USA | Wakkermens

Wat denkt Rusland over Trump

FZ — Wed, 05 Nov 2025 15:32:53 +0000

Het buitenlandse beleid van Donald Trump is zacht uitgedrukt nogal wispelturig. In het Westen vindt er een scherpe scheiding tussen Trump-vereerders en Trump-haters plaats. Vooral sinds Trump lijkt te proberen zich van Oekraïne af te keren, is de houding in Europa tegenover Trump vooral wantrouwig, terwijl men wanhopig probeert Trump ten vriend te houden. In Russland wordt veel over Trump gediscussieerd, men lijkt er haast wel beter op de hoogte van de Amerikaanse politiek dan de Amerikanen zelf. De regering houdt zich opvallend op het vlak, men oordeelt niet over Trumps U-bochten en lijkt Trump alle kans te willen geven om zich als winnaar voor te doen. De westerse commentaren lopen vaak uiteen van "Poetin heeft Trump erin geluisd" tot "Trump heeft Poetin op zijn plaats gezet". Hier een vertaling van een artikel van Dmitri Trenin((Dmitri Vitalievitsj Trenin (geboren op 11 september 1955 in Moskou) is een Sovjet- en Russisch politicoloog. Hij is kandidaat in de historische wetenschappen. Van 2008 tot 2022 was hij directeur van het Carnegie-centrum in Moskou. Hij heeft de rang van kolonel. Hij is nu directeur van het Instituut voor Wereldwijde Militaire Economie en Strategie van de Nationale Onderzoeksuniversiteit 'Hogere School voor Economie')).

Virtueel achtbaanritje

Dmitri Trenin over de tactiek en strategie van Donald Trump

Het afgelopen jaar zijn de meeste Russische commentatoren in ‘Trumpologen’ veranderd. Elke uitspraak van de Amerikaanse president – en dat zijn er vaak meerdere per dag – wordt onder de loep genomen en actief besproken. Aangezien Trumps uitspraken vaak in tegenspraak zijn met eerdere uitspraken, is het volgen van Trumps gedachtegang een boeiende bezigheid – een soort virtuele achtbaanrit. Het is adembenemend. Je moet je er echter niet te veel door laten meeslepen. De tactiek van Trump is over het algemeen niet moeilijk te begrijpen. Hij is nu eens grof en dreigend, dan weer vleiend en geruststellend. Soms is hij een van ons, dan weer een tegenstander. Het meest belangrijke is te begrijpen of er achter deze tactiek ook een strategie schuilgaat. In de negen maanden van Trumps tweede presidentschap is er genoeg materiaal verzameld om voorlopige conclusies te trekken.

Ten eerste streeft Trump ernaar de grootste president in de geschiedenis van de VS te worden. Zijn strategie is in de eerste plaats gericht op het bereiken van persoonlijke grootsheid.
Ten tweede streeft hij ernaar de economische concurrenten van de VS te onderdrukken.
Ten derde streeft hij ernaar de lauweren van wereldvredebrenger te verwerven – voor zichzelf en voor de VS.

Voor Rusland is vooral het derde punt van belang. Voor Trump betekent vrede in feite een wapenstilstand. Hij heeft noch de wil, noch het geduld om een echte vreedzame regeling te bereiken. Het belangrijkste is om vertegenwoordigers van de strijdende partijen op één plek bijeen te brengen en, vanuit een boven hen verheven positie, de komst van ‘vrede’ af te kondigen. Wat er daarna gebeurt, interesseert Trump niet: de verantwoordelijkheid voor het opnieuw uitbreken van oorlogen komt bij anderen te liggen, terwijl hijzelf de vredestichter blijft. Wanneer deze formule niet werkt, wordt Trump ‘boos’, ‘moe’ en ‘teleurgesteld’ – en dreigt hij met geweld om de onwilligen te dwingen zijn vredesvoorwaarden te accepteren. Met Rusland gaat deze aanpak niet op. Helaas werkt ook de Russische aanpak niet – al vanaf het tijdstip dat Trump weer aan de macht is – namelijk om de Amerikaanse president uit te leggen wat de diepere oorzaken van de Oekraïense crisis zijn en waarom de door Moskou voorgestelde voorwaarden niet ‘maximalistisch’ zijn, maar minimaal noodzakelijk om een duurzame vrede te bereiken. Trump is gericht op het ‘hier en nu’, het woord geschiedenis is voor hem een onbekend begrip. Het resultaat is dat de dialoog met hem zich al acht maanden voortsleept en dat het ‘licht aan het einde van de tunnel’ weliswaar af en toe opflakkert, maar dan weer dooft. Daar is ook een belangrijke externe reden voor: ondanks al zijn grenzeloze ‘grootsheid’ is Donald Trump niet helemaal onafhankelijk. Hij is niet de ‘koning van Amerika’ of de ‘keizer van de westerse wereld’. Hij kan zijn Europese vazallen niet negeren, hoe hij ook persoonlijk tegenover hen staat. Temeer omdat hij zijn partijgenoten, de Republikeinen, en zijn tegenstanders, de Democraten, in de VS niet kan negeren, die vrijwel eensgezind zijn in hun vijandige, zo niet russofobe houding ten opzichte van Rusland. Dat kan hij nu niet en dat zal hij ook nooit kunnen.

De ‘speciale diplomatieke operatie’ – de dialoog tussen de Russische leiders en president Trump – was nuttig. Ze toonde de partners van Rusland aan dat Moskou oprecht streeft naar een rechtvaardige en duurzame vrede.

Ze heeft aan het Russische leger en het Russische volk laten zien dat de leiders van het land zich inzetten voor de doelstellingen van de SMO. Ze heeft ten slotte aan de Russische leiders zelf laten zien wat de grenzen zijn van wat Donald Trump kan doen. Ondanks de annulering of uitstel van een nieuwe ontmoeting tussen Poetin en Trump, gaat de dialoog tussen het Kremlin en het Witte Huis door, maar nu op twee parallelle “sporen”: Lavrov-Rubio en Dmitriëv-Whitcoff. Men moet echter de functie van diplomatie in oorlogstijd begrijpen. Deze bestaat uit de consolidatie van de resultaten die op het strijdtoneel zijn bereikt. Een speciale diplomatieke operatie kan nuttig zijn, maar kan geen vervanging zijn voor een speciale militaire operatie.

De spirituele bijdrage van Midden en Oost Europa wordt verpletterd in de machtsstrijd tussen Rusland en de V.S.

rovanov — Sat, 11 Feb 2023 22:51:08 +0000

Wat kan daartegen worden gedaan?

Voordracht door Harrie Salman gevolgd door een gesprek. 25 maart, 13.00 – 17.00 uur, Zeist [caption id="attachment_13205" align="alignright" width="300"] Strijd der culturen[/caption] Verschillende volkeren kunnen vanuit hun historische ontwikkeling hun bijdragen leveren aan de ontwikkeling van de cultuur. In veel gevallen misbruiken belangengroepen deze bijdragen en buigen ze in hun voordeel om, zodat volkeren tegen elkaar worden opgezet in plaats van dat zij gaan samenwerken om de belangen van de mensheid te dienen. In de 20e eeuw is dit op grote schaal gebeurd door de elites van de Angelsaksische landen. Oorlogen tussen Europese landen zijn door hen georganiseerd, en daarnaast hebben zij op wereldschaal hun economische imperia gevestigd. In dit grote speelveld tussen Amerika en Azië hadden de Midden-Europese volkeren een tussenpositie kunnen innemen om een derde weg met eigen sociale en spirituele inspiraties te openen. Daarmee zouden ook globaal de tegenstellingen tussen Oost, West en Zuid kunnen worden overbrugd, in een spirituele cultuur en rechtvaardige samenlevingen. In de Midden-Europese cultuur leefde een sterke drang de krachten van het vrije Ik tot ontwikkeling te brengen, waarmee de tegenstelling tussen het extreme individualisme van het Westen dat alleen op de materiële wereld is gericht, en het anti-individuele collectivisme van het Oosten kan worden overwonnen. In Midden-Europa zijn in de Sociale Driegeleding impulsen verschenen waarmee een samenleving kan worden opgebouwd waarin het vrije Ik een rechtvaardige samenleving kan inrichten, waarin het egoïsme wordt begrensd en het collectivisme wordt opengebroken. We leven in een tijd waarin de spirituele en sociale bijdrage van Midden-Europa op alle mogelijk manieren wordt verhinderd. We zien nu in alle openbaarheid de opkomst van een technocratisch totalitarisme met een door de financiële elites gecontroleerde wereldregering, die ook de rijkdommen van Rusland in haar greep wil krijgen. De geest van Midden-Europa moet nu op wereldniveau weer tot leven worden gebracht. Wat we daarvoor kunnen doen is de vraag waarover deze voordracht het gesprek wil openen. Voordracht Harrie Salman, gevolgd door een gesprek. Aanmelden: is wenselijk en kan bij Els van Dongen: fiederels@ziggo.nl Locatie: van Tetslaan 4, Zeist Datum en tijd: 25 maart, 13.00 – 17.00 uur Entree: 15,- Gelieve contant en gepast meenemen. Organisatie: Kerngroep Sociale Driegeleding: Els van Dongen, Feiko van der Veen, Henk Hupkes, Coen Graaf De middag is voor iedereen toegankelijk, dus mocht je nog andere geïnteresseerden in je omgeving kennen, dan zijn zij van harte welkom.

Lavrov, indrukwekkende voordracht

FZ — Tue, 20 Dec 2022 06:25:57 +0000

Op 7 december heeft Sergej Lavrov in Moskou een lezing gehouden, de zogeheten Primakov-lezing.((Jevgeni Maksimovitsj Primakov (1929-2015) was een Russische (Sovjetische) politicus en diplomaat die van 1998 tot 1999 premier van Rusland was. Tijdens zijn lange carrière was hij ook minister van Buitenlandse Zaken, voorzitter van de Opperste Sovjet van de Sovjet-Unie en hoofd van de inlichtingendienst. Primakov was academicus (arabist) en lid van het presidium van de Russische Academie van Wetenschappen.)) Ik heb deze lezing vertaald om nogmaals te laten zien dat de communicatie in Rusland tussen de overheid en het volk niet alleen uit oekazes of dictaten van Poetin bestaat, maar dat andere gezagsdragers zich ook regelmatig en veelvuldig te woord melden. Ons beeld van Rusland als een monolithische blok, waar uitsluitend Poetin het voor het zeggen heeft, is absoluut onjuist. Daarom zou ook een machtswisseling in Rusland, zoals die door het Westen nagestreefd wordt, niet veel veranderen. Ik heb Lavrov zelden zo ontspannen en losjes horen praten. De Primakov-lezing wordt gehouden voor diplomaten uit het binnen- en buitenland en het is duidelijk dat Lavrov voor gelijkgestemden spreekt. Hij geeft onder andere een samenvatting van de huidige globale situatie. Lavrov sprak bijna 50 minuten en heeft aansluitend nog een uur lang vragen beantwoord. Opmerkelijk dat een minister van Buitenlandse Zaken daarvoor tijd vindt - een minister van het land dat volgens onze media op zijn laatste benen loopt en waar de onderlingen verhoudingen binnen de regering gekenmerkt zouden zijn door ruzies en zuiveringen. Bij de reacties op YouTube staan er velen die zeggen dat je deze rede verplicht aan de Amerikanen zou moeten laten lezen. Ik wil eerlijk zijn, er waren ook reacties zoals: Lavrov is de slechtste minister van BZ die Rusland ooit heeft gehad. Hij zeurt maar door over de geschiedenis. Wie eens een andere kant van Lavrov wil zien, raad ik onze video "Lavrov reciteert Poesjkin" aan. Wie niet de hele toespraak wil lezen, hier enkele hoofdpunten vooraf:

Het is duidelijk dat de huidige deregulering van het internationale systeem van betrekkingen zijn oorsprong vindt in de onwil van de westerse minderheid om haar hegemonistische aspiraties op te geven en de multipolaire realiteit te aanvaarden.
Multipolariteit zal zich niet morgen of overmorgen doen gelden. De vestiging van de multipolaire wereld als algemeen erkende basis voor het verdere functioneren van de internationale gemeenschap zal een historisch lange tijd in beslag nemen.
Het is duidelijk dat we ons buitenlands beleid en buitenlandse handel opnieuw afstemmen. Wij willen niet langer de illusie koesteren dat het Westen, na bewezen te hebben volledig onbetrouwbaar, bedrieglijk en onmogelijk om mee te onderhandelen te zijn, gewetensvol zal deelnemen aan de globaliseringsprocessen of zelfs aan mechanismen van eigen makelij.
We hebben genoeg belangstellenden waarmee we samen kunnen werken en op wie we kunnen rekenen.
Het westerse systeem heeft zichzelf volledig in diskrediet gebracht omdat het niet in staat is afspraken na te komen of te respecteren of slechts er op uit is zijn principes en mechanismen te behouden.
Ze zeggen dat we ons afkeren van het Westen om naar het Oosten te gaan. Wij keren ons niet af omdat het Westen de samenwerking met ons heeft beëindigd en een muur heeft gebouwd. Wij werken samen met degenen die er klaar voor zijn.

[begin van de vertaling]

