zou gaan van de verstandhouding met Rusland. De NAVO bouwde daarop de relaties met Oekraïne uit. Sinds de Oekraïnecrisis van 2014 gaat het om aanzienlijke militaire steun, wapenleveringen en regelmatige gezamenlijke militaire manoeuvres met de gekende Russische reacties tot gevolg.

Het is Moskou er niet om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater komt.

Rusland voerde de druk op door op grote schaal troepen te ontplooien in de grensregio. Volgens Ruslandkenner David Teurtrie in het Franse maandblad le Monde Diplomatique is het Moskou er niet zozeer om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, dan wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater terecht komt, wat niet hetzelfde is.

De krachtmeting heeft absurde maar uiterst gevaarlijke proporties aangenomen, omdat de NAVO op elk vlak weigert tegemoet te komen aan Rusland, ondanks de beloftes die westerse leiders aan het eind van de Koude Oorlog maakten en ondanks het voorbehoud dat enkele Europese NAVO-lidstaten zelf maakten op die bewuste NAVO-top in Boekarest.

‘Open deur’ voor een onwaarschijnlijke uitbreiding

Bovendien is het principe van uitbreiding met Oekraïne en Georgië de komende jaren onuitvoerbaar. Beide landen zitten al jaren met zware spanningen met minderheidsgroepen en afvallige gebieden die de onafhankelijkheid uitriepen. Het is weinig waarschijnlijk dat de NAVO-lidstaten betrokken willen geraken in deze wespennesten. Na schendingen van het staakt-het-vuren viel Georgië in 2008 Zuid-Ossetië binnen. Het gebied had zich in 1990 onafhankelijk verklaard nadat de taalrechten van de regio werden ontkend. Rusland kwam militair tussenbeide en erkende vervolgens de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië. Moskou erkende meteen ook de in 1993 uitgeroepen onafhankelijkheid van de andere opstandige Georgische regio, Abchazië. Het Kremlin gaf zo ook het signaal – na de NAVO-top in Boekarest - dat de uitbreiding met Georgië een ‘rode lijn’ was. Na het verdrijven van de Oekraïense verkozen president Janoekovitsj in februari 2014, intervenieerden Russische troepen om de Autonome Republiek de Krim te bezetten met de steun van lokale milities van de Russische meerderheid op het schiereiland. Een maand later stemde een meerderheid van de kiezers in een betwist (en een door het grondwettelijk hof van Oekraïne ongeldig verklaard) referendum voor afscheuring van Oekraïne en integratie bij Rusland. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties stemde een resolutie die het referendum als ‘niet geldig’ bestempelde. Als twee dagen na de machtswissel in de hoofdstad Kiev het parlement beslist om de erkenning van het Russisch als regionale taal in te trekken komen de oostelijke provincies Donetsk en Lugansk, waar een belangrijk Russische minderheid woont, eveneens in opstand. Kiev stuurt troepen, waarop Rusland militaire steun verleent aan de opstandelingen. Ondanks een akkoord over het Staakt-het-vuren en afspraken in de Minskakkoorden (2015) om beide provincies autonomie te verlenen, komt er geen einde aan het geweld. Gezien de chronische instabiliteit van beide landen is de kans dat ze de procedure kunnen opstarten om lid te worden de komende jaren zo goed als nihil. Voor veel Europese NAVO-lidstaten is het ondenkbaar dat ze zich in een militair avontuur zouden willen begeven als gevolg van de bijstandsclausule (Artikel 5) van het NAVO-verdrag, die stelt dat als een lidstaat wordt aangevallen alle andere lidstaten het aangevallen land solidair bijstaan.

Oorlog omwille van symboliek?

Gezien de chronische instabiliteit van Georgië en Oekraïne is de kans dat ze effectief NAVO-lid worden, de komende jaren zo goed als nihil.

Het gaat dus met andere woorden over een louter symbolische strijd met als inzet de principiële open deur politiek van de NAVO (artikel 10 van het NAVO-verdrag), die evenwel moet samen gelezen worden met het principe van de ondeelbaarheid van veiligheid zoals omschreven in de eerder opgesomde akkoorden. Als het klopt dat president Poetin gevaarlijk en onberekenbaar is, dan is het bovendien veiliger om met het Kremlin tot een akkoord te komen dan een allesvernietigende nucleaire oorlog te riskeren. Volgens de Russische nucleaire doctrine behoudt Rusland zich het recht voor om kernwapens in te zetten in “het geval van agressie tegen de Russische Federatie met het gebruik van conventionele wapens wanneer het voortbestaan van de staat in gevaar komt”.

Russisch diplomatiek offensief

Midden december lanceerde Rusland, na lang diplomatiek overleg over en weer, twee documenten, een ontwerpverdrag met de VS en een ontwerpovereenkomst met de NAVO, met een hele reeks veiligheidsafspraken. Volgens beide documenten zou de NAVO zich moeten onthouden van verdere oostwaartse expansie. Ook zouden beide partijen geen troepen mogen ontplooien in andere Europese staten met terugwerkende kracht tot mei 1997. Verder zouden er geen middellange en korteafstandsraketten mogen ontplooid worden in gebieden vanaf waar ze de andere partij kunnen raken. Een ander heikel punt raakt de NAVO als nucleaire alliantie, omdat Rusland vraagt dat er geen kernraketten buiten het grondgebied van de kernwapenmachten opgesteld zouden worden, zoals nu het geval is met de kernbommen van de VS die in België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije gestationeerd staan. De VS is het enige land ter wereld met kernwapens op buitenlands grondgebied. Ook het algemene principe van de ondeelbaarheid van veiligheid staat prominent in de teksten uitgeschreven. De VS verwerpt de teksten, hoewel ze op veel punten niet onredelijk zijn. Gezien de ervaringen uit het verleden wil Rusland dat afspraken op papier worden vastgelegd. Dat Moskou daar nu mee komt aanzetten en aandringt op vlugge afspraken heeft te maken met twee cruciale momenten later dit jaar. Eind juni vindt de NAVO-top plaats waar de NAVO haar nieuwe 'Strategie 2030' wil afklokken die Rusland als een ‘systemische rivaal’ en een ‘dreiging’ voor de Euro-Atlantische regio omschrijft. Dat zou dan een ‘raison d’être’ voor de NAVO worden, vergelijkbaar met de bestaansreden van de NAVO tijdens de Koude Oorlog. Eens dit formeel is vastgelegd zal het veel moeilijker worden om te werken aan strategische stabiliteit en een ander pan-Europees veiligheidssysteem waar Rusland al jaren vragende partij voor is. Een ander cruciaal ogenblik zijn de mid-term verkiezingen in de VS, met de mogelijkheid dat de Republikeinen de meerderheid halen in zowel Senaat als Huis van Afgevaardigden, wat een akkoord met Washington ernstig kan bemoeilijken.

Moratorium op uitbreiding kan doorbraak betekenen

Een zinnetje van de VS/NAVO is voldoende om tot ontspanning te komen: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode".

Het is dus in ieders belang om vlug werk te maken van het uitwerken van een consensus. Een zinnetje in het antwoord van de VS/NAVO zou al voldoende kunnen zijn om Moskou over de streep te trekken: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode”. Met een moratorium hoeft de NAVO niet af te stappen van het principe van een ‘open deur’ en het geeft tijd om te werken aan ontspanning en vertrouwen tussen beide partijen. Het voordeel is dat er dan - als vorm van wederdienst - meer diplomatieke ruimte kan ontstaan om de problemen in Oekraïne aan te pakken.

Beide partijen kunnen hun invloed aanwenden in respectievelijk de het Donetsbekken (waar de opstandige regio’s zich bevinden) en Kiev om het conflict te demilitariseren en de Minsk-akkoorden uit te voeren. Op termijn zou een neutrale status voor Oekraïne zowel de verhoudingen met Rusland alsook de binnenlandse relaties in Oekraïne met de grote Russische minderheid ten goede kunnen komen. Na de Tweede wereldoorlog werd tussen de VS en de Sovjet-Unie overeengekomen dat Oostenrijk een neutrale staat zou worden, wat vervolgens grondwettelijk werd vastgelegd. Tot op heden heeft dat Oostenrijk zeker niet onveiliger gemaakt. Aan de andere kant kan er ook naar gestreefd worden – wat de Baltische staten en Polen ten goede zou komen - om Wit-Rusland militair neutraal te maken, zoals dat nu (nog) grondwettelijk het geval is voor Moldavië. Voorts kan de terugtrekking van militaire NAVO-infrastructuur en NAVO-troepen in Polen en de Baltische Staten parallel verlopen aan een afspraak dat Rusland hetzelfde doet in Wit-Rusland, terwijl elk kan blijven vasthouden aan het lidmaatschap van respectievelijk de NAVO en de Collectieve Veiligheidsverdragsorganisatie (met naast Wit-Rusland, Rusland, Armenië, Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan). Tot slot kan een toename van het vertrouwen ervoor zorgen dat de idee van een gemeenschappelijk veiligheidssysteem kan worden uitgewerkt en versterkt, een belangrijke voorwaarde om tot ernstige ontwapeningsakkoorden te kunnen komen die heel Europa kunnen denucleariseren. Dit is alles zou werkelijkheid kunnen worden als het diplomatiek overleg niet langer gepaard gaat met militair spierballengerol.

Wat is precies de vierde industriële revolutie?

rovanov — Mon, 27 Dec 2021 00:34:31 +0000

Terwijl de wereld de afgelopen 18 maanden in een soort verlamming van een schok heeft verkeerd, is er op de achtergrond stilletjes en onopvallend een proces aan het versnellen dat ons leven meer zal veranderen dan welke ziekte ooit zou kunnen: de Vierde Industriële Revolutie. De massale invoering van robots, het gebruik van 3D-printers en autonome voertuigen, het wereldwijde gebruik van kunstmatige intelligentie, de vooruitgang van nano- en biotechnologie, nieuwe vormen van energieopslag en quantumcomputing zijn slechts enkele van de veranderingen die op ons afkomen. Bovenal zullen het internet van de dingen en zelfreplicerende machines ervoor zorgen dat wereldwijd honderden miljoenen banen verloren gaan, zonder dat er een zinvolle vervanging voor in de plaats komt. Maar hoe moet de wereld functioneren met massale werkloosheid op een nooit eerder geziene schaal? De elites rekenen op een verdere concentratie van de macht, op de ontmanteling van alle democratische structuren en op totale controle door de invoering van programmeerbaar geld. Maar moeten wij ons laten leiden naar de toekomst die zij gepland hebben? Zijn wij overgeleverd aan de ontwikkeling of zijn er manieren om te ontsnappen aan de apocalyps van een digitale gevangenis?

Een "moet je zien" lezing!

[aiovg_video id=59180]

Vaccinatiepaspoorten – het beslissende moment

rovanov — Wed, 08 Dec 2021 09:06:58 +0000

De voorgestelde, wereldwijde uitrol van vaccinatiepaspoorten heeft niets te maken met uw gezondheid. Iedereen die tot 3 kan tellen, kan dit inzien: Zowel gevaccineerden en ongevaccineerden kunnen besmettelijk zijn. Ook kunnen zowel positief als negatief geteste personen besmettelijk zijn, immers: de test toont GEEN besmetting aan. Eerder bergt het groene vinkje een gevaar in zich, het suggereert veiligheid Vaccinatiepaspoorten zijn een Trojaans paard dat wordt gebruikt om een volledig nieuw type gesurveilleerde en gecontroleerde samenleving te creëren waarin de vrijheid die we vandaag genieten een verre herinnering zal zijn. In deze video wordt in een kwartier tijd haarfijn uitgelegd hoe we de afgelopen twee jaar in een fuik gelokt zijn. Een fuik die, onder de dekmantel van 'volksgezondheid' en met angst als wapen, uiteindelijk een eind zal maken aan vrijheid en - in feite - aan de mensheid. Het is de hoogste tijd om dit plan een halt toe te roepen!

[aiovg_video id=58991]

De Navalny sluipmoordfantasie

rovanov — Wed, 03 Nov 2021 07:34:15 +0000

Dit artikel verscheen in het tijdsschrift Gezond Verstand van 30 september 2020

De Navalny-zaak biedt het meest recente voorbeeld van de haast waarmee de gevestigde Westerse media in het gelid springen om Poetin of het Kremlin aan te klagen over iets waarvoor bewijslast ontbreekt. Het officiële verhaal dat hierover is ontstaan bevat voldoende onmogelijkheden en tegenstrijdigheden om het te zien als de zoveelste poging om met een fantasie Rusland in diskrediet te brengen. De 44-jarige Alexey Navalny mag dan de belangrijkste Russische oppositie leider heten in de westerse media, in Rusland wordt deze figuur die nooit een ambt heeft bekleed, nooit een zetel in het Russische parlement heeft gewonnen, of ook maar één zetel in een lokale overheid, en die bij opiniepeilingen op slechts een luttele 2 procent van steun bij de bevolking kan rekenen, niet erg serieus genomen. Er is dan ook geen enkele reden waarom een president, die als strateeg zijn sporen wel heeft verdiend, via een sluipmoordpoging op een activist van verwaarloosbaar belang een nieuwe golf van demonisering zou willen riskeren. Bij deze meest recente aflevering van het officiële verhaal worden wij gevraagd om heel veel ongelooflijks te geloven. Afgezien van de kardinale vraag over beweegredenen, worden we ook gevraagd om een moordpoging serieus te nemen terwijl het vliegtuig dat Navalny naar Omsk bracht een noodlanding mocht maken om zijn leven in een ziekenhuis aldaar te redden. Daarna staat een in het officiële verhaal alziend en alles controlerend Kremlin toe dat een ngo met ondoorzichtige financiering, genaamd ‘Cinema for Peace’, de te vermoorden Navalny met een privéjet naar Duitsland brengt, waar een Duits militair laboratorium van alles kan gaan beweren over de snode plannen van datzelfde Kremlin. Die Duitse beweringen draaien dan om het gevreesde novitsjok, in sommige verslagen omschreven als het meest dodelijke, en behoorlijk geheime, zenuwgaswapen in Russisch bezit. Spo- ren ervan zouden zijn gevonden op een waterfles. Maar als dat allemaal zou kloppen dan zouden Navalny, zowel als alle andere lieden die met deze fles in aanraking waren gekomen, niet langer leven. Nu is novitsjok een rekbaar iets, een klasse van chemische wapens die zijn ontworpen om in het veld te worden geïmproviseerd uit gewone huishoudelijke of industriële ingrediënten. Bij deze zaak zijn nog twee geheel andere zaken van geopolitiek gewicht gemoeid. Een ervan is dat het internationale verdrag over de controle op chemische wapens niet langer functioneert. Dit mocht al eerder worden geconstateerd toen in maart 2018 de Britse regering Rusland ervan beschuldigde de gepensioneerde, en in Cambridge woonachtige, Russische dubbelspion Sergei Skripal en zijn dochter te hebben vergiftigd met hetzelfde novitsjok. Die aanklacht kwam ook zonder enig bewijs, en met een ondersteunend verhaal dat aan zoveel kanten rammelde dat, afgaande op hun reacties, veel Britten zich bewust werden van de onbetrouwbaarheid van het officiële nieuws. Toen werden, zoals nu weer, verzoeken vanuit Moskou voor informatie waaruit het werkelijke gebruik van zenuwgas zou blijken, volkomen genegeerd. Dit betekent een schending van het internationale verdrag dat toezicht houdt op het bestaan en gebruik van chemische wapens. De in Den Haag gevestigde Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW), waarin dat toezicht wordt gecoördineerd en dat verwacht wordt uitsluitsel te geven, speelde in de Skripal-zaak een zeer dubieuze rol. Berlijn is mede-ondertekenaar van dat internationale verdrag. In het geval Navalny heeft op een vergadering van de VN Veiligheidsraad de Russische VN-gezant Vassily Nebenzia Berlijn eraan herinnerd dat in die hoedanigheid het verplicht is om aan Moskou de feiten over de toestand van de vergiftigde persoon te verstrekken. Maar Rusland kreeg te horen dat Duitsland de informatie die het beweert te hebben niet kan overhandigen omdat dit ‘Rusland in staat zou kunnen stellen te leren hoeveel de Bundeswehr weet over chemische stoffen.’ Het tweede punt , van meer onmiddellijk geopolitiek belang, betreft de Duits-Russische Nord Stream 2-pijpleiding, een project van 1240 kilometer onder de Baltische zee, dat goedkope energie aan Europa zal leveren en ook zou helpen Europa en Rusland diplomatiek dichter bij elkaar te brengen. Dit project is een kolossale doorn in het oog van Washington. Het is voor meer dan 90 procent voltooid en er blijft niet veel tijd meer over om het alsnog te staken. Met sancties die de VS in december vorig jaar introduceerde was het Nederlands-Zwitsers bedrijf Allseas gedwongen om werk aan de nog resterende 150 kilometer stop te zetten. De fantasie van de moordpoging op Navalny zou een streep kunnen zetten door iets waar een groot aantal Europese particuliere bedrijven bij elkaar zo’n 9 miljard euro in hebben gestoken; met gigantische schadeclaims als gevolg. In Duitsland heeft de politieke controverse rond de Navalny-zaak bijzonder grote proporties aangenomen. De Beierse premier Markus Soder beweert dat Nord Stream 2 omgeven zou zijn door dergelijke controverses. De oppositiepartij Groenen heeft in het parlement een krachtige oproep gedaan om Nord Stream 2 onmiddellijk te stoppen. Bondskanselier Angela Merkel wil niet dat Duitsland alleen de nek uitsteekt en heeft benadrukt dat een Europese reactie vereist is. Zij herinnerde eraan dat in verband met de Skripal-zaak, samen met de VS, meer dan 150 Russische diplomaten waren uitgezet. Dat, zo verklaarde zij, kwam ook neer op een gezamenlijke inspanning. Merkel die zelf steeds achter het Nord Stream 2-project heeft gestaan laat het nu over aan een beslissing van de Europese Unie om eventueel aan te sluiten bij Amerikaanse sancties, of deze te bestrijden. Dit artikel is van Karel van Wolferen en verscheen in het tijdsschrift Gezond Verstand van 30 september 2020 WakkerMens heeft aan de persoon van Navalny ook al uitgebreid aandacht besteed. Navalny – een vervolgverhaal Hoe gaat het eigenlijk met Navalny? Franz Ferdinand was tenminste echt dood!

