Europa politiek | Wakkermens

Lavrov bij de OVSE – een aanklacht

FZ — Tue, 26 Dec 2023 15:19:26 +0000

Sergej Lavrov, de Russische minister van buitenlandse zaken, heeft bij de 30ste top van de OVSE een rede gehouden die nauwelijks nog diplomatiek te noemen is - hij sprak duidelijke taal. Het valt me op dat de Russische gezagdragers sinds enige tijd geen doekjes meer eromheen winden en duidelijk vertellen waar het op staat. De Russen hebben iedere respect voor het collectieve Westen verloren, zijn de westerse arrogantie zat en zijn misschien van menig dat het Westen het toch niet snapt als je in bedekte termen spreekt.((Zie ook ons artikel: Het einde van de diplomatie))

[begin van de vertaling] Mijnheer de waarnemend voorzitter, Mevrouw de secretaris-generaal, Collega's, Over niet al te lange tijd, in 2025, is er sinds de ondertekening van de Slotakte van Helsinki((De Helsinki-akkoorden vormen de slotverklaring van de Conferentie over Veiligheid en Samenwerking in Europa, )) vijftig jaar verstreken. Tot mijn spijt moet ik zeggen dat de OVSE deze verjaardag in een deplorabele staat nadert en dat de toekomstvooruitzichten van deze organisatie onduidelijk blijven. Met het einde van de Koude Oorlog en de ideologische confrontatie die daarmee gepaard ging, bestond er de historische kans, dat het verbindende potentieel van de OVSE maximaal zou worden benut. En dat tevens deze organisatie een platform zou worden voor de breedst mogelijke pan-Europese samenwerking en een centraal element in het ontstaan in Europa en de Euro-Atlantische regio van een alomvattende architectuur van gelijke en ondeelbare veiligheid in alle drie de dimensies. Binnen het kader van politiek-militaire doelstellingen, de zogenaamde "eerste mand", hadden de deelnemende staten een aantal fundamentele documenten aangenomen die gericht zijn op het creëren van een Europa zonder scheidslijnen - in de breedste zin van het woord - en die ook bepalen dat het ontoelaatbaar is om de eigen veiligheid te vergroten ten koste van de veiligheid van anderen. Dit zijn onder andere het Handvest van Parijs voor een Nieuw Europa (1990), het Handvest voor Europese Veiligheid (1999) en de Verklaring van Astana (2010).((Op de website van de OVSE zijn al deze documenten te vinden: Charter of Paris for a New Europe, Charter for European Security, Astana Commemorative Declaration: Towards a Security Community)) Rusland heeft van zijn kant alles in het werk gesteld om bovengenoemde nobele doelen te bereiken. Onze talrijke initiatieven, waaronder het sluiten van het Verdrag inzake de Europese Veiligheid en het creëren van een gemeenschappelijke veiligheidsruimte gebaseerd op samenwerking, waren precies op dit doel gericht. Helaas hebben de westerse politieke elites, die zichzelf het recht hebben toegeëigend om het lot van de mensheid te bepalen, een kortzichtige keuze gemaakt, niet ten gunste van de OVSE, maar ten gunste van de NAVO. Dus ten gunste van de filosofie van indamming, nulsom geopolitieke spelletjes((Een nulsomspel (Engels: zero-sum game), is een situatie waarbij een voordeel voor de ene partij noodzakelijk moet leiden tot een even groot nadeel voor een of meer andere partijen.)) en de logica van een "Master/slave-verhouding"((Master/slave is in de informatietechnologie een model van asymmetrische communicatie of besturing waarbij een apparaat of proces (de "master") een of meerdere andere apparaten of processen (de "slaves") bestuurt.)). Een van de belangrijkste factoren van deze denkwereld, was de onophoudelijke expansie van het NAVO-blok naar het oosten, die is begonnen na de ontbinding van de Warschau Verdragsorganisatie. Ondanks het feit dat - ogenschijnlijk - het einde van de Koude Oorlog het Noord-Atlantisch Bondgenootschap van zijn bestaansrecht had beroofd. NAVO- en EU-staten hebben opzettelijk de politiek-militaire samenwerking binnen de OVSE onmogelijk gemaakt. In 1999 begingen de NAVO-landen een daad van aperte, onbeschaamde agressie tegen Joegoslavië, een lid van de OVSE en de Verenigde Naties. In 2008 werd Kosovo, in strijd met resolutie 1244 van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties en het principe van de onschendbaarheid van grenzen in Europa, vastgelegd in de Slotakte van Helsinki, zonder enig referendum van Servië afgenomen. Op de top van Boekarest in 2008, makten OVSE-landen, die tevens lid waren van de NAVO, Tbilisi en Kiev lekker met de belofte op het NAVO-lidmaatschap. Het doel was simpel en niet moeilijk te begrijpen, namelijk om hen tegen Rusland in stelling te brengen. Micheil Saakasjvili, die aan de macht was gekomen als gevolg van de door het Westen gesteunde "Rozenrevolutie", maakte onmiddellijk van de carte blanche gebruik, die hij in Boekarest had ontvangen. In augustus 2008 gaf hij bevel steden in Zuid-Ossetië te bombarderen en de stellingen van de vredesmacht aan te vallen, die zich daar met goedkeuring van de OVSE bevond. Deze provocatie was voorbereid door de Verenigde Staten, die in Georgië hun "Train and Equip" programma hadden gelanceerd. Wat Saakasjvili in Washington "had geleerd", voerde hij gehoorzaam uit. Er was veel meer voor nodig om een anti-Russisch bruggenhoofd in de Oekraïne te creëren, namelijk een bloedige staatsgreep in 2014 en acht jaar van strafoperaties tegen de bevolking van de Donbass, en dit alles met aanmoediging van het Westen en tevens in strijd met de Minsk-akkoorden, die goedgekeurd waren door de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties. Ik wil nogmaals wijzen op de cynische bekentenissen van zowel de voormalige Duitse bondskanselier Merkel als de voormalige presidenten van Frankrijk en Oekraïne, Hollande en Porosjenko, dat ze de Minsk-akkoorden niet hadden bepleit om wille de vrede in de Oekraïne, maar uitsluitend om het regime in Kiev tijd te verschaffen het tegen Rusland gerichte militaire potentieel uit te bouwen. Een andere pogingen om de acute problemen van ons continent op basis van OVSE-beginselen op te lossen, die eveneens gedwarsboomd werd, is het "Kozak Memorandum"((Het Kozak Memorandum, officieel een Russisch ontwerpmemorandum over de basisprincipes van de staatsstructuur van een verenigde staat in Moldavië, is een voorstel uit 2003 voor een definitieve regeling van de betrekkingen tussen Moldavië en Transnistrië en voor de oplossing van het Transnistrische conflict.)), dat de situatie in Moldavië 20 jaar geleden op een bestendige manier had kunnen oplossen. Destijds torpedeerden de NAVO en de EU in Brussel het document, dat al was geparafeerd door Chisinau en Tiraspol. Nu is ook nog het "5+2" formaat"((Het 5+2 formaat, ook bekend als "5+2 overleg" of "5+2 onderhandelingen", is een diplomatiek platform voor het oplossen van het Transdnjestrië-conflict. De diplomatieke gesprekken van deze formule vinden plaats onder auspiciën van de OVSE, die sinds 1993 betrokken is bij het onderhandelingsproces tussen de Republiek Moldavië, Rusland en de Pridnestrovische Moldavische Republiek (PMR). Tegen de achtergrond van de oorlog in Oekraïne is het formaat sinds 2022 praktisch bevroren.)), obsoleet geworden – het laatste overblijfsel van de gezamenlijke inspanningen om tot een oplossing van het Transnistrië-conflict te komen. In feite is Moldavië voorbestemd om het volgende slachtoffer te worden van de hybride oorlog tegen Rusland, die het Westen heeft ontketend. Ieder land waar nu westerse afgezanten, stichtingen en zogenaamde NGO's actief zijn, zou de aanwezigheid van dergelijke instellingen nog eens moeten overdenken. NAVO-leden hebben op aandringen van de Verenigde Staten de inwerkingtreding van de CFE-Verdrag((Het Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa is een internationale overeenkomst die dateert van de laatste jaren van de Koude Oorlog. Het verdrag stelt een limiet aan de hoeveelheid militair materieel in Europa en verplicht tot de vernietiging van overtollige wapens. Het verdrag stelt gelijke limieten voor zowel de NAVO als de landen van het Warschaupact.)) geblokkeerd en specifieke Russische voorstellen genegeerd om de uitvoerbaarheid van een beleid van conventionele wapenbeheersing in Europa in stand te houden. Door hun acties hebben de Amerikanen ook het Open Skies-Verdrag((Het Open Skies-verdrag legt de grondslag voor een programma van ongewapende luchtverkenningsvluchten boven het hele grondgebied van de deelnemers.)) "de grond ingeboord" en hebben tevens een hele reeks andere fundamentele documenten die gericht zijn op het versterken van het wederzijds vertrouwen op het gebied van veiligheid waardeloos gemaakt. De ware bedoelingen van westerse politici werden opnieuw aangetoond, toen Washington en Brussel de voorstellen van Rusland van december 2021 voor juridisch bindende veiligheidsgaranties in Europa, verwierpen.((Vergelijk daartoe bijvoorbeeld ons artikel: De symboliek van een oude A-Ford)) Ze wilden niet eens met ons praten. Geen van hen reageerde zelfs maar op mijn schrijven aan de ministers van Buitenlandse Zaken van de Verenigde Staten en de NAVO-lidstaten van 28 januari 2022, waarin ik hen verzocht antwoord te geven op de vraag "Hoe interpreteert u de beloftes die zijn gedaan tijdens diverse OVSE-toppen om uw eigen veiligheid niet te versterken ten koste van de veiligheid van anderen? In plaats daarvan kregen we lege "stukjes papier" toegestuurd van de Dienst Buitenlands Beleid van de EU en de secretaris-generaal van de NAVO, aan wie de boodschap niet eens gericht was. De essentie van het standpunt van het Westen: het maakt niet uit wat hun presidenten en premiers in de OVSE hebben ondertekend, alleen de NAVO kan wettelijke veiligheidsgaranties bieden. Dit is de manier waarop een groep landen onder leiding van een "exceptionele" mogendheid((American exceptualism)) omgaat met deze organisatie, die klaarblijkelijk toch al niet meer gerespecteerd wordt. De situatie bij het tweede doelstellingscomplex, de "tweede mand" van de OVSE, is niet minder droevig. In een poging om de Russische economie ten val te brengen, hebben de Verenigde Staten van Amerika en hun Europese satellieten duizenden sancties opgelegd aan Rusland, waarmee ze een einde hebben gemaakt aan de brede praktische samenwerking tussen Oost en West in een ooit vereend gebied. Het regime in Kiev is het resultaat van de doelstelling van Washington om in puur egoïstische eigenbelang, Rusland in te dammen en de binnenlandse problemen op te lossen ten koste van anderen, met als gewenst bijverschijnsel ook het uitschakelen van economische concurrenten, voornamelijk de EU. Ondanks alles blijft de EU gehoorzaam haar weinig benijdenswaardige rol spelen, door lijdzaam de gevolgen te ondergaan van het Amerikaanse Oekraïne-avontuur en gedwee de vormen van economisch partnerschap op te geven, die de EU decennialang welvaart hebben gebracht. De indruk bestaat dat de EU de oorspronkelijke doelstellingen van haar oprichters om het welzijn van de burgers van haar lidstaten te verbeteren, heeft losgelaten - grotendeels door toedoen van de Brusselse bureaucratie - en is veranderd in een agressief geopolitiek project. Als we het hebben over het lot van de OVSE, kunnen we niet nalaten stil blijven te staan bij de menselijke dimensie. Deze "mand" is gevuld met een groot aantal verplichtingen die gedragen zouden moeten worden - en dit ik wil ik nog eens bijzonder benadrukken - door alle deelnemende staten. Dit werpt echter ook de kwestie van billijkheid en objectiviteit op. Het ODIHR((Bureau voor Democratische Instellingen en Mensenrechten)) heeft zonder vooraf overeengekomen regels en procedures zijn werk uitsluitend gericht op de landen "ten oosten van Wenen". OVSE-waarnemers gaan naar verkiezingen met van tevoren vaststaande conclusies. Tegelijkertijd sluit het ODIHR de ogen voor talrijke mensenrechtenschendingen in het Westen. "Het Moskou Mechanisme"((Het Moskou-mechanisme, opgericht in 1991, is een vertrouwen scheppende en veiligheidsbevorderende maatregel bij de 57 deelnemende staten van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE). Het is een aanvulling en versterking van het "mechanisme van Wenen", dat in 1989 werd aangenomen. De twee instrumenten vormen samen de zogenaamde "mechanismen van de menselijke dimensie".)), met zijn bevooroordeelde experts, werkt er ook ijverig aan de politieke opdrachten uit te voeren. De afgevaardigde voor de persvrijheid zwijgt echter wanneer niet-westerse media worden onderdrukt. We hebben het in al die jaren niet eens kunnen worden over de agendapunten van toezichthoudende commissie voor de "menselijke dimensie", onder andere omdat sommige delegaties hardnekkig blijven verhinderen dat het probleem van het neo-nazisme op de agenda wordt gezet. Dit ondanks het feit dat de nazi-ideologie en -praktijken en andere vormen van raciale en religieuze intolerantie in Europa, voornamelijk in de Oekraïne en de Baltische staten, een hoge vlucht hebben genomen. Collaborateurs van Hitler worden verheerlijkt, monumenten voor de bevrijders worden gesloopt en deze wandaden worden tegenwoordig ook nog door de wetgeving bekrachtigd. Het neonazi-regime dat in Kiev regeert, "overschaduwt" zelfs de Baltische staten met zijn acties om alles wat Russisch is, wettelijk uit te roeien. Het bestaan van de Russen en hun beslissende rol in de geschiedenis van de Oekraïne, wordt ontkend. Mensen is het verboden om in hun moedertaal te communiceren, te lezen en te studeren, toegang te hebben tot Russischtalige media en cultuur. Feiten zat - en de OVSE en haar gespecialiseerde instellingen zwijgen. Ze zwegen zelfs toen het regime in Kiev schaamteloos uitzonderingen maakte op de discriminerende wetgeving aangaande de "nationale taal", en dan weliswaar alleen voor de talen van de Europese Unie en niet voor het Russisch. Het "verlichte" Brussel zweeg eveneens en sprak zich op geen enkele manier uit over plicht om de vele verdragen van de Verenigde Naties, UNESCO en de Raad van Europa, die gelijke rechten voor alle nationale minderheden garanderen, na te komen. Onlangs verkondigde de voorzitter van de Verchovna Rada, de heer R.A. Stefantsjoek, "als een donderslag uit de heldere hemel" dat er in de Oekraïne geen Russische minderheden bestonden en dat die er ook niet kunnen bestaan. Blijkbaar heeft de leidsman van het Oekraïense parlement nooit de volgende tekst gelezen: "De vrije ontwikkeling en bescherming van Russische en andere minderheidstalen wordt gegarandeerd; de staat bevordert de consolidatie van de natie, de ontwikkeling van haar historisch zelfbewustzijn, tradities en cultuur, taalkundige en religieuze identiteit van alle nationale minderheden; de inhoud van rechten en vrijheden mag niet worden ingeperkt; er mogen geen privileges of beperkingen zijn op grond van ras, politieke, religieuze en andere overtuigingen; het recht om in de moedertaal te studeren wordt gegarandeerd." Dit zijn slechts enkele citaten uit de huidige grondwet van Oekraïne, die niemand heeft geannuleerd en waarop president Zelenski en voor hem Porosjenko, de ambtseed aflegden onder applaus van het Westen. Maar iedereen zwijgt weer eens - de OVSE, de Commissie van Venetië, de EU en de Verenigde Staten van Amerika - alsof ze de schending van de Oekraïense grondwet niet hebben opgemerkt. In deze oorverdovende stilte en zelfs nog aangespoord door het Westen, heeft het regime in Kiev een walgelijke campagne ontketend tegen de Oekraïens-Orthodoxe Kerk, waarbij de kerken in beslag werden genomen en gelovigen en geestelijken fysieke werden aangevallen. Let wel: al deze misdaden tegen de menselijkheid zijn niet pas in februari 2022 begonnen, maar onmiddellijk na de bloedige staatsgreep in februari 2014, toen neonazi's de macht grepen en de schikkingsvoorstellen verscheurden die de dag ervoor was ondertekend en waarvoor Duitsland, Polen en Frankrijk garant stonden. Deze landen hebben de onmiskenbare misachting ervan, echter probleemlos geaccepteerd. Tegen deze achtergrond is het cynisme van de lievelingskreten van de Brusselse leiders, dat alle handelingen van Zelenski erop gericht zijn "de Europese waarden te verdedigen", des te opmerkelijker. Nu willen ze ook nog versneld voor het regime in Kiev de deur naar de EU openzetten. Men zou haast wel kunnen stellen: nazi's worden buiten hun beurt om opgenomen. Wat een schande! De vraag rijst: waarvoor hebben we falende instellingen nodig, die verworden zijn tot instrumenten van degenen, wier doel de privatisering van het beheer van internationale organisaties is, en dit uitsluitend voor hun eigen gerief? Welke belangen van pan-Europese veiligheid en samenwerking zijn gediend met een dergelijke OVSE? De huidige situatie is een direct gevolg van de hardnekkige pogingen van onze westerse buren om hun dominerende rol veilig te stellen door de OVSE schaamteloos te misbruiken om op agressieve wijze bekrompen hun eigenbelangen te bevorderen en opzettelijk het grondbeginsel van consensus en het wezen van de diplomatieke cultuur te vernietigen. Het is voor ieder onbevooroordeeld mens duidelijk dat dit niet de manier is om Europese veiligheidskwesties serieus en eerlijk op te lossen. Maar de westerse hoofdsteden "doden" met benijdenswaardige doelmatigheid, iedere kans op een opleving van de OVSE . Ze hebben al een "Europese politieke gemeenschap" gecreëerd zonder Rusland en Wit-Rusland. Op deze manier is er weer een scheidslijn getrokken op ons continent, waardoor de OVSE-ruimte wordt vernietigd. De initiatiefnemers van dit idee zouden eens goed moeten nadenken over hoe hun geesteskind zich verhoudt tot de nobele idealen waardoor de grondleggers van het Helsinki-proces en de auteurs van het Handvest van Parijs voor een Nieuw Europa, werden geleid. Traditioneel is het gebruikelijk om de toespraken op onze vergaderingen af te sluiten met een optimistische, positieve noot. Op dit moment zijn er echter geen bijzondere redenen voor optimisme. De OVSE wordt in wezen een aanhangsel van de NAVO en de EU. De organisatie staat (laten we eerlijk zijn) aan de rand van de afgrond. Een eenvoudige vraag dringt zich op: heeft het zin om inspanningen te leveren om de organisatie nieuw leven in te blazen? Zal deze ooit nog in staat zijn om zich aan te passen aan de objectieve realiteit van de globale ontwikkelingen en weer een platform te worden voor het aanpakken van regionale veiligheidskwesties op basis van de principes van de Slotakte van Helsinki, en dan met name het principe van de gelijkwaardigheid van alle deelnemende landen? Tot nu toe zijn er veel meer vragen dan antwoorden. Ondertussen staat het leven niet stil. De processen van Euraziatische integratie en gelijkwaardige samenwerking op basis van een eerlijke afweging van alle belangen, ontwikkelen zich op ons continent op een constructieve manier, ongeacht de steeds voortschrijdende onderwerping van de OVSE aan de haar opgelegde, op confrontatie gerichte agenda. [einde van de vertaling]

Ik wil niet beschermd worden!

FZ — Fri, 11 Aug 2023 17:20:47 +0000

In ieder geval niet op deze manier... Vanaf 25-08-2023 treedt voor grote online-platforms de nieuwe EU DSA-regelgeving in kracht. Wat houdt dat nu in? Volgens Wikipedia wordt daarmee bedoeld: De Verordening digitale diensten of Wet inzake digitale diensten (Engels: Digital Services Act, DSA) is een verordening, uitgewerkt door de Europese Commissie. Het doel ervan is het juridisch kader van de Europese Unie inzake elektronische handel te actualiseren, met name door de in 2000 aangenomen Richtlijn inzake elektronische handel te moderniseren. Wederom volgens Wikipedia: dient deze regelgeving ertoe om online-platforms te kunnen dwingen om maatregelen te nemen die burgers beter beschermen:

geen gepersonaliseerde advertenties voor minderjarigen, en voor volwassenen niet langer op basis van gevoelige gebruikersdata (religie, geaardheid, etniciteit);
het ingrijpen bij illegale content, dat nu vrijwillig gebeurt op grond van eigen regels, wordt verplicht. In noodsituaties – zoals oorlog of pandemie – zou de Commissie platforms kunnen vragen om bepaalde informatie te verwijderen. Deze ingrepen moeten gebeuren door “betrouwbare flaggers” (“trusted flaggers”, art. 19);
toezichthouders zouden meer inzage krijgen in de algoritmen van de platforms;
de platforms moeten op regelmatige basis rapporteren over de toepassing van de nieuwe regels.

Bij overtredingen voorziet de verordening boetes tot 6 procent van de jaaromzet; wat voor de grootste spelers tot miljarden euro's kan oplopen. Dit klinkt allemaal zeer positiv en het is natuurlijk voor ons aller bestwil, maar de consequenties zijn een ingrijpende beperking van de vrijheid van meningsuiting. Wat mij verbaast is, dat ondanks het feit dat ook Wikipedia zelf onder de maatregelen te leiden zal hebben er geen woord van kritiek te finden is. Ik heb een zeer goed artikel over de gevolgen van deze nieuwe betutteling gevonden en stukken eruit vertaald. Indien iemand zich afvraagt wat heeft de WHO met censuur te maken - het is heel simpel! In de nieuwe pandemieverdragen van de WHO zijn ook bepalingen opgenomen met betrekking tot de geestelijke gezondheid en verkeerde informatie brengt onze gezondheid ernstig in gevaar. Men hoeft zich slechts voor te stellen dat iemand zou weigeren noodzakelijke medicijnen in te nemen - maar dat is natuurlijk volkomen uit de lucht gegrepen!

Censuur op sociale media: Iedereen heeft het over de WHO, de EU is echter al veel verder

4 juni 2023

De censuur op sociale media treedt nu in werking: Met het argument dat ze de vrijheid van meningsuiting wil beschermen, wil de EU-Commissie via de DSA-wet bepalen welke informatie wel of niet mag ((Kommission legt Leitlinien zur Stärkung des Verhaltenskodex zur Desinformation vor https://ec.europa.eu/commission/presscorner/detail/en/ip_21_2585)). De censuur zal uiteindelijk ook niet-Europese landen (zoals de VS) treffen, aangezien grote online platforms zoals Twitter wereldwijd actief zijn ((How the EU is forcing Twitter to censor and Musk can´t stop it, Brownestone Institute https://brownstone.org/articles/how-the-eu-is-forcing-twitter-to-censor-and-musk-cant-stop-it/)).

WHO en EU vertrouwen op censuur

In het WHO "Pandemie Verdrag" (Zero Draft), kondigt artikel 17 censuurmaatregelen aan om vermeende desinformatie te beteugelen. Dit heeft een golf van verontwaardiging veroorzaakt in alternatieve en sociale media. Het pandemieverdrag van de WHO is nog niet geformuleerd. Tijdens de WHO-vergadering van een paar dagen geleden in mei 2023 namen de leden de resolutie aan voor de invoering van het "pandemieverdrag". Het verdrag is echter nog niet juridisch bindend aangenomen. De situatie is heel anders met de EU DSA-wet om desinformatie te bestrijden. De EU Verordening 2022/2065 - ook bekend als de Digital Services Act (DAS) wet - is al veel verder dan het WHO ontwerp. Het is al aangenomen door het Europees Parlement en goedgekeurd door de Europese Raad. De DAS-wet is op 16 november 2022 in werking getreden en zal vanaf 17 februari 2024 in alle EU-lidstaten. Voor grote online platformen zoals Twitter geldt de wet reeds vanaf 25 augustus 2023 ((EU DSA Gesetz Dienste https://eur-lex.europa.eu/legal-content/DE/TXT/HTML/?uri=CELEX:32022R2065&from=en)).

Geen brede discussie in politiek en publiek ondanks ernstige gevolgen

De goedkeuring van de EU DSA-wet vond plaats in een sfeer van bijna volledige onverschilligheid van politici en het publiek. Dit is des te opmerkelijker omdat de eerdere vrijwillige censuur op sociale media wereldwijd al enorme en catastrofale gevolgen heeft gehad voor de vrijheid van meningsuiting. Dit geldt niet alleen voor Europa en de Verenigde Staten, maar wereldwijd. De EU DSA Act geeft de Europese Commissie de bevoegdheid om boetes tot 6% van de wereldwijde omzet op te leggen aan "zeer grote online platforms of zeer grote online zoekmachines". De EU Commissie hoeft alleen maar van mening te zijn dat de sociale media in kwestie niet voldoen aan haar censuur-voorschriften. In het geval van Twitter zouden boetes tot 300 miljoen USD denkbaar zijn. Dit zou zelfs voor grote sociale media als Twitter in een aanzienlijk economisch risico met zich meebrengen.

Twitter stapte uit de vrijwillige gedragscode vanwege de aangekondigde censuur.

Nu, met de hulp van de EU-verordening, worden alle grote sociale media gedwongen tot controlemaatregelen en mogelijk censuur ((Leitlinien zur Stärkung des Verhaltenskodex zur Desinformation, EU Kommission https://digital-strategy.ec.europa.eu/en/library/guidance-strengthening-code-practice-disinformation)). Tot nu toe gold "vrijwillige" deelname. Uit voorzorg heeft Twitter zich in mei 2023 teruggetrokken uit het vrijwillige gedragscodepact. Begrijpelijke reden: Twitter ziet vrijheid van meningsuiting als niet langer gegeven door de EU-wetgeving. EU-commissaris Thierry Breton en de Duitse minister van Binnenlandse Zaken Nancy Faeser kondigden aan dat Twitter onder de EU-verordening aan verplichte censuur zou worden onderworpen. De Franse minister van Digitale Zaken dreigde zelfs Twitter uit Europa te verbannen als het zich niet houdt aan de EU DSA wet en gedragscode ((https://www.politico.eu/article/banned-france-digital-minister-jean-noel-barrot-threatens-twitter-block-follow-eu-rules/)). [caption id="attachment_61945" align="alignright" width="350"] Elon Musk, de edele ridder, trekt ten strijde tegen censuur[/caption] Nu heeft Elon Musk echter wel duidelijk gemaakt dat hij de vrijheid van meningsuiting op Twitter zal verdedigen. In een tweet op 2 juni 2023 merkte hij op:

"Ik geef de voorkeur aan vrede. Maar als ze oorlog willen, zullen ze die krijgen".

De tweet werd bijna 2 miljoen keer bekeken in slechts 2 uur." Hiermee zinspeelt Elon Musk op de aangekondigde censuurmaatregelen van de EU voor Twitter vanaf 25.8.23. Musk heeft aangekondigd dat hij alle censuurverzoeken van overheden zal publiceren, samen met een uitleg of ze zullen worden doorgevoerd.

Wetsvoorstel DSA valt samen met vaccinatiecampagne

Het is interessant dat de publicatie van het DSA-wetsvoorstel samenviel met de vergunningverlening en de daaropvolgende lancering van de eerste Covid 19-vaccins in de EU: De wetgeving werd ingevoerd op 15 december 2020. Het eerste Covid 19-vaccin werd slechts zes dagen later door de Commissie goedgekeurd. Vaccinsceptici of -critici werden daarna al snel het belangrijkste doelwit van door de EU gerichte online censuur. De Gedragscode tegen Desinformatie maakt deel uit van de EU-strategie. Hij is volgens de EU-Commissie al "succesvol" gebruikt tijdens verkiezingsperiodes, de Coronapandemie en voor de oorlog in de Oekraïne.

Strenge controlemechanismen en censuurmaatregelen om de vrijheid van meningsuiting te "waarborgen

De EU-verordening 2022/2065 of DSA-wet voorziet in drastische controlemechanismen en maatregelen tegen "desinformatie" op sociale mediaplatforms. In de toekomst moeten onlineplatforms zoals Twitter, Facebook, Instagram, YouTube, Vimeo en Google controleren in welke mate ongeoorloofde informatie, zogenaamde "desinformatie", op hun platformen terechtkomt. Als desinformatie wordt gedetecteerd door factcheckers of beoordelingsalgoritmen, moeten de aanbieders dit indien mogelijk verhinderen. Voorheen waren de maatregelen "vrijwillig", vanaf zijn ze als het niet anders kann "verplicht". De DSA-wet bevat een overvloed aan nieuwe digitale controlemechanismen en maatregelen om "desinformatie" te bestrijden en te censureren. Er werd een heel netwerk van verschillende instellingen in het leven geroepen voor de controle en uitvoering.

Welke nieuwe instellingen moeten desinformatie bestrijden?

De EU-Commissie zal een taskforce oprichten en leiden. De taskforce bestaat uit de volgende organen en vertegenwoordigers:

EDMO Europees Waarnemingscentrum voor digitale media
ERGA Europese Groep van regelgevende instanties voor audiovisuele mediadiensten (9).
Vertegenwoordigers van de Europese Dienst voor extern optreden
Vertegenwoordigers van de online platforms (subscribers)

In welke nieuwe procedures voorziet de EU-verordening?

De EU voorziet in gedragscodes voor sociale media. Deze zijn in eerste instantie vrijwillig.
Naast vrijwillige deelname aan gedragscodes voorziet de verordening in de mogelijkheid om online platforms te dwingen deel te nemen in geval van systeemrisico's.
De procedures en de inhoud van de gedragscodes zullen door de EU-Commissie worden bepaald via de taskforce.
Wat desinformatie is, wordt in de toekomst uitsluitend bepaald door de EU-Commissie en de taskforce die zij leidt.
De EU vertrouwt op fact-checking als de beslissende autoriteit: fact-checkers moeten beoordelen in hoeverre er sprake is van desinformatie.
De EU Taskforce zal gedragscodes ontwikkelen en voortdurend bijwerken. De gedragscodes bepalen hoe online platforms desinformatie moeten identificeren en bestrijden.
Er zal een permanente taskforce worden opgericht om de gedragscode en de inhoud ervan te definiëren en bij te werken.

[caption id="attachment_61948" align="alignright" width="350"] De vier ruiters van de apocalyps krijgen gezelschap[/caption]

Tegenstrijdigheid: Versterking van de vrijheid van meningsuiting door vergaande censuur

In principe zijn de EU-leiders op de hoogte van het gevaar van censuur: Věra Jourová, vicevoorzitter van de Commissie voor Waarden en Transparantie, wees er nog in 2022 op:

"We wilden niet dat de strengere regels tegen desinformatie in steen zouden worden gebeiteld en ingebouwd in de wet op digitale diensten, omdat dit gemakkelijk zou kunnen leiden tot een soort censuur." Nu de wet eindelijk is aangenomen, is er niet veel meer over van de zorg om censuur in te voeren.

Focus van censuur lag op Covid-19 informatie

De focus van de censuur op Twitter lag op vermeende "Covid-19 desinformatie". Bijna alle invloedrijke critici werden geblokkeerd op Twitter. Op de lijst staan invloedrijke critici zoals Robert Malone, Steve Kirsch, Jessica Rose, Naomi Wolf en Peter Mc Cullough. Talloze kleinere accounts werden geblokkeerd. Alleen al in januari 2022 werden op Twitter 2.153 accounts van critici permanent verwijderd.

De EU Commissie voert censuur in die in de VS niet is toegestaan

In de VS is een wet zoals de DSA-wet van de EU waarschijnlijk niet mogelijk omdat deze ongrondwettelijk zou zijn. Het 1e artikel van de Amerikaanse grondwet waarborgt de vrijheid van meningsuiting. Dit artikel werd in 1791 aangenomen en verbiedt het Congres om wetten aan te nemen die de vrijheid van meningsuiting, de vrijheid van godsdienst, de persvrijheid, de vrijheid van vergadering of het petitierecht beperken.

De censuur van de EU heeft invloed op de vrijheid van meningsuiting van andere landen - inclusief die van de VS

Het nieuwe probleem: terwijl het Amerikaanse Congres geen nieuwe wet kan aannemen, kan een buitenlandse macht als de EU dat wel. Dit heeft gevolgen voor de vrijheid van meningsuiting wereldwijd. De verplichting om "ongewenste" informatie te controleren en te censureren heeft niet alleen gevolgen voor burgers in de EU, maar voor burgers over de hele wereld.

Hoe grondwettelijk is de EU DSA-wet voor Europese landen?

De EU beweert de vrijheid van meningsuiting, de grondrechten en de consumentenbescherming te willen versterken. Tegelijkertijd wil de EU echter desinformatie op online platforms bestrijden. Dit is een flagrante tegenstrijdigheid. Daarom zal per Europees land juridisch moeten worden onderzocht in hoeverre het grondrecht op vrijheid van meningsuiting en vrij onderzoek hier niet wordt ingeperkt. Bovendien zal moeten worden onderzocht in hoeverre deze verordening of de wet op digitale diensten grondwettelijk of ongrondwettelijk is, althans volgens de Nederlandse grondwet.((Wikipedia weet over vrijheid van meningsuiting te melden, dat alle landen van de Raad van Europa zich gebonden hebben aan het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM). Daarop zijn echter tal van uitzonderingen mogelijk, Volgens art. 10 EVRM mag de vrijheid van meningsuiting alleen worden beperkt indien

deze beperking voorzien is bij (kenbare) wet,
deze beperking een legitiem doel dient,
deze beperking in een democratische samenleving noodzakelijk is in het belang van: de nationale veiligheid, de territoriale integriteit, de openbare veiligheid. Tevens ter voorkoming van wanordelijkheden en strafbare feiten, de bescherming van de gezondheid of de goede zeden, de bescherming van de goede naam of de rechten van anderen, om de verspreiding van vertrouwelijke mededelingen te voorkomen of om het gezag en de onpartijdigheid van de rechterlijke macht te waarborgen.

))

De DSA-wet geeft de EU-Commissie enorme beslissingsbevoegdheid, onafhankelijke controle ontbreekt

De DSA geeft de Commissie "exclusieve" - de facto dictatoriale - bevoegdheden om naleving vast te stellen en sancties op te leggen. Voor online platforms is de Commissie in feite aanklager, rechter en strafrechter tegelijk.

Wie bepaalt wat informatie is en wat desinformatie?

Een groot probleem bij het naleven van de Desinformatie-gedragscode 2022 is te bepalen wat wel en wat geen misleidende informatie en wat wel desinformatie is. De Desinformatie-gedragscode 2022 gebruikt definities uit het Europees Actieplan voor Democratie (EDAP).

Definitie van onjuiste informatie

De Desinformatiecode 2022 definieert desinformatie als "onjuiste of misleidende inhoud die wordt gedeeld zonder schadelijke bedoelingen, hoewel de effecten nog steeds schadelijk kunnen zijn, bijvoorbeeld wanneer mensen te goeder trouw onjuiste informatie delen met vrienden en familie."

Definitie van desinformatie

Desinformatie wordt in het EDAP gedefinieerd als "valse of misleidende inhoud die verspreid wordt met de bedoeling te misleiden of economisch of politiek gewin te behalen en die het publiek schade kan berokkenen". Hierbij moet eraan herinnerd worden dat veel beoordelingen door experts en feitencontroleurs achteraf vals of op zijn minst controversieel bleken te zijn. Voorbeelden zijn de volgende beweringen:

Immuniteit van de kudde door vaccinatie
Vaccinatie zorgt voor buitenlandse bescherming (1.2 G regels)
Maskers tonen significante buitenlandse bescherming
Gevaccineerde mensen worden minder vaak ziek dan niet-gevaccineerde mensen
Het mRNA blijft op de injectieplaats en breekt in enkele uren/dagen af
Er zijn geen significante bijwerkingen van vaccinatie bekend
enz.

