Thema's | Wakkermens

Europa’s toekomst

rovanov — Tue, 11 Mar 2025 21:15:53 +0000

Dit bericht is overgenomen van de website Sociale driegeleding

Ruim 100 jaar geleden worstelde Europa met dezelfde problematiek als nu. Toen, zoals ook nu, was de vraag: ligt de toekomst van Europa in haar eigen, of in vreemde handen? In 1917, tijdens de eerste wereldoorlog, formuleerde Rudolf Steiner zijn visie op de toekomst van Europa. Hij schreef, op verzoek, twee Memoranda over wat hij de ‘driegeleding van het sociale organisme’ noemde. Die Memoranda waren bedoeld voor de keizer van Duitsland en voor die van Oostenrijk-Hongarije. In die Memoranda schetste hij de grondbeginselen die, mits zij ernstig genomen zouden worden, Europa hadden kunnen brengen tot een samenleven van volken die in vrijheid hun cultuur zouden vormgeven; in gelijkheid tot het bepalen van hun wetten, rechten en plichten zouden komen; die een economie hadden kunnen ontwikkelen waarin de gecreëerde welvaart eerlijk verdeeld zou worden. Het ging natuurlijk anders: de Oktoberrevolutie in Rusland en het besluit van de Verenigde Staten om deel te nemen aan de oorlog, vormden het begin van de situatie die Europa de rest van de 20e eeuw zou bepalen: de regie over het lot van Europa lag niet meer in, maar buiten Europa. Poetin en Trump bouwen voort op wat Lenin en Wilson teweegbrachten. Het antwoord dat Europa een eeuw geleden had kunnen geven, is nog steeds valide en werd in de kiem al door Rudolf Steiner gegeven. Het is het opbouwen van een samenleving waarin vrijheid, gelijkheid en broederschap elk in een eigen gebied richtsnoer zijn. Daarin lag en ligt de opgave en het bestaansrecht van Europa.

De Duitse term “Putinversteher”

FZ — Sat, 20 Apr 2024 11:39:55 +0000

De term "Putinversteher" is al jaren in omloop. Toen ik het begrip voor het eerst tegen kwam, was ik zo naïf te denken: "wat goed — eindelijk iemand die naar Poetin luistert en begrijpt wat hij zegt". [caption id="attachment_62346" align="alignright" width="475"] Ongekende uitwassen: de bekende zanger Filipp Kirkorov draagt een Putinversteher-ring[/caption] Maar dat was absoluut niet de strekking van het begrip. Daarmee wordt bedoelt: "iemand die door het Kremlin betaald wordt, en trouw alle aanwijzingen van Moskou volgt. Het is een begrip dat iedere discussie uitsluit en de daarmee aangeduide persoon, ondergaat alle "straffen" van de heersende Cancel-Culture. Een Putinversteher te zijn is even erg, als beschuldigt te worden van complotdenken. De term is overigens nog wijder verspreid dan ik dacht en wordt nu ook internationaal gebruikt. Deutsche Welle meldt:

Duitse term 'Poetinversteher' krijgt internationale betekenis
Het Duitse woord dat gebruikt wordt om Poetin-sympathisanten te beschrijven, heeft nu zijn eigen Engelse Wikipedia pagina. Maar wat betekent "Putinversteher" en naar wie verwijst het?

[caption id="attachment_62345" align="alignright" width="217"] De voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder wordt beschouwd als een van de bekendste "begripswerkers van Poetin".[/caption] Ook in het Russisch heeft de term ingang gevonden en heet daar "путинферште́ерство", eveneens met een eigen Wikipedia pagina. Daar vind je dan onder andere ook teksten als de bijschrift bij de foto. Een vrouw die mijn gevoelens precies (en veel beter) weet te omschrijven, is de (voormalige) Moskou-correspondente, Gabriele Krone-Schmalz. Ik heb daarom een stuk uit een interview met haar vertaald.((https://www.youtube.com/watch?v=yzLiwWVZCOk&t=4s "Putin war in seiner ersten Amtszeit eine Chance für Europa" | artour | MDR))

Rusland begrijpen

Mevrouw Krone-Schmalz, u wordt vaak een "Putinversteherin" genoemd. Wat vindt u van deze rol? Ten eerste vind ik deze semantische omduiding van de term "begrijpen", die je in grote delen van de gepubliceerde openbare mening aantreft, heel vreemd. Mijn interpretatie van de term begrijpen, is als volgt: Dit heeft niets te maken met begrip hebben voor iets, het heeft te maken met iets überhaupt te begrijpen. Ik denk dat als je intelligent en adequaat wilt handelen, dan moet je iets eerst begrijpen. Waarom is dit debat zo emotioneel geladen? Vraagt u het maar aan degenen die zo emotioneel zijn! Maar wat denkt u, mevrouw Krone-Schmalz? Het debat is nogal verhit. Ik vind dat ongepast, ik vind het ook gevaarlijk. En in mijn boek((Gabriele Krone-Schmalz, Rusland begrijpen, uitgeverij de Blauwe Tijger. https://www.boekenbestellen.nl/boek/rusland-begrijpen/9789492161048)) heb ik geprobeerd om de samenhangen duidelijk te maken, zonder te schuimbekken en het belang te benadrukken van het begrijpen van achtergronden en contexten, niet in de zin van begrip ervoor te willen kweken, maar het gaat om het begrijpen. Ik heb ook geen enkele ambitie, om iets goed te praten. Maar ik moet begrijpen wat er aan de hand is, opdat ik verstandig kan handelen. Anders maak ik fouten. Is Poetin zo'n ergerniswekkende figuur dat dit gebeurt? Ja, kennelijk. Dat is ook mijn stelling: als hij serieus was genomen tijdens zijn eerste ambtstermijn, met de reeks signalen die hij naar het Westen stuurde, dan hadden we onszelf wellicht een hoop situaties kunnen besparen. Maar de fout was dat hij alleen werd gezien als een KGB-functionaris en dat er geen aandacht werd besteed aan wat hij in politiek opzicht deed. En dat was zeer ambitieus en zeer positief ten opzichte van het Westen tijdens zijn eerste ambtstermijn. Daar is nu niets meer van over. Het kwam van Poetin, het kwam uit Moskou in zijn eerste ambtstermijn, de vertrouwensvol uitgestoken hand, zogezegd. Je hoeft maar terug te denken aan de toespraak die hij gaf in de Bondsdag((zie daartoe onze bijdrage: Putins Bondsdag toespraak uit 2001)), met zoveel openheid, zoveel oprechtheid. Ja, er was een staande ovatie in de Bondsdag. Maar uiteindelijk werd het niet serieus genomen. De ideeën om een gemeenschappelijke economische ruimte te creëren en een gemeenschappelijke veiligheidsarchitectuur op te bouwen werden ook niet serieus genomen. Dat zou zinvol zijn geweest na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en nadat Duitsland naar elkaar toe was gegroeid. Want de veiligheidssituatie was natuurlijk anders dan daarvoor. Waarom is dit voor het Westen zo moeilijk te begrijpen? Dat is een onderwerp voor een onderzoeksproject. Ik denk dat het neerkomt op belangen die benoemd moeten worden en niet gehuld mogen worden in een humanitaire dekmantel, om ze er beter eruit te laten zien. Het heeft zeker te maken met overblijfselen uit de Koude Oorlog. De vijandbeelden zullen niet zo snel verdwijnen. En ik ben bang dat het ook te maken heeft met structurele veranderingen in de journalistiek. Alles moet sneller en sneller, het mag niets kosten en de mainstream duwt en maakt ruzie. Dit heeft niet veel meer te maken met de onderwerpen of met seriositeit en verantwoorde berichtgeving.

Het einde van de diplomatie

FZ — Mon, 04 Dec 2023 19:11:35 +0000

[caption id="attachment_62115" align="alignright" width="270"] The End of Diplomacy...[/caption] Wikipedia geeft bij de term "Diplomatie" de volgende definitie:

Diplomatie is de kunst en kunde van het voeren van overleg tussen twee groepen om daarmee een bepaald doel te bereiken. Meer specifiek worden met diplomatie de geformaliseerde relaties tussen (meestal onafhankelijke) politieke entiteiten bedoeld, meestal staten.

Deze kunde schijnt men in de VS en Europa tegenwoordig verleerd te zijn. Het is - mijns inziens - niet mogelijk tot een relatief vredige oplossing van conflicten te komen, als de partijen weigeren met elkaar te praten. In het Oekraïne-conflict hebben we nu een punt bereikt dat het collectieve Westen langzaam moet inzien, dat Rusland niet zo eenvoudig te verslaan is als men gehoopt had. Bij president Zelenski wordt er nu behoedzaam op aangedrongen om met Rusland te gaan onderhandelen, maar daartoe zal Rusland niet bereid zijn zolang de Oekraïne aan de eis vasthoud op volledig gebiedsherstel binnen de grenzen van 1991 - dus inclusieve de Krim. Onder leiding van de Baltische Staaten wordt er nu gepoogd om Rusland uit alle nog bestaande overlegstructuren buiten te sluiten. Zo is Rusland onlangs uit de Uitvoerende Raad van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) uitgesloten, en door Litauen vervangen (zeker omdat Litauen zo'n chemiegigant is en veel meer inzicht heeft in de productie van chemische wapens)((Melding van TASS: https://tass.ru/mezhdunarodnaya-panorama/19411545 en tevens op Duits: https://www.anti-spiegel.ru/2023/russland-hat-seinen-sitz-im-exekutivrat-der-opcw-verloren/)) Op 30 november en 1 december vond er in Skopje een topontmoeting van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) plaats. De NOS weet te melden:

OVSE-top overschaduwd door komst Russische Minister Lavrov "De Russische agressie-oorlog tegen Oekraïne gaat in tegen alles wat deze organisatie dierbaar is. De oorlog ondermijnt vertrouwen, dialoog en ons vermogen om resultaten te boeken", zei de Noord-Macedoonse minister van Buitenlandse zaken, Osmani bij de opening van de top. Meerdere aanwezigen liepen de zaal uit toen Lavrov aan het woord was. De komst van de Russische minister van Buitenlandse zaken, Lavrov, is controversieel. De OVSE werd in 1975 opgericht om dialoog mogelijk te maken tussen het democratische en kapitalistische West-Europa en het communistische Oost-Europa.

Van diplomatie en dialoog was er in Skopje niet veel te merken, het Westen ontloopt een gesprek met Rusland en doet er alles aan om de "Russen te pesten". Dat een dergelijke houding niet tot vredesonderhandelingen zal leiden, mag wel duidelijk zijn. Nog steeds moet het beeld van het "Russische isolement" in stand gehouden worden. De groepsfoto van de top werd dan ook genomen voordat Lavrov in Skopje aangekomen was. Blinken en Borrell waren toen al weer vertrokken. De westerse diplomatie is tot op het niveau van een kleuterschool gedaald. [caption id="attachment_62112" align="alignright" width="350"] Eén tegen allen -
allen tegen Lavrov[/caption] Sergej Lavrov is voor het eerst sinds het begin van de SMO weer in EU-Europa, bij de vorige top wist Polen zijn komst tegen te houden. De premier van Noord-Macedonië voelde zich genoodzaakt, zich voor Lavrovs aanwezigheid te verontschuldigen:((ik baseer me bij dit verslag op de Russische nieuwsuitzending Vesti Nedeli))

"Dit is absoluut geen diplomatieke overwinning voor Rusland. Het is een diplomatieke overwinning voor de OVSE. Aangezien het functioneren van de OVSE in het geding was, kunnen we zeggen dat de OVSE blijft functioneren dankzij deze top".

In haar 50ste jaar bevindt de OVSE zich in een diepe crisis. De organisatie werd opgericht in de naoorlogse periode, tijdens de Koude Oorlog, als een platform voor dialoog. Nu functioneert deze is alleen nog in naam als een Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. Lavrov betreurt de teloorgaan van een ooit nuttige organisatie: [begin van de vertaling]((voor de volledige toespraak van Lavrov zie: Выступление Министра иностранных дел Российской Федерации С.В.Лаврова в ходе 30-го заседания СМИД ОБСЕ, Скопье, 30 ноября 2023 года)) De huidige situatie is een direct gevolg van de hardnekkige pogingen van onze westerse buren om hun dominantie veilig te stellen door schaamteloos gebruik te maken van de OVSE om op agressieve wijze bekrompen egoïstische belangen na te streven en opzettelijk het grondbeginsel van consensus en de diplomatieke cultuur zelf te vernietigen. Het is voor ieder onbevooroordeeld iemand duidelijk dat dit niet de manier is om Europese veiligheidskwesties serieus en eerlijk op te lossen. Maar de westerse hoofdsteden " vernietigen" de kansen om de OVSE nieuw leven in te blazen met een benijdenswaardige doelmatigheid. Ze hebben al een "Europese politieke gemeenschap" gecreëerd zonder Rusland en Wit-Rusland. Op deze manier is er weer een scheidslijn getrokken op ons continent, waardoor de OVSE-ruimte wordt kapot gemaakt. De initiatiefnemers van dit idee zouden eens goed moeten nadenken over hoe hun geesteskind zich verhoudt tot de nobele idealen die de grondleggers van het Helsinki-proces en de auteurs van het Handvest van Parijs voor een Nieuw Europa hebben geleid. Traditioneel is het gebruikelijk om de toespraken op onze vergaderingen af te sluiten met een optimistische, positieve noot. Op dit moment zijn er echter geen bijzondere redenen voor optimisme. De OVSE wordt in wezen een aanhangsel van de NAVO en de EU. De organisatie staat (laten we eerlijk zijn) aan de rand van de afgrond. Een eenvoudige vraag dringt zich op: heeft het zin om inspanningen te leveren om de organisatie nieuw leven in te blazen? Zal het ooit in staat zijn om zich aan te passen aan de objectieve realiteit van de globale ontwikkeling en opnieuw een platform te worden voor het aanpakken van regionale veiligheidskwesties op basis van de principes van de Slotakte van Helsinki, in de eerste plaats het principe van gelijkheid van alle deelnemende landen? Tot nu toe zijn er veel meer vragen dan antwoorden. Ondertussen staat het leven niet stil. De processen van Euraziatische integratie en rechtvaardige samenwerking op basis van een eerlijk evenwicht van belangen ontwikkelen zich op ons continent in constructieve vormen, ongeacht de steeds diepere inbedding van de OVSE in de confronterende agenda die haar wordt opgelegd. [einde van de vertaling] De OVSE gaat niet over concurrentie, maar over samenwerking. Maar niet iedereen denkt daar nog wel aan. Nog zo'n staaltje van de nieuwe Europese diplomatieke gedragscodes: Bulgarije gaf het vliegtuig met de Russische delegatie alleen toestemming om over het land te vliegen op voorwaarde dat Maria Zacharova niet aan boord zou zijn. Men moest dus over Griekenland vliegen. Ondanks het "Russische isolement" hield Lavrov 5 bilaterale besprekingen, daarnaast voerde hij ook nog talrijke gesprekken in de wandelgangen. De Oostenrijkse minister van Buitenlandse zaken zei o.a.: "Ik denk dat het juist was om de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov uit te nodigen. We hebben deze organisatie nodig voor de toekomst. De OVSE is een alternative structuur. Ik kan geen buitenlands beleid maken door alleen met Zwitserland en Liechtenstein te praten. Europa zou één ding geleerd moeten hebben: We moeten pragmatisch en nuchter naar de wereld kijken als we problemen willen oplossen." Lavrov hield na afloop van de officiële ontmoetingen een persconferentie van anderhalf uur, de zaal was stampvol met meer dan 100 journalisten, die als gewoonlijk een hoop provocerende vragen stelden, zoals: "Wanneer houdt Moskou eindelijk op met de agressie tegen Kiev?" Lavrov antwoordde lichtelijk geïrriteerd: "De propagandacampagne is nog volop aan de gang en de indruk wordt gewekt dat Rusland op een ochtend wakker werd en besloot aan te vallen. Maar wat niet wordt vermeld, is dat we al jaren praten over het feit dat de opname van Oekraïne in de NAVO een schadelijk effect zal hebben, dat het creëren van directe militaire bedreigingen voor Rusland op het grondgebied van Oekraïne gevaarlijk is, dat er zelfs plannen waren voor de oprichting van een Amerikaanse militaire basis aan de Zwarte Zee en een Britse militaire basis aan de Zee van Azov. Als je naar de kaart kijkt, is dit onder alle omstandigheden onaanvaardbaar. Er zijn er twee nodig om een politiek proces te starten. Of anders gezegd: It takes two to tango. Maar de jongens aan de andere kant zijn niet aan het tango dansen. Ze dansen breakdance. Dat kun je ook alleen doen."

Reddingsmissie of kinderhandel?

rovanov — Sat, 18 Nov 2023 15:18:37 +0000

Dit bericht verscheen bij de Andere Krant Uit de pen van Ella Ster

ADOPTIE VAN GEHANDICAPTE OEKRAÏENSE KINDEREN

Vele tienduizenden kinderen zijn sinds de Russische invasie in februari 2022 ter adoptie naar de VS gebracht. De kinderen zouden op deze manier worden beschermd. Maar sommige van de organisaties die zich met deze adoptie bezighouden zijn uiterst schimmig. Ze zijn betrokken bij financiële schandalen en hebben nauwe banden met Amerikaanse militaire instanties die zich bezighouden met medisch onderzoek. Rusland wordt door het Westen regelmatig beschuldigd van het ontvoeren van kinderen uit de bezette gebieden in Oekraïne. Volgens de Russische regering brengen ze juist kinderen in veiligheid. Veel minder bekend is dat ook Amerikaanse organisaties zich bezighouden met de verplaatsing van kinderen, vanuit Oekraïne naar de VS. Kwetsbare kinderen, bijvoorbeeld lichamelijk gehandicapte of seksueel misbruikte kinderen uit weeshuizen, worden ter adoptie naar de VS gebracht. Twee Amerikaanse liefdadigheidsinstellingen die zich hiermee bezig houden, en hiervoor miljoenen aan donaties hebben ingezameld, zijn Exitus1 en Operation Underground Railroad (OUR). Die laatste is opgericht door Tim Ballard, de hoofdpersoon in de inmiddels beroemde film Sound of Freedom, waarin kindermisbruik aan de kaak wordt gesteld. Een andere actieve organisatie is het in Californië geregistreerde Next North Inc., die zegt samen te werken met officiële instanties in Oekraïne.

Nep-adoptiegezinnen

Lees het volledige artikel bij de Andere Krant

Een andere kijk op de geopolitiek

FZ — Wed, 14 Jun 2023 20:04:34 +0000

Er is altijd een andere kijk op de bestaande situatie mogelijk, alleen wordt deze andere kijk vaak in onze tijd verdrongen. De officiële media zijn er allemaal op uit om uitsluitend een bepaald narratief weer te geven. Alternatieve, andersluidende versies komen niet aan bod. Van jongs af aan is ons geleerd dat het oude Europa het culturele middelpunt van de wereld is. Deze visie wordt geleidelijk aan verdrongen door van het beeld van de VS als culturele voortrekken van het universum. De Amerikanen zijn in ieder geval zelf ervan overtuigd "God's own country" te zijn die hun een exceptionele positie geeft. Mij heeft het altijd verbaasd dat de gebruikelijke West-Europese geschiedschrijving, altijd buiten beschouwing heeft gelaten dat ten Oosten van de vruchtbare halvemaan - een gebied dat als de wieg van de beschaving beschouwd wordt - ook nog andere "beschaafde" culturen bestaan en hebben bestaan. Men denke maar eens aan India of China. Ook wordt in de westerse geschiedschrijving volledige voorbij gaat aan de ondergang van het West-Romeinse Rijk waarna het Oost-Romeinse rijk nog ongeveer 1000 jaar heeft voortbestaan. Byzantium draagt in westerse ogen nog altijd de connotatie van chaos, nepotisme en corruptie met zich mee, terwijl het in het Oosten als een nastrevenswaardige, vooruitstrevende cultuur gezien werd. Vanuit de Russische ogen verschuift het "centrum van de wereld", na de val van Rome en van Byzantium, verder naar het Noord-Oosten. Niet voor niets meet zich Moskou de naam van "het derde Rome" aan ((Третий Рим - het eerste Rome was Rome zelf, het tweede Byzantium en het derde is Moskou. Deze benaming is niet van Poetin afkomstig, maar stamt reeds uit de 16de eeuw)). De patriarch van Constantinopel, het opperhoofd van de orthodoxe kerk (een met de paus vergelijkbare positie), zetelt nog steeds in Istanboel/Constantinopel/Byzantium. Ik heb een artikel uit het Italiaans vertaald, dat ook een andere visie weergeeft.

Het Multipolaire Middellandse-Zeegebied, of de uitdaging naar een betere toekomst

Het oude hart van de wereld

[caption id="attachment_61774" align="alignright" width="350"] De Middellandse Zee in Romeinse tijden[/caption]

In uitgebreide en gedetailleerde internationale beschouwingen over de geopolitiek, bestaat de tendens om zich op de grote intercontinentale systemen te concentreren, vooral op de twee grootmachten die zich in de 20e eeuw beginnen te profileren, namelijk de Verenigde Staten van Amerika en de Russische Federatie, en deze op een bijna eenduidige manier als referentiepunten te nemen; wanneer zich nieuwe grootmachten aandienen, zoals sinds het begin van onze eeuw het geval is, probeert men een parallel te trekken met deze twee grootmachten en de relaties en banden met hen te bestuderen. Dit is naar mijn mening een soort vormfout die volkomen legitiem is, maar tegelijkertijd zou moeten worden herzien.

De geopolitiek heeft namelijk van het begin af aan een bevoorrechte plaats gegeven aan geografie, een der kennisgebieden waarop deze baseert, waardoor geschiedenis pas op de tweede plaats kwam, een rangschikking die meer te maken heeft met functionaliteit dan aan het wetenschappelijke belang. Zonder onhandig te discrimineren, is er een soort luchtbel van het eeuwige heden (of de eeuwige toekomst) gecreëerd waarin veel geopolitieke analyses plaatsvinden, zonder rekening te houden met het verleden en de historiografische constructie van geopolitieke gebeurtenissen, waarvan het begrijpen onmisbaar is, niet alleen om het heden te begrijpen, maar vooral om een richting voor de toekomst aan te geven.

Laten we eens stilstaan bij de Middellandse Zee. Deze is het hart van de zogenaamde 'Oude Wereld', een begrip dat afkomstig is uit het gedachtegoed van het Amerikaanse occidentalisme((Occidentalisme is een vertekend en stereotype beeld van de westerse samenleving (het Occident), dat mensen binnen en buiten de westerse wereld kunnen hebben en dat uitgesproken of impliciet kan zijn. De term ontstond als de tegenhanger van het begrip oriëntalisme - westerse stereotypen van de oosterse wereld, de Oriënt.)), dat Europa decennialang heeft doordrongen en waarvoor het verbreken van de banden tussen de Europese volkeren en de bijbehorende geografische en geologische context een primaire taak was. De fysionomie van Europa heeft in één eeuw tijd een grote gedaanteverwisseling ondergaan, waarbij het Middellandse Zeegebied, dat het centrum was geweest van beschavingsmodellen en grote rijken, werd verplaatst via Londen naar Brussel, veel noordelijker dan de historische feiten. Een variatie die niet alleen geografisch is, maar ook existentieel en daarom, in noëtische zin((Noëtica is een term die gebruikt wordt in de moderne filosofie. Het wordt verschillend gebruikt in filosofische terminologie. Volgens het meest gangbare gebruik duidt het op de fenomenologie (leer van de verschijningen) van de rede. Het woord is afgeleid van het Oudgriekse bijvoeglijk naamwoord νοητική noētikḗ ("over denken, begrijpen"). In het Latijn spreekt men van noetica (scientia), de noëtische wetenschap. Het bijbehorende zelfstandig naamwoord nous duidt op het vermogen om iets mentaal te bevatten en op de instantie in de mens die verantwoordelijk is voor cognitie en denken.)), in staat om de manifestatie van de geest van de volkeren die het continent bewonen onomkeerbaar te veranderen.

Als Halford Mackinder twee of drie eeuwen eerder was geboren, zou hij waarschijnlijk met andere woorden over het Heartland hebben gesproken, die we als volgt zouden omschrijven: 'Wie het Middellandse Zeegebied beheerst, beheerst de wereld'. Het Middellandse Zeegebied is dus niet het 'hartland van de Oude Wereld', maar het 'oude hartland van de wereld', want tot aan de machtsverschuiving in richting de Atlantische Oceaan, was het Middellandse Zeegebied de draaischijf en het object van begeerte en veroveringslust. Als we naar de Europese geschiedenis kijken, lijkt dit eeuwenlang het leidmotief te zijn geweest, vanaf de oude Grieken ten minste tot aan de Eerste Wereldoorlog. De controle over de Middellandse Zee, gedefinieerd als een gesloten zee en daarom extreem welvarend, rijk en strategisch goed gelegen, betekende in die tijd controle over de hele wereld. Want in alle opzichten is de Middellandse Zee niet simpelweg het zuidelijke deel van het continent Europa, waaraan het schiereiland Italië en bijbehorende eilanden aan vast zitten; het is zelfs niet slechts een plas water ingesloten tussen prachtige vruchtbare kustlijnen; het is in de eerste plaats de aloverheersende machtspositie.

