Vrijheid van geestesleven | Wakkermens

Het hoopvolle een kans te geven

rovanov — Fri, 30 Sep 2022 06:46:37 +0000

[caption id="attachment_6999" align="alignright" width="181"] Tijdschrift voor
sociale driegeleding[/caption] In de aanloop naar het nieuwe nummer van Driegonaal stuitten we op complicaties van verschillende aard. Laverend tussen deze complicaties besloten we van de nood een deugd te maken, lees: van een te laat verschijnend nummer een dubbelnummer te maken en daarmee toch nog weer ‘op tijd’ te zijn. Dat was een mooi plan. Alleen waren daarmee nog niet alle complicaties uit de lucht. – Hoe dan ook, voor u ligt een dubbelnummer met een inhoud die rijk geschakeerd is: van uitermate ernstig tot bijzonder hoopgevend. Daarin kunnen we ook een karakteristiek van onze tijd zien. De problemen nemen niet alleen in ernst toe, maar stapelen zich ook aaneen tot een muur die de doorgang naar de toekomst belemmert. Tegelijkertijd: er is ook van alles gaande dat hoop kan bieden. Het hoopvolle is klein, vol kiemkracht, nog kwetsbaar. Het ernstig-zware is groot, levenloos, massief. Bestuurders, politici, opiniemakers, ceo’s hebben met elkaar gemeen dat zij verantwoordelijkheid naar zich toe trekken. Zij menen geschikt te zijn om die verantwoordelijkheid te dragen, of dragen die verantwoordelijkheid om andere redenen, bijvoorbeeld omdat verantwoordelijkheid ook dienstbaar kan worden gemaakt aan eigenbelang. – De verantwoordelijkheid die zij, terecht of niet, dragen is feitelijk de verantwoordelijkheid die zij anderen hebben ontnomen. Maar ja, die anderen – dat zijn wij – hebben daar kennelijk geen overwegende problemen mee gehad. Om het hoopvolle een kans te geven zich te vervullen, kunnen we niet meer berusten in een situatie waarin we onze verantwoordelijkheid slechts deels kunnen invullen. De ‘verantwoordelijken’ hebben geen andere instrumenten om de huidige problemen op te lossen dan die, waarmee die problemen geschapen zijn. Hun algoritmes bevatten niks anders dan de statistiek van het verleden. Al het gereken leert ons niets over het leven. De bestrijding van de ziekte brengt nog geen gezondheid. Hun denken is gesloten voor de toekomst. Sociale driegeleding is ook ‘het zelfbeschikkingsrecht van de vrije mens’. Wie zich tot vrijheid ontwikkelt, verbindt zich met de hoop die toekomstkracht in zich draagt. Waar vrijheid zich verwerkelijkt, zal de levenloze muur die de toekomst weg houdt, als droog gruis verkruimelen. (jh) Hier kunt u zich abonneren op het tijdschrift Driegonaal

Waar het vrije geestesleven begint…

rovanov — Wed, 09 Feb 2022 07:20:48 +0000

Dit artikel verscheen in het tijdschrift Driegonaal

Wie heeft het ooit daadwerkelijk meegemaakt: de ervaring dat een ander mens jou écht ziet? Het is een ervaring die wij elkaar meer dan van harte zouden moeten toewensen. - Wie, op de manier die hier bedoeld is, echt gezien wordt, zal zich wezenlijk erkend en bevestigd voelen, en zal daardoor tot nieuwe, essentiële stappen kunnen komen. Ook voor wie deze ervaring niet kent, zal duidelijk zijn dat dit ‘gezien worden’ geen uiterlijke zaak is. Het gaat niet om de buitenkant die gezien wordt, het gaat om ons wezen, onze innerlijke kern. En de mens die mij op deze manier gezien heeft, is de mens die mij echt kent en begrijpt. Iets dergelijks geldt ook voor de ontwikkelingen die zich in de wereld voordoen, voor de gebeurtenissen en feiten die plaatsvinden. Zij tonen zich, net als wij, in een uiterlijke gedaante, maar hun essentie gaat daarin schuil, ligt niet aan de oppervlakte. Willen wij echt begrijpen wat er in onze tijd gebeurt, dan zullen wij de gebeurtenissen zó moeten waarnemen dat wij kunnen doordringen tot hun essentie. Dat waarnemen moet met grote opmerkzaamheid en tegelijkertijd in innerlijke rust en onbevangenheid gebeuren. De opmerkzaamheid is gewenst ‘om niets te missen’. De innerlijke rust en de onbevangenheid zijn nodig om dat wat ik waarneem volledig ‘binnen te laten komen’ en niet al bij binnenkomst te vervormen of verkleuren door mijn al gevormde mening of ingenomen standpunt. Innerlijke rust betekent dat mijn innerlijk stil en helder kan weerspiegelen wat ik waarneem. Onbevangenheid betekent dat ik puur en ongekleurd kan kijken. Hoe eenvoudig dit op zich ook te begrijpen mag zijn, aan een vraagstuk als de coronacrisis ervaren wij dat deze manier van waarnemen een moeilijke opgave is. En, we zoeken naar een weg om gebeurtenissen in de tijd wezenlijk te kunnen begrijpen, dan is het waarnemen nog maar de eerste stap. De tweede stap bestaat uit ‘het denken over de waarneming’ die wij deden. Dus, door middel van het waarnemen hebben wij de gebeurtenis die wij willen onderzoeken in ons bewustzijn opgenomen; met het denken willen wij deze gebeurtenis onderzoeken en begrijpen. Hier te beschrijven wat daarbij komt kijken is eenvoudiger dan deze tweede stap ook echt waar te maken. Maar, wanneer wij denkend de gebeurtenissen die wij op de aangeduide manier hebben waargenomen willen doorgronden, om hun essentie te kunnen ‘zien’, dan zullen wij dat des te beter kunnen voltrekken wanneer wij de wereld, de mens en de ontwikkeling van de mens (dat is inclusief wat ‘de geschiedenis’ wordt genoemd) zó kunnen zien dat wij onszelf - ons eigen leven en streven – daar buiten houden. Ons denken moet los komen van al het persoonlijke; wanneer wij de wereld en de tijd waarin wij leven willen begrijpen moeten wij tot objectiviteit komen, om het denken ‘helder’ te houden. Dat betekent ook: niet denkend op zoek gaan naar wat in ons beeld past (en wat niet past weg houden; de moed opbrengen om ook te denken wat ons onwelgevallig is en wat wij liever niet zouden willen denken. Alleen zó mogen wij hopen door te dringen tot het wezenlijke dat zich uitdrukt in de uiterlijke gebeurtenissen die zich in de wereld, ‘op mensheidsniveau’, afspelen. De coronacrisis is wellicht de meest gecompliceerde aangelegenheid waarmee de mensheid ooit kampte. Wij kunnen terugdenken aan eerdere grote crisissen, bijvoorbeeld de zgn koude oorlog, of de tweede of eerste wereldoorlog. Dat waren toch, waarmee niets is gezegd over hun ernst of betekenis, crisissen die tot op zekere hoogte een eenduidig karakter hadden en begripsmatig te duiden. - Wie meent de coronacrisis eenduidig en afdoende te kunnen doorzien en verklaren zal op zijn best niet meer dan een enkel aspect van deze veelkoppige draak in het vizier hebben. Deze crisis vraagt om een volledige vernieuwing van het menselijk samenleven. Een eerste stap daarin is het opstarten van een uitgebreid en grondig gesprek waarin wij onze waarnemingen, met betrekking tot de coronacrisis, naast elkaar leggen om tot een omvattend beeld te komen; en waarin wij de vruchten van ons denken over deze waarnemingen aan elkaar voorleggen, om samen te voegen wat bij elkaar hoort, opzij te leggen wat ‘niet goed gedacht’ is en zo tot het wezen van de crisis door te dringen. Er is niets dat ons werkelijk belet een dergelijk gesprek aan te gaan, al is er ook - afgezien van de noodzaak tot een dergelijk gesprek, ons opgelegd door de crisis zelf – niet veel dat dit gesprek stimuleert. Want één van de vele rampzalige aspecten van de coronacrisis is dat het gespreksklimaat ‘vergiftigd’ is: wezenlijke vragen worden ontweken; gesprekken worden gevoerd vanuit de loopgraven of vanaf verschillende planeten; de inhoud van het gesprek wordt misvormd door aanspraak op ‘autoriteit’ of het ‘wegzetten’ van de ‘gesprekspartner’; er wordt gesproken maar niet geluisterd; gesprekken worden doordrenkt met emotie en sentiment; gesprekken verworden tot retoriek binnen de eigen bubbel, … en vul maar aan. In de driegeleding van het sociale organisme is ‘vrijheid van geestesleven’ een eerste voorwaarde. Wie meent dat die vrijheid er is (want iedereen kan toch alles roepen of aan de sociale media ‘toevertrouwen’?) vergist zich pijnlijk. Van een vrij geestesleven kan pas sprake zijn als er in vrijheid naar waarheid gezocht wordt. – Omdat het woord ‘waarheid’ in onze tijd op veel gevoeligheid stuit, zeg ik het nog eens anders: van een vrij geestesleven kan pas sprake zijn als alles (elk thema, elk vraagstuk) in vrijheid onderzocht kan worden. Het gesprek dat wij ontberen en waarop ik doel, is een ‘in-vrijheid-onderzoekend-gesprek’: een zoektocht. (In zo’n gesprek komt ‘de waarheid’ dan ook vroeg of laat in beeld, natuurlijk in een verschijningsvorm die vanuit veel verschillende standpunten gezien kan worden). En zo stuiten wij hier op een andere wezenlijke trek van de coronacrisis: zij roept ons met ultieme urgentie op tot het opbouwen van een vrij geestesleven. Die opbouw kan zijn begin vinden in het gesprek dat wij kunnen voeren (wij hoeven daarmee niet te wachten tot iemand ons verzekert dat het geestesleven ‘vrij’ verklaard is) over de coronacrisis. En dat kan uitmonden in iets dat de coronacrisis zou overstijgen, namelijk de ervaring dat het ons mogelijk is de grootste tegenstellingen te overbruggen. Die vrijheid moeten wij ons permitteren. Dit artikel verscheen in het tijdschrift Driegonaal

CoRona moTief

rovanov — Sat, 05 Feb 2022 07:37:22 +0000

Dit artikel verscheen in het tijdschrift Driegonaal

Als corona een muziekstuk was (zou best kunnen met zo’n zwierige naam), zou in dat stuk een veelheid aan motieven opduiken. Wat het hoofdmotief van het stuk zou zijn, is ook duidelijk. Ik las een uitvoerig artikel in een landelijk dagblad waarin een Nederlandse schrijver beschreef dat en waarom hij mensen die zich niet tegen corona (hebben) laten vaccineren egoïsten vindt die “alleen bezig zijn met zichzelf”. Een ruim deel van het artikel ging over zijn eigen gezondheid; hij lijdt aan een nare hartkwaal en de zorg die daarvoor nodig is dreigt uitgesteld te worden door het aantal (corona-)patiënten op IC’s. Deze uitweiding over zijn persoonlijke situatie maakte dat ik mij bij het lezen van zijn artikel wat ongemakkelijk begon te voelen. - Ieder die in een ziekenhuis ligt, houdt daar een bed bezet waarop een ander dan niet kan liggen, dat is duidelijk (en geldt voor veel dingen in het leven, bijvoorbeeld: de boterham die ik eet, kan een ander niet eten - een veelbetekenend feit wanneer we er acht op slaan). Maar deze objectieve constatering kreeg voor mij een enigszins andere kleur door de suggestie van de schrijver: het is mijn bed dat daar bezet wordt gehouden. Dat verandert de strekking van zijn betoog aanmerkelijk, want als ik dat betoog kernachtig samenvat wordt er gezegd: ‘Hé, vaccinweigeraars, jullie zijn egoïsten en zijn alleen met jezelf bezig; denk eens aan mij!’ Het zijn ‘de anderen’ die mijn vrijheid aantasten en zij zijn het ook die mij mijn vrijheid moeten geven… Het centrale corona motief is vrijheid. Het is de vrijheid die, als het hoofdkarakter in de opera, miskend, bedreigd en in gevaar gebracht wordt en die misschien, na de katharsis, als een phoenix uit de as herrijst, ja, zelfs zijn ware gedaante aanneemt. Zo ver is het nog niet, gezien de valse tonen die door de corona-gebeurtenissen worden opgeroepen. Er wordt nog vooral geworsteld met en om vrijheid en daarbij wordt zichtbaar dat het begrip ‘vrijheid’ voor velen een willekeurige betekenis heeft. Vrijheid is nog een bleek begrip. Met een reuzensprong: wanneer een mens de vrijheid kent en in zich draagt, is er - buiten hemzelf - niets of niemand die hem daarvan kan beroven. Wat deze mens dan doet? - Dat bepaalt hij zelf, met inachtneming van wat hij in de wereld om zich heen nodig acht. Aan wat hij doet, of waarvoor hij kiest, valt niet af te lezen of het om een vrije daad of vrije keuze gaat. En ook is duidelijk: in vrijheid zal hij een ander niet schaden. In die richting kunnen we ons ontwikkelen om tot vrijheid te komen. Van de wegen die anderen bewandelen in hun zoektocht naar vrijheid kunnen we slechts met interesse kennis nemen. Dat zou ook meer kansen opleveren om werkelijk met elkaar in gesprek te raken. John Hogervorst Dit bericht verscheen in het tijdschrift Driegonaal 37/5