Uncle Sam is terug

rovanov — Mon, 22 Mar 2021 07:18:02 +0000

Dit bericht hebben we over genomen van Uitpers Auteur: Antoine Uytterhaeghe

Waar de de laatste vier jaar twijfels waren gerezen over de betrouwbaarheid van de trans-Atlantische partner, zijn we vandaag weer terug op de oude weg. Bij het aantreden van Biden als 46ste Amerikaanse president, komt de denkpiste van een zelfstandige Europese defensie bijna beledigend over. Vandaag is het motto: samen tegen autoritaire regimes. lees ook: De VS is terug met een andere ‘America first’

Leider

De VS van Biden is dus vastbesloten om opnieuw de leiding van het Westen op te eisen. De Amerikaanse president en zijn minister van buitenlandse zaken willen dat het NAVO-bondgenootschap opnieuw als een sterk militair bolwerk wordt opgevat onder de leiding de Verenigde Staten. Trumps plannen om troepen terug te trekken uit Duitsland zullen niet worden uitgevoerd. Het is altijd de overtuiging van Berlijn geweest dat de stationering van Amerikaanse troepen in Duitsland in het belang van het Westers kamp is. Amerika is terug, is de diplomatie terug? De nieuwe regering van de VS wil met de traditionele bondgenoten schouder aan schouder samenwerken tegenover de ‘autoritaire staten’ Rusland en China, vanuit een positie van de sterkere. Dus diplomatie naar de partners toe, zal wel hoog op Bidens agenda staan. De VS wil dus terug vooraan op het wereldtoneel en maakt plannen om opnieuw als de onbetwistbare wereldleider te fungeren. En zoals voorheen zal deze strategie steunen op politieke autoriteit en militaire macht. Wat in klare taal betekent, dat de Verenigde Staten zich het recht toe-eigent in een ander land in te grijpen als gebeurtenissen Washington niet zinnen, schrijft de Carnegie Stichting, de denktank waaruit de nieuwe C IA baas is gerekruteerd. De diplomatieke wortel en de militaire stok, zou je wel denken. Men lijkt wel even te vergeten in Washington dat de VS alleen haar eigen wereldmacht kan behouden als het stabiele ‘welvarend Europa” zich als trouwe vazal in Washington blijft gedragen.

NAVO

Biden wil in zijn beleidsplan het westerse Atlantische bondgenootschap (NAVO) als bolwerk voor de ‘westerse waarden’ opnieuw kracht bij zetten. De Atlantische oriëntatie moet Washington en Brussel bij elkaar brengen om de NAVO terug perspectief te geven op militair vlak. NAVO secretaris-generaal Stoltenberg probeert als trouwe vazal bij de regeringen in Europa aan te dringen op de dringende noodzaak om de VS te seconderen. Zeker president Macron en ook wel kanselier Merkel durfden in het recente verleden al ‘s nadenken over een weg naar een strategische autonomie voor Europa. Begin februari participeerden beide leiders aan een bijeenkomst van de Frans-Duitse Defensieraad. Ze hebben het naar verluidt gehad over de militair-industriële samenwerking tussen beide landen, over de militaire missie in de Sahel, en over de NAVO. Ze pleiten voor een herziening van de strategische oriëntatie van het bondgenootschap. Macron wil de militaire capaciteiten van de EU versterken, Merkel blijft herhalen dat de NAVO en het EU veiligheidsbeleid niet tegengesteld zijn aan elkaar. Ze sluiten zich ook aan bij een voorstel van Joe Biden voor het opzetten van een Conferentie van de Democratische Staten. De NAVO zelf werkt met een expertenpanel ook aan een nieuwe visie: NAVO 2030. In voorbereidende teksten wordt letterlijk gesteld dat “Rusland de grootste dreiging vormt waarmee de NAVO in de eerstkomende tien jaar zal geconfronteerd worden”. De oostelijke flank van de NAVO moet versterkt worden met adequate militaire nucleaire middelen. De revitalisering van de ‘gedeelde’ nucleaire taken en verantwoordelijkheden binnen de NAVO is hoog nodig. Tegelijkertijd vormt China met z’n economische activiteiten en technologieën, een groeiende uitdaging die een grote impact heeft op de collectieve veiligheid van het Westen en de militaire paraatheid. Het is daarom cruciaal, aldus de experten, om de trans-Atlantische band centraal te blijven stellen en de politiek rol van de NAVO te versterken.

Vraagteken

Maar is de uitbreiding oostwaarts van de westerse politieke en militaire alliantie wel een positieve evolutie? Is de westerse bemoeienis in de verschillende dossiers, Oekraïne, Wit-Rusland en Rusland zelf, erg overtuigend? Dergelijke ambities vormen geen grondige bijdrage tot een stabiele politieke vredeshandhavende status van Europa. Een vreedzame relatie kan niet duurzaam gegarandeerd worden door een opgedrongen export van het westers neoliberaal samenlevingsmodel van groeiende ongelijkheid. De nieuwe VS minister van buitenlandse zaken, Blinken, wil een sanctieregime aanvullen met de mogelijkheid van militaire interventie. Het nieuwe leiderschap doet duidelijk beroep op beproefde beleidslijnen van politieke en militaire aanwezigheid en invloed. Is de zogenaamde humanitaire interventie terug van nooit weggeweest?

Dit bericht verscheen op Uitpers

Wordt Wakkermens nu eindelijk een gezellig roddelblad – of niet?

FZ — Fri, 19 Mar 2021 07:35:49 +0000

Harry en Meghan

Om ons te bemoeien met het reilen en zeilen van het Britse koningshuis zou toch eigenlijk beneden ons niveau moeten zijn? De familieproblemen van Harry en Meghan zijn immers hun privéaangelegenheid - ware het niet dat er wat interessante feiten over de Britse media naar buiten waren gekomen. Zelfs het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken zag zich geroepen in verband met dit interview een verklaring af te leggen en tevens zijn ongenoegen over de houding van de Britse pers tot uiting te brengen.

[begin van de vertaling]

Er zijn veel verzoeken binnengekomen om onze mening te geven over het sensationele interview van de hertog en hertogin bij CBS-televisie. Dit soort dingen interesseren ons normaal gesproken niet. Het is niet aan ons een oordeel te geven over privé-verhoudingen. Het gaat ons niets aan. Maar wij zijn zeer geïnteresseerd en bezorgd over alles wat te maken heeft met Britse propaganda en hoe de vrijheid van meningsuiting in Groot-Brittannië wordt vernietigd. En in deze context besteden wij wel aandacht aan dit interview. In de eerste plaats zijn enkele zeer specifieke, ik zal maar zeggen "gewoontes" van de Britse media zeer dubieus. Bijvoorbeeld verklaarde de Hertog van Sussex letterlijk: "Er is een soort 'ongeschreven afspraak' tussen "the firm" (het koningshuis) en de Britse tabloids. Simpel gezegd: als je als lid van de familie de ijdelheid van de journalisten streelt en zogenaamd alles met hen deelt, dan zal de pers je goed behandelen". Naar inschatting van het Ministerie van BZ wordt met "the firm" zowel het personeel van het koninklijk hof, als ook de familie van het staatshoofd zelf bedoeld - of laten we dit preciseren: het hoof van zestien staten (Antigua en Barbuda, Australië, Bahama's, Barbados, Belize, Canada, Groot-Brittannië, Grenada, Jamaica, Nieuw-Zeeland, Papoea-Nieuw-Guinea, Saint Kitts en Nevis, Saint Lucia, Salomonseilanden, Tuvalu, Saint Vincent en de Grenadines). Ik zou een paar vragen willen stellen in verband met de "onthullingen" die we in dit interview hebben gehoord. Begrijpen wij goed, dat er hier sprake is van samenspanning van een openbare instelling van Groot-Brittannië met de media - precies hetzelfde wat onze collega's in Londen anderen zo graag verwijten waneer ze zich als "voorvechters van een vrije pers" voordoen? In de loop van het gesprek geeft de hertogin van Sussex onomwonden toe dat de Britse tabloids allemaal een bepaalde rol spelen ("hun eigen standaard" hebben), zoals de geïnterviewde het uitdrukt. Dit kan nauwelijks conform zijn met het beginsel van de onpartijdigheid van de pers, zoals dit bijvoorbeeld is vastgelegd in artikel 5 van de richtlijn van de Britse toezichthouder Ofcom (en deze bepaling werd aangehaald om de tv-zender RT in juli 2019 een boete op te leggen).

[...]

En dit alles tegen de achtergrond van de enorme bedragen die door de Britse autoriteiten worden besteed aan het destabiliseren van de situatie in andere landen, met name in ons land, waarbij gebruik wordt gemaakt van zowel de westerse als de Russischtalige mediaruimte. En dan dient men ook nog de onophoudelijke voortdurende beschuldigingen van "vooringenomenheid", "ondoorzichtigheid", "ontoegankelijkheid" en "propaganda" in het achterhoofd te houden, jegens een ieder die het Mistige Albion niet aanstaat. Enerzijds bestaat er dus een heimelijke verstandhouding tussen staatsorganen en de media, anderzijds wordt iedere vertegenwoordiger van het establishment een eigen rol toebedeeld door de tabloids, en ten derde worden er rechtstreekse instructies aan deze vertegenwoordigers gegeven waarmee hun het zwijgen wordt opgelegd. En dit alles tegen de achtergrond van de enorme bedragen die door de Britse begroting worden uitgetrokken om de vrijheid van meningsuiting in andere landen te bevorderen. Onlangs heeft de Russische ambassade in het Verenigd Koninkrijk bij het Britse Ministerie van Buitenlandse Zaken en Gemenebestzaken protest aangetekend in verband met op Internet verschenen documenten met onthullingen over dit ministerie. Uit de documenten blijkt dat de Britse regering een grootschalig programma heeft opgezet om de Russischtalige mediaruimte systematisch te beïnvloeden. Verder tonen de opgedoken documenten het bestaan van propaganda-campagnes aan, die een behoorlijk destructieve uitwerking hebben. Volgens dit materiaal worden op aanwijzing van het Foreign Office in Rusland en in de buurlanden sedert enkele jaren projecten uitgevoerd ter ondersteuning van Russischtalige "onafhankelijke media", om te zorgen voor"evenwicht in de media" en nog meer van zulke mooie kreten.

[eind van de vertaling, echter niet van de Russische tekst]((Op Anti-Spiegel is de gehele verklaring te vinden, maar dan wel in het Duits))

Nu wordt het interessant: de op Internet verschenen documenten. (deze zijn dan vermoedelijk weer aan de alomtegenwoordige Russische hacker te danken, die sinds jaren de hele westerse wereld in de war stuurt) Na enig zoeken beland je bij een aantal FCDO bestanden((FCDO betekent trouwens: Foreign, Commonwealth & Development Office)) waarin het Britse beleid ten aanzien van de Russische Federatie wordt uitgestippeld.((Op deze GoogleDrive zijn enkele bestanden te vinden)) Tevens is er een artikel van Greyzone met de veelzeggende titel: Reuters, de BBC en Bellingcat namen deel aan geheime, door het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken gefinancierde programma's om "Rusland te verzwakken", zo blijkt uit uitgelekte documenten. Eens te meer wordt duidelijk dat de westerse landen, met de VS voorop, Groot Brittanië, maar ook Nederland doet hier krachtig aan mee, al sinds jaren bezig zijn met pogingen de Russischer Federatie te ontwrichten. In de VS worden dit soort plannen onder andere door de RAND Corporation gesmeed.((Vergelijk hiertoe ons artikel: RAND en de kwaadaardige omsingeling van Rusland)) Dit alles getuigt van de stelselmatige ondermijning van Rusland, of althans de pogingen daartoe. Nu is het natuurlijk niet zo dat het Westen al sinds jaren snode plannen bekokstooft, terwijl de Russen niets door hebben. Moskou is zich er pijnlijk van bewust dat de "strategie" van de VS/NAVO om Rusland in te dammen een nieuw hoogtepunt heeft bereikt. Alweer. Op 24 februari 2021, tijdens een zeer belangrijke vergadering met het bestuur van de Federale Veiligheidsraad, lichtte President Poetin dit nogmaals in een zeer duidelijke bewoordingen toe:((Pepe Escobar, Asia Times)) We zien dat het niveau van de globale problemen - zoals terrorisme, grensoverschrijdende criminaliteit, cybercriminaliteit - niet is gedaald. Met een dergelijke complexe situatie op de achtergrond, worden wij ook nog geconfronteerd met het zogenaamde indammingsbeleid van Rusland. Dit is in feite al lang bekend. Het gaat hier niet om concurrentie, die natuurlijk in internationale betrekkingen een vanzelfsprekendheid is, maar om een consequente en zeer agressieve koers die erop gericht is onze ontwikkeling te verstoren, te vertragen, problemen te veroorzaken langs onze buitengrenzen, binnenlandse instabiliteit uit te lokken, de waarden die de Russische samenleving samenhouden te ondermijnen, om Rusland uiteindelijk te verzwakken en onder extern bewind te plaatsen. We weten allemaal, dat dit in sommige landen van de post-Sovjet ruimte is gebeurd.((Заседание коллегии ФСБ России of in het Engels:)) As we nu nog in gedachten houden dat Biden onlangs gedreigd heeft Rusland voor vermeende cyberaanvallen te bestraffen,((Zie bijvoorbeeld: Biden’s awkward threat of retaliatory cyber attacks belies US uncertainty and insecurity on all things Russia of Top Biden Adviser Suggests Russia Could See U.S. Response To SolarWinds Hack Within 'Weeks')) door op zijn beurt hackers op Rusland af te sturen (Hoe noem je dat dan? Een tegen-hack, of een vergeldings-hack?), dan wordt duidelijk dat we ons midden in een informatieoorlog bevinden, waarvan het brede publiek nog niet eens gemerkt heeft dat die is begonnen.