Het Middellandse Zeegebied is altijd een grote open ruimte geweest waar veel verschillende entiteiten zijn samengekomen, waarvan de lotsbestemmingen sinds de verste tijdperken met elkaar zijn verweven. Daar kwamen stromingen bij elkaar met fijnmazige knooppunten van onderlinge invloeden, die een rijkdom aan identiteiten, culturen, kunsten en technieken hebben voortgebracht, die ook vandaag de dag nog elk ander volkerengemeenschap in de schaduw stelt van en enthousiast maakt over het Middellandse Zeegebied. Een heroverweging van het belang hiervan, zonder de 'klassieke' canons van de geopolitiek als wetenschap te willen ondermijnen, kan echter een impuls geven aan reflecties en analyses met een ander karakter dan het gebruikelijke westerse centralisme van de hedendaagse politieke wetenschap.

De zee is multipolair

De zee heeft een zeer krachtige multipolaire aantrekkingskracht. Het Middellandse Zeegebied is, zoals gezegd, per definitie multipolair, omdat het voortdurend onder de controle heeft gestaan en de botsing heeft ondergaan van een groot aantal territoriale eenheden, etnische groepen, talen, religies en economische stelsels die verspreid zijn aan de randen van het maritieme universum. Het is het mare nostrum((Onze zee - Latijnse naam van de Middellandse Zee)), waarvan we de omtrekken met ons bloed hebben beschreven, het is de plaats van concurrentie tussen regionale en mondiale krachten. De zee omsluit en vormt het raakvlak van verschillende polen van het geopolitieke schaakbord, wat ons in staat stelt met deze in aanraking te komen. Het Middellandse Zeegebied vormt een geschikte ruimte waarin grootschalige verschuivingen kunnen plaatsvinden; ze verbindt ook het grootste deel van de hele wereld en herbergt de belangrijkste hulpbronnen die de internationale economie aandrijven.

Laten we echter eens kijken naar de geschiedenis: het Romeinse Rijk wordt algemeen beschouwd als een tellurocratische((Tellurocratieën zijn over het algemeen niet puur tellurocratisch. In het bijzonder hebben de meeste grote tellurocratieën kustlijnen en niet alleen in het binnenland, in tegenstelling tot thalassocratieën, die in het verleden over het algemeen alleen kustlijnen zouden hebben en geen binnenlandse territoria. Dit maakt het moeilijk om te definiëren wat precies een tellurocratie is. Tellurocratie - https://nl.abcdef.wiki/wiki/Tellurocracy)) macht. Rome breidde zich echter niet alleen uit dankzij de legioenen die over de uitgestrekte Midden-Europese vlaktes trokken, tot aan de grenzen van de grote bergen in het oosten, maar ook en vanaf het allereerste begin, door de grote zee over te steken, naar het vasteland van Afrika. De multi-etnische en multiculturele rijkdom van de veroveringen van wat het Romeinse Rijk werd, vond juist plaats dankzij de zee. Een samenvallen van strategische en dogmatische domeinen dat waarschijnlijk uniek is op de hele planeet. Deze geweldige voorspoed was ook economisch, juist dankzij de zee, die het mogelijk maakte om vanaf het begin handel te drijven met het oosten en het zuiden, door een dicht netwerk van handelsroutes over het water en over land aan te leggen, die zo goed waren aangelegd dat ze vandaag de dag nog steeds goed functioneren.

In het Middellandse Zeebekken is Italië((Het zou nodig zijn om te verduidelijken - maar dit is hier niet op zijn plaats - of Italië een 'meer' zee- of landmacht is, waar het in de loop van de geschiedenis, zelfs gewoon die van de eenheidsstaat, zijn strategisch overwicht meermaals heeft gevarieerd.)) van nature de houder van het strategisch leiderschap (of zou het dat moeten zijn), een positie die de afgelopen tachtig jaar resoluut is ondermijnd. Deze natuurlijke projectie vormt de kern van ons buitenlands beleid sinds de tijd voordat Italië een eenheidsstaat werd. De Europese Unie en de NAVO((Het Middellandse Zeegebied vormt de 'zuidelijke flank' van het Atlantisch Bondgenootschap, een definitie die het idee van geopolitieke onderwerping al weergeeft. Partnerlanden vervullen een dubbele functie: coöperatief, d.w.z. van interactie en militaire diplomatie tegenover partnerlanden in de regio, ook in het kader van multilaterale initiatieven; operationeel, van aanwezigheid en afschrikking.)) zijn zich terdege bewust van deze strategische ligging, zozeer zelfs dat zowel het soft power beleid als de positionering van internationale allianties((

Het faillissement van Griekenland, een tragische episode in de hedendaagse geschiedenis, is een mogelijk voorbeeld van wat er gebeurt met landen die zich niet scharen achter de beslissing van Brussel en Washington om dienstbaar te blijven aan een overzeese mogendheid.
Italië, dat in het centrum van de Middellandse Zee ligt, ontvangt ook bijna alle migratiestromen, aangewakkerd door een reeks oorzaken, een situatie die de betrekkingen tussen de geallieerden en de Europese lidstaten beïnvloedt.
Niet onvermeld mag blijven de context van hybride oorlogen waarbinnen de grijze zone de vervaging tussen Defensie en Veiligheid en tussen binnenlandse en internationale conflicten steeds groter maakt.

)) gericht zijn op de mediterrane volkeren. Het concept van de uitgebreide Middellandse Zee zelf, dat de zee beschouwt als een complex multidimensionaal stelsel dat in staat is om het vasteland van Europa, het Midden-Oosten en de noordelijke en sub-Sahara-gordel van het Afrikaanse continent in zich op te nemen, en dat tevens een verbinding vormt met het Verre Oosten en zich in westelijke richting opent naar de oceaan, is een ideale en strategische voortzetting van het mare nostrum uit het Romeinse gedachtegoed((Het hele Middellandse Zeegebied wordt gekenmerkt door instabiliteit, onzekerheid en een gearticuleerde dynamiek als gevolg van het conflict in Libië, de grensspanningen tussen Marokko en Algerije, de politieke crisis in Tunesië en de onopgeloste kwestie van de territoriale soevereiniteit van de Westelijke Sahara. Daarnaast is er het zeer verslechterde veiligheidsbeeld van de Sahel, dat wordt gekenmerkt door de verspreide aanwezigheid van DAESH, de onveiligheid van de Golf van Guinee, die door het IMB (International Maritime Bureau) wordt omschreven als een mondiale hotspot voor piraterij, en de Hoorn van Afrika. De instabiliteit in Jemen en de weerslag daarvan op Bab El Mandeb en de crisis in Ethiopië in verband met de regio Tigray aan de grens met Eritrea blijven bestaan. Zonder de aanhoudende kwetsbaarheid van de Balkan en Libanon, de Syrische crisis, de energie- en territoriale aspiraties in het oostelijke Middellandse Zeegebied, het opnieuw oplaaien van de Oekraïense crisis en die aan de Turks-Syrische grens, tot aan de instabiliteit in Irak en de oplopende spanningen in het gebied rond de Perzische Golf, met herhaalde aanvallen op koopvaardijschepen en, meer recent, op kustlanden, te vergeten.)).

Carthago verkeerd gepositioneerd, Rome bezet en geschiedenis teruggedraaid

Men kan begrijpen waarom de Anglo-Amerikaanse pijler - die een thalassocratie bij uitstek vormt - er strategisch belang bij had om het Middellandse Zeegebied en de bijbehorende volkeren te onderwerpen. Een zekere mate van controle, zowel direct als indirect, zou de exploitatie van dit zeegebied hebben gegarandeerd op een manier die bevorderlijk is voor hegemoniaal expansionisme, maar ook de mogelijkheid bood om na de Eerste en Tweede Wereldoorlog de groei en het herstel van de Europese staten beperkt en binnen beheersbare grenzen te houden. Het onderwerpen van de besturen rond de Middellandse Zee zorgt ervoor dat de Middellandse Zee kan worden gecontroleerd. Dit werd militair, financieel en politiek gerealiseerd tijdens meer dan een eeuw, door middel van internationale betrekkingen, gewapende conflicten en economische crises, echter altijd volgens een nauwkeurig en samenhangend plan.

Carthago, de aartsvijand van Rome, is nu buiten spel gezet en gedecentraliseerd, en neemt in geografisch opzicht niet langer de plaats in die het ooit heeft gehad. De voormalige positie van Carthago is nu ingenomen door de as Londen en Washington. Vanuit die positie heeft de as met succes het plan uitgevoerd om zich de zee, waarover Carthago ooit heeft geheerst, toe te eigenen. De Zuilen van Hercules zijn overwonnen, ze zijn niet langer een angstaanjagende natuurlijke en metafysische grens van het bestaan van de mediterrane volkeren. De geschiedenis is in zekere zin teruggedraaid omdat Rome geen macht meer heeft en ondergeschikt is aan de erfgenamen van Carthago, dat gaat zover dat het bestaan van een mediterrane beschaving wordt ontkent, hetgeen mogelijk is geworden door de continuering van een niet-multipolaire, maar unipolaire wereld met Atlantische hegemonie toe te laten. Rome is nu in zekere zin bezet door de afgezanten van Carthago. De mediterrane mogendheden((Ervan uitgaande dat men überhaupt mag spreken van mogendheden.)) beschikken zelf over een enorm potentieel om zich te wreken op de Anglo-Amerikaanse machtspositie; een potentieel dat echter niet eens hypothetisch opgewassen is tegen de dimensies van een mondiaal thalassocratisch conflict, waarbij de Anglo-Amerikaanse machtspositie door de combinatie van elementen in ieder geval groter, sterker en beter georganiseerd is. Strategisch gezien zou de mogelijkheid van een conflict om de onafhankelijkheid te herwinnen een inspanning betekenen die zo groot is dat er tevens het risico op vernietiging bestaat; economisch gezien zou dit een voldoende sterke autonomie vereisen om het Middellandse Zeegebied los te koppelen van alle internationale economische en politieke partnerschappen en afhankelijkheden. De onttakeling van Carthago betekent echter niet de teloorgang van het hele Middellandse Zeegebied en zijn volkeren. Dit wederom betekent dat er nog steeds een reëel potentieel is voor herovering.

Een mediterraan partnerschap

Om deze beschouwing af te ronden en in de hoop op een herstel van de multipolaire dimensie van het Middellandse Zeegebied en de bijbehorende volkeren, lijkt het interessant om te speculeren over de mogelijkheid van een mediterraan partnerschap, bestaande uit oeverlanden, die voldoende strategisch, geopolitiek en geo-economisch belang hebben bij de versteviging van de macroregionale autonomie en het herstel van het evenwicht tussen de heerschappij over land en die over zee, ooit de spil vormden van de historische macht van Europa. Een dergelijk partnerschap is feitelijk al mogelijk en men zou kunnen stellen dat de administratieve en strategische decentralisatie van de NAVO, tot op zekere hoogte, al een dergelijk bondgenootschap vertegenwoordigt. In werkelijkheid, door zich los te maken van de Atlantische afhankelijkheidsrelatie, en uitsluitend langs deze weg, zal een integrale mediterrane autonomie mogelijk zijn. Ook vanuit een multipolair perspectief zou het mediterrane partnerschap de herinvoering van oude overeenkomsten en allianties mogelijk maken, waardoor de oeverstaten zich zouden kunnen consolideren als zenuwcentrum tussen Europa, Eurazië, Azië, het Midden-Oosten en Afrika, met de mogelijkheid om een strategisch blok te vormen dat zo sterk is dat het het Amerikaanse continent op de achtergrond zou laten verdwijnen ten opzichte van de hyperregio 'in het oosten'. Zo'n internationale overeenkomst zou de deur openen naar een enorme versterking van allianties onder Europees beschermheerschap - en niet noodzakelijkerwijs volgens het model van de Europese Unie -, zowel economisch als strategisch, waardoor het continentale blok sterker zou worden en een onaantastbaar referentiepunt zou worden voor de verkeerswegen en grenzen van de 'oude wereld', zoals dat trouwens ook het geval was tijdens de eeuwen van het bestaan van Europese keizerrijken. Het is vandaag de dag moeilijk om aan een mediterraan gecentreerd Europa te denken, en niet aan een Atlantisch gecentreerd Europa, omdat nadat de binnenlandse en internationale onafhankelijkheid verloren was gegaan, de banden die werden aangegaan zo'n sterke overheersing tot gevolg hadden dat het voortbestaan van politieke instellingen ervan afhing. Het is nog steeds moeilijk om Europese landen, in de eerste plaats Italië, te zien als economische machten die de koers van de markten kunnen dicteren en er niet aan onderworpen zijn. Het is precies dit vooruitzicht op toekomstige voorspoed dat de Verenigde Staten willen voorkomen, maar dat de Europeanen, met name de Mediterranen, moeten terugwinnen.

Lorenzo Maria Pacini.

Russische herdenkingscultuur

FZ — Fri, 19 May 2023 14:53:16 +0000

[caption id="attachment_61695" align="alignright" width="350"] Ieder jaar, op 2 mei worden in Odessa bloemen neergelegd voor het uitgebrande vakbondshuis[/caption] In Rusland is de periode van 1 tot 9 mei een soort vakantieperiode, maar ook een tijd van herdenken.

1 mei - Dag der Arbeid
2 mei - Herdenking van het bloedbad van Odessa
9 mei - Overwinningsdag

Ook vroeger werd in Rusland vaak en uitgebreid gevierd en herdacht, in de Tsarentijd betrof dat vooral de viering van religieuze feesten, zoals de geboorte- en doodsdagen van heiligen. Net als bij ons trouwens, was het jaar gestructureerd door religieuze feesten, maar bij ons is dit grotendeels verwaterd. Sinterklaas raakt in vergetelheid en van Pinksteren of Maria Hemelvaart zijn we ons alleen nog bewust omdat het een vrije dag is. Daarvoor zijn feesten in de plaats getreden, die voor onze cultuur eigenlijk vreemd zijn en vooral commerciële doeleinden dienen, zoals Valentijnsdag of Halloween. Het doet haast denken aan de vroegchristelijke kerk, die heidense feesten herinterpreteerde en er een Christelijke betekenis aan gaven - ik denk daar bijvoorbeeld aan de voorjaarsequinox, een feestdag waarop nu Pasen gevierd wordt (wederopstanding van Christus). Ten tijden van de Sovjetunie vond eenzelfde proces plaats, er werden vooral wereldlijke gebeurtenissen herdacht. Zo was er bijvoorbeeld de dag van de ruimtevaart of de dag van het leger. Ook vandaag nog feliciteert Poetin geregeld betrokkenen, zoals alle vrouwen met de internationale vrouwendag op 8 maart of op 18 maart de bewoners van de Krim met de hereniging. Religieuze feesten nemen opnieuw een belangrijke plaats in. [caption id="attachment_61710" align="alignright" width="350"] De mars van het onsterfelijke regiment[/caption] 9 mei is in Rusland bijzonder belangrijk. Op die dag wordt de overwinning over Nazi-Duitsland herdacht. In de Sovjetunie vielen 27 miljoen slachtoffers, ca. 15% van de totale bevolking. De oorlogsveteranen worden over het algemeen met veel respect bejegend en zo is Navalni o.a. ook voor het beledigen van een veteraan veroordeeld. Het herdenken van de doden speelt voor Russen een belangrijke rol - misschien ook onder invloed van de orthodoxie, waar men ervan uitgaat dat solang er aan iemand gedacht wordt, deze niet helemaal dood is. Om te zien dat deze denkbeelden nog helemaal actueel zijn, hoeft men zich alleen de indrukwekkende marsen van het onsterfelijke regiment voor de geest te halen, waaraan in Russische steden miljoenen mensen aan meedoen. Nog niet zo lang geleden is er een nieuwe datum bijgekomen. Op 2 mei worden in heel Rusland en de Russische delen van de Oekraïne de slachtoffers herdacht van het zogeheten bloedbad van Odessa. Op die dag, op 2 mei 2014, werden in Odessa zeker 48 mensen op een beestachtige wijze om het leven gebracht, omdat ze tegen de Maidan-putsch protesteerden. [caption id="attachment_61713" align="alignright" width="350"] 2 Mei 2014
We zullen steeds aan Odessa blijven denken![/caption] In het Westen zijn deze gebeurtenissen uit het collectieve geheugen gewist, misschien wel omdat ze helemaal niet in het narratief passen dat de Maidan een opstand van vrijheidslievende, democratische en vreedzame burgers was.((De gebeurtenissen in Odessa zijn hier in vergetelheid geraakt, maar het bloedbad van Odessa was een belangrijke oorzaak voor de opstand in de Donbass. Het Russischtalige deel van de bevolking voelde zich door de fascistische stromingen in de West-Oekraïne bedreigd en streefden naar autonomie. De Duitse regisseur Wilhelm Domke-Schulz heeft uit filmbeelden en getuigenissen een documentaire samengesteld "Remember Odessa". Daarin wordt de geschiedenis nog een keer opgerakeld.)) De herdenking van het bloedbad in Odessa staat overigens onder het motto: Не забудем, не простим - we zullen niet vergeten, noch vergeven. De, volgens mij, belangrijkste feestdag van de Russische Federatie is 9 mei - de herdenking van de overwinning over Nazi-Duitsland. Russland doet er alles aan dat het lijden van het Russische volk niet in vergetelheid raakt. De westerse pogingen om de geschiedenis te herschrijven, zijn constante speldenprikken om Rusland te grieven. Ik kan dit slechts duiden als het uitlokken of provoceren van een onoverdachte reactie zijdens Rusland. Zo zei bijvoorbeeld Karine Jean-Pierre, de woordvoerster van het Witte Huis, onlangs: "Deze week wordt herdacht dat de Tweede Wereldoorlog in Europa is afgelopen en dat de VS((Let wel - de VS heeft overwonnen en de geallieerden hebben ook nog een steentje bijgedragen. In Russische ogen heeft Rusland de hoofdlast van de oorlog gedragen en had ook zonder Amerikaanse hulp uiteindelijk gezegevierd.)) en de geallieerden het fascisme op het continent hebben overwonnen." Nog een voorbeeld is dat de Russische delegatie door Polen niet uitgenodigd is voor de herdenking van de bevrijding van Auschwitz - de lijst is lang. Juist omdat het aandeel van het Rode Leger aan de overwinning op Nazi-Duitsland in vergetelheid dreigt te raken (gecanceld wordt), leggen Poetin en andere Russische functionarissen steeds meer de nadruk op de geschiedenis. Omdat ik niet steeds alleen Poetin wil citeren, hier een verklaring van de Russische ambassadeur in Zuid-Afrika, Ilja Rogatsjov:

Sommige Europese landen zouden het liefst de waarheid over de Tweede Wereldoorlog volledig uitwissen, vooral als het gaat om de sleutelrol van de USSR bij het verslaan van het nazisme en de feiten van solidariteit van de leiders van die landen met Hitler. Daarom is het herschrijven van de geschiedenis in het Westen momenteel in volle gang: monumenten voor Sovjetsoldaten worden ontmanteld, nazimisdadigers worden uitgeroepen tot "vrijheidsstrijders" en bevrijders worden afgeschilderd als bezetters. De "bruine plaag" heeft zijn kop opgestoken in vele delen van Europa, in de eerste plaats in de Oekraïne en de Baltische staten. Vandaag, net als 80 jaar geleden, beweert het collectieve Westen uitdrukkelijk dat het van plan is Rusland een "strategische nederlaag" toe te brengen, ons land zoveel mogelijk te verzwakken en zelfs in stukken te hakken. Maar onze tegenstanders zullen daar niet in slagen. In deze strijd voor waarheid en rechtvaardigheid zullen wij een voorbeeld nemen aan onze heldhaftige voorouders.

[caption id="attachment_61716" align="alignright" width="350"] Historische tanks uit 1945[/caption]

9 mei

9 mei wordt traditioneel met een grote militaire parade in Moskou gevierd, waarbij Poetin een toespraak houdt. Dit jaar waren bij de parade vooral historische tanks uit 1945 te zien, wat in het Westen tot het commentaar leidde "de Russen zijn door hun moderne tanks heen!" Anders dan in voorafgaande jaren waren ook buitenlandse staatschefs uit voormalige Sovjet-Republieken, bij deze parade aanwezig, zeker ook om het narratief van het Russische isolement mede te ontkrachten. Gedeeltes uit de toespraak van president Poetin mogen op deze plek niet ontbreken:

Vandaag staat de beschaving opnieuw op een cruciaal keerpunt. Er wordt weer een echte oorlog gevoerd tegen ons vaderland, maar we hebben het internationale terrorisme afgeweerd, we zullen ook de bevolking van Donbas beschermen en onze veiligheid waarborgen. Voor ons, voor Rusland, bestaan er geen onvriendelijke, vijandige naties noch in het Westen noch in het Oosten. Net als de overgrote meerderheid van de mensen op deze planeet streven wij naar een vreedzame, vrije en stabiele toekomst. [caption id="attachment_61717" align="alignright" width="350"] De presidenten van voormalige Sovjet-Republieken leggen bloemen neer[/caption] Wij geloven dat elke ideologie van superioriteit van nature weerzinwekkend, crimineel en dodelijk is. Maar de westerse globalistische elites praten nog steeds over hun exclusiviteit, zetten mensen tegen elkaar op en verdelen samenlevingen. Ze lokken bloedige conflicten en staatsgrepen uit, zaaien haat, russofobie en agressief nationalisme, vernietigen het gezin en de traditionele waarden die een mens tot mens maken. En dat alles om hun wil, hun rechten, hun regels en in feite een systeem van roof, geweld en onderdrukking aan de volkeren te kunnen blijven opleggen. Ze schijnen vergeten te zijn waartoe de krankzinnige pretentie van de Nazi's om de wereld te domineren heeft geleid. Ze zijn vergeten wie dit monsterlijke, absolute kwaad hebben verslagen, wie opkwamen voor hun vaderland en hun leven niet spaarden voor de bevrijding van de volkeren van Europa.

Terwijl men in Moskou aan het herdenken was, heeft Zelenski in de Oekraïne 9 mei - onder de goedkeurende ogen von Ursula van der Leyen persoonlijk(("Het is goed om terug te zijn in Kiev. Waar de waarden die ons dierbaar zijn elke dag worden verdedigd. Het is zo'n toepasselijke plek om de Dag van Europa te vieren, aldus von der Leyen.)) - tot Europa-dag uitgeroepen.

Stop de pandemiewet

rovanov — Wed, 10 May 2023 11:00:11 +0000

ONZE VRIJHEID STAAT OP HET SPEL!

Met het verschijnen van De Andere Krant van 6 mei is de campagne ‘Stop de Pandemiewet’ gestart. Deze campagne loopt tot 25 mei wanneer de Eerste Kamer gaat stemmen over dit thema. De pagina ‘Pandemiewet’ van De Andere Krant geeft u belangrijke informatie over wat er aan de hand is en wat we kunnen doen.

HELP MEE MET DE CAMPAGNE ‘STOP DE PANDEMIEWET’

De Andere Krant van 6 mei 2023 is bijna geheel gewijd aan de nieuwe Wet publieke gezondheid, de zogenaamde Pandemiewet, die eind deze maand ter stemming ligt bij de Eerste Kamer. Deze wet geeft verregaande bevoegdheid aan de minister van VWS om al bij de ‘dreiging’ van een ‘pandemie’ ingrijpende vrijheidsbeperkende maatregelen op te leggen aan de bevolking. De minister kan eigenhandig bepalen wanneer er sprake is van een ‘dreiging’ en kan letterlijk elke maatregel nemen die hij nodig acht om daar iets aan te doen. Een goed jaar nadat de laatste maatregelen rond corona zijn opgeheven blijkt meer en meer dat de maatregelen veel leed en schade berokkend hebben en nauwelijks meetbaar effect hebben gehad op de volksgezondheid. Landen waar deze maatregelen niet zijn opgelegd, zoals Zweden, zijn met minder slachtoffers en additionele schade door de afgelopen jaren gekomen. Juist deze wetenschap maakt dat het een logische stap zou zijn om eerst te reflecteren op het beleid en een goede evaluatie op te zetten. Er blijkt politiek echter geen enkele interesse om lering te trekken uit de afgelopen periode. Een geplande parlementaire enquête is zelfs uitgesteld tot 2025. De Wetenschappelijk Raad voor het Regeringsbeleid heeft aan deze krant te kennen gegeven dat ze het niet als haar taak ziet om een oordeel te vellen over de wetenschappelijke basis van de straks in de wet opgenomen maatregelen. Tot onze verbazing is het vanuit onze collega’s van de gevestigde media doodstil gebleven met betrekking tot deze Pandemiewet. Hierdoor ontbreekt het maatschappelijk debat volkomen. De meeste Nederlanders hebben geen flauw benul dat er zometeen een wet ligt die hun grondrechten en vrijheden teniet doet. Als onze democratie ons echt zo nauw aan het hart ligt als door de politiek altijd wordt beweerd, dan mag zo’n brede maatschappelijke discussie niet ontbreken. Met deze speciale uitgave hopen wij dit debat op de valreep alsnog op gang te brengen. Het is nog niet te laat om deze wet te stoppen. We vragen de Eerste Kamer pas op de plaats te maken en haar rol als hoeder van de democratie serieus te nemen en niet in te stemmen met deze wet, maar ruimte te maken voor een breed debat waarbij er daadwerkelijk lessen getrokken kunnen worden uit wat ons nu de afgelopen jaren collectief is overkomen of aangedaan. Onze lezers roepen wij op in actie te komen voordat het te laat is.