Regering erkent juridisch bindende afspraken met WEF

rovanov — Mon, 24 Jan 2022 07:35:35 +0000

Dit bericht is van Ido Dijkstra en verscheen op 10 januari 2022 in De Andere Krant

De bewijzen dat belangrijke Nederlandse bewindslieden nauw verbonden zijn met het World Economic Forum (WEF) stapelen zich op. Forum voor Democratie kreeg na herhaaldelijke verzoeken zwart-op-wit dat er subsidie is verstrekt en juridische bindende overeenkomsten zijn gesloten met de supranationale , niet-democratische netwerkorganisatie die de wereld ingrijpend wil veranderen. FVD-Kamerlid Pepijn van Houwelingen eist transparantie van de Nederlandse regering: “Het Nederlandse volk verdient antwoord op onze vragen.” Na flink rappelleren – normaal duurt een verzoek beantwoorden van Kamervragen maximaal drie weken, nu gingen er 90 dagen overheen – kreeg Forum voor Democratie vlak voor kerst eindelijk verschillende brieven boven tafel die door het World Economic Forum (WEF) waren verstuurd aan leden van de regering. Bijvoorbeeld een uitnodiging aan minister Sigrid Kaag (D66) voor een bijeenkomst in Davos in januari 2021. “Om te bespreken wat voor beleid we gaan uitzetten in het post-Covid-19-tijdperk onder het thema The Great Reset.” Ook demissionair minister Wobke Hoekstra (CDA) kreeg zo’n brief. “Uw bijdrage aan The Great Reset zal bijzonder cruciaal zijn,” is één van de zinsnedes. Maar de meest sensationele onthulling kwam uit een brief van Carola Schouten in antwoord op kamervragen van FvD-Kamerlid Gideon van Meijeren: “Nederlandse bewindspersonen nemen regelmatig op uitnodiging deel aan door het WEF georganiseerde bijeenkomsten,”schrijft zij. “Daarnaast is sprake van samenwerkingsverbanden met het WEF die zijn vastgelegd in overeenkomsten op de volgende terreinen: - Sustainable Investment Policy - Tropical Forest Alliance - Food Systems Initiative - Food Innovation Hubs De in deze overeenkomsten vastgelegde verplichtingen zijn juridisch bindend.” Vooral die laatste bekentenis roept vragen op. Dat doet ‘The Great Reset’ al langer. Het WEF had het alomvattende hervormingsplan in maart 2020 al online staan, toen we nog maar bitter weinig wisten over Covid-19. Volgens FVD is die ‘Great Reset’ de ware reden achter (het aanhouden van) de coronacrisis. “Het doel ervan is ons huidige systeem om te wentelen naar een wereldwijd systeem waarin het klimaat centraal staat,” zegt FVD-Kamerlid Pepijn van Houwelingen. “Ik noem het klimaatglobalisme. De coronacrisis is de aanleiding voor de reset, die weer is gekoppeld aan de Sustainabilty Development Goals (SDG’s). Dat zijn mooi klinkende doelen, maar verder holle frasen om tot verandering te komen. Wat wij in de praktijk zien is dat ze de contouren van een totalitair systeem aan het implementeren zijn. De vrijheden die dat in de weg staan, ontnemen ze ons door wetsveranderingen met Covid-19 als excuus. Als de ontwikkelingen zich zo doorzetten, blijven er weinig burgerrechten over en is het niet ondenkbaar dat ze het bezit van mensen willen onteigenen. Een van de visies van het WEF voor 2030 is: ‘You’ll own nothing and be happy’.” FVD heeft op de tenen getrapt van de regeringspartijen door hen te confronteren met de grote invloed van het WEF op het Nederlands beleid. Ruud Mikkers, woordvoerder van Wobke Hoekstra, doet de interpretatie van FVD af als “complottheorieën van wappies die instituties en de wetenschap niet willen geloven”. Mikkers: “FvD maakt er een janboel van. The Great Reset is voor ons een metafoor om te kijken wat we gaan doen met de samenleving als we van Covid-19 af zijn. Het WEF is een netwerkorganisatie, geen bestuursorgaan. Er is geen groots plan voor een QR-samenleving of vaccinatieverplichting. Dat is nog altijd een keuze, toch? Natuurlijk is er wel drang, anders komen we nooit uit deze crisis.” Van Houwelingen weet dat het door hem geschetste scenario confronterend is. Het klinkt als een slecht plan uit een Bond-film. De baas van het WEF, Klaus Schwab, heeft ook wel wat weg van de schurk Blofeld uit Thunderball (1961). Desondanks manoeuvreren de machtspartijen zich steeds vaker in het verdachtenhoekje door de vragen niet te beantwoorden maar te ridiculiseren, of zelfs aantoonbaar te liegen. Van Houwelingen: “Wij proberen feiten boven tafel te krijgen. Nederlandse bewindslieden werken achter de schermen mee aan ‘The Great Reset’. Het WEF is aantoonbaar verweven met ons staatsapparaat. Er is nauw contact met bewindslieden en ambtenaren. Uit de WEF-papers die nu op de website van FvD staan blijkt verder dat Nederland in maart 2021 een verzoek kreeg om 651 duizend euro subsidie over te maken naar Zwitserland voor het oprichten van een Global Coordination Secretariat (GCS). Dit is snel geaccordeerd door het Ministerie van Economische Zaken. WEF stelt ook voorwaarden voor welke personen invulling moeten geven aan dit secretariaat. Allemaal met Nederlands belastinggeld. Dat is de omgekeerde wereld. Dit zijn geen complottheorieën meer, het zijn complotfeiten. Ik vermoed dat het de top van de ijsberg is.” Het is niet de eerste keer dat FvD het schimmige karakter van de relatie tussen WEF en het kabinet blootlegt. In juli 2021 vroeg Gideon van Meijeren aan Mark Rutte wat hij vond van het boek ‘The Great Reset’ van Klaus Schwab. “Ik ken het boek niet. Maar ik zou de heer Van Meijeren willen adviseren om niet al te veel in die conspiracy theorieën te geloven,” antwoordde Rutte. Uit een brief van de minister-president aan Schwab bleek echter dat hij het boek wel degelijk had gelezen en het ‘een hoopvolle analyse voor een betere toekomst’ vond. De FVD-fractie is vastberaden de luis in de pels van de Nederlandse politiek te blijven. Van Houwelingen: “Ik heb best vertrouwen in het ambtenarenapparaat. Zij moeten zich aan procedures houden en ik denk dat er velen ter goeder trouw zijn. Daarom komt er wel informatie naar buiten. Velen hebben alleen geen idee waar ze aan meewerken. In de reguliere media wordt er niet over gesproken en dus is het geen realiteit voor de gemiddelde Nederlander. Wij blijven strijden om het bloot te leggen. Wij vinden dat het Nederlandse volk antwoord verdient op vragen als: hoe zijn de verhoudingen met de WEF-club? Wat willen ze nu echt? En waar komen de orders vandaan?”

Invloedrijkste netwerkorganisatie ter wereld

[caption id="attachment_59322" align="alignright" width="350"] Illustratie: Wilfred Klap[/caption] Het World Economic Forum (WEF), opgericht in 1971 door de toen 33-jarige Klaus Schwab, is volgens onder meer de Duitse economisch expert en journalist Ernst Wolff de invloedrijkste netwerkorganisatie ter wereld. Het Young Leaders programma van het WEF, dat door Schwab persoonlijk wordt begeleid, is onder meer doorlopen door Bill Gates, Angela Merkel, Tony Blair, Nicolas Sarkozy, José-Manuel Barroso, Justin Trudeau, Lucinda Arden (premier van Nieuw-Zeeland), Sebastian Kunz (Oostenrijk) en Emmanuel Macron (Frankrijk), zo onthulde Wolff. Let wel: deze leiders volgden het programma van de WEF voorafgaand aan hun latere politieke carrière. Onder hen bevonden zich ook vier cursisten die het in Duitsland hebben gebracht tot minister van volksgezondheid. Ook leden van de vorstenhuizen van Denemarken, Noorwegen, Nederland en Zweden maken deel uit van de organisatie. Koningin Máxima is in 2020 toegetreden tot de bestuurscommissie van WEF’s Digital Currency Governance Consortium, een stuurgroep die zich richt op afschaffing van al het contante geld. Het WEF heeft 400 mensen in dienst. Het jaarbudget bedraagt 200 miljoen Zwitserse frank, betaald door 1.000 grote concerns. In de raad van toezicht van het WEF heeft Christine Lagarde (chef Eurobank) zitting, alsmede koningin Rania van Jordanië en Larry Fink van Blackrock (de grootste vermogensbeheerder ter wereld). Bron: Gezondverstand.eu

Het kwaad

rovanov — Wed, 15 Dec 2021 07:18:45 +0000

Dit bericht is van Pieter Stuurman Verschenen in Gezond Verstand nummer 29

De term “het kwaad” is beladen. Het vreemde is dat die term probleemloos kan worden ingezet als we het over het verleden hebben, maar in het heden altijd omzichtig vermeden wordt. Vrijwel niemand zal er moeite mee hebben om bijvoorbeeld de heksenverbrandingen, de inquisitie, de openlijke slavernij en de Jodenvervolging achteraf te kwalificeren als kwaadaardig. Maar op het moment dat het plaatsvindt, is dat een stuk lastiger. Niet eens zozeer omdat het kwaad op dat moment moeilijk herkenbaar is, maar omdat het herkennen en benoemen ervan in een dergelijke situatie gevaarlijk kan zijn. En precies dat gevaar maakt mensen angstig, en dus terughoudend. En daarmee effenen ze ongewild het pad voor de verdere opkomst van dat kwaad. [caption id="attachment_59010" align="alignright" width="350"] Tekening: Wilfred Klap[/caption] De geschiedenis bewijst dat het kwaad altijd latent aanwezig is onder mensen, en dat het zich van tijd tot tijd in al zijn monsterachtige lelijkheid manifesteert. De perioden van vrede, voorspoed en moraliteit die tussen de periodieke manifestaties van het kwaad liggen, noemen we beschavingen. Een beschaving laat zich dus het best omschrijven als datgene dat het kwaad beteugelt. Niemand zal immers de kwaadaardige regimes van Hitler, Stalin of Pol Pot kwalificeren als beschavingen. Het was juist de afwezigheid van beschaving die kenmerkend was voor deze zwarte bladzijden uit de menselijke geschiedenis. Het kwaad heeft steeds terugkerende kenmerken. Ze zijn inherent aan de aard van het kwaad. Zonder uitzondering is het agressief en destructief. Steeds wijst het groepen mensen aan die inferieur of schadelijk zouden zijn, en steeds zal het proberen om iedereen die bezwaar maakt tegen die bewering, uit te schakelen. Maar het overkoepelende kenmerk is de leugen. De leugen is het belangrijkste instrument van het kwaad. En om de macht te kunnen grijpen, is het noodzakelijk dat voldoende mensen erin meegaan. In tegenstelling tot wat de meeste mensen denken, hoeft de leugen niet geloofd te worden om erin mee te gaan. Het is een beroemde uitspraak van de Franse filosoof Voltaire (1694-1778):

Het is gevaarlijk om gelijk te hebben, als de macht ongelijk heeft.