Beste collega's, Dames en heren, Gasten en gastheren, Ik ben blij dat ik opnieuw de kans krijg om te spreken op de "Primakov-lezing" en deel te nemen aan het gesprek met vooraanstaande deskundigen uit ons land en uit het buitenland. Ik wil erop wijzen dat deze lezing, ondanks de heersende moeilijke situatie, opnieuw talrijke deelnemers bijeen heeft gebracht (zoals mij is verteld en zoals ik zie, waarbij ik veel van mijn collega's herken), ook velen uit het buitenland. Er is in Rusland en in de hele wereld een grote vraag naar intellectuele gesprekken op een hoog niveau om oplossingen te vinden. Aangezien dit nog niet tot de officiële politieke kringen is doorgedrongen, rekenen wij erop dat hier intellectuele discussies kunnen plaatsvinden waarvan wij allen binnen de deskundigengemeenschap zullen profiteren. Wat de huidige situatie in de wereld betreft, bent u ongetwijfeld allemaal bekend met de toespraak van president Vladimir Poetin tijdens de recente bijeenkomst van de Internationale Discussie Club van Valdaj. Ik zal een paar opmerkingen van mezelf toevoegen ten aanzien van wat het Russische leiderschap onlangs heeft verklaard. Het is duidelijk dat de belangrijkste reden voor het voortdurende gebrek aan evenwicht binnen het internationale systeem van betrekkingen, de onwil van de westerse "minderheid" is om een multipolaire realiteit te aanvaarden en haar hegemoniale aspiraties op te geven. Het is wel duidelijk dat het machtsevenwicht op het wereldtoneel niet ten gunste van het Westen zal verschuiven. Daarom probeert het "collectieve Westen" onder leiding van de VS op assertieve wijze zijn machtspositie te handhaven. Het is duidelijk dat men gedurende vijf eeuwen er behoorlijk aan gewend is geraakt; het is moeilijk afscheid te nemen van deze gewoonten. Multipolariteit zal niet morgen of overmorgen tot stand komen. De totstandkoming van een multipolaire wereld als het algemeen aanvaarde raamwerk voor het toekomstige functioneren van de internationale gemeenschap, vergt een lang historisch proces. Iedereen begrijpt wat dit inhoudt. Er is een strijd gaande om deze processen te versnellen. Enerzijds zijn ze objectief, historisch gegrond en onvermijdelijk. Aan de andere kant is er een strijd om deze zo veel mogelijk af te remmen, om het "bevoorrechte bestaan" te verlengen en om zo lang mogelijk, volgens de woorden van president Vladimir Poetin, "als hegemon te blijven fungeren". Het Westen heeft middelen en manieren om deze doelen te bereiken. Wanneer het nuttig en winstgevend leek om bepaalde markten te destabiliseren of, omgekeerd, om "de hand te leggen" op de natuurlijke hulpbronnen van een land, worden landen tienduizenden kilometers van de Amerikaanse kusten zonder enige wroeging tot zone van vitaal belang verklaard. Of het nu gaat om Joegoslavië, Irak, Libië, Syrië of de zinloze en onhandige twintig jaar durende "bezetting" van Afghanistan, die voor de NAVO zeer slecht is afgelopen. Ondanks het feit dat de NAVO in Afghanistan opnieuw heeft "gefaald" in haar poging om haar bestaansrecht aan te tonen, blijft de uitbreiding van het bondgenootschap (als vanouds) de belangrijkste drijfveer van het Westen, niet alleen in de betrekkingen met de Russische Federatie, maar ook met de landen van de voormalige Sovjet-Unie en de landen van het voormalige Warschaupact (die bijna allemaal zijn ingelijfd bij het Noord-Atlantisch Bondgenootschap), en tevens in de betrekkingen met andere delen van de wereld in het algemeen. De NAVO weigert schaamteloos en zonder zelfs maar te blozen (dit geldt zowel voor NAVO-ambtenaren alsook voor vertegenwoordigers van de VS, de aanvoerder van bondgenootschap) toe te geven dat zij Gorbatsjov en Jeltsin hadden beloofd niet naar het oosten te expanderen. Het bewijs dat ze liegen is overvloedig. Gerespecteerde Amerikaanse, Duitse en Britse politici uit die tijd vermelden in hun memoires dat zijzelf en hun collega's garanties hebben gegeven, weliswaar mondeling, maar onder ede en onwrikbaar. Een Britse deelnemer schreef in zijn memoires dat zij dergelijke beloften hadden gedaan, maar dat er toen niemand ervan uitging deze er ook nagekomen dienden te worden, maar dat dit nodig was om de toestand te kalmeren. Dat is tenminste eerlijk. Premier T. Blair zei een paar jaar na de aanval op Irak, dat er inderdaad geen massavernietigingswapens waren gevonden, het was allemaal een misverstand geweest, het was nu eenmaal gebeurd. Maar deze "het is nu eenmaal gebeurd-gevallen" komen wel heel vaak voor. Naast mondelinge beloften om de NAVO niet naar het Oosten uit te breiden, werden er ook schriftelijke toezeggingen gedaan, die op topniveau waren ondertekend. Ik verwijs naar de OVSE-top in Istanbul in 1999, waar regels voor de ondeelbaarheid van veiligheid werden vastgesteld. Dit gebeurde op de basis van de top van Parijs in 1990 (toen niet de Organisatie, maar de Conferentie over Veiligheid en Samenwerking in Europa), waarbij een "nieuw tijdperk" werd afgekondigd en werd verklaard dat "de deling van Europa is beëindigd", "iedereen is nu verenigd", met gemeenschappelijke waarden van de Atlantische Oceaan tot de Oeral en vervolgens tot de Stille Oceaan. In Istanboel werd de ondeelbaarheid van de veiligheid verwoord als een fundamenteel beginsel van het werk van de OVSE, volgens welk geen enkel land of geen enkele organisatie zijn veiligheid in de ruimte van de organisatie kan uitbreiden ten koste van de veiligheid van anderen. Het bevat een belangrijk addendum waarin staat dat geen enkele organisatie het recht heeft een dominante rol op te eisen op het gebied van de veiligheid in het OVSE-gebied. Dit alles werd in 2010 letterlijk bevestigd tijdens de OVSE-top in Astana. Tot nu toe blijft het beginsel onweersproken. Vanaf de periode na de top van Istanbul begonnen we te zeggen dat deze toezeggingen niet werkten en dat er iets moest gebeuren. Maar men bleef de NAVO uitbreiden en beweerde dat alles wat zij deden onze veiligheid niet in gevaar zou brengen. Wij antwoordden dat wij het recht hebben zelf te bepalen wat veiligheid, wat gerustheid, vertrouwen in de manier waarop wij met onze buren omgaan en hoe wij ons in de wereld voelen, voor ons betekenen. Dit mocht allemaal niet baten. Onlangs verklaarde John Kirby, de opperste coördinator voor strategische communicatie van de Nationale Veiligheidsraad van de VS, dat men geen bedreiging kon vaststellen voor de Russische veiligheid. Het is gemakkelijker om in Irak of Libië een bedreiging voor de veiligheid van de VS aan de overkant van de Atlantische Oceaan te zien, dan te geloven dat Rusland de intellectuele capaciteit heeft om te beoordelen wat er gaande is, wat voordelig is voor het land en wat een bedreiging zou kunnen vormen. Aangezien zij politieke verbintenissen zo luchtig interpreteren (hoewel zij deze hebben ondertekend), stelden wij voor deze te codificeren op het niveau van presidenten en premiers en ze niet alleen politiek maar ook juridisch bindend te maken. We hebben dit verschillende keren voorgesteld. In 2008 hebben we aangeboden het Europees Veiligheidsverdrag te ondertekenen. Dit werd op een niet erg beschaafde manier afgewezen. We bleven aandringen op een concreet antwoord. Uiteindelijk kregen we te horen dat het beter was om onze ideeën over wettelijke veiligheidsgaranties niet verder te blijven pushen, omdat dergelijke garanties alleen aan NAVO-leden konden worden gegeven. Dit werd medio 2010 gezegd na de top van Astana. Ons ontwerpverdrag over Europese veiligheid werd door het Westen terzijde geschoven. Daarna waren er andere pogingen, onder meer in december 2021. We presenteerden twee documenten - het ene een Russisch-Amerikaans verdrag, het andere een Rusland-NAVO-overeenkomst. Daarin stelden wij voor om in gecodificeerde juridische zin te bevestigen wat in de jaren negentig op de topconferenties van Istanbul, Astana en Parijs is afgekondigd. Er werd niet naar ons geluisterd. Secretaris-generaal Jens Stoltenberg van het NAVO-Bondgenootschap zei dat binnen deze formule van ondeelbaarheid van veiligheid, de enige voorwaarde die het Westen bereid was te steunen, het recht van elk land was om zijn bondgenootschappen zelf te kiezen. Het fundamentele deel van deze formule, waarin staat dat de eigen veiligheid niet mag gewaarborgd worden ten koste van andere landen, wordt genegeerd, evenals het derde onderdeel van deze formule, namelijk dat geen enkele organisatie het recht heeft deze gemeenschappelijke ruimte te overheersen. En het Noord-Atlantisch Bondgenootschap heeft nu zelfs zijn aanspraken op dominantie ook buiten Europa uitgebreid. De NAVO-top in Madrid in juni van dit jaar kondigde een nieuwe conceptuele aanpak aan. De verantwoordelijkheid van de organisatie strekt zich nu uit tot de Indo-Pacifische regio (om de door het Westen bedachte terminologie te gebruiken) en om (in klare taal uitgedrukt) te proberen India tegen China op te zetten. Het is niet te verdoezelen. Zelfs het concept van de ondeelbaarheid van de veiligheid is weer boven water gekomen, maar dan in een heel andere betekenis dan in het OVSE-besluit. Er wordt nu gezegd dat de veiligheid van de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio ondeelbaar is. Japan ondersteunt dit concept actief. Dit dient als rechtvaardiging voor de vestiging van de NAVO en het opleggen van nato-centrische structuren in de Indo-Pacifische regio ( volgens westerse terminologie, maar in gewone-mensen-taal - in de regio Azië-Stille Oceaan). Terwijl de NAVO vroeger zei dat zij een "defensieve alliantie" was en het duidelijk was dat zij zich verdedigde tegen de Sovjet-Unie en het Warschaupact, is de NAVO sinds het verdwijnen van de USSR blijven beweren dat zij nog steeds een defensieve organisatie was, maar de verdedigingslijn is wel vijf keer naar het oosten verschoven. Tegen wie moet zij zich verdedigden? - Het is moeilijk hierop een antwoord te krijgen. Indien het NAVO bondgenootschap doordringt tot in de regio Azië-Stille Oceaan (en dit zal al snel worden gerealiseerd), zullen zij opnieuw benadrukken dat de frontlinie blijft bestaan, en de NAVO een defensief bondgenootschap is, maar nu zal deze verdedigingslinie in de Zuid-Chinese Zee liggen. Nato-achtige militaire blokken zoals AUKUS proberen zich uit te breiden ten koste van Japan, Zuid-Korea, Nieuw-Zeeland, een soort "partnerschap op het gebied van maritiem gebiedsbesef" wordt gevormd. Een duidelijke truc om de ASEAN van elkaar te vervreemden en een verdere dialoog tussen de ASEAN en de Volksrepubliek China over de Zuid-Chinese Zee te verhinderen. Om alles op eigen kracht op te lossen en vooral zonder China. Om ASEAN-leden die daartoe "genegen" zijn, in dergelijke structuren op te nemen. Er is sprake van een genuanceerde aanpak. De helft van de ASEAN-leden wordt door het Westen gezien als een veelbelovende groep landen om "de organisatie van binnen uit uit te hollen" en de eenheid van de associatie te verbreken en de structuren te ondermijnen die gedurende tientallen jaren met veel moeite rond de ASEAN zijn gecreëerd op basis van consensus en gemeenschappelijke overeenstemming in de regio. Ik doel op het regionaal veiligheidsforum van de ASEAN, de bijeenkomst van de ministers van Defensie van de ASEAN met hun dialoogpartners en de topontmoetingen in Oost-Azië, waar eenmaal per jaar de leiders van de groep van tien landen en van de acht dialoogpartners van de ASEAN op het hoogste niveau bijeenkomen. Over de doelstellingen van de NAVO, het gehele Westen ten aanzien van de Russische Federatie in de huidige situatie gesproken, ik denk dat de " stelregels " van Brzezinski nog steeds van toepassing zijn, namelijk dat "Rusland met Oekraïne is een imperium - Rusland zonder Oekraïne is een regionale macht". Dit is niet begonnen in 2022 of zelfs in 2014. Er waren verkiezingen in Oekraïne in 2004. Een presidentskandidaat die in het Westen pro-Russisch toeschijnt, wint. En de pro-westerse kandidaat verliest na de tweede ronde. Wat doet het Westen? Europese presidenten, waaronder Polen en Litouwen, alsmede de vertegenwoordiger van de EU voor het buitenlands en veiligheidsbeleid en de secretaris-generaal van de OVSE gaan naar Kiev. Na lange onderhandelingen dwingen zij de Kievse autoriteiten de oppositie een nieuwe kans te geven en een derde verkiezingsronde te houden. Het Constitutionele Hof beslist. Hoewel volgens de Oekraïense grondwet geen derde verkiezingsronde kan worden gehouden, en de resultaten van de tweede ronde beslist geldig zijn. Vooral omdat er toen ook internationale waarnemers aanwezig waren. Daarmee is het allemaal begonnen. Dit was de eerste "Majdan" en tevens een schending van de Oekraïense grondwet. Toen kregen we de top van Boekarest in 2008. "Georgië en Oekraïne zullen in de NAVO opgenomen worden". Waarom was dit nodig? Toen werd het zaad gelegd om van Oekraïne een bruggenhoofd te maken om Rusland in te dammen, om de Russische Federatie militair te bedreigen. Nu zijn we er absoluut zeker van, de feiten liggen op tafel en die zijn er meer dan genoeg. In 2008 verkeerde de heer Saakasjvili "in een toestand van tijdelijke verstandsverbijstering" toen de NAVO hem het "geschenk" maakte, dat Georgië "mocht meedoen" aan het Noord-Atlantisch bondgenootschap en hij besloot met geweld de gebieden in te nemen waar de OVSE en de VN hun vredesmissies ontplooiden - te weten Zuid-Ossetië en Abchazië. Hoe dit afliep weten we. Toen was de Oekraïne aan de beurt en er werd door de VS weer een nieuwe "Majdan" in scène gezet. De Amerikaanse vertegenwoordigers waren het eens over de namen van degenen die na de staatsgreep in de Oekraïense regering zouden moeten plaatsnemen. Ik herinner me een telefoongesprek van mevrouw Nuland dat werd afgeluisterd en op Internet werd gezet. Zij was toen verantwoordelijk voor Oekraïense aangelegenheden bij het State Department. Ze dicteerde de namen van toekomstige regeringsleden aan de Amerikaanse ambassadeur. Deze zei met betrekking tot een van de kandidaten dat de EU er beslist bezwaar tegen zou hebben. U weet vast nog wel, wat ze voorstelde met de Europese Unie te doen?((Fuck the EU!)) En de Amerikanen hebben nog steeds dezelfde houding. Daarop volgde een onderhandelingsproces. De Europeanen, vertegenwoordigd door Frankrijk, Duitsland en Polen, stonden garant voor een akkoord tussen de toenmalige president Janoekovitsj en de oppositie. In de oppositie zaten enkele opvallende figuren, waaronder het hoofd van de Svoboda-partij, O.Ja. Tjahnibok, die toen al "beroemd" was omdat hij op bijeenkomsten publiekelijk opriep tot het vermoorden van Moskovieten, Joden en Polen. Toch mocht hij deel uitmaken van de uitverkoren onderhandelaars. De overeenkomst werd goedgekeurd en gegarandeerd door de Europese landen. Reeds de volgende ochtend was de overeenkomst in de prullenmand beland. Er werd geen poging gedaan om een beroep te doen op het gezond verstand van de oppositie of om hen pragmatisch uit te leggen dat zij over enkele maanden toch al aan de macht zouden zijn. Ik herinner u eraan dat de overeenkomst voorzag in vervroegde presidentsverkiezingen, die Janoekovitsj zeker niet zou hebben gewonnen. Niemand heeft van zich laten horen of heeft hen tot de orde geroepen. De eerste actie van deze oppositie, die in strijd met de EU-garanties regeringsgebouwen in beslag nam, bestond uit het eisen van de afschaffing van de regionale status van de Russische taal. Dit werd toen niet uitgevoerd, maar pas veel later. Maar de drijfveren van de regering, die ondanks de EU-garanties de macht in Oekraïne aan zich trok, werden meteen zichtbaar. Net zoals deze ook duidelijk werden na de oproepen van D.A. Jarosj en zijn extreemrechtse strijders om de Russen uit de Krim te gooien, waarop de zogenaamde "vriendschapstreinen" volgden en een poging werd gedaan om de Hoge Raad te gijzelen. Het Westen zweeg toen bijna 50 mensen levend werden verbrand in het vakbondshuis in Odessa op 2 mei 2014 of toen de gevechtsvliegtuigen van het Oekraïense regime (onder de toen reeds verkozen president Porosjenko) op 2 juni 2014 het stadscentrum van Loegansk bombardeerden. Dat was overall op televisie te zien. Maar er kwam geen reactie van het Westen. Hieruit begonnen we te concluderen (toen nog niet definitief) dat het Westen dit alles nodig had en dat het een soort "sociaal contract" was aangegaan met de Oekraïense nazi's, wat inhield dat de Oekraïne alles wat Russisch was zou "begraven": de taal, de cultuur, het onderwijs, de media, de geschiedenis, de betrekkingen met Rusland en met andere delen van de Russische wereld. En dit land zou bereid zijn oorlog met Rusland te voeren om de invloed van Rusland in de regio en in de wereld te ondermijnen. In ruil daarvoor zal het Westen "de ogen sluiten" voor corruptie, diefstal (waarvoor deze lui al lang berucht zijn), geld en wapens pompen en dit "project" op alle mogelijke manieren steunen. Ik zie geen andere verklaring. Er liggen te veel feiten op tafel die dergelijke plannen suggereren. Dan waren er de Minsk akkoorden. Toen had men opnieuw lak aan de garanties van Duitsland en Frankrijk. Porosjenko heeft onlangs toegegeven dat hij nooit van plan is geweest deze uit te voeren. Hij moest tijd winnen om meer wapens te verkrijgen voor een aanval op Rusland en om de Krim te heroveren. Zelenski was net zo min van plan de afspraken na te komen. Hij bewees slechts lippendienst aan de Minsk-akkoorden. Dezelfde Duitse en Franse leiders nodigden hem naar Parijs uit, waar hij in december 2019 de noodzaak bevestigde een rechtstreekse dialoog met Donetsk en Loegansk aan te gaan, om de speciale status voor deze regio's permanent in de Oekraïense wetgeving vast te leggen. Tegelijkertijd zegt de secretaris van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van de Oekraïne, A.M. Danilov, nu dat het erom ging extra tijd te winnen en dat niemand de afspraken zou nakomen. Wederom had men lak aan Duitsland en Frankrijk en aan alle garanties. Als we het erover hebben wie er allemaal maling heeft aan de EU, dan is dat niet alleen de Oekraïne (en dan uiteraard niet alleen uit eigen beweging, de Amerikanen hebben de brutaliteit van het regime in Kiev volop ondersteund), maar ook de Albanese Kosovaren. Kurti heeft gezegd dat hij niet geïnteresseerd is in gesprekken met Belgrado. In 2013, op hetzelfde moment dat de Majdan in de Oekraïne op gang kwam, bereikten Belgrado en Pristina dankzij de bemiddeling van de EU een akkoord over de oprichting van een Gemeenschap van Servische Gemeenten binnen Kosovo. Tegenwoordig probeert iedereen dat te verdringen. Dezelfde Duitsers en Fransen - de mede-auteurs van het destijds afgekondigde "toekomstbepalende" besluit - willen er nu niets meer van horen en dringen bij Belgrado erop aan nieuwe oplossingen en een concept-verdrag te bedenken, volgens welke Kosovo weliswaar niet als onafhankelijke staat erkend wordt, maar ondertussen wel opgenomen wordt in alle internationale organisaties. Een eenvoudige compromis voor eenvoudige mensen. De Gemeenschap van Servische gemeenten in Kosovo was de sleutel voor Belgrado om de onderhandelingen met Pristina voort te zetten. Duitsland en Frankrijk hebben een leidende rol gespeeld in zowel de kwestie Kosovo als de akkoorden van Minsk. Wat hield de speciale status voor Donbass in de akkoorden van Minsk in? Het recht op de eigen taal op alle terreinen. Dit is nu volgens internationale verdragen geen novum, maar veeleer een natuurlijk recht. Ten tweede het recht op eigen wetshandhaving, het recht op inspraak bij de aanstelling van rechters en aanklagers, en vergemakkelijkte economische banden met aangrenzende gebieden van de Russische Federatie. Bijna precies hetzelfde stond in het besluit over de oprichting van de Gemeenschap van Servische Gemeenten in Kosovo. In beide gevallen stond de EU garant, maar werd zij geïgnoreerd, arrogant en zonder uitleg afgepoeierd. Er was dan ook geen uitleg nodig. De EU heeft noch in Kiev noch in Pristina geïnformeerd waarom men niet van plan was uit te voeren, wat was overeengekomen. Dat is het hele verhaal. De EU denkt waarschijnlijk dat zij daarmee de eeuwige dankbaarheid van de Verenigde Staten heeft verworven, die de afgelopen anderhalf jaar het hele Westen op een lijn hebben gebracht en elke beweging naar rechts of links hebben verhinderd. Pogingen daartoe zijn niet eens ondernomen. De schuchtere geluiden over de noodzaak van strategische autonomie in de EU zijn al "verzandt". Er zijn bravoureuze pogingen om een onacceptabele exceptionalisme aan te tonen dat men zichzelf heeft aangemeten. Herinnert u zich nog de uitspraak van J. Borrell: "Europa is een bloeiende tuin en de rest is een jungle"? Wat Europa nu overkomt, is het gevolg van de crisisverschijnselen die tijdens de pandemie hebben ingezet, toen de VS begonnen te proberen de situatie te beheersen door ongedekt geld bij te drukken en goederen te kopen voor slechte tijden. De klimaatinitiatieven hebben eveneens een negatieve rol gespeeld en waren niet vooruit te zien. Alles werd op een onprofessionele en amateuristische manier aangepakt. De situatie werd nog verergerd door de onrechtmatige sancties van de VS die werden ingesteld nadat Rusland jarenlang had geprobeerd uit te leggen dat men niet kon doorgaan met het creëren van gevaren voor de veiligheid van Rusland direct aan onze grenzen of waar dan ook, na onze talloze pogingen om politieke toezeggingen na te komen die op het hoogste niveau in de OVSE waren gedaan en deze te codificeren. Het enige antwoord dat we kregen was een arrogant "nee", terwijl Oekraïne verder volgepompt werd met wapens en de NAVO plannen maakte om meer militaire bases op te richten, onder meer aan de Zee van Azov (wie goed is in geografie kan zich de gevolgen voor Rusland voorstellen). Een groot probleem werd gecreëerd door de oprichting van militair-biologische laboratoria onder auspiciën van het Pentagon (er zijn er tientallen in Oekraïne). Nu kronkelen de Amerikanen rond als een "een kat op een heet tinnen dak", zoals we vroeger zeiden. Ze willen dit onderwerp op geen enkele manier bespreekbaar maken. Toen onze strijdkrachten de betreffende stukken in Oekraïne voor het eerst in beslag hadden genomen, heeft Nuland tijdens een hoorzitting in de Senaat gezegd dat alles in het werk moest worden gesteld om te voorkomen dat het materiaal uit deze laboratoria in handen van de Russen zou vallen. Dit is duidelijk een "schuldbekentenis", wat aangeeft dat er hier iets te onderzoeken valt. Maar dit gebeurt niet in de VN-Veiligheidsraad noch tijdens conferenties van de lidstaten van het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie en de aanleg van voorraden van bacteriologische (biologische) en giftgassen (Biological Weapons Convention). Wij hebben een verschijnsel geconstateerd dat wij de privatisering van het bestuur van internationale organisaties noemen. Dit wordt bijzonder duidelijk bij de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens, waar de westerlingen het bestuur volledig aan hun belangen ondergeschikt hebben gemaakt en, in strijd met het Verdrag inzake chemische wapens, dit bestuur hebben belast met het aanwijzen van de schuldigen. Dit kan volgens de statuten niet want dit is uitsluitend het voorrecht van de VN-Veiligheidsraad. De westerlingen proberen de secretaris-generaal van de VN te manipuleren door een resolutie uit 1980 weer leven in te blazen, waarin sprake was van de mogelijkheid om het bestuur te betrekken bij de bestudering van problemen op het gebied van de proliferatie van chemische en biologische wapens. Veertig jaar lang heeft zich daar niemand om bekommerd, en nu wordt het naar voren geschoven, juist nu wij erop aandringen dat er binnen de partijen bij het Verdrag (maar niet binnen de leiding) een mechanisme wordt ingesteld voor transparantie en verantwoording over de activiteiten die elk land dat partij is bij het Verdrag inzake biologische wapens buiten zijn grenzen ontplooit. De bestrijding van concurrenten is overal te zien. Dit geldt niet alleen voor de Russische Federatie, we werden uit de de energiemarkten verdrongen, en niet pas jongstleden, dit is al lang aan de gang. Denk aan het derde energiepakket van de EU, dat specifiek bedoeld was om de ontwikkeling van Nord Stream 1 te beperken (dit was in 2009). Vervolgens hebben ze van 2012 tot 2016 de Duitsers verboden meer dan 50% van de OPAL-oliepijpleiding te gebruiken, die Nord Stream zou voortzetten. Dat is pure stompzinnigheid! Er was nergens anders gas te krijgen dan via onze pijpen. Zij verwezen naar de eisen ter bestrijding van monopolievorming, dat niemand meer dan 50% van de pijpleidingscapaciteit mag gebruiken. Er wordt gediscrimineerd. In 2019 werden amendementen op het derde energiepakket aangenomen dat met terugwerkende kracht - wat zonder precedent is - en tegen het officiële advies van EU-juristen in, de discriminerende normen heeft uitgebreid tot Nord Stream 2. En dan heb ik het niet eens over de explosies. Men kan eindeloos discussiëren over wie ervan profiteert. Iedereen met enig verstand weet waar het over gaat. De Zweden, Duitsers en Denen (hoewel ze zeggen dat ze Nord Stream exploitant hebben toegelaten om een kijkje te nemen wat er was gebeurd) hebben het aanbod van onze regering om een gezamenlijk onderzoek uit te voeren afgewezen. Hoewel de pijpleidingen van ons zijn, mochten wij niet erbij. Net zoals ze Maleisië niet toestonden de crash van juli 2014 te onderzoeken toen de Maleisische Boeing werd neergeschoten. Vervolgens hebben Australië, Nederland, België en de Oekraïne een vierkoppig onderzoeksteam opgericht, maar Maleisië werd niet uitgenodigd. Het land werd pas vijf maanden later uitgenodigd en dan niet eens als volwaardige deelnemer aan het onderzoek, maar als waarnemer. Wij proberen nog steeds de waarheid te achterhalen, bijvoorbeeld waarom de Amerikaanse satellietgegevens, die door een Nederlandse rechtbank als bewijs waren toegelaten en waarop het pleidooi van de aanklacht berust, nog steeds geheim worden gehouden. De rechtbank deed een fantastische uitspraak: ze heeft een "beëdigde verklaring" afgegeven omtrent de juistheid van de gegevens. Dit is volgens hun voldoende. Meer valt er niet te zeggen over het "Angelsaksische recht". Of hoe wordt dit tegenwoordig genoemd? Wij krijgen geen antwoord op onze talrijke verzoeken om informatie over wat er met de Skripals is gebeurd, noch op onze talrijke verzoeken aan Zweden, Frankrijk, Duitsland en de Organisatie voor het verbod op chemische wapens, de resultaten in te zien van het het onderzoek naar de vergiftiging van Alexander Navalny, wat tot een aanklacht tegen ons heeft geleid. In 2007, toen A.V. Litvinenko werd vergiftigd en in een Londens ziekenhuis overleed, werden wij ook om informatie verzocht. Ons werd meegedeeld dat men besloten had het proces over deze kwestie openbaar te maken, wat automatisch inhield dat er ook geheime documenten zouden zijn die niet openbaar zouden worden gemaakt. Je mag dit wel een trend noemen.