2021 het jaar van de alternatieve media

rovanov — Sun, 10 Jan 2021 21:17:50 +0000

Om een eigen inzicht te ontwikkelen voor wat er werkelijk gaande is in de wereld, ben je aangewezen op alternatieve nieuwsbronnen. De meesten die dit lezen weten dit. In de loop van het afgelopen kalenderjaar zijn de aanvallen op de alternatieve media opgevoerd. Inmiddels wordt door het regime nagedacht over het Ministerie van Waarheid, de heersende media benutten elke gelegenheid om berichtgeving die afwijkt van de voorgeschreven waarheid, te verketteren als complottheorieën en de tech-giganten blokkeren gewoon ongewenste inhoud. 2021 wordt in vele opzichten een zeer spannend jaar. Het is voor de vrije meningsvorming alleen nog de vraag wanneer de volledige censuur een feit is.

Doe wat!

U moet zich voorstellen hoe het straks is wanneer er geen tegengeluiden meer op internet te vinden zijn. Wanneer er geen vrije, diverse berichtgeving meer rond gaat, wanneer webpagina’s met onafhankelijke opinie publicaties gewoon geblokkeerd worden. Hoe wilt u zich dan nog een eigen beeld over gebeurtenissen in de wereld maken? Dit is geen sciencefiction maar hedendaagse praktijk. Dit weekeinde werd Viruswaarheid & Vrij en Sociaal Nederland door een DDoS aanval platgelegd. Toeval? Ik denk het niet.

Steun

U hoeft Wakkermens niet te steunen, onze kosten zijn een paar tientjes hosting per jaar en vooral veel tijd. Steun cruciale platvormen, zoals bijvoorbeeld Café Weltschmerz. Die hebben hoge kosten, bereiken een groot publiek en zijn een begrip binnen de alternatieve media. Maar DOE iets! Doneer, want zonder diversiteit in de berichtgeving wordt het duister en arm. Doneer aan uw favoriete informatie bron, doe wat voor het vrije woord!

Biden of Trump?

rovanov — Tue, 17 Nov 2020 07:20:38 +0000

[caption id="attachment_55882" align="alignright" width="350"] In dit uitzonderlijke geval, zou ik voor
de olifant in de porseleinkast gaan.[/caption] Op het moment dat ik dit berichtje schrijf (15-11-2020), is er nog steeds geen officiële winnaar bij de presidentsverkiezingen in Amerika. Ook wanneer alle media Biden als overwinnaar benoemen, is dit NIET officieel en alleen als stemmingsmakerij te zien. Bij het machtigste land ter wereld, een land wat onder de dekmantel van “democratie” als exportproduct, oorlogen en vele valse vlag operaties in de wereld heeft doorgevoerd, wordt Amerika's democratie nu een karikatuur en de werkelijkheid zichtbaar. Amerika is geen democratie maar een oligarchie. Trump is een merkwaardig fenomeen. In The beauty and the beast beschreef ik al dat hij niet aan onze voorstelling van een waardig staatsman voldoet. Maar er is meer aan de hand met Trump. Trump hoort niet bij de machtselite, hij is zelfs een groot gevaar voor de Schaduw macht. In de lijn van de Clinton’s en de Obama’s, is Biden een nieuwe verpakking voor het oude product en zonder meer een lakei van deze macht achter de schermen. Dit vermeende inzicht, is voor mij genoeg om Trump te prefereren boven Biden. Nee, dit maakt mij niet tot een Trump aanhanger. Ik wil hier op enkele gebeurtenissen uit de Trump area wijzen die waarschijnlijk voor vele Wakkermens lezers, Trump in een onverwacht daglicht plaatsen. In The beauty and the beast wees ik al op de terughoudendheid van Trump met de oorlogsvoering. Logisch, een oorlog dient niet het Amerikaanse volk. (Wel de industrieel-financieel-economische elite) Kunt u zich nog aan de grove beledigingen herinneren die Trump twitterde naar Kim Jong-un, de pipo van Noord-Korea? Bij de gevaarlijke oorlogsretoriek van Trump leek een Amerikaanse invasie niet meer ver. Alle NAVO-haviken stonden likkebaardend in de startblokken, vooraan Engeland en Frankrijk. Trump verraste de wereld met de grote “vriendschap” die er plotseling tussen hem en Kim Jong-un van de een op de andere dag gegroeid was. Net zo een krankzinnige vertoning, maar het gevaar was geweken. De gehele Navo-top op het verkeerde been en schaakmat gezet. Met een vergelijkbare manoeuvre verijdelde Trump een mogelijke invasie in Venezuela. Hij sprak duidelijk zijn voorkeur uit voor Juan Guaido als “democratisch” gewilde president. Hij zou het land in as leggen. Hij benoemde de ergste neocons en oorlog-opstokers Elliott Abrams en John Bolton tot Venezuela “coördinators”. Zowel Brazilië als Colombia trokken zich terug. Een geniale zet. Door het sterk uitvergroten van het “achterlijke” optreden en gedrag van Trump in onze media, ontgaan ons vaak de resultaten die Trump boekt. Logisch, want veel van zijn resultaten zijn onwenselijk voor de Schaduw Macht en zijn daardoor niet of slechts onderbelicht in onze heersende media te vinden.

Het volgende bericht komt van Ella Ster* Een welkome aanvulling op het bovenstaande.

Biden door media uitgeroepen als winnaar en dat zou wel eens gunstig kunnen zijn

De Amerikaanse presidentsverkiezingen lijken voor Trump een verloren zaak te zijn. Joe Biden krijgt de steun van de media en internationale leiders, die zich achter zijn ‘verkiezingsoverwinning’ scharen. Maar in al zijn ‘verslagenheid’ zou Trump wel eens een grote slag kunnen slaan … De mainstream media maakten zaterdagavond 7 november 2020 bekend dat Joe Biden de Amerikaanse presidentsverkiezingen had gewonnen. Diverse regeringsleiders, waaronder de Nederlandse premier, feliciteerden Joe Biden met de overwinning. In diverse steden gingen feestende Democratische aanhangers de straten op. De angst voor het coronavirus was als sneeuw voor de zon verdwenen.

Times Square singing Kiwi by Harry Styles ❤️ pic.twitter.com/J8dTLZlF5l — ᴴ 🪐 ᴰᵂᴰ (@hesaudrey) November 8, 2020

Daar waar de Democraten vanwege besmettingsgevaar eerder hadden aangedrongen per post te willen stemmen, om zo de menigten bij stembussen te kunnen vermijden, is de angst voor besmetting na de ‘overwinning’ van Biden bij de Democratische achterban in één klap op miraculeuze wijze verdwenen.

Lees ook: Bewijzen van grootschalige verkiezingsfraude stapelen zich op De grote mediakanalen negeren nog steeds alle controverse rond de verkiezingen, inclusief de vele getuigenissen en aanwijzingen van grootschalige verkiezingsfraude. Ze presenteren Joe Biden als de president-elect en lopen vooruit op zijn komende termijn als 46e president van de Verenigde Staten. Het is echter niet aan de media om iemand tot president uit te roepen, dat is de taak van het Kiescollege. Op sommige plekken worden nog stemmen geteld of herteld. Bovendien worden de voorlopige verkiezingsuitslagen in meerdere staten betwist en voorgelegd aan lokale rechtbanken en uiteindelijk aan het Hooggerechtshof. Daarom is het nog helemaal niet zeker wie de komende president zal zijn. Als we de media mogen geloven is de zaak verloren voor de zittende president Donald Trump, maar schijn kan bedriegen. Ten eerste kan het hertellen van stemmen en het strafrechtelijk onderzoek naar verkiezingsfraude aantonen dat Trump in die staten de meeste stemmen heeft gekregen en in totaal de meerderheid van kiesmannen krijgt toegewezen. Ten tweede kan presidentskandidaat Biden vervolgd worden voor hoogverraad, als aangetoond wordt dat hij opzettelijk aan de geclaimde fraude heeft meegewerkt.

Een steekoperatie met militaire precisie

Inlichtingenexpert Steve Pieczenik beweert dat het Trump-team niet alleen op de hoogte was van de geplande verkiezingsfraude, maar deze zelfs opzettelijk heeft laten plaatsvinden, om daarmee een gepoogde coup aan te tonen. Hij spreekt van een "geavanceerde steekoperatie” (sting operation). Dat is een geheime — door justitie, inlichtingendiensten en militairen uitgevoerde operatie — met als hoofddoel de misdadigers te ontmaskeren en te arresteren, meestal tijdens het begaan van een misdaad. Gezien de fraude die er al tijdens de 2016 verkiezingen plaatsvond, is het zeer aannemelijk dat men goed voorbereid was op een herhaling van de door de Deep State beproefde methodes. Daarnaast was het duidelijk dat de peilingen, die tot de laatste weken voor de verkiezingen ten gunste waren van Joe Biden, niet te rijmen waren met het gebrek aan enthousiasme en publiek bij zijn overwegend lege rally’s.

Met mail-in stembiljetten kon men de verkiezingen stelen

Ook was het evident dat het stemmen per post (mail-in ballots) vooral gepromoot werd, omdat het veel manipuleerbaarder is dan het stemmen bij een stemlokaal waarbij men zich moet identificeren. Stembiljetten kunnen worden bijgedrukt en mensen kunnen ongevraagd geregistreerd worden, hetgeen volgens critici ook gebeurd is. Zelfs overleden mensen brachten op papier hun stem uit. Men vond onder de geregistreerde kiezers zelfs mensen die in 1900, of zelfs in 1850 geboren zijn. Door allerlei valse registraties kon men blanco stembiljetten reserveren voor Joe Biden. Het Trump-team wil nu aantonen dat deze stembiljetten voor Joe Biden zijn toegevoegd aan de legale stemmen, toen de stemlokalen in diverse staten middenin de nacht gelijktijdig stopten met tellen. Topadvocaat Sidney Powell zegt dat een algoritme in de computersoftware een tussenscore bijhield, om aan te geven hoeveel extra stemmen er nodig waren om de meerderheid te verkrijgen. Het software-systeem Dominion kon er volgens haar bovendien voor zorgen dat stemmen voor Trump veranderden in stemmen voor Biden. Deze software komt ‘toevallig’ van een bedrijf waarvan Nanci Pelosi aandeelhouder is.

Ingebouwde veiligheidsclausules

Niet voor niets staat het stemmen per post al lange tijd ter discussie; het zou niet veilig zijn. In de Verenigde Staten kan men per post geen paspoort of rijbewijs verlengen, of een social security ID aanvragen, maar men kan wel via de post stemmen. Daarom zou het wel heel naïef zijn als men geen veiligheidsclausules zou hebben ingebouwd om grootschalige fraude te voorkomen, of ten minste in kaart te brengen. Uit de oprichting van het Cybersecurity; Infrastructure Security Agency (CISA, als onderdeel van de Department of Homeland Security) en het programma , kan men afleiden dat zowel de digitale stemcomputers, als de papieren stembiljetten per post, allerlei ingebouwde beveiligingskenmerken hadden. Op de website van CISA staat dat de stembiljetten beveiligd zijn met verschillende codes en/of watermerken. Volgens Steve Pieczenik waren alle biljetten bovendien beveiligd met een kwantum systeem blockchain technologie. Hij beweert dat men precies weet hoeveel officiële biljetten er verstuurd zijn, waar ze zijn gebleven en wat er mee gebeurd is. Hij zegt dat men bovendien 20.000 militairen van de National Guard in diverse staten heeft gestationeerd, om toe te zien op eerlijke verkiezingen. De US Postal Service (USPS) registreerde in augustus 2020 het patent nr. US20200258338A1 voor een “veilig stemsysteem” per post. “Een stemsysteem kan de beveiliging van blockchain en de mail gebruiken om een betrouwbaar stemsysteem te bieden. Een geregistreerde kiezer ontvangt een computerleesbare code in de post, bevestigt zijn identiteit en bevestigt de juiste steminformatie bij een verkiezing. Het systeem scheidt kiezersidentificatie en stemmen om de anonimiteit van de stemmen te garanderen, en slaat stemmen op in een gedistribueerd grootboek in een blockchain.”

Fashion Notes: First Lady Melania Trump Votes in Gucci, Hermès Glamour. She really is a stunning woman. https://t.co/9oWlM6L3OJ — Denise Griffitts (@DeniseGriffitts) November 3, 2020

Melania Trump heeft de reputatie middels haar kleding gecodeerde boodschappen uit te zenden. Op de verkiezingsdag droeg ze een Gucci-jurk met (block)chain motief.

National Guard ziet toe op eerlijke verkiezingen

Op de website Military Times staat dat de National Guard vanaf 2 november in 16 staten minstens 3.600 troepen, in verschillende hoedanigheden heeft gemobiliseerd, ter ondersteuning van de presidentsverkiezingen. De missies variëren van assistentie bij cyberdefensie en paraat staan in geval van burgerlijke onrust na de verkiezingen. Eén van hun taken was als stembusmedewerker in de stembureaus te werken. Volgens Steve Pieczenik is de omvang van deze operatie bewust niet vooraf gecommuniceerd. In Calorado werden “Tot 10 leden van het Colorado National Guard Defensive Cyber Operations Element geactiveerd, om te helpen bij de verkiezingsinspanningen voor cyberbeveiliging tijdens de presidentsverkiezingen van 2020”, zoals bevolen in een Executive Order van 19 oktober van de Colorado-gouverneur Jared Polis. In het bevel werd uitgelegd dat “de troepen het online kiezersregistratiesysteem van de staat zullen beschermen om te voorkomen dat hackers de kiezersregistratie onderdrukken.”

Door de fraude te laten plaatsvinden, kan men deze aantonen

Hieruit blijkt dat er een grootschalige militaire operatie is voorbereid om toe te zien op eerlijke en transparante verkiezingen. De fraudemethodes die in 2016 ongestraft gebruikt konden worden (hetgeen wellicht tot hoogmoed heeft geleid), konden op deze manier gemakkelijk opgespoord worden. De enige voorwaarde voor deze opsporing was de fraude te laten plaatsvinden. Dat het Trump-team deze strategie zou hebben gekozen, getuigt van zelfvertrouwen en militaire tactiek op het hoogste niveau.

Lijk zwak als je sterk bent, en sterk als je zwak bent. Sun Tzu uit: "The Art of War"

Blijkbaar had men — ondanks het risico de tweede presidentstermijn te verspelen — het volste vertrouwen dat men de verkiezingsfraude in de rechtbank onweerlegbaar zou kunnen aantonen. Zelfs als een corrupte rechter in het voordeel van de Joe Biden zou besluiten. Dit heeft alles te maken met het vertrouwen in het Hooggerechtshof én de te verzamelen bewijslast. Om die reden moeten we er serieus rekening mee houden dat de claims van Steve Pieczenik geen grootspraak zijn.