En precies dat (reële) gevaar beweegt mensen ertoe om maar mee te gaan met de leugen, zelfs al geloven ze die leugen niet werkelijk. Tijdens de opkomst van het kwaad, zal het zijn agressie keren tegen iedereen die het waagt de leugen tegen te spreken. Omdat de waarheid nooit werkelijk kan worden geëlimineerd door de leugen, is het uitschakelen en (uiteindelijk) vernietigen van iedereen die de leugen tegen spreekt dus het hoogst haalbare. Alleen de meest moedigen durven daarin te volharden, en velen is dat duur komen te staan. Veruit de meeste mensen brengen dat niet op, en zo ontstaat er een situatie waarin de leugen door bijna iedereen (vanuit zelfbehoud) wordt uitgedragen, terwijl vrijwel niemand er werkelijk in gelooft. De waarheid doet er dan niet meer toe. Vooral diegenen die posities verworven hebben binnen de voormalige beschaving zijn kwetsbaar. Zodra ze het wagen tegen de leugens in te gaan, worden ze aangevallen, publiekelijk afgemaakt en verliezen ze hun status. Zij hebben dus meer te verliezen dan de gemiddelde burger en hun vrees is daarom niet ongegrond. Zich openlijk conformeren aan de leugen, lijkt dan de veiligste weg. Maar na die eerste stap is er geen weg terug. Sterker nog; dan resteert hen geen andere keuze dan hun posities te gebruiken om de leugens verder te propageren, en zo effectief te houden. Want als die leugens hun effect verliezen, zullen de kopstukken het eerste object van volkswoede zijn. Het is daarom niet verwonderlijk dat juist toonaangevende mensen zoals politici, journalisten en vooraanstaande wetenschappers historisch gezien steeds de grootste aanjagers van het kwaad bleken te zijn. Hun besluit om zichzelf in bescherming te nemen tegen de agressie van het kwaad, resulteert onvermijdelijk in de noodzaak om zelf deel te nemen aan die agressie. De dominantie van het kwaad krijgt zo de gelegenheid om verder te groeien, en dat maakt het voor dissidenten nog gevaarlijker om er tegenin te gaan. En dat betekent de verdere teloorgang van de bescherming die de beschaving bood tegen het kwaad. Het kwaad kan zichzelf nu ongelimiteerd botvieren, en alle frustraties van de voorheen afgedwongen terughoudendheid achter zich laten. Individuen die de beschaving als belemmerend hebben ervaren, kunnen hun werkelijke kwaadaardigheid nu vrijelijk etaleren. Het zijn de lieden die ervan genieten om anderen te verraden, aan te geven en desnoods actief aan te vallen, die in iedere periode van het kwaad zichtbaar worden. Want het kwaad is geen abstract of amorf verschijnsel. Het wordt altijd bemand door mensen. Zij die het aandrijven zodra ze de kans krijgen, en zij die er uit zelfbehoud in meegaan en zich op die manier medeplichtig maken. Beschaving beteugelt het kwaad, en daarmee wordt het ook verhuld. Het krijgt dan geen kans te domineren, maar het is niet afwezig. Zodra de beschaving afbrokkelt wordt de werkelijke aard van individuen opnieuw zichtbaar, zowel in negatieve als in positieve zin. In iedere periode waarin het kwaad opnieuw zijn kop opsteekt, is er daarom ook sprake van oprecht verzet tegen dat kwaad, want uiteraard laat lang niet iedereen zich leiden door kwaadaardigheid of lafheid. Of dat verzet effectief is of niet, wordt bepaald door de manier waarop het wordt ingezet. Omdat de leugens het meest kenmerkend zijn voor het kwaad, bestaat de eerste reactie van het verzet meestal uit pogingen die leugens te weerleggen met de waarheid. Deze aanpak maakt alleen in het allereerste begin een kans. Zodra de leugen eenmaal domineert, heeft het geen effect meer. De publieke leugenaars hebben geen andere keuze meer dan te volharden, evenals degenen die erin zijn meegegaan zonder de leugens daadwerkelijk te geloven. Als dat een meerderheid betreft, dan doet de waarheid er simpelweg niet meer toe. Dan zijn pogingen de leugens te weerleggen zinloos, contraproductief, en uiteindelijk dus ook gevaarlijk. En dat ontmoedigt anderen weer om ook deel te nemen aan het verzet, ook al zouden ze dat in beginsel wel willen. Het kwaad heeft in die situatie niets liever dan dat het verzet zich uitput in het aanvoeren van argumenten die geen doel meer treffen en waarmee het verzet zich verzwakt en in de praktijk zijn eigen graf graaft. En daarmee het kwaad dus juist in de kaart speelt. Want de leugens zijn slechts instrumenten van het kwaad. Niet het doel. Het doel is het vernietigen van de beschaving die dat kwaad belemmert. En daarmee de vernietiging van al het goede waaruit die beschaving bestond. Het vernietigen van de menswaardigheid die ten grondslag ligt aan iedere vorm van waarlijke moraliteit of ethiek, en waarop een werkelijke beschaving gebaseerd is. Ook nu, nu het kwaad in al zijn lelijkheid en agressie voor de zoveelste keer de kop opsteekt, laat het verzet zich verleiden tot pogingen om de kleinere leugens te weerleggen. Het raakt, tot genoegen van het kwaad, verstrikt in details over getallen, de manier waarop ‘het virus’ zich zou verspreiden (bijv. aerosolen of niet), de IFR (Infection Fatality Rate), de (in)effectiviteit van QR-passen voor het omlaag brengen van besmettingscijfers, etc. Het adresseert daarmee het verkeerde onderwerp en dat is precies de bedoeling van het kwaad. Het kwaad heeft geen enkele boodschap aan volksgezondheid en gebruikt het thema slechts als middel om de beschaving te vernietigen. Alle beweringen en discussies over ziekte en besmetting worden daarom bij voorbaat al genegeerd. Pas wanneer dat begrepen en onderkend wordt, kan er effectief verzet geboden worden tegen de kwaadaardige aanval op de beschaving. Dat is het werkelijke thema. Net zomin als de nazi’s indertijd gestopt konden worden door eindeloos te blijven discussiëren over de vraag of joden nou wel of niet inferieur zouden zijn, kan het kwaad deze keer niet gestopt worden met discussies over de beweerde schadelijkheid van een virus. Dat de argumenten die door het kwaad worden aangedragen niet kloppen is vanzelfsprekend. Leugens zijn immers inherent aan het kwaad. Ze wijzen ons erop dat we te maken hebben met het kwaad, waardoor we het als zodanig kunnen herkennen. Daarvoor hoeven we die leugens niet stuk voor stuk te weerleggen. De meeste mensen geloven ze toch niet werkelijk, maar conformeren zich er om andere redenen aan. Zolang het verzet zich laat verleiden door het lokaas van de aangeboden discussie, zal het kwaad in zijn lelijke handen wrijven en tevreden zijn. Want de leugen is weliswaar een symptoom van het kwaad, maar niet de essentie ervan. De essentie is de vernietiging van menswaardigheid. Dat is dus wat we kunnen verwachten als we die menswaardigheid niet effectief in bescherming gaan nemen. En wat daar werkelijk voor nodig is, is pertinente weigering om de vanzelfsprekende waarden van de beschaving op te geven. Onafhankelijk van discussie, en onafhankelijk van welk argument dan ook. Want letterlijk niets is gevaarlijker dan het kwaad en niets anders dan beschaving kan ons ertegen beschermen.

Angst voor de ander

rovanov — Tue, 21 Sep 2021 06:54:49 +0000

Dit bericht komt van Driegonaal

Het is een hele sprong. Zó waan je je in een democratisch land, een van de meest vrije en moderne landen ter wereld. En zó leef je in een land waarin banken je bankrekening kunnen blokkeren omdat je informatie verspreidt die ‘desinformatie’ wordt genoemd en/of omdat je ‘complottheorieën’ verspreidt. De aard van deze (des)informatie en complottheorieën zijn hier nu niet waar het om gaat. Dat het zo kan zijn, dat een bank (een onderneming die privé-eigendom is en die zoals andere ‘ondernemingen gewoon bestaat om winst te maken) een mens of een onderneming of organisatie ‘eruit kan gooien’ zonder dat daar wetgeving en een rechterlijke uitspraak aan ten grondslag ligt, is onbestaanbaar. Het is een vorm van rechteloosheid die in een beschaafd land niet voorkomt. Je krijgt de indruk dat de rede plaats heeft gemaakt voor de angst. Angst om te sterven. Angst om ziek te zijn. Angst om besmet te worden. Angst voor de ander. Angst voor een gedachte die de jouwe niet is. Angst om kennis te nemen van feiten die niet in jouw beeld passen. Angst om tot een overwogen eigen oordeel te komen. En zoals het niet om die (des)informatie of die complottheorieën gaat, gaat het hier nu ook niet om de vraag tot wélk oordeel een mens komt. Elk oordeel, elk mens- of wereldbeeld is in orde, zolang het in vrije uitwisseling kan worden gebracht met andere oordelen, wereld- of mensbeelden. Zij kunnen niet worden verboden of uitgeroeid. Daden, die uit oordelen, mens- of wereldbeelden voortkomen en die anderen schaden, kunnen wel verboden worden. Wanneer ‘corona’ als bijwerking heeft, dat het elementaire rechtsbewustzijn dat wenselijk is om dit te begrijpen vervliegt, dan hebben we hier inderdaad te maken met een apocalyptische pandemie. Daar zal geen vaccin of kruid tegen gewassen zijn, alhoewel een goed begrip van wat wordt aangeduid als ‘sociale driegeleding’ ook hierin veel goeds kan doen… (jh) [uit Driegonaal jrg 37, nummer 4 – september 2021]