We zien hetzelfde met Nord Stream. Het is waar dat niemand hier "haili laikli"((хайли лайкли, de Russische spelling van de Engelse uitdrukking "highly likely". Highly likely is een gevleugeld woord geworden wanneer de Russen de Westerse diplomatie beschrijven. Men zegt niet met klem "de Russen hebben het gedaan", maar we hebben reden voor de gegronde veronderstelling (highly likely) dat de Russen het gedaan hebben")) zegt, maar op de vraag waarom zij niet proberen de waarheid te achterhalen, wordt geantwoord dat hun geheime diensten geloven dat de Russen de schuldigen zijn. De Russische president Vladimir Poetin heeft meer dan eens publiekelijk op dergelijke beschuldigingen gereageerd. Het niveau van hun analyses en de bereidheid om de nuchtere logica te laten varen en daarvoor vermoedens in de plaats te zetten, was tot dusver ongekend.

Laten we niet vergeten dat Europa nu vele malen meer te lijden heeft dan de VS. De Franse president Macron is naar Washington gevlogen, om te proberen de Amerikaanse president Joe Biden ervan te overtuigen concessies te doen aan Europa bij de uitvoering van de Inflation Reduction Act, die ongekende voordelen zou opleveren voor in de VS gevestigde industriële bedrijven. Gas voor industrieel gebruik is daar al vier keer goedkoper dan in Frankrijk. De Franse minister van economie heeft hier al vaak op gewezen. Deze wet zal leiden tot de deïndustrialisatie van Europa en industriële bedrijven zullen zich haasten om subsidies en meer bevoorrechte voorwaarden in de Verenigde Staten te verkrijgen. Dit is allemaal nu gaande.

Laten we de oprichting van AUKUS niet vergeten. Deze vond plaats na het besluit om Frankrijk een defensiecontract van 56 miljard dollar te ontnemen en dat contract over te dragen aan "betrouwbare" Angelsaksische partners. Ik zeg dit alles zonder enig leedvermaak; ik wil het roofzuchtige karakter van de huidige mondiale ontwikkelingen aantonen omdat ze concurrentie, het vermoeden van onschuld en de vrije markt zijn vergeten. En dat niet alleen op het economisch vlak.

Onze atleten worden uitgesloten van competities, zelfs van de Paralympische. Als Thomas Bach zegt dat de Olympische Spelen van 2024 in Parijs uniek zullen zijn, en dat ze voor iedereen toegankelijk zullen zijn zonder enige politisering, dan bedoelt daarmee niet alle atleten, maar alleen de transgenders. Ik vind dit een schande voor het Internationaal Olympisch Comité. Het Wereld Anti-Doping Agentschap werkt volgens dezelfde principes. Het is overduidelijk dat het probeert concurrenten uit de Russische Federatie te dwarsbomen. Natuurlijk maakt iedereen fouten. Elk land begaat dit soort overtredingen. Atleten uit andere landen die van doping worden verdacht, worden mild behandeld, maar Russische atleten worden hard aangepakt... Ik denk dat iedereen het verschil wel ziet.

Er vindt een heroriëntatie plaats van ons buitenlands beleid en van onze buitenlandse economische activiteiten. Dit is duidelijk. Wij zullen niet langer de illusie koesteren dat het Westen, dat bewezen heeft volkomen onbetrouwbaar en bedrieglijk te zijn en bovendien geenszins van plan is om afspraken na te komen, te goeder trouw zal deelnemen aan de processen en mechanismen van de globalisering, die het zelf in het leven heeft geroepen. Of dat het Westen deze niet op dezelfde brutale en onbeschaamde wijze zal uitbuiten, zoals het met de dollar gebeurt is, of met de euro, met het internationale monetaire en financiële stelsel en met de geblokkeerde activiteit van de WTO. Ik denk dat de Amerikaanse globalisering voorbij is. Ja, er zijn nog enkele rudimentaire processen die we onvermijdelijk zullen moeten doorlopen. Tegelijkertijd wordt een nieuw financieel en logistiek systeem opgebouwd, dat niet afhankelijk mag zijn van de grillen en het superioriteitsgevoel van onze voormalige westerse collega's. We hebben nu echte partners. Dat zijn BRICS,((BRICS is een acroniem gevormd uit de beginletters van de Engelstalige namen voor de vijf landen Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika (South Africa). Deze landen bevinden zich in een vergelijkbaar stadium van economische ontwikkeling en vertegenwoordigen in de huidige wereld een alsmaar belangrijker wordende politieke en economische organisatie. Er wordt naar verwezen als "de BRICS", "de BRICS-landen" of de "Grote Vijf".)) de SCO,((Shanghai Cooperation Organisation. De Shanghai Organisatie voor Samenwerking of Shanghai Zes is een intergouvermentele organisatie die op 14 juni 2001 werd opgezet door de leiders van de Volksrepubliek China, Rusland, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan en Oezbekistan. Afgezien van Oezbekistan waren alle landen daarvoor lid van de Shanghai Vijf. Nadat Oezbekistan toetrad, werd de naam veranderd.)) de EAEU((De Euraziatische Economische Unie is een economische unie opgericht door Wit-Rusland, Kazachstan en Rusland bij het op 29 mei 2014 te Astana ondertekend verdrag. Op 10 oktober 2014 werd in Minsk het Verdrag van Toetreding van de Republiek Armenië aan de Euraziatische Economische Unie getekend. De Unie trad in werking op 1 januari 2015. Het doel van de Unie is om de economieën van de deelnemende landen te versterken, de landen "dichter bij elkaar te brengen" en de concurrentiekracht van de landen te verbeteren. Tevens bestaat de unie uit de drie waarnemende leden Cuba, Moldavië en Oezbekistan.)) en het GOS.((Het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS) (Russisch: Содружество Независимых Государств) is een los verband van ex-Sovjetstaten dat ontstond bij het uiteen vallen van de Unie in december 1991.)) En ook de CSTO((De Organisatie voor het Verdrag inzake Collectieve Veiligheid (of Verdragsorganisatie voor Collectieve Veiligheid, Russisch: Организация Договора о коллективной безопасности, ОДКБ, ODKB; CSTO) is een militair bondgenootschap van Rusland en vijf andere staten in de voormalige Sovjet-Unie: Armenië, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan en Wit-Rusland. De organisatie kan gezien worden als een tegenpool van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) en een opvolger van het Warschaupact.)) is een belangrijke structuur die bijdraagt tot de veiligheid in het betreffende deel van de post-Sovjetruimte.

Laten we niet vergeten dat de Russische president Vladimir Poetin zes jaar geleden sprak over het Euraziatische continent en het benutten van de trends in Azië en de regio van de Stille Oceaan om de drijvende kracht achter de wereldwijde groei te worden. Hij zei dat we het natuurlijke concurrentievoordeel van de Euraziatische landen niet mogen verliezen. Eurazië is een enorm continent met de grootste bevolking. De ligging ervan is in geopolitiek- en geo-economisch opzicht zo gunstig dat de voordelen van het bundelen van de krachten voor iedereen duidelijk moeten zijn. Vervolgens pleitten wij ervoor dat alle bestaande structuren voor regionale integratie in deze ruimte een netwerkstructuur zouden vormen ten behoeve van wederzijds voordelige samenwerking met alle organisaties voor regionale integratie in heel Eurazië (de EAEU, de SCO en de ASEAN heb ik reeds genoemd). Een samenwerking dankzij het bevorderen van een gemeenschappelijke benadering in plaats van het opleggen van kunstmatige regelingen, zoals dat het geval was bij de Indo-Pacifische voorstellingen. Wij noemen dit proces het "Groter Euraziatisch Partnerschap". Naast de drie organisaties die ik al genoemd heb, moet dit partnerschap toegankelijk zijn voor alle landen van Eurazië, zonder uitzondering - ook voor landen in West-Europa. Maar dit is dan een volgende fase.

Er zijn genoeg mensen om mee te werken, mensen waarop we kunnen vertrouwen. Maar we zien tegelijkertijd ook al pogingen om onze betrouwbare partners "op het verkeerde been te zetten". De Amerikanen deinzen er niet voor terug om de hele wereld rond te gaan. Velen van jullie hebben hier reeds kennis mee gemaakt. Zij beweren dat Rusland al heeft verloren, dat het geen zin heeft om voor de verliezende partij te kiezen, dat zij (de Amerikanen, dus niet Oekraïne!) zullen winnen en dat niemand zich zorgen hoeft te maken. Zij zijn zich ervan bewust dat andere landen schade ondervinden door de sancties, maar toch is het niet geoorloofd Rusland te helpen de sancties te omzeilen door onconventionele alternatieve methoden. De Amerikanen zullen volgens eigen zeggen de verliezen ruimschoots kunnen compenseren. Dat is dus wat ze beweren, ik heb dit uit betrouwbare bronnen. Ze schromen niet om iets dergelijks te beweren, zelfs tegenover onze naaste bondgenoten. Jullie begrijpen allemaal waar ik het over heb. Er zijn landen en personages die onder psychologische druk staan en die in de verleiding zouden kunnen komen om "vanaf de zijlijn toe te kijken". Dat is hun keuze. Op lange termijn (zelfs op middellange termijn) zal deze keuze funest zijn voor hun economische ontwikkeling en hun soevereiniteit. Landen, beschavingen met een lange geschiedenis (en dat zijn er velen), krijgen te horen dat nu "het aas uitgegooid wordt" en dat zij zelfs bepaalde voordelen zullen behalen als zij zich aan de sancties houden. Naast deze puur pragmatische (en in zekere zin cynische) overwegingen heeft een aantal landen een gevoel van zelfrespect behouden. De eerste Amerikaanse staatssecretaris W. Sherman bezocht India begin 2022 (toen de SMO al was aangekondigd) en sprak op een persconferentie in een poging India ervan te overtuigen zich bij de sancties aan te sluiten. Zij verklaarde dat men deze gesprekken had gevoerd en dat ze aan India had moeten uitleggen waar 's lands belangen lagen. Op deze manier worden partners benaderd, die als het ware grote mogendheden zijn. Denk je eens in hoe het kleinere landen vergaat.

De huidige situatie is voor ons geen tragedie. Volgens mij is dit meer een probleem voor de westerse beschaving en hun stelsel van wereldorde, dat gebaseerd is op de door de Amerikanen opgelegde beginselen van globalisering. Dit systeem heeft zichzelf volledig in diskrediet gebracht omdat het niet in staat is overeenkomsten na te komen of een neiging te wekken om deze beginselen en mechanismen in stand te houden. Als morgen zou blijken dat er weer iets anders is dat Washington niet bevalt, zal een nieuwe aanpak bedacht worden zonder ook maar een seconde rekening te houden met de eigen bondgenoten.

Wij willen onze aanpak fundamenteel veranderen. Ze zeggen dat we ons afkeren van het Westen en ons in plaats daarvan op het Oosten richten. Niet wij keren ons af, het Westen heeft immers de samenwerking met ons beëindigd en een muur opgetrokken. Wij werken met degenen die er bereid toe zijn. Wanneer in de westerse landen of in Europa nieuwe leiders aan de macht zullen zijn en men bij de in de Verenigde Staten gecreëerde structuren verder zal kijken dan naar de tweejarige verkiezingscycli en meer in de diepte zal gaan (in plaats van iemands zoon achter tralies te willen zetten, of iemands incompetentie aan te willen tonen, maar dan verder niets te doen), dan zullen wij bereid zijn voor een serieus gesprek.

In afwachting van deze betere tijden, is het altijd een genoegen om een dialoog te voeren met bekwame mensen uit de deskundigengemeenschap. En mijn overtuigingen worden versterkt wanneer ik verschillende politieke forums bijwoon. Gepensioneerde ministers analyseren de huidige gebeurtenissen redelijk, constructief, inhoudelijk en verantwoord. Velen van hen mochten dat niet doen toen ze nog officiële posities bekleedden.

[einde van de vertaling]

Sergej Lavrov beantwoordde na zijn toespraak nog een aantal vragen. Geïnteresseerden kunnen deze in het Engels vinden op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Opmerkingen van minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov en antwoorden op vragen tijdens het Internationale Forum Primakov Lezingen, Moskou, 7 december 2022.

Na de Tweede Wereldoorlog was er slechts vrede voor het Westen

rovanov — Fri, 11 Nov 2022 06:32:03 +0000

Dit bericht verscheen op 5 november in de Andere Krant

PERIODE NA 1945 ALS TIJD VAN VREDE. NIETS IS MINDER WAAR

Een bericht van Elze van Hamelen & Karel Beckman De Verenigde Staten zijn na 1945 uitgegroeid tot een wereldrijk dat overal op de wereld dictators steunt, staatsgrepen pleegt en oorlogen voert om hun belangen veilig te stellen. Maar deze realiteit wordt genegeerd in westerse vazalstaten als Nederland. “De oorlogsmisdaden van de Verenigde Staten waren systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen spraken erover”, zei de beroemde Britse schrijver Harold Pinter. Na de Tweede Wereldoorlog zijn alle landen via het handvest van de VN overeengekomen dat agressieve oorlog illegaal is. De meeste mensen in het Westen beschouwen de periode na 1945 ook als een tijd van vrede. Niets is minder waar. Vrede was er slechts voor de VS en zijn vazalstaten, waaronder Nederland. In het Westen zijn we, mede door eenzijdig onderwijs en mediavoorlichting, blind voor de moorden die zijn gepleegd, de misdaden die zijn begaan, de oorlogen die zijn gevoerd, met name door de VS, in de naam van ‘vrijheid en democratie’. De VS gaven in de afgelopen decennia financiële, militaire en morele steun aan talrijke brute dictators, van Pinochet in Chili en Saddam Hoessein in Irak tot de weerzinwekkende Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek, die de gewoonte had zijn tegenstanders aan de haaien te voeren. In 1953 pleegde de CIA samen met de Britse geheime dienst MI5 een staatsgreep tegen de democratisch gekozen, hervormingsgezinde Iraanse premier van Iran, Mohammed Mossadeq, die de olie-industrie wilde nationaliseren. Hij werd vervangen door de corrupte Sjah Mohammad Reza Pahlavi, wiens martelkamers zich naast de Amerikaanse ambassade in Teheran bevonden, en die pas in 1979 werd verdreven door een revolutie die tot op de dag van vandaag zijn sporen nalaat. In 1954 organiseerde de CIA een staatsgreep tegen de hervormingsgezinde premier van Guatemala, Jakob Arbenz, die een bedreiging vormde voor de belangen van machtige Amerikaanse multinationals als United Fruit. De afzetting van Arbenz stortte Guatemala in een jarenlange burgeroorlog die 250.000 slachtoffers eiste. In 1962 liet de CIA samen met de Belgische geheime dienst op gruwelijke wijze de charismatische Afrikaanse bevrijder Patrice Lumumba vermoorden in Belgisch Congo, waarna de brute dictator Mobutu aan de macht werd geholpen. In 1963 volgde de moord op de Vietnamese president Ngo Dinh Diem, een gebeurtenis die mede de Vietnam-oorlog inluidde. Amerikaanse strijdkrachten bombardeerden in de jaren ’60 Vietnam met het chemische ontbladeringsmiddel Agent Orange dat kanker veroorzaakte en tot misvorming leidde bij duizenden kinderen. Van 1965 tot 1973 gooiden de Amerikanen 2.756.941 ton bommen op Cambodja, meer dan alle geallieerde bombardementen in de Tweede Wereldoorlog bij elkaar. In Indonesië steunden de Amerikanen Soeharto in zijn coup in 1967 tegen Soekarno, die werd gevolgd door een ongekende massamoord op honderdduizenden ‘communisten’. In de jaren ’70 en ’80 organiseerde de CIA een jarenlange terreurcampagne tegen ‘linkse’ oppositie in Latijns Amerikaanse dictaturen, Operation Condor, die vele tienduizenden slachtoffers eiste. Historicus William Blum documenteerde in totaal 60 door de VS gepleegde staatsgrepen tussen 1945 en 2014, waarvan 36 succesvol. Dit zijn allemaal historische feiten, maar leren we dit op school? Leidt het tot debat in de media en de politiek? In 2005 greep de toneelschrijver Harold Pinter het winnen van de Nobelprijs voor Literatuur aan om deze door de VS geïnitieerde ‘verborgen oorlogen’ te benoemen. Hij schreef: “Het is niet gebeurd. Er is nooit iets gebeurd. Zelfs toen het gebeurde, gebeurde het niet. Het deed er niet toe. Het was niet interessant. De misdaden van de Verenigde Staten waren systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen spraken erover. Je moet het Amerika nageven. Het heeft een heel klinische manipulatie van macht wereldwijd uitgeoefend, terwijl het zich voordeed als een kracht voor het goede. Het is een briljante, zelfs geestige, zeer succesvolle daad van hypnose.” Pinter is niet de enige die dat heeft opgemerkt. De beroemde schrijver Gore Vidal constateerde dat de Verenigde Staten van democratische republiek zijn getransformeerd tot een imperialistisch wereldrijk – Imperial America. Het Nieuwe Rome, in de woorden van historicus Chalmers Johnson. Socioloog C. Wright Mills beschreef de Amerikaanse gedaantewisseling al in 1956 in zijn beroemde boek The Power Elite (1956), waarin hij signaleerde dat de VS een schijndemocratie was geworden. In werkelijkheid wordt het land volgens Mills bestuurd door een kleine elite die de “strategische commandoposten” van de maatschappij bezet: de grote concerns, het staatsapparaat en het militaire apparaat. Critici als Mills, Pinter en Vidal voorzagen dat het imperialistische geweld uiteindelijk als een boemerang zou terugslaan op de eigen maatschappij en onze democratische instituties zou ondermijnen. Dat is wat we nu zien gebeuren. Al het geweld dat het Westen in de afgelopen zeventig jaar elders heeft gebruikt, en wij burgers oogluikend hebben toegestaan, wordt nu steeds meer tegen onszelf gebruikt. De gedragsbeïnvloeding en surveillancetechnieken waaraan wij zijn blootgesteld, werden in de militaire sector ontwikkeld en tijdens buitenlandse missies uitgetest. De kleurenrevoluties die de VS in het buitenland uitvoerden worden ook in het binnenland steeds meer zichtbaar, zoals te zien is in het kunstmatig opstoken van politieke agenda’s door middel van door de staat gefinancierde ngo’s, met strak georganiseerde campagnes, met een kleur, vlag of symbool en slogans die klaar staan om viraal te gaan. De politie past steeds meer militaire strategieën toe. Economische oorlogsvoering, die in andere delen van de wereld al veel langer aan de gang is, wordt nu ook op ons losgelaten. Oorlogspropaganda is verworden tot een algehele propagandacampagne tegen de bevolking in combinatie met massa-surveillance en internetcensuur. De vijandbeelden van buitenlandse leiders worden nu ook in eigen land gecreëerd, door framing van critici van het coronabeleid of kritische politici. In een interview met De Andere Krant vertelde historica Anne Morelli, auteur van het boek Elementaire principes van oorlogspropaganda, dat “alle oorlogen dezelfde motieven hebben. Ten eerste een economisch en ten tweede een geopolitiek motief”. Om de bevolking – die doorgaans geen trek heeft in de oorlog – overstag te krijgen, moet een ultieme vijand in het leven geroepen worden. Morelli: “Een veelgehoorde kreet is dan: ‘De vijand wordt door een monster aangestuurd’, of ‘de vijand is iemand die duivels is’. Denk hierbij aan Milošević, of Saddam Hoessein, Gadaffi, en in dit geval Poetin”. Veel denkers hebben opgemerkt dat oorlog een collectief zondebokritueel is. Zolang je het kwaad projecteert, de vijand alleen in de ander ziet, hoeven eigen problemen niet opgelost te worden. Journalist Chris Hedges, die meer dan twintig jaar werkte als oorlogsverslaggever, en in zijn werk regelmatig waarschuwt dat imperialistische politiek en democratie niet samengaan, vertelt dat oorlog of burgeroorlog uitbreekt op het moment dat burgers elkaar niet langer elkaar als mens zien, maar slechts als symbool voor het kwaad. Als we echt vrede willen, stelt hij, moeten we gaan erkennen dat andere mensen niet onze vijanden zijn.