WAT IEDEREEN KAN DOEN:

Download en verspreid de poster Stop-pandemiewet.pdf Download en verstuur een brief aan eerste kamerleden (op pagina 3 staan de mailadressen). Bestel 5 kranten inclusief posters voor €7,50 of 12 posters voor €5,- op onze bestelpagina. Teken de petitie tegen de Pandemiewet op de website van Cultuur Onder Vuur. Teken de petitie tegen de Pandemiewet op de website petities.nl. Ondersteun de actie van Ik de Burger en verbied de wijziging in de Wet publieke gezondheid. Informatie en nieuwsartikelen over de Pandemiewet: – Op de pagina Wet die je niet wilt staat veel informatie over de Pandamiewet. – Cultuur onder Vuur – De Nieuwe Pandemiewet bedreigt de grondrechten van alle Nederlanders. – De Andere Krant – Artikel over de Pandemiewet van 8 januari 2023 – Op Ezaz.nl staat een artikel hoe deze wet de vrijheid zal beperken. – Stichting Vaccinvrij – Wat hangt ons boven het hoofd met de nieuwe Pandamiewet. – De Biomedische Rekenkamer stelde vragen over de wijzigingen in de Wet Publieke Gezondheid. – De Ander Krant – Oppositie tegen dictoriale Pandamiewet boekt succes. – De Andere Krant – Regering wil corona lockdowns verankeren in de wet.

Vandaag in de post

FZ — Fri, 17 Feb 2023 13:42:11 +0000

Ik mag van het NMO (National Media Onderzoek) geheel anonym aan een mediaonderzoek deelnemen – welk een eer!. Daar staat zelfs een beloning tegenover, het enige wat ik hoef te doen is de app te downloaden en me aan te melden. Heet de app toevallig Pegasus? Hoe krijg je als overheid de burger zover vrijwillig spyware op zijn telefoon te downloaden? Je maakt hem wijs in zijn meenig geïnteresseerd te zijn en betaald hem een kleine vergoeding. Stel nu eens dat er niet een panel van 3500 mensen aan het onderzoek meedoet, maar een van 10 miljoen? Dan kun je de bevolking al aardig in de gaten houden. Maar uiteraard wordt de privacywetgeving streng nageleefd en niemand zal naar mailtjes, sms'jes etc. kijken. Hoedt het feit dat hierop gewezen wordt niet al impliciet in dat dat technisch wel zou kunnen? Hoeveel levert het verkopen van data eigenlijk op? En kan iemand me uitleggen hoe je geheel anoniem een waardebon van Bol.com kunt ontvangen? Dit zijn slechts een paar vragen die in mij na lezing van de onderstaande tekst in mij opkomen - maar ik ben dan ook een notoire complotdenker. Ik ben ook niet de enige die zo haar twijfels heeft, hier nog een diepgaand artikel over het thema, getiteld: "Ik zou niet meedoen aan het Nationaal Media Onderzoek"

Hier de gescande tekst van de van de brief: Beste mevrouw, meneer, Graag nodigen we u uit voor een heel speciaal project het Nationaal Media Onderzoek (NMO) Dit is het nieuwe onderzoek in Nederland dat de bekende kijkcijfers en luistercijfers levert en dat inzicht geeft in het gebruik van websites en apps. Wij voeren het onderzoek uit in opdracht van grotere en kleinere mediabedrijven. U kunt daarbij denken aan NPO. RTL, Discovery Channel, Qmusic, Classic NL, de uitgevers van de Volkskrant, LINDA., Weekend en vele anderen. Dit onderzoek wordt uitgevoerd door onderzoeksbureaus Kantar en Ipsos. Het Nationaal Media Onderzoek is geen eenmalig onderzoek, maar u wordt lid van een panel van ongeveer 3.500 mensen, die samen een goede afspiegeling vormen van de Nederlandse bevolking. Dit panel heet het NMO Multimedia Panel. Het NMO Multimedia Panel is bedoeld om de kwaliteit en de inhoud van programma's op televisie en radio en van websites te verbeteren en zo goed mogelijk af te stemmen op de gebruikers. Dat geldt ook voor de reclame. U kunt hier dus een belangrijke bijdrage aan leveren. Tegen een goede beloning natuurlijk! Hoe doet u mee? Het enige wat u hoeft te doen is een korte vragenlijst invullen en een app installeren op uw smartphone. U hoeft verder niets te doen behalve de app actief houden op de achtergrond. Via de Kantar websitult u een korte vragenlijst in, De gegevens uit deze vragenlijst worden vervolgens verstrekt aan Ipsos. Daarna zal Ipsos u uitnodigen om een app te downloaden op uw smartphone. Meer gedetailleerde informatie over het NMO Multimedia Panel en de app van Ipsos kunt u vinden op https://nmo.ipsos.com/multimedia.html Wat doet de app? Deze app meet naar welke radiozenders u luistert en naar welke televisiezenders u kijkt. Dat doet de app door steeds stukjes geluid vast te leggen van programma's die u kijkt of luistert. Die fragmenten kunnen wij vergelijken met het geluid van de echte programma's, muziek en online video's, zodat we achteraf een goed beeld krijgen van wat mensen in het panel kijken en luisteren. Dus niet van u persoonlijk, maar van het panel. U doet dus anoniem mee. Daarnaast meet de app ook welke websites u bezoekt en welke apps u gebruikt. Ook dat doen we helemaal anoniem. Persoonlijke gegevens worden door ons alleen gebruikt om contact met u te hebben voor bijvoorbeeld de uitkering van de beloning. Verder niet. We kunnen niet uw persoonlijke gesprekken volgen en we hebben ook geen toegang tot bijvoorbeeld uw Whatsapp berichten, e-mail, sms'jes, online bankieren of andere persoonlijke gegevens zoals gebruikersnamen en wachtwoorden. ⇒ U kunt hier beginnen. Vul de vragenlijst online in op: https://meedoen.tns-nipo.com met inlogcode 0000-XX0XX De vragenlijst duurt ongeveer 5 minuten. Als u bereid bent mee te doen aan het NMO Multimedia panel ontvangt u na het invullen van deze online vragenlijst € 5,- in de vorm van een Bol.comcode. Bij uiteindelijke deelname aan het panel ontvangt u een additionele vergoeding. Kunt u de vragenlijst niet online invullen? Of heeft u geen smartphone? Neem dan contact met ons op via 0800 9077 (gratis) of mail naar support@nl.ipsosmediacell.com Wat staat hier tegenover? Voor deelname aan het NMO Multimedia panel ontvangt u verschillende beloningen in de vorm van waardebonnen van onder meer Bol.com. Allereerst ontvangt u een startpremie van €10,- na installatie van de app en nadat we vijf dagen data van uw smartphone hebben ontvangen. Daarnaast ontvangt u per jaar minimaal €70,- aan bonnen van onder meer Bol.com, op voorwaarde dat de app zoveel mogelijk aan blijft staan. De uitbetaling vindt steeds per maand plaats. Wij gaan veilig om met uw gegevens! Het Nationaal Media Onderzoek wordt uitgevoerd door Ipsos en Kantar. Dat zijn twee grote onderzoeksbureaus die zich strikt houden aan de regels over privacy. Uw gegevens zijn dan ook in veilige handen. Wilt u alles lezen over hoe wij omgaan met uw privacy, kijk dan op https://nmo.ipsos.com/docs/Privacyverklaring Multimedia Onderzoek.pdf. Wij zouden het heel erg leuk vinden als u wilt deelnemen aan het Nationaal Media Onderzoek. Alvast hartelijk bedankt! Met vriendelijke groet,

Karin Pijnaker Onderzoeksdirecteur Kantar

Irena Petric Onderzoeksdirecteur Ipsos

De spirituele bijdrage van Midden en Oost Europa wordt verpletterd in de machtsstrijd tussen Rusland en de V.S.

rovanov — Sat, 11 Feb 2023 22:51:08 +0000

Wat kan daartegen worden gedaan?

Voordracht door Harrie Salman gevolgd door een gesprek. 25 maart, 13.00 – 17.00 uur, Zeist [caption id="attachment_13205" align="alignright" width="300"] Strijd der culturen[/caption] Verschillende volkeren kunnen vanuit hun historische ontwikkeling hun bijdragen leveren aan de ontwikkeling van de cultuur. In veel gevallen misbruiken belangengroepen deze bijdragen en buigen ze in hun voordeel om, zodat volkeren tegen elkaar worden opgezet in plaats van dat zij gaan samenwerken om de belangen van de mensheid te dienen. In de 20e eeuw is dit op grote schaal gebeurd door de elites van de Angelsaksische landen. Oorlogen tussen Europese landen zijn door hen georganiseerd, en daarnaast hebben zij op wereldschaal hun economische imperia gevestigd. In dit grote speelveld tussen Amerika en Azië hadden de Midden-Europese volkeren een tussenpositie kunnen innemen om een derde weg met eigen sociale en spirituele inspiraties te openen. Daarmee zouden ook globaal de tegenstellingen tussen Oost, West en Zuid kunnen worden overbrugd, in een spirituele cultuur en rechtvaardige samenlevingen. In de Midden-Europese cultuur leefde een sterke drang de krachten van het vrije Ik tot ontwikkeling te brengen, waarmee de tegenstelling tussen het extreme individualisme van het Westen dat alleen op de materiële wereld is gericht, en het anti-individuele collectivisme van het Oosten kan worden overwonnen. In Midden-Europa zijn in de Sociale Driegeleding impulsen verschenen waarmee een samenleving kan worden opgebouwd waarin het vrije Ik een rechtvaardige samenleving kan inrichten, waarin het egoïsme wordt begrensd en het collectivisme wordt opengebroken. We leven in een tijd waarin de spirituele en sociale bijdrage van Midden-Europa op alle mogelijk manieren wordt verhinderd. We zien nu in alle openbaarheid de opkomst van een technocratisch totalitarisme met een door de financiële elites gecontroleerde wereldregering, die ook de rijkdommen van Rusland in haar greep wil krijgen. De geest van Midden-Europa moet nu op wereldniveau weer tot leven worden gebracht. Wat we daarvoor kunnen doen is de vraag waarover deze voordracht het gesprek wil openen. Voordracht Harrie Salman, gevolgd door een gesprek. Aanmelden: is wenselijk en kan bij Els van Dongen: fiederels@ziggo.nl Locatie: van Tetslaan 4, Zeist Datum en tijd: 25 maart, 13.00 – 17.00 uur Entree: 15,- Gelieve contant en gepast meenemen. Organisatie: Kerngroep Sociale Driegeleding: Els van Dongen, Feiko van der Veen, Henk Hupkes, Coen Graaf De middag is voor iedereen toegankelijk, dus mocht je nog andere geïnteresseerden in je omgeving kennen, dan zijn zij van harte welkom.

Davos is ook niet meer wat het was

FZ — Wed, 25 Jan 2023 21:55:34 +0000

Met Davos bedoel ik niet de toeristenplaats in de Zwitserse bergen - die is nog net zo mooi als vroeger - maar het daar plaats vindende World Economic Forum (WEF).

A propos de toeristenplaats Davos - ik wijk nu even flink van het onderwerp WEF af [caption id="attachment_61490" align="alignleft" width="350"] Voor wie bij de naam Davos aan gezellige houten chalets denkt - hier een futuristisch hotel[/caption] De journalist Pepe Escobar heeft het onderstaande artikel gepubliceerd, waarvan ik gedeeltes heb vertaald((Nu ik ermee bezig ben, merk ik dat Escobar ontzettend moeilijk te vertalen is. Als je zijn schrijfstijl en zijn codewoorden niet kent, moet je heel veel interpreteren. Maar toch houd ik veel van Escobars artikelen.)):

'Gefragmenteerde wereld' slaapwandelt in de Derde Wereldoorlog

De zelfbenoemde Davos "elites" zijn bang. Ontzettend bang. Op het World Economic Forum heeft meesterbrein Klaus Schwab - met zijn kenmerkende attitude van de schurk uit een Bondfilm - deze week keer op keer zijn categorische imperatief verkondigd: in een gefragmenteerde wereld is samenwerking de opperste noodzaak. [...] Deze week blonk Davos weer eens daarin uit, de publieke opinie met nieuwe mantra's te bestoken. Nu is er sprake van"The New System" dat, gezien de faliekante mislukking van de veelgeprezen Great Reset, lijkt op een haastige update van het huidige - rammelende - besturingssysteem. Davos heeft nieuwe hardware nodig, nieuwe programmeervaardigheden, zelfs een nieuw virus. Maar op dit moment is er alleen een "poly-crisis": of, in Davos-taal, een "cluster van gerelateerde mondiale risico's met cumulatieve effecten". [...] Davos heeft geen nieuwe "werelden geschapen" behalve dan zijn eigen schijnwereld. Davos heeft ook nooit iets positiefs voor elkaar gekregen, omdat de "elites" altijd bezig waren het Rijk van de Chaos((de VS)) en zijn moorddadige "avonturen" in het globale Zuiden op te hemelen. Davos is er alleen niet in geslaagd de recente grote economische crises te voorkomen, laat staan de huidige "perfecte storm", die mede te danken is aan het door het neoliberalisme veroorzaakte deïndustrialisatie-process in het collectieve Westen. En natuurlijk neemt Davos ook de plaats vindende ommekeer in de richting van multipolariteit niet waar. De zelfbenoemde opinieleiders zullen nog wel de overeenkomsten ontdekken, tussen de situatie nu en Thomas Manns roman De Toverberg, die zich bijna een eeuw geleden afspeelde in Davos - "tegen de achtergrond van een dodelijke ziekte en een dreigende wereldoorlog".

[caption id="attachment_61484" align="alignright" width="350"] Een van de stations in Davos (Davos is een langgerekt dorp met meerdere stations)[/caption] Ik vind de parallel tussen het heden en het Davos ten tijden van de Toverberg prachtig gevonden. Ook in de roman is Davos een plaats die van de buitenwereld is afgeschermd. Welig tieren daar ideeën , die weinig met de dagelijkse realiteit te maken hebben. In het Davos van toen werd het bestaan bedreigd door de ziekte tuberculose en nu is er de dreiging van een volgende pandemie, die het denken van sommigen beheerst. Het neo-liberale denken waardoor het WEF in Davos bepaald wordt, is tot een dogma verworden waaraan niet getwijfeld mag worden, maar waaraan grote delen van de wereldbevolking niet wensen mee te doen. Wat in het Davos van vandaag opvalt is dat de discussies zo niveau-loos, ja haast wel infantiel zijn. In het Davos van toen werden strijdgesprekken op hoog niveau gevoerd, met een behoorlijk filosofisch gehalte. Het boek begint als een Bildungsroman, een vorm die typisch is voor de Duitse literaire traditie. De jonge ingenieur Hans Castorp komt zijn neef bezoeken in een sanatorium voor tuberculosepatiënten, dat hoog in de Alpen ligt, ergens in de buurt van Davos, ver van de drukte van het leven. Hij is gefascineerd door het ongehaaste tempo van het leven in het sanatorium, met dagelijkse rituelen zoals het opnemen van de lichaams temperatuur. Hans wordt omringd door een aantal kleurrijke personages die verschillende kanten van de toen in zwang zijnde denkbeelden belichamen, bijvoorbeeld

Liberalisme: de letterkundige en vrijmetselaar Settembrini pleit voor vooruitgang en verlichting;
Conservatisme: de mystiek ingestelde jezuïet Nafta verdedigt de onschendbare waarde van de traditie;
Hedonisme: de Byronische koffiemagnaat Peppercorn heeft een affaire met een Russische patiënte, Madame Chauchat, die voor de andere patiënten de aantrekkingskracht van de liefde belichaamt.
Natuurwetenschappelijk materialisme: Dr. Behrens (voor hem is het leven "slechts de zuurstofverbranding van een cellulair eiwit").

Je zou kunnen stellen dat de denkbeelden toen nog multipolair waren, terwijl bij het WEF nu een unipolaire denkwijze overheerst, namelijk het groene, globale Great Reset ideaal.

Zoals de Zwitserse omroep RTS opmerkte, was de opkomst dit jaar een record - 52 functionarissen uit de hele wereld. Het gaat echter niet om de allerbelangrijkste personages uit de wereld van de internationale betrekkingen: de presidenten van Azerbeidzjan, Moldavië, Zwitserland, de Democratische Republiek Congo, Tanzania, de Filippijnen en de Republiek Korea, alsmede de regeringsleiders van België, Nederland, Spanje, Griekenland, Ierland, Finland en Tunesië kwamen naar Davos. De Zuid-Afrikaanse president Cyril Ramaposa was oorspronkelijk van plan aanwezig te zijn, maar heeft zijn reis geannuleerd omdat de problemen in de energiesector moeten worden aangepakt, aangezien urenlange stroomonderbrekingen, zoals de Zuid-Afrikaanse minister van Delfstoffen en Energie Gwede Mantashe zei, acties kon uitlokken die erop gericht zijn de regering omver te werpen. De uitzondering was de Duitse kanselier Olaf Scholz, de enige leider van een G7-land die aanwezig was. "Duitsland heeft het meest geleden onder het Oekraïense avontuur. Duitsland bevindt zich in een uiterst precaire positie, de Duitsers moeten hun identiteit, hun economie redden. Dus Scholz was wel gedwongen naar het forum gaan om investeerders te winnen", aldus een Russische journalist. Geen enkele vooraanstaande politieke figuur uit de VS, China "en vanzelfsprekend ook niet uit Rusland" was aanwezig. De delegatie van de VS stond onder leiding van John Kerry, de speciale gezant van de VS voor klimaatzaken en voormalig minister van Buitenlandse Zaken van de VS; de Chinese delegatie stond onder leiding van Liu He, vice-premier van de Chinese Staatsraad; en vanwege de gebeurtenissen in de Oekraïne was de Russische Federatie niet uitgenodigd.in 2022 nog wel((Geciteerd aan de hand van een artikel van Ukraina.ru Давос уже не тот. Как на Всемирном экономическом форуме попытались заменить Россию на Украину - Davos is niet meer zoals vroeger. Hoe het Wereld Economisch Forum probeerde Rusland te verruilen voor de Oekraïne)) Het evenement heet eigenlijk World Economic Forum, maar dit jaar was weinig aandacht voor de economie, het geheel leek soms ook meer op een krijgsraad. Men verneemt bijna niets over de uitgenodigde zakenlui, alleen over de politici. De enige zakenman waarover nog wel iets vermeld werd is Elon Musk. Musk zegt zelf dat hij een uitnodiging naar Davos heeft afgeslagen en stelt: "Ik vermoed dat het wellicht nuttig kan zijn om een gemengd overheids- en commercieel forum te houden, maar het WEF geeft me wel een beetje de kriebels, ik twijfel er echter niet aan dat alles verder prima in orde is..." De organisatie van het Forum meldt echter dat Musk helemaal niet uitgenodigd was.((is dat logisch ? - een van de economisch belangrijkste ,rijkste mensen ter wereld nodig je niet uit naar het belangrijkste evenement op economisch gebied?)) Zoals ieder jaar deden een aantal belangrijke (of minder belangrijke) politieke figuren hun zegje. Alex Christoforou van The Duran neemt enkele uitspraken onder de loep. Ursula von der Leyen: "En wij hebben de strengste sancties ooit ingesteld, waardoor de Russische economie een decennium van achteruitgang tegemoet gaat en haar industrie geen moderne hi-tech technologie meer zal hebben. Deze Russische misdaden zullen niet ongestraft blijven..." Christoforou stelt dat de tekst met enkele kleine wijzigingen een groter waarheidsgehalte zou bevatten. "En we hebben de strengste sancties ooit ingesteld, waardoor de economie van de EU een decennium van achteruitgang tegemoet gaat en haar industrie verstoken blijft van alle moderne en kritische technologieën. Alle EU-leiders zullen volledig straffeloos ermee weg komen." Klaus Schwab: "We moeten de zeer riskante fragmentatie zien te overwinnen. De zeer riskante fragmentatie tussen degenen die een constructieve houding aannemen en degenen die slechts omstanders, waarnemers zijn en degenen die zelfs een negatieve ,afwijzende en confronterende houding aannemen. Maar de geest van Davos is positief, is constructief." Schwab is niet meer zo zelfverzekerd als in de afgelopen jaren, het lijkt wel alsof hij lichtelijk aan het slagen van zijn grootse plan "The Great Reset" begint te twijfelen. Sanna Marin((Premier van Finnland. Sinds er in de zomer van 2022 video-opnames van haar verspreid werden, waarop ze uitbundig feest vierend te zien is, draagt ze de bijnaam "Dancing Queen of Finland".)) Sanna Marin onderstreept de noodzaak dat Rusland de oorlog beslist moet verliezen. Als Rusland niet verliest, dan is er daarmee een precedent geschapen dat landen zomaar ongestraft andere landen binnen kunnen vallen. En dat betekent meer oorlogen en uiteindelijk de derde wereldoorlog. Dit is een interessante constatering uit monde van een regeringsleider van een land dat zeker een bepaalde affiniteit tot de NAVO bezit. Maar als NAVO landen een ander land binnen vallen gebeurt dat natuurlijk uit edele motieven, om de bevolking te bevrijden en democratie te brengen. Dat klinkt dan als volgt: "Maar we moeten ervoor zorgen dat wanneer dit eindigt, de Oekraïners hebben gewonnen. Ik denk niet dat er een andere keuze is, indien Rusland de oorlog zou winnen, dan zouden we nog tientallen jaren van dit soort gedrag te zien krijgen. Ik denk dat andere landen heel goed kijken naar wat er nu in Oekraïne gebeurt, en als Rusland zou winnen, zou dat een signaal zijn dat je een ander land kunt binnenvallen, een ander land kunt aanvallen en daar land, grondgebied of andere dingen mee kunt winnen, natuurlijke bronnen of andere dingen en wij moeten een boodschap sturen die daar tegen in gaat. Een boodschap dat Rusland zal verliezen, het zal de oorlog verliezen. Oekraïne zal Rusland terugduwen naar zijn eigen grondgebied en dat betekent inclusief de Krim, het betekent dat Oekraïne weer een geheel wordt en we moeten er samen voor zorgen dat dit werkelijkheid wordt... werkelijkheid wordt. Dat er geen winst uit te halen is ,om een ander land aan te vallen en we moeten natuurlijk ook achter de op regels gebaseerde orde staan." En dan heb je nog John Kerry, die verkondigt hoe buitengewoon het feit is, dat er nu een klein, select groepje mensen bij elkaar is gekomen om de planeet te redden. Mijn indruk is dat het WEF behoorlijk ver van de realiteit afstaat en persoonlijk wil ik liever niet door dit soort mensen gered worden!

De lammeren het zwijgen opleggen

FZ — Fri, 06 Jan 2023 08:20:33 +0000

Een van onze video's die steeds weer opgeroepen wordt, is de voordracht van prof. Rainer Mausfeld, "Waarom zwijgen de lammeren?", ook bekend onder de titel: De angst van de Machtselite voor het Volk. Ik wil het nu bij de lammeren en de schapen houden en heb daarom een artikel van John Pilger vertaald. De in 1939 geboren John Pilger((https://nl.wikipedia.org/wiki/John_Pilger)) is een van de oude garde oorlogscorrespondenten, uit een tijd toen het verkondigen van de waarheid nog de voornaamste taak van de journalist was.

[begin van de vertaling]

De lammeren het zwijgen opleggen. Hoe propaganda werkt

Na 82 jaar gedompeld te zijn in een diep bad van rechtschapenheid, waaronder vooral de officiële versie over de laatste wereldoorlog, wordt het niet eens tijd dat degenen die geacht worden de geschiedschrijving recht te zetten, zich onafhankelijk verklaren en de propaganda ontleden? De noodzaak is groter dan ooit. In de jaren zeventig ontmoette ik een van Hitlers belangrijkste propagandisten, Leni Riefenstahl, wier epische films de nazi's verheerlijkten. We verbleven toevallig in dezelfde lodge in Kenia, waar ze een foto-opdracht had, want zij was aan het lot van andere vrienden van de Führer ontsnapt. Ze vertelde me dat de "patriottische boodschappen" van haar films niet ontstaan waren vanwege "bevelen van bovenaf", maar van wat zij noemde de "onderdanige leegte" van het Duitse publiek. Was dat dan inclusief de liberale, goed opgeleide bourgeoisie? vroeg ik. Ja, vooral die, antwoordde ze. Ik denk hieraan, wanneer ik rondkijk en de propaganda waarneem waardoor de westerse samenlevingen tegenwoordig worden overspoeld. Maar natuurlijk zijn wij heel nu anders dan het Duitsland van de jaren dertig. Wij leven in informatiemaatschappijen. We zijn globalisten. We zijn nog nooit zo goed op de hoogte geweest, hebben nog nooit zozeer midden in het gebeuren gestaan, waren nog nooit zo verbonden. Maar zijn we dat wel? Of leven we in een mediamaatschappij waarin de hersenspoeling verraderlijk en meedogenloos is, en de waarnemingen worden gefilterd al naar gelang de belangen en leugens van de staatsmacht en van het bedrijfsleven? De Verenigde Staten domineren de westerse media. Op één na zijn alle top tien mediabedrijven gevestigd in Noord-Amerika. Het internet en de sociale media - Google, Twitter, Facebook - zijn grotendeels in Amerikaanse handen. Tijdens mijn leven hebben de Verenigde Staten meer dan 50 regeringen, meestal democratieën, ten val gebracht of een poging daartoe gedaan. Ze hebben zich bemoeid met democratische verkiezingen in 30 landen. Ze hebben bommen gegooid op de inwoners van 30 landen, waarvan de meeste arm en weerloos waren. Men heeft geprobeerd de leiders van 50 landen te vermoorden. De VS heeft in 20 landen getracht bevrijdingsbewegingen te onderdrukken. De omvang en de schaal van dit bloedbad zijn grotendeels niet bekend geworden, niet opgemerkt; en de verantwoordelijken blijven het Anglo-Amerikaanse politieke leven domineren. In de jaren voor zijn dood in 2008 hield de toneelschrijver Harold Pinter twee buitengewone toespraken, die het stilzwijgen doorbraken.