Houvast

rovanov — Sun, 19 Sep 2021 06:42:04 +0000

Een essay van Joop Brussee

De opdracht was een tekening te maken van een klasgenoot die voor het bord stond. Hij was gehuld in klassiek Griekse kleding. Ik staarde geruime tijd naar het blanco papier. Tekenen was niets voor mij. Voorzichtig begon ik met streepjes en krassen, met het begin van de arm waar een lap stof over hing. Plotseling stond de leraar naast mijn tafel. Hij nam het potlood van mij over en zette een aantal forse lijnen op het papier. ‘Kijk’, zei hij, ‘jij begint in details maar durf nu eens vanuit de hele pose te werken. Neem eerst het model goed in je op en zet dat totaalbeeld grof neer. Daarna vul je de details in.’ Deze korte instructie zou ik nooit meer vergeten. Wanneer je in de bioscoop zit ben je benieuwd naar de film. Je wilt je overgeven aan het verhaal, nieuwsgierig naar wat komen gaat. Stel je voor dat het eerste wat je ziet een overzicht van een kamer is waarin een tafel staat. Wat zal zich in die ruimte gaan afspelen? De film kan ook anders beginnen: de tafel is alleen te zien is. Bij de kijker roept dat laatste de vraag op: waar staat die tafel? Tot de plek gegeven is blijft het spannend. Met lange tijd voortdurend details of onderdelen geven (suspense) kan het geheel, het rustpunt of houvast worden uitgesteld. Anderhalf jaar worden mondiaal details gegeven alsof het een spannende film betreft, met als titel Pandemie. Naar een totaaloverzicht moet iemand zelf op zoek. Gebeurt dat niet, dan blijft volgt aanhoudende spanning of stress. De ontspanning wordt overgelaten aan de verspreiders, de media. Wachten tot er groen licht komt wanneer het killer virus is verdwenen. In de tussentijd klampt iedereen zich vast aan de gegeven details, de beperkte informatie met cijfers, modellen, beelden en teksten. Een mens leeft dan in de waan te denken te weten wat er in de wereld aan de hand is. In dit geval: met elkaar gespannen en goedgelovig bibberen in het dorp Nederland. Vorig jaar kreeg ik na de uitbraak een vermoeden dat een zogenaamde pandemie als een fuik moest uitmonden in een vaccin. Door voortdurend dezelfde verhalen en uitspraken te horen en hetzelfde soort detailshots te zien ontstond een verlangen naar een totaalbeeld. Met gezonde argwaan zocht ik naar informatie vanuit zoveel mogelijk bronnen. Daarna probeerde ik als bij een puzzel een geheel daarvan te maken. Vrij snel verdronk ik bijna in een poel van tegenstrijdigheden en vreemde maatregelen die plotseling overal in de wereld opdoken. Medeburgers liepen als in de film 1984 massaal in angst eenzelfde kant op door media en overheid gestuurd. Het gedachten wisselen met elkaar was in een klap verdwenen. Nadenken bijna verboden. Met z’n allen zijn we plotseling in de greep van een wereldmacht terechtgekomen die ons in het dagelijks leven zware beperkingen oplegt. Zowel fysiek als geestelijk. Die macht wil dat we denken zoals de uitvoerende autoriteiten via de media ons voorschrijft. Ook al zijn hun opdrachten vreemd, onwerkelijk of zelfs stompzinnig. Zoals voor onze gezondheid zoveel mogelijk ongezond leven. Gebrek aan houvast geven de meeste mensen daar massaal gehoor aan. De media lijkt iedereen in een manipulatieve slangenkuil te willen lokken of sleuren. Dat betekent dat achter dit theaterstuk een meesterplan zit. Een verhaal in basis geschreven en telkens indien nodig bijgestuurd. Welke doelstelling, welk totaal plaatje ligt daaraan ten grondslag? Na klimaat bangmakerij en virusangst wordt mondiaal de bevolking gedreven naar een artificial intelligence wereld via een medische dekmantel. Dat is al geruime tijd geen geheim meer. Een oude man bij wie onze leiders regelmatig op bezoek gaan houdt regelmatig toespraken en publiceert vanuit een wereld platforum korte films over de nabije toekomst. Mens en techniek worden met elkaar samengesmolten zegt hij, nadat het laatste restje rebellen richting spuit gedreven is. Na deze opmaat kan de reset, het echte technocratische filmverhaal voor de toekomst van start. Bestudering van Agenda 30 geeft panklaar de uitgestippelde weg aan van deze bovenbaas c.s. Afgerond in 2030. Een burger krijgt geen kans iets bij te dragen aan die communistisch klinkende Agenda. Nee, alles is bepaald en wordt van boven aangeleverd. Het mens zijn, inclusief de ziel is daarbij niet meer nodig, tenminste na het nemen van het zogenaamde vaccin. Na toediening kan iemand zich volledig ontspannen wordt beloofd. Zoiets als ik in eerdere tekenlessen kon doen door het natekenen, een kopie maken van een illustratie, dat was voldoende. Creativiteit volkomen onbelangrijk. In de draadloze wereld van de toekomst is het de bedoeling dat het leven onzichtbaar wordt gestuurd. Alles, ook gedachten komen van buiten. De druk op een knop is voldoende een einde te maken aan iemands grootste bezit: zijn lichaam, zijn leven. Tijdens de tekenles zocht ik houvast bij een detail. Maar dat houvast was er niet, in werkelijkheid priegelde ik mij voort en verlangde naar het eind van de les. Het echte houvast liet ik buiten mij, zoals geleerd met inkleuren en namaken van een dik omlijnde tekening? Deze leraar dwong mij te kijken, hoe daarna vanuit het geheel te beginnen, vanuit mezelf. Dat werkte door in mijn hele leven: hoofd- van bijzaken onderscheiden, informatie in een context plaatsen, nooit angst jezelf te verliezen in details. Durf was nodig zei hij nog. En gelijk had hij. Zoals in deze tijd: ingrijpen voor het maken van een totaal beeld in een opgedrongen Pandemie film en je niet afhankelijk maken van de makers die je een tijdelijk rustpunt gunnen wanneer het hun uitkomt. Zou een echt mens als die leraar nog steeds bestaan? Joop Brussee September 2021

Gevaren van GGO-producten indien ze niet zo zijn gelabeld

rovanov — Sat, 29 May 2021 06:18:51 +0000

Uit de nieuwsbrief van de stichting Eliant

Europese Commissie bedreigt de keuzevrijheid van consumenten en landbouwers

Op 29 april heeft de Europese Commissie een studie gepubliceerd over Nieuwe Genomische Technieken (NGT's). Volgens de resultaten van die studie, "moet de huidige wetgeving betreffende Genetisch Gemodificeerde Organismen (GGO) uit 2001 aan de wetenschappelijke en technologische vooruitgang worden aangepast". Dit zou in het bijzonder betekenen dat voor NGT's en hun producten geen voorafgaande risicoanalyse en geen goedkeuring meer vereist zijn. Het gevolg daarvan is dat wij als burgers niet meer zouden weten of wij producten kopen die met een NGT-technologie werden vervaardigd, aangezien ze niet meer als dusdanig zouden moeten worden gelabeld.

Wat zijn NGTs?

NGT's hebben hun opwachting gemaakt en werden ontwikkeld in de afgelopen twintig jaar, sinds de opkomst van de eerste GGO's. Ze omvatten een grote verscheidenheid van uiteenlopende technologieën, onder andere CRISPR. Het doel is altijd hetzelfde: het genoom van een organisme wijzigen door hetzij genetisch materiaal hetzij materiaal dat een wijziging van het genetisch materiaal in de cel teweegbrengt te introduceren. In tegenstelling tot GGO's, maken NGT's niet noodzakelijk gebruik van vreemd genetisch materiaal. Ze kunnen het genoom wijzigen door in delen van hetzelfde organisme te knippen, die gericht aan te passen of uit te schakelen. Dergelijke technieken verhogen de mogelijkheden en de snelheid van wijzigingen van het genetisch materiaal van organismen. Tot op heden vallen alle NGT's en hun producten onder het toepassingsgebied van de huidige wetgeving betreffende GGO's op grond van een uitspraak van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) uit 2018 waarbij het voorzorgsbeginsel aan de basis ligt. De agro- en biotechnologiesector ziet echter een groot potentieel in het gebruik van NGT's in de agrovoedingssector (landbouw- en levensmiddelensector) en oefent sterke druk uit om de regelgeving af te zwakken.

Welke zijn de risico's en gevaren?

Ondanks de steeds grotere nauwkeurigheid van NGT's, zijn risico's en gevaren niet uitgesloten. In het proces kunnen nog altijd willekeurige gebeurtenissen voorkomen waarvan de eindresultaten niet kunnen worden voorspeld aangezien het mechanisme voor het herstel van de cel tot onvoorzienbare gevolgen kan leiden. Het is dan ook van cruciaal belang om onze stem te laten horen en ons tot het Europees Parlement en tot de ministeries van landbouw en leefmilieu te wenden om ons tegen eender welke deregulering te verzetten. De keuzevrijheid van zowel de consumenten als de landbouwers verzekeren, moet onze allerhoogste prioriteit blijven voor de toekomstige generaties. Het is de hoogste tijd dat de Europese Commissie een structurele verandering van het agrovoedingssysteem voorstelt – voor onze gezondheid en die van onze kinderen en voor het leefmilieu.

Welke zijn de volgende stappen?

Gezien de komende discussies over een potentieel nieuw beleid voor NGT's, heeft de Biodynamic Federation Demeter International er bij de Europese Commissie en de EU-lidstaten al op aangedrongen "om een duidelijk standpunt in te nemen tegen een deregulering van alle NGT's, waarbij het voorzorgsbeginsel van het Hof van Justitie van de Europese Unie (HvJ-EU) volledig wordt gehandhaafd." Het is nog onduidelijk welk standpunt de Europese Parlementsleden (EP's) in dit verband zullen innemen. Binnen de groep van de Europese Volkspartij (AVP) klinken de stemmen die de verdediging van het potentieel van NGT's op zich nemen echter wel steeds luider. U kunt helpen om onze keuzevrijheid en die van de landbouwers in stand te houden door u aan te sluiten bij de campagnes voor de verplichte aangifte van NGT's in uw land. Als burgers zijn wij medeverantwoordelijk! Michaela Glöckler Giften ter ondersteuning van de werkzaamheden van de Stichting Eliant, zijn altijd welkom.

Poetin en de vrouwen

FZ — Thu, 18 Mar 2021 06:42:54 +0000

Ter gelegenheid van de internationale vrouwendag op 8 maart,

Iedereen die nu verwacht wat smeuïge verhalen over de affaires van Poetin te horen, moet ik teleurstellen – er is niets. Anders hadden Navalny & Co. daar al lang melding van gemaakt. Voor zover de buitenwereld weet is Poetin een zorgzame echtgenoot en vader. En hoe kom ik hier nu op? Een vriendin heeft me voor de internationale vrouwendag op 8 maart een kaartje gestuurd (en in het digitale tijdperk bestaat wat vroeger een kaartje werd genoemd uit een video). Dit was uiteraard als grap bedoeld, want zoveel pathos is toch wel te erg. Dit zou toch iedere oprechte feministe, en zelfs iedere enigszins geëmancipeerde vrouw de haren te berge doen rijzen.

[aiovg_video id=57049]

Nadat ik de video gezien had, was mijn eerste reactie: “wat vertelt die nou? Anders praat Poetin toch ook niet zo raar”. Na een tijdje zoeken kwam ik erachter dat hij een gedicht van de dichter en schrijver Andrej Dementjev (1928-2018) reciteert. Omdat ik kennelijk verstoken ben van ieder spoortje van een poëtische ziel, kan ik niet beoordelen of dit nu een mooi gedicht is, of gewoon rommel. Ik heb dus aan een vriend gevraagd om er iets poëtisch van te maken, en dit is het resultaat (met dank aan Mathieu Bussels):

"Ik ken de pracht van elke vrouw zowel in schoonheid als in geest blij te zijn bij elk huiselijk feest, en als je weg bent, blijft ze trouw. Niet haar kleding, noch haar neus wint haar voor mij, wel haar ziel, haar jeugdigheid en moeder zijn, en het grijze haar als het over is. Zolang ik leef, aanbid ik haar, voor mij gaat liefde boven al, De Heer schonk ons haar wonder en aan de wereld heel haar pracht."

Poetin feliciteert ieder jaar op 8 maart de vrouwen ter gelegenheid van de vrouwendag. De vrouwendag is in Rusland zeer belangrijk, ongeveer zoals moederdag hier, of zelfs nog belangrijker. Iedere echtgenoot dient op die dag zijn vrouw in het zonnetje te zetten en haar met cadeautjes en bloemen te verblijden – het boeket bij uitstek bestaat uit mimosa's. Uit alles spreekt het feit dat Poetin, zoals veel Russen een vrouwenbeeld erop na houdt dat wij als ouderwets zijn gaan beschouwen. Bijvoorbeeld help je een dame in de mantel of houd je de deur voor haar open. We krijgen hier in het Westen de indruk dat Rusland uitsluitend door Poetin, en Poetin alleen geregeerd wordt. Dat is echter niet het geval. De Russische Federatie bezit een uitgebreid stelsel van bestuursorganen. In het kabinet Misjoestin zitten weliswaar slechts drie vrouwen, van vrouwenquota’s heeft men daar kennelijk nog nooit gehoord. De Russische Federatie heeft trouwens meerdere vice-premiers, waaronder twee vrouwen. Namelijk Viktoria Abramtsjenko en Tatjana Golikova. [caption id="attachment_57021" align="alignleft" width="90"] Viktoria Abramtsjenko[/caption] [caption id="attachment_57022" align="alignleft" width="90"] Tatjana Golikova[/caption] Dan is er nog een vrouwelijke minister van cultuur, Olga Ljoebimova. [caption id="attachment_56553" align="alignright" width="150"] Maria Zacharova[/caption] Tatjana Golikova zie je redelijk vaak in het openbaar, de andere twee dames wat minder. Wie je daarentegen met grote regelmaat op televisie ziet verschijnen , is de woordvoerster en directrice van de persafdeling van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Maria Zacharova. Mijn indruk is dat in Rusland de man-vrouw verhoudingen ontspannener zijn dan hier. Misschien omdat het in Rusland of eigenlijk in de Sovjet-Unie meer een vanzelfsprekendheid was dat vrouwen hetzelfde konden als mannen. Er zijn Russische astronautes, vrachtwagenchauffeuses en mathematica’s (ik gebruik opzettelijk de in onbruik geraakte vrouwelijke vorm van het zelfstandige naamwoord). In Rusland kijkt men dan ook met onbegrip naar de feministische beweging en met nog groter onbegrip naar de nieuwe LGTB stroming. Waarom zou je over iets dat eigenlijk vanzelfsprekend is, zo'n ophef moeten maken? Waarom menen we in het Westen dat we de Russen moeten vertellen hoe het hoort? De Russen hebben hun eigen cultuur en hun eigen denkbeelden. Waarom matigt het Westen zich aan daarover te oordelen? Doen wij het hier zoveel beter? In Die Zeit stond ter gelegenheid van de vrouwendag een artikel over "de Russische vrouw", waarop de conflictonderzoeker Leo Ensel dan ook meteen kritiek levert.