Biden trapt in de laatste val

De vraag is wie er in dit listige spel uiteindelijk de slimste is geweest. De Democraten accepteren nu smalend hun ‘overwinning’, wetende dat ze de media in handen hebben. Zij zetten Trump weg als mokkende en slechte verliezer. Maar zoals altijd geldt ook hier: “Wie het laatst lacht, lacht het best.” Doordat Biden zijn overwinningszege claimt, nog voordat de onbetwiste uitslag bekend is, bezegelt hij zijn couppoging. De mainstream media laten zien dat zij onderdeel zijn van dit complot. Daar waar ze voorheen nog de schijn ophielden enigszins neutraal te zijn, vallen nu de maskers af. Tijdens een recente toespraak van de zittende president Trump onderbraken de grote mediakanalen de uitzending. NBC: “We moeten hier onderbreken, omdat de president een aantal valse verklaringen heeft afgelegd, waaronder het idee dat er frauduleus is gestemd. Daar is geen bewijs voor.” Anderson Cooper van CNN vergeleek “de laatste wanhopige inspanningen van Trump” met “een zwaarlijvige schildpad op zijn rug, zwaaiend in de hete zon, zich realiserend dat zijn tijd voorbij was.” De tijd en het bewijs zal leren of Trump’s tijd voorbij is, of juist die van de grote mediafiguren zoals Anderson Cooper en CNN, die het zo lang voor het zeggen hebben gehad. Als de top van de Democraten, prominente Deep State spelers, stembusmedewerkers, gouverneurs, sheriffs en alle andere medeplichtigen in de verkiezingsfraude achter slot en grendel gaan, gaat een deel van de media met hen mee.

In vertrouwen rakelings langs de afgrond gaan

Ondanks dat sommige mensen niet meer kunnen geloven in“vertrouw het plan” en de zo vaak beloofde “patriotten zijn in controle”, voelt iedereen dat het uur van de waarheid nu echt is aangebroken. Het is nu erop of eronder, maar het is een gevaarlijk spel. Zelfs de mensen die erop vertrouwen dat dit allemaal onderdeel is van een groter plan, hebben het gevoel dat we rakelings langs de afgrond gaan. Toch is dit dé manier om de wijdverbreide corruptie binnen het systeem aan te tonen én aan te pakken. Dit is niet de eerste keer dat onderzoekers, zoals Judicial Watch, fraude bij de Amerikaanse verkiezingen hebben ontdekt. Het belangrijkste verschil is dat we nog nooit zo’n omvangrijke verkiezingsfraude hebben gezien, die zó diep en wijdverbreid is met de samenspanning tussen de regering, de massamedia en de Big Tech-bedrijven. De strijd gaat dan ook niet tussen Donald Trump en Joe Biden of tussen de Republikeinen en de Democraten. Dit is een strijd tussen rechtvaardigheid en kwaadaardigheid, al zal een substantiële groep dit nog niet zo kunnen zien. Als Trump na de hertellingen alsnog de meerderheid blijkt te hebben, zullen de media hem als een dictator wegzetten. De verdeeldheid in Amerika is enorm en het land staat aan de vooravond van een potentiële burgeroorlog. Hopelijk gaat het niet zover komen, al zijn nieuwe rellen, plunderingen en valse vlag-aanslagen te verwachten. Trump heeft hoe dan ook de steun van het leger, dat al geruime tijd in paraatheid is gebracht. Laten we hopen dat de onthullingen die de komende tijd naar buiten gaan komen — en niet alleen van de verkiezingsfraude, maar ook van allerlei andere misdaden van de Deep State — het volk kunnen verbinden. Eén ding is duidelijk: de Verenigde Staten zullen na de verkiezingen van 2020 nooit meer hetzelfde zijn. De uitslag zal ook bepalend zijn voor de rest van de wereld. Bron: www.ellaster.nl

RAND en de kwaadaardige omsingeling van Rusland

FZ — Fri, 13 Nov 2020 07:46:55 +0000

Dit artikel is eerder gepubliceerd in Gezond Verstand, Nr. 2. In het Engels verscheen het onder de titel: RAND and the Malevolent Encirclement of Russia

door F. William Engdahl

Een prominente Amerikaanse risicoconsultant kijkt naar een reeks recente conflicten in het perspectief van een denktank voor het Amerikaanse leger.

Een reeks recente gebeurtenissen in de staten rond de Russische Federatie suggereert dat er zich iets afspeelt tegen Moskou dat in de komende tijd een grote bedreiging voor de Russische veiligheid zal worden. Het gaat om:

de door Turkije gesteunde aanvallen van Azerbeidzjan op Nagorno-Karabach, die een gebied in brand hebben gestoken na bijna drie decennia van relatieve impasse en staakt-het-vuren;
de voortdurende destabilisatie van Loekasjenko in Wit-Rusland;
het bizarre gedrag van de EU en het VK rond de vermeende vergiftiging van de Russische dissident Navalny;

en meest recentelijk:

de massale protesten in Kirgizië, een voormalig deel van de Sovjet-Unie in Centraal-Azië

Een recente studie van de RAND Corporation, die strategische modellen produceert voor de Amerikaanse strijd krachten, suggereert met opmerkelijke nauwkeurigheid wie er achter zou kunnen zitten. Er zijn ongetwijfeld vingerafdrukken zichtbaar van de Londense MI6, de CIA en een reeks van NGO's, gespecialiseerd in regime change.

Nagorno-Karabach

Militairen uit Azerbeidzjan schonden op 27 september de wapenstilstand met Armenië van 1994 naar aanleiding van het conflict in het overwegend etnisch-Armeense Nagorno-Karabach. Toen de confrontatie escaleerde volgden aan beide kanten de zwaarste gevechten in jaren. De Turkse president Erdoğan steunde Bakoe openlijk tegen Armenië en de Armeense bewoners van Nagorno-Karabach. Dat leidde Nikol Pasjinjan, de premier van Armenië, ertoe om Turkije te beschuldigen van 'voortzetting van een genocidaal beleid als een pragmatische aanpak'. Dat hield een duidelijke verwijzing in naar de Armeense beschuldiging van de genocide van 1915-1923 door het Ottomaanse Rijk op meer dan een miljoen Armeense christenen: Turkije weigert tot op heden daarvoor verantwoordelijkheid te erkennen. Terwijl Armenië Erdoğan de schuld geeft van het steunen van Azerbeidzjan in het huidige conflict in de Kaukasus. zei de Russische oligarch Jevgeni Prigozjin((Jevgeni Prigozjin is de eigenaar van verschillende catering-bedrijven, en wordt soms "de kok van Poetin" genoemd. Poetin heeft echter in een interview benadrukt dat Prigozjin slechts een kennis is, maar zeker geen vriend. Dit is dus geen officiële mededeling. Moskou stelt zich in het onderhavige conflict opvallend neutraal op.)) die nauwe banden onderhoudt met de Russische president, tegen een Turkse krant dat het conflict tussen Armenië en Azerbeidzjan werd uitgelokt door 'de Amerikanen' en dat het Pasjinjan-regime in wezen in dienst staat van de VS. Pasjinjan kwam in 2018 aan de macht via massa protesten, genaamd de 'Fluwelen Revolutie'. Dat gebeurde met zware steun van de Soros Open Society Foundation Armenia, die sinds 1997 actief bezig is met het financieren van talrijke NGO's in het land. Pasjinjan heeft ontvangers van Soros-geld op de belangrijkste kabinetspositieg benoemd, waaronder staatsveiligheid en defensie. Het is ondenkbaar dat Turkije, nog altijd in de NAVO, Azerbeidzjan zo openlijk zou steunen in een conflict, dat mogelijk zou kunnen leiden tot een confrontatie met Rusland, zonder alvast gegarandeerde steun van Washington. Armenië is samen met Rusland lid van de Euraziatische Economische Unie (EEU)((Er zijn twee verschillende organisaties: de EEU en de Collectieve Veiligheidsverdragorganisatie (russ. ODKB). De CVVO kan gezien worden als een tegenpool van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO), en is de enige die in deze context van belang is.)) voor economie en defensie. Dit maakt de opmerkingen van de Russische oligarch bijzonder interessant. Het is ook vermeldenswaard dat het hoofd van de CIA. Gina Haspel, en het onlangs benoemde hoofd van de Britse M16, Richard Moore, beiden doorgewinterde Turkije specialisten zijn. Moore was tot 2017 de Britse ambassadeur in Ankara. Haspel was eind jaren negentig hoofd van de CIA post in Azerbeidzjan. Daarvoor was Haspel, die vloeiend Turks spreekt, in 1990 CIA-officier in Turkije. Met name was ze ook hoofd van de CIA-post in Londen, net voordat ze wend benoemd tot CIA-hoofd van de Trump Administration. Dat feit is uit haar officiële CIA-biografie geschrapt. Ze specialiseerde zich ook in operaties tegen Rusland toen zij bij het Directoraat Operaties van de CIA in Langley dienst deed. Dit roept de vraag op of er achter het huidige conflict tussen Azerbeidzjan en Armenië over Nagorno-Karabach de duistere handen van een Anglo Amerikaanse inlichtingenoperatie zitten. Nog meer buskruit toevoegend aan de onrust in de Kaukasus, zei NAVO secretaris-generaal Jens Stoltenberg op 5 oktober dat de veiligheidsbelangen van de NAVO synoniem zijn met die van Turkije, ondanks de Turkse aankoop van Russische geavanceerde luchtverdedigingssystemen. Washington heeft tot nu toe opvallend stil gezwegen over het conflict in de Kaukasus en de vermeende rol van Turkije.

En Wit-Rusland...

De uitbarsting van het sudderende Nagorno-Karabach-conflict, nabij de zuidelijke grens van Rusland, is niet het enige geval waarin Washington dezer dagen ijverig de destabilisatie van Russische buren bevordert. Sinds de verkiezingen in augustus maakt Wit-Rusland georkestreerde protesten mee, waarin president Loekasjenko wordt beschuldigd van verkiezingsfraude. De oppositie in ballingschap is actief geweest vanuit de aangrenzende Baltische NAVO-lidstaten. In 2019 heeft de door de Amerikaanse overheid gefinancierde National Endowment for Democracy (NED) op haar web-site ongeveer 34 NED-projectsubsidies in Wit-Rusland vermeld. Deze projecten kregen de opdracht een reeks anti-Loekasjenko oppositiegroepen te verzorgen en instrueren en om binnenlandse NGO's op te bouwen. Achter deze onschuldig klinkende NED-projecten schuilt een patroon van het creëren van een speciaal getrainde oppositie volgens de regels van het CIA's NED-model kleurenrevolutie'. Alsof de onrust in de Kaukasus en Wit-Rusland nog niet genoeg waren om Moskou migraine te bezorgen, ontmoette de Georgische premier Giorgi Gacharia op 29 september in Brussel de secretaris-generaal van de NAVO, Jens Stoltenberg.

NAVO-lidmaatschap van Georgië zou voor Rusland een strategische uitdaging zijn

Hij kreeg te horen dat: 'De NAVO de territoriale integriteit en soevereiniteit van Georgië ondersteunt binnen haar internationaal erkende grenzen. Rusland wordt opgeroepen om zijn erkenning van de [van Georgië afgescheiden] regio's Abchazië en Zuid-Ossetië te beëindigen en zijn troepen terug te trekken.' Stoltenberg zei vervolgens tegen Gacharia: 'En ik moedig u aan om volledig gebruik te blijven maken van alle mogelijkheden om dichter bij de NAVO te komen en om u voor te bereiden op het lidmaatschap. Het spreekt vanzelf dat NAVO-lidmaatschap van het Russische buurland Georgië, net als dat van Oekraïne, een strategische uitdaging zou zijn voor Rusland.

De derde kleurenrevolutie van Kirgizië?

Kirgizië, de voormalige Centraal-Aziatische republiek van de Sovjet-Unie, heeft ook net massale protesten meegemaakt die de regering voor de derde keer sinds 2005 ten val hebben gebracht, met beschuldigingen door de oppositie over verkiezingsfraude. USAID, een bekende dekmantel voor CIA-operaties, is actief in het land, net als de Soros Foundation die een universiteit in Bisjkek heeft opgericht en de gebruikelijke reeks projecten financiert ter bevordering van gerechtigheid, democratisch bestuur en mensenrechten'. Hou hierbij in gedachten dat Kirgizië ook lid is van de door Rusland geleide EEU((eig. CVVO, zie opmerking 2)), samen met Armenië en Wit-Rusland.

Navalny

Dan hebben we de bizarre beschuldigingen van de inlichtingendienst van de Duitse Bundeswehr en de OPCW dat de Russische dissident Alexej Navalny in Rusland werd vergiftigd met 'een zenuwgas uit het Sovjettijdperk'. Volgens de Duitsers is dat Novitsjok. Hoe wel Navalny sindsdien springlevend het ziekenhuis heeft verlaten, doen zowel de Duitse functionarissen als de Britten geen enkele moeite om zo'n wonderbaarlijk herstel uit te leggen. Hij zou zijn vergiftigd met het meest dodelijke zenuwgas ooit. Sinds de verklaring van de OPCW dat de stof Novitsjok was, dreigt de Duitse minister van Buitenlandse Zaken met zware sancties tegen Rusland. Velen roepen Duitsland op om als reactie de Russische Nord Stream 2 gaspijpleiding stop te zetten, een klap die Rusland zou treffen in een tijd van ernstige economische zwakte door lage olieprijzen en corona-lockdown-effecten. Duitsland doet ook geen moeite om de rol van Maria Pevtsjich, de mysterieuze Russische metgezel van Navalny, te onderzoeken. Zij beweert de 'door Novitsjok aangetaste' lege waterfles te hebben gered uit Navalny's hotelkamer in Tomsk, voordat hij naar Berlijn werd gevlogen op persoonlijke uitnodiging van Angela Merkel. Nadat Pevtsjich de vergiftigde fles persoonlijk in Berlijn had afgeleverd, vloog ze snel naar Londen, waar ze woont. Geen enkele Duitse of andere autoriteit heeft blijkbaar geprobeerd haar als potentiële, materiële getuige te ondervragen. Deze dame werkt in Londen samen met de Navalny-stichting en heeft naar verluidt nauw contact met de vriend van Jacob Rothschild, Michail Chodorkovski, de veroordeelde fraudeur en Poetin-vijand. Chodorkovski is ook een belangrijke financier van de Navalny Anti-Corruption Foundation (FBK in het Russisch). Er zijn geloofwaardige berichten dat de mysterieuze Pevtsjich een aanwinst is van MI6, dezelfde MI6 die in 2018 een ander belachelijk Novitsjok-drama leidde, waarin werd beweerd dat de Russische overloper Sergej Skripal en zijn dochter Julia Skripal in Engeland werden vergiftigd door de Russische inlichtingendienst met behulp van het dodelijke Novitsjok. Ook toen herstelden beide Skripals in het ziekenhuis op miraculeuze wijze van het dodelijkste zenuwgas, waarna ze 'verdwenen'.

Een RAND-blauwdruk?