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.

Lavrov spreekt in de VN

rovanov — Tue, 27 Sep 2022 07:48:44 +0000

Dit Bericht verscheen op Frontnieuws

Oekraïne, Europa’s dictatuur en verandering van de wereldorde

Het exceptionalisme van het Westen heeft de afgelopen decennia meerdere agressieve oorlogen ontketend, maar de wereldorde is aan het veranderen.

Opmerkingen van de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergey Lavrov tijdens het Algemeen Debat van de 77e zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, op 24 september 2022, New York: Mevrouw de Voorzitter, collega’s, Dames en Heren, We komen bijeen op een zowel uitdagend als dramatisch moment. Crisissituaties nemen toe en de internationale veiligheidssituatie verslechtert snel. In plaats van een eerlijke dialoog aan te gaan en naar compromissen te zoeken, moeten wij het hoofd bieden aan desinformatie, alsmede aan grof geënsceneerde incidenten en provocaties. De door het Westen gevolgde beleidslijn ondermijnt het vertrouwen in de internationale instellingen, die tot taak hebben de verschillende belangen te coördineren en het internationaal recht als waarborg voor rechtvaardigheid om de zwakken tegen willekeur te beschermen. Wij zien deze negatieve tendensen in hun kwintessens hier in de Verenigde Naties, die zijn verrezen uit de puinhopen van het Duitse fascisme en het Japanse militarisme en zijn opgericht om vriendschappelijke betrekkingen tussen de leden te bevorderen en onderlinge conflicten te voorkomen. Over de toekomstige wereldorde wordt vandaag beslist, zoals elke onbevooroordeelde waarnemer duidelijk kan zien. De vraag is of deze wereldorde één enkele hegemoon zal hebben die alle anderen dwingt te leven volgens zijn beruchte regels, die alleen deze hegemoon ten goede komen en niemand anders. Of dat dit een democratische en rechtvaardige wereld zal zijn, vrij van chantage en intimidatie van ongewenste personen, en vrij van neonazisme en neokolonialisme. Rusland kiest resoluut voor de tweede optie. Samen met onze bondgenoten, partners en gelijkgestemde landen roepen wij op tot inspanningen om dit te verwezenlijken. Het unipolaire mondiale ontwikkelingsmodel, dat in dienst stond van de gouden miljard die eeuwenlang hun buitensporige consumptie hadden gevoed door een beroep te doen op Aziatische, Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse hulpbronnen, verdwijnt naar het verleden. Vandaag, met de opkomst van soevereine staten die bereid zijn voor hun nationale belangen op te komen, krijgt een gelijkwaardige, sociaal ingestelde en duurzame multipolaire architectuur vorm. Washington en de heersende elites in de westerse landen die zich hier volledig aan hebben onderworpen, zien deze objectieve geopolitieke processen echter als een bedreiging voor hun dominantie. De Verenigde Staten en hun bondgenoten willen het vliegwiel van de geschiedenis stoppen. Nadat Washington zichzelf ooit als overwinnaar in de Koude Oorlog had uitgeroepen, heeft het zichzelf bijna verheven tot de rang van de boodschapper van de Here God op aarde, begiftigd met geen verplichtingen, maar slechts heilige rechten om ongestraft te handelen waar het maar wil. Elke staat kan het volgende doelwit worden van dergelijke acties, vooral als deze staat de zelfbenoemde meesters van de wereld op de een of andere manier onwelgevallig is. Iedereen herinnert zich hoe onder vergezochte voorwendsels agressieoorlogen werden ontketend tegen Joegoslavië, Irak en Libië, waarbij honderdduizenden burgers omkwamen. Stonden in een van deze landen de legitieme belangen van het Westen op het spel? Hebben ze Engels of talen van andere NAVO-lidstaten verboden, of westerse media, of cultuur? Hebben zij Angelsaksen als onmensen bestempeld of zware wapens tegen hen ingezet? Wat waren de resultaten van de roekeloze onderneming van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten? Hebben ze geholpen de mensenrechtensituatie te verbeteren of de rechtsstaat te bevorderen? Hebben ze geholpen de sociaal-economische situatie te stabiliseren of de bestaansmiddelen van de bevolking te verbeteren? Noem een land waar het leven ten goede is veranderd na de krachtige interventie van Washington. In zijn pogingen om het unipolaire model nieuw leven in te blazen onder het label van een op regels gebaseerde orde, heeft het Westen overal scheidslijnen opgelegd, volgens de logica van een op blokken gebaseerde confrontatie waarbij je ofwel met ons ofwel tegen ons bent. Er bestaat geen derde optie of compromis. De Verenigde Staten bleven volharden in hun irrationele beleid om de NAVO naar het oosten uit te breiden en hun militaire infrastructuur dichter bij de grenzen van Rusland te brengen. Nu willen de VS Azië onderwerpen. Op de NAVO-top van juni in Madrid kondigde deze zelfbenoemde defensieve alliantie de ondeelbaarheid aan van de veiligheid voor de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio. Als onderdeel van de Indo-Pacific-strategieën worden gesloten kaders gecreëerd, die de open en inclusieve regionale architectuur van de ASEAN, die gedurende tientallen jaren vorm heeft gekregen, ondermijnen. Voortbouwend op al deze ontwikkelingen hebben zij besloten om met vuur te spelen met betrekking tot Taiwan, en hebben zij dit land zelfs militaire steun beloofd. Het is duidelijk dat de beruchte Monroe Doctrine een mondiaal karakter krijgt. Washington probeert van de hele wereld zijn eigen achtertuin te maken, terwijl het illegale unilaterale sancties gebruikt als instrument om degenen die het er niet mee eens zijn, onder druk te zetten. Al vele jaren worden deze unilaterale sancties in strijd met het VN-Handvest opgelegd en gebruikt als instrument voor politieke chantage. Het cynisme van deze praktijk is duidelijk. De beperkingen eisen een tol van de gewone mensen, waardoor zij geen toegang hebben tot basisgoederen zoals medicijnen, vaccins en voedsel. De blokkade die de Verenigde Staten al meer dan 60 jaar aan Cuba opleggen, is zo’n flagrant voorbeeld. Al geruime tijd eist de Algemene Vergadering van de VN met een overweldigende meerderheid dat deze blokkade onmiddellijk wordt opgeheven. De secretaris-generaal, die onder meer tot taak heeft de uitvoering van de resoluties van de Algemene Vergadering te vergemakkelijken, moet bijzondere aandacht besteden aan dit probleem. Hij heeft ook een speciale rol te spelen bij het mobiliseren van inspanningen om de voedsel- en energiecrises te overwinnen die het gevolg zijn van het ongecontroleerd bijdrukken van geld in de Verenigde Staten en de EU tijdens de pandemie, evenals het onverantwoordelijke en onprofessionele optreden van de Europese Unie op de koolwaterstofmarkten. Washington en Brussel hebben de situatie nog verergerd door een economische oorlog tegen Rusland te verklaren. Dit leidde tot hogere wereldprijzen voor voedsel, meststoffen, olie en gas. Wij verwelkomen de inspanningen van de secretaris-generaal, die heeft meegewerkt aan de akkoorden van Istanboel van 22 juli 2022. Deze overeenkomsten moeten echter worden uitgevoerd. Tot dusver zijn de meeste schepen met Oekraïens graan niet naar de armste landen gegaan, terwijl de Verenigde Staten en de EU de financiële en logistieke obstakels die Rusland beletten zijn graan en kunstmest te exporteren, nog niet volledig uit de weg hebben geruimd. Wij zeggen al enkele weken dat 300.000 ton meststoffen in Europese havens worden tegengehouden en stellen voor deze gratis te verschepen naar de Afrikaanse landen die ze nodig hebben, maar de Europese Unie reageert niet. De officiële russofobie heeft in het Westen ongekende en groteske vormen aangenomen. Ze hebben niet meer de scrupules om te verklaren dat ze niet alleen ons land militair willen verslaan, maar ook Rusland willen vernietigen en breken. Met andere woorden, ze willen een geopolitieke entiteit die te onafhankelijk is om van de politieke wereldkaart te verdwijnen. Hoe hebben de acties van Rusland in de afgelopen decennia eigenlijk de belangen van zijn tegenstanders geschaad? Zou het kunnen dat zij ons niet kunnen vergeven omdat het de positie van ons land is die de militaire en strategische detente in de jaren tachtig en negentig mogelijk heeft gemaakt? Of dat wij vrijwillig de Verdragsorganisatie van Warschau hebben ontbonden, waardoor de NAVO haar bestaansreden verloor? Of dat wij de hereniging van Duitsland onvoorwaardelijk en in tegenstelling tot de standpunten van Londen en Parijs hebben gesteund? Dat wij onze strijdkrachten uit Europa, Azië en Latijns-Amerika hebben teruggetrokken en de onafhankelijkheid van de voormalige Sovjetrepublieken hebben erkend? Dat wij de beloften van de westerse leiders dat zij de NAVO niet naar het oosten zouden uitbreiden met een centimeter geloofden, en dat wij, toen dit proces begon, ermee instemden dit in feite te legitimeren door de oprichtingsakte van Rusland en de NAVO te ondertekenen? Kan het zijn dat wij de belangen van het Westen hebben geschonden toen wij het waarschuwden dat het voor ons onaanvaardbaar zou zijn om zijn militaire infrastructuur dichter bij onze grens te brengen? Met het einde van de Koude Oorlog hebben westerse arrogantie en Amerikaans exceptionalisme een bijzonder destructief karakter gekregen. In 1991 erkende de Amerikaanse onderminister van Defensie Paul Wolfowitz tijdens een gesprek met de geallieerde opperbevelhebber van de NAVO in Europa Wesley Clark ronduit dat zij na het einde van de Koude Oorlog hun militairen naar believen konden gebruiken… en dat zij vijf of misschien tien jaar de tijd hadden om surrogaat-Sovjetregimes zoals Irak en Syrië uit te schakelen voordat er een nieuwe supermacht zou opduiken om hen uit te dagen. Ik weet zeker dat we ooit uit iemands memoires zullen leren hoe de Verenigde Staten hun Oekraïne-beleid hebben opgebouwd. De plannen van Washington zijn echter al duidelijk. Zou het kunnen dat zij het ons niet kunnen vergeven dat wij op verzoek van de Verenigde Staten en de Europese Unie het akkoord hebben gesteund dat de toenmalige president van Oekraïne, Viktor Janoekovitsj, en de oppositie hebben gesloten om de crisis van februari 2014 op te lossen? Duitsland, Frankrijk en Polen garandeerden deze akkoorden, maar de volgende ochtend trapten de leiders van de regeringscoup ze met voeten, waardoor de Europese bemiddelaars werden vernederd. Het Westen haalde gewoon de schouders op en keek in stilte toe hoe de putschisten Oost-Oekraïne begonnen te bombarderen, waar de mensen weigerden de staatsgreep te aanvaarden. Zij keken toe toen degenen achter de staatsgreep nazi-medeplichtigen die betrokken waren bij gruwelijke etnische zuiveringen tegen Russen, Polen en Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog tot nationale helden verhieven. Moesten wij lijdzaam toezien hoe Kiev de Russische taal, het onderwijs, de Russische media en cultuur volledig verbood, erop aandrong de Russen van de Krim te verdrijven en de oorlog verklaarde aan de Donbass? De toenmalige autoriteiten in Kiev, evenals de huidige leiding, hebben deze mensen bestempeld als wezens, niet als mensen – dit is wat we horen van de hoogste functionaris van het land. Hoe kunnen we dit tolereren? Of bemoeide Rusland zich misschien met westerse belangen toen het een sleutelrol speelde bij het stoppen van de vijandelijkheden die door Kievse neonazi’s in Oost-Oekraïne waren ontketend, en vervolgens aandrong op de uitvoering van het Minsk-pakket van maatregelen, zoals dat in februari 2015 unaniem was goedgekeurd door de VN-Veiligheidsraad, maar vervolgens door Kiev ten grave werd gedragen met directe betrokkenheid van de Verenigde Staten en de Europese Unie? Al vele jaren bieden wij herhaaldelijk aan om overeenstemming te bereiken over de regels voor coëxistentie in Europa op basis van de beginselen van gelijke en ondeelbare veiligheid zoals die op het hoogste niveau zijn vastgelegd in de OVSE-documenten. Volgens dit beginsel kan niemand proberen zijn veiligheid te versterken ten koste van de veiligheid van anderen. De laatste keer dat we met een voorstel kwamen om juridisch bindende overeenkomsten in die zin uit te werken was in december 2021, maar het enige wat we als antwoord kregen was een arrogante weigering. Gezien het onvermogen van de westerse landen om in gesprek te gaan, en het feit dat het regime in Kiev de oorlog tegen de eigen bevolking voortzette, restte ons geen andere keuze dan de onafhankelijkheid van de Volksrepublieken Donetsk en Lugansk te erkennen en een speciale militaire operatie te starten om de Russen en andere mensen in Donbass te beschermen, en tegelijkertijd de bedreigingen voor onze eigen veiligheid weg te nemen, die de NAVO consequent op Oekraïens grondgebied heeft gecreëerd, en die de facto pal aan onze grens ligt. Deze operatie wordt uitgevoerd in uitvoering van de verdragen inzake vriendschap, samenwerking en wederzijdse bijstand die Rusland en deze republieken krachtens artikel 51 van het VN-Handvest hebben gesloten. Ik ben ervan overtuigd dat in deze situatie elke soevereine, zichzelf respecterende staat die zich bewust is van zijn verantwoordelijkheid tegenover zijn eigen volk, hetzelfde zou doen.

Het Westen is nu in een driftbui over de referenda in de Oekraïense regio’s Lugansk, Donetsk, Kherson en Zaporozhye. De mensen daar reageren echter gewoon op het advies van het hoofd van het regime in Kiev, Vladimir Zelensky. In een van zijn interviews in augustus 2021 adviseerde hij allen die zichzelf als Russen beschouwen naar Rusland te vertrekken ten behoeve van hun kinderen en kleinkinderen. Dit is wat de mensen in de genoemde regio’s doen, en het land meenemen waar hun voorouders eeuwenlang hebben gewoond.