[bewerking en vertaling, FZ]

Genderonderzoek in een "kwaliteitsmedium"

Na de Native-Americans en de Aboriginals heeft het Westen nu de laatste nog te beschaven inboorlingen ontdekt: de Native-Russians! Hele legers postmoderne missionarissen zijn de Russische vrouw en de Russische man aan het onderzoeken. Op de eerste plaats "Die Zeit". De Russische vrouw en de Russische man komen in Die Zeit alleen in het enkelvoud voor. Vermoedelijk leven zij beiden even eenzaam als Adam en Eva in de uitgestrektheid van de grootste territoriale staat ter wereld. In het eerbetoon van kwaliteitsjournaliste Alice Bota aan de Russische vrouw, valt te lezen: "In het verleden vloog ze in de ruimte, vocht als soldate, zette aan tot revoluties. Vandaag helpt ze Vladimir Poetin aan een verkiezingsoverwinning en laat ze zich afranselen door haar man. Hoe uit de Russische vrouw een wezen werd dat niet langer sterk mag zijn." Let op de generalisering: DE - enkelvoud! - Russische vrouw doorkruist óf onverschrokken de kosmos, valt met doodsverachting tsaristische en fascistische troepen aan (Sovjet-tijden) óf ze laat het toe, opgetut en al, dat haar man haar in elkaar slaat (in het Rusland van Poetin). Een derde mogelijkheid is er dus niet. Echt en voorbeeld van Duitse kwaliteitsjournalistiek! Is deze Sovjet-nostalgie van de kant van de conservatieve Die Zeit ietwat verrassend, dan is het idee dat de postcommunistische Oostblok-vrouw een fundamentele behoefte heeft aan Westerse ontwikkelingshulp een doorlopend thema bij groen-alternatieve intellectuele kringen van het Westen, althans sinds de val van de Muur. Nieuw is echter dat het westerse missiewerk zich nu zo succesvol naar het Oosten heeft verspreid dat het nu vrouwen van Poolse origine zijn die er hun levenswerk van hebben gemaakt om de laatst overgebleven wilden van het Oosten - dat wil zeggen, de Russische vrouw en de Russische man - met de verworvenheden van de westerse beschaving te verblijden. "Ten tijde van de Sovjet-Unie," vertelt Alice Bota enthousiast, "mochten vrouwen niet alleen vanaf het begin een beroep hebben. Zij mochten ook stemmen, scheiden zonder opgaaf van redenen, gratis abortus laten plegen, over hun eigen geld beschikken. Zij mochten ingenieurs en natuurkundigen zijn, fabrieken leiden en als soldaat tijdens de Tweede Wereldoorlog het fascisme verslaan." Bota insinueert hierdoor dat dit nu niet meer het geval is. "Je mag je afvragen waarom de Russische vrouw van vandaag zich niets meer lijkt te herinneren van dit verleden. Waarom ze op 8 maart liever haar haar laat doen en zich door Vladimir Poetin in het zonnetje laat zetten, in plaats van naar de sterren te reiken." En het wordt nog erger: "Stel je voor dat bij verkiezingen alleen de stemmen van vrouwen zouden meetellen en niet die van mannen. Dan zou de politieke situatie in veel landen anders zijn: In Amerika zou Hillary Clinton aan de macht zijn, niet Donald Trump((het artikel is uit 2018)). In Duitsland zouden de Groenen voor liggen op de AfD. In Nederland zou de partij van de rechtspopulist en islamhater Geert Wilders aan invloed inboeten. In Rusland zou echter alles blijven zoals het altijd was. Vladimir Poetin zou de verkiezingen winnen. Op de manier waarop hij deze altijd wint. Zelfs tijdens zijn moeilijkste periode in 2012, die gepaard ging met veel protesten, kon hij op de Russische vrouw rekenen: Volgens opiniepeilingen uit die tijd hebben aanzienlijk meer vrouwen op hem gestemd dan mannen. Ze hebben hem tot president gemaakt. Zij zijn zijn meest betrouwbare aanhangers." Zo is het nu precies - de westerse vrouw is geëmancipeerd en politiek klaar wakker, terwijl de Russische vrouw gehypnotiseerd is door het machogedrag van de president. De Russische vrouw is een zielige apolitieke stakker die de president blindelings aanbidt, een opgedirkt trutje in minirok, dat aan de secretaresses uit de jaren vijftig doet denken. Kortom: een schepsel dat behoefte heeft op het rechte pad te worden gebracht door westerse feministes en Alice Bota.

[eind van de vertaling]

[caption id="attachment_57100" align="aligncenter" width="1000"] Zou dit nu de droom van de Russische vrouw zijn? Niet erg waarschijnlijk![/caption] Mijn conclusie is: de Russische vrouw is mans genoeg om ook zonder de hulp van haar westerse zusters voor haar rechten op te komen.

De verstrengeling van staat, economie en wetenschap

rovanov — Thu, 04 Mar 2021 06:48:09 +0000

Aan de vooravond van het nieuwe normaal wordt het steeds zichtbaarder dat de vernietigende krachten die achter de schermen werkzaam zijn, gretig gebruik maken van de verstrengeling van juridische macht (=staat), economische interesses en wetenschap. Deze verstrengeling van staat, economie en wetenschap hoort bij het oude normaal. Zij vormt de systematische basis voor het oude normaal en is een van de oorzaken waardoor het mogelijk werd ons in de huidige misère te laten voeren. Deze schijnbaar ondoordringbare kluwen van deze gebieden binnen de samenleving, wordt als zodanig niet herkent en vormt daardoor de basis voor het onbegrip en onmacht om tot werkelijk nieuwe inzichten te komen die nodig zijn voor een gezonde, menswaardige samenleving. Zolang we alles binnen de samenleving over een kam scheren, zullen we niet tot bruikbare oplossingen kunnen komen. De hierboven bedoelde kluwen, wetenschap, economie en staat (juridische macht), is niet alleen een fenomeen die we in de maatschappij kunnen waarnemen, maar dit chaos beheerst grotendeels ook ons eigen denken over de samenleving. Werken aan een gezonde, menselijke samenleving heeft dan dus ook als voorwaarde dat we bereid moeten zijn om ook ons eigen denken over een gezonde samenleving opnieuw vorm te geven.

De Occupybeweging

8 jaar geleden ontstond de Occupybeweging doordat vele mensen herkenden dat de wereldontwikkeling met een enorme, destructieve energie in een mensonwaardige richting verliep. De protestbewegingen waren terecht en noodzakelijk. Uiteindelijk is zij doodgebloed door gebrek aan een bruikbare toekomst visie. Zogenaamd nieuwe initiatieven die zeggen met "nieuwe" ideeën te komen zoals Vrij en Sociaal Nederland, Lijst 30 / #HartVoorVrijheid, maar het is ook te zien bij partijen zoals Forum voor Democratie, worden onbewust beheerst door dit oude "normale" denken. Er is een visie om de bovengenoemde verstrengeling te ontwarren, een visie die tot een gezonde samenleving kan leiden. Maar eerst moeten we een belangrijke en terechte vraag stellen, een zeer belangrijke die echter niemand stelt: “Over welke aangelegenheden binnen de samenleving kunnen we, via democratische besluitvorming, met elkaar beslissingen nemen?” Deze vraag houdt ook in dat er wellicht gebieden binnen de samenleving zijn aan te wijzen, die niet via het meerderheidsprincipe kunnen verlopen. Het antwoord zal tegelijkertijd ook een antwoord geven op de vraag wat de staat eigenlijk is, welke opgave zij te vervullen heeft en in welk gebied van de samenleving zij haar legitimiteit heeft. Maar bovenal wordt dan duidelijk in welk gebied de staat niets te zoeken heeft. Deze vraag wordt niet gesteld, tenminste wordt hierover geen openbaar debat gevoerd. Er heerst blijkbaar een vanzelfsprekende, niet uitgesproken consensus dat het staatsapparaat alle gebieden binnen de samenleving als haar competentie kan toe-eigenen. En, is dat juist?

Een bruikbare visie: De sociale driegeleding

Binnen de samenleving zijn 3 gebieden te onderscheiden, elk met eigen wetmatigheden. Deze drie gebieden onderscheiden zich van elkaar door fundamenteel verschillende kwaliteiten en die elkaar onderling vreemd zijn. De gebieden hebben hun eigen logica waardoor het noodzakelijk is dat elk van deze drie gebieden een eigen vorm van organisatie behoeven.

De vrijheid - Het gebied van de cultuur.

Hier heerst de individuele vrijheid. Hier is iedereen vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. In het culturele leven (ook wel het geestesleven genoemd) waaronder onderwijs, geneeskunde, wetenschap of religie een plaats hebben, kunnen besluiten alleen op basis van individuele vrijheid genomen worden. Hier zouden meerderheidsbesluiten tot een meerderheidsdictatuur leiden en stagnatie en geestelijkeverarming tot gevolg hebben. Inmenging in dit gebied door het economische leven leidt tot corruptie, indoctrinatie en onwaar(achtig)heid. Het leidende principe is hier de vrijheid.

De samenwerking - De economie

In dit gebied zou de samenwerking het leidende principe moeten zijn. Het economisch leven bestaat uit warenproductie, warencirculatie en warenconsumptie. Het is het gebied waarin mensen voor elkaars behoeften zorgen. In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde randvoorwaarden, besluiten genomen worden door de participanten op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid. Deze realiseren gezamenlijk de producten die aan de behoeften beantwoorden. Ook in dit gebied leidt elke inmenging door een meerderheid tot stagnatie en verspilling. Inmenging in dit gebied door het geestesleven leidt tot concurrentie, ongeremd egoïsme en zelfverrijking. Concurrentie is, in tegenstelling tot wat velen menen, zeer oneconomisch. Het leidt vooral tot grondstoffen verspilling en kapitaal vernietiging. Elkaar tegenwerken is altijd oneconomisch, de samenwerking brengt het grootste potentieel. Het misleidende en veel gepredikte argument, dat in een vrij concurrerende (dus elkaar tegenwerkende) markt alles “goedkoper” wordt is een nep argument. Dat er dagelijks 3 postbodes door de straat lopen is niet economisch. Ook is het niet economisch dat er 30 “verschillende” wasmiddelen in het schap staan. In het eerste geval betalen de verdeelde werknemers met hongerlonen de rest van de bezorgkosten (zaterdag avond 18:30 uur komt de laatste bij ons op die dag voorbij!) en in het tweede geval wordt een groot deel van de werkelijke kostprijs op het milieu afgeschoven. Niet het ongeremde egoïsme (=vrijheid) noch de verstarrende gelijkheid (rechtsleven) maar kennis en vakbekwaamheid zou het leidende principe voor besluiten binnen het economische leven moeten zijn.