Het grootste probleem: toekomstige interpretatiebevoegdheid van de EU-Commissie

De EU-verordening zorgt ervoor dat de EU-Commissie in de toekomst de exclusieve interpretatiebevoegdheid heeft met betrekking tot de beoordeling van de nauwkeurigheid van de informatie. Dit geldt ook voor wetenschappelijke bijdragen specifiek voor de gezondheidssector. De wet wordt van kracht op 25 augustus 2023. De verantwoordelijke EU-commissaris, Thierry Breton, heeft al aangekondigd dat onlineplatforms die de controle- en reguleringsmaatregelen niet uitvoeren, met alle beschikbare middelen zullen worden vervolgd. De Duitse minister van Binnenlandse Zaken, Nancy Faeser, wil ook doortastend optreden tegen "desinformatie" en haat en opruiing. Wat hier echter volledig wordt genegeerd, is dat het recht op vrijheid van mening en vrije wetenschap is vastgelegd in de Duitse Basiswet, art. 5.

Het artikel gaat nog verder, maar volgens mij zijn dit de hoofdpunten.

Praten over vrede is taboe!

FZ — Fri, 10 Feb 2023 17:12:35 +0000

[caption id="attachment_61586" align="alignright" width="350"] Van vredesonderzoeker tot samenzweerder: Daniele Ganser en de media - een interview[/caption] Een van de bekendere Zwitsers (uit de alternative hoek), is Daniele Ganser. Ganser is historicus en werd vooral bekend door zijn dissertatie over de stay-behind organisaties van de NAVO (getiteld: Nato's Secret Armies) en voor de constatering dat op 9/11 twee vliegtuigen in gebouwen gevlogen zijn, maar waarom is dan een derde gebouw, namelijk WTC7 eveneens ingestort? Sindsdien geldt Ganser als complotdenker, hij werd uit zijn baan als docent bij de ETH Zürich ontslagen en houdt zich onder andere door lezingen in leven. Tevens heeft hij een Instituut voor Vredesonderzoek opgericht en is actief in de vredesbeweging. In het Duitstalige gebied is hij heel bekend en hij weet grote zalen met 1000 plaatsen te vullen. In Duitsland is het tegenwoordig taboe om over vrede te praten, terwijl minister van Buitenlandse Zaken, Annalena Baerbock ongestraft mag verkondigen: "we are at war with Russia". Ganser wordt hevig bekritiseerd voor zijn oproepen tot vrede en de huurovereenkomsten van locaties waar hij zou optreden worden opgezegd. Dit gaf aanleiding tot een gemeenschappelijke verklaring van de organisatoren van zijn optredens, ik heb deze vertaald:

[begin van de vertaling]

Gezamenlijke verklaring van de organisatoren van de lezingen van Dr. Daniele Ganser

De Zwitserse historicus Dr. Daniele Ganser doet al meer dan 20 jaar onderzoek naar internationale vredesinspanningen (van 1945 tot heden), geo-strategie en geheime oorlogsvoering. Het VN-verbod op geweld en de eerlijke wil tot vrede, vrijheid en waarheid vormen steeds de uitgangspunten van zijn analyses. Dr. Ganser en zijn constante werk staan zonder enige twijfel voor vrede, internationaal begrip, mindfulness en geweldloos samenleven in een leefbare, eerlijke, open en vriendelijke samenleving. In zijn lezingen benadrukt hij herhaaldelijk dat ieder mens tot de menselijke familie behoort. Hij verwerpt krachtig elke vorm van geweld, kleinering, onderdrukking, discriminatie, uitsluiting en racisme. Daarom wordt Dr. Daniele Ganser terecht een "vredesonderzoeker" genoemd. Er woedt een oorlog in het midden van Europa en de regeringen van de NAVO-landen eisen, met de brede steun van alle belangrijke media, unaniem de levering van zware wapens rechtstreeks aan het oorlogsgebied. Ook Rusland verhoogt de inzet van dag tot dag en heeft intussen zijn troepensterkte verdubbeld. Daarmee lopen beide partijen, de NAVO en Rusland, het risico deze oorlog te verlengen en te laten escaleren. Vredesactivisten die de onmiddellijke start van vredesonderhandelingen eisen worden belasterd. Dr. Ganser geeft veel lezingen in het Duitstalige deel van Europa (D-A-CH) en roept altijd op tot vrede. Zijn evenementen trekken duizenden mensen aan die ook voor vrede zijn en oorlog afwijzen. Zijn analyses gaan vaak veel dieper dan de berichten van de toonaangevende media en laten de geostrategische en historische context van het conflict zien. Daniele Ganser stelt altijd kritische vragen en spreekt zich elke keer duidelijk en openlijk uit tegen geweld, leugens, oorlog en terreur. Daarom proberen sommige groepen momenteel Dr. Ganser's publieke optredens te verbieden. Wij constateren met grote bezorgdheid dat openlijke kritiek op regeringsbesluiten in de toonaangevende media steeds zeldzamer wordt. De massamedia in NAVO-landen pleiten voor wapenleveranties aan de Oekraïne en accepteren zo een verlenging en escalatie van de oorlog. Afwijkende of vermanende stemmen worden in deze media nauwelijks gehoord. Het is vooral erg als mensen die kritiek hebben op de oorlogskoers van de regering worden belasterd. Dit is precies wat er momenteel gebeurt met Dr Daniele Ganser. Hij is een afwijkende en vermanende stem. Door laster, kwaadaardige smaad en valse beschuldigingen ageren de grote media en sommige politici tegen Ganser en stellen zij hem in een kwaad daglicht om zijn lezingen te verhinderen. Alle beschuldigingen, die er uiteindelijk alleen op gericht zijn Dr. Ganser in diskrediet te brengen, zijn meestal van elkaar overgeschreven, niet onderzocht en volkomen ongegrond. De media zouden eigenlijk civiliserende beschermbalken voor een democratische samenleving moeten zijn, die leugens en corruptie helpen ontmaskeren en het ongebreidelde streven naar macht effectief aan banden leggen. Dr Daniele Ganser heeft nu de hulp van de vredesbeweging meer dan ooit nodig! Steun ons om weer een positieve dialoog aan te gaan. Help ons ervoor te zorgen dat de eerlijke wil voor wereldvrede weer als het hoogste goed wordt beschouwd. Zich resoluut verzetten tegen elke vorm van oorlogszucht en niet dulden dat artikel 5 van de Duitse grondwet, dat de vrijheid van meningsuiting garandeert, met voeten wordt getreden. Kom op voor echte democratie en mensenrechten. Wij, de organisatoren van Dr. Daniele Ganser, ondernemen nu resolute juridische stappen tegen de politiek gemotiveerde optredens-verboden van de zaalexploitanten. Contracten kunnen niet zomaar willekeurig worden opgezegd wanneer een spreker zich in tijden van oorlog uitspreekt voor vrede. We zullen alle lezingen zoals aangekondigd laten plaatsvinden. Steun ons alstublieft om de vreedzame boodschap van Daniele Ganser te blijven verspreiden.

[einde van de vertaling]

EU Kerstmis 2022

rovanov — Tue, 27 Dec 2022 22:05:08 +0000

[aiovg_video id=61374]

Duitsland – staatsgreep of klucht?

FZ — Tue, 13 Dec 2022 09:56:40 +0000

Op 7 december 's ochtends om 6 uur, vond er in Duitsland een grootschalige razzia plaats, er werden 25 Reichsbürger((Reichsbürgerbewegung is een verzamelnaam voor een in organisatorisch en ideologisch opzicht zeer heterogene scene van meestal individuen, vaker deels sektarische kleine groepen, die het bestaan van de Bondsrepubliek Duitsland als legitieme en soevereine staat ontkennen en haar rechtsorde verwerpen.)) en andere dissidenten opgepakt. De Duitse media staan bol met berichtgeving over een vermeende staatsgreep, de overheid is één en al lof over het optreden van de ordehandhavers, er verschijnen diepgaande analysen over het ontstaan van de Reichsbürgers; maar er komen geen feiten op tafel. Ik heb hier een paar meningen bijeengebracht, die misschien licht kunnen werpen op de gebeurtenissen. Maar de bijgaande video zegt eigenlijk al alles.

[aiovg_video id=61327]

Dankzij het onverschrokken optreden van het SEK (Spezial Einsatz Kommando, vergelijkbaar met ME) werd het kopstuk van de terroristische Reichsbürger-organisatie op heterdaad betrapt en ingerekend.]

"Weer eens een geslaagde enscenering! Er zullen wel een half dozijn speciale uitzendingen aan geweid worden, en gedurende een paar weken zal dit nieuws de aandacht afleiden van de op komst zijnde ellende. Een stelletje senioren die bijna de regering omver heeft geworpen." "Als er één gebeurtenis is dat de naam "complotverhaal" verdient, dan is het dit wel. Alleen al het feit dat drieduizend politieagenten uit de meest uiteenlopende structuren, van het BKA tot de federale politie tot de rijksrecherche en speciale task forces, worden uitgestuurd om een zeer heterogene groep mensen te arresteren, vergezeld van tientallen journalisten, is merkwaardig. Want als deze groep zo gevaarlijk zou zijn als wordt gesuggereerd, dan zou het risico dat de samenzweerders van tevoren van de geplande operatie zouden weten, veel te groot zijn voor dit soort grootschalige acties."((Geciteerd uit een zeer goed artikel van Dagmar Henn: Graue Armee Fraktion oder: kann man Verräter verraten?. Dagmar Henn heeft voor de "samenzweerders" de prachtige benaming "Graue Armee Fraktion" verzonnen, een analogie op de Rote Armee Fraktion (RAF) ))

Reuss Putsch versus Röhm Putsch

De Duitse politiek vraagt zich af waarom iedereen steeds weer met nazi-vergelijkingen op de proppen komt. Het slechte nazi-Duitsland is nu toch immers afgelost door de veel betere en vooral groenere Bondsrepubliek? Maar de laatste rel - de staatsgreep van Heinrich, prins Reuss - doet mij wel erg denken aan verleden tijden, te weten aan de Röhm-Putsch. Wikipedia weet over deze Putsch te melden:

De term Röhm-Putsch verwijst naar de gebeurtenissen eind juni/begin juli 1934 waarbij de leiding van de nationaal-socialisten onder Adolf Hitler de leiders van de Sturmabteilung (kortweg SA), waaronder de stafchef Ernst Röhm, liet vermoorden. De nationaal-socialistische propaganda rechtvaardigde de moorden met de complottheorie dat een putsch door de SA onder Röhm op handen was. Vervolgens werd de term Röhm Putsch door Hitler en de nazi-propaganda niet alleen gebruikt voor de vermeende putsch, maar voor alle gebeurtenissen, inclusief de door Hitler bevolen moorden. In de nacht van 30 juni op 1 juli 1934 werden Ernst Röhm en andere functionarissen van de SA-leiding die op bevel van Hitler in Tegernsee waren ontboden, gearresteerd en vermoord - in sommige gevallen nog dezelfde nacht - door leden van de SS. Verdere moorden volgden in de volgende dagen. Er zijn gegevens over ongeveer 90 vermoorde personen, maar sommige onderzoekers nemen aan dat er tussen de 150 en 200 zijn vermoord. Naast SA-leden waren er andere personen die door de nationaal-socialistische leiding als vijandig werden beschouwd, waaronder bekende persoonlijkheden als Kurt von Schleicher, Hitlers voorganger als Rijkskanselier, en generaal-majoor Ferdinand von Bredow, de voormalige onderminister van het Rijk voor de strijdkrachten, alsmede Gregor Strasser als Reich Propaganda Director en Reich Organisation Director tot 1932 als gevolg van de Strasser-crisis. Daarnaast waren er ook slachtoffers door verwarring. De "golf van zuiveringen", die lange tijd was voorbereid, voornamelijk op instigatie van Hitler en Hermann Göring, werd uitgevoerd door SS-commando's met steun van de Gestapo en de Reichswehr. De moordactie was gebaseerd op interne nazi-ideologische verschillen en machtspolitieke spanningen tussen de SA en delen van de NSDAP, aan wiens kant Hitler stond. Na de moorden verloor de SA haar politieke betekenis, de SS werd zelfstandig en kreeg een belangrijke rol.

De zogenaamde putschisten worden in deze moderne tijd natuurlijk niet meer bruut vermoord, maar wel gecanceld. Ik vermoed dat ze opgesloten zullen blijven, totdat iedereen de affaire is vergeten, want de beklaagden veroordeeld te krijgen, zal niet meevallen. Wat hebben ze in feite misdaan? Te dromen over een andere regering? Dat doen we allemaal weleens, maar er zijn geen strafbare feiten gepleegd. Wat zijn nu de overeenkomsten tussen de Röhm-Putsch en de Reuss-Putsch?

De grootschaligheid van de actie (3000 man politie om 23 mensen op te pakken?)
De actie vond plaats om een veronderstelde staatsgreep te voorkomen.
De actie had ten doel het machtsmonopolie van de staat te versterken en tevens dissidenten uit te schakelen.
De actie moet tegenstanders ontmoedigen en intimideren.

[caption id="attachment_61279" align="alignright" width="326"] De voorbereidingen van de gevaarlijke staatsgreep waren al ver gevorderd! Opgepakt werden één prins en 22 bejaarden.[/caption] De actie kan als een afleidingsmanoeuvre beschouwd worden en dient als rechtvaardiging voor een nog harder optreden tegen andersdenkenden. Minister van Binnenlandse Zaken, Nancy Faeser betitelde de actie als de grootste antiterroristische operatie in onze geschiedenis. Als je ziet wat de actie opgeleverd heeft, namelijk meer dan 3000 man ingezet voor het denkbaar magere resultaat van de gevangenname van 23 verdachten en wat wapens, waaronder een zwaard en een kruisboog, dan dient de hele publiciteit en de hoeveelheid personeel in actie, alleen daartoe om de paar samenzweerders als een veel groter gevaar af te schilderen dan dat ze in feite vormden. Ervaringen in andere landen hebben getoond dat men voor een geslaagde staatsgreep tenminste de ondersteuning van een deel van het leger moet hebben. De Minister van Binnenlandse Zaken heeft dan ook onmiddellijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om voor ambtenaren de omkering van de bewijslast te in te voeren.((Voor meer informatie, zie b.v. de Anti-Spiegel, Innenministerin Faeser will ein Grundprinzip des Rechtsstaates abschaffen.)) Ambtenaren moeten voortaan bewijzen dat ze onschuldig zijn, de staat hoeft dus niet meer te bewijzen dat iemand schuldig is. In wezen hebben we bij het hele corona-gedoe al een omkering van de bewijslast gezien, de betrokkene moest bewijzen dat hij gezond was, kon hij dat niet dan was hij zijn rechten kwijt. Het is gebleken dat de media vantevoren al over de actie ingelicht waren en op de ochtend van 7 december hadden verschillende redacties al de passende artikelen klaar liggen.((Zie: Anti-Spiegel)) Men hoeft zich slechts voor de geest te halen dat duizenden mensen van een actie op de hoogte geweest moeten zijn, die erop gericht was een zeer gevaarlijke geheime samenzwering te voorkomen, om de absurditeit van het geval te onderkennen. Werkelijk gevaarlijke mensen hebben over het algemeen goede verbindingen en zouden vantevoren gewaarschuwd zijn. En denk je eens in dat er daadwerkelijk schotenwisselingen plaats gevonden hadden (de coupplegers werden immers als zeer gevaarlijk bestempeld), waarbij meerdere van de aanwezige "embedded" journalisten waren gedood.

[caption id="attachment_61278" align="alignright" width="350"] De 71-jarige hoofdverdachte in de "grootste antiterroristische operatie in onze geschiedenis" (Minister Faeser) zou hebben geprobeerd met een traplift te vluchten voor de ME. Een rolstoel stond klaar om gebruikt te worden als ontsnappingsvoertuig.
Dit meldde een stelletje goed geïnformeerde grijzaards[/caption] De journalist Boris Reitschuster heeft naar aanleiding van vermeende staatsgreep een heel scherp artikel geschreven, waarin hij vooral ook de rol van de media kritiseert. Er wordt bewust desinformatie bedreven, zoals bijvoorbeeld "ondersteunt door binnenlandse burgerwachten, door het leger, met behulp van moord en geweld, en alles bekroond door een bestorming van de Bondsdag, moest in Duitsland een nieuwe orde worden gevestigd. Het is angstaanjagend en beangstigend hoe ver deze plannen waren gevorderd." Een woordvoerder zei dat de plannen voor een gewapende aanval op de Bondsdag "brandgevaarlijk" waren. Met één vuurwapen, meerdere alarmpistolen, een paar duizend euro en prepper-, d.w.z. voedselvoorraden? Echt? Wat denken zulke politici en journalisten eigenlijk over de mensen in ons land? Eerlijk gezegd vind ik (B. Reitschuster) een dergelijke vorm van journalistiek gevaarlijker voor onze democratie dan een handvol verwarde mensen. Vooral omdat het nu de regel is en niet langer de uitzondering. En omdat het in de politiek hetzelfde is. Omdat alle partijen braaf opzitten en pootjes geven. En zelfs de AfD leiding onderwerpt zich gehoorzaam. Alice Weidel verklaarde bijvoorbeeld: "Wij hebben het volste vertrouwen in de betrokken autoriteiten". Is ze echt zo naïef en onnozel? Of is ze bang dat als ze haar mond voorbij praat, ze de volgende is die wordt opgesloten?

De openbare aanklager doet er in een persverklaring nog een schepje bovenop: "De leden van de groep volgen een conglomeraat van samenzweringsmythes bestaande uit verhalen van de zogenaamde Reichsbürger en de QAnon-ideologie. Zij zijn er vast van overtuigd dat Duitsland momenteel wordt geregeerd door leden van een zogenaamde "Deep State". Volgens de leden van de vereniging wordt de bevrijding beloofd door de op handen zijnde interventie van de "Alliantie", een technisch superieur geheim verbond van regeringen, inlichtingendiensten en militairen van verschillende staten, waaronder de Russische Federatie en de Verenigde Staten van Amerika. De vereniging is er vast van overtuigd dat leden van de "Alliantie" al in Duitsland zijn en dat hun aanval op de "Deep State" op handen is." "De strijd tegen de resterende instellingen en vertegenwoordigers van de staat alsmede de bescherming van de macht zullen worden overgenomen door de vereniging en een door haar opgericht netwerk van binnenlandse beveiligingsbedrijven in heel Duitsland. Deze gewelddadige uitschakeling van de democratische rechtsstaat, ook op het niveau van gemeenten, districten en gemeenschappen, moet worden uitgevoerd door leden van een "militaire arm". De vereniging is zich ervan bewust dat er ook doden zullen vallen. Zij aanvaardt dit scenario echter als een noodzakelijke tussenstap om de door haar nagestreefde "systeemverandering op alle niveaus" te verwezenlijken. Daartoe wordt door de vereniging een (militaire) overgangsregering gevormd, die volgens de ideeën van de verenigingsleden met de geallieerde overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog over de nieuwe staatsorde in Duitsland moet onderhandelen volgens het klassieke Reichsbürger-verhaal. Vanuit het oogpunt van de Vereniging is de centrale contactpersoon voor deze onderhandelingen momenteel uitsluitend de Russische Federatie. De beschuldigde Heinrich XIII P. R. heeft ook reeds contact opgenomen met vertegenwoordigers van de Russische Federatie in Duitsland. Volgens het onderzoek tot nu toe zijn er echter geen aanwijzingen dat de contactpersonen positief op zijn verzoek hebben gereageerd."

Volgens mij is de aanklacht mindestens zo warrig als de veronderstelde doelstellingen van de beschuldigde groepering. Dit voorspelt niet veel goeds voor Duitsland. De pseudo-putsch en de overtrokken reactie van de overheid zorgen in het buitenland voor heel veel spot. Natuurlijk heeft ook de onvolprezen Marija Zacharova((woordvoerster van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de RF)) het gebeuren becommentarieerd: "Ik kijk al een dag met ingehouden adem naar het echte drama dat zich in Duitsland ontvouwt. Onlangs werden daar 25 mensen gearresteerd die verdacht worden van het voorbereiden en ondersteunen van een staatsgreep. Woorden kunnen u niet vertellen hoezeer wij ons betrokken voelen bij de grondslagen van de constitutionele orde in de BRD, die bijna het slachtoffer werd van een putsch. Stel je voor: 25 historische re-enactors zouden de democratie in het centrum van Europa omver kunnen werpen! Maar de republiek heeft het overleefd. De "gevaarlijke terroristen" die zich "burgers van het Reich" noemen (inclusief, god zij geklaagd, een Prins Reuss) zijn overwonnen. Het was slechts een kwestie van tijd totdat... het is beangstigend om je dat voor te stellen. Noch de 200.000 man sterke Bundeswehr, noch de basis Rammstein met zijn 30.000 man sterke Amerikaanse ondersteuning, noch de inlichtingendiensten BND en BfV hadden de heropleving van de Pruisische monarchie en het Duitse Rijk nog kunnen voorkomen. Maar Berlijn hield stand tegen 25 revolutionairen. Goed gedaan, bravo. Een staande ovatie. De grondwettelijke orde is veilig. Maar toch één klein vraagje. Een kleintje. Toen Joschka Fischer de zogenaamde "vreedzame machtswisseling" in de Oranjerevolutie in 2005 steunde, toen Guido Westerwelle in 2013 op de Maidan Oekraïense oppositieleiders ontmoette, toen Frank-Walter Steinmeier in die maanden van Euromaidan "bemiddelingsgesprekken" voerde met putschisten en usurpators - was dat geen rechtstreekse steun aan de staatsgreep die de Duitse autoriteiten in eigen land zo snel en hardhandig onderdrukten? En we hebben het niet over een paradigmaverschuiving in de BRD - de machthebbers zijn dezelfde. Ja, ja, dezelfde Frank-Walter Steinmeier, die nu zo trots spreekt over "de Duitse liberale democratie die zichzelf heeft verdedigd", steunde de coupplegers op de Maidan. Tenzij hij, net als Merkel, is vervangen door een dubbelganger. Is de overname van de constitutionele autoriteiten, waaronder het parlement, de rechtbanken, de territoriale en nationale uitvoerende macht, door extreem-rechtse radicalen een poging tot staatsgreep of niet? Zo ja, waarom hebben ten minste drie Duitse ministers van Buitenlandse Zaken dit uitdrukkelijk en politiek gesteund toen het om de Oekraïne ging? Indien niet, over wat voor een raar soort staatsgreep hebben we het dan met betrekking tot deze "Reichsbürgers"? Dit is een duidelijke vraag die Berlijn zou moeten beantwoorden."

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.

Geniaal plan van de Rand Corporation

FZ — Thu, 15 Sep 2022 10:20:54 +0000

In de onafhankelijke media is er al sinds enkele dagen een nieuw strategisch plan van de Rand Corporation in omloop, dat je aan het denken zet en vragen opwerpt - tenminste dat zou het moeten doen. De Rand Corporation is een gezaghebbende Amerikaanse Think Tank, waarvan de prognoses op wonderbaarlijke wijze meestal uitkomen. Je zou haast zeggen dat Rand de beleidsplannen voor de VS schrijft. Het nieuwste plan is van 25 januari van dit jaar en is vooralsnog "Confidential", maar kennelijk uitgelekt. En zelfs als het document een Chinese, Russische etc. vervalsing zou blijken te zijn, dan is het nog steeds een treffende analyse van de huidige toestand van Duitsland, maar ook van de rest van Europa. ((Ik zal bij deze tekst geen commentaar afgeven, hoewel ik de neiging heb van alles te onderstrepen en overal uitroeptekens te zetten. In wezen zou Europa hierop moeten reageren en de VS een halt moeten toeroepen, maar dat zal helaas niet gebeuren. Maar misschien worden toch enkele beleidsmakers wakker en ondernemen een poging zich ietsjes onafhankelijker op te stellen. De Anti-Spiegel besteedt eveneens aandacht aan dit document en licht het wat uitgebreider toe dan ik. Scans van het originele document zijn o.a. te vinden bij Vanessa Beeley. Een hele goede video waarin de tekst besproken wordt is te vinden bij: CONFIDENTIAL Rand Report EXPOSED! 'Weakening Germany & Strengthening The U.S.')) Het volgende bericht kunnen wij niet op echtheid controleren. Interessant is wel dat de Rand Corporation het nodig acht om dit bericht als fake te benoemen. Nog interessanter is dat dit bericht overeenstemt met dat waarop we al jaren wijzen: De geo-politieke doelstelling van Amerika is het om een wig tussen Rusland en Europa (Duitsland) te slaan. ((Bijvoorbeeld hier)).

Weakening Germany, strengthening the U.S.

[caption id="attachment_60752" align="alignright" width="334"] Bidon tijdens een toesprak over democratie, die als satanisch omschreven wordt[/caption] De huidige toestand van de Amerikaanse economie wijst er op dat zij niet kan functioneren zonder externe financiële en materiële steun. Het kwantitatieve versoepelingsbeleid waartoe de FED in de afgelopen jaren regelmatig zijn toevlucht heeft genomen, alsook de ongecontroleerde uitgifte van contanten tijdens de Covid lockdowns van 2020 en 2021, hebben geleid tot een sterke toename van de buitenlandse schuld en een stijging van het aanbod van dollars. De verdere verslechtering van de economie zal hoogstwaarschijnlijk leiden tot een verlies van de positie van de Democratische Partij in het Congres en de Senaat bij de komende verkiezingen in november 2022. Impeachmentprocedures tegen de president kunnen in deze omstandigheden niet worden uitgesloten en moeten tot elke prijs worden vermeden. Er moeten dringend middelen naar de nationale economie stromen, vooral naar het bankensysteem. Alleen Europese landen die aan EU- en NAVO-verplichtingen gebonden zijn, zullen die kunnen leveren zonder grote militaire en politieke kosten voor ons. Het belangrijkste obstakel hiervoor is de groeiende onafhankelijkheid van Duitsland. Hoewel het nog steeds een land met beperkte soevereiniteit is, is het al tientallen jaren bezig deze beperkingen op te heffen en een volledig onafhankelijke staat te worden. Deze beweging is langzaam en voorzichtig, maar gestaag. Extrapolatie laat zien dat het uiteindelijke doel wellicht pas over enkele decennia wordt bereikt. Als de sociale en economische problemen in de Verenigde Staten echter escaleren, zou het tempo aanzienlijk kunnen toenemen. Een andere factor die bijdraagt tot de economische onafhankelijkheid van Duitsland is Brexit. Nu het VK de EU-structuren heeft verlaten, hebben wij een belangrijke kans verloren om de onderhandelingen over intergouvernementele besluiten te beïnvloeden. Het is de angst voor onze negatieve reactie die het relatief trage tempo van deze veranderingen bepaalt. Als we op een dag Europa verlaten, is er een goede kans dat Duitsland en Frankrijk een volledige politieke consensus bereiken. Dan zouden Italië en andere landen van het oude Europa - met name de voormalige EGKS-leden((Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal, een voorloper van de Europese Unie)) - onder bepaalde voorwaarden kunnen toetreden. Groot-Brittannië, dat momenteel geen lid is van de Europese Unie, zal de druk van het Frans-Duitse duo niet alleen kunnen weerstaan. Als dit scenario zich voordoet, wordt Europa niet alleen een economische maar ook een politieke concurrent van de Verenigde Staten. Bovendien, als de VS enige tijd door binnenlandse problemen wordt geteisterd, zal het oude Europa de invloed van de Amerikaans georiënteerde Oosteuropese landen beter kunnen weerstaan.

Zwakke punten in de Duitse en EU-economie

Een toename van de stroom van financiële middelen van Europa naar de VS kan worden verwacht als Duitsland in een gecontroleerde economische crisis terechtkomt. Het tempo van de economische ontwikkeling in de EU hangt bijna zonder alternatief af van de toestand van de Duitse economie. Het is Duitsland dat de zwaarste uitgaven voor de armere EU-leden draagt. Het huidige Duitse economische model berust op twee pijlers. Dit zijn onbeperkte toegang tot goedkope Russische energiebronnen en tot goedkope Franse elektriciteit, dankzij de exploitatie van kerncentrales. Het belang van de eerste factor is veel groter. Een onderbreking van de Russische bevoorrading zou wel eens een systeemcrisis kunnen veroorzaken die verwoestend zou zijn voor de Duitse economie en indirect voor de hele Europese Unie. Ook de Franse energiesector zou binnenkort in grote problemen kunnen komen. De te verwachten stopzetting van de door Rusland gecontroleerde splijtstofleveringen, gecombineerd met de onstabiele situatie in de Sahel, zou de Franse energiesector kritisch afhankelijk maken van Australische en Canadese brandstof. In het kader van de oprichting van AUCUS ontstaan nieuwe mogelijkheden om druk uit te oefenen. Deze kwestie valt echter buiten het bestek van dit verslag.

Een gecontroleerde crisis

Door de beperkingen van de coalitie heeft de Duitse leiding de situatie in het land niet volledig onder controle. Dankzij onze nauwkeurige acties was het mogelijk de ingebruikname van de Nord Stream 2 pijpleiding te voorkomen, ondanks het verzet van lobbyisten uit de staal- en chemische industrie. De dramatische verslechtering van de levensstandaard zou de Duitse leiders er echter toe kunnen brengen hun beleid te herzien en terug te keren naar het idee van Europese soevereiniteit en strategische autonomie. De enige haalbare manier om de afwijzing van Russische energieleveranties door Duitsland te garanderen, is door beide partijen bij het militaire conflict in Oekraïne te betrekken. Onze voortdurende acties in dat land zullen onvermijdelijk leiden tot een Russische militaire reactie. Natuurlijk zullen de Russen de massale druk van het Oekraïense leger op de niet-erkende Donbass-republieken niet onbeantwoord kunnen laten. Dit zou het mogelijk maken Rusland tot agressor te verklaren en het hele pakket eerder voorbereide sancties tegen het land toe te passen. Poetin van zijn kant zou kunnen besluiten beperkte tegensancties op te leggen - vooral tegen Russische energieleveringen aan Europa. De schade voor de EU-landen zal dus min of meer vergelijkbaar zijn met die voor de Russen, en in sommige landen - met name Duitsland - zelfs groter. Voorwaarde voor Duitsland om in deze val te lopen is de leidende rol van de groene partijen en ideologie in Europa. De Duitse Groenen zijn een sterk dogmatische, zo niet ijverige, beweging, wat het vrij gemakkelijk maakt hen economische argumenten te laten negeren. In dit opzicht overtreffen de Duitse Groenen hun tegenhangers in de rest van Europa. De persoonlijke kwaliteiten en het gebrek aan professionalisme van hun leiders - Annalena Baerbock en Robert Habeck in het bijzonder - doen vermoeden dat het voor hen vrijwel onmogelijk is hun eigen fouten tijdig toe te geven. Het zal dus voldoende zijn om het mediabeeld van Poetins agressieve oorlog snel te vormen om de Groenen te veranderen in fervente en harde voorstanders van sancties, in een "oorlogspartij". Op die manier kan de sanctieregeling zonder belemmeringen worden ingevoerd. Het gebrek aan professionalisme van de huidige leiders zal in de toekomst geen enkele terugslag toestaan, zelfs als de negatieve effecten van het gekozen beleid duidelijk worden. De partners in de Duitse regeringscoalitie zullen gewoon hun bondgenoten moeten volgen - tenminste totdat de last van de economische problemen groter is dan de angst om een regeringscrisis uit te lokken. Maar zelfs als de SPD en de FDP bereid zijn het op te nemen tegen de Groenen, zal het vermogen van de volgende regering om de betrekkingen met Rusland snel genoeg te normaliseren merkbaar beperkt zijn. De betrokkenheid van Duitsland bij grootschalige bewapening van het Oekraïense leger zal onvermijdelijk een sterk gevoel van wantrouwen in Rusland teweegbrengen, waardoor het onderhandelingsproces nogal lang zal duren. Als de oorlogsmisdaden en de Russische agressie tegen Oekraïne worden bevestigd, zal de Duitse politieke leiding niet in staat zijn het veto van haar EU-partners tegen hulp aan Oekraïne en verscherpte sanctiepakketten te overwinnen. Dit zal zorgen voor een voldoende lange kloof in de samenwerking tussen Duitsland en Rusland waardoor grote Duitse economische ondernemingen niet meer concurrerend zullen zijn.

Verwachte gevolgen

Een vermindering van de Russische energieleveringen - idealiter een volledige stopzetting ervan - zou catastrofale gevolgen hebben voor de Duitse industrie. De noodzaak om in de winter aanzienlijke hoeveelheden Russisch gas om te leiden voor de verwarming van particuliere huishoudens en openbare voorzieningen zal de tekorten nog verergeren. Stilstand van industriële ondernemingen zal leiden tot tekorten aan onderdelen en reserveonderdelen voor de productie, tot het instorten van logistieke ketens en uiteindelijk tot een domino-effect. In de grootste bedrijven in de chemische, metaalverwerkende en machinebouwindustrie is een volledige stillegging waarschijnlijk, aangezien zij vrijwel geen reservecapaciteit hebben om het energieverbruik te verminderen. Dit zou kunnen leiden tot de sluiting van bedrijven met een continueproces, wat hun ondergang zou betekenen. De cumulatieve verliezen voor de Duitse economie kunnen slechts bij benadering worden geschat. Zelfs als de beperking van de Russische energieleveringen beperkt blijft tot 2022, zullen de gevolgen nog verschillende jaren duren en kunnen de totale verliezen oplopen tot 200 à 300 miljard euro. Dit zal niet alleen een verwoestende slag toebrengen aan de Duitse economie, maar de hele EU-economie zal onvermijdelijk instorten. We hebben het niet over een afname van de economische groei, maar over een langdurige recessie en een daling van het BBP in de materiële productie alleen al van drie tot vier procent per jaar in de komende vijf tot zes jaar. Een dergelijke daling zal onvermijdelijk leiden tot paniek op de financiële markten en mogelijk tot een ineenstorting ervan. De euro zal onvermijdelijk en hoogstwaarschijnlijk onherroepelijk onder de dollar zakken. Een sterke daling van de euro zal bijgevolg leiden tot de wereldwijde verkoop ervan. Het zal een giftige valuta worden en alle landen van de wereld zullen het aandeel ervan in hun deviezenreserves snel verminderen. Dit gat zal voornamelijk worden opgevuld met dollars en yuan. Een ander onvermijdelijk gevolg van een langdurige economische recessie is een scherpe daling van de levensstandaard en een stijgende werkloosheid (alleen al in Duitsland tot 200.000 à 400.000), met als gevolg een uittocht van geschoolde werknemers en goed opgeleide jongeren. Er zijn letterlijk geen andere bestemmingen voor dergelijke migratie dan de Verenigde Staten. Uit andere EU-landen kan een iets kleinere, maar ook niet onbelangrijke stroom migranten worden verwacht. Het onderzochte scenario zal dus zowel indirect als direct bijdragen tot de versterking van de nationale begrotingssituatie. Op korte termijn zal het de trend van de dreigende economische recessie keren en bovendien de Amerikaanse samenleving consolideren door haar af te leiden van onmiddellijke economische zorgen. Dit zal op zijn beurt het electorale risico verminderen. Op middellange termijn (4-5 jaar) zouden de cumulatieve voordelen van de kapitaalvlucht, de herschikking van de logistieke stromen en de verminderde concurrentie in sleutelsectoren kunnen oplopen tot zeven à negen biljoen dollar. Helaas zal China op middellange termijn waarschijnlijk ook van dit evoluerende scenario profiteren. Tegelijkertijd stelt de sterke politieke afhankelijkheid van Europa van de VS ons in staat eventuele toenaderingspogingen van afzonderlijke Europese staten tot China effectief te neutraliseren.

Oekraïne, enkele kanttekeningen

rovanov — Thu, 23 Jun 2022 15:16:22 +0000

Alhoewel onderstaand bericht een herhaling is van onze nieuwsbrief van maart jl., heeft de importantie om de inhoud te verspreiden alleen maar toegenomen. De westerse leiders zijn raadloos en vormen hierdoor een reëel gevaar die een escalatie van de oorlogshandelingen in Oekraïne bevordert. Een eventuele escalatie vindt in Europa plaats, ver weg van Washington. Een escalatie zou zelfs voor Amerika zo slecht nog niet zijn: Europa in as en Rusland zwaar beschadigd. Het verlies van Amerika's hegemonie zou (voor korte duur) enigszins geremd kunnen worden.

Beste medemensen!