Het is voor elke onbevooroordeelde waarnemer duidelijk dat voor de Angelsaksen, die Europa volledig hebben onderworpen, Oekraïne slechts een vervangbaar materiaal is in hun strijd tegen Rusland. De NAVO heeft verklaard dat ons land een onmiddellijke bedreiging vormt voor de Verenigde Staten in hun streven naar totale dominantie, terwijl zij de Volksrepubliek China aanmerkt als een strategische uitdaging voor de lange termijn. Tegelijkertijd zendt het collectieve Westen, geleid door Washington, intimiderende signalen uit naar alle andere landen zonder uitzondering: wie niet gehoorzaamt, kan de volgende zijn. Een van de gevolgen van de door het Westen uitgeroepen kruistocht tegen ongewenste regimes is dat de multilaterale instellingen in een steeds hoger tempo afnemen. De Verenigde Staten en hun bondgenoten gebruiken deze instellingen als instrumenten om hun egoïstische belangen te verwezenlijken. Dit is de aanpak die zij hanteren in de Verenigde Naties, de Mensenrechtenraad, UNESCO en andere multilaterale organisaties. De OPCW is de facto geprivatiseerd. Er worden verwoede pogingen ondernomen om in het kader van het Verdrag inzake biologische wapens een mechanisme op te zetten voor de transparantie van de honderden militaire biologische programma’s die het Pentagon overal ter wereld heeft, ook langs de Russische grenzen en in heel Eurazië. Onweerlegbaar bewijs dat op Oekraïens grondgebied is ontdekt, toont aan dat deze programma’s verre van onschuldig zijn. Wij zijn getuige van een assertieve drang om het VN-secretariaat te privatiseren en zijn werk te doordrenken met een neoliberaal discours, dat voorbijgaat aan de culturele en beschavingsdiversiteit in de wereld van vandaag. In dit verband vragen wij aandacht voor een billijke geografische vertegenwoordiging van de lidstaten binnen het secretariaat, zoals het VN-handvest vereist, zodat niet één enkele groep landen het secretariaat domineert. Er is een onaanvaardbare situatie ontstaan doordat Washington zijn verplichtingen uit hoofde van de overeenkomst tussen het VN-secretariaat en de Amerikaanse regering betreffende het hoofdkwartier van de Verenigde Naties niet nakomt wat betreft het waarborgen van normale omstandigheden die alle lidstaten in staat stellen deel te nemen aan de werkzaamheden van de VN. De secretaris-generaal heeft zijn eigen verplichtingen uit hoofde van deze overeenkomst. Inactiviteit is hier onaanvaardbaar. Pogingen van bepaalde landen om de prerogatieven van de Veiligheidsraad te ondermijnen zijn uiteraard zorgwekkend. Het is duidelijk dat de Raad, en de VN in het algemeen, zich moeten aanpassen aan de realiteit van vandaag. Wij zien mogelijkheden om meer democratie in het werk van de Veiligheidsraad te brengen, maar alleen – dat wil ik speciaal benadrukken – door een bredere vertegenwoordiging van Afrikaanse, Aziatische en Latijns-Amerikaanse landen. Dit geldt met name voor India en Brazilië, die belangrijke internationale actoren en waardige kandidaten zijn om permanente leden van de Raad te worden, mits tegelijkertijd de status van Afrika wordt verbeterd. Vandaag is het als nooit tevoren van essentieel belang dat alle lidstaten hun duidelijk verklaarde gehechtheid aan de doelstellingen en beginselen van het VN-Handvest zonder enig voorbehoud opnieuw bevestigen. Dit zou de eerste en noodzakelijke stap zijn naar het herstel van hun collectieve verantwoordelijkheid voor het lot van mensen. Dit was precies het doel van de oprichting van de Groep Vrienden ter verdediging van het Handvest van de Verenigde Naties. Deze mede door Rusland opgerichte groep omvat reeds een twaalftal landen. De groep streeft naar een strikte naleving van de universele normen van het internationaal recht als tegenwicht tegen verderfelijke unilaterale benaderingen. Wij roepen iedereen die dit standpunt deelt op zich hierbij aan te sluiten. In dit verband menen wij dat de niet-gebonden beweging, BRICS, de SCO en ASEAN een aanzienlijk positief potentieel hebben. Door hun visie op democratie als maatschappelijk model agressief aan alle landen op te leggen, weigeren onze westerse collega’s categorisch de normen van de democratie in internationale aangelegenheden te volgen. De situatie met Oekraïne is het meest recente voorbeeld. Rusland heeft veel moeite gedaan om zijn standpunt te rechtvaardigen en doet dit al enkele jaren. Maar het Westen liet weten het er niet mee eens te zijn. Je zou denken dat het aan de andere leden van de internationale gemeenschap is om hun standpunt te bepalen: de ene of de andere kant te steunen, of neutraal te blijven. Is dit niet de manier waarop dit in democratieën gebeurt, wanneer politici die tegen elkaar strijden hun zaak bepleiten en proberen de steun van de bevolking te winnen? De Verenigde Staten en hun bondgenoten ontzeggen anderen echter deze keuzevrijheid. Zij bedreigen en verdraaien iedereen die onafhankelijk durft te denken. Ze gebruiken dreigementen om anderen te dwingen zich aan te sluiten bij de sancties tegen Rusland. Ze zijn er niet erg goed in geweest, maar het is duidelijk dat dit soort acties van de Verenigde Staten en hun satellieten ver af staan van democratie. In feite komt het neer op dictatuur, puur en alleen, of op zijn minst een poging om die op te leggen. Men krijgt de stellige indruk dat Washington, evenals het aan de heerschappij van Washington onderworpen Europa, alleen verboden methoden gebruikt om hun verdwijnende hegemonie te behouden. Keer op keer hebben zij illegale sancties gebruikt in plaats van diplomatieke methoden tegen sterke concurrenten, of het nu gaat om economie, sport, informatieruimte, culturele uitwisselingen of in het algemeen om contacten tussen mensen. Neem bijvoorbeeld de visumkwestie voor afgevaardigden naar internationale evenementen in New York, Genève, Wenen en Parijs. Dit zijn ook pogingen om concurrenten te verwijderen en multilaterale besprekingen te isoleren van alle alternatieve standpunten. Ik geloof sterk in de noodzaak om de Verenigde Naties te verdedigen en te ontdoen van alles wat confronterend of oppervlakkig is, zodat ze weer opduiken als een platform voor eerlijke discussies om de belangen van alle lidstaten in evenwicht te brengen. Het is deze benadering die ons leidt bij onze inspanningen om onze nationale initiatieven binnen de Verenigde Naties te bevorderen. Het is een principiële zaak dat wij komen tot een universeel verbod op de inzet van wapens in de ruimte, wat het doel is van het door Rusland en China opgestelde ontwerp voor een internationaal verdrag. De VN-ontwapeningsconferentie buigt zich erover. De verdediging van cyberspace verdient bijzondere aandacht, met inbegrip van inspanningen om overeenstemming te bereiken over manieren om internationale informatiebeveiliging te waarborgen binnen de open werkgroep van de Algemene Vergadering, alsmede het opstellen van een universeel verdrag inzake de bestrijding van het gebruik van ICT voor criminele doeleinden binnen het Speciaal Comité. Wij zullen het Bureau voor terrorismebestrijding en andere entiteiten voor terrorismebestrijding binnen de Verenigde Naties blijven steunen. Wij blijven ook streven naar nauwere banden tussen de VN en de CSTO, het GOS en de EAEU om onze inspanningen in heel Groot Eurazië te coördineren en te bundelen. Rusland roept op tot grotere inspanningen om regionale conflicten op te lossen. Tot de prioritaire doelstellingen behoren volgens ons het doorbreken van de impasse bij de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat, het herstel van de staat in Irak en Libië nadat deze door de NAVO-agressie zijn verwoest, het neutraliseren van de bedreigingen voor de soevereiniteit van Syrië, het stabiliseren van de nationale verzoening in Jemen, en het te boven komen van de verwoestende erfenis van de NAVO in Afghanistan. Wij zetten ons in om het Joint Comprehensive Plan of Action inzake het Iraanse nucleaire programma in zijn oorspronkelijke vorm nieuw leven in te blazen, en om een eerlijke en alomvattende oplossing te vinden voor de problemen op het Koreaanse schiereiland. De vele conflicten in Afrika vereisen dat wij de verleiding weerstaan om daar een nulsomspel te spelen en in plaats daarvan externe actoren consolideren om de initiatieven van de Afrikaanse Unie te ondersteunen. De situatie in Kosovo en Bosnië en Herzegovina baart ons zorgen, omdat de Verenigde Staten en de EU hardnekkig proberen het internationale juridische kader, zoals dat is vastgelegd in resolutie 1244 van de VN-Veiligheidsraad en het vredesakkoord van Dayton, open te breken. Mevrouw de Voorzitter, In tijden van verandering hebben mensen de neiging te vertrouwen op en troost te vinden in de wijsheid van hun voorgangers die net zulke moeilijke beproevingen hebben doorstaan. Voormalig secretaris-generaal van de VN, Dag Hammarskjold, die zich de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog herinnerde, merkte treffend op: “De Verenigde Naties zijn niet opgericht om ons naar de hemel te brengen, maar om ons te redden van de hel.” Deze woorden zijn nog nooit zo relevant geweest. Dit betekent dat wij allen onze individuele en collectieve verantwoordelijkheid moeten erkennen om omstandigheden te creëren die de ontwikkeling van toekomstige generaties in veiligheid en harmonie mogelijk maken. Daartoe zal iedereen politieke wil moeten tonen. Wij zijn bereid te goeder trouw samen te werken en zijn er vast van overtuigd dat de stabiliteit van de wereldorde alleen kan worden gewaarborgd door terug te keren naar de wortels van de VN-diplomatie, die gebaseerd zijn op de eerbiediging van de soevereine gelijkheid van staten als het belangrijkste statutaire beginsel voor een echte democratie. Dit Bericht verscheen op Frontnieuws

Is Poetin een complotdenker?

FZ — Sat, 20 Aug 2022 06:10:30 +0000

Al jaren vraagt men zich af of Poetin ook deel uitmaakt van de Davos-kliek (WEF). Op 16 augustus hield Poetin een toespraak op de Moskouse Veiligheidsconferentie (MCIS), waarin hij duidelijker dan ooit tevoren zijn mening over het collectieve Westen te kennen gaf. Wie nu nog twijfelt, heeft iets niet begrepen. [caption id="attachment_60662" align="alignright" width="350"] Multipolariteit is een feit geworden[/caption] De Moskouse Conferentie over vraagstukken van de internationale veiligheid (MCIS-2022), wordt georganiseerd door het ministerie van Defensie van de Russische Federatie. Het evenement wordt bijgewoond door meer dan 700 genodigden, waaronder ministers van Defensie, stafchefs, militaire delegaties, deskundigen uit verschillende staten en vertegenwoordigers van internationale organisaties. Tijdens de conferentie worden mondiale en regionale stabiliteitsvraagstukken besproken, alsmede diverse aspecten van de veiligheid in Azië, Afrika, het Midden-Oosten, Latijns-Amerika en Europa. De conferentie zal dit jaar vier plenaire sessies omvatten. Naast de conferentie zal de minister van Defensie van de Russische Federatie, generaal Sergej Shoigu, een aantal bilaterale ontmoetingen hebben met de hoofden van departementen van defensie van diverse buitenlandse landen.((volgens Wikipedia)) De integrale toespraak van Poetin is op vele plekken te vinden, b.v. in het Russisch, in het Engels en op Duits in de Anti-Spiegel; ik zal er hier enkele punten uitlichten.

De situatie in de wereld is dynamisch aan het veranderen, de contouren van een multipolaire wereldorde beginnen vorm te krijgen. Steeds meer landen en volkeren kiezen voor de weg van vrije, soevereine ontwikkeling op basis van hun identiteit, tradities en waarden. Deze objectieve processen worden tegengewerkt door westerse globalistische elites, die chaos uitlokken, oude en nieuwe conflicten aanwakkeren, het beleid van zogenaamde indamming uitvoeren, en in feite - elke alternatieve, soevereine manier van ontwikkeling ondermijnen. Op die manier proberen zij met alle middelen de hegemonie en de macht te behouden die hun door de vingers glipt, en proberen zij landen en volkeren in de greep te houden van een stelsel dat neokoloniaal van aard is. Hun hegemonie betekent voor de hele wereld, voor de hele beschaving niets dan stagnatie, obscurantisme en het uitbannen van cultuur - neoliberaal totalitarisme dus.

Eigenlijk is elk woord belangrijk, maar ik wil de nadruk leggen op zinsnedes als:

Multipolaire wereldorde
De Westerse globalistische elites produceren chaos
De elites proberen de hegemonie te behouden door een neokoloniale orde op te leggen
Hun hegemonie betekent neoliberaal totalitarisme

Poetin beschuldigt de VS en haar vazallen van meedogenloze inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van soevereine staten.

En dit alles wordt gedaan met als enig doel hun eigen dominantie te handhaven, een model dat hen in staat stelt de hele wereld uit te buiten. Dit gebeurt al eeuwen, maar zo'n model kan echter alleen met geweld in stand worden gehouden.

Daarom is het zogenaamde collectieve Westen doelbewust bezig het Europese veiligheidssysteem te ontwrichten en steeds nieuwe militaire allianties te smeden. [...]

Om hun hegemonie te behouden, hebben ze conflicten nodig. Daarom hebben zij het Oekraïense volk de rol van kanonnenvoer toebedeeld en hebben een "anti-Rusland"-project verzonnen. Zij hebben de verspreiding van de neonazistische ideologie en de massamoord op de inwoners van de Donbass door de vingers gezien en hebben het regime in Kiev vol wapens gepompt en blijven dat doen.

De situatie in Oekraïne toont aan dat de VS dit conflict probeert te verlengen. En zij handelen op dezelfde manier wanneer zij het conflictpotentieel in Azië, Afrika en Latijns-Amerika aanwakkeren. Zoals bekend hebben de VS opnieuw opzettelijk getracht olie op het vuur te gooien en de situatie in de regio Azië-Stille Oceaan te laten escaleren. Het avontuur van Pelosi is een flagrante minachting voor internationale verplichtingen en de soevereiniteit van andere landen. Rusland beschouwt dit als een zorgvuldig geplande provocatie. [...]

Het is duidelijk dat de westerse globalistische elites met dergelijke acties onder meer proberen de aandacht van hun eigen burgers af te leiden van de acute sociaal-economische problemen - dalende levensstandaard, werkloosheid, armoede, deïndustrialisatie - om hun eigen falen af te schuiven op andere landen - op Rusland en China - die hun positie verdedigen, een soeverein ontwikkelingsbeleid opbouwen en zich niet onderwerpen aan de dictaten van supranationale elites.

Poetin benadrukt dat het tijdperk van de unipolaire wereldorde tot het verleden behoort. Hoezeer de begunstigden van het huidige globalistische model zich ook vastklampen aan de status quo, deze orde is gedoemd te verdwijnen. [...]

Ik ben ervan overtuigd dat de Veiligheidsconferentie van Moskou een belangrijke bijdrage zal blijven leveren aan de versterking van vrede en stabiliteit in onze wereld en de ontwikkeling van een constructieve dialoog en partnerschap actief zal blijven bevorderen.

Alexander Mercouris (The Duran) bespreekt de toespraak van Poetin en ook een toespraak van Shoigu op dezelfde conferentie in detail in een video getiteld: Putin, Shoigu Pitch Russia as Main Opponent of Globalisation. (YT-link) Opmerkelijk is ook dat Sjojgoe een lange toespraak houdt. Hij verteld in eigen woorden nog eens (ongeveer) hetzelfde als Poetin.

Multipolariteit is een realiteit geworden. De polen van deze wereld zijn duidelijk afgebakend. Het voornaamste verschil tussen deze polen is dat sommige de belangen van soevereine staten respecteren en rekening houden met de culturele en historische bijzonderheden van landen en volkeren, terwijl andere deze veronachtzamen.

Sjojgoe houdt anders nooit lange toespraken, ik ken van hem eigenlijk meer van het afratelen van militaire verslagen. De toesprak is inhoudelijk heel interessant - maar de man is geen begenadigde spreker. Biden doet het met behulp van zijn teleprompter beter.

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

rovanov — Wed, 04 May 2022 20:07:35 +0000

Verschenen op Frontnieuws

De voormalige Duitse toppoliticus Oskar Lafontaine legt in een onlangs verschenen artikel uit dat een door onderhandelingen tot stand gekomen vrede met Moskou – tegen de weerstand van de VS in – steeds dringender wordt. Anders neemt het gevaar van een nucleaire oorlog toe.

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

De oorlog in Oekraïne gaat eigenlijk over een confrontatie tussen de VS en Rusland. In zijn boek “The Only World Power”, dat in 1997 verscheen, prijst de voormalige veiligheidsadviseur van de Amerikaanse president Jimmy Carter, Zbigniew Brzezinski, het ongekende militaire apparaat van de VS aan als het enige met een mondiale actieradius. Natuurlijk zijn Rusland en China het niet eens met de Amerikaanse hegemonie. Daarom moeten de VS alles in het werk stellen om te voorkomen dat er een Euraziatische uitdager komt die het Euraziatische continent onder zijn heerschappij zou kunnen brengen. Oekraïne is de geopolitieke spil in het nastreven van dit doel. Zonder Oekraïne is Rusland niet langer een Euraziatisch rijk. Als Moskou echter de controle over Oekraïne zou heroveren, met zijn aanzienlijke minerale rijkdommen en toegang tot de Zwarte Zee, zou Rusland automatisch de middelen krijgen om een machtig rijk te worden dat Europa en Azië omspant. Als men aan deze overwegingen de kernverklaring toevoegt van een lezing die het hoofd van Stratfor, George Friedman, op 3 februari 2015 in Chicago gaf, volgens welke het hoofddoel van het beleid van de VS al decennia lang is, ervoor te zorgen dat er geen samenwerking komt tussen Rusland en Duitsland, dan weet men wat het doel was van de oostwaartse expansie van de Navo.

Miljarden voor een marionet

Men begrijpt ook waarom de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, Victoria Nuland, jaren geleden vrijuit toegaf dat de VS vijf miljard dollar hadden uitgegeven om in Kiev een marionettenregering te installeren die hun goed uitkwam. Dan wordt duidelijk waarom Washington al jaren alles in het werk stelt om de aanvoer van kolen, olie en gas uit Rusland naar Europa te verhinderen. In deze context is het ook meer dan aannemelijk wanneer de bekende Amerikaanse econoom Jeffrey Sachs waarschuwt dat de Amerikaanse strategie neerkomt op een lange oorlog in Oekraïne met duizenden doden. Hij raadt Europa aan zijn eigen weg te gaan en te praten over een neutraal Oekraïne met autonomie voor de Donbass als onderhandelde oplossing. Het is verbazingwekkend in hoeverre politici en journalisten in Europa, vooral in Duitsland, deze geostrategische verbanden niet onderkennen en blindelings de brandgevaarlijke VS-strategie volgen om de oorlog in Oekraïne verder aan te wakkeren. Het is gevaarlijk omdat de VS blijkbaar niet het advies van hun vroegere president John F. Kennedy willen opvolgen, die zei dat een kernmogendheid nooit in een situatie mag worden gebracht waaruit zij geen gezichtsreddende uitweg meer kan vinden. Het is een groot nadeel dat er nu in Duitsland een regering aan de macht is waarvan de leidende politici weinig ervaring hebben met buitenlands beleid. Bovendien wordt de grootste oppositiepartij, de CDU, geleid door de voormalige Blackrock-lobbyist Friedrich Merz, wiens vroegere werkgever rijkelijk profiteert van de stijging van de aandelenkoersen van wapenbedrijven. Bij de SPD ontbreekt het aan ontspanning-politici die, zoals Brandt of Bahr, nog wisten dat de veiligheid in Duitsland en Europa alleen samen met de kernmacht Rusland bereikt kan worden. Ook in de FDP is er in de wijde omtrek geen politicus te bekennen van de statuur van Hans-Dietrich Genscher, die als minister van Buitenlandse Zaken altijd het gevaar van een tot Europa beperkte nucleaire oorlog voor ogen heeft gehad. Zelfs Guido Westerwelle had nog de moed om de VS in de kou te laten staan tijdens de invasie in Libië. Welke FDP politicus zou u vertrouwen om dat vandaag te doen? De meest consequente en gevaarlijke vazallen van de VS in de federale regering en de Duitse Bondsdag zijn de Groenen, wier toenmalige voorman Joschka Fischer, samen met zijn latere zakenpartner Madeleine Albright, de deelname van Duitsland aan de oorlog in Joegoslavië doordrukte, die in strijd was met het internationale recht. Men dacht dat het niet erger kon worden, maar de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock gebruikt nu al fascistische taal en wil Rusland “ruïneren”. Zij geeft zelf toe dat zij op de schouders staat van de onlangs overleden Madeleine Albright, die de dood van 500.000 Iraakse kinderen door de sancties van de VS rechtvaardigde. Stelt u zich het geschreeuw van de Groenen eens voor als de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov, op welke gronden dan ook, de dood van 500.000 Oekraïense kinderen zou rechtvaardigen. In deze rommelige situatie is het voor kanselier Olaf Scholz niet voldoende om de wapenleveranties uit te stellen. Meer wapenleveranties is de mantra van de regering Biden, die Rusland koste wat kost wil verzwakken, zonder rekening te houden met de doden die te betreuren zullen zijn als de wapenleveranties doorgaan. Gelooft iemand serieus dat Rusland, een kernmacht, het zich kan veroorloven de oorlog in Oekraïne te verliezen in de huidige mondiale politieke situatie? Of zij het beseffen of niet, de fanatieke wapenleveranciers in de Bundestag zullen mede verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse toename van het aantal doden. Hoe lang zal de oorlog nog duren? Net zo lang als de oorlog in Afghanistan? Waarom leren de Duitse politici niet van de mislukkingen van de door de VS geleide interventieoorlogen waaraan de Bundeswehr heeft deelgenomen? Er zou een kans zijn, zij het een kleine, als de herkozen Franse president Emmanuel Macron, samen met de Duitse bondskanselier Olaf Scholz, zoals François Hollande en Angela Merkel ooit deden, de Amerikaanse oorlogsstokers tegenhouden, en een onderhandelde oplossing zou zoeken op basis van de voorstellen die Volodymyr Zelensky al bepleitte – neutraliteit voor Oekraïne en autonomie voor de Donbass. De Oekraïense president zal daarbij geen betrouwbare partner zijn, want hij wordt herhaaldelijk door de VS en de rechts-extremisten in Oekraïne onder druk gezet. De rivaliteit tussen de wereldmachten VS, Rusland en China dwingt Europa alles in het werk te stellen om niet in een nucleaire confrontatie tussen deze grootmachten betrokken te raken. Charles de Gaulle had dit gevaar voor Frankrijk onderkend en daarom een integratie van de Franse strijdkrachten in de door de VS geleide Navo afgewezen, omdat hij niet wilde vertrouwen op de bereidheid van de VS om hun kernwapens te gebruiken in geval van een confrontatie met de Sovjet-Unie, zelfs als Moskou dreigde met een tegenaanval op de grote steden van de VS. Hij drong er daarom op aan dat Frankrijk zijn eigen kernmacht zou opbouwen. “Staten hebben geen vrienden, alleen belangen” was zijn stelregel, en als het op leven en dood aankwam, d.w.z. oorlog, was hij ervan overtuigd dat de beslissing niet aan anderen kon worden overgelaten.

Stabiele vrede dankzij ontspanning

Evenals de Gaulle wist Bondskanselier Willy Brandt dat hij zijn politiek van vrede en ontspanning alleen zou kunnen uitvoeren tegen de weerstand van Washington in. In de overtuiging dat dit de enige manier was om de vrede in Europa veilig te stellen, voerde hij zijn Ostpolitik stap voor stap uit. De VS waren zeer geërgerd, zoals blijkt uit een telefoongesprek tussen Henry Kissinger en Richard Nixon, waarin Kissinger schaamteloos Willy Brandt de kanker wenste. Op het ogenblik vindt in Duitsland een gewaagde discussie plaats. De politiek van ontspanning, de poging tot goede samenwerking met Rusland, was de oorzaak van de huidige ontwikkeling. Zelden is de waarheid zo op zijn kop gezet. Nooit eerder is zo duidelijk gebleken in welke mate de propaganda van de VS de media en het politieke debat in Duitsland bepaalt. De waarheid is anders. In het midden van de jaren zestig begon het beleid van ontspanning, het leidde tot een stabiele vrede in Europa en bracht de val van de Berlijnse Muur en de terugtrekking van de Sovjettroepen uit Duitsland en Oost-Europa tot stand. In de jaren negentig begon het beleid van confrontatie met de oostwaartse uitbreiding van de Navo en de toenemende omsingeling van Rusland. Het leidde tot de oorlog in Joegoslavië, die volgens het volkenrecht onwettig was, en tot de invasie van Oekraïne door Russische troepen, die ook volgens het volkenrecht onwettig was. Als er niet spoedig een door onderhandelingen tot stand gekomen vrede komt, zal het gevaar van een nucleaire oorlog toenemen, omdat de verantwoordelijken in Moskou met de rug tegen de muur staan en de heethoofden in Washington al jaren geloven dat ze een nucleaire oorlog tot Europa kunnen beperken.