Het patroon van actieve NAVO- of Anglo-Amerikaanse maatregelen tegen Russische perifere landen of tegen strategische Russische economische belangen, allemaal binnen dezelfde tijdspanne, suggereert een gecoördineerde aanpak. De doelen van de aanslagen passen precies in het overzicht dat de RAND-corporatie, een Amerikaanse militaire denktank, heeft gepubliceerd in een belangrijk onderzoeksrapport uit 2019. RAND kwam met een reeks beleidsaanbevelingen onder de titel: 'Extending Russia: Competing from Advantageous Ground'. Ze merken op dat ze met uitbreiding van Rusland bedoelen 'geweldloze maatregelen die druk uitoefenen op het Russische leger of de economie, dan wel de politieke positie van het regime in binnen- en buitenland, kunnen belasten'. Het rapport bespreekt specifiek wat RAND 'geopolitieke maatregelen' noemt om het uiterste te vergen van Rusland. Deze behelzen het verlenen van ‘lethal aid' aan Oekraïne; het bevorderen van regimeverandering in Wit-Rusland; uitbuiting van spanningen in de zuidelijke Kaukasus; en het verminderen van de Russische invloed in Centraal-Azië. Het rapport bevat ook voorstellen om de Russische economie te verzwakken door de gas- en oliesector met moeilijkheden op te zadelen. De RAND-aanbevelingen omvatten dus precies de genoemde gebieden van geopolitieke turbulentie binnen de strategische invloedssfeer van Rusland. De Verenigde Staten zouden ook hun inspanningen kunnen hernieuwen om Georgië bij de NAVO te betrekken. Het rapport komt met dezelfde bewoordingen als die van Stoltenberg van de NAVO, ook met de eis dat Rusland de erkenning van Zuid-Ossetië en Abchazië opgeeft. Het RAND-rapport belicht tevens de spanningen tussen Armenië en Azerbeidzjan: Rusland speelt een sleutelrol met Azerbeidzjan en Armenië, met name op het betwiste grondgebied van Nagorno-Karabach... de Verenigde Staten zouden kunnen aandringen op een nauwere NAVO-relatie met Georgië en Azerbeidzjan en waarschijnlijk Rusland ertoe brengen zijn militaire aanwezigheid in Zuid-Ossetië, Abchazië, Armenië en Zuid-Rusland te versterken. Als alternatief kunnen de Verenigde Staten proberen Armenië ertoe te brengen te breken met Rusland'.

Veel van Ruslands strategische problemen werden opzettelijk ontworpen

Met betrekking tot de huidige massale protesten in Kirgizië merkt RAND op: "Rusland maakt deel uit van twee economische ondernemingen die verband houden met Centraal-Azië: de EEU en het Belt and Road Initiatief. Een pro-NAVO-regimeverandering zou een formidabele barrière kunnen bewerkstelligen tussen Rusland en China, maar ook binnen de EEU. Wat betreft de economische druk, noemt het RAND-rapport de mogelijkheid om de EU onder druk te zetten om de NordStream-2-gaspijpleiding van Rusland rechtstreeks naar Duitsland op te geven. Daar zouden het Navalny-incident en de resulterende EU-sancties voor kunnen zorgen. RAND merkt op: In termen van economische druk Rusland is het creëren van leveringsalternatieven voor Russisch gas, die de Russische exportinkomsten zouden verlagen." Als we de toenemende druk op Rusland aan de hand van de hier aangehaalde voorbeelden bekijken en vergelijken met de taal van het RAND-rapport van 2019, is het duidelijk dat veel van de huidige strategische problemen van Rusland opzettelijk worden ontworpen en georkestreerd vanuit het Westen, met name vanuit Washington en Londen.

Navalny – een vervolgverhaal

FZ — Fri, 02 Oct 2020 06:36:46 +0000

We zullen nog lang met de vergiftiging van Navalny opgescheept zitten, zoals ook de affaire Skripal te pas en te onpas wordt opgewarmd. Toen ik over de vergiftiging van Navalny op het nieuws hoorde, riep ik meteen sarcastisch: "dat was dan zeker Novitsjok!" Een sarcasme was het daarom, omdat dat te absurd was voor woorden, en echt niemand er in zou geloven. Daarin bleek ik me te vergissen: in het Westen wordt het verhaal gretig geloofd, of men doet tenminste alsof men het gelooft. Het toekomstige beleid ten opzichte van Rusland zal erdoor bepaald worden. Ook in Rusland volgt men het Navalny-gebeuren met ongeloof en verbijstering. En ondanks het feit dat de affaire verstrekkende gevolgen kan hebben, doet men er nog steeds lacherig over. Iedere zondag zendt de Russische televisie een twee uur durende weekoverzicht uit. Op zondag, 27-09-2020, was een uitgebreid item aan Navalny gewijd. De presentator trad - tegen zijn gewoonte in - zelf in dit item op, dat hij als volgt aankondigde: "we gaan nu naar kamer 239 waar zogenaamd de vergiftiging van Navalny heeft plaatsgevonden. Laten we eens zelf poolshoogte gaan nemen."

[aiovg_video id=55195]

Het vervolgverhaal (of moet ik het soap noemen?) gaat natuurlijk nog steeds verder. Onlangs heeft Navalny met zijn “moordenaar” gebeld, die natuurlijk gekweld van schuldgevoelens meteen heeft toegegeven Navalnys onderbroek vergiftigd te hebben. Het bijgaande plaatje geeft mijn gevoelens heel goed weer.

Waarom gelooft nou niemand dat dit de onderbroek van Navalny is!?

Zijn we op weg naar een oorlog?

FZ — Wed, 30 Sep 2020 06:24:47 +0000

Op dit moment zijn er vele onwaarheden in omloop, die een aanleiding kunnen vormen voor een oorlog.

Laat ik een paar voorbeelden noemen:

Het is de schuld van de Chinezen dat het corona-virus zich heeft kunnen verspreiden. Daarvoor moeten de Chinezen boeten!
Loekasjenko heeft de verkiezingen verloren en onderdrukt nu de vrijheidsstrijders.
Putin heeft Navalny laten vergiftigen en moet nu bestaft worden.

Het onderstaande artikel van de Duitse "Nachdenkseiten"geeft een historisch overzicht over enkele oorlogsleugens en de gevolgen ervan.

30 Jaar "Couveuse-Leugen": Imperiaal Machtsstreven en Democratische Publieke Opinie

Hoe slagen de regeringen van democratische staten erin om oorlogen te kunnen voeren, die het volk niet wil? De "couveuse-leugen" die in 1990 de aanleiding vormde voor een oorlog met Irak, is een voorbeeld van hoe regeringen proberen oorlogen tegen de wil van de burgers te legitimeren. Dit mechanisme heeft een lange traditie. Een artikel van Reinhard Straumann,((Reinhard Straumann, Dr. phil., historicus, publicist, geboren in 1953, woont in Reinach (nabij Basel) in Zwitserland. Straumann publiceert ook op de website www.politischebildung.net.)) vertaling FZ [caption id="attachment_55176" align="alignright" width="350"] Colin Powell voormalig natonaal veiligheidsadviseur onder president Ronald Reagan en later minister van Buitenlandse Zaken onder president George W. Bush.[/caption] 30 jaar geleden, op 10 oktober 1990, verscheen een jong Koeweits meisje voor het Mensenrechtencomité van het Congres in Washington en legde een getuigenverklaring af. Om haar familie te beschermen, werd het 15-jarige meisje geïntroduceerd met alleen haar voornaam, Nayirah. De tiener vertelde onder tranen hoe ze twee maanden eerder, als stagiaire in de Al-Addan-kliniek in Koeweit, had gezien hoe Iraakse soldaten de kraamafdeling binnen drongen en de couveuses stalen. De vroeggeboren baby's, 312 in totaal, gooiden ze achteloos op de grond en lieten ze dood gaan. Hoewel het Mensenrechtencomité geen officiële instantie is en niemand daar onder ede staat, veroorzaakte het optreden van Nayirah veel opschudding. Amnesty International maakte op 19 december 1990 melding ervan. Over de Amerikaanse president George Bush (senior) is bekend, dat hij het verhaal wel tien keer heeft opgelepeld. Het verhaal werd aan de VN-Veiligheidsraad voorgelegd en ook verspreid in het Congres. De Congres gaf vervolgens in januari 1991 toestemming voor een oorlog tegen Irak, met als reden dat het land in augustus 1990 Koeweit was binnengevallen en de plaatselijke olievelden had bezet. De stemming was krap; 250 afgevaardigden stemden voor een oorlog en 183 ertegen, in de Senaat was de verhouding 52 voor en 47 tegen. Gezien de stemverhoudingen, is het denkbaar dat Nayirah's verhaal de doorslaggevende factor was. Maar het verhaal had beslist de publieke opinie doen keren. Nu begrepen de mensen dat hoewel de VS Saddam Hoessein jarenlang hadden gesteund - ze nu toch een oorlog tegen hem wilden voerden. Daarmee had de regering de gelegenheid voor een militaire interventie waarmee ze de controle over de olie in het Midden-Oosten kreeg, en toch gelijktijdig de mythe van een strijd voor vrijheid, democratie en mensenrechten overeind kon houden.

PR-campagnes voor oorlog

Zelfs de Amerikaanse regimes vinden het moeilijk om zonder publieke steun een oorlog te voeren in het buitenland. Het is dus verstandig om zich door middel van propaganda-maatregelen van de gewenste publieke opinie te verzekeren. In het geval van Nayirah was elk woord van haar beschrijving verzonnen en gelogen. In werkelijkheid was ze niemand minder dan de dochter van de Koeweitse ambassadeur in de Verenigde Staten, Saud Nasir al-Sabah, een lid van de koninklijke familie, en had ze geen seconde als stagiaire in een kraamkliniek gewerkt. Het hele verhaal werd op touw gezet door Hill & Knowlton, destijds 's werelds grootste PR-bureau, dat in opdracht van de Koeweitse regering in ballingschap $ 10,8 miljoen had gekregen om de publieke opinie voor de oorlog te winnen. Het niet bekend of de Amerikaanse regering van deze actie op de hoogte was. De zogeheten "couveuse-leugen" is inmiddels uit het collectieve geheugen verdwenen. Omdat deze direct de kern van de problematiek raakt, wordt er in de VS en bij de NAVO discreet over gezwegen, namelijk het spanningsveld tussen de zogenaamd democratische bevolking en de imperiale claims van de VS. Het incident is een bijzonder duidelijk voorbeeld hoe de VN-Veiligheidsraad en de eis van geweldloosheid buitenspel is gezet. Terwijl de meeste mensen gekant zijn tegen de doctrine van de "oorlog als de vader van alle dingen" (Heraclitus, 500 v.Chr.), is deze juist voor het "militair-industriële complex" (Eisenhower) de vader van alle winstgevende zaken. De oorlog is onmisbaar. Het verhaal van Nayirah illustreert hoe regeringen een oorlog legitimeren, ook al is de bevolking die deze regering uiteindelijk heeft gekozen, erop tegen. Het mechanisme heeft een lange traditie. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was het aan de onbedachtzaamheid van de Duitse Admiraliteit te wijten,die de Engelse oceaanstomer Lusitania (die 1200 Amerikaanse passagiers en een levering van wapens voor Groot-Brittannië aan boord had) torpedeerde. Dit leidde ertoe dat de VS de oorlog verklaarde, iets waar de industrie en banken allang om hadden gevraagd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het al ingewikkelder: wederom drongen de grote bedrijven aan op deelname aan de oorlog, maar opnieuw aarzelde het publiek. Pas na de Japanse aanval op Pearl Harbor in december 1941 veranderde die mening. Het Amerikaanse publiek wist echter niet dat de Amerikaanse regering bewust deze Japanse aanval had geprovoceerd, door de invoering van een volledig olie-embargo en het bevriezen van buitenlandse tegoeden, en dat ze zelfs op de hoogte was van de geplande datum. Het zou makkelijk zijn geweest om de 3.000 mensen te redden, die het slachtoffer waren geworden van de aanval - in plaats daarvan werden de vliegdekschepen gered, deze werden uit de gevarenzone naar open zee teruggetrokken. Men had ze immers nog nodig. De naoorlogse periode met de Koude Oorlog, de proxy-conflicten en het steeds ongebreidelder turbokapitalisme, werd gekenmerkt door een steeds schaamtelozere verspreiding van oorlogsleugens. De staatsgreep van 1954 in Guatemala, waar de sociaal-democratische president Jacobo Arbenz een landhervorming wilde doorvoeren, om de campesinos te beschermen tegen uitbuiting door de United Fruit Company, bleek een voorbeeldfunctie te hebben. De gebroeders Dulles, CIA-directeur Allen Dulles en staatssecretaris John Foster Dulles hadden aanzienlijke aandelenpakketten in het bedrijf. Dienovereenkomstig ging de CIA rigoureus te werk. En voor het eerst werd propaganda-onderzoek op een wetenschappelijke basis toegepast, de PR-specialist Edward Bernays (een neef van Sigmund Freud) werd ingehuurd om het publiek voor te bereiden op een militaire staatsgreep in Guatemala.

Het patroon van de oorlogspropaganda

[caption id="attachment_34665" align="alignright" width="256"] Edward Bernays[/caption] Het uitgestippelde patroon bleek te functioneren. Na de Cubaanse revolutie van Fidel Castro in 1959, presenteerde een commissie van deskundigen onder voorzitterschap van generaal Lemnitzer (stafchef) aan president Kennedy een reeks voorstellen hoe de publieke opinie kon worden gemanipuleerd zodat een Amerikaanse militaire interventie in Cuba zou worden geaccepteerd. Deze voorstellen, nu bekend onder de naam "Operatie Northwoods", bleven 40 jaar achter slot en grendel, maar kunnen nu geraadpleegd worden bij het "National Security Archive" van de Universiteit van Washington, en bevatten o.a. de onderstaande ideeën: de vernietiging van een Amerikaanse militaire basis, waarvan het Cubaanse leger de schuld moest krijgen, het neerschieten van een Amerikaanse straaljager door vliegtuigen van hetzelfde type als Russische jachtvliegers, een nep-terroristische actie door een schip te laten zinken met Cubaanse ballingen, het neerhalen van een civiel chartervliegtuig door een Cubaans vliegtuig. Kennedy was zo verstandig om dergelijke acties af te keuren en deze voorstellen af te wijzen. Maar slechts twee jaar later had president Johnson er geen enkel probleem mee om de goedkeuring van het Congres te krijgen met behulp van het fictieve Tonkin-incident - de vermeende beschieting van de Amerikaanse torpedobootjager Maddox in de Golf van Tonkin - waardoor dan de bombardementen op Noord-Vietnam gelegitimeerd werden. Sinds de revolutie in Iran in 1979 is het Midden-Oosten het speerpunt geworden van het buitenlands beleid van de VS. Na de ineenstorting van het regime van Sjah Reza Pahlavi en de (illegale) invasie van de Sovjet-Unie van Afghanistan, gingen de VS in de aanval. President Jimmy Carter verkondigde aan de wereld:

“Elke poging van een andere macht om de controle over de Perzische Golf te krijgen, zal door ons worden beschouwd als een aanval op de vitale belangen van de Verenigde Staten. Zo'n aanval zal met alle mogelijke middelen worden afgeweerd, desnoods ook met militair geweld. ”

Sindsdien hebben de VS gehandeld alsof de Carter-doctrine, de wederrechtelijke toeëigening van gebieden tot wet was verheven. De regeringsploeg van de Amerikaanse president George W. Bush (junior), vicepresident Dick Cheney en "minister van oorlog" Donald Rumsfeld beloog in 2003 het wereldpubliek tot ze barstten. Er klopte niets van, maar dan ook helemaal niets, toen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell de Veiligheidsraad inlichtte dat Irak bezig was met het produceren van massavernietigingswapens. Met de "Coalition of the Willing" zongen Bush en de premier van Groot-Brittannië, Tony Blair, zich los van het "oude Europa" en begonnen aan een oorlog die het leven zou kosten aan een miljoen mensen en waardoor de rijkdommen van Irak werden verkwanseld.