Het verhaal over de oorlog in Oekraïne zit wel iets anders in elkaar dan het simplistische beeld wat de media ons voorschotelen over de kwaadaardige Russische beer. Ik ben verbaasd. Nee, diep gechoqueerd. Niet door de invasie van Rusland in Oekraïne, maar over het gemak waarmee hele volksstammen hun hoofd soepel van links naar rechts bewegen wanneer er aan het media-meng-paneel een knopje van links naar rechts wordt gedraaid. De volledig gelijkgeschakelde media, werpt na twee jaar oefenen haar vruchten af. Corona is out Oekraïne is in. Angst voor Corona is ingewisseld voor angst voor de Russen.

Social Media

Ook de (on)sociale media platformen hebben de censuur na twee jaar training aardig onder de knie. Kritische uitlatingen over de gang van zaken rond Oekraïne worden door algoritmen direct verwijderd. Haat zaaien en het oproepen tot geweld was altijd officieel verboden op deze kanalen. Behalve oproepen tot moord op Poetin of voor algemene Russenjacht.

Herinnering aan donkere tijden in de geschiedenis

De door de media opgeklopte vurigheid waarmee de emoties rond Oekraïne in Europa letterlijk overlopen, is ronduit verontrustend te noemen. De gestuurde, opgezweepte emoties lopen over en vinden een gerichte “uitlaat” in Russenhaat. In Nederlandse concertzalen wordt het concert geopend met het Oekraïense volkslied. Mensen met Russische achtergrond moeten zich openlijk distantiëren van Poetin anders verliezen zij hun baan. Op winkeldeuren verschijnen de eerste bordjes: Russen niet welkom. De ongevaccineerden zijn naadloos vervangen voor Russen. Deze ontwikkeling herinnert aan donkere tijden in onze Europese geschiedenis. Hoort dit bij het nieuwe normaal? Hiermee wordt voor de tweede achtereenvolgende keer naadloos een thema gecreëerd waarbij een vrije gedachtewisseling een lastig project wordt.

Leed in Oekraïne

Het staat buiten kijf dat de bewoners van Oekraïne een ellendige tijd beleven, dat er veel onschuldige slachtoffers zijn en er groot leed heerst. Natuurlijk moet hier, waar mogelijk, hulp geboden worden. Natuurlijk kan je hier ook emotioneel door getroffen zijn en kan je medemenselijkheid tonen voor de Oekraïners. Laten we vooral ook onze selectieve waarneming proberen te overwinnen en ons medeleven ook de inwoners in Donbass toekomen. De inwoners van Donetsk en Luhansk worden al 8 jaren lang door volksmilities, met ondersteuning van het Oekraïense leger, bestookt, gebombardeerd en willekeurig vermoord. De massaal gecreëerde verontwaardiging over Rusland is op z’n zachts gezegd misplaatst, onheilspellend dubbelzinnig en nep. Het verhaal over de oorlog in Oekraïne zit wel iets anders in elkaar dan het simplistische beeld van de kwaadaardige Russische beer die een groot gevaar voor Europa vormt.

Verontwaardiging

Waar was de grote verontwaardiging over de voortdurende genocide in Jemen, de verwoestingen in Libië en Syrië of de rampzalige bezettingen van Irak en Afghanistan? Waar was de grote verontwaardiging toen de NAVO (incl. Nederland) het voormalige Joegoslavië illegaal verwoeste en uit elkaar gebombardeerd heeft? Blijkbaar hebben we een zeer selectief empathisch vermogen.

Niet Rusland maar Amerika vormt het gevaar

Hulp aan Oekraïne in de vorm van wapenleveranties is geen hulp. Zij verleidt de Oekraïners te vechten, wat gelijk staat aan zelfmoord, omdat wapenleveranties tot nog meer bloedvergieten en slachtoffers zullen leiden. Rusland gaat deze oorlog winnen, met of zonder wapenleveranties. Dat weet Amerika en dat weten ook onze Europese dienders. En ja, er bestaat inderdaad de mogelijkheid dat de oorlogshandelingen volledig escaleren. Of dit gebeurt is minder afhankelijk van Rusland maar meer óf, en zo ja welke stappen Amerika neemt. Het imperium USA brokkelt af. China heeft grote economische en financiële belangen in- en met de VS, toch sympathiseert zij (voorzichtig) met Rusland. Ook India heeft dik genoeg van de alom aanwezige arrogante VS. Een kat in het nauw (VS) maakt rare sprongen.

Amerika’s imperium

Vanuit de zelfverzekerde arrogantie nemen “de Amerikanen” geen blad voor hun mond met betrekking tot hun belangen in de wereld of de spelletjes die ze in het verleden gespeeld hebben. Zo ook het volgende citaat van George Friedman van de The Chicago Council on Global Affairs:

...Het primaire interesse van de Verenigde Staten was in de laatste eeuw, dus in de Eerste, Tweede en ook in de Koude oorlog, de relatie tussen Duitsland en Rusland. Want verenigt zouden deze beiden de enige macht zijn, die ons zou kunnen bedreigen en daarom is te waarborgen, dat dit niet gebeurt….

Bovenstaande uitspraak kan je rustig nog eens een tweede keer lezen... Wellicht komen dan vele gebeurtenissen in de wereld en met name in Europa in een volledig ander daglicht te staan. Een wig tussen Rusland en Duitsland (Europa) te slaan is het primaire interesse van de VS. Met de Oekraïne crisis is deze wig tussen Rusland en Europa voor de komende 20 jaar gewaarborgd.

Enkele USA data:

Van de 248 militaire conflicten die na de Tweede Wereldoorlog plaatsvonden, werden er 201 door de VS geïnitieerd.
De VS geven ca. 40% van de totale, wereldwijde militaire uitgaven uit. (Rusland 3,1%)
Barack Obama bombardeerde in 2016 in 1 jaar tijd 7 landen: Libië, Syrië, Jemen, Somalië, Pakistan, Afghanistan en Irak. Obama noch de VS werden hiervoor ter verantwoording geroepen. Obama ontving de Nobelprijs voor de vrede. Waar was toen de grote verontwaardiging?
De VS hebben 11 vliegdekschepen. China 2, Rusland 1
De VS onderhoudt meer dan 750 militaire basissen in het buitenland. (Rusland ca. 20)

In het tijdschrift Foreign Affairs werd in 1990 onder de titel “The Transformation of Western-Europe” het volgende kaartje gepubliceerd.(zie rechts) Het geeft de wenselijke Oost – West grens aan, wenselijk vanuit Amerikaans perspectief natuurlijk.

Inspanningen van Rusland voor vriendschap

Na de val van de Berlijnse muur (1989) en kort daarop het uiteenvallen van de Sovjet Unie leefde in Europa en Rusland de euforische hoop dat deze gebeurtenis een duurzame vrede, ja zelfs een vriendschap tussen Rusland en de Europese landen tot gevolg zou kunnen hebben. Vandaag beseffen zich weinigen nog dat vooral Rusland hiervoor een grote bijdrage leverde. Rusland trok zich vrijwillig (het was vredestijd) terug uit Oost-Duitsland om een hereniging van Duitsland mogelijk te maken. Ook Rusland droomde openlijk van een vriendschappelijke relatie met West-Europa. De perestrojka (hervorming) en glasnost (openheid) werden in het leven geroepen door de toenmalige leider van de Sovjet-Unie Michail Gorbatsjov. Gorbatsjov sprak over het Huis van Europa. Ook Poetin heeft lang vanuit deze impuls geacteerd en hield indrukwekkende toespraken op verschillende plaatsen in Europa. Steeds weer pleitte hij voor het Huis van Europa, gedreven uit wederzijds respect voor een duurzame en vriendschappelijke samenwerking. Dat Amerika deze ontwikkeling absoluut niet beviel is, gezien het voorafgaande, duidelijk. Immers, Amerika had angst voor een toenadering van Europa tot Rusland. Sindsdien beëindigde Amerika enkele zeer belangrijke vredesverdragen, die de bewapening van beide grootmachten regelden, waaronder het ABM-verdrag en het INF-verdrag. Vergeefs heeft Poetin de afgelopen jaren geprobeerd om nieuwe overeenkomsten te treffen. Hierop werd niet of afwijzend door de VS gereageerd. Met een engelen geduld en een uiterst lovenswaardige terughoudendheid heeft Rusland in de afgelopen 8 jaar de westerse (militaire) provocaties, waaronder regelmatige schending van het luchtruim en intensieve NAVO “oefeningen” (ook gesimuleerde atoombom aanvallen) direct langs de Russische grenzen, laten gebeuren. Bovendien, en belangrijk om altijd weer te beseffen, is dat Rusland groot interesse heeft in een bloeiend Europa. Wie anders zal zo dichtbij huis de immense hoeveelheden gas en olie kopen? Zo moeilijk is dat niet te begrijpen. Uit dit zicht moet men ook naar de hele “ophef” over Nord Stream kijken. Zowel Europa als Rusland hebben groot voordeel bij deze pijpleidingen en is een gezond win – win project. Dat is niet in het interesse van Amerika. Sterker nog: Amerika had (tot voor kort) de controle over Oekraïne en beheerste daardoor ook de gasleidingen die door de Oekraïne van Rusland naar Europa lopen. Rusland kan niets beginnen met een vernietigde infrastructuur in Europa. Rusland vormt geen enkel gevaar voor Europa.

Bedreigingen voor Rusland

Het is voor veruit de meesten mensen in West-Europa moeilijk voorstelbaar dat Rusland niet agressief zou kunnen zijn. De media hebben hier dan ook ruim 70 jaar hard aan gewerkt. Wanneer men echter een andere optiek zou toelaten, zou men kunnen zien dat het juist Rusland is die, meestal gedwongen, reageert op bedreigingen vanuit het Westen. Zo was bijvoorbeeld ook al de oprichting van het zgn. Warschaupact in 1955, een antwoord op de dreigende NAVO die 6 jaar daarvoor in 1949 werd opgericht. (Opgezweept door een zeer agressieve Russenjacht in Amerika).
De hereniging van Oost- en West-Duitsland werd mogelijk gemaakt doordat Rusland vrijwillig zijn troepen uit de DDR terug trok. Er werd geen schot gelost en honderden pantsers rolden naar huis. Daarvoor beloofden de Europese en Amerikaanse bewindslieden dat het NAVO gebied zich “...geen centimeter…” in oostelijke richting zou verplaatsen. Inmiddels is het NAVO gebied ruim 1000 km naar het oosten verlegd en nog enkel gescheiden door Oekraïne.
Rusland verklaarde sinds 2007 al dat de rode lijn voor de oprukkende NAVO Oekraine is. Sindsdien probeert Rusland hierover in gesprek te komen met Europa en de de USA. Vergeefs. Het argument dat Oekraïne hierover zelf moet kunnen beslissen is een rookgordijn wat vooral de stemming van de Europese burgers (incl. Oekraïners) moet beïnvloeden. Hoe zou Amerika reageren wanneer Mexico of Cuba in een vriendschappelijke verhouding met Rusland, Russisch nucleair wapenmateriaal zouden installeren? Deze situatie hadden we al eens tijdens de Cuba crisis in 1962. (Overigens onstond ook deze crisis door de Russische reactie nadat de VS eerst kernkoppen in Italië en Turkije geplaatst hadden)
In 2014 speelde Victoria Nuland op de achtergrond een prominente rol bij de gebeurtenissen in Oekraïne tijdens de regering Obama. Openlijk praalde zij dat de regime-change in Oekraïne slechts 5 miljard USD had gekost en dat nu Amerika niets meer in de weg stond om de Russische Zwarte vloot in te nemen. Beroemd en pijnlijk tegelijkertijd werd een gelekt telefoongesprek met de toenmalige Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne waarin zij de opmerking maakte “...fuck the EU!” (over vrienden gesproken).
De Oekraïense president Zelensky, van beroep acteur, heeft al laten weten dat hij ook zonder hulp uit het westen, opzoek gaat naar de atoombom. Het moge duidelijk zijn dat Zelensky gesouffleerd wordt vanuit de USA en dat dit soort uitspraken, hoe infantiel dan ook, nooit zomaar gedaan worden. Ook hierbij lijkt het erop dat de VS een escalatie in Oekraïne wilde.
Er worden steeds meer gegevens bekend dat de USA meerdere laboratoria in Oekraïne onderhield. In deze laboratoria werd naar biologische wapens onderzoek gedaan. Volgens het Handvest van de Verenigde Naties verboden.
Wat weinigen weten is dat Oekraïne sinds de Tweede Wereldoorlog een tamelijk nazi nest is. Het fascistisch gedachtegoed is wijdverbreid. De ideologie van het ‘Dritte Reich’ leeft zonder onderbreking onder grote delen van de bevolking en ook binnen de politiek. Volksmilities terroriseren al decennia lang grote delen van Oekraïne en deze milities worden door de Oekraïense overheid en natuurlijk ook de CIA gebruikt. We gaan daar op deze plek niet verder op in, maar de bijgevoegde documentaire "Ukraine On Fire" van Oliver Stone, geeft hierover veel opheldering.
Oekraïne is een van de meest instabiele landen ter wereld. Er heerst een onvoorstelbare corruptie, die hoofdzakelijk gekoppeld is aan “willekeurige” incidenten. Hierdoor is dit niet goed vergelijkbaar met de corruptie in bijvoorbeeld Rusland. Deze heeft op haar manier “systeem” waardoor “bekende” structuren de regel zijn. (Eigenlijk vergelijkbaar met de VS dus). Het is een schrikbarende voorstelling wanneer dit land over de A-bom of over biologische wapens zou beschikken.

[aiovg_video id=60166]

Het volkerenrecht en de Russische invasie

Het Handvest van de Verenigde Naties regelt het recht tussen staten onderling. Dit handvest is door 194 landen ondergetekend. Dit handvest verbiedt oorlogshandelingen op vreemd grondgebied. Landen respecteren elkaars soevereiniteit en staatsgrenzen en mengen zich niet in de binnenlandse politiek. Uitzonderingen op het verbod om een oorlog te beginnen, landen binnen te vallen of te bombarderen: 1- De Verenigde Naties geven een mandaat hiertoe. 2- Oorlogshandelingen uit noodzakelijke zelfverdediging. Nu is het voor Amerika heel lastig om plausibel te maken dat Joegoslavië, Libië, Syrië, Jemen, Somalië, Pakistan, Afghanistan of Irak uit zelfverdediging gebombardeerd moesten worden. En in ieder geval was er geen VN-mandaat. Volgens het Handvest van de VN waren het dus allemaal illegale oorlogshandelingen en zouden de opdrachtgevers hiervan voor het Internationale gerechtshof in Den Haag moeten worden gebracht. (Overigens: Amerika erkent de autoriteit van dit hof niet aan wanneer het Amerikaanse staatsburgers betreft.) Anders ligt het bij de invasie van Rusland in Oekraïne. De al jaren gaande zijnde ontwikkelingen vormen aantoonbaar een reële en grote bedreiging voor Rusland. Een oorlog uit zelfverdediging zou tenminste een gedachte kunnen zijn.

De opgave van & voor Europa

Na de aanslagen van 11 september 2001, toen de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush 'The War on Terror' lanceerde, deed deze een opmerkelijk kinderlijke en simplistische uitspraak: “Wie niet voor ons is, is tegen ons.” Deze kleuter-achtige zienswijze op de wereld was bedoeld als niet mis te verstane waarschuwing aan alle regeringsleiders in de wereld. Deze, met Nederland voorop, volgen dan ook 1:1 kritiekloos de “aanwijzingen” uit de VS. Er is echter nog een lastiger element waardoor wij ons laten dwingen om voor of tegen (Amerika) te zijn. Op verschillende plekken op Wakkermens wijzen we er op dat Europa sinds WO2 door de VS bezet is en dat we geleerd hebben dat de VS Europa bevrijd heeft. (De werkelijke overwinning van Hitler-Duitsland vond overigens door de Russen, aan het Oostfront plaats. Amerika stapte pas in de oorlog toen Europa grotendeels in as lag.) De overwinnaar schrijft de geschiedenis, zijn wij daarom Amerika voor eeuwig dankbaarheid verschuldigd? Waarom bevrijden we ons niet uit de tang tussen Oost & West? Omdat wij binnen Europa nog in oude voorstellingen gevangen zijn. Het tweedelige denken. Het ja – nee, links – rechts, voor – tegen, Oost – West. Het tegenoverstellen van partijen en belangen, en de onkunde zich werkelijk uiteen te zetten met de belangen van de ander, drijft Europa en haar burgers in de confrontatie. Iedereen voelt zich bedreigt, wil geen stap terug nemen en moet zich tegenoverstellen. Uiteindelijk zal dit denken uitmonden in een oorlog van allen tegen allen. Als Europa hebben we het potentiaal in ons, en dit niet alleen geografisch gezien, om de hand uit te strekken naar de vermeende “tegenstander”. Een werkelijk zinvolle handreiking waarmee we weloverwogen oplossingen ontwikkelen om in een vredig bloeiend Europa te kunnen leven. Dat we werkelijk nieuwe ideeën een kans geven van waaruit een vruchtbare toekomst visie kan ontstaan. Een Huis van Europa waar economische belangen en culturele verscheidenheid uit respect voor de ander een plek hebben. In de wetenschap dat het welzijn van mensen altijd in afhankelijkheid verkeert met “de ander”. We moeten ons bevrijden uit het tweeledige denken van Oost en West. We moeten ons een eigen, ook cultureel, zelfstandige plaats toedelen van waaruit Europa via bemiddeling de verbindende schakel tussen Oost en West kan worden.

Dit proces begint in ons eigen denken.

NB Ik keur op geen enkele wijze het geweld wat Rusland pleegt goed. Ik ondervind wel veel begrip voor het handelen van Rusland. In de laatste tien jaar heeft Rusland op allerlei manieren haar bereidheid getoond om in gesprek te komen. Bijna gebedeld bij de internationale gemeenschap om ook naar hun belangen te willen kijken. Wat blijft de in het nauw gedreven Russen over wanneer het gesprek categorisch en minachtend afgewezen wordt? Blijf gezond zelfstandig denken! Hartelijke groet, Rovanov

Documentaire: Ukraine on Fire

Indrukwekkende documentaire! Deze documentaire uit 2016 werd gemaakt door Oliver Stone. De aangereikte en uitgebreide historische achtergrond biedt de mogelijkheid om tot een beter inzicht te komen over de actuele ontwikkelingen. (Nederlandse ondertitels)

[aiovg_video id=59983]

Hoe verder met Oekraïne?

Nikolaj Platoschkin, voormalig Russische diplomaat, zat door huisarrest in Rusland vast. Een oppositionele politicus en geen Poetin vriend. Hij heeft veel kennis over- en inzicht in het internationale gebeuren. Hier doet hij zijn verhaal. Hij beschrijft de historische en culturele verbinding tussen Rusland en grote delen van Oekraïne. Hij schetst mogelijke oplossingen voor het geo-politische conflict. (Nederlandse ondertitels)

[aiovg_video id=60014]

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

rovanov — Wed, 04 May 2022 20:07:35 +0000

Verschenen op Frontnieuws

De voormalige Duitse toppoliticus Oskar Lafontaine legt in een onlangs verschenen artikel uit dat een door onderhandelingen tot stand gekomen vrede met Moskou – tegen de weerstand van de VS in – steeds dringender wordt. Anders neemt het gevaar van een nucleaire oorlog toe.

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

De oorlog in Oekraïne gaat eigenlijk over een confrontatie tussen de VS en Rusland. In zijn boek “The Only World Power”, dat in 1997 verscheen, prijst de voormalige veiligheidsadviseur van de Amerikaanse president Jimmy Carter, Zbigniew Brzezinski, het ongekende militaire apparaat van de VS aan als het enige met een mondiale actieradius. Natuurlijk zijn Rusland en China het niet eens met de Amerikaanse hegemonie. Daarom moeten de VS alles in het werk stellen om te voorkomen dat er een Euraziatische uitdager komt die het Euraziatische continent onder zijn heerschappij zou kunnen brengen. Oekraïne is de geopolitieke spil in het nastreven van dit doel. Zonder Oekraïne is Rusland niet langer een Euraziatisch rijk. Als Moskou echter de controle over Oekraïne zou heroveren, met zijn aanzienlijke minerale rijkdommen en toegang tot de Zwarte Zee, zou Rusland automatisch de middelen krijgen om een machtig rijk te worden dat Europa en Azië omspant. Als men aan deze overwegingen de kernverklaring toevoegt van een lezing die het hoofd van Stratfor, George Friedman, op 3 februari 2015 in Chicago gaf, volgens welke het hoofddoel van het beleid van de VS al decennia lang is, ervoor te zorgen dat er geen samenwerking komt tussen Rusland en Duitsland, dan weet men wat het doel was van de oostwaartse expansie van de Navo.

Miljarden voor een marionet

Men begrijpt ook waarom de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, Victoria Nuland, jaren geleden vrijuit toegaf dat de VS vijf miljard dollar hadden uitgegeven om in Kiev een marionettenregering te installeren die hun goed uitkwam. Dan wordt duidelijk waarom Washington al jaren alles in het werk stelt om de aanvoer van kolen, olie en gas uit Rusland naar Europa te verhinderen. In deze context is het ook meer dan aannemelijk wanneer de bekende Amerikaanse econoom Jeffrey Sachs waarschuwt dat de Amerikaanse strategie neerkomt op een lange oorlog in Oekraïne met duizenden doden. Hij raadt Europa aan zijn eigen weg te gaan en te praten over een neutraal Oekraïne met autonomie voor de Donbass als onderhandelde oplossing. Het is verbazingwekkend in hoeverre politici en journalisten in Europa, vooral in Duitsland, deze geostrategische verbanden niet onderkennen en blindelings de brandgevaarlijke VS-strategie volgen om de oorlog in Oekraïne verder aan te wakkeren. Het is gevaarlijk omdat de VS blijkbaar niet het advies van hun vroegere president John F. Kennedy willen opvolgen, die zei dat een kernmogendheid nooit in een situatie mag worden gebracht waaruit zij geen gezichtsreddende uitweg meer kan vinden. Het is een groot nadeel dat er nu in Duitsland een regering aan de macht is waarvan de leidende politici weinig ervaring hebben met buitenlands beleid. Bovendien wordt de grootste oppositiepartij, de CDU, geleid door de voormalige Blackrock-lobbyist Friedrich Merz, wiens vroegere werkgever rijkelijk profiteert van de stijging van de aandelenkoersen van wapenbedrijven. Bij de SPD ontbreekt het aan ontspanning-politici die, zoals Brandt of Bahr, nog wisten dat de veiligheid in Duitsland en Europa alleen samen met de kernmacht Rusland bereikt kan worden. Ook in de FDP is er in de wijde omtrek geen politicus te bekennen van de statuur van Hans-Dietrich Genscher, die als minister van Buitenlandse Zaken altijd het gevaar van een tot Europa beperkte nucleaire oorlog voor ogen heeft gehad. Zelfs Guido Westerwelle had nog de moed om de VS in de kou te laten staan tijdens de invasie in Libië. Welke FDP politicus zou u vertrouwen om dat vandaag te doen? De meest consequente en gevaarlijke vazallen van de VS in de federale regering en de Duitse Bondsdag zijn de Groenen, wier toenmalige voorman Joschka Fischer, samen met zijn latere zakenpartner Madeleine Albright, de deelname van Duitsland aan de oorlog in Joegoslavië doordrukte, die in strijd was met het internationale recht. Men dacht dat het niet erger kon worden, maar de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock gebruikt nu al fascistische taal en wil Rusland “ruïneren”. Zij geeft zelf toe dat zij op de schouders staat van de onlangs overleden Madeleine Albright, die de dood van 500.000 Iraakse kinderen door de sancties van de VS rechtvaardigde. Stelt u zich het geschreeuw van de Groenen eens voor als de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov, op welke gronden dan ook, de dood van 500.000 Oekraïense kinderen zou rechtvaardigen. In deze rommelige situatie is het voor kanselier Olaf Scholz niet voldoende om de wapenleveranties uit te stellen. Meer wapenleveranties is de mantra van de regering Biden, die Rusland koste wat kost wil verzwakken, zonder rekening te houden met de doden die te betreuren zullen zijn als de wapenleveranties doorgaan. Gelooft iemand serieus dat Rusland, een kernmacht, het zich kan veroorloven de oorlog in Oekraïne te verliezen in de huidige mondiale politieke situatie? Of zij het beseffen of niet, de fanatieke wapenleveranciers in de Bundestag zullen mede verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse toename van het aantal doden. Hoe lang zal de oorlog nog duren? Net zo lang als de oorlog in Afghanistan? Waarom leren de Duitse politici niet van de mislukkingen van de door de VS geleide interventieoorlogen waaraan de Bundeswehr heeft deelgenomen? Er zou een kans zijn, zij het een kleine, als de herkozen Franse president Emmanuel Macron, samen met de Duitse bondskanselier Olaf Scholz, zoals François Hollande en Angela Merkel ooit deden, de Amerikaanse oorlogsstokers tegenhouden, en een onderhandelde oplossing zou zoeken op basis van de voorstellen die Volodymyr Zelensky al bepleitte – neutraliteit voor Oekraïne en autonomie voor de Donbass. De Oekraïense president zal daarbij geen betrouwbare partner zijn, want hij wordt herhaaldelijk door de VS en de rechts-extremisten in Oekraïne onder druk gezet. De rivaliteit tussen de wereldmachten VS, Rusland en China dwingt Europa alles in het werk te stellen om niet in een nucleaire confrontatie tussen deze grootmachten betrokken te raken. Charles de Gaulle had dit gevaar voor Frankrijk onderkend en daarom een integratie van de Franse strijdkrachten in de door de VS geleide Navo afgewezen, omdat hij niet wilde vertrouwen op de bereidheid van de VS om hun kernwapens te gebruiken in geval van een confrontatie met de Sovjet-Unie, zelfs als Moskou dreigde met een tegenaanval op de grote steden van de VS. Hij drong er daarom op aan dat Frankrijk zijn eigen kernmacht zou opbouwen. “Staten hebben geen vrienden, alleen belangen” was zijn stelregel, en als het op leven en dood aankwam, d.w.z. oorlog, was hij ervan overtuigd dat de beslissing niet aan anderen kon worden overgelaten.

Stabiele vrede dankzij ontspanning

Evenals de Gaulle wist Bondskanselier Willy Brandt dat hij zijn politiek van vrede en ontspanning alleen zou kunnen uitvoeren tegen de weerstand van Washington in. In de overtuiging dat dit de enige manier was om de vrede in Europa veilig te stellen, voerde hij zijn Ostpolitik stap voor stap uit. De VS waren zeer geërgerd, zoals blijkt uit een telefoongesprek tussen Henry Kissinger en Richard Nixon, waarin Kissinger schaamteloos Willy Brandt de kanker wenste. Op het ogenblik vindt in Duitsland een gewaagde discussie plaats. De politiek van ontspanning, de poging tot goede samenwerking met Rusland, was de oorzaak van de huidige ontwikkeling. Zelden is de waarheid zo op zijn kop gezet. Nooit eerder is zo duidelijk gebleken in welke mate de propaganda van de VS de media en het politieke debat in Duitsland bepaalt. De waarheid is anders. In het midden van de jaren zestig begon het beleid van ontspanning, het leidde tot een stabiele vrede in Europa en bracht de val van de Berlijnse Muur en de terugtrekking van de Sovjettroepen uit Duitsland en Oost-Europa tot stand. In de jaren negentig begon het beleid van confrontatie met de oostwaartse uitbreiding van de Navo en de toenemende omsingeling van Rusland. Het leidde tot de oorlog in Joegoslavië, die volgens het volkenrecht onwettig was, en tot de invasie van Oekraïne door Russische troepen, die ook volgens het volkenrecht onwettig was. Als er niet spoedig een door onderhandelingen tot stand gekomen vrede komt, zal het gevaar van een nucleaire oorlog toenemen, omdat de verantwoordelijken in Moskou met de rug tegen de muur staan en de heethoofden in Washington al jaren geloven dat ze een nucleaire oorlog tot Europa kunnen beperken.

Eerst Oekraïne, dan het Midden-Oosten en Pakistan?

rovanov — Sun, 24 Apr 2022 05:56:31 +0000

Het onderstaand bericht verscheen op Driegliederung.de, is van Johannes Mosmann en vertaald door WM

Hoe Duitsland in Corona waan, de huidige gebeurtenissen verslaapt en zichzelf meesleept in een eind-loze oorlog

[caption id="attachment_60500" align="alignright" width="350"] Afbeelding bron((CC BY-SA 4.0 nl. Het werk mag onder dezelfde voorwaarden opnieuw worden gebruikt. Beeldcollage: Johannes Mosmann. Gebruikte werken: Olaf Kosinsky, Wikimedia Commons, 2019-05-09 Annalena Baerbock GRÜNE MdB alsmede Sandro Halank, 2021-12-07 Ondertekening van het regeerakkoord van de 20e zittingsperiode van de Bondsdag. Bovendien, de volgende Adobe Stock beelden: Prachtige Zonnebloem (Helianthus annuus, Asteraceae) geïsoleerd op witte achtergrond door Olaf Simon, zakenman met gebruik van luidspreker rijden op olifant door Tsung-Lin Wu, vernietiging concept door Sergey Nivens, man met wijzende vinger gebaar rijden op wandelen olifant door Tsung-Lin Wu.))[/caption] Terwijl iedereen naar Oekraïne kijkt, smeulen er in andere delen van de wereld al andere oorlogen - waaraan Duitsland actief zal deelnemen. Tenminste als de Duitse politiek niet onmiddellijk tot bezinning komt. Dat dit nauwelijks nog mogelijk lijkt, is vooral te danken aan de mechanismen van het Corona-systeem die twee jaar lang zijn getraind. Het lijkt erop dat de zesde golf de "golf van solidariteit" met Oekraïne is. Ook deze golf wordt weer geassocieerd met interpretaties van wereldgebeurtenissen die niet in twijfel kunnen worden getrokken zonder de eigen positie in gevaar te brengen. Frank-Walter Steinmeier bijvoorbeeld((Huidige Bondspresident)), die zich in zijn tijd als minister van Buitenlandse Zaken heeft verzet tegen escalatie door de VS, moet zich verontschuldigen en publiekelijk verklaren: "Wij hebben vastgehouden aan bruggen waar onze partners ons voor waarschuwden". Zelfs Angela Merkel, die als kanselier de oorlogsdreiging op afstand hield door een uiterst behendige evenwichtsoefening, wordt bespot om haar "strategische fout". Heftige emoties en het bijbehorende simplistische verklaringspatroon creëren een uiterst beperkt politiek terrein dat een adequate reactie op de Russische aanval praktisch uitsluit. Grote delen van de bevolking verwarren medelijden en morele veroordeling met een professionele beoordeling van de oorzaken en doelen van deze oorlog, op basis waarvan alleen de Oekraïners geholpen zouden kunnen worden. Opvattingen die afwijken van het verhaal van een oorlog die monocausaal is veroorzaakt door een krankzinnige eenzame dader, bijvoorbeeld, zijn eenvoudigweg uit den boze - eenvoudigweg omdat Poetin slecht is. Dat is al erg genoeg. Wat krankzinnig is, is dat deze geestesgesteldheid ook de politieke leiders in zijn greep heeft. Duitsland is momenteel zonder echte leiding. Poetin gebruikt dit om ongehinderd zijn ware oorlogsdoelen te realiseren. In werkelijkheid is het Russische leiderschap niet begaan met Oekraïne, noch met zijn onmiddellijke buren. De aanval functioneert veeleer als een symbool dat zijn leiderschap in een nieuwe alliantie tegen de westerse overheersing veilig stelt. Vanuit het oogpunt van Rusland ontstaat er op dit moment een "nieuwe wereldorde" waarin Europa niet langer een stem heeft. Onder andere de nucleaire macht Pakistan is hier ook bij betrokken. Andere landen, zoals Saoedi-Arabië, aarzelen nog. In het Midden-Oosten, waar Robert Habeck((Duitse minister van economische zaken)) zich nu mee wil gaan bemoeien, zal het de komende maanden uiterst gevaarlijk worden. En op de achtergrond van de herstructurering van onze oude wereldorde ligt het kalme oog van de storm - China. De VS begrijpen deze processen heel goed. De Duitsers daarentegen willen er niets van begrijpen omdat "begrijper" in dit land een belediging is.

Gevaarlijke waarheden

Op de eerste persconferentie, na een zes weken durende onderbreking vanwege ziekte, heeft minister-president Manuela Schwesig (SPD) van Mecklenburg-Vorpommern voor het eerst toegegeven dat zij fouten heeft gemaakt in haar Ruslandbeleid. Zowel de steun voor de aanleg van de aardgaspijpleiding Nord Stream 2 als de oprichting van de Stichting voor klimaatbescherming waren vanuit het huidige perspectief verkeerd, zei Schwesig woensdag na een kabinetsvergadering."((https://www.ndr.de/nachrichten/mecklenburg-vorpommern/Schwesig-raeumt-erstmals-Fehler-in-Russland-Politik-ein,schwesig1150.html)) Ondertussen zal Manuela Schwesig nauwelijks een andere keuze gehad hebben. Het verhaal, van de juiste weergave waarvan haar eigen positie thans afhangt, is dat Poetin in Oekraïne een aanvalsoorlog voert in strijd met het volkenrecht, die er niet zou zijn gekomen indien Duitsland eerder tegen de "dictator" was opgestaan.((https://www.fr.de/politik/ukraine-krieg-wladimir-putin-russland-nuetzliche-idioten-deutschland-merkel-merz-scholz-lindner-91443310.html)) In feite is de situatie precies omgekeerd. In feite is het andersom: door de aanleg van Nord Stream 2 te steunen, heeft Manuela Schwesig een bijdrage geleverd aan de vrede in Europa. Indien de Duitse politici hadden afgezien van de onophoudelijke sabotage van de economische en culturele betrekkingen met Rusland, indien zij, zoals kanselier Scholz aanvankelijk eiste, met name ook de pijpleiding als een zuiver economische aangelegenheid hadden beschouwd, zou deze oorlog nooit hebben plaatsgevonden. Het moorden begon omdat uiteindelijk te weinigen in Duitsland dachten zoals de minister-president van Mecklenburg-Vorpommern, maar zich aansloten bij de oorlogszucht van onze "Groenen". Dit wil geenszins zeggen dat Nord Stream 2 op zich politiek of economisch zinvol is. Of het juist is om vast te houden aan Nord Stream 2 is één ding. Maar als de Duitse regering publiekelijk verklaart dat zij vasthoudt aan Nord Stream 2 en de VS vervolgens ongehinderd dreigbrieven kunnen schrijven aan Duitse bedrijven, is dat een heel andere zaak. Jarenlang heeft Duitsland het beeld versterkt dat het geen contractpartner kon zijn omdat alle beslissingen uiteindelijk in Washington werden genomen. Toen de NSA de mobiele telefoon van de Bondskanselier afluisterde en de hele wereld erom lachte, wat zei de federale regering toen tegen de VS? Niets. Zo zou het eindeloos door kunnen gaan. Poetin was dus steeds meer rechtstreeks met de VS gaan onderhandelen - en zich op een oorlog gaan voorbereiden. In deze gevaarlijke wereldsituatie strompelde een nieuwe, onervaren regering binnen, die elke realiteitszin ontbeerde, althans in haar groene spectrum. De uiteindelijke beslissing om Oekraïne aan te vallen werd genomen toen Scholz terugkeerde uit de VS en plotseling genezen was van zijn eerdere standpunt over de pijplijn. Duitsland had aldus aan het wereldpubliek het definitieve bewijs geleverd dat Duitsland niet mondig is en geen rechtsbevoegdheid bezat. Hierdoor viel Duitsland als onderhandelingspartner uit. Dit heeft op zijn beurt verstrekkende gevolgen voor de toekomstige wereldorde. Dit willen de Russische leiders nu beïnvloeden.