Poetin doet dat – waarvoor Gaddafi moest sterven.

rovanov — Tue, 05 Apr 2022 05:20:10 +0000

Poetin voert een door goud gedekte Roebel in.

Nu lijkt dat niet zo opzienbarend, is het echter wel. Om de enorme consequenties te begrijpen die dit voor de wereld zou kunnen hebben, moeten we even een stukje geschiedenis ophalen: In 1944 werd in Bretton Woods een financieel-economisch akkoord gesloten tussen 44 landen. Hierbij werden vaste wisselkoersen tussen de landen overeengekomen met als bijzonderheid dat de Amerikaanse dollar volledig gedekt werd door goud. De Amerikanen garandeerden dus dat alle landen altijd dollars tegen een vastgesteld koers goud konden wisselen. Deze garantie gold alleen voor de dollar, dus geen goud tegen Gulden of goud tegen D-Mark. Dit zorgde ervoor dat de dollar de wereldreserve munt werd en tevens de plaats kon innemen als wereldbetaalmiddel. Dit gaf de Amerikanen de garantie dat er altijd een grote vraag naar dollars zou zijn en dat zij, en dan ook alleen zij, in staat waren om de internationale geldstromen en geldhoeveelheid in de wereld te beheersen.

De Amerikanen braken hun belofte

De vraag naar dollars nam een enorme vlucht. Alle internationale betalingen werden inmiddels in dollars afgerekend. De enorme transacties die alleen al door de oliehandel ontstonden, gaf de Amerikanen de mogelijkheid om steeds meer dollars bij te drukken om hun eigen begrotingstekorten te dichten. (o.a. door Vietnam oorlog) Dit laatste ontging de overige landen natuurlijk niet en zij begonnen voorzichtig bij de Amerikaanse centrale bank dollars weer voor goud in te wisselen. Het systeem ging over de kop en in 1971 trok President Nixon eenzijdig de garantie terug om dollars tegen goud te kunnen wisselen. Hiermee was de dollar dus eigenlijk niets meer waard. Enkel en alleen omdat alle landen nog steeds de dollar als wereldbetalingsmiddel bleven gebruiken, verhinderde het faillissement van Amerika.

Gaddafi

Muammar Gaddafi van Libië was een rare snuiter. Een excentriek leider met revolutionaire ideeën over socialisme in een moslim wereld. Hij had de pest aan Amerika. Libië beschikte over zeer veel olie waardoor Gaddafi in staat was als heerser uit “barmhartigheid” zijn schaapjes goed te verzorgden. Het ging de Libiërs goed. Toch moest ook Libië in 2011 er aan geloven en werd, onder valse vlag in de Arabische lentestorm, vernietigd en Gaddafi gedood. Zijn dood had niets te maken met een revolutionaire volksopstand (immers het ging de burgers in Libië relatief goed) maar met Gaddafi’s vergevorderde plan om een door goud gedekte petro-dinar in te voeren. Dit bracht de petro-dollar in gevaar en zou Amerika’s wereldheerschappij aan het wankelen kunnen brengen.

Geniale Russische strategie

Als eerste stap heeft Rusland nu aangekondigd dat de gas en olieleveranties vanaf 1 april 2022 in Roebel betaald moeten, dus niet meer in dollars of euro’s. Dit geldt voor alle landen die de sancties tegen Rusland ondersteunen. Dit is op zich wel te begrijpen. Waarom zou Rusland de munt accepteren (en daarmee ondersteunen) van die landen die alle mogelijke, ook illegale, praktijken aanwenden om Rusland schade toe te voegen? Zo heeft bijvoorbeeld “het westen” onder aanwijzing van de VS alle banktegoeden van Rusland geblokkeerd. Dit is illegaal. Natuurlijk is deze eenzijdige Russische beslissing in zeker opzicht ook een contractbreuk, (juridisch overigens niet) maar ook hier zien we waar we in onze laatste Nieuwsbrief ook al op wezen, dat het een Russische reactie op een westerse bedreiging is. Als vervolg stap kondigde Rusland aan dat de Roebel gegarandeerd gedekt wordt door goud. Dit is direct een frontale aanval op de dollar. De schade die hiermee aan de US-dollar aangericht wordt, zal in eerste instantie niet direct merkbaar zijn. Grote landen zoals China en India zijn al lang alternatieve betalingsmodaliteiten overeengekomen. Ook bestaan de meeste internationale schulden uit dollarschulden. Om deze schulden af te kunnen lossen, moeten nationale overheden dollars kopen waardoor de vraag naar dollars nog steeds op hoog niveau zal blijven. Ik vind het een moedige zet van Rusland en deze zal zeker ondersteuning vinden van landen die al lang klaar zijn met de Amerikaanse financiële dictatuur.

Rusland: De Nieuwe Wereldorde is tot een einde gekomen

rovanov — Sun, 03 Apr 2022 06:12:41 +0000

Een uitermate verhelderend interview met Dmitri Medvedev verscheen op Frontnieuws Vice-voorzitter van de Russische Veiligheidsraad Dmitri Medvedev heeft onlangs een vernietigende uitspraak gedaan over de zogenaamde “unipolaire wereld”. Die wereld, zei hij, “is tot een einde gekomen.” Hij voegde eraan toe dat “de Amerikanen niet langer de meesters van de planeet Aarde zijn.”((‘The unipolar world has come to an end,’ Russia’s former president says,” Russia Today, March 24, 2022.)) Medvedev had het ook over “de hypocriete wit-tandige glimlachjes van politici en diplomaten die één ding zeggen en iets heel anders doen.”((Ibid)) [caption id="attachment_60227" align="alignright" width="350"] Dmitri Medvedev[/caption] Met betrekking tot het feit dat Rusland een Europees land is, zei Medvedev: “In termen van zijn geografie en geschiedenis is Rusland een Europees land. Ook wat onze culturele identiteit betreft zijn wij Europees, want een groot deel van onze bevolking vertegenwoordigt de Europese beschaving, die nauw verbonden is met de christelijke beschaving. Maar wij hebben ook veel mensen die tot het moslimgeloof behoren, en ook tot de andere grote godsdiensten van Rusland: Boeddhisme en Jodendom.”((“Post-Cold War world order is over, former Russian president says (FULL INTERVIEW),” Russia Today, March 26, 2022.)) Deze vragen en antwoorden komen uit een interview dat Russia Today met Medvedev heeft gehouden: Vraag: Het is duidelijk dat we het hier niet over geografie hebben. Vandaag de dag hebben veel Russen, waaronder de topambtenaren van het land – als u luistert naar wat zij zeggen – het gevoel dat wij ons afzetten tegen Europa, als zijn tegenpool. Antwoord: Nee, zij zijn het die zich tegen ons opzetten, die zich van ons proberen te onderscheiden. Zij hebben niet het monopolie op “Europeaan-zijn”. De Europese beschaving heeft zich gestadig over het hele continent ontwikkeld. Zeker, wij zijn niet, in die zin, opvolgers van het Romeinse Rijk, in tegenstelling tot een aantal andere Europese landen die tot de Germaanse taalgroep behoren. Wij hebben onze eigen geschiedenis, maar onze geschiedenis is even Europees als die van hen. Wanneer men dus tegen ons zegt dat wij niet meer als Europeanen beschouwd worden, klinkt dat eerlijk gezegd belachelijk. Dat is alles wat ik over onze identiteit te zeggen heb. Dat is geen reden om een oordeel te vellen – u stelde mij een vraag, en ik zei u dat wij nog “Europeeser” zijn dan zij. Dat is alles. Vraag: De omvang van het anti-Russische sentiment in deze situatie is verbijsterend. Het is alsof heel Europa, zelfs de landen waarvan wij dachten dat zij onze vrienden en partners waren, verenigd zijn in hun diepe haat tegen ons land, en die komt op elk niveau tot uiting. En nu zeggen de Europeanen, die altijd beweerden dat zij zo tolerant waren en de beginselen van de democratie zo toegedaan, zulke vreselijke dingen over Rusland en de Russen, over onze leiders. Om nog maar te zwijgen van Biden – ik geloof niet dat wij ooit zo’n retoriek gehoord hebben van een topambtenaar van zijn kaliber. Aan de andere kant, als we Polen nemen, is Biden misschien toch zo slecht nog niet. En als ik een vraag over Polen mag stellen, als we even van de hoofdzaak mogen afwijken – wat is uw beoordeling van de positie van Warschau in deze situatie? Want het voelt alsof Polen hier niet alleen een sleutelrol wil spelen, maar ook Lvov en de westelijke delen van Oekraïne als een soort protectoraat wil hebben. Ik begrijp dat dit twee vragen in één zijn, dus mag ik u beide vragen stellen? Antwoord: De retoriek is zeker zeer scherp. Zij wordt ongetwijfeld bepaald door de huidige gebeurtenissen, en alle politieke krachten in Europa proberen deze situatie in hun voordeel te gebruiken en hun eigen doelen te bereiken op het gebied van de binnenlandse politiek. Elk land heeft wel iets om handen, of het nu verkiezingen zijn of een crisis, of de noodzaak om een coalitie te vormen. En dus hebben zij een doelwit of een vijand nodig. In dit geval is Rusland de aangewezen vijand, dus ik ben niet verbaasd over de retoriek. Maar u hebt gelijk, wanneer u zegt dat het soms alle begrip tart, of, zoals ze zeggen, verder gaat dan goed en kwaad. Op alledaags niveau zien wij deze Russofobe retoriek ook tot uiting komen, hoewel ik zou zeggen dat het van geval tot geval verschilt. Het heeft ook te maken met nieuwe communicatiemethoden, zoals de platforms van de sociale media, want de patronen die vroeger minder voorkwamen, kunnen nu onmiddellijk wortel schieten. Russofobe retoriek is echter niets nieuws. Onlangs citeerde ik de Russische dichter Fjodor Tjoettsjev, die vertelde hoe het Westen 150 jaar geleden tegen Rusland samenspande en er alles aan deed om ons tot outcasts en paria’s te maken. Tyutchev merkte op dat deze heksenjacht 30 jaar duurde. Ik kan het niet helpen, maar ik zie bepaalde gelijkenissen tussen die tijd en het moderne Rusland. Rusland in zijn huidige vorm is iets meer dan 30 jaar oud, en gedurende die 30 jaar hebben wij overal de schuld van gekregen, vooral de laatste 20 jaar of zo. Men zegt dat wij alles van de USSR hebben opgepikt, ook de ideologie, hoewel dat niet waar is, en men bekritiseert ons voor dit en dat. De russofobe retoriek die wij nu uit het Westen horen, is dus niets nieuws. Van tijd tot tijd horen wij absoluut verbijsterende opmerkingen, maar wij zijn beleefd en worden nooit persoonlijk. Niemand wijst erop dat er mensen zijn die duidelijke tekenen van dementie of ouderdomsseniliteit vertonen. Niemand heeft het over opa’s die hun evenwicht verliezen terwijl ze de trap oplopen om in een vliegtuig te stappen, of die vergeten welke kant hun kantoor op is en dan recht de bosjes in gaan. Niemand wijst daarop, want wij zijn beleefd en wij onthouden ons van het vermelden van deze dingen. Maar dat komt allemaal neer op ethiek en goede manieren. Wat Polen betreft, ik heb onlangs wel over dit onderwerp moeten spreken, vanwege de rol die Polen nu op zich probeert te nemen. Polen is meer dan een trouwe leenman van de Verenigde Staten van Amerika, die bij elke stap zijn trouw probeert te bewijzen, om te laten zien dat het de rots en voornaamste bondgenoot van de Verenigde Staten in Europa is. In wezen – op deze of gene manier – probeert Polen honderden jaren in plaats van tientallen jaren van zijn mislukte pogingen om de vroegere glorie van Rzeсzpоspolita te herstellen, terug te winnen. En als dat niet lukt, dan om de wereld er tenminste aan te herinneren dat Polen vroeger een zeer serieuze macht was, zowel in Europa als in de wereld, bijna een imperium in wording. Vandaag wordt de elite van het land vertegenwoordigd door de Wet en Rechtvaardigheidspartij met de heer Kaczyński aan het roer, en die is de laatste tien jaar een pro-Amerikaanse en agressief anti-Russische koers gaan varen. Ik kan mij een andere tijd herinneren – toen Polen en Rusland actief probeerden hun betrekkingen te herstellen, vooral na de tragische dood van de Poolse president, en het er vrij doenbaar uitzag omdat er geen onoverkomelijke hindernissen tussen ons lagen. Maar toen de oppositiepartij die ik zojuist noemde aan de macht kwam, veranderde de vector van het land drastisch, het werd wild rusofoob. Ik kan het niets anders noemen dan politieke imbeciliteit, want er is niets meer aan. Zij proberen de kiezers die zeer anti-Russisch zijn te consolideren, en het is geen geheim dat Polen nogal wat van zulke mensen heeft, want daar zijn historische redenen voor, en dus proberen zij daar gebruik van te maken en hun vinger in de Oekraïense zaken te steken. Vooral omdat Polen nu een vrij groot aantal vluchtelingen uit Oekraïne opvangt, en Polen dat in zijn eigen voordeel probeert te gebruiken. Zij nemen een aantal maatregelen die niet alleen bedoeld zijn om de vluchtelingen te steunen (want die kan men natuurlijk alleen maar willen helpen), maar ook om weer een andere manier te vinden om Rusland te straffen. Zij stellen enkele nieuwe regelingen voor, waarbij zij zelfs de Grondwet wijzigen om de eigendommen van Rusland te kunnen confisqueren. Gisteren hebben zij een groot aantal Russische diplomaten het land uitgezet. Ik begrijp niet goed wat ze daarmee willen bereiken, want als Rusland een even groot aantal diplomaten zou uitwijzen, zou Polen zijn hele ambassade moeten sluiten. Is dat goed? Uiteindelijk is het aan elke soevereine staat om te beslissen of hij diplomatieke betrekkingen wil onderhouden of niet. Maar dit soort beleid is volkomen destructief. Ik zou willen recapituleren dat de Poolse autoriteiten gewoon proberen hun uiterste loyaliteit aan de Verenigde Staten te bewijzen en daar meer punten voor te krijgen in de vorm van financiële en economische steun, en ook om in eigen land meer politieke steun te krijgen. Dit is allemaal triest, en het zal niet goed aflopen. Zij kunnen natuurlijk een symmetrische reactie op hun acties verwachten, of tegenmaatregelen die door het internationaal recht worden gedicteerd. Wij zullen gewoon in een situatie terechtkomen waarin wij helemaal niet meer met elkaar praten. Is dat goed voor Polen? Ik weet het niet, het is uiteindelijk de beslissing van Polen.

Wanneer zal het conflict in Oekraïne ophouden?

Vraag: Wij zitten natuurlijk niet bij de Generale Staf, en ik ben geen vertegenwoordiger van het Ministerie van Defensie, maar ik zal u eerlijk zeggen dat mijn vrienden en kennissen voortdurend vragen hoe lang het offensief nog zal duren. Maar zoals ik al zei, wij zijn niet op de Frunzenskaja Embankment, maar de Veiligheidsraad van de Russische Federatie is hier. Mag ik u vragen wat u persoonlijk vindt van het verloop van de operatie en in hoeverre zij werkelijk beantwoordt aan de doelstellingen die werden aangekondigd. Antwoord: De operatie heeft in de eerste plaats plaatsgevonden omdat de doelen die de Russische staat zich gesteld had, niet via diplomatieke weg bereikt konden worden. De president heeft dit aan het begin gezegd. Het verloop van de operatie, de plannen voor de uitvoering ervan worden bepaald door de opperbevelhebber. Volgens de grondwet is dat de President. De President heeft zijn beoordelingen gegeven. De operatie verloopt volgens plan. Dit plan is door de opperbevelhebber opgesteld en goedgekeurd. Daarom zal ik nu geen aanvullende beoordelingen geven, het lijkt mij dat dit een volledig uitputtende beoordeling is die door de President is gegeven. Maar het is duidelijk dat de operatie zal doorgaan totdat de door de President van het land gestelde doelen bereikt zijn. Deze doelen betreffen de toekomst van Oekraïne; de status van Oekraïne als neutrale staat, een staat die geen anti-Russisch beleid voert, een staat die niet gemilitariseerd is, en een staat die onze normale buur zou moeten zijn. Zolang de resultaten van de demilitarisering en denazificatie van Oekraïne niet bereikt zijn, moet de operatie dus doorgaan – zoals ze door de president van het land bedacht is, zoals ze besloten is.

De VS denken dat zij boven de wet staan

Vraag: De VS hebben in het verleden meermalen soortgelijke acties ondernomen in regio’s die op geen enkele manier tot hun onmiddellijke belangen behoren. Deze landen zijn niet hun buren of een bedreiging voor de VS. Neem Joegoslavië, Irak, Afghanistan. Maar de militaire actie van de VS heeft nog nooit tot zo’n massale en geconsolideerde reactie van het Westen geleid. Niemand reageerde op een gebombardeerd bruiloftsfeest in Afghanistan door Europese kledingwinkels in de VS te sluiten. Er waren ook geen andere repercussies. Waarom? Waarom zijn wij getuige van zo’n krachtige reactie op de stappen van Rusland, die volgens u volledig gerechtvaardigd zijn uit het oogpunt van onze veiligheid? Antwoord: Nu zal dit niet klinken als een inzicht, maar het is duidelijk dat de VS geloven dat zij een natie zijn die buiten het internationale recht staat, boven alle anderen. Na de ineenstorting van de USSR en het einde van de bipolaire wereldorde, die gebaseerd was op de patstelling tussen de NAVO en het Warschaupact, zagen de VS zichzelf als de winnaar en de enige begunstigde van de ondergang van de Sovjet-Unie. Terwijl in werkelijkheid de Sovjet-Unie niet door toedoen van de NAVO uiteenviel, maar om interne redenen. En daarom gedragen zij zich zo: zij denken dat zij niet voor het gerecht gebracht kunnen worden, maar zij hebben het recht over iedereen te oordelen, zij zijn de uiteindelijke beslissers, zij hebben het recht te doen wat zij willen. Er zijn een aantal drijfveren achter dit gedrag. In de eerste plaats zijn de VS economisch een zeer sterk land. Ten tweede geeft het met wraakzucht de belangrijkste reservevaluta uit, en blijft het zijn binnenlandse schuld opstapelen. In feite is de hele wereld de schuldeiser van de VS. De hele wereld kan het moeilijk hebben, zich in crises storten, terwijl de Amerikanen dollars drukken. Daarom voelen zij zich nu ook in dit opzicht volkomen ongestraft. Precies om die reden zijn de acties van de VS in Afghanistan, Irak, en Vietnam enkele tientallen jaren geleden, nooit onder enig juridisch onderzoek door de internationale gemeenschap gekomen. Ten tijde van de oorlog in Vietnam leefde de Sovjet-Unie echter nog en drong aan op vrij zware debatten op multilaterale platforms. De Sovjet-Unie hielp toen, zoals u weet, Vietnam. De VS hebben hun beleid lange tijd voortgezet. Wij herinneren ons allemaal hoe het is afgelopen. Let wel, Vietnam is duizenden kilometers van de VS verwijderd. Nu is het een feit dat weinig mensen zich herinneren, zelfs in dit land, omdat het lang geleden is, maar mijn Vietnamese vrienden zeiden dat de interventie van de VS in Vietnam gedurende een groot deel van de jaren zestig meer dan een miljoen Vietnamezen het leven heeft gekost. Denkt u daar maar eens over na. Meer dan een miljoen! Kijk maar eens op de kaart en zie voor uzelf waar de VS ligt en waar Vietnam ligt. Toch gingen de VS erin, en meer dan een miljoen mensen stierven als gevolg daarvan. Zelfs toen werd het nooit op grote schaal veroordeeld, hoewel wij het Warschaupact en de Sovjet-Unie op onze plaats hadden. En nadat de Sovjet-Unie van de wereldkaart verdwenen was, samen met het Warschaupact, raakten de VS absoluut buiten zinnen. Zij denken dat zij kunnen doen wat zij willen. Joegoslavië is daar een voorbeeld van. Wij zagen een volslagen minachting voor het internationale recht, het gebruik van de strijdkrachten en wapens door een aantal landen, waaronder munitie met verarmd uranium. Was er een oproer? Nee. Zij beseften dat zij hun gang konden gaan, verzonnen een rechtvaardiging, en kwamen ermee weg. Vandaag geven sommige Europese leiders toe: “Wel, ja, misschien hebben ze wat overdreven gereageerd”. Maar verder dan dat gaat het niet. Nogmaals, de VS gedragen zich zo over de hele wereld omdat zij denken dat er geen concurrentie meer is. Maar zij hebben het mis. Het leven staat niet stil, wat nieuwe ontwikkelingen in de internationale betrekkingen en nieuwe landen als sterke machthebbers doet ontstaan. Dat betekent dat er nieuwe zwaartepunten in de internationale betrekkingen worden gevormd. Neem de Volksrepubliek China, India, en de Russische Federatie. De unipolaire wereld is voorbij. De VS is niet langer de meester van de planeet Aarde.