Democratieën en het "militair-industriële complex"

Natuurlijk zijn de VS niet het enige land dat zich schuldig maakt aan oorlogsleugens. De uitspraak van Hitler "sinds 5 uur 45 wordt er teruggeschoten" is slechts één voorbeeld van een groot aantal propaganda-leugens die deel uitmaakten van de voorbereidingen voor een oorlog. Deze voorbereidingen horen net zo bij een oorlog, als de onmetelijke ellende die deze veroorzaakt. De regeringen van alle landen gedogen, dat hun geheime diensten zich boven de wet en de grondwet verheven voelen. Maar in democratieën is het bijzonder moeilijk om de kiezers ertoe te bewegen zich achter de agressieve intenties van hun regeringen te scharen. Daarom heeft geen enkel andere grootmacht vaker een verzonnen voorwendsel voor een oorlog voorgespiegeld, dan de Verenigde Staten. Het staat buiten kijf dat Saddam Hoessein een onmenselijke moordenaar en oorlogsmisdadiger was. Maar het feit dat een miljoen mensen samen met hem moesten sterven, om de controle van de Verenigde Staten over het Midden-Oosten te garanderen, is een onbeschrijfelijke oorlogsmisdaad die nooit zal worden vervolgd voor enig tribunaal. De ineenstorting van een natie begint met het verval van haar morele waarden; het Romeinse rijk verging het toen niet anders als de Verenigde Staten nu. Dat het land (schijnbaar) nu onder de Amerikaanse president Donald Trump, de afgrond tegemoet gaat, is een proces dat al lang voordat deze egomaniak het Witte Huis introk, is begonnen. De zondeval begon ermee dat de democratische, menselijke waarden volledig ondergeschikt werden gemaakt aan de belangen van het “militair-industriële complex” (vandaag zou je moeten zeggen: de belangen van het “militair-digitale complex”). De Amerikaanse economische elite keert zich nu slechts halfslachtig tegen Trump, omdat zij zichzelf decennia lang heeft laten corrumperen. Wij Europeanen kunnen ons alleen redden door onze eigen weg te vinden, in de politiek, het bedrijfsleven en de journalistiek. "Het oude Europa" zou eindelijk de moed moeten vinden om zich te distantiëren van alle voorgeschotelde leugens, in plaats van bij alles ja en amen te zeggen. Bronnen:

Chomsky, N., Mislukte Staten (2006), vertaling van Failed States: The Abuse of Power and the Assault on Democracy
Ramsey Clark, W. [voormalige Amerikaanse procureur-generaal] (1992), The Fire This Time: U.S. War Crimes in the Gulf
Ganser, D., Illegale Kriege
Cull, N.J. / Culbert, D. / Welch, D. (2003), Propaganda and Mass Persuasion

Franz Ferdinand was tenminste echt dood!

FZ — Wed, 23 Sep 2020 21:37:54 +0000

[caption id="attachment_55091" align="alignright" width="350"] Navalny in het ziekenhuis in Berlijn[/caption] Dood is Alexej Navalny niet, hij ziet er zelfs opmerkelijk goed uit voor iemand die bijna een maand in coma heeft gelegen. De bovenstaande foto is op 23 september gepubliceerd, Navalny heeft inmiddels het ziekenhuis verlaten en waar hij zich nu bevindt is niet bekend. Hij heeft echter al bekend gemaakt dat hij van plan is naar Rusland terug te keren en daar zijn politieke activiteiten te hervatten. Persoonlijk zou ik er wel een nachtje over slapen voordat ik in een land terug zou keren waar ik in levensgevaar verkeer en de meest gevaarlijke zenuwgassen op me los worden gelaten... In Rusland gaan geruchten dat het Westen van een soort Joesjtsjenko-scenario droomt. Joesjtsjenko was kandidaat gesteld voor de presidentsverkiezingen in de Oekraïne, in 2004. Tijdens de campagne werd Joesjtsjenko ziek, vermoedelijk door een vergiftiging. Deze vergiftiging werd eveneens door de Charité in Berlijn bevestigd. Schuldig was uiteraard de pro-Russische partij van Janoekovytsj. Onder druk van het Westen werd Joesjtsjenko uiteindelijk tot president verklaard. De Oekraïne was toen al een verdeeld land in een economisch moeilijke situatie. Dit is in Rusland niet het geval, Putin heeft nog steeds de steun van een groot deel van de bevolking en zal niet zo snel voor Navalny ingeruild worden. Over het algemeen wordt Navalny in Rusland niet als een belangrijke oppositionele politicus gezien, maar als een soort vermakelijke clown, of als enfant-terrible. Door de hele Novitsjok-affaire zal hij niet aan populariteit hebben gewonnen, en hij wordt nauwelijks nog serieus genomen. Desondanks stuurt de Europese Unie rechtstreeks op een confrontatie met Rusland af. Op 17 september werd in het Europese parlement de onderstaande resolutie aangenomen.

De leden van het Europees eisen sancties tegen de Wit-Russische president en de verantwoordelijke voor de vergiftiging van Navalny

Alexander Loekasjenko zal niet door het Europees Parlement worden erkend als president van Wit-Rusland nadat zijn huidige ambtstermijn is afgelopen op 5 november
Het Europese Parlement veroordeelt de Wit-Russische overheid vanwege de gewelddadige onderdrukking van vreedzame protesten
Het Europese Parlement eist een internationaal onderzoek naar het Navalny-incident, dat onmiddellijk van start moet gaan

De leden dringen aan op nieuwe presidentsverkiezingen in Wit-Rusland en roepen de EU op om sancties op te leggen aan president Loekasjenko en de verantwoordelijken voor de vergiftiging van Alexei Navalny.

De situatie in Wit-Rusland In een resolutie die donderdag met 574 stemmen voor, 37 tegen en 82 onthoudingen is aangenomen, verwerpt het Europees Parlement de officiële resultaten van de "zogenaamde presidentsverkiezingen" in Wit-Rusland op 9 augustus van dit jaar, aangezien deze verkiezingen waren gehouden in een sfeer van een "flagrante schending van alle internationaal erkende normen". Zodra de ambtstermijn van de zittende autocratische leider Alexander Loekasjenko op 5 november afloopt, zal het Parlement hem niet langer erkennen als de president van het land. In afwachting hiervan heten de Europarlementariërs de onlangs opgerichte Coördinatieraad welkom als een "tijdelijke vertegenwoordiging van mensen die democratische veranderingen in Wit-Rusland nastreven", waartoe alle politieke en sociale belanghebbenden toegang hebben. Ze benadrukken nogmaals de veelvuldige oproepen om zo snel mogelijk nieuwe, vrije en eerlijke verkiezingen te houden onder internationaal toezicht.

EU-sancties tegen dictatoriale bestuursvormen en de vertegenwoordigers hiervan

Europarlementariërs roepen op tot EU-sancties tegen de groep personen die verantwoordelijk is voor het vervalsen van de verkiezingsresultaten en voor de nietsontziende onderdrukking in Wit-Rusland, waaronder president Loekasjenko, en roepen de EU-lidstaten in de Raad op om deze restrictieve maatregelen onverwijld, in nauwe samenwerking met de internationale partners in te voeren. De leden van het Europees Parlement veroordelen ook met klem de massale arrestaties en het voortdurende gewelddadige optreden tegen vreedzame demonstranten, stakingsleiders en journalisten in het land, dat gepaard gaat met veel meldingen van mishandeling, verkrachting en marteling uit Wit-Russische detentiecentra en gevangenissen.

De belangrijke bijdrage van de Wit-Russische vrouwen

De resolutie onderstreept ten slotte de belangrijke bijdrage die prominente vrouwelijke oppositieleden, onder leiding van Svetlana Tichanovskaja, Verоnika Tsеpkalо en Marija Kolesnikova, tijdens de protesten hebben geleverd. Het eist de onmiddellijke vrijlating van de gearresteerde leden van de Coördinatieraad en al degenen die om politieke redenen willekeurig worden vastgehouden. In de tekst wordt opgemerkt dat veel Wit-Russen Tichanovskaja beschouwen als de winnares van de presidentsverkiezingen en als de echte verkozen president van Wit-Rusland.

De situatie in Rusland en de kwestie van Alexej Navalnys vergiftiging

In een aparte resolutie, eveneens aangenomen op donderdag met 532 stemmen voor, 84 tegen en 72 onthoudingen, veroordeelt het Parlement met klem de poging om de prominente Russische oppositiepoliticus en anticorruptie activist Alexej Navalny te vermoorden door middel van een zenuwgas. De tekst merkt op dat het toegepaste gif, behorend tot een groep “Novitsjok-derivaten”, alleen kan worden ontwikkeld in militaire staatslaboratoria en niet kan worden verkregen door particulieren, wat sterk impliceert dat de Russische autoriteiten achter de aanval zaten. Mocht iemand anders toch verantwoordelijk worden bevonden, dan zou dat volgens de tekst nog steeds een duidelijke schending zijn van de internationale juridische verplichtingen van Rusland. De leden van het Europees Parlement onderstrepen dat de poging tot moord op Navalny deel uitmaakte van een systematische poging om dissidente stemmen in Rusland het zwijgen op te leggen, in het bijzonder met het oog op beïnvloeding van de lokale en regionale tussentijdse verkiezingen in Rusland op 11-13 september. Deze kwestie is slechts één element van een grootschaliger Russisch beleid dat zich richt op onderdrukkend intern beleid en agressieve acties wereldwijd, merkt de tekst op.

Internationaal onderzoek en EU-sancties nodig

In de resolutie wordt gevraagd om een internationaal onderzoek naar de zaak Navalny en de veronderstelde schendingen van de internationale verplichtingen van Rusland op het gebied van chemische wapens, dat onmiddellijk van start moet gaan, terwijl er bij de Russische autoriteiten op wordt aangedrongen volledig mee te werken aan een dergelijk onderzoek en de schuldigen tot verantwoording te roepen. Het roept ook de EU-lidstaten op om een actief standpunt in te nemen over de kwestie, door spoedig beperkende EU-maatregelen ten aanzien van Rusland in te voeren en reeds bestaande maatregelen te versterken. De tekst dringt aan op de inzet van sanctiemechanismen die het mogelijk maken de Europese tegoeden van corrupte individuen te onderscheppen en te bevriezen, gesteund op de bevindingen van het Anti-Corruptie Fonds van Alexej Navalny. [Vertaling FZ van een officiële bekendmaking van de EU. Volgens de regels wordt bij de EU alles naar alle talen van de Unie vertaald. De tekst is niet naar het Nederlands, noch naar het Duits vertaald. Echter wel naar zo belangrijke talen als het Lets, Litouws, Estisch en uiteraard naar het Pools. Allemaal landen die een direct belang in de destabilisering van Witrusland hebben.] Men zou verwachten dat een resolutie met een dermate vergaande strekking uitgebreid in de politiek en de media was besproken. Dat is niet het geval. De resoluties zijn met een overweldigende meerderheid aangenomen, maar persoonlijk voel ik me niet echt goed vertegenwoordigd door het Europarlament. De resoluties baseren zich op onbewezen feiten. De Duitse regering heeft haar beweringen tot nog toe niet met bewijzen gestaafd. Ook de verkiezingsfraude in Witrusland is niet bewezen. De behaalde 80% zullen wel naar boven gecorrigeerd zijn, echter wat het Westen niet waar wil hebben - is dat Loekasjenko nog steeds geliefd is bij een meerderheid van de bevolking. Westerse analisten schatten dat Loekasjenko zeker nog wel 50% van de stemmen behaald zou hebben. Maar als je maar lang genoeg in de soep roert... Verder is het feit dat de verkiezingen in Witrusland en de vermeende vergiftiging van Navalny op één hoop worden gegooid volkomen onaanvaardbaar en onlogisch - de enige gemeenschappelijkheid is:

Loekasjenko is slecht
Putin is slecht

En dit soort ongenuanceerde uitspraken noem je over het algemeen: PROPAGANDA

Buren Wit-Rusland hopen te profiteren van demonstraties

Sem Janssen — Thu, 03 Sep 2020 06:05:48 +0000

Dit bericht is van Sem Janssen en verscheen op ITHINK

[caption id="attachment_54769" align="alignright" width="300"] Demo Minsk[/caption] In Wit-Rusland blijft men in verschillende steden protesteren, de grootste hiervan vinden in Minsk, Grodno en Brest plaats. Er speelt veel, zoals het diplomatieke werk van externe spelers, de interventie door de Wit-Russische regering en de organisatie van protesten door westerse landen, evenals het proces binnen de republiek zelf. Als we het hebben over de mogelijkheid van een regeringswisseling, dan is het allereerst nodig om gevangenen vrij te laten, geweld te stoppen, vrijheid van meningsuiting en het recht van vergadering te geven, evenals een dialoog in het land. Alle belangrijke oppositiebewegingen bevinden zich op het grondgebied van Polen en Litouwen. De leider van het Wit-Russische Volksfront Zenon Poznjak en andere leiders van deze beweging zijn in Warschau en van daaruit vechten ze al jaren met de steun van de Poolse autoriteiten tegen de Wit-Russische president Aleksandr Loekasjenko. Op het grondgebied van Polen bevindt zich de redactie van de telegram-groep ‘Kanaal NEXTA’, het sociale medium, dat de massale protesten in Wit-Rusland organiseert. Het is in Polen waar de belangrijkste televisiezender van de oppositie, Belsat, werd opgericht, gefinancierd en al vele jaren actief is. Veel andere Wit-Russische oppositiemedia werken daar ook. In de nacht van 9 op 10 augustus deden de presidenten van Polen en Litouwen een beroep op Loekasjenko en eisten ze van hem om geen geweld te gebruiken tegen de demonstranten. De Litouwse minister van Buitenlandse Zaken Linas Linkevičius liet weten dat Litouwen op humanitaire gronden overweegt om Wit-Russen op te vangen die lijden onder voortdurende mishandeling. De bereidheid van landen om politieke vluchtelingen uit Wit-Rusland op te nemen, werd aangekondigd door de minister van Buitenlandse Zaken van Polen, Marcin Przydacz . Svetlana Tichanovskaja, het hoofd van de oppositie en leider van protesten tegen Loekasjenko, vertrok uit Wit-Rusland naar Litouwen. Het zijn de Poolse autoriteiten die een ontmoeting hebben voorbereid tussen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Pompeo en Svetlana Tichanovskaja. Het waren de Poolse autoriteiten die zichzelf vaak de belangrijkste lobbyist van Wit-Rusland in Europa noemden en honderden keren met verschillende initiatieven kwamen met betrekking tot Wit-Rusland. Een reden waarom demonstraties Litouwen ten goede kunnen komen, is de bouw van een kerncentrale nabij de stad Ostovets, vlakbij de grens met Litouwen. Linas Linkevičius sprak zich vorig jaar uit tegen de bouw van de centrale en het land begon het zich vrijwel onmiddellijk te verzetten tegen het kerncentraleproject en beweerde dat het een bedreiging zou kunnen vormen voor de Baltische republiek. Ondanks het feit dat de nucleaire installatie alle noodzakelijke en zelfs aanvullende controles door alle gespecialiseerde instellingen heeft doorstaan. De onstabiele politieke situatie in Wit-Rusland is een goede reden om de lancering van de nieuwe kerncentrale uit te stellen. Als de situatie in de republiek onstabieler wordt, zal dit Wit-Rusland ook als doorvoerland ernstig aantasten. Chaos en een economische crisis zullen negatieve invloed hebben op de slagkracht van veel bedrijven die hun goederen over het grondgebied van het republiek vervoeren. Dit bericht ia van Sem Janssen verscheen op ITHINK

Kleurenrevolutie in Wit-Rusland?