Hersentraining voor het volk

Zulke dingen uit te spreken, is gevaarlijk. En precies dat is op zijn beurt de diepere oorzaak van deze oorlog. Terwijl degenen die menen te mogen oordelen over "Rusland-begrijpers" verrast waren door de oorlog, zagen anderen hem aankomen. Spookachtig vormde zich een "publieke opinie" die onvrijwillig afstevende op een gewelddadig conflict met Rusland. Het "incident" met Donald Trump vertraagde het onvermijdelijke enigszins, maar gaf tegelijkertijd de aanzet tot de intellectuele onderbouwing van de naderende oorlog: omdat Poetin de Amerikaanse president met nepnieuws aan de macht had geholpen, zetten de Amerikaanse Democraten en de EU-Commissie een tot dan toe ongekend systeem op om de publieke opinie te sturen.((https://www.dreigliederung.de/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist-google-ki-fakes-news-eu-kommission)) De werkelijke situatie kon toen worden afgelezen aan de manier waarop de EU met Rusland omging. Het grote gebeuren kon worden getest door het Corona-virus aan te pakken - en het systeem werkte feilloos. Twee jaar lang hebben de mensen onsamenhangende flarden van gedachten geconsumeerd zonder dat hun denkorganen zich actief verzetten tegen de onverteerbare kost en moesten braken; twee jaar lang hebben zij tegenstrijdige, betekenisloze bevelen opgevolgd zonder dat hun eigen wil daar aanstoot aan nam. En zij genoten ervan degenen die de erosie van het denken en de wilsactiviteit opmerkten en waarschuwden voor de destructieve gevolgen, af te maken of er ten minste bovenuit te stijgen. Zo had het sentiment ook iets van het Corona-horrorsprookje. Bij een incidentie van 100 werd de maskerplicht ingevoerd. Nu, met een incidentie van 1.700, schaffen ze het weer af.((https://de.statista.com/statistik/daten/studie/1192085/umfrage/coronainfektionen-covid-19-in-den-letzten-sieben-tagen-in-deutschland/)) Het "vaccin" vaccineert niet. Iedereen krijgt Corona, op de een of andere manier. Maar door het mislukte experiment is de samenleving op haar grondvesten geschud, is een generatie kinderen blijvend beschadigd en hebben miljoenen mensen honger geleden. En toch - zelfs nu alles precies zo is gelopen als "lateraal denkers", "nazi's" en "aluminium hoedjesdragers" begin 2020 voorspelden, is er nog steeds geen herziening van de absolute waarheid van Lauterbach((Duitse minister van volksgezondheid)) & Co. De mislukking leidt niet tot massaontslagen. Of aan de rehabilitatie van de publiekelijk veroordeelden. Nee, de waarheid blijft de waarheid, ondanks alle realiteit. Bill Gates onderkende terecht het sociaal-politieke potentieel van het virus: "De pandemie zet de hele mensheid tegenover het virus ... Dit is als een wereldoorlog, behalve in dit geval staan we allemaal aan dezelfde kant."((https://www.gatesnotes.com/Health/Pandemic-Innovation)) Samen tegen Corona. De mantra schalt al twee jaar door de luidsprekers van het station. Solidariteit is wie niet vraagt, maar gehoorzaamt. Maar zij die nog steeds willen vasthouden aan vrijheid en democratie te midden van de "wereldoorlog" tegen Corona, drijven de spot met de doden en kunnen zeker zijn van de woede van het volk. Dit gedragspatroon kan gemakkelijk op elke tegenstander worden overgebracht. En zoals hier((https://www.dreigliederung.de/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist-google-ki-fakes-news-eu-kommission)) te zien is, was Rusland in feite vanaf het begin het verklaarde volgende doel van de operatie. Al in oktober 2020 droeg de EU-Commissie Big Tech op om bijvoorbeeld de volgende verklaring te behandelen alsof het "nepnieuws" van "Corona-ontkenners" was: "Euro-Atlantische netwerken willen de zaak-Nawalny gebruiken om Nord Stream 2 te dwarsbomen."((Even zo blz. 8)) Tot op zekere hoogte overlapten Corona en anti-Rusland-campagnes elkaar ook, want Poetin was ook schuldig aan de vele Duitse vaccinatieweigeraars en daarmee ook schuldig aan de dodelijke Covid 19 gevallen.((https://www.tagesschau.de/investigativ/rtde-covid-propaganda-desinformation-101.html))

De olifant in de kamer

Manuela Schwesig maakte in haar Ruslandbeleid een fout. Net zoals de vele slimme koppen die tegen het Corona-beleid van de Duitse regering waren, ook een fout maakten. En iedereen die een fout maakt moet tenminste in het openbaar naar het kruis kruipen. Wellicht zal het volk dan genade tonen. Dat is wat de publieke moraal eist. Er is geen plaats voor "ontkenners" of "begrijpers" in deze mooie nieuwe strak georganiseerde maatschappij. Poetin viel Oekraïne aan. Iedereen met televisie kon dat met eigen ogen zien. Net zoals iedereen de Corona sterfgevallen kon zien. Wat is er om over na te denken nu het ding tastbaar is? Ontdoe je van het virus! Schiet Poetin dood! Maar onder het retorische dwangmatig denken, zindert een onbewuste wil tot vrijheid. En omdat dit niet langer een bewuste gedachte kan worden, zoekt het ondergrondse wegen om het zelfgebreide korset af te werpen. Psychologische factoren zoals deze - moeten in aanmerking worden genomen door iedereen die de oorzaken van moderne oorlogen wil onderzoeken. De Eerste Wereldoorlog, bijvoorbeeld, kan niet worden begrepen als men alleen naar de politieke achtergrond kijkt. Een van de oorzaken van de oorlog was dat er in Duitsland een echt verlangen naar oorlog was ontstaan. De jeugdbeweging van de "Wandervögel" trok bijvoorbeeld dansend en zingend ten strijde, omdat zij hoopten dat dit hen zou bevrijden van te nauw geworden sociale structuren. Oorlog als catharsis, als een terugkeer naar nul, als een kans op een nieuw begin. Het was vergelijkbaar met de Tweede Wereldoorlog. Persoonlijkheden als Gottfried Benn zijn daar een goed voorbeeld van. Hitler wekte bij deze intellectueel een diepgeworteld verlangen op: eindelijk wordt het gemoed aangesproken! Uit de abstracte numerieke ruimte, in het volle leven! Maar de situatie is nu, aan de vooravond van de Derde Wereldoorlog, precies hetzelfde. Twee jaar van Corona-maatregelen en cijferspelletjes hebben de mensen van binnen opgedroogd. Zij voelen zich uitgeput en leeg - ook al is het alleen maar in hun onderbewustzijn. En het onderbewustzijn gedraagt zich vaak in spiegelbeeld van wat het bovenkamertje theoretisch "wil". Dergelijke psychologische factoren spelen een grote rol in de vredeswaanzin van deze dagen. De bevangen mensen schamen zich nog steeds voor hun duistere gevoelens, zij gebruiken nog steeds de blauwe en gele vlaggen als ezelsbruggetje voor hun eigen nationalisme, Zelensky vindt het best en stuurt de "Oekraïense helden" in plaats van hun eigen jeugd in de dood - maar de olifant is in de kamer. En dit is de olifant waarop onze politiek rijdt, zonder echter iets van olifanten te weten of zelfs maar richting te kunnen wijzen.

Een groot aangekondigde verrassingsaanval

Sinds het begin van 2020 is Duitsland emotioneel in een oorlogsmodus. De Russische leiders bereidde zich echter al sinds 2014 voor om een militaire aanval op Oekraïne economisch te kunnen overleven. Minder emotioneel, meer koelbloedig berekenend. Onmiddellijk na de Krim-crisis introduceerde Poetin een programma om Rusland op alle vitale gebieden zelfvoorzienend te maken.((https://www.zeit.de/wirtschaft/2014-07/sanktionen-russland)) Tegen 2020 was de aanval nog niet besloten, maar het was economisch wel mogelijk geworden. Of dit vanuit het oogpunt van Moskou ook noodzakelijk zou zijn, hing nu uitsluitend af van het gedrag van Europa en het Duitse beleid in het bijzonder. Poetin wachtte en keek toe. En hij herhaalde in steeds duidelijker bewoordingen welke conclusies hij trok. De vermeende verrassingsaanval was al maanden van tevoren aangekondigd. Maar Duitsland was in zijn Corona-waan al te ver verwijderd om deze aankondiging te kunnen horen. En Duitsers mochten sowieso al niets meer "begrijpen" van wat van Russische zijde kwam. Het ging voor Poetin nooit om de pijplijn. Nord Stream 2 is economisch gezien niet oninteressant voor Rusland, maar het is een zaak van ondergeschikt belang. De nieuwe verbinding tussen Midden-Europa en Rusland was veelmeer een symbool voor de relatie en tegelijkertijd een toetssteen voor de ruggengraat van de Duitsers. Zou de Duitse leiding de economische belangen van haar eigen volk weten te verdedigen tegen de politieke ambities van de VS? Of zou het een nederlaag aanvaarden voor een ideologisch partnerschap met zijn "vrienden" overzee? Toen Robert Habeck zich met een stalen helm op in de Donbas liet fotograferen en Annalena Baerbock minister van Buitenlandse Zaken werd, was de zaak in feite besloten. Kanselier Scholz veroorzaakte een korte aarzeling met zijn schuchtere poging om de would-be oorlogshelden in zijn kabinet aan banden te leggen. Maar toen ook deze wilskracht in de algehele ontsporing uitdoofde, viel Poetin aan. Maar de Russische leiders zijn ook niet bezorgd over Oekraïne. Het is geen vraag dat Oekraïne van economische en geostrategische waarde voor Rusland is. En de angst van Poetin voor nazi-bataljons uitgerust met kernraketten en bio- en chemische wapens is, ook al willen veel Duitsers dit niet horen, reëel en gegrond is.((https://www.dreigliederung.de/essays/2022-03-johannes-mosmann-annalena-und-die-wilden-tiere)) Maar de echte "betekenis" van deze oorlog voor Rusland zit hem weer in het symbool. Vele, zeer vele volkeren van deze aarde wachten op iemand die hun een uitweg wijst uit de US-Amerikaanse slavernij. Hem willen ze volgen. En Poetin laat nu zien dat hij kan doen waartoe Irak, Syrië en Libië (maar ook de EU ten aanzien van Iran) niet in staat waren: het uitbreken uit de door de VS gedomineerde infrastructuur van de wereldeconomie. Dat is het echte doel van deze "speciale operatie". Rusland heeft nooit een geheim gemaakt van zijn ware oorlogsdoelen. Onlangs nog, op 16 maart 2022, herhaalde de Russische minister van Buitenlandse Zaken in een talkshow wat de Russische leiders al verscheidene malen hadden verklaard: "Het gaat helemaal niet om Oekraïne. Het gaat al lang niet meer om Oekraïne, maar om de wereldorde". Een nieuwe realiteit tekent zich af: de unipolaire wereld behoort onherroepelijk tot het verleden, een multipolaire wereld is in opkomst. Dit is een objectief proces. Het kan niet worden gestopt."((https://mid.ru/de/foreign_policy/news/1804655/)) Westerse sancties zijn natuurlijk hierbij ingerekend. Door SWIFT te sluiten, schaadt Europa het vertrouwen in de Westerse infrastructuur, creëert angst voor de Amerikaanse almacht en helpt Poetin om meer kopers te winnen om zijn betalingssysteem onafhankelijk van het Westen op te zetten.((Een goed onderbouwde schets van de Russische calculatie wordt gegeven door de econoom Stephan Eisenhut in zijn essay "Rusland rekent anders", opgenomen in Die Drei 2/2022, beschikbaar op: https://diedrei.org/lesen/russland-rechnet-anders)) Op 26 januari 2022, nauwelijks een maand voor de aanval op Oekraïne, verklaarde Lavrov:

"We streven ernaar onze afhankelijkheid van de Amerikaanse dollar te verminderen. De Amerikanen 'helpen' ons daarbij actief: zij doen al het mogelijke om het vertrouwen in hun eigen munt te vernietigen en deze riskant te maken voor het internationale betalingsverkeer, niet alleen voor de Russische Federatie, maar ook voor elk ander land in de wereld"((https://mid.ru/de/foreign_policy/news/1795942/))

En dan, na het uitbreken van de oorlog:

"Saudi-Arabië wil nu al yuan in plaats van Amerikaanse dollars. Dit proces is niet te stoppen... De rol van de Amerikaanse dollar zal afnemen. Het vertrouwen in de dollar daalt aanzienlijk."

Van de meer dan 140 landen die door de VS zijn opgeroepen om sancties tegen Rusland op te leggen, doet slechts een klein deel dat ook daadwerkelijk((https://www.nachdenkseiten.de/?p=82217)) De overgrote meerderheid wacht af en kijkt toe. Deze berichten vind je niet bij ons. Ook wordt hier niet gemeld waarom de houding van China geen geheim is - en wat de wereld nu in Pakistan te wachten staat.

Bandieten & terroristen

Meer dan 80% van China's energie-import moet door de Straat van Malakka. Maar dat is waar de oorlogsschepen van de VS zijn. Dit is een van de redenen waarom China probeert de Arabische Zee te bereiken via de Pakistaanse haven Gwadar, als onderdeel van de "Nieuwe Zijderoute" die het 10 jaar geleden is begonnen op te bouwen. Van daaruit is het slechts een steenworp verwijderd van de oliestaten waarvoor Robert Habeck((Duitse minister van economische zaken)) momenteel een knieval maakt. Malakka zal aan belang inboeten als het China lukt. Dom genoeg trokken de VS zich echter in 2021 "overhaast" terug uit Afghanistan, waarbij ze een groot deel van hun oorlogsmaterieel achter lieten. Terwijl Duitsland filosofeerde over de moraal van de geschiedenis, bereidden Rusland en China zich voor op terreur die zich naar Pakistan zou uitbreiden en de voltooiing van de "Nieuwe Zijderoute" in gevaar zou kunnen brengen.((https://www.voanews.com/a/regional-extremists-energized-by-taliban-s-takeover-could-pose-threat-to-pakistan-china-interests-expert-says-/6236892.html)) Zoals verwacht, annuleerde de Pakistaanse Taliban in december 2021 het staakt-het-vuren met de Pakistaanse regering.((https://www.stern.de/news/pakistanische-taliban-kuendigen-waffenruhe-mit-regierung-auf-31409094.html)) Tegelijkertijd zag de Pakistaanse president Imran Khan zich plotseling geconfronteerd met wat hij zag als een door de VS gestuurde destabilisatie van zijn regering.((https://www.theguardian.com/world/2022/mar/31/imran-khan-address-pakistan-faces-no-confidence-vote)) En alsof dat nog niet genoeg was, kondigden de Indiase en de US-minister van defensie dat ze militair nauwer zouden gaan samenwerken((https://www.dw.com/de/usa-rücken-näher-an-die-seite-indiens/a-56937566)) - enkele dagen nadat India "per ongeluk" een raket op Pakistan had gelanceerd.((https://www.dw.com/de/indien-schießt-versehentlich-rakete-auf-pakistan-ab/a-61099213)) Op 24 februari 2022, enkele uren voor de aanval op Oekraïne, reisde de Pakistaanse president naar Moskou.((https://www.nzz.ch/international/pakistan-imran-khans-seltsamer-besuch-bei-putin-nzz-ld.1671708)) Het was het eerste bezoek van een Pakistaans staatshoofd aan Rusland in 23 jaar. Duitse politici vinden dit even onopmerkelijk als de terugtrekking van Amerikaanse troepen uit Afghanistan. Het lijkt in ieder geval het verhaal over de doorgedraaide enkele dader niet te schokken. Of Poetin werkelijk in staat zal zijn Khan te redden en de kernmacht Pakistan te stabiliseren, wanneer het Westen daar in de komende maanden terroristen in vrijheidsstrijders transformeert, is niettemin twijfelachtig. Peking hoopt het in ieder geval en zal zich in de Oekraïne-oorlog onvoorwaardelijk achter Rusland scharen, niet in de laatste plaats om die reden. Niet alleen Gwadar, maar ook de nieuwe Russische energieleveranties, die eigenlijk voor Europa bestemd waren, zijn belangrijk voor China. De transportroutes kunnen nog worden uitgebreid, maar op lange termijn kan deze route zowel de Straat van Malakka als de Pakistaanse havenstad Gwadar ontlasten.

Het laatste hoofdstuk van de dichters en denkers

Poetin is zonder twijfel de dader. Toch beschrijft dit perspectief slechts een heel klein deel van de werkelijkheid. Omdat de Duitsers momenteel alleen dit uittreksel - fragment zien, zien zij ook over het hoofd dat hun "vredesbeweging" de voorbereiding is van een nog veel wredere oorlog, die bovendien nooit zal eindigen. De VS is altijd en voortdurend in oorlog. En omdat Duitsland nu wanhopig zijn afhankelijkheid van Rusland wil inruilen voor een afhankelijkheid van de Arabische wereld, zal het ook de volgende keer geen "nee" kunnen zeggen tegen de oorlog in Irak. Dankzij de bemiddeling van Habeck gaat Duitsland nu een rechtstreekse concurrentie met China aan, dat momenteel de belangrijkste klant is van de woestijnstaten.((https://asiatimes.com/2021/12/china-to-rely-more-on-middle-east-for-oil-and-gas/)) De Duitse regering zal dus flink moeite moeten doen, zodat de oliestaten de petro-dollar niet afwijzen en in plaats daarvan alleen yuan eisen. Het moet van de VS leren hoe het kwaadaardige spel met de religieuze gevoelens van soennieten en sjiieten gespeeld moet worden. Toevallig heeft Saoedi-Arabië zojuist verklaard van plan te zijn de koppeling aan de dollar op te geven en de yuan te accepteren, althans ten opzichte van zijn grootste klant, China - aangezien "de Saoedische ontevredenheid met Washington groeit."((https://finanzmarktwelt.de/saudi-arabien-denkt-ueber-yuan-statt-us-dollar-fuer-oel-verkaeufe-nach-china-nach-228761/)) Rusland voorziet China van energie, China voorziet de VS van goederen, en de VS voorziet Europa onder meer van zijn virtuele werelden. Dat is waar de stroom eindigt. Er is geen verkeer tussen Europa en Rusland, er is een afscheiding. Europa haalt zijn energie uit de Arabische wereld, raakt daar betrokken bij misdaden tegen de menselijkheid en is permanent verwikkeld in een oorlog zonder einde. Ook kan zij zich niet langer afzijdig houden van de proxy-oorlogen om de minerale rijkdommen van Afrika. De ware tegenstander van Duitsland heet dan China, waarmee het echter symbiotisch verbonden blijft omdat het reusachtige rijk de productieve basis levert voor Duitslands eigen dienstverleningsmaatschappij. Dat is het huidige scenario voor onze toekomst. En het kan volledig gedomineerd worden door de VS. Dit betekent dat zolang Duitsland zo goed braaf blijft meespelen en dan ook nog eens zoals gewenst een actieve rol in het Midden-Oosten op zich neemt, de Oekraïne oorlog zeker in het belang van de VS is. Alleen Oekraïne en Europa kunnen in deze oorlog verliezen. Rusland, China en de VS daarentegen zullen hoe dan ook winnen. Onze groene politieke eerstejaars hebben met iets heel anders te maken dan wat de "democratische meerderheid" in Duitsland graag zou zien. De geesten van vele Duitsers, die kinderlijk naïef zijn opgevoed, zouden willen dat zij de oorzaken van de oorlog konden zien, aanraken of zelfs verpersoonlijken. Ze kunnen de verwoeste huizen immers echt op televisie zien. Ze zien wanhopige mensen, lijken, gedode kinderen. En het gezicht van Poetin, die de aanval bevolen heeft. Ze zouden dat gezicht een klap willen geven. Maar door dat te doen, doen zij niets voor de vrede, maar verergeren de huidige oorlog en bereiden zij de volgende voor. Zij die werkelijk vrede willen, moeten de oorzaken van de oorlog zoeken en bestrijden. Deze kunnen echter niet op het beeldscherm gevolgd worden, maar kunnen alleen denkend doorgrond worden. Dat is vermoeiend. En het maakt eenzaam, want een open uitwisseling over wat men meent te herkennen is nauwelijks meer mogelijk. Bovendien blijft de politieke sabotage van het discours niet zonder werking: het eigen denken verslapt en wordt onvruchtbaar. De menselijke geest heeft vrije, levendige uitwisseling nodig. Dus hoe beter het isolement van kritisch denkende mensen lukt, hoe groter de waarschijnlijkheid dat zij alleen dat wat vreemd is aan de werkelijkheid aan het licht kunnen brengen, .hoe groter het gevaar van een oorlog wordt. Dit is de dodelijke val waarin het volk van de "dichters en denkers" nu vastzitten. Zal het in staat zijn zichzelf op eigen kracht te bevrijden? Johannes Mosmann, 01 april 2022

Annalena en de wilde dieren

rovanov — Tue, 19 Apr 2022 10:17:58 +0000

Annalena Baerbock is de Duitse minister van Buitenlandse Zaken en een oorlogsstoker. Zij heeft de Young Leaders School van het WEF doorlopen en is lid van Die Grünen. De partij die uit de vredesbeweging is voortgekomen.

Sommigen willen "neutraliteit" voor Oekraïne. Maar dit zou praktisch moeten worden afgedwongen tegen persoonlijkheden als Ihor Kolomoisky, een van de "touwtrekkers" achter Zelenski. En het zou ook rekening moeten houden met de ware doelstellingen van Rusland. Johannes Mosmann belicht deze twee aspecten van de oorlog die door de media onopgemerkt zijn gebleven.

Het onderstaand bericht verscheen op Driegliederung.de, is van Johannes Mosmann en vertaald door WM

Van 2015 tot 2019 zond de Oekraïense zender 1 + 1 de serie "Dienaren van het Volk" uit en maakte de komiek Volodymyr Zelenski beroemd. In de satire speelt Selenskyi de president van Oekraïne. Op oudejaarsavond 2018 kondigde hij verrassend aan dat hij ook in het echte leven president wilde worden. De nieuw op te richten partij zou "Dienaren van het Volk" gaan heten, zoals in de TV-serie. Het spel werd serieus - en uiteindelijk oorlog. Een essay over de krankzinnige mengeling van fictie en werkelijkheid die ons momenteel in een kernoorlog dreigt te storten - en een pleidooi voor een nuchtere vredestechniek die miljoenen levens zou kunnen redden.

Een script voor de werkelijkheid

Aanvankelijk dachten de Oekraïners dat het een publiciteitsstunt van de zender was. Maar de komiek was serieus - tenminste zo serieus als Ihor Kolomojskyj, producent van de serie en eigenaar van het mediabedrijf. De oligarch is in verband gebracht met talrijke geweldsmisdrijven((https://de.wikipedia.org/wiki/Ihor_Kolomojskyj. Zie ook: https://www.bpb.de/themen/europa/ukraine/299569/kommentar-der-gewachsene-einfluss-von-ihor-kolomojskyj/)) en mag, als hoofdverdachte in het "grootste fraudeschandaal van de 21e eeuw"((https://www.manager-magazin.de/finanzen/privatbank-wie-das-groesste-geldhaus-der-ukraine-dem-krieg-trotzt-a-9f97fb52-1656-44d2-abc7-20a4db76d159)), momenteel de VS niet in reizen. Als voormalig eigenaar van de Oekraïense "PrivatBank" zou hij onder meer 5,5 miljard dollar hebben verduisterd door het geld naar zijn eigen bedrijfsnetwerk over te maken en de bank vervolgens door de staat te laten "redden".((https://www.spiegel.de/ausland/usa-verhaengen-sanktionen-gegen-ukrainischen-oligarchen-igor-kolomoiski-a-58dfdfe5-96ae-4d9d-ab38-75265f0e338c)) De door hem gefinancierde doodseskaders vervolgen, martelen en vermoorden al 8 jaar lang Russen in de Donbas. Bovendien betaaalt Kolomojskyj "premies" en financiert o.a. ook het Azov-regiment, dat met hakenkruizen en een SS-cultus rechtse amateurmoordenaars uit heel Europa naar Oost-Oekraïne lokt.((https://www.sueddeutsche.de/politik/kolomoisky-praesidentschaftswahl-in-der-ukraine-selensky-1.4418172?reduced=true)) De oligarch, volgens de New York Times "Oekraïnes machtigste figuur buiten de regering",((https://www.nytimes.com/2019/11/13/world/europe/ukraine-ihor-kolomoisky-russia.html)) had de middelen en het mediabereik om de door het volk zo geliefde presidentiële soap in mei 2019 werkelijkheid te laten worden. De coup slaagde - de Oekraïners gaven acteur Zelenski de rol van de echte president. Na de verkiezing probeerde de komiek gras over zijn achtergrond te laten groeien. Maar toen onthulden de Pandora Papers hoe diep de nieuwbakken president zakelijk al betrokken was bij de oligarch via verschillende offshore-rekeningen.((https://www.laender-analysen.de/ukraine-analysen/256/offshore-geschaefte-selenskyj-und-kolomojskyj-in-den-pandora-papers)) Naast de president zouden volgens Volodymyr Fessenko, hoofd van PENTA, ongeveer 30 andere regeringsambtenaren en parlementariërs "close" zijn met Kolomoysky.((https://www.mdr.de/nachrichten/welt/osteuropa/ostblogger/ukraine-oligarch-kolomojskyj-100.html)) Maar corruptie is relatief in het "meest corrupte land van Europa"((https://www.spiegel.de/panorama/korruption-in-der-ukraine-die-kampfansage-a-1096878.html)). De Europese Rekenkamer meldde nog in september 2021 dat een handvol oligarchen de staat en de economie onder elkaar hadden verdeeld en samen de feitelijke regering van het land vormden.((https://www.eca.europa.eu/de/Pages/DocItem.aspx?did=59383)) Ihor Kolomojskyj, die haaien in zijn kantoor houdt ("om te zien hoe geschokt zijn gasten op het bloedbad reageerden"),((https://www.addendum.org/ibiza/straches-schillernder-oligarch/)) is bepaald niet de dikste vis in de schaal. Rinat Akhmetov, bijvoorbeeld, is waarschijnlijk twee keer zo rijk en bezit de andere helft van de Oekraïense mediawereld. Waarnemers vermoeden dat de president daarom ook een open oor heeft voor Akhmetov.((https://ukraineverstehen.de/zajaczkowski-awakow-machterhalt-mit-allen-mitteln-teil-2/))

Relatievorming op z'n Oekraïens

De oligarchen strijden met elkaar om macht en invloed in Oekraïne en, in de Donbas ook concreet om aandelen in onder meer de zware industrie. Maar hun hoofd business is de strijd tussen de NAVO en Rusland om de macht in de regio. De EU betaalde vele miljarden euro's voor de gunsten van Oekraïne - het grootste deel van dit geld is waarschijnlijk verdwenen naar de offshore-rekeningen van de oligarchen. Volgens de media slokt corruptie ongeveer 32 miljard euro per jaar op.((https://orf.at/stories/3229706/))Dit is echter niet genoeg voor Ihor Kolomojskyj. In november 2019 dreigde hij openlijk dat Oekraïne zich op Rusland zou heroriënteren als het Westen niet meer geld zou sturen. In een interview met de New York Times zei de "ondernemer" tegen verbijsterde journalisten: "De Amerikanen dwingen ons ten strijde te trekken en geven ons er niet eens het geld voor". Maar hij wist wel een goed middel voor een betere relatie: "Wat is de snelste manier om problemen op te lossen en de relatie te verbeteren? Alleen met geld..." En dan spreekt de geheime heerser van Oekraïne duidelijke taal: "Als ik naar mezelf kijk zoals de rest van de wereld, zie ik mezelf als een monster, een poppenspeler, een meester van Zelenski, iemand die apocalyptische plannen maakt - ik kan beginnen dat waar te maken." De anticorruptiemaatregelen die het IMF aan leningen wil verbinden, zouden "diepgewortelde zakelijke relaties" verstoren. Oekraïne zou liever de door de Russen aangeboden 100 miljard dollar aannemen en toetreden tot een nieuw "Warschaupact", aldus Kolomoysky.((https://www.nytimes.com/2019/11/13/world/europe/ukraine-ihor-kolomoisky-russia.html)) Met het begin van de Russische invasie heeft de kanselarij rechtbank van Delaware de zaak tegen Kolomojskyj wegens witwassen van geld en fraude opgeschort. Tegenstrijdigheden met de Oekraïense wet waren te vrezen. Het Openbaar Ministerie vermoedt dat de oligarch een "deal" heeft gesloten met de Oekraïense president waarbij de Oekraïense regering de inmiddels genationaliseerde PrivatBank, toch de grootste bank van het land, zou overdragen aan het privébezit van de oligarch - om "hangende of dreigende rechtszaken tegen Kolomoisky te omzeilen."((https://www.law360.com/articles/1470420/ukraine-s-privatbank-gets-chancery-filing-delay-due-to-war)) "Het veroveren van de staat door blokken van machtige politieke en zakelijke elites, die piramidaal zijn gestructureerd en verankerd in de openbare instellingen en de economie, is geïdentificeerd als een kenmerk van corruptie in Oekraïne", vat de Europese Rekenkamer samen in haar speciaal verslag over de situatie in Oekraïne, dat nog maar enkele weken oud is.((https://www.eca.europa.eu/de/Pages/DocItem.aspx?did=59383)) En de controleurs maken duidelijk dat het Oekraïense volk geenszins louter het slachtoffer is van georganiseerde misdaad. Integendeel, corruptie wordt "door grote delen van de bevolking aanvaard als bijna onvermijdelijk. Burgers rechtvaardigen hun betrokkenheid bij dergelijke kleine corruptie vaak door op te merken dat hoge ambtenaren en oligarchen op veel grotere schaal betrokken zijn bij omkoping".

Spelen met vuur

De Oekraïense ambassadeur Andrij Melnyk, die net met succes financiële hulp en snelle wapenleveringen heeft gevraagd aan de Duitse regering en nu zelfs oproept tot NAVO-interventie, legde in 2015 bloemen bij het graf van nazi-collaborateur en oorlogsmisdadiger Stepan Bandera. De Bondsregering gaf pas commentaar toen de partij Die Linke daarom vroeg: "De Bondsregering is op de hoogte van een tweet van de Oekraïense ambassadeur waarin hij melding maakt van zijn bezoek aan het graf van Bandera ... De Oekraïense ambassadeur is voldoende op de hoogte van ons standpunt in deze zaak. De Duitse regering veroordeelt de misdaden die de Organisatie van Oekraïense Nationalisten, OUN, mede onder leiding van Bandera, heeft begaan tegen Poolse, Joodse en Oekraïense burgers en functionarissen."((https://dserver.bundestag.de/btp/18/18102.pdf#P.9775)) Wat de Duitse regering daarentegen verzwijgt, is te lezen op Wikipedia: "Met name in het westen van Oekraïne wordt Bandera vandaag de dag door bredere lagen van de bevolking vereerd als een nationale held; er zijn ook honderden straten naar hem genoemd, vele levensgrote standbeelden en bustes, diverse monumenten alsmede diverse musea ter ere van hem ... Het Simon Wiesenthal Centrum veroordeelde het eerbetoon en wees erop dat Bandera medeplichtig was aan de dood van duizenden Joden."((https://de.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera)) Stepan Bandera kreeg in 2010 postuum de titel "Held van de Natie" uitgereikt door de pro-westerse regering van Oekraïne, de hoogste erkenning van het land. Dit gebeurde niet geheel toevallig: in 1941 probeerden de Oekraïense fascisten zich te bevrijden uit de verstikkende omarming van Rusland door zich nuttig te maken voor de oprukkende nazi's. "Alle andere politieke doelen moesten ondergeschikt worden gemaakt aan de eenheid en onafhankelijkheid van Oekraïne. Dit doel moest worden bereikt door "immoraliteit", d.w.z. door allianties met elke tegenstander van Groot-Rusland zonder uitzondering."((https://de.wikipedia.org/wiki/Organisation_Ukrainischer_Nationalisten)) De huidige "democratische beweging" in Oekraïne probeert nu van haar kant een eigen natie-staat op te bouwen in de schaduw van de oprukkende NAVO. Daarom zien zowel de Oekraïense nationalisten als Poetin hier een parallel met de geschiedenis - alleen Annalena Baerbock((Annalena Baerbock is de Duitse minister van Buitenlandse zaken en een oorlogshavik. Zij heeft de Young Leaders School van het WEF doorlopen. Zij is lid van De Groenen Partij, de partij die uit de vredesbeweging is voortgekomen.)) ziet die niet, want de NAVO is Hitler niet. Voor Stepan Bandera liep de poging om een nationale identiteit te vinden met de hulp van Ruslands vijanden fataal af. Toen ze hem niet meer nodig hadden, gooiden de nazi's hem in een concentratiekamp. Na de bevrijding door de Geallieerden namen de VS vervolgens de financiering van de OUN over. Met steun van de CIA richtte Bandera in München een verbanningscentrum voor Oekraïense fascisten op, totdat de Russische inlichtingendienst hem op het spoor kwam en hem in 1959 vermoordde.((https://de.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera)) De echte heersers van Oekraïne geven niets om het tragische verhaal van hun nationale held. Ze winnen altijd, of ze nu een deal sluiten met de VS of met Rusland. Democratie, nationale trots of SS-romantiek - zij dienen altijd die stemmingen en gevoelens die hun op het moment nuttig lijken. En zij hebben het hele medialandschap, alle takken van de economie en het corrupte staatsapparaat van Oekraïne tot hun beschikking. Het feit dat Ihor Kolomojskyj een actief lid van de Joodse gemeenschap is, kan dus een theoretische tegenspraak zijn met zijn engagement tegenover nationalisten, ultrarechtsen en antisemieten - maar geen praktische. De oligarch houdt zich bezig met het grote geheel.

De rode lijn

De kernmacht Rusland verklaarde ondubbelzinnig dat de VS en Europa op het punt stonden een "rode lijn" te overschrijden. In Wit-Rusland hadden de VS in 2021 met Duitse hulp bijna een staatsgreep bewerkstelligd. De strijders waren afkomstig uit Oekraïne. Bovendien probeert Oekraïne Rusland, dat voor zijn bestaan afhankelijk is van de uitvoer van energie, te betrekken bij een oorlog in de Donbas om Duitsland ervan te overtuigen af te zien van de aanleg van de pijplijn. Oekraïne is in handen van corrupte oligarchen die rechts-radicale bewegingen financieren. Russen werden aangevallen en de Russische taal werd verboden. Er bestond grote bezorgdheid over het publiekelijk aangekondigde plan van de Oekraïense regering om kernraketten aan te schaffen en toe te treden tot de NAVO. Als het Westen nu niet stopt, zullen er consequenties zijn. Om elk misverstand over de gevolgen die hij bedoelde te vermijden, liet Poetin een enorm leger aan de Oekraïense grens opstellen. Nu lag de bal in het kamp van het Westen. Om precies te zijn: in Duitsland, want het standpunt van de VS was duidelijk: Rusland moest alsjeblieft "een beetje" binnenvallen.((https://www.tagesanzeiger.ch/ein-bisschen-darf-putin-in-die-ukraine-einmarschieren-425420779503)) Deze vreemde uitspraak van de Amerikaanse president had de Duitse politici op het laatst de oren moeten doen spitsen. Maar Duitsland was bezig met de overdracht van de macht - en verloor zijn hoofd er over. De leider van de Groene Partij, Robert Habeck, liet zich met een stalen helm op fotograferen aan de frontlinie in de Donbas,((https://www.focus.de/politik/ausland/habeck-eckt-mit-vorstoss-fuer-waffenlieferungen-in-die-ukraine-an_id_13330764.html)) en Annalena Baerbock vertelde iedereen dat haar eerste officiële daad zou zijn de aanleg van de pijpleiding tegen te houden en Poetin eens echt de waarheid te zeggen.((https://www.welt.de/debatte/kommentare/article234587878/Nord-Stream-2-Baerbock-hat-einen-klaren-Blick-auf-Putins-Ambitionen.html)) In een land dat onder economische sancties gebukt gaat, was Duitsland bezig met zijn machtsovergang. De angst groeide in Rusland, dat ernstige schade had opgelopen door de economische sancties. In allerijl werd aan de westerse mogendheden een verdrag voorgelegd, waarin werd bepaald dat "alles in het werk moet worden gesteld om het gevaar van het uitbreken van een oorlog tussen kernwapenstaten te voorkomen".((https://develop.ostinstitut.de/files/de/2021/Ostinstitut_Vertrag_zwischen_der_RF_und_den_USA_über_Sicherheitsgarantien_OL_2_2021.pdf)) Baerbock vertelde ondertussen aan de taz dat Duitsland meer bommenwerpers nodig had die kernwapens konden dragen,((https://taz.de/Annalena-Baerbock-ueber-Aussenpolitik/!5819421/)) en herhaalde onophoudelijk dat zij Rusland ernstige economische schade wilde toebrengen.((https://www.merkur.de/politik/gruenen-kanzlerkandidatin-annalena-baerbock-russland-aussenminister-heiko-maas-china-seidenstrasse-nawalny-90475975.html)) Op dat moment greep kanselier Scholz in. In een moment van mentale alertheid had hij blijkbaar begrepen dat Duitsland in geen geval zijn laatste troef, de pijplijn, mocht vergokken.((https://www.merkur.de/politik/ukraine-scholz-baerbock-putin-gruene-habeck-russland-usa-nord-stream-2-zr-91213260.html)) De Amerikaanse afrekening kwam snel: Biden ontmantelde Scholz voor de camera. Maak je geen zorgen, zei hij, de VS zouden Duitsland van duur vloeibaar gas voorzien.((https://www.ardmediathek.de/video/phoenix-vor-ort/antrittsbesuch-scholz-bei-biden/phoenix/Y3JpZDovL3Bob2VuaXguZGUvMjUwMjA0Mw)) De Duitse kiezers, kennelijk totaal ontgoocheld na twee jaar Corona-verwarring, huldigden Scholz hiervoor en riepen: meer van dat, meer! Geef de Oekraïense komiek de kernbom, schop Poetin onder z'n kont! De aanval op Oekraïne mag dan wreed zijn - irrationeel, zoals de westerse media ons willen doen geloven, is hij niet. Op zijn laatst na de gezamenlijke persconferentie van Biden en Scholz, besefte Poetin dat Duitsland van het wereldtoneel was gestapt om een figurantenrol te spelen in een B-film. Van nu af aan zou Rusland rechtstreeks moeten onderhandelen met het hoofd van de Duitsers - en zichzelf in de best mogelijke positie moeten brengen om dat te doen. De hoop om de VS op hun plaats te zetten, door de handen ineen te slaan met Europa en zich zo te kunnen beschermen tegen China was definitief vervlogen. Het Russische volk zou onder het dak van de rode draak moeten kruipen. De grens tussen de VS en China werd verlegd naar Oost-Europa, omdat de evenwichtige middenmacht zichzelf had afgeschaft. Dat is de oorzaak van oorlog.