De gelijkheid - Het gebied van het rechtsleven

Hier is iedereen gelijk. Dit is het gebied waar de staat een legitieme rol kan spelen en zodoende de democratische besluitvorming een juiste plek vindt. Hier kunnen we met elkaar democratisch besluiten over zaken die ons allen in gelijke mate aangaan. Hier spreken we af hoe we met elkaar willen omgaan, wat we wel of niet acceptabel vinden. Men bemerkt dus ook dat dit aan tijd, plaats en cultuur onderhevig is. Binnen het rechtsleven heerst de gelijkheid. Inmenging in het rechtsleven door het economische leven leidt tot onrecht, wat in de huidige coronatijd maar al te duidelijk en voor iedereen zichtbaar wordt. Inmenging door het culturele leven, waar de vrijheid heerst, leidt binnen het rechtsleven tot willekeur. Bovendien geldt in het rechtsleven dat wetten eenduidig en overzichtelijk moeten zijn, anders kunnen burgers hierover geen besluit nemen en de wet opvolgen. Er bestaat geen enkele noodzaak om wetten zeer complex te formuleren, tenzij men opzettelijk de gewenste achterdeurtjes wil inbouwen. Deze drie gebieden zouden in de samenleving op eigen benen moeten staan, dat wil zeggen dat in ieder gebied het eigen principe (respectievelijk vrijheid, gelijkheid en broederschap) nageleefd wordt. Het is de taak van het democratisch vormgegeven rechtsleven om de zelfstandigheid van de drie gebieden door wetgeving te beschermen of te bewaken.

De notendop

Dit was de visie over een sociale driegeleding van de samenleving in een notendop. Het is geen recept en het is ook niet iets wat we morgen kunnen “invoeren”, echte verandering gaat niet top – down. Het is wel een visie van waaruit iedere burger, iedere politicus direct morgen zijn eigen handelen, denken en (politieke-) besluitvorming kan laten bevruchten. Op wakkermens is naast meerdere kleinere berichten, hier een uitgebreid artikel over de maatschappelijke driegeleding te vinden. Tot slot en ter info: de visie over de sociale driegeleding vormde de bakermat voor de Vrije School beweging in de wereld.

Het breken van het moreel

FZ — Thu, 25 Feb 2021 07:31:39 +0000

Methodologische overeenkomsten tussen het breken van het moreel van gevangenen en de Corona-maatregelen

[caption id="attachment_56880" align="aligncenter" width="815"] Eenzame opsluiting[/caption] Op 17-02-2021 werd het rechterlijke vonnis dat de avondklok ophief, binnen enkele uren in hoger beroep tenietgedaan. Het staatsbelang was vanwege een mogelijk jojo-effect groter dan de voorafgaande rechterlijke uitspraak. De voorbereidingen tot een hogere beroepsprocedure duren normaal gesproken enkele maanden. Dit was nu niet het geval. Daarmee is in wezen de rechtsstaat afgeschaft. De tweede kamer heeft zich al eerder buiten spel gezet door de noodverordening aan te nemen. Nederland glijdt af. Naar wat is nog niet helemaal duidelijk, maar de mensenrechten en de paar nog overgebleven democratische rechten zijn wij in ieder geval kwijt. In die zin is een vergelijking van de Covid-19 maatregelen met communistische dwangmethoden tot volgzaamheid, die ik op een Duitse site vond, wel interessant.((Vergelijk ook: Eine Zensur findet statt op KenFM)) Het Biderman rapport is afkomstig van dr. Alfred Biderman en geldt in de psychologie als een standaardwerk. Biderman beschrijft de werkwijze en methoden van hersenspoeling die Amerikaanse piloten in Chinese en Koreaanse gevangenschap ondergingen.

Methoden om de vrije wil van het individu te breken

Het Biderman Rapport van 1956 en COVID-19

Dwangmaatregelen		Covid-19 maatregelen
Isolatie		Isolatie
Berooft het individu van alle sociale steun en daarmee het vermogen om tegenstand te bieden		Sociale distantie
Maakt het individu afhankelijk van de bewaker		Afzondering van familieleden, massaal verlies van banen
Het individu concentreert zich uitsluitend op zichzelf		Pseudo-isolatie die op eenzame opsluiting lijkt
		Quarantaine, interneringskamp voor quarantaine-overtreders
Monopolisering van de perceptie		Monopolisering van de perceptie
De aandacht wordt uitsluitend op de tegenwoordige nood-situatie gericht		Beperkte bewegingsvrijheid
Verijdeling van alle handelingen die niet stroken met het absolute gehoorzaamheidsgebod		Creëren van eentonigheid en verveling
Het uitschakelen van all stimuli buiten diegenen waarover de bewaker de controle heeft		Het verbieden van bijeenkomsten, vergaderingen, concerten, sport
		Absolute controle over de officiële media, gedurende 24/7
Het veroorzaken van verzwakking en uitputting		Het veroorzaken van verzwakking en uitputting
Verzwakking van het mentale en fysieke weerstandsvermogen		Dwang thuis te blijven
Uitputting door spanningen en angsten		Verbod sport te bedrijven, anderen te ontmoeten, geen mogelijkheid om spanningen af te bouwen
Bedreigingen		Bedreigingen en intimidaties
Het kweken van angst en wanhoop		Dreiging winkels te sluiten, avondklok en boetes
Opstellen van regels en de consequenties bij niet-naleving		Dreiging met verlenging van de quarantaine, gedwongen vaccinaties
		Oprichting van interneringskampen (quarantaine-ontloperskampen)
Incidentele toegefelijkheid		Incidentele toegefelijkheid
Beloningen beloven voor gehoorzaamheid		Sommige zaken mogen misschien weer open, b.v. de kappers
Voorkomt gewenning aan het verlies van vrijheid		Restaurants mogen heropenen, maar met restrictie op het aantal gasten
Schept hoop op verandering, de weerstand neemt af		Er mogen weer wat meer mensen bijeenkomen
Mensen worden permanent in onzekerheid gehouden over wat er gaat gebeuren		Na aanvankelijke concessies worden de regels weer aangescherpt
Degradatie		Belevingen van vernedering en degradatie
Verzet is schadelijker voor het zelfrespect dan capitulatie		Mensen verklikken die maskers afwijzen, of geen afstand houden
Laten een gevoel van hulpeloosheid ontstaan		Mensen dwingen zich in een kring op te stellen, of tussen bepaalde markeringen
Het aanwakkeren van angst voor de vrijheid, en het creëren van afhankelijkheid aan de gevangenisbewaarders		Mensen buiten in de rij laten staan, in de regen, in de kou
		Overal ontsmettingsmiddelen
		Anale Covid-tests
De naleving van onbelangrijke regels afdwingen		De naleving van onbelangrijke regels afdwingen
Gewenning aan gehoorzaamheid		Familieleden moeten apart staan
De regels zijn met opzet onlogisch en tegenstrijdig		Maskers thuis, zelfs als je seks hebt
De na te leven regels veranderen van week tot week		Arbitraire grenswaarden in de statistieken van infecties
Steeds duidelijk maken wie het voor het zeggen heeft		Arbitraire grenswaarden bij de vaststelling hoeveel mensen bij elkaar mogen komen
		Voortdurend gebruik van ontsmettingsmiddelen

Je doet het voor een ander (deel 4)

Karel Beckman — Tue, 23 Feb 2021 07:19:27 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

De wensen en de zelfzuchtigheid van het individu moeten ondergeschikt zijn. Een mens moet zijn persoonlijke mening en belangen opzij zetten en beide opofferen.

Was getekend, Adolf Hitler. De totalitaire regimes uit de 20e eeuw – in China, de Sovjet-Unie, Duitsland, Japan, Cambodja, Vietnam – staan voor ons gevoel al ver van ons af, maar zijn eigenlijk pas net achter de rug. De verschrikkingen die ermee gepaard gingen, zijn nauwelijks meer voor te stellen. Nazi-Duitsland herinneren we ons nog het beste, maar dezelfde brute onderdrukking, dezelfde massamoorden, martelingen en misdaden tegen de menselijkheid, vonden plaats in de communistische dictaturen. Al deze totalitaire staten waren gebaseerd op het idee dat het individu niets is, het collectief alles. “Onzelfzuchtigheid,” schrijft Hanna Arendt over de filosofische houding van de Nazi’s, “in de zin dat het zelf niet meer meetelt, het gevoel vervangbaar te zijn, was niet langer de uitdrukking van individueel idealisme, maar een massaverschijnsel.” “Deze gemoedstoestand, die de belangen van het ego onderwerpt aan het behoud van de gemeenschap, is het fundament van iedere waarlijk menselijke cultuur,” schreef Hitler. “De basishouding die uit zulk een activiteit voortkomt, noemen wij – om hem te onderscheiden van egoïsme en zelfzucht – idealisme. Daarmee bedoelen wij louter de bereidheid van het individu offers te plegen voor de gemeenschap, voor zijn medemensen.” Iets voor een ander doen is natuurlijk niet verkeerd. Behulpzaamheid, zorgzaamheid en hulpvaardigheid zijn positieve waarden die we hard nodig hebben in de samenleving. Maar het wordt anders wanneer de staat behulpzaamheid, zorgzaamheid en hulpvaardigheid afdwingt. Wanneer staatsfunctionarissen, onder dreiging van geweld, zoals nu het geval is, kunnen gaan bepalen wat solidariteit inhoudt, wie solidair moet zijn met wie, wie welke belangen en vrijheden dient op te offeren en met welk doel. Dat is het recept voor machtsmisbruik en willekeur, dan verwordt solidariteit en idealisme tot onderdrukking. Daarom dient de rechtstaat en het politieke stelsel gebaseerd te zijn op individuele vrijheid, het zelfbeschikkingsrecht van ieder mens. Dat alleen kan leiden tot een morele samenleving, waarin mensen elkaar helpen en beschermen – waarin mensen elkaar zullen helpen en beschermen. Moreel gedrag is per definitie vrijwillig. Waar dwang zijn intrede doet is moraliteit niet mogelijk. Een staat die moreel gedrag met dwang oplegt aan de bevolking handelt immoreel. Een staat die bevelen rechtvaardigt uit naam van altruïsme – het moet voor de ander – vernietigt uiteindelijk alle werkelijk sociale verbanden en menselijke relaties. Het is het verschil tussen Jezus die zegt, zorg voor de ander, en Hitler die zegt, zorg voor de ander. Wie echt nog steeds gelooft dat dit beleid moreel is – dat de maatregelen, die onder dwang worden opgelegd aan de bevolking, met BOA’s, boetes en knuppels – goed zijn voor de ander, zou ik willen vragen, kijk om je heen. Zie wat voor samenleving de coronamaatregelen hebben gecreëerd. Een samenleving zonder feesten, omhelzingen, aanrakingen, vol bange, depressieve mensen die elkaar als een gevaar zien, waarin zelfs – ik kan bijna niet geloven dat het waar is, maar het is waar – kinderen worden gemuilkorfd en niet meer met elkaar mogen spelen. Ik denk dat de mensen die meewerkten aan de totalitaire staten van de 20e eeuw, ook in aanvang het idee hadden dat ze iets moois aan het bouwen waren – voor de ander. Dat ze zichzelf ook wijs maakten dat het doel de middelen heiligde – en dat ze best hun egoïstische vrijheid en rechten een tijdje opzij konden zetten – voor een ander. Tot het te laat was en ze plotseling gevangen zaten in een hel. Ook nu zijn we op weg naar een nare, naargeestige, asociale controlemaatschappij. Ook nu laten we ons wijs maken door politici en intellectuelen dat we mee moeten doen – voor de ander. Tot het te laat is en we er achter komen dat we, door onze vrijheid en rechten in te leveren – voor de ander – een hel hebben gecreëerd – voor ons allemaal.