FZ — Sun, 16 Aug 2020 00:18:16 +0000

"Alle staten dienen zich te onthouden van het organiseren, helpen, bevorderen, financieren, aanmoedigen of tolereren van subversieve of terroristische gewapende activiteiten die bedoeld zijn om door geweld het regime van een andere staat te vervangen (regime change), noch in te grijpen in een binnenlandse strijd van een andere staat." Resolutie 2625, aangenomen op 24 oktober 1970 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties

[caption id="attachment_54587" align="alignright" width="300"] Vlag van Wit-Rusland[/caption] Op 8 augustus waren er in Wit-Rusland verkiezingen, deze werden door de zittende president, Loekasjenko, met 80,23% van de stemmen gewonnen. Meteen gingen er in het westen stemmen op over verkiezingsfraude en de oppositionele kandidate Svetlana Tichanovskaja claimde eveneens de verkiezingen gewonnen te hebben. In Minsk en andere grotere steden barstten onlusten los. Loekajenko wordt verweten de protesten hardhandig onderdrukt te hebben, duizenden demonstranten te hebben opgesloten en ze te hebben gemarteld. Aan de andere kant waren de demonstranten ook bepaald niet zachtzinnig, smeten met molotovcocktails en reden met auto's op de politie in. De politie schoot met rubber kogels, een demonstrant werd gedood, wat aangezien de zware rellen nog mee valt. De economische situatie in Wit-Rusland is niet rooskleurig, maar verre van dramatisch. De economie functioneert nog steeds volgens een post-communistisch stelsel, met veel staatsbedrijven en praktisch geen werkeloosheid. Omdat Wit-Rusland niet meedeed aan de globale corona-maatregelen, vond er ook geen economische inzinking plaats. In het verleden was Loekasjenko zeer geliefd bij de bevolking, ook nu staat volgens analisten nog ongeveer 50% van de bevolking positief tegenover hem. Hij maakte dus een goede kans om de verkiezingen ook zonder fraude te winnen. Loekasjenko was echter voor de verkiezingen buitengewoon nerveus, waarschuwde voor een Wit-Russische Majdan, en heeft o.a. 32 commando's uit Rusland opgepakt, die volgens geruchten door de Oekraïense geheime dienst naar Wit-Rusland waren gelokt. Het is mogelijk dat Loekasjenko al een voorgevoel had hoe de situatie zich zou ontwikkelen, dat zich het reeds bekende scenario van kleurenrevolutie/regime change zou gaan afspelen. En dat komt niet uit de lucht vallen, sinds Loekasjenko aan de macht kwam in 1994, probeert het Westen aan de poten van zijn stoel te zagen. George W. Bush plaatste Wit-Rusland op de lijst van schurkenstaten "outposts of tyranny", samen met Cuba, Noord-Korea ect... En daaraan is in al die jaren niets veranderd. Het Westen denkt al aan een oplossing à la Venezuela, met een gekozen president die echter niet erkend wordt en een tegenkandidate die de steun van het Westen krijgt. De felle reactie van de EU duidt erop dat men Loekasjenko koste wat het kost kwijt wil, met een tweeledig doel - namelijk Wit-Rusland in de NAVO op te nemen en gelijktijdig Rusland te verzwakken. De tegenkandidate heeft inmiddels de hulp van de EU ingeroepen. De president van Litouwen heeft al aangekondigd de verkiezing van Loekasjenko niet te zullen erkennen. Von der Leyen heeft nieuwe sancties tegen Witrusland aangekondigd. [caption id="attachment_54582" align="aligncenter" width="700"] Buitenlandse diplomaten leggen bloemen bij het metrostation waar de demonstrant omgekomen is.
Het commentaar van de Russische TV was: "hebben ze ook zo veel diplomaten naar de begrafenis van George Floyd gestuurd?"[/caption] Het lijkt erop alsof het geheel zorgvuldig is gepland en georkestreerd. Na de zware rellen in de nacht van 10 op 11 augustus, wordt er alleen nog door vrouwen gedemonstreerd. Ze zijn allemaal in het wit gekleed (jong en onschuldig), hebben bloemen in de handen en omhelzen de MEers.

[caption id="attachment_54584" align="aligncenter" width="300"] Wit is de kleur van de onschuld, wie zal hier iets tegen doen? Dit zal wel als de "Witte Revolutie" in de lange lijst van kleurenrevoluties ingaan.[/caption]

[caption id="attachment_54585" align="aligncenter" width="300"] De ME is al overstag gegaan en verdeelt bloemen aan de demonstrerende vrouwen[/caption]

Minsk, 16-08-2020

De situatie in Wit-Rusland is zeer explosief. Vandaag zijn honderdduizenden Witrussen de straat op gegaan. Voor het eerst sinds een week waren op het Onafhankelijkheidsplein in Minsk, tijdens een bijeenkomst van duizenden Loekasjenko-aanhangers weer volop officieële Witrussische vlaggen te zien (de demonstranten gebruiken de oude wit-rood-witte vlag, die o.a. ook tijdens de Duitse bezetting in gebruik was). Loekasjenko sprak de menigte toe en riep op tot kalmte. Gelijktijdig haalde hij fel uit naar de buurlanden Litouwen, Polen en Oekraïne. Deze landen hebben onlangs een verbond gesloten, de zogenaamde Lublin-driehoek, naar analogie met de Lublin-unie, die de basis vormde van het Pools-Litouwse Gemenebest uit 1569. Nu moet men weten dat bij sommige bewoners van die landen nog steeds denkbeelden van vergane glorie rondspoken, men wenst de oude gebieden te herstellen. De drie landen eisen het aftreden van Loekasjenko en nieuwe verkiezingen. De dreiging voor Witrusland is dus niet geheel denkbeeldig, vooral omdat Europa zich ook achter deze eis heeft geschaard. Loekasjenko heeft troepen naar de grens verplaatst en roept gezien de druk van buitenaf tot nationale eenheid op. Misschien slagen de aanhangers en de tegenstanders van Loekasjenko erin zich te verzoenen. Een hoopgevend teken is, dat de twee partijen vandaag niet slaags geraakt zijn. [caption id="attachment_54622" align="alignnone" width="300"] Minsk ligt helaas midden in het felgele gebied van het voormalige grootvorstendom Litouwen[/caption] PS. Loekasjenko heeft de menigte 20 minuten lang vrij toegesproken. Er waren geen lijfwachten in de buurt, noch was er politie te zien. Je kunt van zijn politiek vinden wat je wilt - maar lef heeft die. Voor geïnteresseerden: de hele redevoering is te zien op FaceBook (alleen om een indruk te krijgen), Persagentschap TASS heeft de hele redevoering getranscribeerd (men achtte deze dus van belang). De Duitse vertaling is te vinden bij Anti-Spiegel. Loekasjenko legt in zijn redevoering de vinger op het zwakke punt van de oppositie - ze hebben geen plan, hun enige eis is dat Loekasjenko weg moet. "Ik richt me nu niet alleen tot jullie hier. Ik richt me tot hen die momenteel in de war en gedesoriënteerd zijn. En tot hen die vandaag misschien niet op dit plein staan. Ik zou hen willen vragen: wat willen jullie? Ten eerste: willen jullie vrijheid? Vertel me hoe die eruit moet zien?! Willen jullie veranderingen? Welke, wat moeten we veranderen? Willen jullie hervormingen? Vertel me welke, en we beginnen er morgen aan! Willen jullie misschien "helikoptergeld"? Maar diegenen, die hier op dit plein staat, weten dat “helikoptergeld” niet uit de lucht komt vallen, dat men elke dag voor zijn geld moet werken. En niet door op pleinen te staan, maar op het veld en in fabrieken."

Bronnen

Voor de voorgeschiedenis, zie: Peter Scholl-Latour, Russland im Zangengriff: Putins Imperium zwischen Nato, China und Islam, 2006 De Russische televisie besteedt veel aandacht aan de situatie in Witrusland. Voor de ontwikkelingen van vandaag zie: https://www.vesti.ru/article/2443549 Ook interessant: Meerdere artikelen op Anti-Spiegel, b.v. Was ist in Weißrussland los? Russie politics

De grote “reset”

FZ — Tue, 07 Jul 2020 07:25:18 +0000

Corona als aanjager van de vierde industriële revolutie. Lockdown en pandemie met desastreuze gevolgen voor economie en democratie, vormen een uitstekende gelegenheid voor de superrijken om de wereld naar hun voorstellingen opnieuw vorm te geven.

Dit artikel verscheen op Rubikon.news en eveneens bij KenFM en kwam uit de pen van Hermann Ploppa

Vertaling: FZ

De elites willen Corona gebruiken om in een daad van "creatieve vernietiging" een heerlijke nieuwe techno-wereld te creëren.

We zijn momenteel getuige van wereldwijde, schoksgewijze en diepgaande omwentelingen, waarvan het resultaat een geheel nieuwe ordening zal zijn met dystopisch aandoende kenmerken. Bestaande stelsels worden roekeloos vernietigd en vervangen door nieuwe, steeds gecentraliseerdere en onmenselijkere structuren. De lockdown en de pandemie hebben desastreuze uitwerkingen op de economie en de democratie, maar zijn een geweldige kans voor de superrijken om de wereld opnieuw en naar eigen inzicht vorm te geven. Op deze manier wordt Corona de gangmaker van de vierde industriële revolutie.

"Een van de belangrijkste kenmerken van de vierde industriële revolutie is niet dat onze manier van werken verandert. Deze keer zijn wij het zelf die veranderd worden" Klaus Schwab, het brein achter het World Economic Forum ((https://www.youtube.com/watch?v=kpW9JcWxKq0)).

Misschien hebt u zich al afgevraagd waarom de drastische inperkingen van onze ontplooiingsmogelijkheden door het Corona-regime nog steeds voortduren, ook al is de pandemie al lang voorbij. Nog steeds zijn de restricties voor het midden- en kleinbedrijf verstikkend. De alom geduchte onderneming Creditreform ((verstrekt o.a. informatie over de creditwaardigheid van bedrijven)) waarschuwde twee maanden geleden al voor een in de herfst plaatsvindende golf van faillissementen. Mogelijkheden om je op politiek vlak hiertegen te verzetten, worden brutaal onderdrukt. Moeten we hierbij nog steeds in toeval geloven? In wanbeheer? Dat lijkt niet erg waarschijnlijk. Alle ontplooiingsmogelijkheden van een middenlaag van de samenlevingen, d.w.z. het MKB, de publiek-rechtelijke sector en coöperatieve ondernemingen, worden doelmatig belemmerd. Reeds in maart schreef Lawrence "Larry" Fink - de CEO van de vermogensbeheerder BlackRock, waarvan de omzet 7,4 biljoen Dollar bedraagt - aan de aandeelhouders dat de wereld na Corona niet meer dezelfde zou zijn als tevoren en de post-Corona wereld "enorme investeringsmogelijkheden" zou bieden.((Open brief van BlackRock-baas Larry Fink aan zijn aandeelhouders op 29 maart 2020: “The world will get through this crisis. The economy will recover. And for those investors who keep their eyes not on the shaky ground at our feet, but on the horizon ahead, there are tremendous opportunities to be had in today’s markets.”)) De vermogensverschuivingen in de paar maanden sinds de invoering van het Corona-regime zijn gigantisch: Jeff Bezos, de eigenaar van Amazon, zag zijn privé-vermogen sinds de lock-down met maar liefst $ 25 miljard groeien. Mister Tesla, Elon Musk werd $ 8 miljard rijker en het vermogen van Eric Yuan, de uitvinder van het online conferentieformaat Zoom, groeide met $ 2,58 miljard in een maand tijd. In 1990 bezaten 66 Amerikaanse miljardairs met zijn allen in totaal $ 240 miljard. Tegenwoordig hebben 614 miljardairs in de Verenigde Staten een vermogen van $ 2.947 biljoen. Zodoende bezitten ze ongeveer evenveel als de onderste tweederde van de Amerikaanse bevolking. De ongelijkheid in welvaart is in Duitsland wat minder verpletterend. Maar dat kan nog steeds veranderen indien de corona-gerelateerde beperkingen blijven bestaan. Zonder overdrijving kan men stellen dat we getuige zijn van wereldwijde, schoksgewijze en diepgaande omwentelingen, waarvan het resultaat een geheel nieuwe ordening zal zijn met dystopisch aandoende kenmerken. Een daad van "creatieve vernietiging". Dus de nietsontziende vernietiging van volkomen intacte structuren om de mogelijkheid te scheppen tot oprichting van nieuwe, steeds verdergaande gecentraliseerde en onmenselijke structuren. Dit is met de vernietiging van Indiaanse hoogculturen te vergelijken. Of met de onteigening van meent en akkerland en de omvorming ervan in weilanden in het vroegmoderne Engeland, waaruit de industrialisatie en het proletariaat voortkwamen. Of de vernietiging van staats-socialistische economische stelsels in de derde wereld in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. We hebben er geen voorstelling van wat er nu aan de hand is in zwaar door corona getroffen landen zoals India, Brazilië of Nigeria. Daar storten de mensen zonder een vangnet in een existentiële afgrond. Het bankroet wordt daar snel gevolgd door honger en dood.

Er zijn zeker bevoorrechte medemensen die, tijdens de door de misere van het corona-regime veroorzaakte ontwrichting, hun kans schoon zien om de wereld helemaal opnieuw te ordenen.

Uiteraard van boven naar beneden. Weg van natuurlijke ordening naar een tot nu toe onvoorstelbare kunstmatigheid. De resetknop indrukken en de nieuwe wereld-software downloaden: The Great Reset.

Concepten voor het juiste kapitalisme

Het World Economic Forum (WEF) heeft niets minder in gedachten, wanneer het elk jaar in de vorm van een "economische wereldtop" bijeenkomt in het prestigieuze kuuroord Davos. Alles wat rang en naam heeft, ontmoet elkaar daar. Monarchen, politici, vooraanstaande ondernemers, wetenschappers en niet te vergeten, de vertegenwoordigers van de media. Het WEF werkt echter het hele jaar door en ontwikkelt concepten voor het juiste kapitalisme. De belangrijkste beleidsmaker van het WEF is een Duitser, Klaus Schwab, een econoom uit Ravensburg. En hij runt samen met zijn vrouw de Schwab-Stiftung. En deze stichting promoot op haar beurt de zogenaamde sociale ondernemers, zoals de uitvinder van het microkrediet Mohammad Yunus uit Bangladesh of de Wikipedia-oprichter Jimmy Wales. Schwab wil laten zien dat sociale betrokkenheid en winstgericht ondernemerschap samen kunnen gaan. Alles ter wereld kan succesvol met een winstoogmerk geëxploiteerd worden. Wanneer Schwab met zijn indrukwekkende Praetoriaanse Garde het auditorium in Davos betreedt, luisteren de machtigen der aarde eerbiedig naar de kapitalisme-paus uit Ravensburg wanneer hij vanaf het podium verkondigt:

“Een van de belangrijkste kenmerken van de vierde industriële revolutie is niet dat deze onze manier van werken verandert. Deze keer zijn wij het zelf die veranderd worden” ((https://www.youtube.com/watch?v=kpW9JcWxKq0)).