Het Amerikaanse buitenlandse beleid", zei hij, "kan het best als volgt worden gedefinieerd: kus mijn kont of ik trap je hersens in. Zo simpel en grof is het. Het interessante eraan is dat deze handelswijze zo ongelooflijk succesvol is. Ze beschikt over de kenmerken van desinformatie, maakt gebruik van retoriek, verdraait taal op een manier die zeer overtuigend is, maar eigenlijk is dat alles niets anders dan een pak leugens. Deze propaganda is zeer succesvolle. De makers hebben het geld, ze hebben de technologie, ze hebben alle middelen om ermee weg te komen, en dat doen ze dan ook."

Bij het aanvaarden van de Nobelprijs voor Literatuur zei Pinter het volgende:

De misdaden van de Verenigde Staten zijn systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen hebben er ooit over gesproken. Je moet Amerika één ding nageven. Het land heeft wereldwijd een vrij klinische manipulatie van de macht uitgeoefend, terwijl het zich voordeed als een motor voor het algemeen welzijn. Het is een briljante, zelfs geestige, zeer succesvolle toepassing van hypnose."

Pinter was een vriend van mij en mogelijk de laatste grote politieke wijsgeer - dat wil zeggen, vóór de tijd dat afwijkende politieke meningen werden verguisd. Ik vroeg hem of de "hypnose" die hij bedoelde de "onderdanige leegte" was die Leni Riefenstahl had beschreven. 'Ja, het is hetzelfde fenomeen', antwoordde hij. 'Het betekent dat de hersenspoeling zo grondig is, dat we geprogrammeerd zijn om een pak leugens te slikken. Als we de propaganda niet herkennen, kunnen we deze als normaal beschouwen en geloven. Dat is de onderdanige leegte. In onze systemen van corporatieve democratie is oorlog een economische noodzaak, het perfecte samengaan van overheidssubsidie en particuliere winst: socialisme voor de rijken, kapitalisme voor de armen. De dag na 9/11 schoten de aandelenkoersen van de wapenindustrie omhoog. Er zat meer bloedvergieten eraan te komen, wat goed is voor de zakenwereld. Tegenwoordig hebben de meest winstgevende oorlogen een eigen handelsmerk. Ze worden 'eeuwige oorlogen' genoemd: Afghanistan, Palestina, Irak, Libië, Jemen en nu de Oekraïne. Allemaal gebaseerd op een pak leugens. Irak het meest berucht, met zijn massavernietigingswapens die niet bestonden. De vernietiging van Libië door de NAVO in 2011 werd gerechtvaardigd door een bloedbad in Benghazi dat niet heeft plaatsgevonden. Afghanistan was een handig in elkaar gezette wraakactie voor 9/11, en stond los van het Afghaanse volk. Tegenwoordig beschrijft het nieuws uit Afghanistan hoe slecht de Taliban zijn - en niet dat Joe Biden's diefstal van 7 miljard dollar van de bankreserves van het land veel leed veroorzaakt. Onlangs besteedde de National Public Radio in Washington twee uur aan Afghanistan - en 30 seconden daarvan aan de hongerende bevolking. Op haar top in Madrid in juni heeft de NAVO, die door de Verenigde Staten wordt gecontroleerd, een strategiedocument aangenomen dat het Europese continent militariseert en het vooruitzicht op oorlog met Rusland en China doet toenemen. Het bepleit "oorlogsvoering op meerdere terreinen tegen een nucleair bewapende concurrent". Met andere woorden - een nucleaire oorlog. Er staat: "De uitbreiding van de Navo is een historisch succes". Ik lees zoiets met ongeloof. Een voorbeeld van dit "historische succes" is de oorlog in Oekraïne, waarvan het nieuws meestal geen nieuws is, maar een eenzijdige litanie van chauvinisme, verdraaiing, weglating. Ik heb een aantal oorlogen verslagen en heb nog nooit een zulke alomvattende propaganda-actie meegemaakt. In februari viel Rusland Oekraïne binnen als reactie op bijna acht jaar moorden en misdadige vernietiging van de Russisch-talige regio's in de Donbass, vlak bij de Russische grens. In 2014 hadden de Verenigde Staten een staatsgreep in Kiev gesponsord, waardoor de democratisch gekozen, Russisch gezinde president van de Oekraïne werd afgezet en een opvolger werd geïnstalleerd van wie de Amerikanen hadden verkondigd dat hij hun man((Na de beruchte "Fuck the EU" uitsprak in 2014, zei Victoria Newland ook nog "Yats (Jatsenoek) is our Man")) was. De afgelopen jaren zijn in Oost-Europa, Polen, Slovenië en Tsjechië Amerikaanse 'verdedigingsraketten' geïnstalleerd, vrijwel zeker gericht op Rusland, vergezeld van valse beweringen die helemaal zijn terug te voeren op de 'belofte' van James Baker aan Gorbatsjov in februari 1990, dat de Navo nooit verder dan Duitsland zou uitbreiden. Oekraïne is de frontlijn. De NAVO heeft in feite het grensgebied bereikt waar Hitlers leger in 1941 overheen rolde, met meer dan 23 miljoen doden in de Sovjet-Unie als gevolg. Afgelopen december stelde Rusland een vergaand veiligheidsplan voor Europa voor. Dit werd in de westerse media weggewuifd, bespot of doodgezwegen. Wie heeft deze stapsgewijze vreedesvoorstellen gelezen?((Op 18 december 2021 heeft Rusland de Amerikanen een voorstel voor wederzijdse veiligheidsgaranties voorgelegd. Dit werd geïgnoreerd, Vergelijk hiertoe b.v. ons artikel: De symboliek van een oude A-Ford)) Op 24 februari dreigde de Oekraïense president Volodimir Zelenski kernwapens te ontwikkelen, tenzij Amerika de Oekraïne zou bewapenen en beschermen. Dit was de laatste druppel. Op dezelfde dag viel Rusland binnen - volgens de westerse media een niet-uitgelokte daad, typisch voor de aangeboren wreedheid van de Russen. De geschiedenis, de leugens, de vredesvoorstellen, de plechtige afspraken over Donbass in Minsk telden niets meer. Op 25 april vloog de Amerikaanse minister van Defensie, generaal Lloyd Austin, naar Kiev en bevestigde dat het Amerika's doel was de Russische Federatie te vernietigen - het woord dat hij gebruikte was 'verzwakken'. Amerika had de oorlog gekregen die het wilde, gevoerd door een door Amerika gefinancierde en bewapende proxy en een vervangbare pion. Bijna niets hiervan werd aan het westerse publiek uitgelegd. De inval van Rusland in de Oekraïne is moedwillig en onvergeeflijk. Het is een misdaad om een soeverein land binnen te vallen. Er zijn geen 'maars' - behalve één. Wanneer is de huidige oorlog in Oekraïne begonnen en wie is ermee begonnen? Volgens de Verenigde Naties zijn tussen 2014 en dit jaar ongeveer 14.000 mensen gedood in de burgeroorlog van het regime in Kiev tegen de Donbass. Veel van de aanvallen werden uitgevoerd door neonazi's. Bekijk een ITV-nieuwsreportage uit mei 2014,((ITV News Europe Editor James Mates reports on a day of violence in the eastern Ukrainian city of Mariupol. https://www.youtube.com/watch?v=bQ5H9S2pv08)) van de veteraan-verslaggever James Mates, die samen met burgers in de stad Mariupol werd beschoten door het Oekraïense Azov (neonazi-)bataljon. In dezelfde maand werden tientallen Russisch-taligen levend verbrand of zijn gestikt in een vakbondsgebouw in Odessa dat werd belegerd door fascistische schurken, de volgelingen van de nazi-collaborateur en antisemitische fanaticus Stephen Bandera. De New York Times noemde deze schurken "nationalisten". "De historische missie van onze natie op dit kritieke moment," zei Andrii Biletskyj , oprichter van het Azov Bataljon, "is de Witte Rassen van de wereld te leiden in een laatste kruistocht voor hun overleving, een kruistocht tegen de door Semieten bestuurde Untermenschen."((Andrii Biletskyj is een interessant figuur en wordt ook de blanke Führer van Azov genoemd. Zie b.v. https://en.wikipedia.org/wiki/Andriy_Biletsky)) Sinds februari probeert een campagne van zelfbenoemde "nieuwsmonitors" (meestal gefinancierd door de Amerikanen en Britten met banden met regeringen) het absurde feit overeind te houden dat er in de Oekraïne geen neo-nazi's zouden bestaan. "Wegretoucheren", een term die ooit werd geassocieerd met de zuiveringen van Stalin, is het instrument geworden van de reguliere journalistiek.((Vroeger werden bijvoorbeeld tot persona non grata verklaarde hooggeplaatste personen weggeretoucheerd van officiële foto's. Ook in oorlogspropaganda werd hier wel gebruik van gemaakt. De Sovjetdictator Jozef Stalin liet in ongenade gevallen personen en politieke vijanden, zoals Trotski en Jezjov, van officiële foto's verwijderen. Ook liet hij op zijn eigen foto de littekens van pokken wegwerken. Zie: https://nl.wikipedia.org/wiki/Beeldmanipulatie)) In minder dan een decennium is het beeld van een 'goed' China weggeretoucheerd en is er een 'slecht' China voor in de plaats gekomen: van productieplaats voor de hele wereld tot een ontluikende nieuwe Satan. Veel van deze propaganda is afkomstig uit de VS en wordt doorgegeven via gevolmachtigden en "denktanks", zoals het beruchte Australian Strategic Policy Institute, de stem van de wapenindustrie, en door ijverige journalisten als Peter Hartcher van de Sydney Morning Herald,((https://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Hartcher)) die degenen die de Chinese invloed verspreiden bestempelde als "ratten, vliegen, muggen en mussen" en opriep tot het "uitroeien" van dit "ongedierte". In het Westen gaat het nieuws over China bijna uitsluitend over de dreiging die Peking vormt. De 400 Amerikaanse militaire bases die het grootste deel van China omsingelen, een zwaar gewapend vestingswerk dat reikt van Australië tot de Stille Oceaan en Zuidoost-Azië, Japan en Korea, zijn volledig van het scherm verdwenen. Het Japanse eiland Okinawa en het Koreaanse eiland Jeju zijn als geladen kanonnen, die gericht zijn op het industriële hart van China. Een functionaris van het Pentagon omschreef dit als de "strop van een galg". Palestina wordt al zolang ik me kan herinneren onjuist afgeschilderd. Volgens de BBC bestaat er een "conflict" van "twee narratieven". De langste, wreedste, wetteloze militaire bezetting van de huidige tijd is echter onbespreekbaar. Het noodlijdende volk van Jemen bestaat nauwelijks. Voor de media bestaan deze mensen niet eens. Terwijl de Saoedi's hun Amerikaanse clusterbommen laten vallen en Britse adviseurs samenwerken met de Saoedische officieren die de doelwitten aanwijzen, sterven meer dan een half miljoen kinderen van de honger. Deze hersenspoeling door weglating heeft een lange geschiedenis. De slachting van de Eerste Wereldoorlog werd onderdrukt door verslaggevers die geridderd werden als dank voor hun meegaandheid, maar uiteindelijk alles in hun memoires opbiechtten. In 1917 vertrouwde de redacteur van de Manchester Guardian, C.P. Scott, premier Lloyd George toe: "Als de mensen echt [de waarheid] zouden weten, zou de oorlog morgen ophouden, maar ze weten het niet en kunnen het niet weten. De weigering om mensen en gebeurtenissen zo te zien zoals mensen in andere landen deze waarnemen, is een mediavirus in het Westen, even slopend als Covid. Het is alsof we de wereld door een eenzijdige spiegel zien, waarin 'wij' de moraal en goedheid gepacht hebben, en 'zij' niet. Dit is een uitgesproken imperiale zienswijze. Historische feiten die de mensen in China en Rusland helder voor ogen staan, worden hier niet besproken noch begrepen. Vladimir Poetin is Adolf Hitler. Xi Jinping is Fu Man Chu ((De romanfiguur Fu Manchu is een stereotype van een kwaadaardig genie, en was zeker in zijn begindagen ook een personificatie voor het “gele gevaar” (Engels: Yellow Peril), een naam gegeven aan de angst en haat tegen Oosterlingen en dan met name Chinezen)). Indrukwekkende prestaties, zoals de uitroeiing van abjecte armoede in China, zijn nauwelijks bekend. Hoe pervers en min is dit wel niet? Wanneer laten we de feiten tot ons doordringen? Journalisten fabrieksmatig opleiden is niet het antwoord. De wonderbaarlijke digitale hulpmiddelen zijn een middel, maar geen doel, net zo min als de eenvingerige typemachine en de linotype-machine dat waren. De afgelopen jaren zijn enkele van de beste journalisten uit de mainstream verdwenen. 'Van het scherm verdwenen' is het woord dat gebruikt wordt. De ruimtes die ooit bestonden voor buitenbeentjes, voor journalisten die tegen de stroom ingingen, waarheidsverkondigers, zijn verdwenen. Het geval van Julian Assange is het meest schokkend. Toen Julian en WikiLeaks voor de Guardian, de New York Times en andere zelfingenomen "gezaghebbende kranten" nog lezers en prijzen konden winnen, werd hij gevierd. Toen de deep-state daar bezwaar tegen maakte, en de vernietiging van de harde schijven en de karaktermoord op Julian eiste, werd hij tot maatschappelijke vijand gebrandmerkt. Vicepresident Biden noemde hem een "hi-tech terrorist". Hillary Clinton vroeg: "Kunnen we niet gewoon een drone op hem loslaten? De daaropvolgende campagne van misbruik en belastering tegen Julian Assange - de VN-rapporteur inzake foltering noemde het " mobbing" - heeft de liberale pers tot een nieuw dieptepunt gebracht. We weten wie het zijn - ik beschouw ze als collaborateurs: als Vichy-journalisten. Wanneer zullen weer echte journalisten opstaan? Een inspirerende samizdat bestaat al op het internet: Consortium News, opgericht door de grote verslaggever Robert Parry, Max Blumenthal's Grayzone, MintPress News, Media Lens, Declassified UK, Alborada, Electronic Intifada, WSWS, ZNet, ICH, Counter Punch, Independent Australia, het werk van Chris Hedges, Patrick Lawrence, Jonathan Cook, Diana Johnstone, Caitlin Johnstone en anderen die ik hier niet zal noemen.((Omdat ik deze publicaties ook niet allemaal ken, hier een lijst met links:

Consortium News
Grayzone
MintPress News
Media Lens
Declassified UK
Alborada
Electronic Intifada
WSWS
ZNet
ICIJ
Counter Punch
Independent Australia
Chris Hedges
Patrick Lawrence of op ScheerPost
Jonathan Cook
Diana Johnstone, publiceert op verschillende sites, o.a. Counter Punch, Global Research etc.
Caitlin Johnstone

)) En wanneer zullen schrijvers opstaan, zoals ze dat deden tegen de opkomst van het fascisme in de jaren dertig? Wanneer zullen filmmakers opstaan, zoals ze dat deden tegen de Koude Oorlog in de jaren 1940? Wanneer zullen satirici opstaan, zoals ze dat een generatie geleden deden? Na 82 jaar gedompeld te zijn in een diep bad van rechtschapenheid, namelijk de officiële versie over de laatste wereldoorlog, wordt het niet eens tijd dat degenen die geacht worden de geschiedsschrijving recht te zetten, zich onafhankelijk verklaren en de propaganda ontleden? De noodzaak is groter dan ooit.

[einde van de vertaling]

Nederlandse overheid voert psychologische oorlog tegen eigen bevolking

rovanov — Wed, 07 Dec 2022 06:35:18 +0000

Dit artikel verscheen in Gezondverstand Nr. 39

De Nederlandse overheid heeft haar propagandacampagnes gemilitariseerd door gebruik te maken van massa-surveillance (OSINT; Open Source Intelligence), psychologische oorlogsvoering (PSYOPS), BDM (Behavioural Dyna mics Methodology) en geesteswetenschappelijke analyse. Dit blijkt uit duizenden pagina’s WOB (Wet Openbaarheid Bestuur) documenten, die anderhalf jaar na de verplichte termijn van acht weken zijn vrijgegeven. Bij deze psychologische oorlogsvoering waren meerdere ministeries betrokken, waaronder Binnenlandse Zaken, Economische Zaken, VWS (RIVM en GGD’s), Justitie (NCTV; Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid), en Defensie (LIMC; Land Information Manoeuvre Centre). De operaties van de Nederlandse overheid waren vooral gericht op het ondermijnen van kritiek op regeringsbeleid en multilaterale verbanden, en het stimuleren van gehoorzaamheid aan de Covid-maatregelen. Uit de documenten blijkt dat de betrokken ministeries angst hadden voor een “groeiend anti-regeringssentiment”. Deze angst is terecht gebleken. Uit onderzoek van de Erasmus Universiteit in samenwerking met de Universiteit Leiden bleek dat het vertrouwen in de landelijke overheid is gedaald van 70 procent in april 2020 tot minder dan 30 procent in september 2021. Dit maakt Nederland een zogeheten ‘laag-vertrouwen samenleving’. Het managen van de publieke opinie begon met het strategische gebruik van ‘narratieven’ (verhalen) en ‘framing’ (het scheppen van een eenzijdig beeld). De effectiviteit van elk narratief werd systematisch gepolst via massa-surveillance (OSINT), en naar behoeven bijgesteld wanneer het draagvlak afnam. In e-mails vroegen ambtenaren zich bijvoorbeeld af welke soort framing over de teststraten “meer thuisblijf gedrag” zou opleveren. Binnen de Belastingdienst werd besproken dat “de corona paspoort app(s) er hoe dan ook gaan komen en het in afwachting van het wetsvoorstel nodig zal zijn vijf maanden met de apps te werken...” Er werd voor gekozen om dit te framen als een ”verlengde experimenteerfase”, die ervoor zou zorgen dat “de IC’s niet overbelast raken”. De framing dat de app zou helpen om “sneller uit de lockdown te kunnen komen” was namelijk aan kracht aan het verliezen. In juni 2020 opperde de NCTV (Justitie) zelfs om de framing van ‘eerste paniek’ te vervangen door beelden van ‘corona-longen’, om de angst weer nieuw leven in te blazen. De volgende stap was om het narratief rechtstreeks bij te sturen in de traditionele en sociale media. Dit begon met ‘debunken’ en ‘fact-checken’, maar schakelde al snel over op het gedwongen verwijderen van content en profielen met een groot bereik – inclusief op nieuwswebsites – en het betalen van influencers (trollen) om via online campagnes jongeren te beïnvloeden. Ook het RIVM heeft de “regie op het eigen verhaal” genomen door de media directe instructies te geven over welk beeld ze moesten scheppen. Wanneer uit de sociale media analyses bleek dat het wantrouwen jegens het RIVM aan het stijgen was, werden er interviews geregeld om hun status van ‘betrouwbaar wetenschappelijk baken’ weer wat op te krikken. Zonder hun toestemming werd er niets uitgezonden of gepubliceerd. Deze massa-surveillance (Open Source Intelligence) van sociale media en traditionele media werd met name uitgevoerd door de NCTV en het LIMC (Defensie). Hier werden dagelijkse ‘omgevingsanalyses’ van gemaakt, die de ‘sentimenten’ van de bevolking over bepaalde onderwerpen weergaven. Deze werden vervolgens verstuurd naar andere ministeries, inclusief de minister van VWS (Hugo de Jonge) zelf. In deze omgevingsanalyses werden kritische personen met een groot bereik bij naam genoemd, waaronder Maurice de Hond, en politici als Fleur Agema en Caroline van der Plas. Ook kritische tweets van gewone burgers waren eenvoudig te herleiden tot personen. Het LIMC (Defensie) hield ook contact met de nationale politie en het Openbaar Ministerie. Zowel Defensie als de politie hebben data vergaard door undercover-eenheden in te zetten op sociale media. In een mail uit 2019 gaf een ambtenaar toe dat “bij diverse eenheden gewerkt wordt met avatars (nep-profielen), en dat de directe verbinding met Defensie niet wordt weergegeven.” Of deze eenheden ook actief ondermijnende berichten hebben geplaatst is niet bekend. Het doel was niet alleen om het Covid-narratief in stand te houden, maar ook om narratieven te monitoren op het gebied van desinformatie, 5G, en het huidige beleid inzake de boeren. Dat de Nederlandse overheid haar propaganda heeft gemilitariseerd blijkt nog het meest uit de inzet van psychologische oorlogvoering 2.0, oftewel ‘Behavioural Dynamics Methodology’ (BDM). Zoals het Ministerie van Defensie in juni 2020 aan het kabinet schreef: “BDM is – oneerbiedig gezegd – een moderne en geüpdate versie van wat vroeger PSYOPS werd genoemd. Het baseert zich op inlichtingen over een doelgroep,analyse van die inlichtingen en vervolgens het gericht beïnvloeden van de opvattingen en houding van die doelgroep. Alleen al uit deze omschrijving zal bij de meeste mensen argwaan ontstaan, zeker als het wordt toegepast buiten de context van een militaire operatie met een duidelijk mandaat, rechtsgrond, enz.” Bij BDM worden dus per definitie persoonsgegevens verzameld, omdat er een doelgroep moet worden beïnvloed. De betrokken juristen waren zich hiervan bewust, en gaven aan dat dit buiten een gewapend conflict alleen mag worden gedaan via de MIVD, de AIVD, of de politie op basis van strafrecht. Uit de stukken blijkt dat er naar allerlei omwegen werd gezocht; misschien kon de minister van Defensie opdracht geven, of misschien kon Defensiepersoneel in een opleiding tot toezichthouder de benodigde bevoegdheden krijgen. De ‘juridische basis’ bleef echter ontbreken, en toch is men van start gegaan voordat er een mandaat kon worden verleend. Zeer opmerkelijk is dat de twee betrokken compagnies van de militaire inlichtingeneenheid (JISTARC; Joint Istar Commando) – 108 TeXINT en 109 OSINT – op 3 december 2019 zijn opgericht, nog voor de Covid-crisis, en zonder publiciteit. De openbare oprichting vond pas plaats op 1 februari 2020. Uit e-mails blijkt dat ook veel ambtenaren niet over de oprichting waren geïnformeerd. De reden voor de geheimhouding was dat het werk van de twee compagnies “het verzamelen van informatie behelst, op – voor militaire begrippen – relatief nieuwe wijze en nieuwe terreinen, zoals forensisch onderzoek en informatie over (mogelijke) non-combattanten in inzetgebieden.” JISTARC wilde de compagnies namelijk voor de nationale context inzetten, en tegen de eigen burgers. Naast de massa-surveillance, PSYOPS en BDM heeft het RIVM een project voor geesteswetenschappelijke analyse aangevraagd. Het RIVM heeft zelf de aanbevelingsbrief geschreven voor een samenwerkingsproject tussen Defensie, het RIVM, de Koninklijke Academie van Wetenschappen (KNAW), en de Britse SCL Group die de voornaamste ontwikkelaar is van BDM, en moederbedrijf van Cambridge Analytica. Als onderdeel van dit project stuurde het RIVM een verzoek aan minister Grapperhaus (van Justititie) voor “intell verzameling van mensenbewegingen” via telecomgegevens. Het RIVM wilde graag weten hoe de contacten van mensen veranderen “na het versoepelen van de maatregelen”. Het Meertens Instituut leverde met haar DHLab (Digital Humanities Lab) hiervoor de benodigde Kunstmatige Intelligentie software. Weerstand tegen het Covid-beleid was echter niet het enige doelwit van de propaganda-operaties. Uit andere e-mails blijkt dat er is ingezet op “positieve communicatie over multilaterale verbanden d.m.v. stratcom om ondermijnende narratieven over EU/NAVO tegen te gaan.” De term ‘stratcom’ is afkomstig uit het militaire apparaat van de VS, en is overgenomen door de NAVO en de EU, die beide een speciale ‘stratcom’ afdeling hebben. De Stratcom website van de NAVO geeft aan dat het gebruik maakt van alle informatiekanalen – inclusief ‘traditionele media’ en ‘internet-media’ – om “steun voor haar keuzes en operaties” te stimuleren onder de bevolking, onder andere door middel van het gebruik van ‘Psychologische Operaties’. De EU Stratcom afdeling is verantwoordelijk voor het EUvsDisinfo project, wat bedoeld zou zijn om Russische desinformatie tegen te gaan. Deze Task Force onderhoudt ook nauwe contacten met overheden en journalisten, door bijvoorbeeld de media in Oost-Europese landen te bestendigen tegen Russische invloeden. EUvsDisinfo is in 2018 in opspraak geraakt omdat het meerdere Nederlandse nieuwsbronnen – waaronder GeenStijl, The Post Online, en De Gelderlander – onterecht had beschuldigd van het verspreiden van nepnieuws over de MH17 ramp. De meerderheid van de Kamer en het Nederlandse Genootschap van Hoofdredacteuren wilde dat het project werd opgedoekt, maar het bestaat nog steeds. De door de Nederlandse staat ingezette gemilitariseerde propaganda wordt vanzelfsprekend op supra-nationaal niveau gecoördineerd. Burgers met sterke pro-NAVO en anti-Rusland standpunten worden verondersteld niet te weten in hoeverre deze sentimenten zijn gemanipuleerd door psychologische operaties.