Willen we een totale oorlog?

Wordt Poetin dan alleen gedreven door externe omstandigheden? Kan de aanval op Oekraïne wellicht "gerechtvaardigd" zijn? Wie dit uit het bovenstaande opmaakt, heeft de ernst van de situatie niet begrepen. Of de Russische president een "misdadiger" is of dat, omgekeerd, zijn daden zelfs "gerechtvaardigd" kunnen worden (voor wie eigenlijk?) zijn moreel-filosofische vragen. Ze zijn niet van belang voor externe gebeurtenissen. Zij die dergelijke vragen stellen, bewijzen rechtstreeks dat hun medeleven met de oorlogsslachtoffers hypocrisie is en dat zij in werkelijkheid alleen in zichzelf geïnteresseerd zijn. Thomas Fischer, voormalig president van het Federale Hooggerechtshof, probeert dit duidelijk te maken in een opmerkelijk artikel in de Spiegel: "De oorlog in Oekraïne wordt niet beslist op basis van wat juist is. Of de Russische aanval in strijd is met het internationaal recht en een misdaad is, is alleen van belang als er een mogendheid is die dit recht kan afdwingen, d.w.z. een overweldigende, grotere mogendheid. Een dergelijke macht bestaat in de vorm van het militaire potentieel van de NAVO, of beter gezegd van de VS. Het probleem is dat het gebruik van dit geweld de vraag wie "gelijk" heeft uiteindelijk irrelevant zou maken, omdat het zou leiden tot de vernietiging van geheel Europa en aanzienlijke andere delen van de wereld. Dit brengt ons op een gebied dat ongemakkelijk is voor mensen die zich beschermd willen voelen in het warme nest van gelijk hebben. Dit gebied gaat over politiek, staatsmanschap en proportionaliteit. [...] Naar alle waarschijnlijkheid zal Oekraïne deze oorlog verliezen. Noch gelijk hebben, noch medeleven tonen, zal dat veranderen . Willen wij de Oekraïners echt aanmoedigen om hun jonge generatie naar een heldendood te sturen? Duitse toonaangevende media tieren over de naderende "binnenlandse oorlog" van de burgerbevolking tegen het Russische leger? Men kan zeggen (sommigen zeggen het) dat Oekraïne het Vietnam van Rusland moet worden. Dat is een buitengewoon cynische uitnodiging van derden tot onvoorstelbaar lijden."((https://www.spiegel.de/panorama/ukraine-krieg-gas-und-oel-aus-russland-olaf-scholz-hat-recht-kolumne-a-bf8a5981-a91d-4dda-a537-af65146ee8a8)) Zo spreekt een tijdgenoot die dapper de gruwel van dit uur onder ogen ziet. De vergeefse terugtrekking in de diepten van de eigen ziel, die grote delen van de Duitse publieke opinie in haar greep heeft, werd daarentegen onlangs gedemonstreerd door Jost Schieren, uitgerekend hoofd van het Pedagogisch Onderzoekscentrum van de Vereniging van Onafhankelijke Vrijescholen en decaan van de Alanus Universiteit: "Wat moet ik doen? Wat kan ik doen? Mijn antwoord is: Dood Poetin! - een oproep tot tirannicide. [...] Wie de kans heeft en Poetin niet doodt, pleegt nalatigheid van bijstand. Maar wie kan Poetin doden? Waar zijn de inlichtingendiensten van de wereld die nu kunnen optreden? [Dood Poetin is een oproep, een actie en een boodschap die nu door de wereld moet gaan, waar veel mensen zich bij aansluiten, geschreven op schoolborden en wapperend uit ramen in plaats van vredesvlaggen, geplakt als bumperstickers op auto's en een hashtag vormend: #killputin. Het is geen geëmotioneerde boodschap van haat, het is geen agressie tegen de agressor, deze oproep is veeleer een rationele berekening van menselijkheid: voordat er nog duizenden mensen in nood komen en sterven, laat er dan één sterven. Dood Poetin!"((Het artikel was oorspronkelijk hier te vinden en werd na protesten teruggetrokken: https://info3-verlag.de/blog/killputin/))

Waar de weg van het onderwijs begint

"Oekraïners en Oekraïense vrouwen zijn van nature een mengeling van anarchisten en democraten," beweert Yaroslava Black-Terletska, een van oorsprong Oekraïense en priester van de Christengemeenschap in Keulen. "Het is een grappig mengsel: de mensen van Oekraïne houden er niet van als iemand over hen regeert, een vreemdeling die over hun zou bepalen. Ze doen het liever met hun eigen president, zelfs als die dom of corrupt is."((https://dasgoetheanum.com/es-geht-um-die-mitte/)) Ik vind dat helemaal niet grappig. Maar ik geloof mevrouw Black-Terletska dat Oekraïners van nature democraten zijn, net zoals ik geloof dat Duitse demonstranten denken dat blauwe en gele pochetten een symbool van vrede zijn. Maar ik geloof ook dat de meeste Russen evenveel of even weinig te maken hebben met wat er nu gebeurt als de gemiddelde Oekraïner of Duitser. Als je de ware gevoelens van de leden van verschillende volkeren onderzoekt, zul je alleen maar nobele dingen vinden. Maar voorlopig hebben dergelijke houdingsvragen niets te maken met de uiterlijke werkelijkheid. In alle landen zijn de mensen verenigd in het streven naar een gemeenschappelijk, groot ideaal. De realiteit staat in de weg. Het gaat er dus niet om of de Oekraïners "voor democratie" zijn of de Duitsers "voor vrede", maar of het mogelijk is over te schakelen van de idealistische bepaling van "het eigen standpunt" naar het veld waarop de werkelijkheid speelt. Dit gebied wordt momenteel gedomineerd door de Kolomojskyjs van deze wereld. Waarom is dat? Wat doen de oligarchen anders dan de vredelievende mensen in Oost en West? Zij gaan volledig voorbij aan de inhoud van de betreffende sentimenten, de "vrijheid" van het Westen, het Russische pan-Slavisme of het nationalisme van de Oekraïners, en beschouwen dergelijke verschijnselen alleen voor zover zij van buitenaf werkzame krachten zijn. Zij die werkelijk invloed uitoefenen, werken met de uiterlijke werkelijkheid, niet met de subjectieve inhoud. Wanneer Duitsers bijvoorbeeld met de Russische leiders over mensenrechten willen praten, hebben zij "mensenrechten" in hun gedachten. Zij concentreren zich op een inhoud - en zien het externe feit over het hoofd dat zij er met de Russische leiders over willen praten. Dit feit heeft een effect, niet de inhoud van het hoofd. Het effect is dat de Russische leiders walgen van de arrogantie van de Duitsers en daardoor minder ontvankelijk worden voor het idee van de mensenrechten. De politiek effectieve buitenkant van de Duitse "opinie" is precies het tegenovergestelde van haar inhoud. En voor dit niveau van feiten, hebben de grote "spelers" een gevoel. De machtigen onderscheiden zich van de machtelozen doordat zij de subjectieve binnenwereld en de objectieve buitenwereld niet door elkaar halen. De kiezers wordt geleerd dat het de inhoud is die telt. In werkelijkheid zijn subjectief waargenomen inhouden betekenisloos. Vermeende vredesactivisten over de hele wereld zijn momenteel druk doende de aanval van Poetin te "veroordelen", hun "solidariteit met Oekraïne" te betuigen en op de een of andere manier "voor vrede" te zijn. Zij geven ongegeneerd toe dat zij de aanval op Oekraïne "niet begrijpen"; zij gebruiken zelfs "Poetin-begrijpers" en, meer recent, "Rusland-begrijpers" als scheldwoord. De mate van naïviteit dient als maatstaf voor de morele status van de eigen persoon: wie Poetin begrijpt, moet wel geen mededogen hebben met de slachtoffers van de oorlog. Dit toont aan wat deze vredeswaanzin werkelijk drijft: oorlog is een gelegenheid om te gloeien van medelijden met de slachtoffers en haat tegen de daders - en om zichzelf daarin te ervaren. Degenen die Poetin trachten te begrijpen, voelen daarentegen niet minder voor de slachtoffers. Hij gelooft gewoon niet dat zijn eigen medeleven al het wereldschokkende feit is dat er alleen toe doet. Hij stelt zich gewoon minder voor over zichzelf en zijn eigen morele standpunt. In plaats van "voor vrede" te zijn, wil hij vrede echt maken. Hij wil dat het moorden echt ophoudt. Aan "welke kant" hij zich dus bevindt in de virtuele cartografie van de juiste meningen , speelt voor hem geen rol. Want hij weet dat de buitenkant van deze vredesbeweging oorlog is.

De grote verliezer is Europa

Veel Europeanen waren blijkbaar zelfs verrast door de aanval op Oekraïne. Tot op de dag van vandaag, kunnen ze niet verklaren hoe het heeft kunnen gebeuren. Met de aanslag heeft een krankzinnige dictator zijn eigen land in een hopeloze situatie gebracht, menen zij. Rusland zou het wereldwijde isolement economisch niet kunnen overleven; de ellende van de bevolking zou er uiteindelijk toe leiden dat Poetin uit de macht wordt gezet. De oorlog is dus ook een verschrikkelijke vergissing wat de belangen van de Russische leiders betreft - "Caesar" moet wel krankzinnig zijn. Deze karikatuur is in twee opzichten misleidend : Enerzijds verdoezelt zij de redenen van de Russische aanval en dus de oorzaken van de oorlog waarbij het Westen rechtstreeks betrokken was en is. Anderzijds is Poetin niet gek en niet alleen - en daarom in werkelijkheid veel gevaarlijker dan de westerse media ons willen doen geloven. Misschien moeten de Europeanen een atlas tevoorschijn halen. Het oneindige land waar Europa zogezegd aan vastzit, is Rusland. Een vruchtbaar land met een unieke eigenschap: het zorgt voor zijn inwoners. De Russische economie is, in tegenstelling tot die van de Europese landen, nog steeds grotendeels zelfvoorzienend en dienovereenkomstig minder afhankelijk van de wereldeconomie. Al in 2014 reageerde de "gek uit Moskou" op westerse sancties met een verbod op de invoer van landbouwproducten - om "nationale belangen te beschermen".((https://www.n-tv.de/politik/Putin-verbietet-Agrarimporte-article13379716.html)) Op dat moment betrok Rusland nog 30% van zijn voedsel uit het buitenland. Dankzij de spiraal van sancties is het nu zelfvoorzienend - en 's werelds grootste graanexporteur.((https://laender-analysen.de/russland-analysen/375/der-aufstieg-russlands-zum-weltweit-groessten-weizenexporteur-bedeutung-fuer-den-globalen-getreidehandel/)) Ook op andere gebieden is de Russische leiding onmiddellijk na de Krim-crisis begonnen met het scheppen van de voorwaarden om verdere "provocaties" van het Westen met een militaire aanval te kunnen beantwoorden en dit economisch te kunnen overleven.((https://www.zeit.de/wirtschaft/2014-07/sanktionen-russland)) Natuurlijk gaat de Russische bevolking nu moeilijke tijden tegemoet. De chips van Chinese fabrikanten werken trager, een namaak iPhone is ook niet naar ieders smaak en Duitse luxe limousines zijn nu onbetaalbaar in Rusland. Maar het Russische volk kan ontberingen verdragen. Als het moet, zelfs voor tientallen jaren. In Duitsland daarentegen zouden zelfs minieme prijsschommelingen het onstabiele evenwicht van de "sociale markteconomie" in een gevaarlijke scheefgroei kunnen brengen. Minder auto rijden, zoals sommigen denken, zal de binnenlandse vrede ook niet lang bewaren. De energieprijzen drijven alle andere prijzen op. Het graantekort doet de rest, ook indirect via onrust onder bondgenoten, toenemende vluchtelingenstromen, enz. Maar dit betekent: rechts wint, Europa valt uiteen. Vandaag de dag zijn de VS ook zelfvoorzienend op de belangrijkste gebieden, zoals energie en basisvoedingsmiddelen. Europa, daarentegen, blijft afhankelijk. Dat de VS hun "Europese vrienden" daarom iets zullen geven is tamelijk onwaarschijnlijk. De financiële markt staat op instorten. Het is dus waarschijnlijker dat de VS zijn slechte leningen in Europa zal begraven. Poetin is nog nooit zo helder in zijn hoofd geweest als nu. Decennialang had hij tevergeefs gehoopt door de Europeanen als Europeaan te worden gezien - ook uit vrees voor Chinese overheersing. Zijn Rusland zou in Europa moeten zijn, niet in Azië. Op 24 februari 2022, gaf hij het op. De aanval op Oekraïne was tegelijkertijd het radicale fundamentele besluit van de "Russische tsaar" om toe te geven aan de sanctiedruk van het Westen en zich op Azië te richten. Met deze wrede, maar strategisch geniale zet, manoeuvreerde hij Rusland uit het defensief. In plaats van te wachten op de volgende gunsteling van Washington die uit de gifbeker drinkt((Putin beweert dat Navalny zichzelf vergiftigt heeft. Omdat de betreffende ambtenaren hun berichten zwart maken en de belangrijke onderzoeksuitkomsten nog steeds achter slot en grendel verblijven, zal de zaak waarschijnlijk nooit opgehelderd worden. Vandaar kan je geen enkele these uitsluiten Putin, het Westen, criminelen of eigen aanhang. Daarover kan nauwelijks gediscussieerd worden, omdat zelfs twijfel aan de schuld van Poetin door de invloed van de EU-commissie, dit door de Big-Tech bedrijven als Fake-News geïdentificeerd en gecensureerd werd. Zie ook hier: thttps://www.dreigliederung.de/files/download/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist.pdf)) en Rusland nieuwe sancties oplegt, confronteerde Poetin de Europeanen met hun eigen kwetsbaarheid. Nu moet Europa luisteren - of een wereldoorlog beginnen. Alleen Habeck gelooft nog steeds dat hij Poetin niet hoeft te begrijpen: De groene minister van Economische Zaken wil de energietransitie liever heel snel doorzetten, namelijk "met Tesla-snelheid".((https://www.zdf.de/nachrichten/wirtschaft/habeck-energie-importstopp-ukraine-krieg-russland-100.html)) Zou hij misschien daadwerkelijk sneller in een Tesla (en met een stalen helm?) in Washington kunnen komen dan de AfD aan de macht? Hoe dan ook, de klimaatbeschermer zal zich moeten haasten. Omdat zijn snelle sjees - net als windturbines, smartphones en gevechtsvliegtuigen - zeldzame aardmetalen nodig heeft. De grootste afzetting ter wereld bevindt zich in China. De op één na grootste bevindt zich in Rusland.((https://institut-seltene-erden.de/russland-will-den-abbau-seltener-erden-foerdern/))

Oekraïense tragedie had makkelijk voorkomen kunnen worden

FZ — Sun, 10 Apr 2022 05:52:39 +0000

Als het bericht uit de Wall Street Journal, het centrale orgaan van het Amerikaanse grootkapitaal, klopt, dan heeft de krant een enorm, mensenverachtend schandaal aan het licht gebracht.

Een commentaar van Rainer Rupp uit Apolut [begin van de vertaling] Want de dood van duizenden en het lijden van tienduizenden mensen in de Oekraïne, ongeacht aan welke kant, komen door de onthulling van de Wall Street Journal in een heel ander daglicht te staan. De tragedie had kunnen worden voorkomen dankzij een diplomatiek initiatief van bondskanselier Olaf Scholz en president Emmanuel Macron, dat in eerste instantie wel serieus bedoeld was. Het vooruitzicht op een vreedzame oplossing is echter op het laatste moment mislukt, voornamelijk door het arrogante, nationalistische fanatisme van de politieke leiders in de Oekraïne, in combinatie met de duidelijke desinteresse van Washington in een door onderhandelingen tot stand gebrachte oplossing.

De schromelijke overschatting door Kiev van de gevechtscapaciteit van zijn door de VS/NAVO opgeleide strijdkrachten, waarvan de dragende kracht werd gevormd en nog steeds wordt gevormd door de fascistische vrijwilligersbataljons, heeft in combinatie met de bodemloze domheid van de politieke dilettant Volodymir Zelenski, onafwendbaar geleid tot de huidige ramp.

De beroepsacteur Zelenski, die reeds in een TV-satire als politieke clown de rol van de Oekraïense president had gespeeld, verkeerde aan het begin van de huidige crisis waarschijnlijk in de veronderstelling, dat voor hem een heldhaftige winnende rol was weggelegd in het door Washington geschreven VS/NAVO-script. Maar het grote Hollywood happy-end dat in het script werd beloofd, werd ingehaald door de harde realiteit van Russische successen bij de demilitarisering en de nog steeds voortdurende denazificatie van de Oekraïne. Het script van de VS/NAVO-sancties met de bedoeling de Russische economie te ruïneren, was kennelijk eveneens geschreven door politieke amateurs uit de Amerikaanse filmindustrie. De westerse scenarioschrijvers hadden kennelijk verwacht dat Moskou na de eerste harde klap van de sancties ook nog de andere wang zou aanbieden. In plaats daarvan heeft Rusland gereageerd met tegensancties, waardoor de tovenaarsleerlingen van de VS/NAVO nu economisch worden gedestabiliseerd door hun eigen toverkunst. Volgens de onthullingen in de Wall Street Journal had dit alles kunnen worden vermeden door een minimum aan gezond verstand en een beetje politieke moed van de zijde van kanselier Scholz en president Macron ten opzichte van de krijgsheren in Washington. Ook in Duitsland dreigt nu een torenhoge inflatie, productiedalingen, massale werkloosheid en nog meer verarming, maar daar staat 100 miljard euro voor militaire herbewapening tegenover, naast de jaarlijkse begroting van de Bundeswehr. Met het oog op deze ontwikkeling kan men alleen maar verbijsterd het hoofd schudden. Niet alleen heeft de regering van de rood-groene coalitie totaal gefaald, hetzelfde geldt voor de oppositiepartijen CDU/CSU en Die Linke. Zij hebben zich allen ontpopt als gewillige helpers van de Oekraïense nazi-onderdrukkers en gretige volgelingen van de door de VS/NAVO georkestreerde oorlogshysterie tegen Rusland. Laten we nu eens het artikel in de Wall Street Journal nader bekijken. Het is getiteld: “Vladimir Putin’s 20-Year March to War in Ukraine – and How the West Mishandled It“. (Vladimir Poetins 20-jarige mars naar oorlog in de Oekraïne - en hoe het Westen het verkeerd heeft aanpakte). In dit zeer lange artikel, waarin uiteraard het beleid van de VS wordt verdedigd, vindt men midden in de tekst terloops de volgende passage: "Vervolgens heeft de heer Scholz een laatste poging gedaan om een akkoord tussen Moskou en Kiev te bereiken. Op 19 februari zei hij in München (op de zogeheten "veiligheidsconferentie") tegen de heer Zelenski dat de Oekraïne zijn aspiraties om lid van de NAVO te worden moet laten varen en de neutraliteit van het land moet uitroepen als onderdeel van een breder Europees veiligheidsakkoord tussen het Westen en Rusland. Het pact zou worden ondertekend door de heer Poetin en de heer Biden, die samen de veiligheid van de Oekraïne zouden garanderen."

"Zelenski zei dat men er niet op kon vertrouwen dat Poetin zich aan een dergelijke overeenkomst zou houden en dat de meeste Oekraïners zich bij de NAVO wilden aansluiten. Zijn antwoord liet Duitse functionarissen vrezen dat de kansen op vrede aan het vervliegen waren."

Daags na de ontmoeting tussen Scholz en Zelenski riep de Franse president Macron in een gesprek tussen de leiders, Biden op om nog een poging te doen op het diplomatieke vlak. Volgens de Wall Street Journal zei Macron tegen Biden: "Ik denk dat jij de laatste persoon bent die nog iets zou kunnen doen, Joe. Ben je bereid Poetin te ontmoeten?" Maar Washington leek niet geïnteresseerd in een verder diplomatiek offensief. Niettemin had Macron - volgens de krant - in de nacht van 20 februari afwisselend met Poetin en Biden getelefoneerd. Maar Biden of zijn adviseurs in het Witte Huis waren blijkbaar niet geïnteresseerd om het voorstel van Scholz te steunen, te weten om gezamenlijk met Poetin de neutraliteit van de Oekraïne te garanderen als onderdeel van een breder, Europees veiligheidsakkoord tussen het Westen en Rusland. Op aandringen van Macron verklaarde Biden slechts, dat de Franse president Poetin mocht doorgeven dat hij bereid was tot een volgend telefoongesprek. Maar de volgende dag - voegt de Wall Street Journal eraan toe - belde Poetin Macron terug en zei "dat hij had besloten de onafhankelijkheid van de separatistische enclaves in Oost-Oekraïne te erkennen". Hij zei dat fascisten in Kiev de macht in handen hadden, en dat de NAVO niet op zijn zorg over de veiligheid had gereageerd en in plaats daarvan van plan was kernraketten in de Oekraïne te plaatsen". De details van het Duitse voorstel voor een vreedzame beëindiging van de Oekraïnecrisis, dat door Macron werd gesteund, zijn helaas niet bekend. Maar onder de druk van het werkelijke verloop van de oorlog, die voor de Oekraïne catastrofale vormen heeft aangenomen, zijn de dagdromen van de regering in Kiev over een NAVO-lidmaatschap van een zegevierende Oekraïne verdampt. Het wordt steeds benauwder voor Zelenski en zijn regering. Met elke dag dat de Russische militaire speciale operatie voortduurt, verdwijnen meer van zijn politieke opties. Zelenski heeft, uit arrogantie of onwetendheid of een mengeling van beide, er de voorkeur aan gegeven zich vast te klampen aan de holle beloften van de VS/UK/NAVO in plaats van het gezond verstand te volgen in de cruciale fase van diplomatieke onderhandelingen. De Oekraïense neutraliteit zou niet alleen het leven van duizenden mensen hebben gered, maar zou ook het verblijf van de twee Donbass-republieken in het kader van een onafhankelijke Oekraïense federatie volgens Minsk II hebben gegarandeerd. Nu, echter, zit Zelenski "met de gebakken peren". Hij heeft er zijn laatste hoop op gezet - helemaal de geboren acteur die hij is - dat hij de Oekraïne kan behouden zoals zij nu is, namelijk met de fascistische misdadigers op de sleutelposities van de staat, dankzij vurige en theatrale video-oproepen aan God en de wereld. Zelenski verzet zich nog steeds tegen de realiteit, zoals blijkt uit zijn laatste video-oproep aan de VN-Veiligheidsraad van 5 april, die hij volstopt met onverdraaglijke bloedbad-porno s en gemakkelijk te doorgronden leugens. In zijn kring van adviseurs lijkt er echter één een stuk dichter bij de werkelijkheid te zijn gekomen. Er is geen andere verklaring voor het feit dat tijdens de laatste Oekraïens-Russische onderhandelingen in Turkije de hoofdonderhandelaar van Zelenski, David Arachamja, de Russen de Oekraïense neutraliteit aanbood; in feite niets anders dan wat Scholz en Macron reeds hadden voorgesteld aan Zelenski, om een Russische militaire operatie te voorkomen. Het is een angstwekkende "ironie" wanneer men zich realiseert dat alle verwoeste levens, alle steden, dorpen en industrieterreinen die door artillerievuur zijn verwoest, alle miljoenen vluchtelingen, al het lijden van de mensen aan beide zijden van het front voorkomen hadden kunnen worden als Zelensky zes weken geleden had ingestemd met wat zijn eigen onderhandelaar Moskou nu vrijwillig heeft aangeboden als basis voor onderhandelingen. Intussen is er op de landkaart echter veel veranderd en een terugkeer naar de status quo ante, met name naar Minsk II met betrekking tot de Donbass-Volksrepublieken, zal waarschijnlijk niet meer mogelijk zijn. Maar kanselier Scholz, en ook president Macron, hadden de ramp in de Oekraïne kunnen voorkomen. Terwijl zij zich bewust waren van de noodlottige domheid van Zelenski's misplaatste beslissing, hadden noch Scholz noch Macron de politieke moed om openlijk "neen" te zeggen tegen de VS/NAVO-beloften van militaire steun aan de Oekraïne, die Zelenski hadden bekrachtigd in zijn megalomane dromen dat hij het tegen Rusland kon opnemen. Een "duidelijk nee" zou absoluut noodzakelijk zijn geweest, omdat de bedoelingen van de oorlogszuchtigen in Washington en Londen toen al voor iedereen duidelijk waren. Het doel was immers de Oekraïne te gebruiken als kanonnenvoer in een militaire en economische uitputtingsslag tegen Rusland. Het was ook van meet af aan duidelijk dat dit hoge kosten zou inhouden voor de Duitse economie en bevolking en dat de kosten in de toekomst nog hoger zouden uitvallen. Bijgevolg heeft SPD-bondskanselier Scholz zijn ambtseed gebroken, namelijk om schade aan het Duitse volk te voorkomen. In plaats daarvan heeft hij de belangen van de VS/NAVO en EU-elites voortreffelijk gediend. Maar met de sociaal-democraten is het, als met het verhaal van de schorpioen die de kikker vraagt om hem naar de andere oever te brengen. Ze hebben geen keus.((Een schorpioen komt bij een rivier die hij wil oversteken. De schorpioen vraagt de kikker om hem op zijn rug over de rivier te dragen. De kikker weigert omdat hij bang is gedood te worden door de schorpioen. De schorpioen overtuigt de kikker door te zeggen dat hij er zelf geen belang bij heeft om te sterven omdat hij niet kan zwemmen. De kikker gaat akkoord. Toch steekt de schorpioen hem in het midden van de rivier. Stervend, zoekt de kikker naar een verklaring. De schorpioen verwijst naar zijn karakter, dat hem geen andere keuze laat dan te steken.)) [eind van de vertaling]

Zag Poetin 15 jaar geleden de huidige toestand al aankomen?

FZ — Sun, 13 Feb 2022 06:58:25 +0000

Liz Truss, Annalena Baerbock — twee onvermoeibare strijdsters voor de vrede

De spanningen tussen de westerse landen en Rusland lopen nog steeds op, of misschien moet ik eerder zeggen: de spanningen worden door de westerse landen steeds verder aangejaagd. De Russische eis voor veiligheidsgaranties en verdragen over raketten voor de middellange afstand heeft in de politiek heel wat opschudding veroorzaakt.((In ons artikel "De symboliek van een oude A-Ford" worden deze eisen kort toegelicht.)) Het is in diplomatieke kringen vrij ongebruikelijk om publiekelijk eisen op tafel te leggen, Rusland lijkt naar de grootst mogelijke transparantie te streven. Meestal worden staatsbelangen achter gesloten deuren besproken. Misschien is dit de Russische strategie om onwaarheden in het westerse narratief te ontkrachten. Vanwege deze nieuwe aanpak houden in Moskou en Kiev de diplomaten en regeringsvertegenwoordigers bij wijze van spreken de deur voor elkaar open. Of zoals een commentator dat mooi omschrijft:

Om een metafoor te gebruiken: Poetin heeft een stok in de "westerse mierenhoop" gestoken en alle mieren (westerse politici) rennen nu als een kip zonder kop rond.

Ook in Kiev is de situatie niet anders. Op de ene dag wordt angstig geroepen "de Russen komen!" op de volgende "volgens onze inlichtingen is Rusland niet van plan om aan te vallen", daar is echter ook één constante in de mededelingen uit Kiev, namelijk - "we hebben meer centen nodig!" De VS hebben al weer een datum voor de Russische invasie geprikt, de 22ste februari. Bij de vorige voorspelde data waren de Russen zo onbeschoft om niet aan de verwachtingen te voldoen. Begin februari zat zogenaamd het weer niet mee, het was te warm en daardoor konden de Russische tanks niet door de blubber rijden. De persspreekster van Biden, Jen Psaki klaagde: we weten niet wat Poetin gaat doen, we kunnen niet in zijn hoofd kijken. Om te weten wat Poetin gaat doen zou het misschien nuttig zijn eens naar de Russische uitingen te luisteren en er over na te denken of de Russen misschien gewoon zeggen wat ze van plan zijn en dat dat de waarheid zou kunnen zijn. Poetin vertelt al jaren in verschillende bewoordingen hetzelfde - Rusland wil geen oorlog. Maar dat wil hier niemand horen. Ik heb daarom een van de spraakmakende redevoeringen van Poetin vertaald, namelijk zijn toespraak op de Veiligheidsconferentie in München, 2007.((Deze redevoering uit 2007 kan haast wel profetisch genoemd worden, zie bijvoorbeeld ook; Poetins profetische speech uit 2007 of Putin’s Munich Speech 15 years later: What prophecies have come true?))