Dit bericht van Karel Beckman verscheen op The Friendly Society

Je doet het voor een ander (deel 3)

Karel Beckman — Wed, 17 Feb 2021 07:36:08 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

Mag een overheid dan geen regels voorschrijven die de risico’s van bepaald gedrag voor andere mensen verminderen? Er zijn toch allerlei veiligheidsvoorschriften? Daar is toch niks mis mee? Je mag niet dronken achter het stuur zitten. Je elektriciteitscentrale moet aan allerlei veiligheidseisen voldoen. Je mag niet aanzetten tot geweld. Het milieu vervuilen. Enzovoort. Veiligheidsvoorschriften hoeven niet onredelijk te zijn, nee. Maar ze kunnen nooit in redelijkheid gebaseerd zijn op een abstracte notie als “je doet het voor een ander”. Of op het idee, “al voorkom je er maar één dode mee”. Veiligheidsbeleid, en hetzelfde geldt voor gezondheidsbeleid, hoort een afweging te maken tussen kosten en baten, risico’s en opbrengsten. Je mag inderdaad niet dronken achter het stuur zitten. Maar je mag wel autorijden, ook al brengt iedere autorit risico’s met zich mee voor anderen. Je moet als energiebedrijf gasleidingen aanleggen volgens bepaalde normen. Maar je mag wel leidingen aanleggen, ook al ontploffen ze soms. Je mag als mens ook nog steeds uitademen, ook al komt daar CO2 bij vrij, dat volgens velen zal leiden tot klimaatverandering. Er zijn uitstootnormen voor auto’s ja, maar die zijn niet nul, ook al leidt luchtvervuiling tot doden. Je mag misschien niet aanzetten tot geweld, maar je mag nog steeds meningen verkondigen waar mensen boos van kunnen worden, en gewelddadig. Het coronabeleid hoort ook gebaseerd te zijn op dergelijke afwegingen. Dat is nu niet het geval. Uit talrijke studies is inmiddels gebleken dat lockdown-maatregelen ten eerste niet werken – er is geen relatie tussen de maatregelen, inclusief afstand houden en mondkapjes dragen, en slachtoffers – en ten tweede, kosten veroorzaken die vele malen hoger zijn dan de baten. Er wordt dus geen rationele kosten-batenanalyse gemaakt bij het coronabeleid. Het is eenzijdig gericht op het coronarisico en negeert de schade en de risico’s van de maatregelen zelf. Dat het beleid niet rationeel is, maar gebaseerd op morele chantage – het moet voor de ander – blijkt duidelijk uit het feit dat de maatregelen niet zijn gericht op bescherming van risicogroepen, maar worden opgelegd aan de hele bevolking. Ook op alle gezonde mensen die op geen enkele manier een bedreiging vormen voor “de ander”. Want dat zeggen de politici, de columnisten, de BN’ers, de beleidsmakers, de virologen er nooit bij als ze eisen dat wij onze vrijheden en grondrechten moeten opgeven – voor de ander: dat mensen die niet ziek zijn, de overgrote meerderheid van de bevolking, helemaal geen gevaar vormen voor die ander. Dit maakt het coronabeleid totalitair – een vorm van afgedwongen solidariteit, die in een vrije samenleving, gebaseerd op individuele rechten, niet thuis hoort. Je doet het voor een ander is geen basis voor de volksgezondheid. Het is gezondheidssocialisme.

Dit bericht van Karel Beckman verscheen op The Friendly Society

Je doet het voor een ander (deel 2)

Karel Beckman — Sat, 13 Feb 2021 07:25:12 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

Al voorkom je er maar één slachtoffer mee, dan hoor je het toch te doen?

Dat prikje halen. Mondkapje opzetten. Niet naar een voetbalwedstrijd gaan. Geen feestje vieren. Is toch een kleine moeite? Even je vrijheid opofferen, voor een ander. Hoe egoïstisch kun je zijn om dat niet te willen doen? Dit argument legt velen het zwijgen op. Het komt erop neer dat je geen vragen mag stellen over nut en noodzaak van de dwangmaatregelen die je krijgt opgelegd. Je doet het voor een ander – dus je hebt geen rechten meer. Geen vrijheid om zelf keuzes te maken. De keuzes worden voor jou gemaakt. Door de overheid. Die beslist wat jij moet doen voor de ander. Maar wacht even. Waarom beperken we ons tot coronaslachtoffers? Iedere dode telt toch? Er is toch geen verschil tussen coronadoden en andere doden? Als de coronamaatregelen gerechtvaardigd zijn om elk mogelijk slachtoffer te voorkomen, dan zijn er nog veel meer maatregelen die genomen zouden moeten worden. Griep maakt ieder jaar ook duizenden slachtoffers. De coronamaatregelen kunnen dus nooit meer worden opgeheven. Er is altijd wel griep in het land. Lockdowns forever! Als je in de auto stapt, kun je de macht over het stuur verliezen, en iemand dood rijden. Dat kan ook al heb je niet gedronken en hou je je aan alle verkeersregels. Autorijden verbieden dus. Al voorkom je er maar één slachtoffer mee! Energie verbruiken, in je huis of auto of bedrijf – echt helemaal fout. Bij het produceren van olie, kolen en gas vallen regelmatig doden, bijvoorbeeld door gasexplosies of mijnrampen. De productie van duurzame energie is ook niet zonder gevaar. Bij de winning van metalen en andere grondstoffen voor windmolens en zonnepanelen vallen ook vele doden. Maar als je erover nadenkt, geldt dit voor vrijwel alles wat je consumeert of gebruikt. Ongelukken bij de productie en het transport van goederen zijn nooit te voorkomen. Hoe moet dat dan? Woedeaanvallen zouden ook niet meer getolereerd moeten worden. Daar kunnen mensen van schrikken (kans op hartaanval) en er komt speeksel bij vrij (kans op besmetting). Opwindende activiteiten als sportevenementen leiden vaak tot hartaanvallen, en zouden dus ook moeten worden verboden. Mannen verleiden leidt ook regelmatig tot moordpartijen en verkrachtingen. Het minste wat we zouden kunnen doen is vrouwen verplichten een lelijk uniform en een hoofddoek te dragen om dit te voorkomen. Kleine moeite toch? Geef een beetje vrijheid op, dames, voor een betere wereld! Als je iets schrijft wat een ander depressief maakt, kan dat die persoon tot zelfmoord drijven. Als je iets schrijft waar een ander boos over wordt, kan die persoon een moord plegen. Ik voorzie een Ministerie van Positieve Berichtgeving dat alle sombere meningsuitingen verbiedt. Voor de ander natuurlijk. En waarom zouden we ons eigenlijk beperken tot het voorkomen van doden? Waarom verbieden we niet alles wat mensen ongelukkig kan maken? De moraal van dit verhaal? Als “je doet het voor een ander” geen moreel appèl meer is, maar door de overheid kan worden gebruikt om ons te dwingen tot bepaald gedrag, hebben we geen rechten meer. Geen zelfbeschikkingsrecht. Dan kan de staat ons letterlijk alles laten doen wat zij wil. De ironie is dat dit niet zal leiden tot een “veilige” maatschappij met weinig doden, maar integendeel één waarin sterfte, ziekte en depressie de boventoon zullen voeren. Precies zoals de coronamaatregelen niet leiden tot minder doden, maar tot meer doden, omdat ze, uit naam van de bescherming van “de ander”, alle sociaal, mentaal en fysiek gezonde activiteiten verbieden.

Dit bericht van Karel Beckman verscheen op The Friendly Society

Wie is er bang voor een oordeel?

rovanov — Thu, 11 Feb 2021 07:35:46 +0000

Dit bericht is overgenomen uit het tijdschrift Driegonaal

Meningen, daar zijn er genoeg van. Gezien het vluchtige karakter van ‘de mening’ zijn er zelfs meer meningen dan er mensen zijn. Mensen veranderen namelijk nog wel eens van mening. Zij laten hun mening meedeinen op hun stemming. Oordelen zijn interessanter. Althans, ervan uitgaande dat een oordeel gebaseerd is op een bewust overwegen, en het overwegen gebaseerd op het verzamelen en onderzoeken van feiten. Het openbaar klimaat in ons land staat vooral bol van de meningen, oordelen krijgen minder aandacht. Oordelen zijn ook niet sexy. - Oordelen hebben het moeilijk. Wanneer ze eenmaal gevormd zijn, is er weinig aandacht voor. En het verzamelen of onderzoeken van feiten wordt steeds meer belemmerd. Facebook en andere social media verwijderen inhoud van hun platform. De Europese Unie werkt aan regelgeving tegen ‘desinformatie’. De Wet Openbaarheid Bestuur, die bijvoorbeeld journalisten in staat moet stellen overheidsinformatie boven water te krijgen, is maar ten dele effectief en dreigt in een nieuwe versie verder uitgehold te worden. Werkers in de gezondheidszorg, ambtenaren en anderen mogen zich van hun werkgever niet vrij uitlaten over zin of onzin van het coronabeleid. Ik loop het rijtje nog eens door en vat samen:

verboden informatie
‘staatswaarheid’
belemmering van de vrije pers
spreekverbod.

Ik meen dat we dat - als het over het verleden gaat, of over een ander land - altijd ‘censuur’ noemden. Maar hoe we het beestje noemen is niet het belangrijkste. Belangrijker is om hieruit het besef te ontwikkelen dat wij nooit eerder zozeer zijn uitgedaagd (aangemoedigd, zo u wilt) om tot een in vrijheid gevormd individueel oordeel te komen over wat er in onze tijd speelt, en om de wegen te zoeken naar dit oordeel te leven en te handelen. (jh)

Dit bericht verscheen als column in het tijdschrift Driegonaal

Je doet het voor een ander (deel 1)

Karel Beckman — Sun, 07 Feb 2021 07:26:49 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

Je doet het voor een ander. Dit is het morele wapen waarmee het coronabeleid wordt gevoerd. En waar de bevolking massaal voor bezwijkt. Je doet het voor een ander. Daar kun je toch geen nee tegen zeggen? Je wilt toch geen egoïst zijn? Maar laten we het argument eens omdraaien. Hoe zit het dan met die ander? Kan die dan zomaar eisen dat wij zich voor hem opofferen? Is dat niet egoïstisch dan? Vraagt u zelf van anderen dat zij zich voor u opofferen? Nee toch zeker? Dat zou wel erg egoïstisch zijn! Zou die ander er eigenlijk zelf wel zo blij mee zijn dat de hele samenleving zich aan hem moet opofferen? Als u kwetsbare oudere was, zou u willen dat de hele samenleving zich aan u moest aanpassen? Dat anderen hun vrijheid moeten opgeven, afstand moeten houden, elkaar niet mogen aanraken, geen feest mogen vieren, niet uit mogen gaan, niet op kantoor mogen werken, mondkapjes moeten dragen, vaccinaties moeten halen, ’s avonds de straat niet op mogen – alleen om u te “beschermen”? Persoonlijk zou ik me dood schamen als ik dat van een ander zou vragen. Moreel? Ik zou mezelf een moreel monster vinden als ik dat van mensen zou eisen. Toch is dit precies wat er gebeurt. Dit is de moraliteit die door de overheid niet eens wordt gevraagd, maar onder dwang wordt opgelegd aan de bevolking. 99,9% van de bevolking heeft nauwelijks last van corona. Die moet voor een hele kleine groep – met een gemiddelde leeftijd van rond de 80 – hun hele sociale leven stopzetten, hun bedrijven sluiten, hun kinderen maskers opzetten, zich laten inspuiten met rotzooi. Hoe moreel is dat?

Dit bericht van Karel Beckman verscheen op The Friendly Society

Deel 2 vindt u hier

Het Verboden Jaaroverzicht 2020

rovanov — Sun, 31 Jan 2021 07:45:05 +0000

Alles wat je niet mocht weten in 2020

De oudejaarsavond van Café Weltschmerz blijvend actueel! 2020 is naast het jaar van het virus, ook het jaar waarin een ongekende golf van censuur ervoor zorgde dat artsen, wetenschappers, professoren, juristen, opiniemakers en kritische burgers de mond werd gesnoerd. Interessante zienswijzen en belangrijke nieuwsfeiten zijn hierdoor nauwelijks doorgedrongen tot het grote publiek. In het Verboden Jaaroverzicht wordt teruggeblikt en hoor je wat je allemaal NIET mocht weten in 2020. Durf jij te kijken? Het mag eigenlijk niet.

[aiovg_video id=56656]

Steun Café Weltschmerz !