Russen die vertrokken zijn, zijn welkom om terug te keren, maar geen verraders

Vraag: U moet weten dat sommige Russen hun spullen hebben gepakt en het land hebben verlaten onmiddellijk nadat de speciale operatie in de Donbass was begonnen. Denkt u dat zij zullen terugkeren, of is het een enkele reis? Antwoord: Hoe moet ik dat weten? Vraag: Wat kunt u zeggen tegen de mensen die besloten hebben Rusland te verlaten? Antwoord: Ieder mens is de architect van zijn eigen fortuin. Het is hun recht om zulke beslissingen te nemen. Sommigen zijn voorlopig vertrokken, zoals ik begrepen heb. Anderen zijn voorgoed vertrokken, uit vrees dat de huidige situatie hun leven in de toekomst kan beïnvloeden. Het is hun beslissing. Ik zal deze mensen niet becommentariëren of bekritiseren. Voor mij persoonlijk is het duidelijk dat een aanzienlijk deel van deze mensen uiteindelijk naar Rusland zal terugkeren. Deze militaire operatie beïnvloedt ieders psychologische toestand, ziet u. De mensen blijven er aan denken. Ik denk dat dit een van de redenen kan zijn geweest, voor sommige mensen. Maar dat is het dan ook. Ik geloof dat wat belangrijker is voor het land, bijvoorbeeld de manier is waarop de programmeurs met de actualiteit omgaan. Deze bedrijven zijn internationaal, en nu zijn zij uiteindelijk van alles afgesneden – betalingssystemen, bankverrichtingen, grote buitenlandse klanten. Voor hen zijn de gevolgen echt hard. En ik kan hun motieven begrijpen, waarom zij een betere plaats onder de zon proberen te vinden. De regering heeft daartoe een aantal voorstellen uitgewerkt, en de president heeft reeds een decreet ondertekend. Laten wij hopen dat wij erin zullen slagen de negatieve gevolgen voor de IT-specialisten te verzachten en hen in het land te houden. Laten we hopen dat de meesten van hen in Rusland zullen blijven. Dit is een echt probleem. En ik heb echt medelijden met deze mensen, op persoonlijk vlak, want zij verkeren in een penibele situatie. En hoewel wij het niet waren die deze beperkingen hebben ingevoerd, moeten wij toch bedenken hoe wij het voor deze mensen beter kunnen maken.

Westerse sancties verenigen en verdelen niet de Russen

Vraag: En als wij het hebben over ondernemers, over grote zakenlieden, hebben zij steun te midden van het militaire offensief? Rekening houdend met het feit dat er nu een enorm aantal maatregelen tegen hen genomen worden. Hun huizen, voertuigen, jachten en al het andere is hun ontnomen. Wat vindt u daarvan, rekening houdend met het feit dat het Westen placht te zeggen dat privé-eigendom geëerbiedigd moest worden. En, in het algemeen, is het normaal om rekeningen te blokkeren en huizen te bevolken met vluchtelingen – dat zou voor iedereen onaangenaam zijn. Antwoord: Als wij het over het bedrijfsleven hebben, dan is dat ook een deel van onze maatschappij, met inbegrip van de grote bedrijven – zij zijn, zoals men zegt, schuldig zonder enige schuld. Laten wij ons eens afvragen: is er over het algemeen tenminste iemand uit die grote zaken – tot op zekere hoogte – in staat om een kleine fractie, één jota, invloed uit te oefenen op de positie van de leiding van het land. Ik kan u meteen zeggen: neen, absoluut niet. Want wij hebben verschillende taken. Wie de staat bestuurt, richt zich in de eerste plaats op de belangen van het hele land, op de belangen van het volk van Rusland. Iemand die zijn eigen bedrijf beheert (dit is een zeer belangrijke taak), doet alleen dit. Daarom zijn de berekeningen dat zij, door het Russische bedrijfsleven te beperken, op de een of andere manier invloed zullen uitoefenen op de autoriteiten, absoluut zinloos, zij zijn gewoonweg dom. Zij proberen ook invloed uit te oefenen op de sectoren van de economie die achter dit grote bedrijfsleven staan. En dat zijn honderdduizenden, miljoenen van onze mensen. In feite probeert de Westerse wereld met deze sancties de burgers van ons land te beïnvloeden, hen te kwetsen. En natuurlijk proberen ze hen op te hitsen om zich te keren tegen de koers van de staatsleiding, tegen de koers van de president, in de hoop dat dat uiteindelijk zal resulteren in een of andere onrust, in problemen voor de autoriteiten. Maar het komt mij voor dat de mensen die deze beslissingen genereren absoluut onze mentaliteit niet begrijpen, zij begrijpen de houding van het Russische volk in de ruimste zin van het woord niet. Zij begrijpen de prikkels niet, dat wanneer dergelijke druk wordt uitgeoefend (en deze druk is niet op grote ondernemers, niet op grote bedrijven, dit is druk op iedereen en allemaal), de maatschappij wordt geconsolideerd. Zelfs degenen die het op de een of andere manier moeilijk hadden of meenden dat zij weinig steun kregen, of dat er een paar verkeerde beslissingen genomen waren, zeggen in deze situatie: “Nou, ja, ze hebben waarschijnlijk ergens een fout in gemaakt. Maar in het algemeen, in deze situatie, zal ik voor de staat staan”. Dit, lijkt mij, kunnen zij absoluut niet begrijpen, net zoals zij 70 jaar geleden, en 100 jaar geleden, en tijdens verschillende soorten gewapende campagnes die gevoerd werden, ook tegen ons land, niet in staat waren om dit te begrijpen. Dit soort beperkingen en ontberingen – ze verenigen mensen alleen maar, consolideren mensen, maar verdelen ze niet. En dit is hun voornaamste misrekening, dit is de zwakke plek van deze domme sancties.

Doodstraf hoeft niet terug te komen

Vraag: Laten we niet vergeten dat de Raad van Europa jarenlang geprobeerd heeft Rusland beperkingen op te leggen. U zei onlangs dat er nu niet veel meer is dat ons tegenhoudt, vooral wat de doodstraf betreft. Rusland heeft afgezien van de doodstraf door toe te treden tot een aantal verdragen van de Raad van Europa. Aangezien dit een belangrijke kwestie is voor onze natie, is hier mijn vraag: hoe waarschijnlijk is een terugkeer naar de doodstraf? Heeft Rusland die nodig? Antwoord: Dit is een zeer ingewikkelde kwestie. Het hangt af van het wereldbeeld in het algemeen. Het is een filosofisch en moreel dilemma. Er zijn uiteenlopende opvattingen over de doodstraf. En dat is natuurlijk, dat is altijd zo geweest. Eén ding weet ik zeker. Het Russische Constitutionele Hof heeft zich in sommige van zijn uitspraken zeker laten leiden door de deelname van dit land aan de verdragen van de Raad van Europa. Deze verdragen zijn voor ons niet meer bindend. Niettemin zijn er juridische richtlijnen van het Constitutionele Hof over deze kwestie. En dit is een volledig soevereine beslissing, die niet rechtstreeks voortvloeit uit ons lidmaatschap van de Raad van Europa. Er is echter wel een duidelijk impliciet verband. Vandaag zijn er geen beperkingen in dit opzicht. Het is echter nog steeds een zeer netelige kwestie. Er zit niet alleen een juridische kant aan, maar ook een morele. Zelfs de fundamentele, canonieke bronnen van de godsdiensten geven tegengestelde antwoorden op deze vraag. De religieuze visie op deze kwestie is een van de basisargumenten rond het debat over de doodstraf in om het even welk land. Europa heeft op een gegeven ogenblik de doodstraf afgeschaft. Dat hebben wij ook gedaan. In tegenstelling tot de VS, China, en een aantal andere landen. Zij houden er nog steeds aan vast als straf voor degenen die bijzonder zware misdaden hebben begaan, in de eerste plaats moord. Nogmaals, vandaag de dag zijn de internationale bepalingen niet meer bindend, maar er zijn wel binnenlandse wettelijke bepalingen die door het Constitutionele Hof zijn vastgesteld. Zij weerspiegelen het huidige misdaadcijfer. Als het niet uit de hand loopt, denk ik dat deze rechtshouding hetzelfde kan blijven. Maar ook rechtshoudingen zijn niet eeuwig. Een verschuiving in onze maatschappij zou tot een herziening van de rechtshouding kunnen dwingen. De beslissingen van het Grondwettelijk Hof zijn geen heilig geschrift, zij kunnen veranderen. Wij hebben het in de hele geschiedenis van Rusland gezien. De Sovjet-Unie heeft na de oorlog de doodstraf afgeschaft. Maar dat duurde niet lang, en de doodstraf werd vrij snel weer ingevoerd. Dit was het gevolg van een piek in gewelddadige misdaden, waaronder moorden. Ik weet niet hoe het verder zal aflopen.

De Russen zullen zich de haat van het Westen voor altijd herinneren

Vraag: Mijnheer Medvedev, denkt u veel na over de druk waarmee Russische onderdanen nu in het buitenland te maken hebben? Vaak lopen zij echt gevaar. Ik zag online een video over wat er gebeurd is met de Russische ambassade in Ierland – ik heb daar als kind een tijdje gewoond, mijn vader was daar gedetacheerd – en die was overspoten met verf en een chauffeur is met zijn auto tegen de hekken gebotst. Het is gewoon onvoorstelbaar. Zoiets zou elke Russische onderdaan in het buitenland kunnen overkomen. Intussen zegt de VN dat een staakt-het-vuren in Oekraïne de russofobie zou doen afnemen. Wat is uw mening over dat standpunt en heeft dit verband zin? Antwoord: Ik zou het niet het standpunt van de VN willen noemen. De VN is een internationale organisatie die uit meer dan 200 natiestaten bestaat. Als we het hebben over wat de VN-ambtenaren gezegd hebben, wel, dan kan dat zo zijn. Laat ik openlijk zeggen dat de bestuursorganen van de VN, en ook Secretaris-Generaal Guterres, de laatste tijd verschillende uitspraken hebben gedaan die ik uit het oogpunt van internationaal recht bedenkelijk zou noemen. De VN zou boven conflicten moeten staan in plaats van partij te kiezen. Natuurlijk is het niveau van de Russofobie dezer dagen door het dak, zoals wij reeds besproken hebben. Die manifesteert zich in de vorm van aanvallen op Russische mensen en druk die op onze diplomatieke missies wordt uitgeoefend. Wat valt er over dit onderwerp te zeggen? Als wij diplomatieke missies nemen, ligt de verantwoordelijkheid bij het land waar de diplomatieke missie gevestigd is. Dat is de taak van het gastland. Zodra het gastland onverschillig wordt over het lot van een ambassade, worden de diplomatieke banden gewoonlijk opgeschort of verbroken. Het incident in Dublin dat u noemde is dus volledig de verantwoordelijkheid van Ierland. Zij moeten gewoon de juiste maatregelen nemen als reactie. Het overkomt ook gewone mensen – ik zie het en lees erover, het blijkt uit de online en sociale media inhoud waar ze veel kritiek hebben op Rusland. Ik denk dat het met de actualiteit te maken heeft. Sommigen voelen zich oprecht zo, anderen doen het voor de hype of omdat iedereen het doet. Het is hun eigen persoonlijke keuze. Vroeg of laat zal het tij wel weer zakken, zo werkt dat nu eenmaal. Maar de herinneringen zullen blijven. Wij zullen het ons ook herinneren, ook de Russische mensen die in het buitenland zijn blijven steken terwijl ze op vakantie of op zakenreis waren. Het zal in ieders geheugen gegrift staan. Ze zeggen dat ze daar geen Russen willen, en het is niet meer dan normaal dat onze mensen die toen toevallig in het buitenland waren, zich dat zullen herinneren. Ik betwijfel of zij nu hoger over de Europeanen zullen denken dan vroeger. Hoe zit het met de gastvrijheid, de verdraagzaamheid en de neutraliteit waarover u sprak? Dat is allemaal onmiddellijk verdampt, wat betekent dat het in de eerste plaats nooit bestaan heeft. Het betekent dat er geen cultuur en geen waarden waren. Het was slechts een façade, en nu is alle vuiligheid aan de oppervlakte gekomen, wat wij zien in het gedrag van ieder die russofobe ideeën spuwt. Wij zullen het ons ook herinneren. Wij zullen niemand vergeten die het gedaan heeft – in zijn officiële hoedanigheid of gewoon in persoonlijke interacties. Tegenwoordig wordt alles vastgelegd. Wij hebben allemaal een digitale voetafdruk. Dat is iets waar iedereen aan moet denken als hij nare dingen schrijft over Rusland, ons beleid of onze mensen. Het zal voor altijd in het collectieve geheugen van ons volk gegrift staan. En ik overdrijf hier niet.

Internationale sport gedraagt zich op “slechtst mogelijke manier”

Vraag: Laten we het over iets anders hebben. U had het over IT-specialisten die zwaar getroffen zijn en die hulp zullen krijgen, maar ik wil u iets vragen over onze sporters. Wat hen overkomt is ongekend: zij mogen niet meedoen aan wedstrijden of worden gedwongen dat onder een neutrale vlag te doen, zij worden onder druk gezet om petities te ondertekenen en verklaringen af te leggen. Wij weten allemaal dat in sommige sporten de carrière van een atleet van voorbijgaande aard is. Zal Rusland dan niet aan de zijlijn van de internationale sport terechtkomen? Competitie is heel belangrijk – het is voor sporters van cruciaal belang om het tegen getalenteerde tegenstanders op te nemen. Nu lijkt het erop dat het dopingschandaal slechts een probeersel was. Antwoord: Correct. Elena, Ilja, jullie hebben ook gelijk. Laat ik eerst zeggen dat het natuurlijk zwaar is voor onze atleten – hetzelfde als voor onze IT-specialisten. Maar voor de laatsten zijn de uitdagingen vrij recent begonnen, toen onze “vrienden” begonnen te proberen ons op alle mogelijke manieren te beperken en een ijzeren gordijn op te trekken als het om financiën en recht gaat. Voor de atleten is de situatie sinds 2014 nijpend. U hebt gelijk, onze atleten trainen hard, maar ze mogen niet meedoen aan wedstrijden. Als ze dat wel doen, moeten ze in principe anoniem meedoen – geen Russische vlag, geen Russisch volkslied. Zij worden gedwongen afstand te nemen van hun land, door te zeggen dat zij alleen zichzelf vertegenwoordigen. Dit is cynisch en amoreel, en laat me niet eens beginnen over het besluit van het IOC met betrekking tot ons Paralympisch team. Het is gewoon onbegrijpelijk. Het is monsterlijk en schandelijk. Ons hoofddoel is dus om paratleten te steunen, om ervoor te zorgen dat zij zich op gelijke voet met alle anderen in het maatschappelijk leven betrokken voelen. Maar zij krijgen te horen: “Nee, uw regering is verschrikkelijk en daarom geven wij niet om u.” Dat gaat tegen elke morele code in. Ik vind dat het IOC zich hier op de slechtst mogelijke manier gedragen heeft. Ja, het begon allemaal acht jaar geleden met het dopingschandaal. Wij hebben toegegeven dat wij in ons land een dopingprobleem hadden, wij zijn hier in gebreke gebleven. Maar zeggen dat Rusland, ik bedoel de Russische coaches en atleten de enigen waren die doping gebruikten, is schandalig en cynisch. Andere landen deden het ook, maar het is Rusland dat iedereen heeft ingeschakeld. Het doel dat onze “vrienden”, overwegend uit de Angelsaksische wereld, zich stelden, was Rusland uit de internationale wedstrijdsporten te verdringen. Waarom? Nogmaals, dat was om de wrok binnen Rusland aan te wakkeren en de mensen aan te zetten om er iets aan te doen. Onze atleten lijden dus al sinds 2014. Wij zullen hen op alle mogelijke manieren blijven steunen en zo veel mogelijk wedstrijden in eigen land organiseren. Wij zullen proberen hun rechten te verdedigen in alle organisaties, ook al is dat tegenwoordig een enorme uitdaging. Deze beslissingen zijn genomen door bepaalde mensen in het IOC, de EU, de VS en het VK, dat geen deel meer uitmaakt van de EU. Het is duidelijk dat bepaalde mensen achter deze beslissingen zitten, en degenen die van wedstrijdsport verstoken zijn, zullen hun bitterheid in hun richting kanaliseren.

Moskou’s regels voor het gebruik van kernwapens

Vraag: President Poetin heeft er vaak op gehamerd dat Rusland alleen optreedt om zich te verdedigen tegen de vijandige acties van het Westen. En in een recent interview hebt u gezegd dat ons land genoeg “macht” heeft om onze vijanden op hun plaats te zetten. Wat impliceert dat Rusland een soort vergelding heeft overwogen in geval van agressie. Wat bedoelde u daar precies mee, mijnheer Medvedev? Antwoord: Wij weten allebei precies wat ik bedoelde. Rusland is niet uw doorsnee land – het is een permanent lid van de Veiligheidsraad van de VN. En, terzijde, laat mij zeggen dat alle ondoordachte plannen om te proberen ons uit de Veiligheidsraad te verwijderen volkomen ongegrond zijn. Dat zou in strijd zijn met het Handvest van de VN en met het hele internationale recht, trouwens. Het gaat hier om de grillen van individuele staten. Dat is mijn eerste punt. En mijn tweede punt is, dat Rusland een kernmogendheid is met de grootste voorraad strategische kernwapens op de planeet. Natuurlijk bedreigt niemand iemand, maar u noemde de opmerkingen van president Poetin… Enkele weken geleden werden de nucleaire afschrikkingstroepen van ons land in hoge staat van paraatheid gebracht. Het was een eenvoudige boodschap, opdat elk land dat zich met het buitenlands beleid van Rusland probeert te bemoeien, zou weten wat het kan verwachten. Zij hebben ons gehoord en gezegd dat zij niets zouden proberen. Ik hoop zeker dat dit geholpen heeft om sommige van de heethoofden in Polen en andere satellieten van de VS af te koelen. Toch komen zij af en toe nog met belachelijke ideeën, zoals het sluiten van het luchtruim boven Oekraïne. Gelukkig zijn er koelbloedige en redelijke analisten in het Pentagon en elders die zeggen dat dit absoluut uit den boze is, omdat het zou leiden tot een rechtstreekse militaire confrontatie met Rusland. Ik denk dat dit voorlopig voldoende zal zijn. Wij hebben weliswaar een speciaal document over nucleaire afschrikking, waarin uitdrukkelijk staat onder welke omstandigheden de Russische Federatie het recht heeft kernwapens te gebruiken. Er zijn verschillende van die voorwaarden, laat mij u eraan herinneren wat dat zijn. De eerste is de lancering van ballistische kernraketten om Russisch grondgebied aan te vallen. Ten tweede is er het gebruik van kernwapens of andere massavernietigingswapens door een tegenstander tegen Russisch grondgebied of zijn bondgenoten. Het derde heeft te maken met een aanval op kritieke infrastructuur die leidt tot de verlamming van onze nucleaire afschrikkingsmacht. En de vierde, ten slotte, is wanneer tegen de Russische Federatie of haar bondgenoten een daad van agressie wordt gepleegd – hetzij met kernwapens, hetzij met conventionele wapens – die het bestaan zelf van de staat bedreigt. Al deze voorwaarden staan opgesomd in het document dat door het uitvoerend bevel van de president is goedgekeurd. Dit getuigt van onze vastberadenheid om de onafhankelijkheid en soevereiniteit van Rusland te handhaven. Laat niemand ook maar de minste reden hebben om eraan te twijfelen dat wij in staat zijn een passend antwoord te geven op elke aanval of aantasting van ons land, zijn onafhankelijkheid, of zijn beleid. Maar bedenk wel dat ik dit allemaal zeg omdat u de vraag stelde. Uiteraard is ons standpunt dat, hoe ingewikkeld ook, elke situatie met diplomatieke middelen moet worden benaderd. En in het geval van Oekraïne blijven onderhandelingen de meest constructieve en redelijke weg. Wij beseffen dat diplomatie niet altijd tot succes leidt, maar toch is dit de juiste weg.