[begin van de vertaling] Vladimir Poetin: Hartelijk dank, mevrouw de bondskanselier, de heer Teltschik((Horst Teltschik, een adviseur van Helmut Kohl, was jarenlang de voorzitter van de Münchner Sicherheitskonferenz)), dames en heren! Ik ben zeer dankbaar voor de uitnodiging voor zo'n prestigieuze conferentie, waaraan politici, militairen, ondernemers en deskundigen uit meer dan 40 landen hebben deelgenomen. Het formaat van de conferentie stelt mij in staat overdreven beleefdheid en de noodzaak om in afgeronde, aangename maar lege diplomatieke clichés te spreken, te vermijden. De opzet van de conferentie stelt mij in staat te zeggen wat ik echt denk over internationale veiligheidskwesties. En als mijn argumenten overdreven polemisch of onnauwkeurig lijken voor onze collega's, wees dan alstublieft niet boos op mij - het is maar een conferentie. En ik hoop dat de heer Teltschik na twee of drie minuten van mijn toespraak niet "het rode lampje" zal laten inschakelen. Zo. Het is bekend dat de problematiek van de internationale veiligheid veel breder is dan de politiek-militaire stabiliteit. Het gaat om de duurzaamheid van de wereldeconomie, het overwinnen van armoede, economische zekerheid en de ontwikkeling van de interculturele dialoog. Dit alomvattende en ondeelbare karakter van veiligheid komt ook tot uiting in het grondbeginsel ervan: "de veiligheid van iedereen is de veiligheid van allen". Zoals Franklin Roosevelt tijdens de eerste dagen na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zei: "Waar de vrede wordt verbroken, wordt de vrede overal bedreigd en in gevaar gebracht. Deze woorden zijn ook vandaag nog relevant. Dit blijkt overigens uit het thema van onze conferentie: "Mondiale crises - mondiale verantwoordelijkheid". Nog maar twee decennia geleden was de wereld ideologisch en economisch verdeeld en werd haar veiligheid gewaarborgd door het enorme strategische potentieel van de twee supermachten. De wereldwijde confrontatie overschaduwde uiterst nijpende economische en sociale kwesties in de marge van de internationale betrekkingen . En zoals elke oorlog liet de Koude Oorlog ons achter met "onontplofte projectielen", in figuurlijke zin. Ik heb het over ideologische stereotypen, dubbele maatstaven en andere patronen van blokmentaliteit. De unipolaire wereld die na de Koude Oorlog werd voorgespiegeld, is niet tot stand gekomen. Natuurlijk kent de geschiedenis van de mensheid perioden van een unipolaire staatsvorm en het streven naar wereldheerschappij. In de geschiedenis van de mensheid zijn er al veel dingen gebeurd. Maar wat is de unipolaire wereld? Hoe men de term ook verfraait, uiteindelijk betekent hij in de praktijk maar één ding: er is maar één enkel machtscentrum, één krachtcentrum, één centrum van besluitvorming. Het is een wereld van één meester, één heerser. En dit is uiteindelijk niet alleen destructief voor iedereen binnen het systeem, maar ook voor de heerser zelf, omdat het hem van binnenuit vernietigt. En het heeft natuurlijk niets te maken met democratie. Want democratie is, zoals u weet, de macht van de meerderheid met inachtneming van de belangen en meningen van de minderheid. Trouwens, Rusland, ons, wordt voortdurend democratie bijgebracht. Maar zij die ons onderwijzen, zijn om een of andere reden zelf niet erg geneigd om iets te leren. Ik denk dat het unipolaire model niet alleen onaanvaardbaar is voor de moderne wereld, maar ook onmogelijk. En niet alleen omdat er met een uni-polair leiderschap in de wereld van vandaag - en juist in de wereld van vandaag - een tekort zal zijn aan militaire, politieke en economische middelen. Maar wat belangrijker is: het model zelf is disfunctioneel, omdat het in een moderne beschaving niet de morele of zedelijke grondslag vormt en ook niet kan vormen. Tegelijkertijd is alles wat er vandaag in de wereld gebeurt - en wij zijn daar nu pas over begonnen - een gevolg van pogingen om juist dit concept in de wereld te introduceren - het concept van een unipolaire wereld. En wat is het resultaat? Unilaterale, onwettige acties hebben vaak geen enkel probleem opgelost. Bovendien zijn zij een bron van nieuwe menselijke tragedies en broeinesten van spanningen geworden. Oordeelt u zelf: oorlogen, lokale en regionale conflicten zijn niet minder geworden. De heer Teltschik heeft dit heel mild nog eens herhaald. En grote aantallen mensen sterven in deze conflicten, meer dan voorheen - veel meer, veel meer! Vandaag zijn wij getuige van een bijna ongebreideld, overmatig gebruik van geweld in internationale aangelegenheden, militair geweld, geweld dat de wereld in de afgrond van elkaar opvolgende conflicten zal storten. Als gevolg daarvan zijn er gewoon niet genoeg middelen om ze allemaal volledig op te lossen. Ook een politieke oplossing ervan is niet meer mogelijk. Er is een toenemende veronachtzaming van de grondbeginselen van het internationaal recht. Bovendien hebben individuele normen, ja zelfs bijna het gehele rechtsstelsel van één enkele staat, met name natuurlijk de Verenigde Staten, op alle gebieden hun nationale grenzen overschreden: in de economie, in de politiek en op humanitair gebied - en worden zij aan andere staten opgedrongen. Nou, wie wil dat ? Wie zou dat willen? In internationale aangelegenheden is er een toenemende wens om deze of gene kwestie op te lossen op basis van zogenaamd politiek opportunisme, gebaseerd op de huidige politieke situatie. En dit is natuurlijk uiterst gevaarlijk. En het leidt ertoe dat niemand zich meer veilig voelt. Ik wil dit benadrukken: niemand voelt zich veilig! Omdat niemand zich kan verschuilen achter het internationaal recht als een veilige stenen muur. Een dergelijk beleid is natuurlijk de aanjager van een wapenwedloop. Het misbruik van de factor macht stimuleert onvermijdelijk het verlangen van sommige landen om ook massavernietigingswapens te bezitten. Bovendien zijn er fundamenteel nieuwe bedreigingen opgedoken die vroeger al bekend waren, maar die nu een mondiaal karakter krijgen, zoals het terrorisme. Ik ben ervan overtuigd dat we een keerpunt hebben bereikt waarop we serieus moeten nadenken over de hele mondiale veiligheidsarchitectuur. En hier moeten we uitgaan van het zoeken naar een redelijk evenwicht tussen de belangen van alle betrokkenen binnen de internationale gemeenschap. Vooral nu, nu het "internationale landschap" zo zichtbaar en zo snel verandert - als gevolg van de dynamische ontwikkeling van een aantal staten en regio's. De Bondskanselier heeft dit reeds vermeld. Zo is het gecombineerde BNP van India en China op basis van koopkrachtpariteit reeds groter dan dat van de Verenigde Staten van Amerika. En het BNP van de BRIC-landen - Brazilië, Rusland, India en China - berekend volgens hetzelfde principe is groter dan het totale BNP van de Europese Unie. En volgens deskundigen zal deze kloof binnen afzienbare tijd alleen maar groter worden. Het lijdt geen twijfel dat het economisch potentieel van de nieuwe centra van mondiale groei onvermijdelijk zal worden omgezet in politieke invloed en de multipolariteit zal versterken. In dit verband neemt de rol van de multilaterale diplomatie sterk toe. Voor openheid, transparantie en voorspelbaarheid in de politiek bestaat geen alternatief, en de toepassing van geweld zou inderdaad slechts een exceptioneel middel mogen zijn, net zoals het gebruik van de doodstraf dat is in de rechtsstelsels van sommige staten. Maar integendeel, wij zijn thans getuige van een situatie waarin landen waar de doodstraf verboden is tegen moordenaars en andere misdadigers - gevaarlijke misdadigers, desondanks gemakkelijk betrokken raken bij militaire operaties, die nauwelijks legitiem kunnen worden genoemd.In deze conflicten worden wel mensen gedood - honderden, duizenden burgers! Maar tegelijkertijd rijst een vraag: moeten wij gevoelloos en onverschillig kijken naar diverse interne conflicten in sommige landen, naar het optreden van autoritaire regimes, tirannen, de proliferatie van massavernietigingswapens? Dit was in feite de kern van de vraag die onze geachte collega Lieberman aan de Bondskanselier heeft gesteld. (Als ik uw vraag goed begrepen heb. En natuurlijk is het een serieuze vraag! Kunnen we onbewogen kijken naar wat er aan de hand is? Ik zal proberen uw vraag ook te beantwoorden. Natuurlijk kunnen we niet werkeloos toezien. Natuurlijk niet. Maar hebben wij de middelen om deze gevaren het hoofd te bieden? Zeker hebben we die. Kijk maar naar de recente geschiedenis. Er was immers een vreedzame overgang naar de democratie in ons land! Een vreedzame transformatie van het Sovjet regime heeft plaatsgevonden - een vreedzame transformatie! En wat een regime! Met welke wapens, inclusief kernwapens! Waarom is het nu nodig om bij elke gelegenheid te bombarderen en te schieten? Hebben wij, in afwezigheid van een dreiging van wederzijdse vernietiging, niet voldoende politieke cultuur, respect voor de waarden van de democratie en de wet? Ik ben ervan overtuigd: het enige besluitvormingsmechanisme inzake het gebruik van militair geweld als laatste redmiddel kan alleen het VN-Handvest zijn. En in dat opzicht heb ik ofwel niet begrepen wat onze collega, de Italiaanse minister van Defensie, onlangs heeft gezegd, ofwel heeft hij zich niet juist uitgedrukt. Ik heb in ieder geval uit zijn woorden begrepen dat het gebruik van geweld als legitiem zou worden beschouwd als het besluit wordt genomen of in NAVO-verband, in de Europese Unie of in het kader van de VN. Als hij dat echt denkt, dan hebben hij en ik verschillende standpunten. Of misschien heb ik het verkeerd gehoord. Het gebruik van geweld kan alleen als legitiem worden beschouwd indien het besluit is genomen op basis van en binnen het kader van de VN. En de NAVO of de EU mogen niet de plaats innemen van de VN. En indien de VN daadwerkelijk de krachten van de internationale gemeenschap weet te bundelen, die in staat zijn te reageren op gebeurtenissen in afzonderlijke landen, indien wij ons bevrijden van de minachting voor het internationaal recht, dan zal de situatie wellicht veranderen. Anders zal de situatie alleen maar in een impasse geraken en zal het aantal grove fouten alleen maar toenemen. We moeten er uiteraard voor zorgen dat het internationaal recht universeel is, zowel in interpretatie als in toepassing. We mogen niet vergeten dat democratische politieke actie noodzakelijkerwijs gepaard gaat met discussie en het zorgvuldig uitwerken van oplossingen. Dames en heren. Het potentiële gevaar van destabilisatie van de internationale betrekkingen hangt ook samen met de duidelijke stagnatie op het gebied van ontwapening. Rusland pleit voor een hervatting van de dialoog over deze uiterst belangrijke kwestie. Het is van belang de stabiliteit van het internationale juridische kader van de ontwapening te bewaren en tegelijkertijd de continuïteit van het proces van vermindering van de aantallen kernwapens te waarborgen. Wij zijn met de Verenigde Staten overeengekomen onze strategische nucleaire vermogens tegen 31 december 2012 terug te brengen tot 1700 à 2200 kernkoppen. Rusland is voornemens de aangegane verplichtingen strikt na te komen. Wij hopen dat onze partners op dezelfde transparante wijze zullen handelen en geen extra paar honderd kernkoppen opzij zullen zetten voor het geval dat, voor een "regenachtige dag". En als de nieuwe minister van Defensie van de Verenigde Staten ons hier vandaag aankondigt dat de Verenigde Staten deze extra bommen niet in opslagplaatsen of "onder het kussen" of "onder de deken" zullen verstoppen, nodig ik iedereen uit om op te staan en dat toe te juichen. Dit zou een zeer belangrijke mededeling zijn. Rusland houdt zich strikt aan het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens en de multilaterale regeling voor de beheersing van rakettechnologie, en is voornemens zich daaraan te blijven houden. De in deze documenten neergelegde beginselen zijn universeel van aard. In dat verband zou ik eraan willen herinneren dat de USSR en de Verenigde Staten in de jaren tachtig een verdrag hebben ondertekend over de uitbanning van een hele klasse van raketten voor middellange en korte afstand, maar dat dit document niet universeel is geworden. Vandaag de dag beschikt een aantal landen al over dergelijke raketten: de Democratische Volksrepubliek Korea, de Republiek Korea, India, Iran, Pakistan, Israël. Vele andere staten over de hele wereld zijn bezig met de ontwikkeling van deze systemen en zijn van plan ze in gebruik te nemen. Alleen de Verenigde Staten en Rusland hebben verplichtingen om dergelijke wapensystemen niet te bouwen. Het is duidelijk dat wij in deze omstandigheden gedwongen zijn na te denken over het verzekeren van onze eigen veiligheid. Tegelijkertijd mag niet worden toegestaan dat er nieuwe destabiliserende hoogtechnologische wapens opduiken. Ik heb het niet eens over maatregelen om nieuwe terreinen van confrontatie te voorkomen, vooral in de ruimte. "Star Wars, zoals we weten, is niet langer fantasie, maar realiteit. In het midden van de jaren '80 [van de vorige eeuw] hebben onze Amerikaanse partners de onderschepping van een van hun eigen satellieten in de praktijk gebracht. De militarisering van de ruimte zou volgens Rusland onvoorspelbare gevolgen kunnen hebben voor de wereldgemeenschap - niet minder dan het begin van het nucleaire tijdperk. Wij hebben herhaaldelijk initiatieven genomen om wapens uit de ruimte te bannen. Vandaag wil ik u mededelen dat wij een ontwerp-verdrag hebben opgesteld over de preventie van de plaatsing van wapens in de ruimte. Het zal binnenkort als officieel voorstel aan de partners worden toegezonden. Laten we er samen aan werken. Wij kunnen ook niet anders dan bezorgd zijn over de plannen om een deel van het raketafweersysteem in Europa op te stellen. Wie heeft in dit geval nog een volgende ronde van de onvermijdelijke wapenwedloop nodig? Ik betwijfel ten zeerste of dat de Europeanen zelf zijn. Geen van de zogenaamde problematische landen heeft een raketarsenaal dat Europa echt zou kunnen bedreigen, met een bereik van ongeveer 5-8 duizend kilometer. En in de nabije toekomst en in de voorzienbare toekomst zullen deze ook niet verschijnen en ze zijn zelfs niet gepland. En de hypothetische lancering, bijvoorbeeld, van een Noord-Koreaanse raket naar het grondgebied van de VS via West-Europa is duidelijk in strijd met de wetten van de ballistiek. Zoals we in Rusland zeggen, het is als "met je rechterhand naar je linkeroor reiken". En omdat ik hier in Duitsland ben, kan ik het niet nalaten ook de kritieke toestand van het Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa te vermelden. Het aangepaste Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa is in 1999 ondertekend. Er werd rekening gehouden met de nieuwe geopolitieke realiteit - de ontbinding van het Warschau-pakt. Zeven jaar zijn sindsdien verstreken en slechts vier staten hebben het document geratificeerd, waaronder de Russische Federatie. De NAVO-landen hebben openlijk verklaard dat zij het Verdrag niet zullen ratificeren, met inbegrip van het Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa (de beperking van het aantal strijdkrachten in de randgebieden), zolang Rusland zijn bases in Georgië en Moldavië niet heeft teruggetrokken. Onze troepen worden teruggetrokken uit Georgië, zelfs op een versnelde manier. We hebben deze problemen met onze Georgische collega's opgelost, en iedereen weet dat. Een contingent van 1.500 manschappen blijft in Moldavië om vredestaken uit te voeren en munitiedepots te bewaken die zijn overgebleven uit het Sovjettijdperk. En Mr. Solana en ik zijn voortdurend hierover in gesprek; hij kent ons standpunt. Wij zijn bereid om in die richting verder te werken. Maar wat gebeurt er op dit moment? Tegelijkertijd verschijnen in Bulgarije en Roemenië zogenaamde lichte vooruitgeschoven bases, elk met 5.000 man. Het blijkt dat de NAVO haar geavanceerde strijdkrachten naar onze staatsgrenzen verplaatst, terwijl wij, met strikte inachtneming van het Verdrag, op geen enkele wijze op deze acties reageren. Ik denk dat het duidelijk is: het uitbreidingsproces van de NAVO heeft niets te maken met de modernisering van het bondgenootschap zelf of met het waarborgen van de veiligheid in Europa. Integendeel, het is een ernstig provocerende factor die het niveau van wederzijds vertrouwen doet dalen. En we hebben het volste recht om eerlijk te vragen: tegen wie is deze uitbreiding gericht? En wat is er gebeurd met de toezeggingen die de westerse partners na de ontbinding van het Warschaupact hebben gedaan? Waar zijn die verklaringen nu? Niemand herinnert zich hen zelfs maar. Maar ik zal mezelf toestaan om in dit publiek te herinneren wat er gezegd is. Ik zou graag de secretaris-generaal van de NAVO, de heer Wörner, in Brussel op 17 mei 1990 willen citeren. Hij zei het toen: "Alleen al het feit dat wij bereid zijn geen NAVO-troepen buiten het grondgebied van de BRD te stationeren, geeft de Sovjet-Unie harde veiligheidsgaranties." Waar zijn die garanties nu? De stenen en betonblokken van de Berlijnse Muur worden al lang verkocht als souvenirs. Maar we mogen niet vergeten dat de val ervan ook mogelijk werd gemaakt door een historische keuze, onder meer van ons eigen volk - het volk van Rusland - een keuze voor democratie en vrijheid, openheid en een oprecht partnerschap met alle leden van de grote Europese familie. Nu proberen zij ons nieuwe scheidslijnen en muren op te dringen - zij het dan virtueel, maar toch nog steeds verdelend en doorklievend door ons gemeenschappelijk continent. Zal het weer vele jaren en decennia duren, een opeenvolging van generaties politici, om deze nieuwe muren te "ontmantelen" en "af te breken"? Dames en heren. Wij zijn ook onvoorwaardelijke voorstanders van een aanscherping van het non-proliferatiestelsel. Het bestaande internationale rechtskader maakt het mogelijk technologieën te creëren voor het genereren van nucleaire brandstof voor vreedzame doeleinden. En veel landen hebben goede redenen om hun eigen kernenergie te willen ontwikkelen als basis voor hun energie-onafhankelijkheid. Maar we beseffen ook dat deze technologieën snel kunnen worden omgevormd tot kernmateriaal dat geschikt is voor wapens. Dit leidt tot ernstige internationale spanningen. De situatie met betrekking tot het nucleaire programma van Iran is een uitstekend voorbeeld. Tenzij de internationale gemeenschap met een verstandige oplossing voor dit belangenconflict komt, zal de wereld voortdurend verstoord worden door dergelijke destabiliserende crises, want er zijn meer drempel-landen dan alleen maar Iran, en we weten dat ook. We zullen voortdurend geconfronteerd worden met het risico van proliferatie van massavernietigingswapens. Vorig jaar heeft Rusland een initiatief ingediend om multinationale centra voor uraniumverrijking op te richten. Wij staan open voor het idee om dergelijke centra op te richten, niet alleen in Rusland, maar ook in andere landen waar vreedzame kernenergie legaal bestaat. Staten die kernenergie willen ontwikkelen, zouden de garantie kunnen krijgen dat zij splijtstof krijgen door directe participatie in deze centra, uiteraard onder streng toezicht van de IAEA. De meest recente initiatieven van de Amerikaanse president George W. Bush liggen in de lijn van het Russische voorstel. Ik ben van mening dat Rusland en de Verenigde Staten een objectief en wederzijds belang hebben bij het aanscherpen van de regelingen voor de non-proliferatie van massavernietigingswapens en de lanceerinrichtingen ervoor. Het zijn onze landen die koplopers zijn op het gebied van nucleaire- en raket-technologie, die het voortouw moeten nemen bij de ontwikkeling van nieuwe, strengere non-proliferatie-maatregelen. Rusland is bereid tot een dergelijk initiatief. We zijn in overleg met onze Amerikaanse vrienden. In het algemeen moeten we het hebben over het creëren van een heel systeem van politieke instrumenten en economische stimulansen waardoor staten geen belangstelling meer hoeven te hebben voor de ontwikkeling van hun eigen kerncentrifuges, maar wel de mogelijkheid zouden krijgen voor exploitatie van kernenergie en de uitbreiding van hun energiecapaciteit. In dit verband zou ik nader willen ingaan op de internationale samenwerking op energiegebied. Ook de bondskanselier heeft dit weliswaar maar heel even ter sprake gebracht, zij heeft het echter wel aangestipt. In de energiesector richt Rusland zich op het creëren van uniforme marktbeginselen en transparante voorwaarden. Het spreekt vanzelf dat de prijs van energie door de markt moet worden bepaald en niet onderhevig mag zijn aan politieke speculatie, economische druk of chantage. Wij staan open voor samenwerking. Buitenlandse bedrijven nemen deel aan onze grootste energieprojecten. Volgens verschillende schattingen, tot 26 procent van de Russische olieproductie - denk eens na over dit cijfer, 26 procent van de Russische olieproductie wordt door buitenlands kapitaal voortgebracht. Probeer mij een voorbeeld te geven van zo'n ruime aanwezigheid van Russische bedrijven in sleutelsectoren van de Westerse economieën. Zulke voorbeelden zijn er niet. Zulke voorbeelden zijn er niet! Ik wil u ook herinneren aan de verhouding tussen de investeringen die Rusland binnenkomen en die welke vanuit Rusland uitgaan naar andere landen in de wereld. De verhouding is ongeveer vijftien tegen één. Dit is een zichtbaar voorbeeld van de openheid en stabiliteit van de Russische economie. Economische zekerheid is een gebied waar iedereen dezelfde beginselen moet aanhangen. We zijn klaar om eerlijk te concurreren. De Russische economie biedt hiertoe steeds meer mogelijkheden. Deze dynamiek wordt objectief beoordeeld door deskundigen en onze buitenlandse partners. Zo is Rusland onlangs opgewaardeerd in de OESO-ranglijst: ons land is van de vierde creditrating naar de derde gestegen. En ik zou vandaag hier in München van de gelegenheid gebruik willen maken om onze Duitse collega's te bedanken voor hun hulp bij het nemen van bovengenoemd besluit. Verder. Zoals u weet, heeft het proces van de toetreding van Rusland tot de WTO een finale fase bereikt. Ik zou willen opmerken dat wij tijdens de lange en moeizame onderhandelingen herhaaldelijk termen hebben gehoord als vrijheid van meningsuiting, vrijheid van handel en gelijke kansen, maar om de een of andere reden alleen in verband met onze Russische markt. En een ander belangrijk onderwerp dat een directe invloed heeft op de veiligheid in de wereld. Er wordt vandaag veel gesproken over de strijd tegen de armoede. Wat is hier echt aan de hand? Enerzijds worden financiële middelen - en soms aanzienlijke financiële middelen - uitgetrokken voor hulpprogramma's ten behoeve van de armste landen. Maar eerlijk gezegd, en velen hier weten dat ook, worden zij vaak geëxploiteerd door de bedrijven van de donorlanden zelf. Maar tegelijkertijd worden in de ontwikkelde landen de subsidies in de landbouw gehandhaafd en is de toegang tot geavanceerde technologie voor anderen beperkt. En laten we de dingen bij hun juiste naam noemen: het blijkt dat met de ene hand "liefdadigheidshulp" wordt uitgedeeld, terwijl met de andere hand niet alleen de economische achterstand in stand wordt gehouden, maar ook winsten worden binnengehaald. De sociale spanningen die in dergelijke achtergebleven gebieden ontstaan, leiden onvermijdelijk tot groei van radicalisme en extremisme en wakkeren terrorisme en plaatselijke conflicten aan. En als dit alles ook nog eens gebeurt, bijvoorbeeld in het Midden-Oosten, in omstandigheden waarin de buitenwereld als onrechtvaardig wordt ervaren, bestaat het gevaar van wereldwijde destabilisatie. Het is duidelijk dat de leidende landen in de wereld deze dreiging moeten onderkennen. En, bijgevolg, om een democratischer en rechtvaardiger systeem van economische betrekkingen in de wereld op te bouwen, een systeem dat iedereen een kans en een mogelijkheid geeft om zich te ontwikkelen. Bij het toespreken van de veiligheidsconferentie, dames en heren, kan men niet voorbijgaan aan de activiteiten van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. Zoals u weet, is deze in het leven geroepen om alle - ik benadruk dit - alle aspecten van veiligheid aan te pakken: politiek-militair, economisch, humanitair, en in hun onderlinge samenhang. Wat zien we vandaag in de praktijk? Wij zien dat dit evenwicht duidelijk is verstoord. Tegenstanders proberen van de OVSE louter een instrument te maken om de belangen van één of een groep landen op het gebied van het buitenlands beleid veilig te stellen ten opzichte van andere landen. Ook het bureaucratische apparaat van de OVSE, dat geen enkele band heeft met de oprichtende staten, is op deze taak toegesneden. De besluitvormingsprocedures en de inschakeling van zogenaamde niet-gouvernementele organisaties werden op deze taak toegesneden. Formeel onafhankelijk ja, maar doelbewust gefinancierd en dus gecontroleerd. Volgens de fundamentele documenten op humanitair gebied dient de OVSE de aangesloten landen op hun verzoek bij te staan bij de naleving van de internationale normen op het gebied van de mensenrechten. Dit is een belangrijke taak. Wij steunen die. Maar het betekent helemaal niet dat men zich moet mengen in de binnenlandse aangelegenheden van andere landen, laat staan dat men die landen moet voorschrijven hoe zij moeten leven en zich moeten ontwikkelen. Het is duidelijk dat een dergelijke inmenging niet bijdraagt tot de rijping van democratieën. Integendeel, het verstoort, maakt landen afhankelijk en bijgevolg politiek en economisch instabiel. Wij verwachten van de OVSE dat zij zich laat leiden door haar onmiddellijke taken en betrekkingen met soevereine staten opbouwt op basis van respect, vertrouwen en transparantie. Dames en Heren! Tot besluit zou ik het volgende willen opmerken. Wij horen zeer dikwijls, ik ik hoor dit persoonlijk zeer vaak, van onze partners, met inbegrip van onze Europese partners, oproepen aan Rusland om een actievere rol te spelen in wereldzaken. Ik zou in dit verband een kleine opmerking willen maken. We hoeven nauwelijks te worden gepusht of aangemoedigd om dat te doen. Rusland is een land met een geschiedenis van meer dan duizend jaar, dat bijna altijd het voorrecht heeft gehad een onafhankelijk buitenlands beleid te voeren. We gaan deze traditie vandaag ook niet veranderen. Tegelijkertijd zien wij heel duidelijk hoe de wereld is veranderd en zijn wij realistisch over onze eigen mogelijkheden en ons eigen potentieel. En natuurlijk willen wij verantwoordelijke en ook onafhankelijke partners hebben met wie wij kunnen samenwerken om een rechtvaardige en democratische wereldorde tot stand te brengen, die veiligheid en welvaart waarborgt voor allen, niet slechts voor enkelen. Dank u voor uw aandacht. [eind van de vertaling]

Regering erkent juridisch bindende afspraken met WEF

rovanov — Mon, 24 Jan 2022 07:35:35 +0000

Dit bericht is van Ido Dijkstra en verscheen op 10 januari 2022 in De Andere Krant

De bewijzen dat belangrijke Nederlandse bewindslieden nauw verbonden zijn met het World Economic Forum (WEF) stapelen zich op. Forum voor Democratie kreeg na herhaaldelijke verzoeken zwart-op-wit dat er subsidie is verstrekt en juridische bindende overeenkomsten zijn gesloten met de supranationale , niet-democratische netwerkorganisatie die de wereld ingrijpend wil veranderen. FVD-Kamerlid Pepijn van Houwelingen eist transparantie van de Nederlandse regering: “Het Nederlandse volk verdient antwoord op onze vragen.” Na flink rappelleren – normaal duurt een verzoek beantwoorden van Kamervragen maximaal drie weken, nu gingen er 90 dagen overheen – kreeg Forum voor Democratie vlak voor kerst eindelijk verschillende brieven boven tafel die door het World Economic Forum (WEF) waren verstuurd aan leden van de regering. Bijvoorbeeld een uitnodiging aan minister Sigrid Kaag (D66) voor een bijeenkomst in Davos in januari 2021. “Om te bespreken wat voor beleid we gaan uitzetten in het post-Covid-19-tijdperk onder het thema The Great Reset.” Ook demissionair minister Wobke Hoekstra (CDA) kreeg zo’n brief. “Uw bijdrage aan The Great Reset zal bijzonder cruciaal zijn,” is één van de zinsnedes. Maar de meest sensationele onthulling kwam uit een brief van Carola Schouten in antwoord op kamervragen van FvD-Kamerlid Gideon van Meijeren: “Nederlandse bewindspersonen nemen regelmatig op uitnodiging deel aan door het WEF georganiseerde bijeenkomsten,”schrijft zij. “Daarnaast is sprake van samenwerkingsverbanden met het WEF die zijn vastgelegd in overeenkomsten op de volgende terreinen: - Sustainable Investment Policy - Tropical Forest Alliance - Food Systems Initiative - Food Innovation Hubs De in deze overeenkomsten vastgelegde verplichtingen zijn juridisch bindend.” Vooral die laatste bekentenis roept vragen op. Dat doet ‘The Great Reset’ al langer. Het WEF had het alomvattende hervormingsplan in maart 2020 al online staan, toen we nog maar bitter weinig wisten over Covid-19. Volgens FVD is die ‘Great Reset’ de ware reden achter (het aanhouden van) de coronacrisis. “Het doel ervan is ons huidige systeem om te wentelen naar een wereldwijd systeem waarin het klimaat centraal staat,” zegt FVD-Kamerlid Pepijn van Houwelingen. “Ik noem het klimaatglobalisme. De coronacrisis is de aanleiding voor de reset, die weer is gekoppeld aan de Sustainabilty Development Goals (SDG’s). Dat zijn mooi klinkende doelen, maar verder holle frasen om tot verandering te komen. Wat wij in de praktijk zien is dat ze de contouren van een totalitair systeem aan het implementeren zijn. De vrijheden die dat in de weg staan, ontnemen ze ons door wetsveranderingen met Covid-19 als excuus. Als de ontwikkelingen zich zo doorzetten, blijven er weinig burgerrechten over en is het niet ondenkbaar dat ze het bezit van mensen willen onteigenen. Een van de visies van het WEF voor 2030 is: ‘You’ll own nothing and be happy’.” FVD heeft op de tenen getrapt van de regeringspartijen door hen te confronteren met de grote invloed van het WEF op het Nederlands beleid. Ruud Mikkers, woordvoerder van Wobke Hoekstra, doet de interpretatie van FVD af als “complottheorieën van wappies die instituties en de wetenschap niet willen geloven”. Mikkers: “FvD maakt er een janboel van. The Great Reset is voor ons een metafoor om te kijken wat we gaan doen met de samenleving als we van Covid-19 af zijn. Het WEF is een netwerkorganisatie, geen bestuursorgaan. Er is geen groots plan voor een QR-samenleving of vaccinatieverplichting. Dat is nog altijd een keuze, toch? Natuurlijk is er wel drang, anders komen we nooit uit deze crisis.” Van Houwelingen weet dat het door hem geschetste scenario confronterend is. Het klinkt als een slecht plan uit een Bond-film. De baas van het WEF, Klaus Schwab, heeft ook wel wat weg van de schurk Blofeld uit Thunderball (1961). Desondanks manoeuvreren de machtspartijen zich steeds vaker in het verdachtenhoekje door de vragen niet te beantwoorden maar te ridiculiseren, of zelfs aantoonbaar te liegen. Van Houwelingen: “Wij proberen feiten boven tafel te krijgen. Nederlandse bewindslieden werken achter de schermen mee aan ‘The Great Reset’. Het WEF is aantoonbaar verweven met ons staatsapparaat. Er is nauw contact met bewindslieden en ambtenaren. Uit de WEF-papers die nu op de website van FvD staan blijkt verder dat Nederland in maart 2021 een verzoek kreeg om 651 duizend euro subsidie over te maken naar Zwitserland voor het oprichten van een Global Coordination Secretariat (GCS). Dit is snel geaccordeerd door het Ministerie van Economische Zaken. WEF stelt ook voorwaarden voor welke personen invulling moeten geven aan dit secretariaat. Allemaal met Nederlands belastinggeld. Dat is de omgekeerde wereld. Dit zijn geen complottheorieën meer, het zijn complotfeiten. Ik vermoed dat het de top van de ijsberg is.” Het is niet de eerste keer dat FvD het schimmige karakter van de relatie tussen WEF en het kabinet blootlegt. In juli 2021 vroeg Gideon van Meijeren aan Mark Rutte wat hij vond van het boek ‘The Great Reset’ van Klaus Schwab. “Ik ken het boek niet. Maar ik zou de heer Van Meijeren willen adviseren om niet al te veel in die conspiracy theorieën te geloven,” antwoordde Rutte. Uit een brief van de minister-president aan Schwab bleek echter dat hij het boek wel degelijk had gelezen en het ‘een hoopvolle analyse voor een betere toekomst’ vond. De FVD-fractie is vastberaden de luis in de pels van de Nederlandse politiek te blijven. Van Houwelingen: “Ik heb best vertrouwen in het ambtenarenapparaat. Zij moeten zich aan procedures houden en ik denk dat er velen ter goeder trouw zijn. Daarom komt er wel informatie naar buiten. Velen hebben alleen geen idee waar ze aan meewerken. In de reguliere media wordt er niet over gesproken en dus is het geen realiteit voor de gemiddelde Nederlander. Wij blijven strijden om het bloot te leggen. Wij vinden dat het Nederlandse volk antwoord verdient op vragen als: hoe zijn de verhoudingen met de WEF-club? Wat willen ze nu echt? En waar komen de orders vandaan?”

Invloedrijkste netwerkorganisatie ter wereld

[caption id="attachment_59322" align="alignright" width="350"] Illustratie: Wilfred Klap[/caption] Het World Economic Forum (WEF), opgericht in 1971 door de toen 33-jarige Klaus Schwab, is volgens onder meer de Duitse economisch expert en journalist Ernst Wolff de invloedrijkste netwerkorganisatie ter wereld. Het Young Leaders programma van het WEF, dat door Schwab persoonlijk wordt begeleid, is onder meer doorlopen door Bill Gates, Angela Merkel, Tony Blair, Nicolas Sarkozy, José-Manuel Barroso, Justin Trudeau, Lucinda Arden (premier van Nieuw-Zeeland), Sebastian Kunz (Oostenrijk) en Emmanuel Macron (Frankrijk), zo onthulde Wolff. Let wel: deze leiders volgden het programma van de WEF voorafgaand aan hun latere politieke carrière. Onder hen bevonden zich ook vier cursisten die het in Duitsland hebben gebracht tot minister van volksgezondheid. Ook leden van de vorstenhuizen van Denemarken, Noorwegen, Nederland en Zweden maken deel uit van de organisatie. Koningin Máxima is in 2020 toegetreden tot de bestuurscommissie van WEF’s Digital Currency Governance Consortium, een stuurgroep die zich richt op afschaffing van al het contante geld. Het WEF heeft 400 mensen in dienst. Het jaarbudget bedraagt 200 miljoen Zwitserse frank, betaald door 1.000 grote concerns. In de raad van toezicht van het WEF heeft Christine Lagarde (chef Eurobank) zitting, alsmede koningin Rania van Jordanië en Larry Fink van Blackrock (de grootste vermogensbeheerder ter wereld). Bron: Gezondverstand.eu

De oorlogstrommels klinken weer luider

FZ — Wed, 29 Dec 2021 07:22:59 +0000

Uit het onderstaande artikel blijkt dat er altijd twee mogelijkheden zijn, namelijk een oorlog uit te lokken of een oorlog te voorkomen. Gevoelsmatig zou je zeggen dat toch iedereen ervoor zou kiezen een oorlog te vermijden. Maar toch barsten steeds opnieuw oorlogen uit. Ook heden bevinden we ons in een soortgelijke situatie. Rusland en China worden stelselmatig als agressieve landen afgeschilderd, die op oorlog uit zijn. Ik vind de overeenkomsten tussen het begin van de tweede wereldoorlog en de escalerende situatie tussen China en Taiwan of tussen Rusland en de Oekraïne angstwekkend. Tot dusver heeft me nog niemand kunnen uitleggen waarom Rusland of China een oorlog zouden willen, het enige land dat ervan zou profiteren zijn de Verenigde Staten. Door een oorlog zou de wapenindustrie handen met geld kunnen verdienen en tevens zou de Amerikaanse bevolking in tijdens een oorlog weer vol achter de president komen te staan en de economische malaise vergeten. Hoe deze bevolking tegenover oorlogen in het algemeen staat, interesseert geen van de besluitvormers. Van jongs af aan is ons ingeprent dat Duitsland schuld was aan de beide Wereldoorlogen. Wie er maar de geringste twijfels daaraan uitte was een Nazi. Het artikel laat zien dat er bij het tot stand komen van een oorlog steeds twee kanten betrokken zijn. De “waarheid” van de een hoeft niet de waarheid van een ander te zijn. Daarom is het zo noodzakelijk met elkaar te praten, en tenminste te proberen de waarheid van de ander te begrijpen. Het volgende is een vertaling van Apolut, het voormalige KenFM. Bij Apolut verschijnt een reeks onder de titel "Standpunten". Dit is een standpunt van Jochen Mitschka.

Het eerste oorlogslachtoffer is de waarheid: Hoe de VS de Tweede Wereldoorlog planden

Het is belangrijk steeds in het achterhoofd te houden wat we uit de geschiedenis kunnen leren. Jammer genoeg wordt de geschiedenis geschreven door delen van het establishment en heeft zij vaak niet veel te maken met de werkelijkheid. Een schijn-realiteit wordt iedere dag opnieuw gecreëerd door de media en de politiek, los van de werkelijke feiten, en hetzelfde gebeurt bij het schrijven van geschiedenis." Helaas is het tegenwoordig normaal om automatisch als nazi te worden bestempeld, als je de ware toedracht van historische feiten zoekt. Maar waarom is het zo belangrijk om de waarheid over het verleden te kennen? Welnu, wie de ware toedracht kent, is ook beter in staat de leugens van het heden te herkennen. En wie vandaag erkent dat de Tweede Wereldoorlog doelbewust door de VS werd vooruit gedreven, zal de lanceerplatforms voor hypersonische raketten in Duitsland, die tegen Rusland zijn gericht, de Duitse kernbommenwerpers, die Amerikaanse atoombommen naar Moskou moeten laten vliegen, en de extreme uitbreiding van de NAVO in de richting van Rusland, vandaag wellicht anders beoordelen dan als een louter defensieve maatregel. In dit verband wil ik u vandaag fragmenten uit het boek "Roosevelts Krieg" van Edgar Dahl presenteren, waarvan de auteur mij uitdrukkelijk toestemming heeft gegeven om ze te gebruiken. De noodzakelijke inkortingen zijn te wijten aan het publicatie-formaat.

Roosevelt's Oorlog

Samen met George Washington en Abraham Lincoln wordt Franklin Delano Roosevelt nog steeds beschouwd als een van de grootste presidenten in de geschiedenis van de Verenigde Staten van Amerika. Met het oog op zijn overwinning op het nationaal-socialisme vieren velen hem zelfs als de "redder van de wereld". ((Gerhard Spörl, Der Retter der Welt. In: SPIEGEL GESCHICHTE 3 Der Krieg 1939 – 1945: Als die Welt in Flammen stand. 2010, Seite 86.)) In feite kan men dit alleen doen indien men bepaalde documenten bewust buiten beschouwing laat. Dat Roosevelt in werkelijkheid de grootste "oorlogsstoker ter wereld" was, is vandaag de dag zeker niet alleen de mening van een handjevol revisionisten. De Joodse historicus Robert E. Herzstein heeft hier al op gewezen, toen hij in zijn in 1989 verschenen boek "Roosevelt & Hitler: Prelude to War" , schreef:

"Er zou waarschijnlijk in september 1939 geen oorlog zijn uitgebroken, indien Roosevelt geen druk had uitgeoefend op Londen, Parijs en Warschau. In naam van de 'nationale veiligheid' wilde Roosevelt een oorlog voeren die zou uitmonden in de hegemonie van Amerika." ((Robert E. Herzstein, Roosevelt & Hitler: Prelude to War. John Wiley & Sons, New York 1989, S. XVIII.))

Zoals uit een groot aantal documenten blijkt, had Roosevelt vanaf 1937 doelbewust naar een nieuwe wereldoorlog toegewerkt. Het motief dat hij nastreefde was geenszins om de wereld te bevrijden van de "plaag van het nationaal-socialisme". Ook was het niet om Hitlers vermeende plannen van "verovering van de wereld" of "uitroeiing van de Joden" te verijdelen. Het motief was, zoals in bijna alle oorlogen, zuiver economisch. Roosevelt had gefaald met zijn nieuwe economische beleid, de "New Deal". Net als Hitler, had Roosevelt bij zijn verkiezing beloofd, de bevolking weer aan inkomen en werk te helpen. Maar in tegenstelling tot Hitler slaagde Roosevelt er niet in zijn belofte na te komen. Van de 14 miljoen mensen die in 1933 werkloos waren, waren er in 1937 nog steeds 12 miljoen werkloos. Net als de Eerste Wereldoorlog, moest een Tweede Wereldoorlog de economie stimuleren, de werkloosheid uitbannen en tevens enorme winsten opleveren voor de wapen- en financiële industrie. Dat Roosevelt wanhopig op zoek was naar een voorwendsel voor oorlog tegen Duitsland, blijkt bijvoorbeeld uit een document van het Britse ministerie van Buitenlandse Zaken. Op 20 september 1938 ontbood Roosevelt de Britse ambassadeur in Washington, Sir Ronald Lindsay, in het Witte Huis. Zoals hij hem direct aan het begin van het gesprek meedeelde, mocht niemand de inhoud van hun gesprek vernemen. Als het Amerikaanse Congres van zijn plan zou horen, zou hij uit zijn ambt worden gezet. Hij deed toen het volgende voorstel aan Lindsay: Engeland zou Duitsland opnieuw een hongerblokkade moeten opleggen. Deze blokkade mocht niet beperkt blijven tot de Noordzee, maar moest ook de Straat van Gibraltar en het Suezkanaal omvatten. Toen Lindsay tegenwierp dat dit klonk als een sanctie die in strijd is met het internationaal recht, antwoordde Roosevelt dat het woord "sanctie" onder geen enkele voorwaarde mocht worden gebruikt. De blokkade zou gerechtvaardigd moeten worden vanwege "hoogstaande humanitaire redenen", maar

"desondanks de vijand op de knieën dwingen. Deze manier van oorlogvoeren zou ook in Amerika geaccepteerd worden, indien de humanitaire redenen maar voldoende benadrukt zouden worden." ((Sir Ronald Lindsay to Lord Halifax. Telegram of 20 September 1938. Document No. 349. In: E. L. Woodward (Ed.) Documents on British Foreign Policy: 1919- 1939. Third Series, Volume VIII. Her Majesty’s Stationary Office, London 1953, S. 628.))