Prik

rovanov — Fri, 29 Jan 2021 07:17:29 +0000

Door Joop Brussee

[caption id="attachment_56589" align="alignright" width="350"] Afscheid zonder bewijs[/caption] Het begon toen ze de brief van de zorgverzekering opende. Van de schrik ging ze zitten. De bijgevoegde declaratie van de apotheek was niet misselijk. Naast de crème voor haar lippen die volgens haar al hoog geprijsd was, stond een flink bedrag voor advies. Ze legde de papieren op tafel en keek naar buiten waar rond het verzorgingshuis in het park de bladeren naar beneden vielen. Gisteren had ze de brief over de jaarlijkse griepprik gekregen. Ik klopte op de deur en even later zat ik tegenover haar aan de ronde tafel midden in de kamer. Verontwaardigd vertelde ze over de hoge rekening van de apotheek. Ze zocht naar de bijsluiter die bij de tube zat, vroeg mij die voor te lezen. Tijdens het verhaal over mogelijke bijwerkingen knikte ze met haar hoofd steeds heftiger. ‘Ik moet fors betalen voor dat voordragen van die bijsluiter! Daarover hebben ze mij niets gezegd.’ ‘O. Tja, als die tekst dezelfde is ……’ ‘Dan is het nu afgelopen’, zei ze krachtig en sloeg flink met haar hand op de tafel, ‘ik gooi in een keer alle medicijnen uit het kastje de vuilnisbak in.’ Verbaasd keek ik haar aan. Afgezien dat het zomaar weggooien van medicijnen schadelijk kan zijn voor het milieu is het niet uitgesloten dat er iets bij is waar een rustige afbouw nodig is. Maar…. ik had geen idee hoeveel en wat ze allemaal slikte. ‘Luister ma…’ ‘De laatste tijd heb ik veel gelezen over gezond leven dat ik vanaf nu alleen nog homeopathische aanvullingen wil.’ ‘Maar hier in dit ….’ ‘Ik hoor genoeg verhalen van andere mensen in dit huis. De meesten zijn verder heen dan ik. Ik mag blij zijn dat ik mijn gezonde verstand nog kan gebruiken. En dat wil ik graag zo lang mogelijk blijven doen.’ Ik glimlachte. Het had geen zin tegen haar in te gaan. Ze vertelde vroeger aan elke bezoeker dat ik een eigenwijs kind was. Dat, als ik iets in mijn hoofd had, het niet in mijn kont zat. Die eigenschap kwam ongetwijfeld van haar. In de jaren die volgden ging het steeds beter met haar gezondheid. Ze werd oud maar de scherpte in haar denken nam nauwelijks af. Trots was ze de ingeslagen weg gevonden te hebben: zelf het beste weten wat gezond voor je lichaam is. Regelmatig adviseerde ze mij nogal dwingend wat ik vooral moest eten en stopte mij soms folders in de hand van producten uit de natuur. Ze vertelde over haar wandelingen en liet zien welke bewegingen ze dagelijks deed. Dat enthousiasme werd een keer getemperd toen ze na een val in het ziekenhuis belandde. Bij een bezoek aan haar zag ik naast het bed medicijnen staan. Dat ontging haar niet. Met een ondeugende schittering in haar ogen en op gedempte toon vertelde ze dat ze die pillen natuurlijk niet slikte. Ze demonstreerde hoe ze op een vraag van de zuster had gereageerd. ‘Kijk, zei ik tegen haar ziet u wel? Ik doe de pillen keurig in mijn mond en spoel ze weg met water. Precies wat de bedoeling is.’ Tegelijk demonstreerde ze hoe ogenschijnlijk de pillen in haar mond verdwenen. Het zag eruit als een goocheltruc die ik niet beter had kunnen uitvoeren. ‘Later gaan ze in een servetje weg, samen met de etensresten.’ Glimlachend schudde ik mijn hoofd en zag hoe ze knikte, alsof ze zei: ik doe nog steeds wat ik wil zelf wil doen. Opnieuw gingen een paar jaar voorbij. Haar geest bleef helder, lichamelijk ging het moeizamer. Ze vertelde dat ze haar eigen arts was geworden. In het verzorgingshuis werd dat niet in dank afgenomen. Zeker niet omdat ze haar kritische houding ten aanzien van medicamenten aan iedereen uitgebreid toelichtte. Als een missie. Elk jaar adviseerde ze medebewoners geen griepprik te halen. Trots kwam dan het verhaal hoe ze vroeger op het randje van de dood had gelegen tijdens de Spaanse griep. Zonder prik het overleefd! Ze moest niets hebben van zo’n spuit. Haar lichaam was prima in staat om griepgolven op te vangen mits je natuurlijk zelf zorgde voor voldoende vitaminen, mineralen en spoorelementen naast de dagelijkse maaltijden. Bij het ouder worden werd vanuit het verzorgingshuis elk jaar de druk opgevoerd de jaarlijkse vaccinatie te nemen. Haar weerstand ertegen hield op een dag geen stand. Ze capituleerde. Mijn broer belde mij niet lang daarna op. ‘Moeder is overleden.’ Joop Brussee januari 2021

De Britse Variant

rovanov — Thu, 28 Jan 2021 07:20:57 +0000

Dit bericht is overgenomen van Ad Broere

Hugo de Jonge roept: “de derde golf komt eraan” en Jaap van Dissel zegt dat de Britse variant het geheel gaat overnemen van het oorspronkelijke coronavirus. Hij verwacht in mei 2021 als gevolg daarvan een IC bezetting van 1250 bedden. De Britse variant dook op in Engeland in september 2020. Het aantal positief getesten nam in dat land vanaf september toe en weer af vanaf de tweede helft van november. Na 8 december, de dag waarop de vaccinatiecampagne in Engeland startte (inmiddels zijn er 4,6 miljoen doses gevaccineerd), nam vrij snel het aantal positieve pcr tests toe en bereikte begin januari 2021 een recordhoogte. In de afgelopen week is er weer sprake van een daling. [caption id="" align="aligncenter" width="651"] Bron: John Hopkins Institute[/caption] Ook het aantal ziekenhuisopnames nam toe na 8 december tot een recordhoogte in de tweede week van januari en loopt de afgelopen dagen weer terug. [caption id="" align="aligncenter" width="738"] Bron: National Health Service[/caption] Over de Britse variant wordt gezegd dat deze zeer besmettelijk is, met een R waarde die 30% hoger is dan de oorspronkelijke versie. Waarom, vraag ik me af, heeft deze variant er dan drie maanden over gedaan om het hoge aantal positieve tests na half december te veroorzaken? Ik trek geen conclusies, maar stel wel vragen. Zo zou ik graag een onderzoek willen naar het verband tussen vaccineren en positief getesten/ziekenhuisopnames. Ten eerste: “Is dat verband er?” en ten tweede: “Waardoor wordt dit verband veroorzaakt?” De ontwikkeling na 8 december roept die vraag op. De ontwikkeling in de andere landen van het Verenigd Koninkrijk roept eveneens vragen op. Als de superbesmettelijke Britse variant verantwoordelijk zou zijn voor hogere sterftecijfers, dan zou de oversterfte niet alleen in Engeland – onmiskenbaar – toenemen, maar ook in Wales, Noord Ierland en Schotland. Want het zal toch niet zo zijn dat deze covidvariant stopt bij de grens van die landen. [caption id="" align="alignnone" width="644"] Bron EuroMomo: Oversterfte in z-score[/caption] Waarom vind ik dit zo belangrijk? Omdat de economie mijns inziens onherstelbaar is beschadigd en het mkb en de zzp’ers volop in de problemen zitten. Dit blijkt uit de vele noodkreten van ondernemers. Hoe langer het nog duurt, hoe moeilijker het wordt om de economie weer op te pakken en dan met name voor het midden- en kleinbedrijf. Het mkb is de motor van de economie. Zij verschaft de meeste werkgelegenheid en is daardoor direct en indirect de grootste belastingbetaler. Als de belastinginkomsten terugvallen, dan krijgt de overheid het ook moeilijk: als grootste werkgever en als grootste werkverschaffer voor zzp’ers. De problemen worden door de overheidssteun nog gecamoufleerd, maar als daar een eind aan komt, dan verwacht ik een groot aantal ontslagen en faillissementen.

[caption id="attachment_56651" align="alignright" width="350"] Bron: Stempunt.Nu[/caption] In het NRC van 15 januari sprak Marli Huijer ware woorden over de psychologische en sociale aspecten van deze crisis: Zij legt mijns inziens de vinger op de zere plek. Het is onze angst voor de dood. Deze verlamt en verkrampt ons. We knijpen het leven af, gedreven door die angst. Ook Charles Eisenstein adresseert dit probleem in The Coronation. Op dit blog kun je er een vertaling van vinden: Het is een oproep om het leven op een andere manier te gaan waarderen. Hij neemt als voorbeeld de Peruaanse indianen. Ook schrijft Eisenstein dat tot vandaag de dag alle problemen en crisissen zijn aangepakt door te strijden. Eisenstein houdt ons voor wat we met deze strijd, ingegeven door angst, hebben bereikt. Elk volk krijgt de regering die het verdient. Als angst overheerst, dan zal de regering ‘de strijd tegen corona’ aangaan. Die strijd valt niet te winnen, omdat onze angst voor de dood niet het zwijgen kan worden opgelegd. Het doel van mijn publicaties is om door feiten te geven in elk geval de redeloze angst te verminderen. Daarmee is de zaak niet opgelost. Wij moeten in onszelf tot die herwaardering van leven en dood zien te komen. Daaraan kan ik niets bijdragen. Deze afweging moet iedereen zelf maken. Voorlopig leven we in een samenleving die gedicteerd wordt door angst.

Dit bericht is van Ad Broere

In twee Limburgse woon-zorgcentra zijn na de vaccinaties toch nog corona-uitbraken geweest. In De Bloemelingen in Heusden-Zolder is het aantal besmettingen opgelopen tot 23, in Aan de Beverdijk in Hamont-Achel testten 10 bewoners en 1 personeelslid enkele dagen na hun vaccinatie positief. “Tien maanden lang wisten we het virus buiten de deur te houden”, zegt directeur Piet Bormans.

Massapsychose door de coronacrisis

rovanov — Wed, 27 Jan 2021 07:11:25 +0000

Een interessante en relatief neutrale kijk op de massahypnose in de samenleving. Klinisch psycholoog Mattias Desmet tegen Maurice de Hond:

Vaccins zijn niet de uitweg wanneer de massavorming blijft

De klinisch psycholoog Mattias Desmet, die al eerder grote indruk maakte bij “ De Nieuwe Wereld “ in een gesprek met Marlies Dekkers en Ad Verbrugge, deed opmerkelijke uitspraken rondom massavorming en hypnose die onze samenleving gijzelt, aldus de Vlaming. Flavio Pasquino interviewde Maurice de Hond n.a.v. zijn interessante zoom gesprek met Desmet, waarin hij uitlegt dat ook beleidsmakers slachtoffer zijn geworden van dit mechanisme waarbij het vrijwel onmogelijk is om de cirkel te doorbreken. Maurice de Hond ziet wel een mogelijke oplossing voor dit fenomeen en dat is de periode mei/juni 2021, als een groot deel van de Nederlanders gevaccineerd is en het virus een lage prevalentie kent.

Veel mensen zullen zich dan veilig voelen omdat ze gevaccineerd zijn en stappen dan uit de angst. Dit is het moment om door te pakken en de massavorming te doorbreken.

Aldus De Hond.

[aiovg_video id=56600]

Pas als je echt begrijpt hoe we in deze coronacrisis zijn beland, weet je ook hoe we eruit kunnen komen. Professor in de klinische psychologie Mattias Desmet beschrijft de psychologische mechanismen van deze crisis. Het psychologische onbehagen dat al voor de crisis in de maatschappij aanwezig was zorgde voor een grootschalige vorm van massavorming, ongezien in de menselijke geschiedenis. De virologen-experts namen de leiding over de maatschappij en proberen die om bepaalde psychologische redenen ook vast te houden. De democratisch verkozen bestuurders lopen eigenlijk gewoon aan hun leiband. En het gevaar dreigt dat, zelfs als het vaccineren succesvol is, deze toestand toch blijft aanhouden.Pas als veel mensen gaan begrijpen hoe deze crisis echt in elkaar steekt, kunnen we ervan af geraken. Anders dreigt de vernietiging van veel dat ons lief is.

[aiovg_video id=56602]