Kijktip

FZ — Wed, 30 Nov 2022 20:40:43 +0000

Rusland na afloop - Tocht door een gecanceld land

Ik heb mijn wapenbroeder van WakkerMens op een nieuwe serie van RT Deutsch geattendeerd. Kennelijk ontkomt ook WM ondanks alle ellende in de wereld niet aan kerststemming, of eigenlijk moet ik zeggen de Sinterklaasstemming, want het antwoord was keurig in versvorm. Dit wederom vormde de aanleiding tot de volgende gedachtesprong: als de mensheid zich nog steeds in versvorm zou uitten, dan zou er vermoedelijk minder onzin gesproken worden, want het formuleren van een vers, vergt meer aandacht en dwingt je over je woorden na te denken. Wat een vooruitgang in de politiek en in de journalistiek! Het antwoord luidde als volgt:

Een leuke attentie vindt de Sint, wellicht een reis waardoor men inzicht wint. Je zou het kunnen volgen en elke keer, maar niet verbolgen, hierover berichten op Wakkermens zodat lezers geestvermogens komen tot bloei en inzicht want dee'z is nog lange niet verzadigd.

Wakkermens gaat zich dus met de nieuwe reeks van RT Deutsch bezig houden, hoewel ik nog niet weet wat het voorstelt. Maar de vooraankondiging klinkt interessant:

Het Westen probeert Rusland af te schaffen. Of eenvoudigweg een heel land uit de wereldpolitiek, het bedrijfsleven, de sport en de cultuur te uit te vagen. De bevolking daardoor te bestraffen en bekende ondernemingen uit het land verdwijnen.

Het Westen heeft er echter geen rekening mee gehouden dat dit juist datgene is wat de Russen verbindt - en dat dit tevens een waar geschenk is voor het Russische bedrijfsleven. Het sleutelwoord luidt namelijk: importsubstitutie. Alles wat vroeger uit het buitenland werd ingevoerd, moest nu vrijwel van de ene dag op de andere door binnenlandse productie worden vervangen. Een onmogelijke taak? Margo Zvereva heeft een cameraman gegrist en is op stap gegaan door Midden-Rusland tot naar het diepe zuiden om precies dat uit te zoeken. Uiteraard in een Russische terreinwagen. Meer dan 6.000 kilometer over snelwegen, steden, dorpen, bossen, bergen, steppen en ruw terrein. Talloze blikken achter de schermen van het grootste en waarschijnlijk meest veelzijdige land ter wereld: bezoeken aan werkplaatsen en enorme bedrijven, gesprekken met ministers en vrachtwagenchauffeurs, fabrieksdirecteuren en inwoners, overnachtingen in de beste hotels en in de open lucht... Een eerlijke en persoonlijke blik op problemen, maar ook op het enorme potentieel van het nieuwe Rusland. De eerste aflevering wordt op 1 december om 05:30 uitgezonden op RT DE. Alle afleveringen worden na uitzending op onze website((en ook op WM, als het de moeite waard is)) geplaatst - zodat je elke aflevering ook later kunt bekijken, mocht je "Russland danach" op TV gemist hebben!

Intussen zijn de twee eerste afleveringen uitgezonden. In mijn ogen valt de reeks het beste te omschrijven als amusement zonder al te veel diepgang. Maar wat de reeks echter wel doet, is een beeld geven van Rusland dat behoorlijk van de stereotypen afwijkt die ons veelvuldig gepresenteerd worden. Daarom is het voor mensen die goed Duits spreken zeker de moeite waard, en zelfs zonder de gesproken tekst te verstaan, zijn de beelden interessant. Aflevering 1: De tocht begint Aflevering 2: Kaas, koeien, hennep en de kwaadaardige geit "Merkel"

Geboortepijnen van een nieuwe wereld

rovanov — Sun, 27 Nov 2022 06:11:55 +0000

Een bericht van Von Rüdiger Rauls overgenomen van RT-Duits en vertaald door WM.

Uit het optreden van het Westen tegenover Rusland en China krijgt men de indruk dat het Westen zich niet eens meer bewust is van wat haar acties inhouden. Wat wil het bereiken, wat wil het Westen winnen? En waar zal het allemaal toe leiden?

De term Nieuwe Wereld staat meestal voor het door Columbus ontdekte Amerika. Het dankte zijn ontdekking aan het toeval. De Nieuwe Wereld, waarvan wij sinds enkele jaren getuige zijn, komt daarentegen niet toevallig tot stand. Het is het resultaat van de menselijke strijd voor een beter leven, maar niet zoals vroeger voor een minderheid, die Poetin de Gouden Miljard noemt, maar voor iedereen. De ontdekking van de Nieuwe Wereld door Columbus betekende ook het begin van een nieuw tijdperk van menselijke ontwikkeling. Het kapitalisme werd mondiaal. De heersende klasse, de bourgeoisie, had de politieke macht nog niet veroverd, maar als economisch systeem kreeg zij geleidelijk de overhand. Het feodale systeem van de adel daarentegen werd als economische factor maatschappelijk steeds onbelangrijker. De koloniën, als voormalige grondbezittingen van de Europese vorstenhuizen, werden omgevormd tot kapitalistische markten. Deze voormalige Nieuwe Wereld is nu de oude, de verouderde. Het werd eeuwenlang gedomineerd door de leidende kapitalistische staten van Europa en hun Angelsaksische opvolgers (VS, Australië, Nieuw-Zeeland, Canada, enz.). Door hun economische en militaire superioriteit oefenden zij hun koloniale heerschappij uit over de meeste volkeren van de wereld. Deze vorm van regeren brak af in de onafhankelijkheidsoorlogen na de Tweede Wereldoorlog. Maar de economische macht over de wereld was nog steeds in hun handen. Deze oude wereld verliest echter steeds meer zijn economische macht door de heropleving van Rusland en de opkomst van China en andere landen zoals Vietnam. De militaire nederlagen van het Westen, met name van de VS in Zuidoost-Azië, maakten duidelijk dat deze ontwikkeling niet met oorlogsmiddelen kon worden gestopt. De westerse staten veranderden van Saulus - van de militaire strijd tegen het communisme - in de Paulus van de waardeoriëntatie. Als westerse waardengemeenschap willen zij nu het dreigende machtsverlies door sancties een halt toeroepen. Hoewel deze goedkoper zijn dan oorlogen, verzwakken ze de eigen economie steeds meer. Wat we momenteel meemaken is het uiteenvallen van deze westerse waardengemeenschap en haar concept om haar eigen macht over de volkeren van de wereld te handhaven door middel van economische en morele druk. De westerse waardengemeenschap valt niet uiteen door de oorlog van Rusland in Oekraïne. Het valt ook niet uiteen door de penetratie van China in bijna alle continenten en bijna alle gebieden van de economie, wetenschap en onderzoek. Het valt uiteen door zijn eigen tegenstrijdigheden. Steeds meer mensen, naties en samenlevingen herkennen de tegenstrijdigheid tussen de morele claims die de "westerse waarden" als een monstrans((https://nl.wikipedia.org/wiki/Monstrans)) voor zich uitdraagt en zijn feitelijk handelen. Deze oude westerse wereld is niet langer opgewassen tegen de druk van de volkeren die zich decennialang hebben bevrijd van de koloniale overheersing. Deze volkeren, die hard gevochten hebben voor nationale onafhankelijkheid, willen nu hun economische onafhankelijkheid realiseren. Zij willen niet langer afhankelijk zijn van de beslissingen van westerse investeerders. Zij willen ook niet langer berispt worden door de wankelende moraal van westerse politici die met twee maten meten en degenen die niet naar hun pijpen dansen met sancties straffen. De mensen van deze samenlevingen willen hun leven vormgeven volgens hun behoeften, ervaringen en principes. En de tijd lijkt gekomen voor dit aandringen.

Wat wil het Westen?

Welnu, het is één ding om de opkomst van machten te belemmeren, maar iets anders om de wereldgemeenschap zelf een hoopvol vooruitzicht te kunnen bieden. Dit blijkt niet uit het optreden van het Westen. Het kan de opkomende volkeren van de wereld niets meer bieden dat recht doet aan hun verlangen naar een beter leven. Aangezien zij geen voorstellen heeft om de toekomst vorm te geven, houdt zij zich voornamelijk bezig met het handhaven van de huidige toestand. Daarmee verliest zij echter de creatieve kracht. Dit is wat haar onderscheidt van China en de staten die zich aansluiten bij de ideeën en voorstellen van China om de toekomst vorm te geven. En die worden steeds talrijker. In de huidige wereldwijde conflicten is het niet duidelijk waar het Westen zich mee bezighoudt, buiten het tegenhouden van vooruitgang die niet overeenstemt met haaar ideeën. De strijd die zij als argument aangeeft tussen democratie en autocratie is misleidend. Terwijl de westerse waardengemeenschap Rusland en China bestrijdt omdat zij hen ziet als samenlevingen die de mensenrechten aan hun laars lappen, gaat zij achter staten als Saoedi-Arabië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Azerbeidzjan aan om de olie en het gas te krijgen die zij om politieke redenen niet meer van Rusland wil hebben. Maar het verschil tussen degenen die zij bestrijdt en degenen die zij het hof maakt is niet meer uit te leggen. Het is nog moeilijker om uit te leggen waarom het ene minder inhumaan zou zijn dan het andere. Terwijl China wordt veroordeeld vanwege de autocratie van zijn communistische partij over de Chinese samenleving, is Vietnam gewild als nieuwe voorkeurspartner voor Duitse investeringen en toeleveringsketens, hoewel zijn samenleving ook door een communistische partij wordt geleid. Dit tegenstrijdige gedrag wekt de indruk dat de opiniemakers in de politiek en de media niet meer weten waar de conflicten met Rusland en China nog over gaan. De confrontatie is inmiddels zo'n eigen leven gaan leiden dat het lijkt deel te zijn van het westerse DNA. Dit alles is niet meer te verklaren. En hoe minder men zijn eigen gedrag kan verklaren, hoe meer het onderwerp taboe wordt. Een maatschappelijk debat hierover vindt nauwelijks nog plaats, en als dat er is, vindt het plaats in de eigen echokamers van opiniemakers op het niveau van veronderstellingen, onbewezen beweringen, intellectueel zwakke en misleidende conclusies. Een diepere, naar inzicht zoekende controversiële discussie wordt vermeden uit angst voor een verschrikkelijke openbaring: de eigen opvattingen zijn niet langer verenigbaar met de werkelijkheid. Ze zijn mager en hebben geen overtuigingskracht.

Hopeloos

Zo heeft het Westen, en hier vooral de Europese Unie (EU), zich door dit taboe in een moeilijke situatie gemanoeuvreerd. Momenteel lijkt er geen andere uitweg te zijn dan de ineenstorting van een van de bij het conflict betrokken kampen: Rusland aan de ene kant en Oekraïne aan de andere kant als gevolmachtigde van het westerse kamp. Omdat velen in het Westen de mening van mevrouw von der Leyen delen dat Oekraïne de oorlog moet winnen, lijkt er geen andere oplossing mogelijk dan dat een van beide partijen capituleert. Deze compromisloze houding klinkt als de definitieve oplossing en maakt onderhandelingen onmogelijk. Wie moet ze leiden? De westerse leiders bestaan alleen uit mensen die zich inzetten voor de ondergang van Rusland. Maandenlang hebben de media geen ander beeld geschetst dan dat Oekraïne zal winnen, of liever gezegd moet winnen, in het belang van ons allen. Scherpschutters in het kostuum van idealistische zendelingen van waarden, domineren de westerse politiek. En voor hen telt alleen de overwinning van hun ideologische principes, ongeacht de kosten. Voor von der Leyen((Voorzitter EU)), Baerbock((Duitse minister van buitenlandse zaken)) en de andere groene fanatiekelingen is alles behalve een nederlaag van Rusland uitgesloten. Daarvoor is de confrontatie al te ver gevorderd. Ze zijn al te ver gegaan met al hun voorspellingen over de zwakte van Rusland en de krachtige effecten van hun eigen sancties. Hoe kan men nu nog woorden terug nemen? Wie moet de boodschap overbrengen als het anders loopt? Wie gaat er voor het publiek staan en toegeven dat de werkelijkheid anders is dan de verwachtingen die bij de goedgelovigen zijn gewekt? Hoe moeten de media aan hun consumenten uitleggen dat zij de mensen lange tijd een verkeerd beeld van de werkelijkheid hebben gegeven, ongeacht of dit met opzet of door hun eigen waanideeën is gebeurd? Hoe gaan ze rechtvaardigen dat ze geen feiten willen zien die niet in hun eigen wereldbeeld passen? Wie moet aan de mensen toegeven dat alle offers die zij voor Oekraïne en de zogenaamde strijd voor onze vrijheid hebben gebracht, voor niets zijn geweest? Dat, tegen beter weten in, mensen in ellende en wanhoop werden gedreven door ongekende prijsstijgingen, banen werden vernietigd en duizenden bestaansmiddelen werden geëlimineerd. Dit alles gebeurde alleen om het inzicht te vermijden dat de sancties tegen Rusland niet het beoogde effect hadden. Wie moet de mensen vertellen dat dit beleid was gebaseerd op illusies en wensdenken, op onverzettelijkheid, op ideologische blindheid, bazigheid en onverschilligheid voor de belangen van anderen? En bovenal wil niemand zich voorstellen hoe de bedrogenen op deze bekentenissen zullen reageren. De westerse opiniemakers in de politiek en de media hebben zichzelf in een hopeloze situatie gemanoeuvreerd, en dit vooral binnen de EU. In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne hun eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die een ander beleid zou kunnen voorstaan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en hebben honderden miljarden weggeknikkerd. Wie van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne ook het eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die voor een ander beleid zou kunnen staan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en ja-geknikt voor honderden miljarden. Welke van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? Wie is er die van het begin af aan een andere omgang met Rusland heeft geëist, zodat andere politieke actoren Rusland nu kunnen benaderen met voorstellen om de crisis op te lossen? Er is geen partij die een andere regering kan vormen om een evenwicht met Rusland te vinden. Er zit dus niets anders op dan de oorlog tot het bittere einde uit te vechten. Dit einde zal waarschijnlijk bijzonder bitter zijn voor de gewone mensen in dit land en in Oekraïne, over wiens rug Rusland moet worden vernietigd, zoals we van westerse politici hoorden. En welke uitweg is er voor Rusland anders dan het voortzetten van de oorlog bij dergelijke bedreigingen en vooruitzichten?

Nieuwe orde

De oorlog zal niet eeuwig duren, maar wat komt daarna. Dit gaat niet alleen over Oekraïne. Het is slechts een symptoom, een breuk in het wereldbestel zoals dat na het einde van de Koude Oorlog is ontstaan. Welke orde wil het Westen nastreven in plaats van de oude, die van de eigen overheersing, en vooral, vanuit welk wereldbeeld? Rusland, China, Iran en alle andere door het Westen gesanctioneerde landen hebben een duidelijk wereldbeeld. Zij zien de ontwikkeling naar een multipolaire wereld waarin het Westen en de VS als leidende macht niet langer de lakens uitdelen. Deze visie lijkt ook overeen te komen met de gang van zaken in de wereld. Al deze staten, die jarenlang door het Westen met sancties zijn lastiggevallen, willen een onafhankelijke en gelijkwaardige ontwikkeling van hun samenlevingen en economieën volgens hun eigen normen, hun waarden en beginselen, hun culturele en historische ontwikkeling, zonder paternalisme en dreigementen van het Westen. De tijd lijkt gekomen voor deze behoeften en het lijkt niet mogelijk dit te stoppen. Want het machtsevenwicht in de wereld is veranderd. Rusland is zo sterk geworden dat het zich militair verzet tegen elke verdere uitbreiding van het NAVO-grondgebied. China heeft het Westen economisch ingehaald. En de gesanctioneerde landen van de wereld zijn zo'n macht geworden dat Rusland en China op hen kunnen leunen. Daarom deze onverbiddelijkheid van het Westen tegenover Rusland en China. Het ziet geen plaats meer voor zichzelf in deze opkomende nieuwe wereldorde. Haar zelfbeeld van een op waarden gebaseerde superieure orde komt steeds minder overeen met de werkelijkheid. Maar een nieuw wereldbeeld voor zichzelf te creëren op basis van deze veranderingen lijkt buiten haar mogelijkheden te liggen. Dit gaat eigenlijk over niets anders dan afscheid nemen van oude overtuigingen en ideeën, vooral die van de VS, dat zij de orde van de planeet kunnen bepalen. Wanneer de VS en de zogenaamde westerse waardengemeenschap hun dominante positie op aarde verliezen, zullen zij niet ten onder gaan. Beide zullen blijven bestaan. Want het gaat er niet om om het kapitalisme te ontmantelen, zoals in de tijd van de Sovjet-Unie. Mensen zullen nog steeds in hun huizen kunnen wonen, naar hun werk gaan, hun kinderen naar school brengen en boodschappen doen. Ze zullen aan tafel zitten en samen eten. Ze zullen 's avonds tv kijken, met vrienden afspreken en in het weekend picknicken. Er zal niets veranderen in het dagelijks leven van de mensen. Zelfs de zon zal blijven opkomen in de ochtend en ondergaan in de avond. Zoals de Chinese president Xi Jinping zo terecht tegen zijn ambtgenoot Biden zei: "De wereld is groot genoeg voor onze twee landen." Daarin ligt het besef dat niemand de ander iets afneemt. Het idee van iets verliezen als de ander iets wint is een beeld uit een oude wereld. De opkomende nieuwe orde is gebaseerd op samenwerking ten voordele van allen. Rüdiger Rauls is auteur en tekstschrijver. Hier heeft hij zijn blog Politieke Analyse.

Poetin’s rede bij Valdaj 2022

FZ — Mon, 14 Nov 2022 06:54:28 +0000

De Valdaj Discussie Club (in het Russisch Международный дискуссионный клуб "Валдай") is opgericht in 2004 op initiatief van Vladimir Poetin. Het is een jaarlijks internationaal forum dat deskundigen bijeenbrengt om te debatteren over Rusland en zijn rol in de wereld. De doelstelling van de club is een internationaal platform te creëren waar Russische elites (de intelligentsia) met buitenlandse deskundigen uit de academische wereld, de politiek en de media kunnen debatteren over de ontwikkeling van het land en zijn rol in de wereld. De Valdaj Club staat voor een multipolaire wereldvisie, in tegenstelling tot een unipolaire wereld die gedomineerd wordt door de Verenigde Staten van Amerika. Een vast onderdeel van de bijeenkomst is een optreden van de president van de Russische Federatie (RF) met een toespraak en een paneldiscussie of persconferentie. De gespreksleider was, zoals reeds in eerdere jaren, de politicoloog Fjodor Loekjanov. Ik heb Poetin nog maar zelden zo op dreef gezien, hij was heel zelfverzekerd en goed gehumeurd. De toespraak wordt nu al door commentatoren als een van de belangrijkste redevoeringen van Poetin gezien, en wordt in een adem met de redevoering van München in 2008 genoemd. Deze nieuwste toespraak is een haast wel cultuur-filosofische beschouwing van de verhoudingen tussen Rusland en het Westen.

Nog een persoonlijke opmerking:

Toe ik de vertaling klaar had, heb ik gemerkt dat FRONTNIEUWS ook een vertaling heeft gepubliceerd. Zij hebben zelfs nog een gedeelte van de vragenronde vertaald. Dus wie nog niet genoeg van Poetin heeft - ga naar FRONTNIEUWS.