Om Engeland van geld en wapens te kunnen voorzien zonder de Amerikaanse neutraliteitswetten te schenden, zou het van essentieel belang zijn de blokkade af te schilderen als een zuivere "verdedigingsmaatregel". Aan Duitsland mocht onder geen enkele voorwaarde de oorlog verklaard worden. Mocht Hitler een aanval durven te doen, dan zou dit in de VS een zodanige verontwaardiging teweegbrengen dat te zijner tijd Amerikaanse troepen in de Europese oorlog zouden kunnen worden gestuurd. Om de monstruositeit van Roosevelts voorstel in te kunnen schatten, moet men zich de hongerblokkade tijdens de Eerste Wereldoorlog voor de geest halen. Tijdens de Britse blokkade van 1914 tot 1919 stierven in Duitsland volgens officiële berichten 762.796 mensen de hongerdood, vooral kleine kinderen, zieken en bejaarden. Er kan weinig twijfel over bestaan dat Hitler uiteindelijk na een jaar het "eerste schot" zou hebben gelost, waarop Roosevelt hoopte. De Britse premier Sir Neville Chamberlain en zijn minister van Buitenlandse Zaken Lord Halifax, verwierpen het voorstel van Roosevelt toen nog. Hoe wanhopig Roosevelt op zoek was naar een voorwendsel voor een oorlog tegen Duitsland, blijkt ook uit een document van het Poolse Ministerie van Buitenlandse Zaken. In een schrijven van 21 november 1938 deed de Poolse ambassadeur in Washington, graaf Jerzy Potocki, verslag van een gesprek met de Amerikaanse ambassadeur in Parijs, William C. Bullitt. Daarna verklaarde Bullitt:

"Het zou de wens van de democratische staten zijn dat er in het Oosten militaire confrontaties zouden plaatsvinden tussen het Duitse Rijk en Rusland. Aangezien de potentiële kracht van de Sovjet-Unie vooralsnog onbekend was, zou het kunnen dat Duitsland zich te ver van zijn basis zou verwijderen en daardoor gedoemd zou zijn tot een lange en uitputtende oorlog. Dan pas, zouden volgens Bullitt, de democratische staten Duitsland aanvallen en tot overgave dwingen. ((Auswärtiges Amt, Polnische Dokumente zur Vorgeschichte des Krieges. Dokument Nr. 4. Franz Eher, Berlin 1940, S. 9.))

[caption id="attachment_59155" align="alignright" width="350"] Vermoedelijk staan de grenzen van Duitsland niet iedereen duidelijk voor ogen[/caption] Tenslotte benutte Roosevelt eind 1938, het zich aftekenende conflict over de "vrije stad" Danzig, om Polen, Engeland en Frankrijk tegen Duitsland in stelling te brengen. Hoewel de afscheiding van de "vrije stad" Danzig altijd als de grootste geopolitieke tekortkoming van het Vredesverdrag van Versailles kan worden beschouwd, toonden Warschau, Londen en Parijs zich niettemin onverzettelijk ten opzichte van Hitlers wens om Danzig weer bij het Duitse Rijk te voegen. Om een politieke rechtvaardiging voor een interventie door Engeland en Frankrijk te creëren, drong hij er bij de regeringen van Londen en Parijs op aan een garantieverklaring aan Polen af te geven. Het wapengekletter van Warschau was bedoeld om Hitler te provoceren en hem in de val te laten lopen die door Roosevelt was uitgezet - namelijk in het voeren van een langdurige oorlog tegen Engeland en Frankrijk. Warschau, dat droomde van een Groot Pools Rijk, het "Intermarium", dat zich uit zou strekken van de Oostzee tot de Zwarte Zee, aarzelde aanvankelijk nog. Toen William C. Bullitt, Roosevelts plannen op 24 maart 1939 aan de Poolse ambassadeur in Parijs, Juliusz Lukasiewicz, uiteenzette, zei deze:

"Het is kinderlijk naïef en tegelijkertijd onredelijk om een land, dat zich in een dergelijke positie als Polen bevindt, voor te stellen zijn betrekkingen met een sterk buurland als Duitsland in gevaar te brengen en daardoor de wereld bloot te stellen aan de catastrofe van een oorlog".

Hij voegde eraan toe,

"dat Hitler zich genoodzaakt zou kunnen zien dwangmiddelen tegen ons in te zetten, waarop wij alleen gewapend zouden kunnen reageren. Dit zal aanleiding geven tot een breed Europees conflict, in de eerste fase waarvan wij de druk van de hele Duitse krijgsmacht zouden moeten verduren."

De ambassadeur gaat verder:

"Ambassadeur Bullitt nam mijn opmerkingen zeer ter harte en vroeg me deze nog eens te herhalen. Ik zag dat hij elke paragraaf uit zijn hoofd probeerde te leren. Later vroeg hij mij of wij een gezamenlijke alliantie zouden aanvaarden indien Engeland en Frankrijk ons iets dergelijks zouden voorstellen. [...] De volgende dag deelde ambassadeur Bullitt mij mee dat hij mijn standpunten onderschreef en dat hij, gebruik makend van zijn rechten, de ambassadeur van de Verenigde Staten in Londen, Kennedy, had opgedragen naar premier Chamberlain te gaan en tegen hem dit alles te herhalen, waarbij hij nadrukkelijk op de verantwoordelijkheid van de Britse regering zou wijzen." ((Auswärtiges Amt, Polnische Dokumente zur Vorgeschichte des Krieges. Dokument Nr. 11. Franz Eher, Berlin 1940, S. 29.))

Deze besprekingen van 24 en 25 maart waren de bakermat van de beruchte "blanco cheque" en de Britse garantieverklaring aan Polen, die vervolgens op 31 maart 1939 ook officieel door Neville Chamberlain werd afgekondigd. In dit verband verwijst de Britse militair historicus John C. Fuller ook naar een veelzeggend verslag van de Duits-Amerikaanse journalist Karl von Wiegand:

"Op 25 april 1939 werd ik door Bullitt gevraagd om naar de Amerikaanse Ambassade te komen. Hij legde me uit: 'De oorlog in Europa is een uitgemaakte zaak. Polen is verzekerd van de steun van Engeland en Frankrijk en zal niet toegeven aan Duitse eisen. Amerika zal kort na Engeland en Frankrijk bij de oorlog betrokken raken." ((John F. C. Fuller, A Military History of the Western World. Volume III: From the American Civil War to the End of World War II. Da Capo, Boston 1987, S. 375.))

Zoals bekend had Hitler de regering van Warschau op 24 oktober 1938 een buitengewoon genereus aanbod gedaan: In ruil voor de teruggave van Danzig aan het Duitse Rijk, bood hij Polen aan om de provincies Posen, West-Pruisen en oostelijk Opper-Silezië, die door het verdrag van Versailles van Duitsland waren afgenomen, niet van Polen terug te eisen. Bovendien zou het Duits-Poolse niet-aanvalsverdrag, dat sinds 1934 bestond, met 10 tot 25 jaar worden verlengd. En tenslotte nodigde Hitler Polen zelfs uit om toe te treden tot het "Anti-Komintern Pact" bestaande uit Duitsland, Japan en Italië, dat, zoals de naam al aangeeft, gericht was tegen de toenmalige Communistische Internationale. Deze uitnodiging had de Britse historicus Alan J.P. Taylor tot de vaak belachelijk gemaakte, maar volkomen terechte uitspraak gebracht:

"Hitlers doel was een alliantie met Polen, niet de vernietiging ervan." ((Alan J.P. Taylor, The Origins of the Second World War. Second Edition. Penguin, London 1963, S. 259.))

Maar zodra Polen verzekerd was van een militair bijstandspact met Groot-Brittannië en Frankrijk, begon het de intentie van Roosevelt te verwezenlijken en Hitler te provoceren. Op 24 maart 1939 had Warschau uit het niets een gedeeltelijke mobilisatie van zijn troepen bevolen.((Józef Lipski, Diplomat in Berlin: 1933 – 1939. Columbia University Press, New York 1968, S. 508.)) Toen de Duitse minister van Buitenlandse Zaken, Joachim von Ribbentrop, op 26 maart informeerde naar de redenen voor de mobilisatiemaatregelen, antwoordde de Poolse ambassadeur Józef Lipski hem dat hij

"de onaangename plicht had erop te wijzen dat elke verdere doorzetting van de Duitse plannen, met name wat de teruggave van Danzig aan het Reich betreft, oorlog met Polen zou betekenen." ((Auswärtiges Amt, Dokumente zur Vorgeschichte des Krieges. Franz Eher, Berlin 1939. Dokument 208, S. 191.))

Vanaf medio mei 1939 werden op veel plaatsen in Polen Duitse scholen gesloten. Duitse studenten die aan Poolse universiteiten studeerden, werden belet hun colleges bij te wonen. In Warschau werden de ruiten van de Duitse ambassade ingegooid. Mensen demonstreerden voor de ingang met slogans als "Leve het Poolse Gdansk!", "Weg met Hitler!" of "Volgende week marcheren we naar Berlijn!" In augustus bereikte de situatie van de Duitse minderheid in Polen een dieptepunt. Kerken waar Duitse diensten werden gehouden, werden bestormd. Op het platteland werden Duitse boerderijen in brand gestoken. En in de steden werden mensen op straat in elkaar geslagen. Op 25 augustus begonnen de Poolse autoriteiten met de arrestatie en deportatie van 15.000 etnische Duitsers. Aan de Duitse grenzen moesten tentenkampen worden opgebouwd om de vluchtelingen die uit Polen binnenstroomden op te vangen. Volgens het Ministerie van Buitenlandse Zaken zouden bij het uitbreken van de oorlog 78.000 etnische Duitsers naar het Reich zijn gevlucht; nog eens 18.000 vluchtten naar Danzig.((Auswärtiges Amt, Dokumente zur Vorgeschichte des Krieges. Dokument 416. Franz Eher, Berlin 1939, S. 381.)) In zijn memoires "Mijn leven voor Polen" lijkt de latere staatspresident Wojciech Jaruzelski de stemming in zijn vaderland in die tijd zeer goed te hebben weergegeven. De staatspropaganda luidde als volgt:

"Wij zijn een macht. We zijn een geweldig land. Niemand zal iets van ons afnemen. [...] De tanks van de Duitsers zijn van karton, of ze blijven steken in de modder en het zand van de Poolse vlakten. Onze cavalerie veegt ze weg sneller dan het duurt om deze zin te zeggen. En trouwens, we hebben machtige bondgenoten in het Westen. Daarom konden wij over een toekomstige oorlog spreken zonder ook maar de minste dreiging of gevaar te voelen. Vandaag lijkt dit schandalig, en als ik er aan denk schaam ik me. Maar op dat moment wensten we deze oorlog. [...] Soms, als we hoorden dat iemand een nieuw vredesinitiatief was begonnen, vroegen we ons af: 'Wat heeft het voor zin?' Laten we de Duitsers een pak slaag geven, laten we naar Berlijn marcheren en dan zijn we er klaar mee!" ((Wojciech Jaruzelski, Mein Leben für Polen. Erinnerungen. Piper, München 1993, S. 40f.))

Vanuit Pools standpunt is het gedrag van de regering in Warschau in het geheel niet verrassend. Beck((Józef Beck; 4 oktober 1894 - 5 juni 1944) was een Pools staatsman die de Tweede Republiek Polen diende als diplomaat en militair, en was een naaste medewerker van Józef Piłsudski. Beck verwierf bekendheid als Poolse minister van Buitenlandse Zaken in de jaren 1930, toen hij het Poolse buitenlandse beleid grotendeels bepaalde. Hij probeerde Piłsudski's droom te verwezenlijken om van Polen de leider van een regionale coalitie te maken, maar hij was niet geliefd en werd gewantrouwd door andere regeringen. Hij was betrokken bij territoriale geschillen met Litouwen en Tsjecho-Slowakije. Met zijn land ingeklemd tussen twee grote, vijandige mogendheden - Duitsland en de Sovjet-Unie - streefde Beck soms naar een schikking met deze beide mogendheden en soms trotseerde hij hen, in een poging om voordeel te halen uit hun wederzijds antagonisme. Toen dit niets opleverde, sloot hij een bondgenootschap met Groot-Brittannië en Frankrijk, die Duitsland vervolgens de oorlog verklaarden toen Duitsland in 1939 Polen binnenviel. Toen zowel Duitsland als de Sovjet-Unie Polen binnenvielen, vluchtten Beck en de rest van zijn regering naar Roemenië.)) twijfelde er niet aan dat Hitler hem een oprecht en genereus aanbod had gedaan. Maar wat was Hitlers aanbod vergeleken met dat van Roosevelt? Hitlers aanbod bood hem het behoud van Posen, West-Pruisen en oostelijk Opper-Silezië. Het aanbod van Roosevelt daarentegen beloofde hem niet alleen het bezit van Posen, West-Pruisen en oostelijk Opper-Silezië, maar zelfs de latere verwerving van Danzig, Silezië en Oost-Pruisen. Alles wat nodig was om de Poolse grootmacht-dromen te verwezenlijken, was een gezamenlijke oorlog aan de zijde van Engeland en Frankrijk met Amerikaanse steun. Gezien de militaire superioriteit van de anti-Duitse alliantie was Beck er zeker van dat de Wehrmacht al na een paar weken uitgeschakeld zou zijn en dat hij zegevierend voor de Brandenburger Tor zou staan. Toen Hitler, in een laatste poging om de vrede te bewaren, de regering in Warschau voorstelde om op 30 augustus 1939 een gemachtigde onderhandelaar naar Berlijn te sturen om opnieuw te onderhandelen over een nieuw aanbod aan Polen, vond Beck het dan ook niet nodig om op het voorstel in te gaan. Er kwam geen onderhandelaar opdagen. In plaats daarvan kondigde Polen op dezelfde dag de algemene mobilisatie van zijn leger aan. ((Sir H. Kennard to Viscount Halifax. 30 August 1939. Document No. 527. In: Documents on British Foreign Policy: 1919 – 1939. Third Series, Volume VII. Her Majesty’s Stationary Office, London 1954, S. 404.)) Dit was de druppel die de emmer deed overlopen. Om zijn gezicht te redden en een einde te maken aan Beck's agressieve beleid, beval Hitler de invasie van Polen op 31 augustus 1939. Nadat hij had ingestemd met hernieuwde onderhandelingen met Warschau, verwachtte hij geen oorlogsverklaring van Groot-Brittannië en Frankrijk. Londen en Parijs hadden immers zelf kunnen vaststellen dat het Polen en niet Duitsland was dat een vreedzame oplossing van het conflict saboteerde. Voor Hitler golden de woorden van Frederik de Grote:

"De agressor is degene die zijn tegenstander dwingt de wapens op te nemen."

Hitler had altijd gezegd: uiteindelijk zouden alleen de Russen en de Amerikanen profiteren van een oorlog tussen Engeland en Duitsland. Tot aan het begin van de oorlog was Hitler op geen enkele manier op de hoogte van de geheime diplomatie van Roosevelt. Pas toen de hele correspondentie van het ministerie van Buitenlandse Zaken in Warschau in beslag was genomen tijdens de Poolse campagne, realiseerde Hitler zich dat het Roosevelt was die Duitsland bewust in een oorlog tegen Engeland, Frankrijk en Polen had gedreven. In overleg met Joachim von Ribbentrop, Eberhard Freiherr von Künsberg en Hans Adolf Graf von Moltke, liet Hitler in het voorjaar van 1940 "De Poolse documenten over de voorgeschiedenis van de oorlog" niet alleen in het Duitse Rijk maar ook in de Verenigde Staten van Amerika publiceren. Zoals te verwachten was, veroorzaakten de mededelingen van de Poolse ambassadeurs over hun vertrouwelijke gesprekken met William C. Bullitt, Joseph P. Kennedy en Anthony D. Biddle nogal wat opschudding. Op 11 juli 1940 bijvoorbeeld maakte Ernest Lundeen van een zitting van de Senaat gebruik om de kwestie in aanwezigheid van Roosevelt aan de orde te stellen. In een gedenkwaardige toespraak, zei hij:

"Dit is mijn oorlog!" had de Russische ambassadeur Izvolsky in 1914 in Parijs uitgeroepen. "Dit is mijn oorlog!" zou onze president nu ook kunnen roepen wanneer hij de catastrofe overdenkt die de Europese cultuur vandaag dreigt te verzwelgen. De Europeanen hebben nu geuit wat de Amerikanen al lang vermoedden: Engeland, Frankrijk en Polen zouden hun geschil met Hitler aan de conferentietafel hebben bijgelegd als onze president zich er niet mee had bemoeid. De Poolse regering zou de redelijke voorstellen van de Duitse leider nooit hebben verworpen als ambassadeur Bullitt niet de militaire steun van Engeland, Frankrijk en Amerika had gegarandeerd. Toen de Duitsers Warschau veroverden, ontdekten zij een groot aantal documenten in de archieven. Uit deze documenten blijkt dat Mr. Bullitt de Poolse regering had verzekerd dat Amerika de verklaarde vijand van Duitsland was. Hij spoorde ook Frankrijk en Groot-Brittannië aan om Polen te steunen in het verzet tegen Duitsland. Dit was een doorslaggevende factor voor het uitbreken van de oorlog. Polen was onverzoenlijk en niet bereid om de redelijke Duitse verzoeken te honoreren. Dit maakte een vreedzame oplossing van het probleem Danzig onmogelijk. En Engeland en Frankrijk trokken vol vertrouwen ten strijde, in de overtuiging dat ze al spoedig op Amerikaanse hulp konden rekenen."((Ernest Lundeen, Six Men and War. In: Congressional Record 86, July 11, 1940. Washington 1940, S. 9508 – 9513.))

Aan het eind van zijn toespraak, eiste Lundeen een onderzoek door een Senaatscommissie. Vele prominente anti-interventionisten - waaronder piloot Charles Lindbergh, historicus Harry Elmer Barnes en senator Gerald P. Nye - sloten zich bij hem aan. Maar in plaats van een onderzoek naar de activiteiten van Bullitt, kwam er alleen een onderzoek naar de publicatie van de Poolse documenten. Het "Comité voor On-Amerikaanse Activiteiten" wendde zich in dezelfde maand tot de New Yorkse uitgeverij "Howell & Soskin" en kwam daar te weten dat de documenten aan het Comité waren aangeboden door de Duitse journalist Dr. Manfred Zapp en vertaald door de Duits-Amerikaanse schrijver George Sylvester Viereck. ((House of Representative Special Committee on Un-American Activities, Investigation on Un-American Propaganda Activities in the United States. Third Session on H. Res. 282. Appendix – Part II. Washington 1940, S. 1054 – 1059.)) Zowel Zapp als Viereck werden in het voorjaar van 1941 gearresteerd wegens het verspreiden van nationaal-socialistische propaganda. Alle hier aangehaalde documenten zouden voldoende moeten bewijzen dat Roosevelt de Tweede Wereldoorlog van meet af aan gepland had en zich met zijn geheime diplomatie schuldig maakte aan indirecte oorlogsophitsing. Roosevelt ging echter nog een stap verder door vanaf dat moment ook alle vredesonderhandelingen te ondermijnen. Op 30 januari 1940 begon hij met de eerste voorbereidingen voor de volgende presidentsverkiezingen. Aangezien de overgrote meerderheid van de Amerikanen tegen een deelname aan de oorlog was, verzekerde hij zijn kiezers:

"Ik heb het al eerder gezegd, maar ik zal het steeds weer zeggen: uw zonen zullen niet naar buitenlandse oorlogen worden gestuurd!" ((Michael R. Beschloss, Kennedy & Roosevelt: An Uneasy Alliance. Harper & Row, New York, S. 222.))

Op 9 februari 1940 kondigde hij aan dat hij zijn onder-Secretaris van Staat, Sumner Welles, op "vredesmissie" zou sturen. Welles zou de regeringen in Berlijn, Londen, Parijs en Rome bezoeken om ter plaatse de mogelijkheden van een duurzame vrede te onderzoeken. ((Irwin F. Gellman, Secret Affairs: Franklin Roosevelt, Cordell Hull and Sumner Welles. Johns Hopkins University Press, Baltimore 1995, S. 173.)) Hitler doorzag Roosevelt's zet onmiddellijk. Hij wist dat Sumner Welles' "missie" slechts een truc was in de verkiezingscampagne waarmee Roosevelt bij zijn kiezers de vredesapostel wilde spelen. Welles werd dan ook in Berlijn met stalen gezichten ontvangen. Toen hij in de Wilhelmstraße beweerde dat Roosevelt niets liever wilde dan vrede, schoof Ribbentrop hem woordeloos de "Poolse documenten over de voorgeschiedenis van de oorlog" toe, die in Warschau waren buitgemaakt.((Joseph P. Kennedy, Diplomatic Memoirs. John F. Kennedy Library and Museum, Boston. Series 08.01. Box 148. JPKPP 148-002, Chapter 40, S. 16.)) In Londen, had Welles veel meer geluk. Premier Chamberlain en minister van Buitenlandse Zaken Halifax waren vastbesloten een einde te maken aan de oorlog die zij slechts met tegenzin waren begonnen. In de loop van twee avonden werden zij het eens over drie voorwaarden waaronder Engeland bereid zou zijn vredesbesprekingen met Hitler te voeren: Ten eerste zou Hitler Danzig mogen behouden, maar zou hij een onafhankelijk Polen moeten herstellen. Ten tweede, Hitler moet zich terugtrekken uit Bohemen en Moravië. En ten derde, Hitler zou moeten instemmen met een volksreferendum in Oostenrijk.((Joseph P. Kennedy Diplomatic Memoirs. John F. Kennedy Library and Museum, Boston. Series 08.01. Box 148. JPKPP 148-002, Chapter 40, S. 38.)) Er kan geen twijfel over bestaan dat Hitler deze drie voorwaarden met graagte zou hebben aanvaard. Toen Sumner Welles aan het eind van zijn missie in Rome Benito Mussolini ontmoette, was de "Duce" verbaasd over de milde Engelse voorwaarden. Nadat men het eens was geworden over een vierde voorwaarde, namelijk dat Polen weer een eigen toegang tot de Oostzee moest krijgen, drong Mussolini erop aan Hitler onmiddellijk te bellen om hem op de hoogte te stellen van de mogelijkheid van vredesonderhandelingen. Welles hield Mussolini echter tegen door uit te leggen dat hij eerst de toestemming van Roosevelt zou moeten krijgen.((Sumner Welles, The Time for Decision. Hamish Hamilton, London 1944, S. 112.)) Niemand weet wat Roosevelt tegen Welles heeft gezegd aan de telefoon. Maar uit een telegram van minister van Buitenlandse Zaken Cordell Hull blijkt duidelijk dat Roosevelt verontwaardigd was over mogelijke vredesonderhandelingen. Hull stuurde Welles onmiddellijk een telegram om aan journalisten door te geven, waarin hij meedelen moest dat hij van geen enkele regering een vredesvoorstel had ontvangen.((Cordell Hull, The Memoirs of Cordell Hull. Macmillan, New York 1948, S. 740.))

Uit Sir Ronald Lindsay's schrijven van 20 september 1938 weten we dat Roosevelt oorlog wilde.
Uit de "Poolse documenten over de voorgeschiedenis van de oorlog" weten we hoe Roosevelt er bij Engeland, Frankrijk en Polen op aandrong om ten strijde te trekken tegen Duitsland.
En uit Sumner Welles' missie blijkt dat Roosevelt de oorlog niet wilde beëindigen toen die eenmaal begonnen was.

Political Correctness, Woke of gewoon hersenspinsels?

FZ — Sat, 18 Dec 2021 07:15:21 +0000

De Paus is woest!

Na het voorstel om Kerstmis een andere naam te geven, vergelijkt de Paus de EU met het naziregime

De EU-Commissie heeft een leidraad gepubliceerd waarin wordt voorgesteld de term Kerstmis te vervangen door "vakantieperiode " om ook andere religieuze gemeenschappen te kunnen bereiken. Het Vaticaan heeft hier scherp op gereageerd. Paus Franciscus heeft de poging van de Europese Unie aan de kaak gesteld om de term "kersttijd" te vervangen door een zogenaamd neutralere term zoals "vakantieperiode". De Paus zei dat dit een maatregel was die ook door een repressief regime getroffen had kunnen worden. Paus Franciscus heeft er geen doekjes om gewonden toen hij tijdens een terugvlucht van Cyprus en Griekenland zijn veroordeling uitsprak over wat hij een onverstandig idee vond. Journalisten citeerden de Paus:

"In de loop der geschiedenis hebben vele, vele dictaturen geprobeerd iets dergelijks te doen." "Denk aan Napoleon: en dan verder ... denk aan de nazi- en de communistische dictatuur ... dit is weer eens de modieuze trend naar een verwaterd secularisme .... Maar dit is iets dat beslist nog nooit heeft gewerkt."

De EU, zo voegde de paus eraan toe, moet ervoor waken "de kant op te gaan van een ideologische kolonisatie", omdat dit anders alleen maar zou leiden tot verdeeldheid onder de leden, met de ondergang van de hele unie als gevolg. "De Europese Unie moet de bijzonderheden van elk land respecteren, de diversiteit van de landen, en mag ze niet over een kam willen scheren".((https://de.rt.com/europa/128150-papst-vergleich-eu-mit-nazidiktatur/)) De paus staat er nu niet om bekend dat hij meningen ventileert die het establishment mishagen, daarom is het bijzonder betekenisvol dat hij in het onderhavige geval uit zijn vel is gesprongen. Maar wat was de aanleiding hiervoor? De EU-commissaris voor het gelijke-kansenbeleid, Helena Dalli had een leidraad opgesteld met tips voor de "inclusieve communicatie". Daarin geeft ze advies hoe beleidsmakers binnen de EU hun boodschappen begrijpelijker kunnen maken voor minderheidsgroepen. De term "Kerstmis" werd daarin ongepast geacht omdat deze de aanhangers van andere godsdiensten dan het christendom in verwarring zou kunnen brengen. Helena Dalli, of zoals ze vroeger hete, Elena Christina Albela, werd ooit in 1979 tot Miss Malta verkoren. Nu wil ik niet in het stereotype oordeel vervallen, dat een mooie vrouw niet ook intelligent zijn kan, maar persoonlijk heb ik Miss-verkiezingen altijd als heel vernederend voor de deelneemsters beschouwd, en als lijnrechte tegenstelling tot alle emancipatorische pogingen. Nu zou je natuurlijk ook kunnen stellen dat Dalli als slachtoffer van een dergelijke uitwas van seksisme, de aangewezen persoon is om dergelijke problemen aan te kaarten. Ik heb de leidraad van de Europese commissie bekeken - ik zou nu niet willen zeggen gelezen, want anders zou ik braakneigingen hebben gekregen. Ik wil hier niet beweren dat discriminatie niet bestaat, maar ik vraag me af of discriminatie niet een haast wel biologisch bepaald gegeven is? Want wat is de individuele partnerkeuze anders dan discriminatie? Waarom vind je de één aantrekkelijk en de ander niet? Waarom kiezen teefjes om te paren altijd de grootste beschikbare reu? Het probleem is niet het feit dat er gediscrimineerd wordt, dat is bijna onontkoombaar. Het probleem is dat discriminatie een politieke hype is geworden, die gevolgen heeft voor de betrokkenen. Door er steeds weer op te wijzen dat er een probleem is, creëer je dat probleem pas. Je legt juist de nadruk op de verschillende groepen en de verschillen tussen deze groepen. Juist hierdoor ontstaat er een scheuring in de samenleving. Het nieuwste voorbeeld is de beslist niet-inclusieve behandeling van mensen die niet ingeënt zijn. Als je niet gevaccineerd bent, kun je aan bepaalde evenementen niet meer deelnemen. Het smoesje waarom dit geen discriminatie zou zijn, luidt dat “iedereen zich toch kan laten inenten”. Maar zou je niet met een gelijksoortige redenering tegen iemand die ontevreden is over zijn gender-rol, kunnen zeggen “maar hij/zij/het kan zich toch laten ombouwen”? In ieder geval vind ik het verwerpelijk dat de Europese Commissie zich met dergelijke ongein bezig houdt en er tijd en middelen aan verspeelt, terwijl er echt wel dringendere problemen bestaan. Het globale financiële stelsel staat op punt om in te storten, door de corona maatregelen zijn belangrijke leveringsketens onderbroken, en miljoenen mensen zijn door honger bedreigd. Er wordt door de westerse, trans-Atlantische landen voortdurend tegen China en Rusland gestookt en een oorlog wordt haast wel uitgelokt. [caption id="attachment_59045" align="alignright" width="350"] Ik was nog vergeten op te noemen dat in Duitse adventskalenders de wijzen uit het morgenland, i.p.v. die heiligen drei Könige nu die heiligen drei König*innen gespeld worden.[/caption] En waar houden we ons mee bezig? Met het in de ban doen van woorden als juffrouw, actrice, directrice etc. In het Engels gaan er stemmen op om in de toekomst maar S/he te schrijven en he en she af te schaffen. In Duitsland wemelt het in iedere politiek correcte tekst van de sterretjes. De politici zijn nu Politiker*innen of PolitikerInnen (wat de leesbaarheid van de tekst niet bevordert). Je mag niet meer van Studenten en Studentinnen spreken, het zijn nu Studierende. Het nieuwe denken wordt ons opgedrongen, maar ik ben van mening dat daardoor niets zal veranderen. Vergroot je niet juist de kloof tussen verschillende groepen door het constant als een probleem af te schilderen? Zou er niet de nadruk op gelegd moeten worden dat we het over mensen hebben, die misschien op sommige punten verschillen, maar allemaal even waardevol zijn? Binnen de EU kunnen we waarnemen dat de nieuwere EU-leden kennelijk nog niet afdoende gehersenspoeld zijn. Landen als Hongarije en Polen weigeren aan het hele LGBT-gedoe mee te doen. In de pers valt nu veel onbegrip te bespeuren dat dergelijke nuttige voorstellen als de leidraad inclusieve communicatie niet met meer enthousiasme zijn ontvangen. De tegenstanders worden als reactionair, conservatief en achterlijk omschreven. Het woord fascistisch durft men nog net niet in de mond te nemen. Maar ik heb kennelijk weer eens iets niet goed begrepen. Het zou toch moeten gaan om inclusieve communicatie, waarin iedereen zich dan ook zou moeten kunnen vinden? Deze inclusieve communicatie is per definitie goed, maar indien iemand er anders over denkt is dat dan per definitie verwerpelijk? Hongarije is er fel op tegen dat het transgender-ideaal op school wordt gepropageerd. Dit heeft reeds tot conflicten met de EU geleid. Orban is een sluwe vos en heeft nu besloten een referendum over deze kwestie te houden.((Vergelijk hiertoe ook: Anti-Spigel)) Het staat nu al vast dat de Hongaarse bevolking tegen het LGBT-dictaat zal stemmen en dan staat de EU voor een dilemma. Enerzijds is het afwijzen van deze beginselen heel slecht, dus Hongarije zou gestraft (heropgevoed) moeten worden. Anderzijds is het houden van een referendum de opperste vorm van democratie en is dus per definitie goed. We zullen zien hoe de EU dit dilemma zal oplossen. Misschien door erover te zwijgen? En tot slot zou ik iedereen een zalige Kerst (Chanoeka, Suikerfeest – hoewel dat momenteel niet actueel is) willen toewensen, of de EU dat nu goed vindt of niet.

De opstand van Wenen

FZ — Mon, 13 Dec 2021 07:10:44 +0000

"Felix Austria" is niet meer zo gelukkig

In Oostenrijk staat zo het een en ander te gebeuren. De maatschappelijke onrust is groot. Dit niet alleen in verband met de Corona-maatregelen, maar de ontevredenheid met de politiek in het algemeen groeit.

[caption id="attachment_59017" align="alignright" width="350"] Oostenrijk heeft nog een paar "vrije media", zoals Wochenblick of ServusTV.[/caption] Oostenrijk heeft per 22-11-2021 een zeer strenge lockdown afgekondigd, die je zou kunnen samenvatten met de omschrijving: ”je mag je huis niet meer uit, behalve als je daar heel goede redenen voor hebt” Dat dit bij grote delen van de bevolking niet op veel enthousiasme stuitte, is begrijpelijk. Op 20-11-2021 vond in Wenen dan ook een grote demonstratie plaats. Zoals gebruikelijk berichtte de pers over enkele duizenden demonstranten. Bovendien werd enkele dagen later ook nog de verplichte vaccinatie voor iedereen aangekondigd en sindsdien vinden er bijna dagelijks demonstraties plaats. Op 4 december vond wederom een grote demonstratie in Wenen plaats. De pers sprak van 40.000 deelnemers, de alternatieve bronnen van 100.000 tot 200.000 . Oostenrijk is een federale parlementaire republiek met negen deelstaten. De deelstaten worden bestuurd door een Landeshauptman en bezitten een zekere mate van autonomie. Daarom vonden na de grote demonstratie in Wenen ook in de hoofdsteden van de deelstaten demonstraties plaats. Zo werd er in Graz, een stad van ca. 250.000 inwoners, een demonstratie gehouden waaraan 35.000 mensen deelnamen. Op de demonstratie werd ook opgeroepen om te staken, en op woensdag 1 december werd daar massaal gehoor aan gegeven. [caption id="attachment_59023" align="alignright" width="350"] Er bestaat een kanaal dat zeer goede statistieken en verklarende video's voor de Duitstalige landen produceert: RealData_Hero[/caption] Langzaam lijkt het protest uitwerking te hebben. In november is kanselier Kurz afgetreden, vermoedelijk vanwege betichtingen van corruptie, zelf sprak hij erover dat hij meer tijd aan zijn nieuwgeboren zoon wilde besteden. Kurz werd opgevolgd door kanselier Schallenberg, die inmiddels samen met zijn hele team eveneens is afgetreden. Op 6 december werd daarna de nieuwe kanselier Nehammer ingehuldigd, die al de krachtige uitlating heeft gedaan: “bij Corona houdt de vrijheid op”. Vanaf 13. december zouden de maatregelen versoepeld kunnen worden, omdat de lockdown een groot succes was. Dit geldt dan echter niet voor mensen die (nog) niet ingeënt zijn, die moeten nog steeds thuis blijven. De aantallen van positieve testresultaten lopen inderdaad terug, niet omdat er minder zieken zijn, maar omdat er minder getest wordt. In de aanloop tot de lockdown heeft de regering de realiteit compleet uit het oog verloren. Toen werden er 500.000 test per dag worden afgenomen, Oostenrijk heeft bijna 9 miljoen inwoners en zit nu op een testfrequentie van 1260%, dat betekent dat iedere Oostenrijker (inclusief de baby's en kleine kinderen)gemiddeld al meer dan 12 keer getest is. Als je maar hard genoeg zoekt, dan vind je beslist ook iets, zeker met een PCR-test. De consequentie is weer eens, dat de aangetroffen “gevallen” in een haast wel exponentiële curve omhoog lijken te schieten. Dit belooft niet veel goeds voor de politieke vrede in Oosterrijk. De protesten hebben dusdanig aan vaart gewonnen, dat ze moeilijk nog te stoppen zijn (mijn persoonlijke inschatting, of misschien alleen wensdenken?). Eind februari 2022 kan er in Oosterrijk een nieuwe bondskanselier gekozen worden, de verwachtingen zijn dat er flinke verschuivingen plaats zullen hebben en de bevolking eist eigenlijk (onmiddellijke) vervroegde verkiezingen. [caption id="attachment_59022" align="alignright" width="350"] Es reicht!
Vertaald: zo is het wel genoeg![/caption] De elkaar snel opvolgende kanseliers, zijn wellicht een teken dat de politiek nerveus wordt, en er niet meer zeker van is de maatregelen af te kunnen dwingen . Het lijkt erop dat de regering (of wie dan ook de teugels in handen heeft) de boog te strak heeft gespannen en dat de bevolking in opstand komt. In de demonstraties liepen ook soldaten en politiemensen mee, bovendien ook veel medisch personeel, dat ook niet van de verplichte inenting gediend is. Anders dan in andere landen heeft ook een van de grote partijen opgeroepen om te demonstreren. In Oostenrijk hebben drie grote partijen het voor het zeggen, namelijk de Oostenrijkse Sociaal-Democratische Partij (SPÖ), de Oostenrijkse Volkspartij (ÖVP) en de rechts-populistische Oostenrijkse Vrijheidspartij (FPÖ). De regering wordt gevormd door een coalitie van ÖVP en de Groenen. Sinds de FPÖ zich tegen de Corona-maatregelen heeft uitgesproken, heeft deze partij aan stemmen gewonnen, en maakt een kans bij komende verkiezingen de sterkste partij te worden. Men hoort steeds vaker dat de ratten het zinkende schip verlaten, ik vind het moeilijk te beoordelen of er inderdaad een omwenteling plaats vindt. Voor informatie ben je op de Oostenrijkse media aangewezen, de gezagsgetrouwe media doen alsof er niets aan de hand is, en de alternatieven jubelen dat het spook gauw voorbij zal zijn. Gezien het feit dat ik mijn informatie toch liever uit de vrije media betrek, is het best mogelijk dat mijn inschatting er helemaal naast zit, maar ik ben gematigd optimistisch dat Oostenrijk zich uit de Corona-waanzin zal bevrijden.