De vierde industriële revolutie is het favoriete onderwerp van Schwab. Hij schreef er een boek over, waarin we lezen: “Ten eerste ben ik van mening dat het vereiste niveau van leiderschap en inzicht in aanstaande veranderingen op ieder vlak laag zijn bij alle betrokkenen, afgezet tegen de noodzaak onze economische, sociale en politieke stelsels opnieuw te overdenken om op de vierde industriële revolutie te kunnen reageren. Als gevolg hiervan is, zowel op nationaal als op mondiaal niveau, het noodzakelijke institutionele kader ontoereikend om de verspreiding van innovaties te beheersen en ontwrichtingen tegen te gaan. Dit kader is in het beste geval inadequaat, en in het slechtste geval geheel afwezig.” Ten tweede ontbreekt, volgens Schwab, een samenhangend narratief om de nieuwe techno-wereld op een aantrekkelijke manier aan de mensen te verkopen. Als men de mensen niet mee zou krijgen, zou er een "afweer-reactie binnen de bevolking ontstaan tegen de fundamentele veranderingen die al gaande zijn" ((Klaus Schwab: "The Fourth Industrial Revolution". Londen 2017 "First, I feel that the required levels of leadership and understanding of the changes underway, across all sectors, are low when contrasted with the need to rethink our economic, social and political systems to respond to the fourth industrial revolution. As a result, both at the national and global levels, the requisite institutional framework to govern the diffusion of innovation and mitigate the disruption is inadequate at best and, at worst, absent altogether." De volledige tekst in PDF vindt u hier)). Klaus Schwab is een intelligente man. Hij onderkent heel duidelijk, dat het kapitalisme aan zijn einde zal komen, als alles onveranderd door gaat. Daarom gelooft Schwab dat na een fase van staatskapitalisme, waartoe hij bijvoorbeeld Roosevelts New Deal, of de inhaalslag van de industrialisering in sommige derdewereldlanden rekent, een fase van markt-radicalisme volgt, dat hij eenvoudigweg 'liberalisme' noemt, dat op zijn beurt daarna afgelost wordt door het door hem gedefinieerde 'stakeholder-kapitalisme', waarbij hij een onderscheid maakt tussen stakeholder- en shareholder-kapitalisme. Dat betekent: de kapitalistische ondernemer heeft niet uitsluitend aan de aandeelhouders verplichtingen. Hij moet ook zijn omgeving erbij betrekken. Hierbij is er echter geen ruimte voor coöperaties en publiekrechtelijk management. Iedere vezel van de samenleving moet met het winstprincipe doordrongen zijn.

Deze twee elementen: de vierde industriële revolutie en het stakeholder-kapitalisme wil Schwab nu in het vacuüm van de corona-verlamming met grote sprongen aanjagen.

Daarom zal de volgende World Economic Summit in Davos in 2021 ook onder het motto moeten staan: The Great Reset. Er staat een dubbel evenement gepland. In het kuuroord, zullen zoals vanouds, als Corona dat tenminste toelaat, de niet meer zo jonge grootheden van de wereld en hun wat jongere protégés elkaar fysiek in levenden lijve ontmoeten. Parallel ertoe zullen vanaf de zijlijn de jonge stakeholders via videoconferenties de senioren in Davos kunnen volgen. Ze zullen vanuit alle uithoeken van de aarde online verbonden zijn. Reeds in april hebben aankomende talenten van de heerlijke nieuwe techno-wereld elkaar op internet onder het motto "Reset Everything" ontmoet ((Reset Everything, 29-30 april 2020)). Euforische discipelen van de nieuwe kunstmatige plastic-wereld. Het ging over 5G, transhumanisme, kunstmatige intelligentie, cryptocurrency, nieuwe soorten vaccinaties en de verlenging van het leven.

Meedogenloze innovatie

En nu dus de Great Reset. Dit kwam echter niet uit heldere hemel vallen. De Verenigde Naties hadden reeds in 2015 een agenda voor 2030 goedgekeurd, waarin de belangrijkste elementen van de huidige nieuwe wereldorde al uitgestippeld zijn. Dit werd nogmaals onderstreept door een strategisch partnerschap tussen de VN en het World Economic Forum in juni 2019 ((https://www.weforum.org/press/2019/06/world-economic-forum-and-un-sign-strategic-partnership-framework)). De samenwerking tussen Bill Gates en de Wereldgezondheidsorganisatie WHO heeft hier een tegenhanger bij het vormgeven van de toekomstige kunstmatige wereld. En het is buitengewoon verhelderend om te zien wie er bij The Great Reset allemaal betrokken zijn ((https://www.weforum.org/agenda/2020/04/world-vs-virus-podcast/)). Men komt er Jennifer Morgan van Greenpeace tegen. En ook de secretaris-generaal van de wereldfederatie van vakbonden, Sharan Burrow. Reeds de grote openingsvideo maakt duidelijk hoe de hiërarchie vandaag is opgebouwd. De inleidende woorden worden gesproken door de grote voorzitter Klaus Schwab vanaf zijn troon, ondersteund door een microfoon die uit een museum lijkt te komen ((https://www.weforum.org/great-reset?emailType=Newsletter)). Hij wordt gevolgd door ZKH Prins Charles, die, vanaf een te hoog opgehangen teleprompter, zijn houterigen woorden over de bescherming van de natuur – beslist nu en hier en nooit later - afdraait. Daarna komt Schwabs handlanger, de secretaris-generaal van de VN, António Guterres, met een flegmatieke begroetingstoespraak. Daarop neemt nog eens de kapitalisme-paus, Klaus Schwab het woord. En het is interessant de volgelingen te zien die daaraan deelnemen. Uitsluitend jonge Start-Up ondernemers, allemaal aangesloten bij de Top Tier Impact,((https://www.toptierimpact.com/)) men zou kunnen zeggen: de gebundelde kracht van de eerste liga. Men komt er Ingmar Rentzhog tegen. Weet u nog wie? Rentzhog is de jonge Zweedse ondernemer die het klimaat-popicoon Greta Thunberg heeft uitgevonden en vervolgens namens haar tientallen miljoenen heeft opgehaald voor zijn startup 'We don’t have Time'.((https://www.thelocal.se/20190209/start-up-used-child-climate-activist-to-raise-millions)) Alex Bates van Neocortex Ventures investeert in kunstmatige intelligentie. De jongondernemers-club “500 Startups” doet ook aan de grote reset mee. Evenals WebIT.((http://www.webit.org/about/index.php)) Ooit van gehoord? Behalve dan dit jaar, organiseert WebIT regelmatig grootschalige congressen waarbij opwindende innovaties uit de mooie wereld van computers en internet worden gepresenteerd en bekroond. Daar hebben dan ongeveer 15.000 technologie-fanaten de gelegenheid elkaar te ontmoeten. Een van de attracties was daarbij bijvoorbeeld de sprekende humanoïde pop Sophia.

Heerlijke nieuwe wereld ((Heerlijke nieuwe wereld is de Nederlandse titel van Brave New World van Aldous Huxley))

In een video uit de pre-resetperiode licht de Klaus Schwab-geloofsgemeenschap de heerlijke nieuwe wereld van absolute kunstmatigheid toe. De bio-ethica Nita Farahany vindt het fascinerend dat men nu de gedachten van mensen op het scherm visualiseren kan en dat het binnenkort mogelijk zal zijn om de 'zwarte doos' van de diepste gedachten van de mens te ontcijferen. De neuro-ethica, die doet denken aan Mephisto in de belichaming van Gustav Gründgens, adviseert tevens de Amerikaanse regering door middel van het door Obama ingestelde orgaan voor Brain Research through advancing innovative Neurotechnologies (BRAIN). Want ook de Amerikaanse regering en het onderzoeksnetwerk van het Pentagon - Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA) zouden graag rechtstreeks in onze hersenen willen kijken. Vanzelfsprekend is gegarandeerd dat het uitsluitend gaat om het genezen van Alzheimer en soortgelijke ziekten. Tja. En natuurlijk gaat het bij de neuronale besturing van mensen uitsluitend en volkomen onbaatzuchtig erom, dat mensen in een rolstoel in staat gesteld worden opnieuw gelukzalig te kunnen lopen.

Er zijn vast wel veel superrijken die belangeloos de mensheid willen helpen. Maar wij worden opgescheept met Bill Gates en zijn gen-manipulerende vaccinaties.

Maar Bill Gates wil ook Afrika bevrijden van de malaria-plaag. Daarom werkt zijn team koortsachtig aan het veranderen van de gen-sequenties van de malaria-overdragende muggen, zodat ze het schadelijke gen niet meer kunnen overdragen.((https://futurism.com/videos/the-age-of-crispr-why-genetic-engineering-will-change-everything)) En Bill Gates zou Bill Gates niet zijn, als hij al doende niet meteen ook de aard-atmosfeer zou willen redden. De atmosfeer moet door middel van het besproeien met chemicaliën gered worden ((https://www.theguardian.com/environment/2012/feb/06/bill-gates-climate-scientists-geoengineering)). En met zijn SpaceX-ruimtevaartbedrijf is Elon Musk tegenwoordig de stuwende kracht in ruimtevaart, terwijl de NASA, die contractueel aan hem is gebonden, alleen nog de junior partner en sponsor is. Opvallend is dat de Volksrepubliek China bij Schwabs Great Reset steeds overal bij betrokken is. Zoals gezegd, Klaus Schwab is een wijze man. Hij realiseert zich dat het staatsapparaat niet geheel overbodig is voor het slagen van de wereldwijde reset. De machtsorganen van China, met zijn stabiliserende factoren, het Volksleger, de Communistische Partij en het staatsapparaat, passen perfect bij de ambities van multimiljonairs als Jack Ma. En hoe soepel, snel en efficiënt deze krachtmachine, China naar het nieuwe 5G-supernetwerk heeft gebracht, maakt niet alleen indruk op het aan overwinningen gewende westen, maar maakt het ook lichtelijk bang. De noodgedwongen verlamming van onze beschaving door het Corona-regime, kan ook worden geïnterpreteerd als een poging om de waargenomen ontwikkelingsachterstand in de vierde industriële revolutie ten opzichte van China in een klap in te halen.

Een idée fixe van een kleine kliek?

Hoe realistisch is de grote reset nu werkelijk? Is dit slechts de obsessie van een kliek van superrijken? Helaas niet. In mijn boek uit 2014, „Die Macher hinter den Kulissen“((Hermann Ploppa: Die Macher hinter den Kulissen. Wie transatlantische Netzwerke heimlich die Demokratie unterwandern. Frankfurt 2014.)) heb ik voorzichtig tegenover een muur van verdenkingen en veronderstelde complot-theorieën, empirisch aangetoond hoe de door de eeuwen heen moeizaam bevochten democratische instrumenten van medezeggenschap, zoals de algemene wil, de volonté genérale, en het gezamenlijk belang – instrumenten die stevig verankerd waren in de moderne staat – nu stukje bij beetje geïnfiltreerd worden door netwerken en denktanks van de superrijken, en hoe deze van binnenuit uitgehold werden. Ik kwam al in 2014 tot de conclusie, dat de politici zelf eraan meegewerkt hebben de staatsmacht uit te kleden. Door belastingontduiking te vergemakkelijken en de regels steeds verder te versoepelen. Ze hebben stichtingen geïntroduceerd als een wettelijk instrument voor belastingontduiking. De op deze manier opgepepte stichtingen hebben nieuwe, kunstmatige onderwerpen de politiek laten binnen sijpelen; eerst onopvallend, en toen met steeds meer ophef. En sinds de publicatie van mijn boek is de situatie er niet beter op geworden, maar heeft zich duidelijk verslechterd. Terwijl het gedeelte van de bedrijfswinsten dat de belastingdienst misliep, in de jaren zeventig nog rond de 5 procent was, gingen na de jaren 2000 meer dan 50 procent aan de neus van de solidaire gemeenschap van belastingbetalers voorbij. Tegenwoordig is dit aandeel ongetwijfeld nog groter. De staat verarmt, terwijl de miljardairs steeds rijker worden. Tegenwoordig moeten de staatshoofden een voetval maken voor de superrijken, neem het actuele voorbeeld - Bill Gates en zijn sacrosancte vaccinatiecampagne voor alle zeven miljard aardbewoners. De rijken zijn door stichtingen en netwerken uitverkoren en opgeleid tot leiders, niet in de laatste plaats door het World Economic Forum. Het wereldbeeld van Klaus Schwab hebben ze tot hun eigen visie gemaakt. Wat anders? Het is de meest gewone zaak ter wereld om de superrijken openbare middelen op een presenteerblaadje aan te bieden. Alleen het particuliere winstbejag kan de samenleving toch effectief aansturen, nietwaar ?!

De stichtingen en netwerken van deze uitverkorenen zijn ook in staat om met behulp van de media en dankzij de controle van de partijen, de laatste overgebleven werkelijk democratische bewegingen, in een zelfzuchtige wurggreep te houden en deze heel soepel en in hoge mate incestueus door middel van propaganda-achtige uitdrukkingen zoals "rechts-populistisch" of "samenzweringstheorie" te verstikken.

Dit kan ook worden bereikt door een synthetisch gegenereerde pseudo-oppositie, de "basisbewegingen", alsook door via stichtingen gefinancierde instrumenten van politieke vorming en via de online encyclopedie Wikipedia. Ze waren er ook niet wars van, om op pseudo-wetenschappelijke wijze een significante correlatie tussen "samenzweringsmentaliteit" en natuurgeneeskunde te construeren((Pia Lamberty / Roland Imhoff: Powerful Pharma and its Marginalized Alternatives? Effects of Individual Differences in Conspiracy Mentality on Attitudes Toward Medical Approaches. Mainz april 2018)). Toe maar. Ze kunnen dus alles wat ze maar willen afdwingen, dit soort miljardairs. Of ze zichzelf ook kunnen beschermen tegen ongemakkelijke feiten, is een ander verhaal. Door de vernietiging van democratische organen en door het verstoren van de maatschappelijke samenhang, door de onophoudelijke militarisering van deze wereld, en door Gated Communities, zijn er voldongen feiten geschapen. Veel zones op aarde vallen buiten iedere controle. Hier helpt ook geen kunstmatige intelligentie, geen 5G-netwerk of genetische manipulatie meer. En hoe moet er een synergie tussen mens en machine ontstaan in een wereld waarin de sociale ongelijkheid dimensies heeft aangenomen, zoals nog nooit eerder vertoond in het verleden? Als er dan rivaliserende bendes van superrijken hun machtsstrijd ook nog over de rug van een hele natie uitvechten, zoals dat momenteel in de Verenigde Staten het geval is, waar miljardair George Soros zijn synthetische Black Lives Matter-oppositie op de gewetenloze Manchester-kapitalist Trump afstuurt? ((Manchester kapitalisme, ook Manchester liberalisme is een economische stroming die uitsluitend op de krachten van de markt vertrouwt.)) De great reset staat niet alleen op lemen voeten, maar op een gevaarlijke hoop puin. Desalniettemin wordt de grote reset ons opgedrongen.

Eisen voor de toekomst

Er moet dus een enorme inspanning geleverd worden. Is het überhaupt mogelijk om een volledig verlamd en totaal nietsvermoedend publiek wakker te krijgen? Allereerst moet weer helder zien wat we eigenlijk willen. Waar we eigenlijk vandaan kwamen. Dus: we kwamen uit een wereld die de democratie hoog in het vaandel had. We kwamen uit een wereld waar sociale rechtvaardigheid bestond. In onze wereld gold de regel dat het winstprincipe alleen daar ongeremd tekeer kon gaan, waar dit geen kwaad kon. Het politieke primaat had de overhand. Het gemeenschappelijke goed. In het verleden werden alle belangrijke economische activiteiten uitgevoerd door coöperaties of door overheidsinstanties. En een sterke middenklasse werkte dicht bij de mensen en voor de mensen. Dit maakte het leven allemaal zo onbezwaard en zorgeloos. Naar deze toestand moeten we weer terug. Als eerste stap.

We moeten dus onze staat "herstellen". En deze uitrusten met een krachtig, handelingsbekwaam apparaat om belastingen te innen. Zelfs een geringe belastingverhoging voor de superrijken zou de middelen opleveren voor een functionerende infrastructuur.

Bovendien zou de directe democratie ingevoerd moeten worden. Op die manier zouden onderwerpen niet gekoppeld zijn aan partijprogramma's, maar per geval worden beslist. Een dwingend mandaat zou ervoor zorgen dat functionarissen ten allen tijde uit hun ambt weggestemd zouden kunnen worden, indien zij de opdracht van de kiezers niet naar behoren zouden uitvoeren. Slechts een paar dingen die men als argument tegen de grote reset kan gebruiken. We verzetten ons nadrukkelijk tegen de heerlijke nieuwe techno-wereld van Klaus Schwab. Opdat we zelf kunnen sturen en beslissen zonder dat nog slechts een impuls van buitenaf onze ogen doet oplichten.