Het thema van het forum van dit jaar was "Vrede in het post-hegemoniale tijdperk: rechtvaardigheid en veiligheid voor iedereen". Aan de vierdaagse bijeenkomst namen 111 deskundigen, politici, diplomaten en economen deel uit Rusland en 40 andere landen, waaronder Afghanistan, Brazilië, China, Egypte, Frankrijk, Duitsland, India, Indonesië, Iran, Kazachstan, Zuid-Afrika, Turkije, Oezbekistan en de VS. F. Loekjanov: Beste vrienden, gewaardeerde gasten! Hiermee openen wij de afsluitende plenaire zitting van het 19e jaarlijkse forum van de internationale Valdaj Discussie Club. Het verheugt mij u allen hier te zien, en het verheugt mij nog meer onze gast in deze plenaire vergadering, de president van de Russische Federatie, Vladimir Vladimirovitsj Poetin, te mogen aankondigen. Mijnheer de President, welkom! We kijken er elk jaar naar uit u te verwelkomen, maar dit jaar waren we misschien nog ongeduldiger dan gewoonlijk, omdat er zoveel te bespreken valt. V. Poetin: Ja, dat vermoedde ik al. Loekjanov: Het onderwerp van ons forum was eigenlijk gewijd aan de wereldorde: hoe deze verandert en vooral wie op dit moment in principe de macht heeft in de wereld - wie er in feite regeert en wie er in principe zou kunnen regeren. Maar wij praten erover als buitenstaanders, terwijl u de daadwerkelijke macht in handen heeft. Daarom verzoeken wij u nu ook om de situatie uit uw zicht te schetsen. V. Poetin: Hartelijk dank. Geachte deelnemers aan deze plenaire vergadering! Dames en heren! Vrienden! Ik heb even geluisterd naar de discussies die hier de afgelopen dagen zijn gevoerd - zeer interessant en informatief. Ik hoop dat jullie geen spijt hebben van jullie komst naar Rusland en dat jullie met elkaar in gesprek gekomen zijn. Ik ben blij u allen te zien. In de Valdaj Club hebben we reeds vele malen gesproken over de verschuivingen - de ernstige, grote verschuivingen die al hebben plaatsgevonden en nog plaatsvinden in de wereld, over de risico's in verband met de teloorgang van de globale instellingen, de uitholling van de beginselen van collectieve veiligheid, de vervanging van het internationaal recht door zogenaamde regels - ik wilde zeggen, het is wel duidelijk door wie deze zijn verzonnen, maar misschien is dat niet juist - het is niet een duidelijk wie deze regels heeft opgesteld, waarop de regels zijn gebaseerd, wat deze regels eigenlijk inhouden. Blijkbaar probeert men slechts één enkele regel vast te stellen, zodat de machthebbers - ik heb het nu over macht, ik heb het over wereldwijde macht - zonder enige regel kunnen leven en mogen doen wat ze willen, ongestraft hun gang kunnen gaan. Dat zijn namelijk precies de regels die ons voortdurend worden aangeprezen. De waarde van de Valdaj-besprekingen is juist dat er verschillende analyses en prognoses worden gedaan. Hoe juist deze waren, zal het leven laten zien - het leven dat de strengste en meest objectieve toetssteen is. Hieruit zal blijken hoe nauwkeurig onze voorbereidende discussies van de afgelopen jaren waren. Helaas ontwikkelen de gebeurtenissen zich nog steeds volgens het ongunstige scenario waarover wij in onze vorige vergaderingen meer dan eens hebben gesproken. Bovendien hebben deze gebeurtenissen zich ontwikkeld tot een grootschalige, systemische crisis, niet alleen op politiek-militair gebied, maar ook op economisch en humanitair gebied. Het zogeheten Westen - dat is uiteraard heel algemeen bedoelt, want er heerst daar geen eensgezindheid - het moge duidelijk zijn dat dit een zeer gecompliceerd conglomeraat is, maar laten we zeggen, dat dit Westen de laatste jaren en vooral de laatste maanden heel wat stappen heeft ondernomen die de situatie hebben verergerd. Goed beschouwd streven zij altijd de escalatie na, ook dat is niets nieuws. Daartoe behoren het uitlokken van de oorlog in de Oekraïne, de provocaties rond Taiwan en de destabilisering van de globale voedsel- en energiemarkten. Dat laatste is natuurlijk niet met opzet gebeurd, daar bestaat geen twijfel over, maar door een aantal stelselmatige fouten van juist die westerse autoriteiten die ik al heb genoemd. En zoals we nu kunnen zien, kwam daar nog de vernieling van de pan-Europese gaspijpleidingen overheen. Dit is een ongehoorde daad, maar desondanks moesten wij getuige worden van deze tragische gebeurtenissen. Macht over de hele wereld is precies waar het zogenaamde Westen op in heeft gezet. Maar dit is zeker een gevaarlijk, bloederig en, ik zou zeggen, vuil spel. Het ontkent de soevereiniteit van landen en volkeren, hun identiteit en unieke eigenschappen, en hecht geen waarde aan de belangen van andere staten. Als deze belangen tenminste niet ronduit worden ontkend, is dit precies wat er in de praktijk gebeurt. Niemand, behalve degenen die de door mij reeds genoemde regels formuleren, heeft het recht een eigen identiteit te ontwikkelen: alle anderen moeten moeten volgens deze regels "terechtgesnoeid" worden. In dit verband wil ik u herinneren aan de voorstellen van Rusland aan de westerse partners inzake het opbouwen van vertrouwen en het opzetten van een systeem van collectieve veiligheid. Afgelopen december werden deze als gewoonlijk terzijde geschoven. Maar in de wereld van vandaag is achterover leunen nauwelijks een optie. Zij die de wind zaaien zullen, zoals men zegt, storm oogsten. De crisis heeft nu werkelijk een globaal karakter gekregen, deze raakt iedereen. Niemand hoeft hier nog enige illusie te koesteren. De mensheid staat nu in wezen voor twee keuzes: ofwel toe te laten dat de problemen zich verder ophopen, problemen waaronder wij onvermijdelijk allemaal bedolven zullen raken, of samen oplossingen proberen te vinden, hoe imperfect deze ook mogen zijn, maar toch tenminste bruikbare oplossingen, die onze wereld stabieler en veiliger kunnen maken. Zoals u weet, heb ik altijd geloofd en blijf ik geloven in de kracht van het gezonde verstand. Ik ben er dan ook van overtuigd dat zowel de nieuwe centra van een multipolaire wereldorde als het Westen vroeg of laat zullen moeten gaan praten over een gemeenschappelijke toekomst voor ons, hoe eerder hoe beter. En in dit verband wil ik wijzen op enkele zeer belangrijke punten voor ons allen. De hedendaagse gebeurtenissen hebben de milieuproblematiek overschaduwd. Klimaatverandering staat niet langer bovenaan de agenda. Maar deze fundamentele uitdagingen zijn niet verdwenen, ze verdwijnen niet, ze worden alleen maar groter. Een van de gevaarlijkste gevolgen van het ecologisch onevenwicht is de vermindering van de biodiversiteit in de natuur. En nu kom ik bij het hoofdthema waarvoor wij allen bijeen zijn: is een andere diversiteit - cultureel, sociaal, politiek, beschaafd - minder belangrijk? Tegelijkertijd is versimpeling, het uitvlakken((De zogeheten Cancel-Culture)) van alle karakteristieke kenmerken bijna de essentie van het moderne Westen aan het worden. Wat zit achter deze versimpeling? Allereerst is dat het wegvallen van het creatieve potentieel van het Westen zelf en tevens het verlangen om de vrije ontwikkeling van andere beschavingen te beteugelen, te blokkeren. Natuurlijk is er ook een concreet commercieel belang: door het opleggen van hun waarden, het stroomlijnen van de consumentenwensen, de uniformering, proberen onze tegenstanders - zo ik noem ze maar even met een beleefde omschrijving - de markten voor hun producten uit te breiden. Dit alles is uiteindelijk maar heel primitief. Het is geen toeval dat het Westen beweert dat zijn cultuur en wereldbeeld universeel moeten zijn. Als zij dit al niet rechtstreeks beweren - hoewel zelfs dat ook vaak duidelijk verwoord wordt - gedragen zij zich op die manier en benadrukken dat hun beleid er in feite op neerkomt dat juist deze waarden onvoorwaardelijk moeten worden aanvaard door alle andere deelnemers aan de internationale communicatie. Hier is een citaat uit de beroemde toespraak van Alexander Solzjenitsyn in Harvard. Al in 1978 merkte hij op dat het Westen werd gekenmerkt door een "aanhoudende verblindheid door hun superioriteitsgevoel" - dat ook vandaag de dag nog steeds bestaat. Een gevoel dat "op de idee stoelt dat al de wijdse contreien op deze aarde zich moeten ontwikkelen en moeten worden overheerst op basis van het huidige westerse systeem...". 1978. Er is niets veranderd. In de afgelopen bijna halve eeuw heeft deze verblindheid waarover Solzjenitsyn sprak - die uitgesproken racistisch en neokoloniaal van aard is - ronduit lelijke vormen aangenomen, vooral sinds het ontstaan van de zogenaamde unipolaire wereld. Wat wil ik daarmee zeggen? Het geloof aan de eigen onfeilbaarheid is een zeer gevaarlijke toestand: het is één stap verwijderd van het streven van de "onfeilbaren" zelf om degenen die hen niet aanstaan eenvoudigweg te vernietigen. Zoals men zo mooi zegt, deze te "cancellen", ze af te schaffen - we zouden tenminste over de betekenis van dit woord moeten nadenkend. Zelfs op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, op het hoogtepunt van de confrontatie tussen systemen, ideologieën en gewapende conflicten, heeft nooit iemand het bestaan van de cultuur, kunst en wetenschap van zijn tegenstanders ontkend. Niemand haalde het in zijn hoofd! Ja, er werden bepaalde beperkingen opgelegd op het gebied van onderwijs, wetenschap, cultuur en helaas ook op het gebied van sport. Toch begrepen zowel de Sovjet- als de Amerikaanse autoriteiten destijds dat op humanitair gebied behoedzaam te werk moest worden gegaan, door de tegenstander te bestuderen en te respecteren, en men iets van hem diende te leren om tenminste voor de toekomst een basis te behouden voor gezonde en vruchtbare betrekkingen. Wat gebeurt er nu? De nazi's gingen in hun tijd ertoe over boeken verbrandden, en nu zijn de westerse " voorvechters van liberalisme en vooruitgang " afgegleden tot het verbieden van Dostojevski en Tsjaikovski. De zogenaamde Cancel-Culture, de cultuur van de afschaffing, maar in feite - we hebben er al vaak over gesproken - ontneemt ons de cancel-culture alles wat leeft en creatief is en laat het vrije denken op geen enkel gebied toe: niet in de economie, niet in de politiek, niet in de cultuur. De liberale ideologie zelf is tegenwoordig onherkenbaar veranderd. Als het klassieke liberalisme de vrijheid van ieder mens oorspronkelijk opvatte als de vrijheid om te zeggen wat men wil en te doen wat men wil, dan begonnen liberalen al in de 20e eeuw te zeggen dat de zogenaamde open samenleving vijanden heeft - de open samenleving heeft dus ook tegenstanders - en de vrijheid van die tegenstanders kan en moet worden beperkt of zelfs opgeheven. Nu heeft dit zelfs het absurde niveau bereikt dat elk alternatief standpunt wordt bestempeld als subversieve propaganda en een bedreiging voor de democratie. Alles wat uit Rusland komt wordt allemaal "Kremlin machinaties" bestempeld. Maar kijk eens naar jullie zelf! Zijn we echt zo almachtig? Elke kritiek op onze tegenstanders - elke! - wordt gezien als "Kremlin complotten", als "het ingrijpen van het Kremlin". Dit is onzin. Hoe zijn we zover gekomen? Gebruik je hersens, bedenk iets interessants, verwoord je standpunt op een doordachtere manier. Je kunt niet alles wijten aan de intriges van het Kremlin. Dit alles werd door Fjodor Michailovitsj Dostojevski al in de 19e eeuw profetisch voorspeld. Een van de personages in zijn roman "De bezetenen"((in het Nederlands verschenen onder de titel "Boze geesten")), de nihilist Sjigaljov, beschreef de mooie toekomst die hij zich voorstelde als volgt: "Terwijl ik de grenzeloze vrijheid verlaat, eindig ik in een grenzeloos despotisme". Een ander personage van de roman, Pjotr Verchovenski, valt hem bij en stelt dat verraad, verklikken en spionage overal nodig zijn, dat de maatschappij geen behoefte heeft aan talenten en buitengewone bekwaamheden: "Cicero wordt de tong afgesneden, Copernicus de ogen uitgestoken, Shakespeare gestenigd". Dit is waar onze westerse tegenstanders naartoe gaan. Wat is dit anders dan de moderne westerse Cancel-Culture? Dit waren grote denkers, en ik ben dankbaar, laat ik eerlijk zijn, dat mijn assistenten deze citaten hebben gevonden. Wat kunnen we verder daarover nog zeggen? De geschiedenis zal zeker alles op zijn plaats wijzen en niet de grootste werken van universeel erkende genieën van de wereldcultuur schrappen, maar diegenen die besloten hebben dat zij het recht hebben naar eigen goeddunken over deze wereldcultuur te kunnen beschikken. De verwaandheid van zulke figuren is van de gekke, zoals ze zeggen, maar niemand zal zich hun namen over een paar jaar nog herinneren. En Dostojevski zal voortleven, net als Tsjaikovski en Poesjkin - hoe graag iemand dat ook zou willen tegengaan. Het westerse model van globalisering, neokoloniaal in zijn essentie, is dan ook gebaseerd op eenwording, op financiële en technologische monopolievorming, op het wegvagen van alle verschillen. De doelstelling was helder - de onvoorwaardelijke dominantie van het Westen in de wereldeconomie en -politiek te versterken, en daartoe de natuurlijke en financiële hulpbronnen, de intellectuele, menselijke en economische capaciteiten van de hele planeet in dienst te nemen, om dit voor elkaar te krijgen onder het mom van de zogenaamde nieuwe globale onderlinge afhankelijkheid. Hier wil ik nog een Russische filosoof in herinnering roepen - Alexander Alexandrovitsj Zinovyev, wiens honderdste verjaardag we op 29 oktober zouden vieren. Meer dan 20 jaar geleden zei hij dat voor het overleven van de westerse beschaving op tot op heden behaalde niveau, "de hele planeet als basis noodzakelijk zou zijn om te overleven, alle hulpbronnen van de hele mensheid worden benodigd". Dat is dan ook wat ze voor zich opeisen, dat is een feit. Bovendien had het Westen in dit systeem aanvankelijk een enorme voorsprong, omdat het de beginselen en mechanismen ervan heeft ontwikkeld - zoals nu ook die beginselen waarover voortdurend wordt gesproken, maar die een ondoorgrondelijk "zwart gat" vormen: niemand weet ze precies voorstellen. Maar zodra niet-westerse landen en andere staten begonnen te profiteren van de globalisering, en dan hebben we het natuurlijk in de eerste plaats over grote Aziatische landen, heeft het Westen onmiddellijk veel van de regels veranderd of geschrapt. En de zogenaamde heilige principes van vrije handel, economische opening, gelijke concurrentie en zelfs het recht op eigendom waren plotseling volledig vergeten. Zodra iets voor henzelf winstgevend werd, veranderden zij onmiddellijk, ter plekke, de spelregels. Of een ander voorbeeld van vervanging van begrippen en betekenissen. Westerse ideologen en politici zeggen en herhalen al jaren tegen de hele wereld: er is geen alternatief voor democratie. Eerlijk gezegd hadden zij het over het westerse, zogenaamde liberale model van de democratie. Zij verwierpen alle andere varianten en vormen van democratie met minachting en - ik wil er op wijzen - aanmatigend en arrogant. Deze houding is al lang geleden ontstaan, sinds de koloniale tijd: iedereen wordt beschouwd als tweederangs mensen en alleen zijzelf zijn uitzonderlijk. Het gaat al eeuwen zo, ook nu nog. Maar vandaag eist de overgrote meerderheid van de wereldgemeenschap gewoon democratisch verhoudingen en aanvaardt zij geen enkele vorm van autoritair dictaat van afzonderlijke landen of groepen van staten. Wat is dat anders dan de directe toepassing van democratische beginselen op het niveau van de internationale betrekkingen? En wat is een standpunt van het "beschaafde" - tussen aanhalingstekens - Westen? Als jullie democraten zijn, lijken jullie zo'n natuurlijk streven naar vrijheid van miljarden mensen toe te juichen - maar nee! Het Westen noemt het de ondermijning van de liberale, op regels gebaseerde orde, lanceert economische en handelsoorlogen, sancties, boycots, kleurenrevoluties en allerhande staatsgrepen. Een van deze staatsgrepen leidde tot de tragische gebeurtenissen in de Oekraïne in 2014 - het Westen had deze staatsgreep gesteund en verkondigde zelfs hoeveel geld eraan was besteed. Over het algemeen zijn ze gewoon niet goed wijs, ze schamen zich nergens voor. Ze hebben Suleimani gedood, een Iraanse generaal. U kunt over Suleimani denken zoals u wilt, maar hij was een functionaris van een buitenlandse mogendheid! Ze doodden hem op het grondgebied van een derde staat en zeiden: ja, we hebben hem gedood. Waar gaat dit over? Waar leven we in godsnaam? Als vanouds blijft Washington de huidige wereldorde een Amerikaanse vorm van liberalisme noemen, maar in feite verergert deze beruchte "orde" de chaos met de dag. Deze orde wordt zelfs ook steeds intoleranter ten opzichte van westerse landen indien deze een poging doen een zekere onafhankelijkheid te bewaren. Alles wordt in de kiem gesmoord en er worden zelfs sancties opgelegd aan de eigen bondgenoten - ongegeneerd! En deze laten gedwee over zich heen lopen, met onderdanig gebogen hoofd. Zo werden in juli de voorstellen van de Hongaarse parlementariërs om de toewijding aan Europese christelijke waarden en cultuur in het EU-Verdrag vast te leggen, niet eens als een oppositionele mening opgevat, maar als een regelrechte vijandige tegenwerking. Wat moet dat? Hoe moeten we dit interpreteren? Ja, sommige mensen zullen dat uiteraard geweldig vinden en anderen niet. In Rusland is gedurende duizend jaar een unieke cultureel van samenspel tussen alle wereldreligies ontstaan. Het is niet nodig om iets te cancelen, of het nu gaat om christelijke waarden, islamitische waarden of joodse waarden. Nog andere grote religies zijn aanwezig in ons land. We moeten elkaar gewoon met respect behandelen. In sommige streken van ons land, ik heb dit zelf meegemaakt, begaan mensen christelijke, islamitische, boeddhistische en joodse feestdagen samen, ze doen dit met plezier, feliciteren elkaar en zijn blij voor elkaar. Maar dat gebeurt elders niet. En waarom niet? Men zou er toch tenminste over kunnen praten. Heel vreemd! Zonder overdrijving hebben we hier te maken met niet slechts een systemische, maar met een doctrinaire crisis ten aanzien van het Amerikaanse neoliberale model van de wereldorde. Ze hebben geen nieuwe ideeën om iets te scheppen, om voor een positieve ontwikkeling te zorgen. Ze kunnen de wereld gewoon niets bieden, behalve dan het in stand houden van hun dominantie. Ik ben ervan overtuigd dat in een multipolaire wereld echte democratie vooral te maken heeft met het vermogen van elke natie – dat wil ik nog eens benadrukken – van elke maatschappij of beschaving om haar eigen weg te vinden en haar eigen sociaal-politieke systeem te kiezen. Als de VS en de Europese Unie dat recht hebben, dan hebben ook de Aziatische landen, de islamitische staten, de koninkrijken aan de Perzische Golf en de staten op andere continenten dat recht zeker ook. En vanzelfsprekend heeft ook ons land, Rusland, datzelfde recht en niemand kan ons volk ooit voorschrijven wat voor een soort samenleving we moeten opbouwen en en welke principes daaraan ten grondslag moeten liggen. De directe bedreiging voor het politieke, economische, ideologische monopolie van het Westen ligt het feit dat er op deze wereld alternatieve sociale modellen kunnen ontstaan, die in de huidige tijd - en dat wil ik benadrukken - effectiever, helderder en aantrekkelijker zullen zijn dan de modellen die er nu bestaan. Dergelijke modellen zullen beslist ontstaan - dat is onvermijdelijk. Overigens schrijven Amerikaanse politieke wetenschappers en deskundigen hier ook zonder omhaal over. Het klopt echter ook, dat de autoriteiten nog niet werkelijk naar hen luisteren, hoewel ze er niet omheen zullen komen deze concepten in politiek-wetenschappelijke tijdschriften en in discussies ter kennis te nemen. Vooruitgang moet berusten op de dialoog tussen beschavingen en gebaseerd zijn op spirituele en morele waarden. Inderdaad verschilt de definitie van de mens en zijn wezen per beschaving - al is dat vaak maar oppervlakkig, en de fundamentele waarde en de geestelijke essentie van de mens zijn onbetwist. Een gemeenschappelijke basis waarop wij onze toekomst kunnen en moeten bouwen is van cruciaal belang. Dit is iets wat ik wil benadrukken. Traditionele waarden zijn geen vaststaande reeks postulaten waaraan iedereen zich moet houden. Natuurlijk niet. Het verschil met de zogenaamde neoliberale waarden is dat zij in elk afzonderlijk geval uniek zijn, omdat zij voortvloeien uit de tradities van een bepaalde samenleving, haar cultuur en historische achtergrond. Daarom kunnen traditionele waarden aan niemand worden opgelegd - ze moeten eenvoudigweg worden gerespecteerd, en men moet datgene koesteren, wat elk volk in de loop der eeuwen voor zichzelf heeft gekozen. Dit is hoe we traditionele waarden interpreteren, en de meerderheid van de mensheid deelt en accepteert deze benadering. Dat is begrijpelijk, want de traditionele samenlevingen van het Oosten, Latijns-Amerika, Afrika en Eurazië vormen wereldwijd de basis van de beschaving. Respect voor de individuele eigenschappen van volkeren en beschavingen is in ieders belang. Eigenlijk zou dit ook in het belang van het zogeheten Westen moeten zijn, dat in de internationale arena snel een minderheid aan het worden is, naarmate het zijn dominantie verliest. En natuurlijk moet het recht van deze westerse minderheid op haar eigen culturele identiteit - dat zou ik willen onderstrepen - worden gewaarborgd en met respect worden behandeld, maar, ook dat is belangrijk, op gelijke voet als de rechten van elk ander volk. Als de westerse elites denken dat zij in staat zijn in de denkwereld van hun volkeren, hun samenlevingen - de in mijn ogen modieuze tendensen, zoals als tientallen geslachten en homoparades, te kunnen introduceren, dan moeten ze dat vooral doen. Ze kunnen doen wat ze willen! Maar wat zij beslist niet mogen doen, is te eisen dat ook anderen dezelfde richting zullen inslaan. Wij nemen de complexe demografische, politieke en sociale processen waar die in het westen plaatsvinden. Dit is natuurlijk hun eigen zaak. Rusland mengt zich niet in deze kwesties en is dat ook niet van plan - in tegenstelling tot het Westen bemoeien wij ons niet met andermans achtertuin. Wij verwachten echter dat het pragmatisme zal zegevieren en dat de dialoog tussen Rusland en het echte, traditionele Westen, alsmede ook met andere gelijkgerechtigde centra van ontwikkeling, een belangrijke bijdrage zal leveren aan de opbouw van een multipolaire wereldorde. Ik zou hieraan willen toevoegen dat multipolariteit een reële, en in feite de enige kans is, die Europa heeft om zijn politieke en economische soevereiniteit te herstellen. We begrijpen allemaal, en dit wordt ook in Europa duidelijk uitgesproken, dat de rechtspositie van Europa vandaag de dag - hoe zal ik het voorzichtig zeggen, om niemand te beledigen - zeer beperkt is. De wereld is van nature divers en de pogingen van het Westen om iedereen in hetzelfde schema te persen zijn objectief gezien, gedoemd te mislukken, daar komt niets van terecht. Het arrogante streven naar wereldleiderschap, of in feite naar dictatuur, of naar het behoud van het leiderschap door middel van dictatuur, tast in feite het internationale gezag van de leiders van de westerse wereld, met name van de Verenigde Staten aan en vergroot in het algemeen het wantrouwen in hun vermogen tot onderhandelen. De ene dag zeggen ze het ene en de volgende dag iets anders; ze ondertekenen documenten en de volgende dag negeren ze de overeenkomsten; ze doen wat ze willen. Er is helemaal geen stabiliteit. Het is absoluut onduidelijk hoe de documenten zijn ondertekend, waarover gesproken is, en waar we op kunnen rekenen. Waar ooit slechts enkele landen het aandurfden met Amerika in discussie te gaan en dit dan bijna een sensatie leek, is het nu al heel gewoon geworden dat enkele staten de ongegronde eisen van Washington afwijzen, ondanks al de pogingen om iedereen onder druk te zetten. Dit is een verkeerd beleid dat nergens toe leidt. Maar laat ze, als ze nu eenmaal daarvoor hebben gekozen. Ik ben ervan overtuigd dat de volkeren van deze wereld hun ogen niet langer zullen sluiten voor een repressief beleid dat zichzelf in diskrediet heeft gebracht. En telkens zal het Westen een hogere prijs moeten betalen voor zijn pogingen om zijn hegemonie te behouden. Als ik deze westerse elites was, zou ik serieus over dergelijke vooruitzichten nadenken. Iets waarmee sommige politicologen en politici in de Verenigde Staten reeds rekening houden, zoals ik al eerder zei. In de huidige omstandigheden van gewelddadige conflicten, zal ik sommige dingen ronduit uitspreken. Rusland, als een onafhankelijke, zelfstandige beschaving, heeft zichzelf nooit als een vijand van het Westen beschouwd en doet dat ook nu niet. Amerikafobie, anglofobie, francofobie, germanofobie zijn evenzeer vormen van racisme als russofobie en antisemitisme, evenals ook alle andere uitingen van vreemdelingenhaat. Men moet alleen goed beseffen dat er - zoals ik al zei - twee verschillende westerse beschavingen bestaan, en dan minimaal twee, maar misschien ook meer, maar laten we het maar op twee houden: namelijk ten eerste het Westen van de traditionele, voornamelijk christelijke waarden, van vrijheid, patriottisme, met een rijke cultuur en tegenwoordig ook van islamitische waarden - want inmiddels belijdt een aanzienlijk deel van de bevolking van veel westerse landen de islam. Dit Westen staat in zekere zin dicht bij ons, in veel opzichten hebben we gemeenschappelijke, zelfs wel uit de oudheid stammende, wortels. Maar er is ook een ander Westen - agressief, kosmopolitisch en neokoloniaal. Het fungeert als instrument van de neoliberale elites. Natuurlijk zal Rusland zich nooit bij de dictaten van dit Westen neerleggen. Wat mij in 2000, nadat ik tot president was verkozen, te wachten stond, zal ik mij altijd blijven herinneren - denk aan de prijs die wij betaalden voor de vernietiging van het terroristische nest in de Noordelijke Kaukasus, dat destijds bijna openlijk door het Westen werd gesteund. De meeste aanwezigen in de zaal, zijn al een beetje ouder en begrijpen maar al te goed waar ik het over heb. Wij weten precies wat er in de praktijk is gebeurd: financiële, politieke en informatieve steun. We hebben het allemaal meegemaakt. Bovendien heeft het Westen terroristen op Russisch grondgebied niet alleen actief gesteund, maar heeft deze dreiging ook in veel opzichten doen groeien. We weten dit. Toen de situatie zich echter had gestabiliseerd, toen de belangrijkste terroristische bendes waren verslagen, mede dankzij de moed van het Tsjetsjeense volk, hebben wij besloten niet in het verleden te blijven hangen, niet verontwaardigd te zijn, maar vooruit te kijken, nieuwe banden aan te gaan, zelfs met degenen die ons eigenlijk hadden tegenwerkt, betrekkingen aan te knopen en te ontwikkelen met allen die dat wensten, op basis van wederzijds profijt en respect voor elkaar. Men zou denken dat dit in ieders belang was. Rusland overleefde godzijdank alle moeilijkheden van die tijd, hield stand, was in staat het interne en externe terrorisme het hoofd te bieden. De economie bleef functioneren, begon zich te ontwikkelen en het defensieve vermogen werd beter. Wij probeerden betrekkingen op te bouwen met de toonaangevende landen in het Westen en met de NAVO. Onze boodschap was altijd: laten we ophouden vijanden te zijn, laten we als vrienden samenleven, laten we de dialoog aangaan, laten we wederzijds vertrouwen scheppen en aldus bouwen aan vrede. We waren absoluut oprecht, dat wil ik benadrukken. We begrepen duidelijk de complexiteit van deze toenadering, maar dit was onze inzet. Wat kregen we als antwoord? Kortom, we kregen een "nee" te horen bij alle belangrijke onderdelen van een mogelijke samenwerking. De druk op ons werd steeds groter en er ontstonden spanningshaarden aan onze grenzen. En wat is het doel van deze druk? Zeg het mij! Is het alleen om te oefenen? Natuurlijk niet. Het doel is om Rusland kwetsbaarder te maken. Het doel is om van Rusland een instrument te maken om hun eigen geopolitieke doelen te bereiken. In feite is dit een universele regel: men probeert iedereen in een werktuig veranderen, om dan dit werktuig voor zijn eigen doeleinden te kunnen gebruiken. En degenen die niet aan deze druk toegeven, die niet zo'n instrument willen zijn - zij worden gesanctioneerd, er worden allerlei economische beperkingen opgelegd en er worden staatsgrepen tegen hen voorbereid en indien mogelijk ook uitgevoerd, ga zo maar door. En uiteindelijk, als er niets van all dit gebaat heeft, dan blijft er nog maar een het doel over - vernietigen en van de politieke kaart vegen. Maar een dergelijk scenario heeft ten opzichte van Rusland nog nooit gewerkt en zal ook nooit werken. Wat valt er nog meer te zeggen? Rusland daagt de elites van het Westen niet uit - Rusland verdedigt gewoon zijn bestaansrecht en zijn recht zich vrij te ontwikkelen. Maar ondertussen zullen wij ons niet tot de nieuwe alleenheerser ontwikkelen. Rusland is niet van voornemens unipolariteit te vervangen door bipolariteit, tri-polariteit enzovoort; de westerse overheersing door een oosterse te vervangen, of door een vanuit het Noorden of het Zuiden. Dit zou onvermijdelijk leiden tot een nieuwe patstelling. En hier wil ik de woorden citeren van de grote Russische filosoof Nikolaj Jakovlevitsj Danilevski, die van mening was dat vooruitgang niet darin bestaat dat iedereen dezelfde richting uit zou moeten gaan, zoals sommige van onze tegenstanders ons willen opdringen. Dat zou alleen maar tot gevolg hebben dat de vooruitgang tot stilstand komt, aldus Danilevski. Vooruitgang wordt bereikt door "het hele terrein, dat het historische domain van de mensheid vormt, in alle richtingen te verkennen". En hij voegt eraan toe dat geen enkele beschaving er prat op kan gaan dat zij het summum van ontwikkeling zou vertegenwoordigen. Ik ben ervan overtuigd dat dictatuur alleen tegengehouden kan worden door de ontplooiing van landen en volkeren in vrijheid en dat de degradatie van het individu alleen gestopt kan worden door de liefde voor mens en Schepper. Primitieve vereenvoudigingen en beperkingen kunnen alleen worden verholpen dankzij de bloeiende complexiteit van culturen en tradities. De betekenis van het historische moment van vandaag ligt nu juist daarin, dat voor alle beschavingen, staten en hun samenwerkingsverbanden de mogelijkheid van een eigen, democratische, authentieke ontwikkelingsweg daadwerkelijk openstaat. En bovenal geloven wij dat de nieuwe wereldorde gebaseerd moet zijn op recht en wet, vrij, autonoom en rechtvaardig moet zijn. De wereldeconomie en -handel moeten dus rechtvaardiger en opener worden. Rusland gelooft dat het proces van het creëren van nieuwe internationale financiële instelingen, waaronder één voor internationale betalingen, noodzakelijk is. Dergelijke instellingen moeten buiten de nationale jurisdictie vallen, veilig, gedepolitiseerd en geautomatiseerd zijn, en niet afhankelijk van één enkel controlecentrum. Is dit mogelijk of niet? Natuurlijk wel. Het zal veel moeite kosten, veel landen moeten hun krachten bundelen, maar het kan. Dit zal de mogelijkheid van misbruik van de nieuwe wereldwijde financiële infrastructuur wegnemen en een efficiënte, winstgevende en veilige manier van internationale transacties mogelijk maken zonder de dollar en andere zogenaamde reservemunten. Temeer daar de VS en het Westen, door de dollar als wapen te gebruiken, het instituut van de internationale financiële reserves in diskrediet hebben gebracht. Eerst werden deze gedevalueerd door inflatie in de dollar- en eurozone, en toen - hapsnap - hebben ze onze internationale reserves gestolen. De transitie naar nationale valuta zal beslist aan momentum winnen - dat is onontkoombaar. Het hangt natuurlijk af van de toestand van de emittenten van die valuta's en de toestand van hun economieën, maar ze zullen sterker worden en dergelijke financiële afwikkelingen zullen zeker geleidelijk gaan overheersen. Dat is de logica van soeverein economisch en financieel beleid in een multipolaire wereld. Verder. Vandaag beschikken de nieuwe centra van de globale ontwikkeling op diverse vlakken reeds over unieke technologieën en wetenschappelijke ontwikkelingen, en op vele gebieden kunnen zij met succes concurreren met westerse transnationale ondernemingen. Uiteraard hebben wij een gemeenschappelijk, vrij pragmatisch belang bij een eerlijke en open wetenschappelijke en technologische uitwisseling. Samen zal iedereen er meer baat bij hebben dan ieder apart. De vruchten moeten de meerderheid ten goede komen, en niet een paar afzonderlijke superrijke bedrijven. Hoe is het vandaag? Als het Westen geneesmiddelen of zaden van gewassen aan andere landen verkoopt, geeft het instructies om de plaatselijke farmaceutische industrie alsmede de telt en veredeling om zeep te helpen, in feite komt alles hierop neer; leveringen van machines en apparatuur - vernietigt de plaatselijke machine-industrie. Toen ik premier was, drong dit tot mij door: zodra je de markt voor een bepaalde productgroep openstelt, is het gedaan, de lokale producent "ging ten onder", en het wordt vrijwel onmogelijk om zijn hoofd boven water te houden. Op deze basis zijn de relaties opgebouwd. Op deze manier worden eignet men zich markten en middelen toe, landen wordt hun technologisch en wetenschappelijk potentieel ontnomen. Dit is geen vooruitgang, maar overheersing, de reductie van de economie naar een primitief niveau. Technologische ontwikkeling mag de ongelijkheid in de wereld niet verergeren, maar moet deze juist verminderen. Daarop is van oudsher het buitenlands technologiebeleid van Rusland gericht. Door bijvoorbeeld kerncentrales in andere staten te bouwen, creëren we daar tegelijkertijd deskundigheidscentra, leiden we plaatselijk personeel op - we creëren een hel bedrijfstak, we bouwen niet alleen een enkele fabriek, maar laten een hele industriële sector ontstaan. In principe geven wij andere landen de kans om een echte doorbraak te bewerkstelligen in hun wetenschappelijke en technologische ontwikkeling, de ongelijkheid te verminderen en hun energiesector op een nieuw niveau van efficiëntie en milieuvriendelijkheid te brengen. Ik benadruk nogmaals: soevereiniteit en inheemse ontwikkeling betekenen geenszins isolement en autarkie, maar maakt veeleer een actieve, wederzijds voordelige samenwerking op basis van eerlijke en billijke beginselen mogelijk. De liberale globalisering betekent depersonalisering, het opleggen van het westerse model aan de hele wereld; terwijl in tegenstelling daartoe integratie de benutting is van het potentieel van elke beschaving ten behoeve van het geheel, van iedereen. Indien het globalisme een dictaat is, waar uiteindelijk alles op uit zal draaien, dan is integratie de gezamenlijke ontwikkeling van gemeenschappelijke strategieën, waar iedereen baat bij heeft. In dit verband acht Rusland het van belang dat de mechanismen voor het creëren van grote zones, gebaseerd op de interactie tussen buurlanden waarvan de economie, het sociale stelsel, de hulpbronnen en de infrastructuur elkaar aanvullen, actiever nagestreefd worden. Dergelijke grootschalige zones vormen in feite de basis voor een multipolaire wereldorde - de economische basis. Uit hun onderlinge dialoog zal een ware harmonie binnen de mensheid voortvloeien, die veel complexer, gedifferentieerder en multidimensionaler is dan de simplistische opvattingen van sommige westerse ideologen. Eenheid binnen de mensheid stoelt niet op de instructies zoals "handel zoals ik" of "gedraag je zoals wij". De eenheid ontstaat indien men rekening houdt met al de verschillende meningen, en de identiteit van elke samenleving en volk respecteert. Dit is het principe waarop langdurige interactie in een multipolaire wereld zich kan ontwikkelen. In dit verband moeten we misschien ook nadenken over de vraag hoe de structuur van de Verenigde Naties, inclusief de Veiligheidsraad, de diversiteit van de regio's in de wereld beter kan weerspiegelen. In de wereld van morgen zal immers veel meer afhangen van Azië, Afrika en Latijns-Amerika dan vandaag algemeen wordt aangenomen, en een dergelijke toename van invloed is zeker positief. Ik wil eraan herinneren dat de westerse beschaving niet de enige bestaande is, zelfs niet in onze gemeenschappelijke Euraziatische ruimte. Bovendien is de meerderheid van de bevolking juist in het oosten van Eurazië geconcentreerd, waar ook de bakermat van de oudste beschavingen van de mensheid was gelegen. De waarde en betekenis van Eurazië wordt daardoor bepaald, dat dit continent een zelfvoorzienend geheel vormt met gigantische hulpbronnen van allerlei aard en een enorm potentieel. En hoe voortvarender wij te werk gaan om de banden in Eurazië aan te halen, om nieuwe wegen, vormen van samenwerking te creëren, des te indrukwekkender onze successen zullen zijn. De succesvolle activiteiten van de Euraziatische Economische Unie, de snelle groei van het gezag en de invloed van de Shanghai Cooperation Organisation, de grootschalige initiatieven in het kader van One Belt, One Road, de plannen voor multilaterale samenwerking om de Noord-Zuid-vervoerscorridor en andere, vele andere projecten in dit deel van de wereld ten uitvoer te brengen, vormen ongetwijfeld het begin van een nieuw tijdperk, een nieuwe fase in de ontwikkeling van Eurazië. Deze integratieprojecten werken elkaar uiteraard niet in tegen, maar vullen elkaar aan, tenminste als ze door naburige landen in hun eigen belang worden uitgevoerd, en niet door externe krachten worden opgezet om de Euraziatische ruimte te verdelen en er een conflictzone tussen verschillende blokken te creëren. Het westelijke uiteinde, Europa, zou ook een natuurlijk onderdeel van Groot Eurazië kunnen vormen. Maar veel van haar leiders worden gehinderd door de overtuiging dat Europeanen beter zijn dan de rest, dat ze te goed zijn om op gelijke voet met anderen te verkeren. Ze merken niet eens dat ze zelf in de periferie zijn gedrongen en in wezen vazallen zijn geworden, vaak ook zonder enige zeggenschap. Beste collega's! De ineenstorting van de Sovjet-Unie heeft het geopolitieke machtsevenwicht verstoord. Het Westen voelde zich overwinnaar en verkondigde een unipolaire wereldorde, waarin alleen de wil, de cultuur en de belangen van het Westen een bestaansrecht hadden. Nu deze historische periode van onverdeelde dominantie van het Westen in internationale aangelegenheden ten einde loopt, behoort ook de unipolaire wereld tot het verleden. We staan op een historisch kruispunt, en hebben waarschijnlijk het gevaarlijkste, meest onvoorspelbare maar tegelijkertijd ook belangrijkste decennium sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog voor de boeg. Het Westen is niet in staat om in zijn eentje de mensheid te regeren, maar probeert dat wanhopig te doen, en de meeste naties van de wereld zijn niet langer bereid dat te accepteren. Dit is de grote tegenstrijdigheid van het nieuwe tijdperk. Volgens een klassieke uitspraak((een uitspraak van Lenin: верхи не могут, а низы не хотят так уже жить. Dit is verrassend omdat Poetin niet de gewoonte heeft Lenin te citeren.)) bevinden wij ons in een tamelijk revolutionaire situatie: "de bovenlaag kan zo niet meer leven en de onderklasse wil zo niet langer leven." Deze stand van zaken kan tot wereldwijde conflictsituaties leiden of tot een hele reeks van conflicten, die een bedreiging zullen vormen voor de mensheid, met inbegrip van het Westen zelf. Deze tegenstrijdigheid op constructieve manier op te lossen, is de belangrijkste historische taak van deze tijd. Een paradigmaverschuiving is een smartelijk, maar tevens een natuurlijk en onvermijdelijk proces. De toekomstige wereldorde krijgt voor onze ogen vorm. En in deze wereldorde moeten we naar iedereen luisteren, rekening houden met elk standpunt, elke natie, maatschappij, cultuur, elke wereldbeschouwing, idee en religieuze overtuiging, zonder één enkele "waarheid" aan iemand op te dringen, en uitsluitend op deze basis moeten we onze verantwoordelijkheid begrijpen voor het toekomstige lot - het lot van naties, de planeet, teneinde een symfonie van menselijke beschavingen op te kunnen bouwen. Op dit punt wil ik eindigen en u bedanken voor uw geduld waarmee u naar mijn boodschap hebt geluisterd. Hartelijk dank.