Gaat Zwitserland de wereld redden?

FZ — Wed, 24 Nov 2021 07:21:15 +0000

Zwitsers denken, zoals andere volkeren ook, dat hun land de navel van de wereld is, of tenminste van Europa. (Trouwens – ik mag dat zeggen – ik ben Zwitserse)

Maar misschien zal dat voor een kort moment ook wel inderdaad zo zijn, want op 28 november vindt er in Zwitserland een volksraadpleging plaats, waarbij de bevolking zich over de Covid-maatregelen kan uitspreken. Voor zover ik weet is Zwitserland het enige land waar de bevolking deze kans krijgt. Een van de zwakke punten van de protestbeweging is, dat de schijn gewekt wordt dat deze maar uit een handjevol verdwaasde gekken bestaat, en dat de regering de plicht heeft deze tot rede te brengen. En dit is natuurlijk niet een Zwitsers verschijnsel, maar dit geldt voor het verzet in heel Europa. Op 28 november is er dus de kans voor de protestbeweging om te laten zien dat ze meer zijn dan het bovengenoemde handjevol, maar een aanzienlijk deel van de bevolking. Of het een meerderheid wordt, is moeilijk te voorspellen, de overheid en de media doen er alles aan om dit te voorkomen. Op 13 juni 2021 heeft er reeds een referendum tegen de Covid-maatregelen plaats gevonden, dit werd door de protestbeweging krap met 40% tegen 60% van de stemmen verloren. Bij 40% kun je al lang niet meer van een verdwijnend kleine minderheid spreken. Overigens was de opkomst voor Zwitserse begrippen uitzonderlijk hoog, namelijk 59%. Normaal ligt de opkomst tussen 30% en 50%. Onmiddellijk na dit referendum werd een nieuw referendum aangevraagd, in 6 weken tijd werden 180.000 handtekening verzameld, wat een hele prestatie is, want dit gaat niet zomaar online, hier lopen mensen met papieren formulieren handtekeningen te verzamelen. Vanwege alle afstandsregels en het feit dat je het gezicht van de mensen niet meer ziet is het veel moeilijker geworden mensen te benaderen, je maakt niet zomaar meer een praatje, de atomisering van de samenleving is weer een stapje verder gevorderd. In Zwitserland gaat alles langzamer dan elders, vanwege de directe democratie, of te wel de vervelende inmenging van de bevolking in belangrijke regeringsaangelegenheden. Er bestaat een citaat dat zegt: als de wereld vergaat, zou ik in Zwitserland willen zijn, want hier gebeurd alles 50 jaar later. Zo ook het verzet tegen de coronamaatregelen, dit verzet kwam heel geleidelijk op gang. Terwijl in Duitsland de Querdenken-beweging al vorig jaar in augustus in Berlijn twee geweldige demonstraties wist te organiseren, die ook mediaal heel goed gedocumenteerd waren, kwamen bij de eerste demonstratie in Zürich een handjevol mensen bijeen, die dan ook zeer snel snel door de politie naar huis gestuurd werden. De tegenstelling tussen overheid en bevolking is nooit zo grimmig geworden als in andere landen. De verhouding tussen de bevolking en de politie en ook de regering word veel meer gekenmerkt van ongeloof, zo van “dit kunnen jullie toch niet maken – jullie zijn toch ook Zwitsers”. Men zag wel dat de rest van de wereld gek was geworden, maar verkeerde in de illusie “dat kan hier toch niet gebeuren”. Wat heeft tot deze houding geleid? Een van de factoren is zeker het blinde vertrouwen in de regering die uiteindelijk deel uitmaakt van ons allen. Maar al met al liep ook Zwitserland keurig in de pas met het globale pandemie-scenario. Zwitserland heeft ook de naam steeds een eigen weg te gaan, de Zwitserse bevolking heeft zich in 2001 tegen het toetreden tot de EU uitgesproken, terwijl de regering en nagenoeg alle partijen er voor waren. En ik hoop dat de bevolking zich op 28 november even duidelijk tegen de corona-maatregelen zal uitspreken. Waar gaat het nu concreet om?((Deze informatie is afkomstig van SwissInfo, een internetkanaal die bedoeld is voor Zwitsers in het buitenland en geïnteresseerde buitenlanders. Als het een Russische site was zou er nu bij staan: Attentie, deze site wordt gefinancierd door de Russische Federatie, je kunt dus van SwissInfo niet verwachten dat het beleid van de regering wordt gekritiseerd.))

Over het lot van het Covid-certificaat wordt aan de stembus beslist Zoals in veel Europese landen zijn ook in Zwitserland tegenstanders van het vaccinatiebewijs de straat op gegaan. Maar het Alpenland is uniek omdat het de burgers de kans geeft hun mening te geven over de toekomst van deze omstreden pasjes in een landelijke stemming. "Liberté, liberté!" Wekenlang hebben tegenstanders van Covid-beperkingen dit gescandeerd in de straten van Zwitserse steden. Op 28 november krijgen zij de kans om hun stem te laten horen bij de stembus. Om welke maatregelen gaat het? Het referendum heeft vooral betrekking op het Covid-certificaat, dat sinds 13 september verplicht is voor de toegang tot restaurants, sportscholen, bioscopen en grote culturele- en sportevenementen. Het referendum-project heeft echter geen invloed op vaccinatie of andere gezondheidsmaatregelen die door de overheid worden opgelegd. Mandaten voor het dragen van maskers of gedwongen sluitingen, die vallen onder de wet op epidemieën die in 2013 door het volk is goedgekeurd, kunnen nog steeds worden uitgevoerd of opnieuw worden ingevoerd als de epidemiologische situatie dat vereist. [...] Wat zijn de belangrijkste argumenten er tegen? Volgens de tegenstanders discrimineert het Covid-certificaat niet-gevaccineerden en leidt het tot een indirecte verplichting om zich te laten vaccineren. De maatregel van de regering is bedoeld om de bevolking ertoe aan te zetten zich te laten vaccineren, aangezien Zwitserland een van de laagste vaccinatiegraden van het continent heeft. Volgens hen verdeelt deze maatregel de samenleving en bedreigt hij de sociale vrede. Het "nee"-kamp hekelt het "gezondheidsautoritarisme" van de regering en de "antidemocratische en gevaarlijke" uitbreiding van haar bevoegdheden die zij op grond van deze wet claimt. De initiatiefnemers van het referendum waarschuwen ook voor het uitgebreide elektronische toezicht op burgers als gevolg van de elektronische contact-tracing die in de nieuwe wet is verankerd. Waarom nog een stemming over de Covid-wet? Op 8 juli dienden drie referendum-comités in totaal 74.469 door de Bondskanselarij geldig bevonden handtekeningen in tegen de wijziging van de Covid-19-wet van 19 maart 2021. Deze burgerbewegingen, die tijdens de pandemie zijn ontstaan en geen duidelijke partijpolitieke banden hebben, bekritiseren de uitbreiding van de macht van de regering en in het bijzonder het Covid-19-certificaat, dat sinds 13 september verplicht is om toegang te krijgen tot binnenruimtes. Dit wordt de tweede keer in iets minder dan zes maanden dat het Zwitserse volk zich uitspreekt over dezelfde wet - een primeur in de geschiedenis van de Zwitserse directe democratie. Op 13 juni werd de Covid-19-wet na een eerste referendum door 60,2% van de kiezers aanvaard en alleen verworpen door enkele kantons in Centraal- en Oost-Zwitserland, waar de weerstand tegen de maatregelen van de regering ter bestrijding van het coronavirus geconcentreerd is.

Op 12 november hebben verschillende organisaties die tegen de corona-maatregelen strijden een manifestatie in Bern gehouden. Ze waren erin geslaagd twee iconen van het verzet in Amerika naar Bern te halen, namelijk Robert F. Kennedy jr. en Catherine Austien Fitts. Beide sprekers benadrukten dat van de beslissing van Zwitserland een signaalfunctie zou uitgaan. Een ding werd duidelijk: Zwitsers hebben niets met media. De verslaggeving was een ramp. Het geluid viel herhaaldelijk weg en je kunt Kennedy de menigte niet vanaf een omgebouwde marktwagen laten toespreken. Voor de openbare manifestatie hield Aletheia (een organisatie van artsen) nog een uitgebreide persconferentie, wetenschappelijk heel degelijk, maar mediaal wederom een aanfluiting. De live-stream werd al tijdens de conferentie door Youtube verwijderd. Ik heb veel moeite moeten doen om aan wat beelden (inclusief geluid) te komen. Misschien is dat wel een trek die veel Zwitsers met elkaar gemeen hebben, ze houden niet van reclame, ook niet van reclame voor zichzelf. Vroeger noemde men dat bescheidenheid, nu een gebrek aan assertiviteit. Robert F. Kennedy noemt een paar punten op waardoor Zwitserland zich van andere landen onderscheidt:

Wat op dit moment plaats vindt is een wereldwijde staatsgreep tegen liberale democratieën in Europa, Noord-Amerika, Australië, Canada, en ook wereldwijd.
De belangrijkste reden om hier te komen, was dat er op 28 november een referendum gehouden wordt. Omdat Zwitserland geen deel uitmaakt van de EU, hebt u uw democratische rechten behouden om rechtstreeks over de wet te stemmen. Dit is het enige land in Europa waar de democratie een kans heeft om zich te verzetten tegen wat wij een globale coup d’état zouden kunnen noemen. In het begin gebeurde er iets heel vreemds, er was geen MEDISCHE RESPONS op de pandemie, b.v. door het gebruik van vitamine D te stimuleren, chemische toevoegingen in voedsel te vermijden, te vermageren, het belang van sociale contacten, beweging in de frisse lucht, sport en zonneschijn. Het was vanaf het begin een gemilitariseerde en gemonetariseerde reactie. Deze legde draconische controles op het gedrag van mensen op, zonder dat daar een wetenschappelijke reden voor werd gegeven. [...] Ze schaften ook de gewone rechtsgang af (voor de duur van de pandemie), en dat gebeurde in alle landen van Europa. Ze hebben geen openbare hoorzittingen gehouden, waar overheidsfunctionarissen de voorgestelde maatregelen publiek maakten en een kosten-batenanalyse gaven, met inbegrip van het wetenschappelijke fundament erachter. […] De democratie bloeit op dankzij een vrije stroom van informatie. Vrije meningsuiting is het zonlicht, het water en de meststof voor de democratie. Wij hebben ideeën nodig die kunnen zegevieren op de markt van ideeën als basis voor ons beleid. Al deze waarden zijn verdwenen. In plaats daarvan hebben we medische technocraten, die nooit zijn gekozen en die in de greep zijn van en gecorrumpeerd door de farmaceutische industrie en bankenbelangen. Zij vertellen ons het masker te dragen, sociale afstand te bewaren, onszelf op te sluiten, de economie stil te leggen; en zij hebben de economie verwoest, de middenklasse over de hele wereld vernietigd en onze vrijheden afgepakt.
De frontlinie in deze strijd, als we willen winnen, is hier in Zwitserland. De grote slag vindt plaats op 28 november, het enige moment in de wereld waar het volk kan opstaan en de controle over de regering zal terugnemen. We gaan onze soevereiniteit terugwinnen en onze democratie heropbouwen. Zwitserland is de enige plaats waar dit kan gebeuren. Als het gebeurt, kan het zich viraal verspreiden. Als we hier verliezen, verliezen we veel hoop. Het is dus heel belangrijk dat de bevolking van Zwitserland opkomt voor de democratie; wat ons standpunt ook is over vaccins of over Covid, we moeten elkaar tolereren, respectvolle gemeenschappen opbouwen en uiteenlopende stemmen laten horen. We kunnen onze regeringen niet in handen laten van de farmaceutische industrie, van de Big Tech data-giganten uit Silicon Valley, medische technocraten en het bankwezen. [De vrijheid van meningsuiting wordt beperkt.] De woorden "verkeerde informatie over vaccins" betekenen alles wat afwijkt van het officiële regeringsbeleid en het winstbejag van de farmaceutische industrie. Het heeft allemaal te maken met politiek. En het zijn regeringsfunctionarissen die heulen met Gates, Zuckerberg, Brin en Ellison, de Big Tech titanen. Ze hebben niet alleen onze democratie en burgerrechten vernietigd, maar ook de grootste vermogensoverdracht ooit geënsceneerd. 3,8 triljoen dollar van werkende mensen is in handen geraakt van een handjevol miljardairs, velen van hen uit Silicon Valley. Deze pandemie heeft de wereld laten verarmen en 500 nieuwe miljardairs gecreëerd. En dat zijn de mensen die onze economieën uitkleden en er zelf rijker van worden. Is het toeval dat dit dezelfde mensen zijn die alle kritiek op het regeringsbeleid censureren, een beleid dat hen triljoenen dollars oplevert? Mensen zijn niet dom. We kunnen zien wat er gebeurt. We kunnen de vraag stellen, Cui Bono? De mensen die ervan profiteren zijn de mensen die onze grondwettelijke rechten inperken en de democratie wereldwijd vernietigen. Zwitserland is de frontlinie voor deze strijd. We hebben alle Zwitsers nodig om naar buiten te treden, niet alleen voor Zwitserland maar voor de hele wereld, voor iedereen die wereldwijd van democratie houdt, die zijn medemens respecteert. Zwitserland is de frontlinie in de strijd om deze rechten terug te vorderen.

Terzijde: van Robert F. Kennedy jr. is net een nieuw boek verschenen - The Real Anthony Fauci: Bill Gates, Big Pharma, and the Global War on Democracy and Public Health I take an in-depth look at the disastrous consequences of Dr. Anthony Fauci’s 50-year reign as America’s public health care.

Gewone Duitser juichte om ‘maatregelen’ tegen Joden

rovanov — Mon, 22 Nov 2021 07:06:33 +0000

Dit bericht is overgenomen van Forum voor Democratie de enige partij die steevast haar morele kompas volgt. Moedig!

Het is gevaarlijk om mensen te kwalificeren als zondebok, bron van ziekte of profiteur. In de historie zijn er daarvan tal van voorbeelden, met als meest heftige het lot van de Joden in de Tweede Wereldoorlog. Onthullende dagboeken laten zien hoe de gewone Duitser in die tijd verblind was door de staatspropaganda en de jacht op de Joden toejuichte. De parallellen met nu zijn schokkend. Bij het ontruimen van zijn ouderlijk huis vindt de Duitse schrijver Joachim Krause (1946) op zolder bijna tweeduizend brieven en dagboeken die tussen 1933 en 1945 geschreven werden. Het is een ongelooflijke en pijnlijke ontdekking: als een puzzel krijgen de teksten, eenmaal op chronologische volgorde gelegd, steeds meer betekenis. De drie jonge briefschrijvers zijn z’n ouders en zijn oom, die in 1942 al een ‘heldendood’ gestorven is. Ze beschrijven in hun brieven hun politieke standpunten en discussiëren over onder meer het Jodenvraagstuk. Krause komt tot de schokkende ontdekking dat zijn ouders het nationaalsocialisme steunden; nooit hadden de kinderen dat geweten. De moeder blijkt een hartstochtelijk bewonderaar van Hitler, de oom een fanatiek officier. Alleen de vader behoudt een zekere kritische distantie ten opzichte van de nationaalsocialistische ideologie. Door de inhoud van de brieven en dagboeken moet de schrijver het beeld dat hij van zijn ouders had, grondig herzien, en hij doet dat door de hele familiegeschiedenis op dappere wijze te documenteren in het intense boek Onbekende Erfenis (1), dat in 2018 verscheen. Wat een inkijkje in die tijd zo boeiend maakt is dat het precies laat zien wat staatspropaganda met mensen doet. De krant Der Sonntag schreef over Onbekende Erfenis: ‘Dit boek toont niet alleen hoe miljoenen mensen, geïnfecteerd met propaganda, toentertijd gedacht en zich gedragen hebben, maar ook hoe daarover miljoenen keren gezwegen werd en wordt.’ Volgens de geschiedschrijving wist het Duitse volk niet of nauwelijks wat er met de Joden gebeurde, maar uit dit boek blijkt dat ze dat wel degelijk wisten en die ‘maatregelen’ zelfs toejuichten. We citeren een brief van de moeder van Joachim Krause, waaruit niet alleen blijkt dat de gewone Duitser de Jood het allerslechtste toewenste, maar ook dat de ‘maatregelen’ tegen dit volk volgens haar niet hard genoeg konden zijn. Het citaat uit een brief van zijn moeder in de oorlogsjaren: ‘Vernieling en vernietiging zijn ons Duitsers innerlijk vreemd. Wij willen scheppen, bouwen, daarom is het voor ons ook zo moeilijk de methoden en strijdmiddelen van deze oorlog te accepteren. Een ding is duidelijk: wanneer wij in sommige dingen onverbiddelijk hard en tegenover Joden en partizanen zelfs vaak ongehoord wreed optreden, dan is dat alleen maar een helaas noodzakelijke verdediging tegen de nog veel onmenselijker gruwelijkheid die de haat van die anderen ons had toebedacht. Wij zouden nooit op het idee komen een ander zinloos te kwellen of zelfs duizenden op gruwelijke wijze de dood in te jagen, maar dat wat ons nu en in de loop van vele jaren reeds door de Joden en hun helpers is aangedaan, dat moet gewroken worden. Een volk dat zich niet tegen bezoedeling, verkrachting en steeds weer nieuwe klappen verzet, heeft geen eer en verliest zijn bestaansrecht. Joden hebben op elk gebied van het zedelijke en geestelijke leven groot onheil aangericht. Nu moeten ze daarvoor het gelag betalen. In mijn ogen is er een principieel verschil tussen de moeilijkheden die de Volksduitsers overal ter wereld moeten dulden, de massamoorden in Vinnytsja (een stad in Oekraïne waar de Duitsers in 1941 alle Joden uitroeiden, red.) en onze harde maatregelen tegen de Joden. De Jood heeft absoluut altijd alleen maar voor zijn eigen belang geleefd en niet ten dienste van de mensheid. Maar waarom haat hij vooral ons Duitsers zo? Misschien omdat hij in het Duitse het tegenovergestelde levensbeginsel ziet. Joden zuigen vanuit een oeroude machtshonger puur voor hun eigenbelang de krachtbronnen van de mensheid uit, terwijl Duitsers vanuit een roeping die ze diep van binnen voelen nieuwe krachtstromen in de wereld brengen, ze wil iets doen voor de mensheid en voorgaan op de weg naar het goede. Dat de wereld ooit beter zal worden door het Duitse wezen was voor onze voorouders eeuwenlang een droom, maar voor ons vandaag een plicht.’

Parallellen met nu

Het geeft aan hoezeer de gewone Duitser vergiftigd was door de staatspropaganda. Wordt ons tegenwoordig geleerd dat de Duitsers de Joden haatten puur vanwege hun ras, uit deze brief blijkt dat het niet zo simpel was. De staatspropaganda had het Duitse volk wijsgemaakt dat het andersom was: de Joden haatten de Duitsers juist, ze zouden de Duitsers juist de dood ingejaagd hebben, groot onheil hebben aangericht en alleen maar voor hun eigen belang en niet ten dienste van de mensheid leven. Dit soort zaken wordt ongevaccineerden tegenwoordig aangewreven. Volgens Hugo de Jonge hebben alleen gevaccineerden ‘hun verantwoordelijkheid genomen’ door zich te laten prikken, en zijn ongevaccineerden asociaal en verdienen het uitgestoten te worden. Wie zich laat prikken doet dat onbaatzuchtig ‘voor een ander’, wie zich niet laat prikken leeft alleen voor zichzelf. Volgens de staatspropaganda jagen ongevaccineerden de gevaccineerden de dood in door ziekenhuisbedden in te nemen waardoor brave gevaccineerden niet geopereerd kunnen worden. Parallellen te over die aantonen dat er veel gelijkenis zit in hoe de Joden destijds behandeld werden. Die overeenkomst is er ook in de ‘maatregelen’ die genomen worden. Al op 1 april 1933 organiseerde de Duitse staat een boycot van Joodse ondernemers en vrijberoepsbeoefenaars. In september 1935 kondigde de staat uitgebreide wetgeving op het terrein van nationaliteit en burgerschap af. Joden werden met deze wetten buiten de ‘Duitse volksgemeenschap’ geplaatst. In Nederland begint het als het Joden op 1 juli 1940 verboden wordt om in de luchtbeschermingsdienst te werken. Dan volgt het verbod om Joden aan te nemen in overheidsdienst. Dan zijn ze niet meer welkom op Amsterdamse markten. In november is er de bekendmaking dat Joodse ambtenaren worden geschorst; op 21 februari 1941 worden zij ontslagen. Op 7 januari komt er een verbod voor Joden om bioscopen te bezoeken. Een paar dagen daarna moeten alle Joden zich laten registreren. Op verschillende openbare plekken verschijnen borden met de tekst ‘Joden niet gewenscht’.

Lockdown voor Joden

Wil men nu een lockdown voor ongevaccineerden, zoals in Oostenrijk al ingevoerd en straks in Nederland met 2G, destijds was de lockdown er alleen voor Joden. Dit zijn de ‘maatregelen’ dan: Joodse studenten mogen niet meer studeren aan de universiteit. Op 12 maart mogen ze niet meer beschikken over hun eigen bedrijf. 1 april: Joden mogen in Haarlem voortaan niet meer in cafés, restaurants, bioscopen, schouwburgen, bibliotheken en zwembaden komen. 31 mei: vanaf nu is het verboden voor Joden om zwembaden en stranden te bezoeken. Ook mogen ze geen kamers meer huren in sommige badplaatsen en openbare gelegenheden bezoeken in die plaatsen. Op 1 september wordt het Joodse leerlingen verboden om reguliere scholen en onderwijsinstellingen te bezoeken. Vanaf 15 september is het verboden voor Joden om parken, dierentuinen, cafés, restaurants, bibliotheken, hotels, schouwburgen, bioscopen en musea te bezoeken. En Joden mogen niet meer zonder vergunning reizen of verhuizen. Vanaf dit moment verschijnen borden met de tekst ‘Voor Joden verboden’ in het straatbeeld. Op 20 oktober wordt de Joodse Raad verplicht een registratie aan te leggen van alle Joden in Nederland. Ook is er een nieuwe verordening die Joden beperkt in het uitoefenen van bepaalde beroepen en afhankelijk maakt van een vergunning. En het wordt veel makkelijker om Joden te ontslaan. Op 22 oktober moeten Joden niet-Joodse verenigingen en stichtingen verlaten. Op 5 december moeten alle niet-Nederlandse Joden zich melden voor ‘vrijwillige emigratie’. Op 9 januari wordt openbaar onderwijs voor Joden verboden. Op 23 januari 1942 worden persoonsbewijzen van Joden voorzien van de letter 'J'. Op 5 juni komt er een volledig reisverbod voor Joden. Op 12 juni een verbod voor Joden om buiten bepaalde tijdstippen boodschappen te doen en ze mogen slechts in een beperkt aantal winkels komen. Joden mogen geen sport meer beoefenen. 30 juni: instelling avondklok. Joden moeten tussen 20.00 en 06.00 uur thuis zijn. 6 juli: Joden mogen niet meer op bezoek bij niet-Joden. De gelijkenissen met wat ongevaccineerden nu wordt aangedaan, is schokkend. Wetten worden veranderd voor 2G-beleid, waarin testen voor toegang niet langer is toegestaan, en daarmee komen ongevaccineerden in exact dezelfde situatie terecht als Joden destijds. Ze worden in vele landen om ons heen al ontslagen, waar Rutte ook op aanstuurt, en mogen niet meer reizen met het openbaar vervoer. In Canada mogen ze zelfs hun land al niet meer verlaten. Viroloog en dierenarts Ab Osterhaus zei bij Op1 ongevaccineerden het liefst te willen ‘isoleren’ zoals hij dat met zieke dieren doet, ze ‘aan de neus te willen herkennen’ en ‘met een systeem te kunnen vervolgen’.

Geen moreel kompas

Dr. Wendy Mittemeijer-Ooteman luidde op LinkedIn de noodklok. De consultant medical affairs & pharma ethics schreef: ‘Ik wilde er eigenlijk niets over posten, maar ik lig hier letterlijk wakker van. Niet omdat deze zielige opa zonder moreel kompas dit zegt, maar omdat niemand hem er op dat moment op aanspreekt. In de farma noemen we iemand als Ab O. een ‘opinieleider’, een expert met formele en informele invloed. Iemand wiens opinie in staat is een grote groep mensen te leiden en te verleiden. Ik ben erin getraind deze opinieleiders te beoordelen op ethisch gedrag, en al dan niet te besluiten met hen samen te werken. In dit geval zou mijn gratis advies zijn: werk niet met deze man samen.’ De NPO vond het lollig om in het programma De Sociëteit te komen met een Squid Game-parodie waarin ongevaccineerden worden doodgeschoten. En het NPO-programma Plakshot maakte een drillrap-video waarin de jeugd wordt bedreigd om zich te laten vaccineren. Wie dat niet doet, wordt ‘geprikt’, straattaal voor neergestoken. En iemand zei op NPO Radio 1: ‘Ga allemaal lekker dood.’ Daarbij de hele discussie om ongevaccineerden het recht op zorg te ontzeggen, en nu ook het recht om te mogen werken en in je levensonderhoud te mogen voorzien. FVD-Kamerlid Pepijn van Houwelingen vergeleek de filmpjes met de genocide in Rwanda in de jaren negentig: ‘Ziet u wellicht parallellen tussen Radio Milles Collines en de manier waarop de genocide in Rwanda tot stand is gekomen?’ vroeg hij de minister van justitie, ‘en de genocidale satirische geweldsfantasie zoals die door de NPO is uitgezonden waarbij een bepaalde bevolkingsgroep, in dit geval de ongevaccineerden, massaal wordt doodgeschoten?’ Op Radio Milles Collines werden de Tutsi's kakkerlakken genoemd die gedood moesten worden. We weten allemaal hoe dat is geëindigd, net als wat het lot van de Joden was in de Tweede Wereldoorlog. Het is schokkend dat de ‘brave burgers’ van nu zich soms net zo haatdragend opstellen richting ongevaccineerden als gewone Duitsers richting Joden destijds. Dat doet, gecombineerd met het overheidsbeleid om ongevaccineerden buiten de maatschappij te plaatsen en verder kapot te maken, het ergste vrezen voor de toekomst.

Achter de rapporten over behandeling migranten

Sem Janssen — Thu, 18 Nov 2021 07:57:45 +0000

Dit bericht verscheen op ITHINK

Begin oktober kwamen de gevestigde media met berichten van slechte behandeling van migranten die aankwamen aan de grenzen van verschillende EU-landen. De reactie van Brussel heeft niet op zich laten wachten: EU-commissaris Ylva Johansson maande Griekenland, Roemenië en de autoriteiten van Kroatië zo snel mogelijk de incidenten te onderzoeken. Ze wist ook te vertellen dat er verdenkingen zijn dat deze landen gelden voor grensbescherming misbruiken en wil ook dit gaan onderzoeken. De eerste die het ongepaste gedrag van de grenswachters meldde, was de zelfverklaarde mensenrechtenorganisatie Amnesty International. Daarna waren in de “Lighthouse rapporten” beeldopnames te zien van migranten die klappen krijgen van personen in maskers aan de Kroatisch-Bosnische grens en tegelijkertijd een verslag over hoe Oost-Europese staten vanaf het begin van 2020 een honderd wreedheden tegen vluchtelingen zouden hebben begaan. De getuigenissen van slachtoffers en videomaterialen werden over een tijdspanne van acht maanden ijverig verzameld. De resonantie van de publicatie was zodanig dat Zagreb de volgende dag begon te onderzoeken en drie grenswachten werden ontslagen. De betrokken organisatie Lighthouse Reports, van de eerder genoemde rapporten over het lot van migranten bij de EU-grenzen, weet zichzelf te positioneren als een niet-commerciële organisatie die onafhankelijke journalistieke onderzoeken uitvoert. In de lijst van sponsors zitten echter fondsen en structuren die het nodige vertellen over de organisatie. Onder hen o.a. de Rockefeller Foundation, Oak Foundation van de Britse miljardair Alan Parquer en de Open Society van George Soros. De organisatie verbergt niet dat ze de migranteninstroom als een culturele verrijking voor Europa ziet. Vier jaar geleden kwam van een zelfde soort bron, die door oligarch George Soros wordt beheerst, het materiaal van het nepnieuws dat vervoerders van migranten geen relatie hebben met mensensmokkelaars. Soros heeft in 2016, in het midden van de migratiecrisis, 500 miljoen dollar uitgedeeld aan initiatieven om migranten in Europa te helpen. Dergelijke “onafhankelijke” mensenrechtenverdedigers berekenen niet de gevallen van wreedheid begaan door migranten tijdens het oversteken van de grens en dergelijke incidenten worden ook altijd op grote schaal afgeschermd door de liberale media, die een beeld voor de lezer vormen van wrede wetshandhavingsambtenaren en ongelukkige en achtergestelde vluchtelingen. Tegelijkertijd zwijgen ze over de gevolgen van massale toestroom van migranten, met wie Europa geconfronteerd wordt, evenals over de islamisering van het Europees continent. Hierbij komt nog de campagne tegen Frontex, verantwoordelijk voor het beschermen van buitengrenzen van de EU, ook doelwit van “onafhankelijke” media en zelfverklaarde onderzoeksjournalisten. Een bekende voortrekker is hier Bellingcat die heeft verschillende onderzoeken gewijd met kritieken op de acties van Griekse wetshandhavingsinstanties vanwege vermeende wrede behandeling van migranten. Allemaal werden ze gefinancierd via het J4EU-mechanisme (onderzoeksjournalistiek voor Europa), dat bestaat door middelen van dezelfde Soros en zijn Open Society. De Bellingcat-organisatie ontving vorig jaar een subsidie voor 15 duizend euro van Lighthouse-rapporten om informatie te vergaren. De uitkomsten van de onderzoeken en artikels zijn niet verrassend gezien wie ervoor betaalt. Men hoopt ermee aan te zetten tot de volledige opening van de grenzen van de Europese staten voor de hordes migranten. Dit is tenslotte het uiteindelijke doel van hun gemeenschappelijke sponsors, die de islamisering van Europa wensen, dit in tegenstelling tot de inwoners van de Europese landen.

Europa politiek | Wakkermens

Lavrov bij de OVSE – een aanklacht

Ik wil niet beschermd worden!

Censuur op sociale media: Iedereen heeft het over de WHO, de EU is echter al veel verder

WHO en EU vertrouwen op censuur

Geen brede discussie in politiek en publiek ondanks ernstige gevolgen

Twitter stapte uit de vrijwillige gedragscode vanwege de aangekondigde censuur.

Wetsvoorstel DSA valt samen met vaccinatiecampagne

Strenge controlemechanismen en censuurmaatregelen om de vrijheid van meningsuiting te "waarborgen

Welke nieuwe instellingen moeten desinformatie bestrijden?

In welke nieuwe procedures voorziet de EU-verordening?

Tegenstrijdigheid: Versterking van de vrijheid van meningsuiting door vergaande censuur

Focus van censuur lag op Covid-19 informatie

De EU Commissie voert censuur in die in de VS niet is toegestaan

De censuur van de EU heeft invloed op de vrijheid van meningsuiting van andere landen - inclusief die van de VS

Hoe grondwettelijk is de EU DSA-wet voor Europese landen?

De DSA-wet geeft de EU-Commissie enorme beslissingsbevoegdheid, onafhankelijke controle ontbreekt

Wie bepaalt wat informatie is en wat desinformatie?

Definitie van onjuiste informatie

Definitie van desinformatie

Het grootste probleem: toekomstige interpretatiebevoegdheid van de EU-Commissie

Praten over vrede is taboe!

Gezamenlijke verklaring van de organisatoren van de lezingen van Dr. Daniele Ganser

EU Kerstmis 2022

Duitsland – staatsgreep of klucht?

Reuss Putsch versus Röhm Putsch

Wie saboteerde Nord Stream?

De lijst van verdachten is relatief kort

Geniaal plan van de Rand Corporation

Weakening Germany, strengthening the U.S.

Zwakke punten in de Duitse en EU-economie

Een gecontroleerde crisis

Verwachte gevolgen

Oekraïne, enkele kanttekeningen

Beste medemensen!

Social Media

Herinnering aan donkere tijden in de geschiedenis

Leed in Oekraïne

Verontwaardiging

Niet Rusland maar Amerika vormt het gevaar

Amerika’s imperium

Enkele USA data:

Inspanningen van Rusland voor vriendschap

Bedreigingen voor Rusland

Het volkerenrecht en de Russische invasie

De opgave van & voor Europa

Dit proces begint in ons eigen denken.

Documentaire: Ukraine on Fire

Hoe verder met Oekraïne?

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

Miljarden voor een marionet

Stabiele vrede dankzij ontspanning

Eerst Oekraïne, dan het Midden-Oosten en Pakistan?

Hoe Duitsland in Corona waan, de huidige gebeurtenissen verslaapt en zichzelf meesleept in een eind-loze oorlog

Gevaarlijke waarheden

Hersentraining voor het volk

De olifant in de kamer

Een groot aangekondigde verrassingsaanval

Bandieten & terroristen

Het laatste hoofdstuk van de dichters en denkers

Annalena en de wilde dieren

Een script voor de werkelijkheid

Relatievorming op z'n Oekraïens

Spelen met vuur

De rode lijn

Willen we een totale oorlog?

Waar de weg van het onderwijs begint

De grote verliezer is Europa

Oekraïense tragedie had makkelijk voorkomen kunnen worden

Als het bericht uit de Wall Street Journal, het centrale orgaan van het Amerikaanse grootkapitaal, klopt, dan heeft de krant een enorm, mensenverachtend schandaal aan het licht gebracht.

Zag Poetin 15 jaar geleden de huidige toestand al aankomen?

Liz Truss, Annalena Baerbock — twee onvermoeibare strijdsters voor de vrede

Regering erkent juridisch bindende afspraken met WEF

Invloedrijkste netwerkorganisatie ter wereld

De oorlogstrommels klinken weer luider

Het eerste oorlogslachtoffer is de waarheid: Hoe de VS de Tweede Wereldoorlog planden

Roosevelt's Oorlog

Political Correctness, Woke of gewoon hersenspinsels?

De Paus is woest!