De duistere oorsprong van de Great Reset

FZ — Sat, 12 Nov 2022 18:40:13 +0000

Het kan nu niet worden beweerd dat Klaus Schwab een van de meest charismatische figuren zou zijn en menigeen heeft zich gevraagd hoe hij erin is geslaagd zoveel macht te verwerven, waardoor het WEF nu tot het meest gezaghebbende orgaan voor politieke beleidsvoering is verworden. F. William Engdahl is de vraag naar de oorsprongen van het WEF nagegaan. [caption id="attachment_60997" align="alignright" width="350"] Klaus Schwab, geschilderd door Maria Petroff. (Haar website is de moeite waard, er staan nog meer portraits van Schwab op.)[/caption]

[Vertaling uit het Engels, uit Global Research, The Dark Origins of the Davos Great Reset, ook te vinden op de website van William Engdahl]

Het is belangrijk te begrijpen dat de zogenaamde Great Reset-agenda van Klaus Schwab voor een nieuwe wereldorde geen enkel nieuw of origineel idee bevat. Ook de agenda voor de Vierde Industriële Revolutie of de stelling dat hij het begrip Stakeholderkapitalisme zou hebben uitgevonden, stammen niet van Schwab zelf. Klaus Schwab is weinig meer dan een gladde PR-agent voor een globale technocratische agenda, een corporatistische samengaan van de macht van het bedrijfsleven met de overheid, met inbegrip van de VN. Er is sprake van een agenda waarvan de oorsprong teruggaat tot het begin van de jaren zeventig, of zelfs eerder. De Grote Reset uit Davos is slechts een bijgewerkte blauwdruk voor een wereldwijde dystopische dictatuur onder controle van de VN, een plan dat al tientallen jaren werd voorbereid. De hoofdrolspelers hierin waren David Rockefeller en zijn protégé, Maurice Strong. In het begin van de jaren zeventig was er waarschijnlijk niemand die meer invloed had op de wereldpolitiek dan wijlen David Rockefeller, toen vooral bekend als voorzitter van de Chase Manhattan Bank.

Het creëren van het nieuwe paradigma

Eind jaren zestig en begin jaren zeventig lanceerden de internationale kringen die rechtstreeks met David Rockefeller verbonden waren een duizelingwekkende reeks eliteorganisaties en denktanks. Daartoe behoorden de Club van Rome, de 1001: A Nature Trust, verbonden met het Wereld Natuur Fonds (WWF), de conferentie van de Verenigde Naties over de Dag der Aarde in Stockholm, de door het MIT geschreven studie Limits to Growth en de Trilaterale Commissie van David Rockefeller.

Club van Rome

In 1968 richtte David Rockefeller samen met Aurelio Peccei en Alexander King een neomalthusiaanse denktank op, de Club van Rome. Aurelio Peccei, was een senior manager van het autobedrijf Fiat, eigendom van de machtige Italiaanse familie Agnelli. Fiat's Gianni Agnelli was een intieme vriend van David Rockefeller en lid van het Internationale Adviescomité van Rockefeller's Chase Manhattan Bank. Agnelli en David Rockefeller waren sinds 1957 goed bevriend. Agnelli werd in 1973 stichtend lid van David Rockefellers Trilaterale Commissie. Alexander King, hoofd van het OESO Wetenschapsprogramma was ook adviseur van de NAVO. Dat was het begin van wat de neo-Malthusiaanse "mensen produceren vervuiling" beweging zou worden. In 1971 publiceerde de Club van Rome een zeer misleidend rapport, Grenzen aan de groei (Limits to Growth), dat het einde voorspelde van de beschaving zoals wij die kenden vanwege de snelle bevolkingsgroei, gecombineerd met schaarste aan hulpbronnen, zoals olie. Het rapport concludeerde dat zonder substantiële veranderingen in het verbruik van hulpbronnen "het meest waarschijnlijke resultaat een vrij plotselinge en oncontroleerbare afname van zowel de bevolking als de industriële capaciteit zal zijn." Het was gebaseerd op onjuiste computersimulaties van een groep MIT-computerwetenschappers. Het bevatte de gewaagde voorspelling: "Als de huidige groeitrends in wereldbevolking, industrialisatie, vervuiling, voedselproductie en uitputting van grondstoffen onveranderd doorgaan, zullen de grenzen aan de groei op deze planeet ergens in de komende honderd jaar worden bereikt." Dat was in 1971. In 1973 nodigde Klaus Schwab tijdens zijn derde jaarlijkse business leader meeting Peccei naar Davos uit om Limits to Growth te presenteren aan de verzamelde CEO's van diverse ondernemingen. ((Klaus Schwab, The World Economic Forum: A Partner in Shaping History–The First 40 Years: 1971 – 2010, 2009, World Economic Forum, p. 15, https://www3.weforum.org/docs/WEF_First40Years_Book_2010.pdf)) In 1974 verklaarde de Club van Rome stoutmoedig: "De Aarde heeft kanker en deze kanker is de Mens." Daarna: "de wereld wordt geconfronteerd met een ongekende reeks in elkaar grijpende globale problemen, zoals overbevolking, voedseltekorten, uitputting van niet-hernieuwbare hulpbronnen [olie-w.e.], aantasting van het milieu en slecht bestuur." Daarin wordt gesteld, dat

een 'horizontale' herstructurering van het wereldsysteem nodig is...drastische veranderingen in het normenstelsel - dat wil zeggen, in het waardesysteem en de doelen van de mens - zijn noodzakelijk om de energie-, voedsel- en andere crises op te lossen, d.w.z. sociale veranderingen en veranderingen in de individuele houding zijn nodig om de overgang naar organische groei te laten plaatsvinden.

In hun rapport van 1974, Mankind at the Turning Point, stelde de Club van Rome verder:

Toenemende onderlinge afhankelijkheid tussen naties en regio's moet zich dan vertalen in een afname van onafhankelijkheid. Naties kunnen niet van elkaar afhankelijk zijn zonder dat elk van hen iets van zijn eigen onafhankelijkheid opgeeft, of tenminste de grenzen daarvan erkent. Nu is de tijd gekomen om een masterplan op te stellen voor organische duurzame groei en wereldontwikkeling op basis van een wereldwijde verdeling van alle eindige hulpbronnen en een nieuw mondiaal economisch systeem.

Toen werden voor het eerst de VN Agenda 21, Agenda2030 en de Great Reset van het WEF in 2020 geformuleerd.

David Rockefeller en Maurice Strong

Verreweg de meest invloedrijke promotor van Rockefellers 'zero growth'-agenda in het begin van de jaren zeventig was een oude vriend van David Rockefeller, een miljardair met de naam Maurice Strong. De Canadees Maurice Strong was een van de belangrijkste voorvechters van de wetenschappelijk onjuiste theorie dat de door de mens veroorzaakte CO2-uitstoot van vervoermiddelen, kolencentrales en landbouw een dramatische en versnellende wereldwijde temperatuurstijging veroorzaakt die "de planeet" bedreigt, de zogenaamde opwarming van de aarde. Als voorzitter van de Earth Day VN-conferentie van Stockholm in 1972 promootte Strong een agenda van bevolkingsvermindering en verlaging van de levensstandaard over de hele wereld om "het milieu te redden". Strong lichtte zijn radicale ecologische agenda als volgt toe:

"Is het niet de enige hoop voor de planeet dat de geïndustrialiseerde beschavingen instorten? Is het niet onze verantwoordelijkheid om dat te bewerkstelligen?"

Dit is wat er nu gebeurt onder de dekmantel van een opgeblazen wereldwijde pandemie. Strong was een merkwaardige keuze om een belangrijk VN-initiatief te leiden, dat tot acties voor het milieu moest oproepen, want zijn carrière en zijn aanzienlijke fortuin waren gestoeld op de exploitatie van olie. Evenals de carrières van een opmerkelijk aantal van de nieuwe voorvechters van "ecologische rechtvaardigheid", zoals David Rockefeller of Robert O. Anderson van het Aspen Institute of John Loudon van Shell. De jonge Canadees Strong had in 1947, als achttienjarige, David Rockefeller ontmoet en vanaf dat moment was zijn carrière verbonden met het netwerk van de Rockefeller familie.((Elaine Dewar, Cloak of Green: The Links between key environmental groups, government and big business, Toronto, James Lorimer & Co., 1995, pp. 259-265.)) Door zijn nieuwe vriendschap met David Rockefeller kreeg Strong, op 18-jarige leeftijd, een sleutelpositie bij de VN onder de VN penningmeester, Noah Monod. De fondsen van de VN werden gemakshalve beheerd door Rockefeller's Chase Bank. Dit was typerend voor het model van “public-private partnership” dat door Strong zou worden toegepast - privé winst dankzij publiek bestuur. In de jaren zestig was Strong president geworden van het enorme energieconglomeraat en oliebedrijf van de Montreal Power Corporation, toen eigendom van de invloedrijke Paul Desmarais. De Power Corporation werd naar verluidt ook gebruikt als een politiek zwartgeldfonds voor de financiering van campagnes van geselecteerde Canadese politici zoals Pierre Trudeau, vader van Davos protegé Justin Trudeau, volgens de Canadese onderzoekster Elaine Dewar. ((Elaine Dewar, op cit. p. 269-271.))

Earth Summit I en Rio Earth Summit

In 1971 werd Strong benoemd tot ondersecretaris van de Verenigde Naties in New York en tot secretaris-generaal van de komende Earth Day-conferentie, de Conferentie van de Verenigde Naties over een menselijk milieu (Earth Summit I) in Stockholm, Zweden. Hij werd dat jaar ook benoemd tot trustee van de Rockefeller Foundation - die zijn lancering van het Stockholm Earth Day project financierde.((Ibid., p. 277.)) In Stockholm werd het United Nations Environment Program (UNEP) opgericht met Strong als hoofd. In 1989 werd Strong door de secretaris-generaal van de VN benoemd tot hoofd van de VN-conferentie over milieu en ontwikkeling van 1992 ("Rio Earth Summit II"). Hij hield daar toezicht op het opstellen van de VN-doelstellingen inzake "duurzaam milieu", de Agenda 21 voor duurzame ontwikkeling die de basis vormt van Klaus Schwab's Great Reset, en de oprichting van het Intergouvernementeel Panel inzake klimaatverandering (IPCC) van de VN. Strong, die ook bestuurslid was van het WEF in Davos, had Schwab klaargestoomd als belangrijke adviseur voor de Milieutop van Rio. Als secretaris-generaal van de VN-conferentie van Rio gaf Strong ook opdracht voor een rapport van de Club van Rome, The First Global Revolution, geschreven door Alexander King, waarin werd toegegeven dat de bewering over de opwarming van de aarde door CO2 slechts een verzonnen list was om verandering af te dwingen:

"De gemeenschappelijke vijand van de mensheid is de mens.  Op zoek naar een nieuwe vijand om ons te verenigen, kwamen we op het idee dat vervuiling, de dreiging van de opwarming van de aarde, watertekorten, hongersnood en dergelijke in aanmerking zouden komen. Al deze gevaren worden veroorzaakt door menselijk ingrijpen, en alleen door een andere houding en gedrag kunnen ze worden overwonnen. De echte vijand is dus de mensheid zelf."

De afgevaardigde van president Clinton naar Rio, Tim Wirth, gaf hetzelfde toe en verklaarde,

"We moeten het probleem van de opwarming van de aarde aanpakken. Zelfs als de theorie van de opwarming van de aarde fout is, zullen we het juiste doen in termen van economisch beleid en milieubeleid." ((Elaine Dewar, Cloak of Green: The Links between key environmental groups, government and big business, Toronto, James Lorimer & Co., 1995, blz. 259-265.))

In Rio introduceerde Strong voor het eerst het manipulatieve idee van "duurzame samenleving" gedefinieerd in relatie tot dit arbitraire doel om CO2 en andere zogenaamde broeikasgassen te elimineren. Agenda 21 werd Agenda 2030 in september 2015 in Rome, met de zegen van de Paus, met 17 "duurzame" doelen. Het verklaarde onder andere,

"Land, vanwege zijn unieke eigenschappen en de cruciale rol die het speelt in de menselijke nederzetting, kan niet worden beschouwd als gewone bezittingen, die worden gecontroleerd door individuen en onderworpen zijn aan de druk en de inefficiënties van de markt. Particulier grondbezit is ook een belangrijk instrument voor accumulatie en concentratie van rijkdom en draagt daarom bij tot sociale onrechtvaardigheid... Sociale rechtvaardigheid, stadsvernieuwing en ontwikkeling, het verschaffen van behoorlijke woningen en gezonde omstandigheden voor de mensen kunnen alleen "worden bereikt indien grond wordt gebruikt in het belang van de samenleving als geheel".

Kortom, particulier grondbezit moet gesocialiseerd worden voor de "samenleving als geheel", een idee dat bekend was in de tijd van de Sovjet-Unie en een belangrijk onderdeel vormde van de Grote Reset van het WEF. In Rio in 1992, waar hij voorzitter en algemeen secretaris was, verklaarde Strong:

"Het is duidelijk dat de huidige levensstijl en consumptiepatronen van de welvarende middenklasse - met een hoge vleesconsumptie, de consumptie van grote hoeveelheden diepvries- en kant-en-klaar voedsel, het gebruik van fossiele brandstoffen, apparaten, airconditioning thuis en op het werk, en huisvesting in de voorsteden - niet duurzaam zijn."

Tegen die tijd stond Strong in het centrum van de omvorming van de VN tot de motor voor het heimelijk opleggen van een nieuw globaal technocratisch "paradigma", gebruikmakend van alarmerende waarschuwingen voor het uitsterven van de planeet en de opwarming van de aarde, waarbij overheidsinstanties samengingen met het bedrijfsleven met het doel van een niet-verkozen orgaan te creëren ter controle over vrijwel alles, onder het mom van "duurzaamheid". In 1997 hield Strong toezicht op de totstandkoming van het actieplan na de Earth Summit, The Global Diversity Assessment, een blauwdruk voor de lancering van de Vierde Industriële Revolutie, een inventarisatie van elke hulpbron op de planeet, hoe deze gecontroleerd zouden worden en hoe deze revolutie verwezenlijkt zou worden. In die tijd was Strong medevoorzitter van Klaus Schwabs Wereld Economisch Forum in Davos. In 2015 bij het overlijden van Strong schreef de WEF-oprichter Klaus Schwab,

"Hij was mijn mentor sinds de oprichting van het Forum: een grote vriend; een onmisbare adviseur; en gedurende vele jaren lid van ons stichtingsbestuur."

Voordat hij de VN verliet vanwege een corruptieschandaal rond voedsel-voor-olie in Irak, was Strong lid van de Club van Rome, Trustee van het Aspen Institute, Trustee van de Rockefeller Foundation en de Rothschild Foundation. Strong was ook directeur van de Temple of Understanding of the Lucifer Trust (aka Lucis Trust) gevestigd in de Kathedraal van St. John the Divine in New York City,

"waar heidense rituelen bestaan uit het begeleiden van schapen en vee naar het altaar voor zegening. Hier hield vice-president Al Gore een preek, terwijl volgelingen naar het altaar marcheerden met schalen compost en wormen..."

Dit is de duistere oorsprong van Schwab's Great Reset agenda, waarin we wormen moeten eten en geen privébezit mogen hebben teneinde "de planeet te redden". De agenda is duister, dystopisch en bedoeld om miljarden van ons "gewone mensen" te elimineren.

Alle overheidsdepartementen doen aan gedragssturing burgers

rovanov — Wed, 09 Nov 2022 06:22:36 +0000

Dit bericht verscheen op 24 juli in de Andere Krant

Een bericht van Elze van Hamelen Een “rijksbreed” netwerk van gedragsexperts – het Behavioral Insights Network Nederland (BIN NL) - ondersteunt sinds 2014 alle overheidsdepartementen bij het uitvoeren van gedragsexperimenten. Die zijn erop gericht burgers richting ‘juiste’ keuzes te sturen. Hoewel hierover informatie op overheidswebsites is te vinden, zijn de meeste burgers niet op de hoogte van deze experimenten en hebben hier geen toestemming voor gegeven. Er is ook geen maatschappelijke of politieke discussie over geweest. Het BIN NL is in 2014 opgericht, omdat het kabinet “graag wil dat alle ministeries gaan experimenteren met het toepassen van gedragsinzichten op verschillende beleidsthema’s, en dat een rijksbreed netwerk dit aanjaagt”, zo staat er op de website te lezen. Ieder ministerie in Nederland heeft een “coördinator gedragskennis”. Die coördinatoren vormen samen het kernteam van BIN NL, dat wordt ondersteund door een netwerk van 2400 “gedragsexperts en andere professionals”. Volgens BIN NL is “bijna al het overheidsbeleid gericht op gedragsverandering”, dat wil zeggen het sturen van mensen richting gewenst gedrag, zodat ze automatisch en onbewust de ‘juiste’ keuzes maken. Daarbij kan het gaan om relatief onschuldige zaken als gezonder eten of het veilig afsteken van vuurwerk, maar ook om verreikende maatschappelijke kwesties als de klimaattransitie, de digitaliseringstraditie (de smart city), of de ‘inclusieve samenleving’, waarover politiek verschil van mening bestaat. Het kernidee achter het beleid is dat de burger maar beperkt rationeel is en alle keuzen en complexiteit in de samenleving niet meer aankan, zo blijkt uit een rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) waar de gedragssturing op is gebaseerd. De WRR stelt dat het “doenvermogen” van gewone burgers – zoals “een doel stellen en een plan maken, in actie komen, volhouden en om kunnen gaan met verleidingen en tegenslag” – “beperkt” is en dat de overheid ze daarbij moet helpen. De Andere Krant heeft BIN NL een aantal vragen gesteld over de werkwijze en de afwegingen die worden gemaakt bij de gedragsexperimenten. BIN NL wilde hier in eerste instantie niet op antwoorden, maar heeft nu beloofd hier nog op terug te komen.

Het kernidee is dat de burger maar beperkt eigen keuzes aan kan

Er zijn veel methoden om het gedrag van mensen te sturen: door het anders inrichten van de omgeving, door informatie op een bepaalde manier te presenteren, door in te spelen op het behoren tot een groep, door angst te kweken voor uitsluiting, of anderszins in te spelen op emoties als angst, schaamte, trots en schuldgevoel. De gedragswetenschappen specialiseren zich in het toepassen van deze inzichten. De interesse voor het toepassen van deze kennis ontstond in 2004 naar aanleiding van de ervaringen van het ministerie van Defensie met het uitvoeren van psychologische operaties in Afghanistan. De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR), die als taak heeft de regering en het parlement te adviseren over maatschappelijke vraagstukken, onderzocht de mogelijkheden voor de overheid van het toepassen van gedragskennis en bracht advies uit in verschillende rapporten, zoals De menselijke beslisser (2009), Met kennis van gedrag beleid maken (2014), en Weten is nog geen doen (2017). Hiervoor werkte de WRR samen met bewindslieden, beleidsmakers, politici, wetenschappers en het “maatschappelijk veld”. Het kernidee dat in deze rapporten naar voren komt is dat de burger maar beperkt rationeel is en alle keuzen en complexiteit in de samenleving niet meer aankan. In Weten is nog geen doen schrijft de WRR: “De hedendaagse samenleving stelt hoge eisen aan de redzaamheid van burgers, er bestaat een behoorlijk verschil tussen wat van burgers wordt verwacht en wat zij daadwerkelijk aankunnen”. De WRR vervolgt: “Vanuit de gedragswetenschappen is aangetoond dat het vermogen van mensen om informatie te wegen en rationale keuzes te maken begrensd is”, vanwege zogenaamde beperkte “non-cognitieve vermogens, zoals een doel stellen, een plan maken, in actie komen, volhouden en om kunnen gaan met verleidingen en tegenslag”. Deze non-cognitieve vermogens “duidt men in het dagelijks leven vaak aan als ‘persoonlijkheid’ of ‘karakter’”. De non-cognitieve vermogens of karaktereigenschappen worden in de beleidsstukken ook ‘doenvermogen’ genoemd. De overheid kan ‘helpen’ deze ‘beperkingen’ te overkomen door gedrag te sturen. De WRR stelt in het rapport Met kennis van gedrag beleid maken: “Steeds meer beleidsmakers onderzoeken hoe ze keuzearchitectuur kunnen inzetten om cognitieve beperkingen van burgers te compenseren”. Het Britse Behavioral Insights Team (BIT) wordt aangehaald als een voorbeeld dat internationaal de aandacht trekt met successen. De auteur Laura Dodsworth, die het boek State of Fear schreef over de toepassing van gedragskennis in het Verenigd Koninkrijk (VK) tijdens de coronacrisis, schrijft: “Het BIT werd opgericht in 2010 door de regering van David Cameron. Groot-Brittannië is dermate goed in het toepassen van gedragsinzichten dat het een exportproduct is geworden. Het BIT is nu een winstgevend bedrijf met een ‘sociaal doel’, met kantoren in Londen, Manchester, Parijs, New York, Singapore, Sydney, Wellington en Toronto. Alleen al in 2019 voerden ze wereldwijd 750 projecten uit in 31 landen. In totaal hebben ze meer dan 20.000 ambtenaren getraind in het toepassen van gedragskennis”. Dodsworth is kritisch over deze ontwikkeling: de gedragssturing, schrijft zij, “wordt gebruikt om discussie te vermijden en in plaats daarvan mensen te manipuleren zonder dat ze het doorhebben. Het is een aanval op het vermogen van mensen zelf te beslissen wat goed voor hen is”. “Moet Nederland ook een dergelijk team hebben?”, schrijft de WRR, terwijl ze de regering aanraadt om als overheid in te spelen “op de beperkte doenvermogens van burgers door de keuzearchitectuur aan te passen”. Het kabinet volgt de adviezen van de WRR op, door het opzetten van BIN-NL, zodat dit netwerk ministeries kan ondersteunen bij het uitvoeren van gedragsexperimenten. In 2018 worden “gedragsoverwegingen” geïntegreerd in “beleidsontwikkeling”. In januari 2018 schrijven toenmalig minister van Rechtsbescherming Sander Dekker en minister van Binnenlandse Zaken Kasja Ollongren in een brief aan de Tweede Kamer dat “het kabinet in beginsel meerwaarde ziet in keuzevrijheid en dat per geval moet worden bekeken welke mate van keuzevrijheid gewenst is”. Bij het ontwikkelen van beleid passen ambtenaren het Integraal afwegingskader (IAK) toe. Dit is een set van vragen die beantwoord moeten zijn voordat beleid of regelgeving aan het parlement wordt voorgelegd. Op 29 juni 2018 schrijft minister Dekker aan de Eerste Kamer dat om “breder gebruik te maken van gedragsinzichten”, ”het criterium doenvermogen wordt opgenomen in een aantal bestaande beleidsinstrumenten”, waaronder het IAK. Als er “reden is om gedrag te corrigeren”, biedt het IAK voor beleidsmedewerkers een handig stappenschema voor het toepassen van gedragsinzichten. Stap één brengt in kaart “welke huidige gedragingen de ongewenste situatie in stand houden, verergeren of verbeteren. Kijk hierbij ook naar welke feiten en cijfers bekend zijn over het gedrag”. In stap twee bepaalt de ambtenaar de doelgroep. In stap drie wordt “het gedrag dat je wilt zien bij je doelgroep” geformuleerd. “Wie vertoont in plaats van het huidige gedrag in de toekomst welk gedrag, waar en wanneer”? Stap vier brengt de “context, motieven en drijfveren” in kaart. Op basis van deze stappen wordt een interventieplan (stap 5) ontwikkeld, waarmee “mensen als het ware vanzelf geleid worden richting een verstandige keuze”, dat getest wordt in een “pilot of proeftuin” (stap 6). In de zevende en laatste stap worden effecten geëvalueerd en is er ook een mogelijkheid tot monitoren voor lange termijneffecten. Hoewel er niet aan gerefereerd wordt, heeft het stappenschema veel weg van de door Britse SCL-groep ontwikkelde Behavioural Dynamics Methodology (BDM), die door het ministerie van Defensie wordt toegepast.

Gedragsexperimenten voor politieke doelen

Het kernteam van BIN-NL komt maandelijks bijeen en organiseert verschillende activiteiten, zoals lezingen, een trainingsmodule voor Rijkstrainees, en het congres Dag van het gedrag. Elke twee jaar brengt BIN NL een rapport uit aan de Eerste en Tweede Kamer, waarin verslag wordt gedaan van de experimenten op het gebied van gezondheid, werken, onderwijs, financiën en meer. Het idee dat gedragssturing noodzakelijk is voor het behalen van beleidsdoelen komt hierin herhaaldelijk naar voren, bijvoorbeeld voor het behalen van klimaatdoelen, de digitale transitie en de inclusieve samenleving. De tools die worden gebruikt door de ambtenaren zijn niet openbaar.

The Big Reset – Agenda 2030 & de waarheid over de pandemie

rovanov — Fri, 04 Nov 2022 10:57:30 +0000

Of het nu de Big Reset, Agenda 2030 of de definitieve machtsovername van de Elite genoemd wordt, ook de zogenaamde (Corona) pandemie heeft alles hiermee te maken. In deze grootse documentaire komen veel deskundigen uit verschillende vakgebieden aan het woord. Of het nu gaat om een Nobelprijswinnaar in de geneeskunde, wiskundigen of analisten, ze komen allemaal tot dezelfde conclusie, namelijk dat de vermeende pandemie niets meer was dan een misleiding voor totaal verschillende politieke belangen. Ook 'ons' koningshuis speelt hierbij een grote rol. Een uitgebreide Spaanse documentaire over de lopende "pandemische situatie". Van de makers van thebigreset.com/W Studio , in samenwerking met El Investigador.org en OVALmedia. Deze documentaire werd vertoond in enkele geselecteerde Spaanse bioscopen. Hieronder de Engelse versie en een Duits gesynchroniseerde versie.

Engels

[aiovg_video id=61039]

Duitstalig

[aiovg_video id=61037]

Het Russische isolement

FZ — Sat, 29 Oct 2022 06:25:18 +0000

Het Westen beklemtoont nog steeds dat Russland volledig is geïsoleerd, dat iedereen de sancties ondersteunt en dat daardoor wellicht Poetin ten val gebracht zal worden en een einde zal komen aan het conflict in de Oekraïne. Dit beeld berust uitsluitend op westers wensdenken. [caption id="attachment_60948" align="alignright" width="350"] Isolement?[/caption] Reeds in 2020 publiceerde Open Democracy hun analyse van de relatie tussen de RF en de westerse wereld (de rest van de wereld is in westerse ogen niet van belang):

In een isolement geraakt: Rusland en de wereld

Terwijl het invloed op zijn buren verliest, heeft het Rusland van Poetin een manier van invloed en controle uitoefenen aangenomen die meer kenmerkend is voor de geheime politie dan voor diplomaten. Alleen als Rusland in eigen land verandert in een echte mensgerichte democratie, zal er verandering komen in zijn externe optreden. Poetins regime, dat de afgelopen 20 jaar zorgvuldig is opgebouwd, heeft zijn hoogtepunt van macht en controle bereikt. Maar nu de piek van het Poetinisme is bereikt, is het duidelijk dat het systeem zich op een point of no return bevindt - sociaal, economisch en ideologisch. Wat komt hierna? Hoe ziet een post-Poetin en post-neoliberale toekomst eruit in Rusland? Het westen doet nu zijn uiterste best om de koers van de Russische politiek te beïnvloeden in een richting die met hun eigen idealen overeenstemt. Dat het westen al geruime tijd ernaar streeft Rusland te verzwakken, kan bijvoorbeeld een studie van de Rand Corporation uit 2019 verduidelijken: Rusland overbelasten - concurreren vanuit een voordelige positie. (Zie ook hier op Wakkermens) Er kan niet vaak genoeg op deze studie gewezen worden, daarin wordt in wezen het Amerikaanse buitenlandse beleid - en daarmee ook het Europese beleid - ten opzichte van Rusland uitgestippeld en het merkwaardige is dat de prognoses bijna altijd uitkomen. RAND heeft op economisch gebied de volgende maatregelen tegen Rusland aanbevolen:

De olie-export belemmeren
De uitvoer van aardgas beperken en de aanleg van pijpleidingen belemmeren
Sancties verlengen
De braindrain bevorderen

Iedereen met belangstelling in politiek kan zich nog de kernachtige uitspraak van Ursula von der Leyen herinneren dat Rusland op zijn kont ligt((the Russian industry is in tatters - wie nu denkt dat dit een originele uitspraak is - reeds in 2015 constateerde Barak Obama: "Western sanctions had left Russia isolated and its economy 'in tatters'.")) en dat de sancties blijven bestaan. Intussen dringt het zelfs tot de westerse media door dat de sancties niet het beoogde effect hebben, noch hebben ze Poetin ervan weerhouden de Oekraïne binnen te vallen, noch staat Rusland op de rand van het faillissement. De roebel is momentaan een van de meest stabiele munten. Ondanks alles blijft het Westen zich vastklampen aan de ingeslagen weg en beweert nog steeds dat Rusland in een oorlog verslagen moet worden, in plaats van over diplomatieke oplossingen na te denken. In de Russisch media wordt vaak het citaat aangehaald (ik ben helaas vergeten van wie het afkomstig is):

Het grootste probleem van het Westen bestaat daarin, dat men in de eigen propaganda is gaan geloven

[caption id="attachment_60968" align="alignright" width="350"] Stemming VN op 12-10-2022 over de territoriale integriteit van de Oekraïne[/caption] En omdat men de eigen propaganda gelooft, wordt nog steeds het denkbeeld gekoesterd dat Rusland volkomen geïsoleerd is en dat alle landen de Russische invasie zouden veroordelen. Maar wanneer je bijvoorbeeld naar het stemgedrag bij de laatste veroordeling van Rusland in de VN kijkt, zie je dat het aandeel onthoudingen oploopt en indien de Russische eis naar een geheime stemming was ingewilligd, dan had het beeld heel anders uitgezien. Ondanks de druk van de VS nemen landen als India of Turkije niet aan de sancties deel. Zoals de situatie er nu ligt, is iedere onthouding in wezen een stem tegen de VS. Mijn indruk is dat Rusland zijn diplomatieke activiteiten sinds 24 februari enorm geïntensiveerd heeft en inmiddels erin geslaagd is het globale Zuiden ((Of te wel: Global South. Ik gebruik deze term bij gebrek aan een betere omschrijving. De definitie ervan luit als volgt: Het globale Zuiden is een term die vaak wordt gebruikt om regio ' s in Latijns-Amerika, Azië, Afrika en Oceanië aan te duiden. Het begrip is verwandt aan termen, zoals "Derde Wereld" en de "Periferie", waaronder men die regio ' s buiten Europa en Noord-Amerika verstaat. De meeste (maar niet alle) van deze landen worden gekenmerkt door lage inkomens en worden vaak politiek of cultureel gemarginaliseerd aan de ene kant van een imaginaire scheidslijn, terwijl aan de andere kant de landen van het globale Noorden (vaak gelijkgesteld met ontwikkelde landen) liggen.)) naar de Russische zienswijze te doen overhellen of tenminste niet aan de westerse sancties mee te doen. Er gaat bijna geen week voorbij zonder dat er een belangrijk internationaal congres, of topontmoeting plaatsvind, dat door Rusland georganiseerd is, of waaraan Rusland deelneemt. [caption id="attachment_60976" align="alignright" width="350"] Het globale Zuiden vs het globale Noorden[/caption] We leven in een van de belangrijkste momenten in de geschiedenis. Misschien is dit moment nog belangrijker dan het einde van de Koude Oorlog. Net als die gebeurtenissen meer dan 30 jaar geleden, vinden er vandaag de dag grote geopolitieke verschuivingen plaats. Als aan het einde van de Koude Oorlog een machtsverschuiving plaatsvond die het westerse blok de dominantie rol toebedeelde, dan heeft deze nieuwe Koude Oorlog de opkomst van een nieuw blok ingeluid, dat een belangrijke plaats in de wereld wil doen gelden.((Zie ook: Everything is building up to a major showdown van Aram Mirzaei voor The Saker)) De wereld is bezig herverdeeld te worden in landen die een unipolair stelsel nastreven (volgens de ideeën van het WEF) en anderen die de voorkeur geven aan een multipolaire wereldorde. Multipolariteit houdt in dat de landen een hogere mate aan zelfbeschikking hebben en waarde hechten aan hun soevereiniteit. Een geopolitiek commentator, die ik zeer bewonder, Pepe Escobar, beschrijft de situatie als volgt: "Overal op het helder verlichtte mondiale schaakbord worden de internationale betrekkingen volledig herzien. China - en belangrijke Euraziatische spelers van de Shanghai Cooperation Organization (SCO), BRICS+ en de door Rusland geleide Euraziatische Economische Unie (EAEU) – tonen allemaal een weg naar vreedzame vooruitgang. In tegenstelling hiermee legt de hegemon een stortvloed aan sancties op - het komt niet uit de hemel vallen dat de top drie van gesanctioneerde landen, uit de de Euraziatische machten Rusland, Iran en China bestaat. Er vindt een dodelijke proxy-oorlog plaats (Oekraïne); en tevens wordt ieder mogelijke vorm van hybride oorlogsvoering toegepast, die het einde van de Amerikaanse suprematie moet voorkomen. Een suprematie die nauwelijks zeven en een half decennia heeft geduurd en historisch gezien maar een kortstondige flits is."

[caption id="attachment_60978" align="aligncenter" width="350"] Shanghai Cooperation Organization[/caption]

[caption id="attachment_60981" align="aligncenter" width="350"] BRICS[/caption]

[caption id="attachment_60980" align="aligncenter" width="350"] EAEU[/caption]

De bovenstaande kaarten laten zien dat de wereld aanzienlijk wat landen bevat die Rusland niet vijandig gezind zijn en als je niet naar het territorium kijk, maar naar hoofden van bevolking dan ziet het beeld er nog veel gunstiger voor Rusland uit. Naast de bovengenoemde organisaties vonden er ook ontmoetingen plaats met de leiders van de Afrikaanse Unie en de Arabische liga((Twee organisaties waarvan we hier nauwelijks iets over horen. De Arabische Liga is een organisatie van 22 Arabische landen die in 1945 werd opgericht om samenwerking tussen de lidstaten te bevorderen en de gemeenschappelijke belangen te behartigen. Het hoofdkwartier van de Arabische Liga is gevestigd in Caïro, Egypte. De Afrikaanse Unie (AU) is een intergouvernementele en supranationale politieke unie van Afrikaanse landen en de opvolger van de Organisatie van Afrikaanse Eenheid. De AU heeft net als haar voorganger haar hoofdkantoor in de Ethiopische hoofdstad Addis Abeba. Ze heeft een parlement (Pan-Afrikaans Parlement) in Midrand (Zuid-Afrika) en een Vrede en Veiligheidsraad.)) en tevens op 12-13 oktober 2022 van CICA, Conferentie over interactie en vertrouwen-scheppende maatregelen in Azië. Poetin hield daar de volgende toespraak (licht ingekort):

De Conferentie over interactie en vertrouwenwekkende maatregelen in Azië bespreekt al 30 jaar urgente kwesties in verband met de bevordering van veiligheid en stabiliteit in de gehele Aziatische regio. De bijeenkomst van vandaag vindt plaats tegen de achtergrond van grote veranderingen in de mondiale politiek en economie. De wereld wordt echt multipolair, en Azië speelt hierin een zeer zichtbare, zo niet sleutelrol, bij het ontstaan van nieuwe machtscentra. De landen van de Aziatische regio zijn de motor van de wereldwijde economische groei. Integratieverbanden zoals de Sjanghai Samenwerkingsorganisatie, de Associatie van Zuidoost-Aziatische Staten en de Euraziatische Economische Unie werken hier op dynamische wijze en behalen goede resultaten. Rusland neemt actief deel aan al deze processen. Wij zijn voorstander van de ontwikkeling en de welvaart van Azië en creëren daartoe een brede open ruimte voor samenwerking op het gebied van handel en investeringen die voor alle partijen voordelig is, en voor het uitbreiden en verdiepen van de samenwerkingsverbanden in diverse sectoren van de economie. [...] En natuurlijk doen wij samen met de andere Aziatische staten ons uiterste best om een systeem van gelijke en ondeelbare veiligheid te vormen op basis van de universeel erkende beginselen van het internationaal recht in het kader van het VN-Handvest. Onze vergadering en andere regionale verenigingen worden geconfronteerd met vele acute problemen, waaronder de toegenomen onstabiliteit van de wereldprijzen voor energie, voedsel, meststoffen, grondstoffen en andere belangrijke grondstoffen. Dit leidt tot een verslechtering van de levenskwaliteit in zowel ontwikkelde als ontwikkelingslanden. Bovendien is er een reële dreiging van hongersnood en wijdverbreide sociale onrust, vooral in de armste landen. Rusland van zijn kant doet zijn uiterste best om kritieke producten te leveren aan de landen die ze nodig hebben. Wij roepen op tot het wegnemen van alle kunstmatige, onwettige belemmeringen voor het herstel van de normale werking van de mondiale bevoorradingsketens, teneinde de dringende taken op het gebied van voedselzekerheid op te lossen. Net als veel van onze partners in Azië geloven wij dat we moeten beginnen met een herziening van de manier waarop het mondiale financiële systeem heeft gewerkt, waardoor decennialang een zelfbenoemd zogenaamd gouden miljard, dat alle kapitaal- en technologiestromen naar zich toetrekt, grotendeels ten koste van anderen heeft kunnen leven. Als eerste stap zien wij een actiever gebruik van nationale valuta's bij onderlinge verrekeningen. Dergelijke maatregelen zouden ongetwijfeld bijdragen tot de versterking van de financiële soevereiniteit van onze landen, de ontwikkeling van de binnenlandse kapitaalmarkten en de verdieping van de regionale economische integratie. Het is van essentieel belang om samen met andere regionale fora en organisaties actief te blijven werken aan het oplossen van crisissituaties en conflicten in Azië, de samenwerking tussen onze staten te versterken om de dreiging van het terrorisme tegen te gaan, extremistische groeperingen te identificeren en te neutraliseren, hun financiële steun te blokkeren, de drugshandel te bestrijden en de propaganda van radicale ideeën de kop in te drukken. Helaas blijft Afghanistan een van de dringendste veiligheidsproblemen voor onze regio. Onze collega's hebben hier vandaag al over gesproken. Na meer dan 20 jaar militaire aanwezigheid van de Verenigde Staten en de NAVO en het mislukken van hun beleid, is dit land niet in staat gebleken om op eigen kracht het hoofd te bieden aan terroristische dreigingen, zoals wordt bevestigd door de aanhoudende reeks bloedige terroristische aanslagen, waaronder de bomaanslag op de Russische ambassade in Kaboel op 5 september. Teneinde de situatie op het grondgebied van Afghanistan te normaliseren, is het uiteraard noodzakelijk om gezamenlijk bijstand te verlenen bij de economische wederopbouw. Wij dringen er echter vooral op aan dat de schade die de Afghanen door de jarenlange bezetting hebben geleden, wordt vergoed en dat de illegaal geblokkeerde Afghaanse fondsen worden vrijgegeven. In het kader van een regeling in Afghanistan zou het nuttig zijn de Shanghai Cooperation Organization en haar regionale antiterroristische structuur hierbij te betrekken. Tevens verzoeken wij alle Aziatische landen nauwer samen te werken met de Internationale gegevensbank voor terrorismebestrijding, die op initiatief van Rusland is opgericht. Ik wijs erop dat Rusland en China een gezamenlijke verklaring van deze top hebben opgesteld over samenwerking bij het waarborgen van de veiligheid op het gebied van informatie- en communicatietechnologieën. We vertrouwen erop dat het wordt goedgekeurd. Ter afsluiting noem ik nog het belang van versterking van de multilaterale samenwerking tussen de deelnemende staten op sociaal, cultureel en humanitair gebied en van bevordering van een interculturele dialoog en de contacten tussen mensen. [...] Over het geheel genomen zou ik met tevredenheid willen constateren dat de gezamenlijke werkzaamheden in het kader van de Conferentie over interactie en vertrouwenwekkende maatregelen positief verlopen. Rusland zal de veelzijdige samenwerking met alle op deze bijeenkomst vertegenwoordigde partijen blijven ontwikkelen.

[caption id="attachment_60990" align="aligncenter" width="1024"] CICA top-conferentie in Astana op 12-13 oktober 2022 - een duidelijk beeld van Rusland's 'isolatie'.[/caption] [einde van de vertaling] Het is duidelijk dat Rusland zich in toenemende mate op landen op het Eurazische continent richt en dat Westeuropa heeft afgedaan. Lavrov heeft zich op 18 oktober als volgt geuit:

Het heeft geen zin en we hebben ook niet de wens om de bestaande diplomatieke presentie in westerse landen te handhaven. Onze mensen werken in omstandigheden die nauwelijks meer menselijk te noemen zijn. Ze worden voortdurend geconfronteerd met problemen, bedreigt met fysieke geweldpleging. Het belangrijkste is, dat daar niets meer te doen valt, sinds Europa besloten heeft de deuren te sluiten en elke economische samenwerking met ons stop te zetten.- liefde kan niet worden afgedwongen.

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.