VS hadden “meer hersens” tijdens Cubaanse Raketcrisis

Vraag: U noemde zojuist iets dat iedereen op de planeet beangstigt – het vooruitzicht van een kernoorlog. Een ander beangstigend vooruitzicht is een militaire confrontatie tussen Rusland en de NAVO. In veel opzichten lijken deze twee scenario’s op elkaar – in feite kunnen zij één en hetzelfde zijn. Gelooft u dat er een risico bestaat dat zo’n oorlog uitbreekt? Zou u de huidige situatie willen vergelijken met de Cubaanse Rakettencrisis, toen de wereld ook op springen leek te staan? Destijds noemden wij deze impasse de “Koude Oorlog”. Hoe zou u de huidige toestand van de betrekkingen tussen Rusland en het collectieve Westen noemen? Antwoord: Niemand wil oorlog. Een atoomoorlog is een bedreiging voor het bestaan zelf van de menselijke beschaving. In die zin hebben de analisten die, misschien wat cynisch, zeggen dat de uitvinding van kernwapens een enorm aantal conflicten in de 20e en 21e eeuw heeft voorkomen, gelijk. Dit is waar. Het is dus duidelijk dat er altijd een dreiging is. Als voormalig opperbevelhebber ben ik mij terdege bewust van de omvang ervan. Onze mensen weten dat de kernwapens van de NAVO gericht zijn op installaties in dit land, en dat onze kernkoppen gericht zijn op doelen in Europa en de VS. Maar zo is het leven. Wij moeten dat altijd voor ogen houden en op een verantwoordelijke manier handelen. Zo eenvoudig is dat. Wat de Cubaanse Raketcrisis betreft, ik heb er om voor de hand liggende redenen geen persoonlijke herinneringen aan, ik weet er alleen van uit de geschiedenisboeken. Maar ik heb de kans gehad om met een van de getuigen, Fidel Castro, te spreken. Vandaag leven wij in een andere realiteit, in een andere wereld. Er is geen Sovjet-Unie, geen Warschaupact, veel illusies zijn weg. Veel dingen zijn niet meer op hun plaats, maar de lessen van de Cubaanse Rakettencrisis zijn toen goed blijven hangen. Het had een ontnuchterend effect op iedereen, ook op de leiders van de VS, de NAVO, de Sovjet-Unie, en het Warschaupact. De wereld beleefde toen een Koude Oorlog, maar nu is de situatie op de een of andere manier erger, naar mijn mening. Toen probeerden onze tegenstanders de situatie in de Sovjet-Unie niet zo agressief tot een kookpunt te brengen. Toegegeven, hun acties waren misschien verhuld, maar er werden geen sancties opgelegd aan hele industrieën of aan de landbouw, laat staan persoonlijke sancties. Het is nooit bij iemand opgekomen om Brezjnev, Podgorny en Kosygin sancties op te leggen. Zij begrepen natuurlijk wel dat het geen zin had, net als nu, maar zij hadden tenminste de hersens om het toen niet te doen. Nu zit iedereen in een lastig parket. Men heeft sancties opgelegd, maar er moet nog steeds gecommuniceerd worden, al was het maar om allerlei ongewenste gevolgen te voorkomen, waaronder zulke verschrikkelijke als, laten we zeggen, een conflict tussen Rusland en de NAVO. Het is alsof iedereen onder sancties valt, iedereen staat op een of andere lijst. Ik heb met president Obama het bekende START III, of Start-verdrag, ondertekend. Dat verdrag werd verlengd door president Poetin en president Biden. Waarom het zo gênant maken? De verdragen zijn ondertekend, maar het is gedaan door personen die op de sanctielijst staan. Als de Russische leiding in dit opzicht onverantwoordelijk zou zijn, zou u waarschijnlijk kunnen zeggen: “Als u ons zo behandelt, dan is dat maar zo, tot ziens”. Er is een rechtsleer die clausula rebus sic stantibus heet, wat betekent dat internationale verdragen geldig zijn zolang de omstandigheden die er aanleiding toe gaven, bestaan. Die omstandigheden zijn verdwenen. U behandelt ons niet meer als tegenhangers. De personen die het verdrag hebben ondertekend staan op uw sanctielijst. Misschien is het tijd om er uit te stappen? Ik probeer er alleen maar op te wijzen dat deze sancties geen enkele zin hebben, zij zijn absurd. Dat was niet het geval tijdens de Koude Oorlog. En het is nu een realiteit. De relatie tussen de Russische Federatie en het Westen, de door de VS geleide Angelsaksische beschaving in de ruime zin van het woord, is er waarschijnlijk slechter aan toe dan in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw. Daar is geen twijfel over mogelijk.

Jalta opknappen voor besprekingen over de nieuwe wereldorde

Vraag: Nu, over de besprekingen met Oekraïne… hoe zou u de vorderingen beoordelen? Het lijkt erop dat er nog steeds enkele afspraken mogelijk zijn. Hoe zullen deze afspraken gewaarborgd worden? Zal het Westen in dit opzicht een soort verantwoordelijkheid moeten dragen? Als de speciale operatie voorbij is, zou er dan, gezien alle factoren, een nieuwe conferentie van Jalta nodig zijn om de nieuwe wereldorde te formaliseren, die, zoals u zegt, niet meer unipolair is. Antwoord: Het is een onverdienstelijke taak om commentaar te leveren op onderhandelingen, en het is verkeerd. Voor besprekingen is stilte nodig. En het is niet zonder reden dat de partijen onderhandelen via videoconferentie, bijna dagelijks, en niet in de face-to-face vorm die meer tijd vergt. Daarom zal ik geen commentaar geven op de besprekingen. Ik wil de onderhandelaars niet in de problemen brengen en geen aanleiding geven tot overdreven verwachtingen of emotionele reacties die dergelijke commentaren van mijn kant zouden kunnen opwekken. Het doel van deze besprekingen is duidelijk – de resultaten te bekrachtigen die de Russische speciale operatie nastreeft, met name de neutrale status van Oekraïne, de demilitarisering ervan, en de intrekking van de door de nazi-ideologie ingegeven wetten die door de Oekraïense regering werden ingevoerd. Wat men ook over deze wetten zegt, zij verdelen het volk in feite naar hun nationale identiteit. Sommigen worden mensen met de juiste nationaliteit genoemd, anderen worden praktisch uitgesloten. En er zijn nog een aantal andere doelen die Rusland nastreeft. Oekraïne streeft natuurlijk zijn eigen doelen na, en hoopt die in de loop van de besprekingen te bereiken. Deze omvatten in de eerste plaats het behoud van zijn soevereiniteit en het veiligstellen van de verdere ontwikkeling van het land. Wat de garanties betreft dat de onderhandelde voorwaarden zullen worden uitgevoerd, zijn er twee soorten. In de eerste plaats zijn er de garanties van de ondertekenaars van de overeenkomsten. Op den duur hebben degenen die de documenten zullen ondertekenen, het gezag en de verantwoordelijkheid om op de uitvoering ervan toe te zien. En ten tweede zijn er de garanties in verband met verschillende internationale mechanismen. Ik zal het belang daarvan hier niet overdrijven, natuurlijk, want er zijn heel wat overeenkomsten die wel ondertekend maar niet uitgevoerd zijn. Maar in elk geval is dit beter dan rechtsonzekerheid of herhaalde pogingen van Oekraïne om zich in de NAVO te weven en zo een directe dreiging aan de grenzen van Rusland te creëren. In dat opzicht zijn een overeenkomst en de wettelijke garanties die zij biedt veel beter dan geen overeenkomst. En dat is de manier om het conflict op te lossen. U noemde Jalta. Ik kan alleen maar zeggen dat wij met genoegen buitenlandse delegaties zullen ontvangen in de Russische stad Jalta voor besprekingen. Het paleis dat in het verleden voor dit doel gebruikt werd is niet in ideale staat, maar het kan nog steeds gebruikt worden om gasten te ontvangen.

Een aanval op de eigen economische waarden

Vraag: Mijnheer Medvedev, men hoeft Fidel Castro niet te zijn om…. Antwoord: Fidel Castro kan niet vervangen worden, hij was uniek. Vraag: …om over de gebeurtenissen van 1998 te praten. Laat mij mijn waarnemingen met u delen. Zelfs mensen die na 1998 geboren zijn, blijven mij als journalist vragen – zij schijnen te denken dat ik bevoegd ben om deze vraag te beantwoorden… Antwoord: Maar u bent bevoegd. Journalisten weten alles. Zij weten meer dan politici. Vraag: Dank u. Ze blijven me dus vragen of we teruggaan naar 1998. En zij hebben het over de wanbetaling. Wij hebben het default scenario voorlopig vermeden, want wij mochten betalingen doen op onze staatsschuld. Maar toch? Antwoord: Herinnert u zich 1998 nog, persoonlijk? Vraag: Ik herinner me dat de roebel vier keer in waarde daalde ten opzichte van de Amerikaanse dollar. Antwoord: Ik begrijp het. Ja, dat is een herinnering die niet gemakkelijk vergeten wordt. Je kunt niet twee keer in dezelfde rivier stappen. In 1998 had ik niets met het staatsbestuur te maken en zag ik alles door de lens van een gewone burger, een zakenman, zo u wilt. Maar de Russische staat en maatschappij waren toen veel minder beschermd. Maar ik herinner me 2008 en 2009 nog heel goed, toen ik persoonlijk de financiële crisis moest aanpakken. Ik herinner me ook nog heel goed 2014 en alle jaren daarna, toen ik als voorzitter van de Russische regering de problemen moest aanpakken. Elke crisis is uniek, op zijn manier. In 2008 hebben we de G20 opgericht. Nu willen ze Rusland uit de G20 verwijderen. Maar ik herinner me hoe het vlak voor mijn neus geboren werd. Het besluit om G20 op te richten was collectief. Eerst nam president Bush deel, daarna Barack Obama. Iedereen was opgetogen dat vertegenwoordigers van zoveel verschillende landen aan dezelfde tafel zaten – Rusland, de VS, China, India. G20 was een format dat voortkwam uit consensus, gebaseerd op unanimiteit. En nu stellen ze voor om ons uit de G20 te verwijderen. Nee, jongens, dat kunnen jullie niet doen! Jullie hebben ons gevraagd om lid te worden van G7, om de achtste lidstaat te worden. Dat is juist. Maar het is anders. G7 is uw privé-club en als u niet wilt dat wij er deel van uitmaken, dan gaan wij wel. En dat hebben wij gedaan, wij zijn er “uitgejouwd”. Maar die club is niet belangrijk meer. G20 is een ander verhaal. Het was de G20 die ons uit de financiële crisis van 2008 heeft geholpen. Waarom heb ik het daar nu over? Omdat de situatie waarin wij ons bevinden anders is. Toen probeerden wij allemaal de wereldwijde financiële crisis te overwinnen, die veroorzaakt was door de financiële zeepbel in de Verenigde Staten van Amerika. Ons gemeenschappelijk doel was om daartegen op te staan. En dat doel hebben wij bereikt, overigens. Met wisselend succes, maar wij hebben de Russische en de wereldeconomie in betrekkelijk korte tijd uit die crisis getrokken. Wat er nu echter gebeurt, is een economische oorlog die het Westen tegen Rusland heeft verklaard – om een Franse minister te citeren. Zij hebben een economische oorlog tegen Rusland verklaard. En zij proberen deze oorlog te voeren zonder regels. Waarom? U vroeg het, maar ik kreeg de kans niet om te antwoorden. Wat staat er op de vaandels van elke kapitalistische maatschappij, van elke markteconomie? Volstrekte eerbiediging van de particuliere eigendomsrechten! Dat is heilig! De wereld mag vergaan, maar het recht zal zegevieren. Alles kan vergaan, maar het privé-eigendom zal blijven bestaan. En wat doen zij? Zij blokkeren de tegoeden van onze financiële instellingen, zelfs die van de Centrale Bank. Zij spreken zelfs over confiscatie van deze tegoeden, d.w.z. over nationalisatie ervan. Luister, dit is een echte oorlog zonder regels. Wat zullen de gevolgen van deze oorlog zijn? Vernietiging van de hele economische wereldorde. Dit is een aanval op de economische waarden van onze planeet – ironisch genoeg zijn deze waarden het eerst gevormd in Europa en de Verenigde Staten van Amerika, in ons land, en later, aan het eind van de 18e eeuw en het begin van de 19e eeuw, ook in Aziatische landen. Nu zien wij hoe de grondbeginselen van de markteconomie verworpen worden. Wat kunnen wij dan zeggen? Als zij geen waarde hechten aan deze beginselen, laat hen dan maar doen wat zij van plan zijn, maar dat zal Rusland natuurlijk dwingen te reageren met symmetrische maatregelen. Maar aan de andere kant zou deze nieuwe uitdaging en onze reactie die daarop moet volgen, zeer doeltreffend kunnen zijn. Ik heb het al vaak gezegd, en dit is waar – als er in 2014 geen sancties tegen Rusland waren ingesteld, dan hadden we nu een slechtere situatie in onze landbouw gehad. Iedereen begrijpt het goed. We hebben hun invoer stopgezet, en nu staat onze voedselzekerheid op een zeer hoog peil. Ik hoop dat onze collega’s in de regering zelfs in deze situatie adequate oplossingen zullen kunnen vinden die de ontwikkeling van onze industrie, met inbegrip van de vliegtuigbouw, de automobielindustrie en de sleutelsectoren zoals de micro-elektronica en de IT, zouden bevorderen. Wij zullen deze kwesties hoe dan ook moeten aanpakken. Ja, het zal nu moeilijker worden, maar aan de andere kant is er niemand anders op wie wij kunnen rekenen. Deze keer zullen wij alles zelf moeten doen.

"Roebels voor olie" was een vrij voor de hand liggende zet

Vraag: Laten wij overgaan tot een zeer belangrijke kwestie. Ironisch genoeg zegt het Westen dat zij ons alles zullen afsnijden, maar zij kunnen zich niet van ons gas en onze olie afsnijden, eenvoudig omdat dat averechts zou werken, zij zouden bevriezen. Zij zullen nu proberen minder energie te gebruiken en met nieuwe voorstellen komen. Niettemin hebben zij tot nu toe afgezien van sancties tegen onze olie en ons gas. Maar in de toekomst zeggen zij dat zij geen gas en olie uit Rusland meer zouden willen gebruiken. Hoe realistisch is dat? Moeten wij gewoon blijven zitten en wachten tot dat gebeurt, of liever wat actie ondernemen? De Russische president heeft aangekondigd over te stappen op de Russische roebel als vereffeningsmunt. Hoe zal dat uitpakken? Hoe zal het er in de praktijk uitzien? Antwoord: Wel, laat ze het maar kopen zolang ze willen. Niemand wil geld verliezen, toch? Dit is allemaal bravoure en borstklopperij. Wel, voor de VS zou het kunnen werken, want zij hebben een hele reeks leveranciers, zij zijn geïsoleerd van Europa, zij zijn niet zo afhankelijk van onze leveringen. De VS hebben onze olie in de ban gedaan, al is dat niet zo goed gegaan. De Amerikanen zullen president Biden blijven herinneren aan de prijs van een gallon. Oekraïne is heel ver weg en de benzineprijzen ergens in het Midwesten staan op dit moment op een recordhoogte. De inflatie bedraagt 10 procent. Het is een verbijsterend cijfer voor de VS. Dit besluit zal de regering van de VS dus achtervolgen. Haar consumenten zullen een groot “dank u wel” zeggen voor wat hun regering hun binnenlandse economie aandoet als neveneffect van pogingen om de Russen te bezweren. Over het geheel genomen ben ik er filosofisch over. Het is onze natuurlijke rijkdom, het is ons gas en onze olie. Wij moeten het verhandelen met de Europeanen, met Azië. In het algemeen is er om de 50-70 jaar een wereldwijde energieverschuiving geweest. Ik weet niet wat in 2050 de belangrijkste energiebron zal zijn – waterstof of een andere technologie. Ik weet het gewoon niet. Dus moeten wij ons ook daarop voorbereiden. Maar op dit ogenblik is dit een belangrijk deel van onze inkomsten, en wij moeten er de volledige compensatie voor krijgen. In het huidige klimaat kijken wij zeker naar de Aziatische markten, en zoeken wij naar manieren om onze bevoorrading te diversifiëren. Onze Europese vrienden lijken grote haast te hebben om van de olie- en gasleveringen uit Rusland af te zien. Maar in werkelijkheid is dat een zeer moeilijke opgave. 40 procent van hun gasvoorziening komt uit Rusland. Russische olie is goed voor ongeveer een derde van hun invoer. Maar hoe dan ook, het is aan hen. Als zij er van af willen, zullen zij dat doen. De vraag is alleen, wanneer. Dat is iets waar wij ook op moeten reageren. Wat het besluit van president Poetin betreft om over te schakelen op roebels, ik denk dat het een vrij voor de hand liggende zet is. Zij hebben de correspondentrekeningen voor onze handelsbanken gesloten, verrekeningen in dollars en euro’s onmogelijk gemaakt, en de banken op de sanctielijst afgesloten van SWIFT, althans sommige van hen. Wat dachten zij dat wij zouden doen? Het enige wettige betaalmiddel in de Russische Federatie is de roebel. Het is dus een eenvoudig aanbod: aangezien er geen andere manier is, moet u in roebels betalen. Laat hen dus maar een manier vinden om te betalen. Hoe dan ook, het overleg is aan de gang. We zullen wel zien hoe het uitpakt. Maar het was een zeer intuïtieve beslissing. Vraag: Hoe zit het met Nord Stream? De Amerikanen haasten zich om het te begraven… Antwoord: Ze haasten zich. Vraag: Zij noemen het “een homp metaal”, en gebruiken enkele eigenaardige woorden om het te beschrijven. Denkt u dat dit project nog enig potentieel heeft? En als we het over de infrastructuur hebben, hoe lang zal die in vorm blijven zonder gebruikt of onderhouden te worden, zonder gas te pompen? Antwoord: Ik ben geen deskundige op dit gebied, ik kan de duurzaamheid van de Nord Stream infrastructuur niet beoordelen. Ik ben er zeker van dat zij duurzaam is, maar ik weet niet in welke mate – wij hebben het natuurlijk niet over maanden. Wat grootschalige economische projecten betreft, ben ik geneigd optimistisch te zijn – ondanks de huidige omstandigheden en de emotioneel geladen context waarmee wij te maken hebben wanneer de hartstochten hoog oplopen. Het zit zo, er zijn bepaalde wetten die niet genegeerd kunnen worden, ook al proberen onze vrienden ze op dit moment te overtreden. Er zijn aanzienlijke financiële investeringen gedaan, dit is een zeer belangrijk en voordelig project, dat voor alle partners winstgevend is. Conflicten komen en gaan, maar de economie en het geld blijven. Ik denk dat het Nord Stream 2 project een goede toekomst heeft. Dat zal gebeuren als onze partners op een gegeven moment besluiten hun hoofd te gebruiken en eraan denken dat zij belastingbetalers en kiezers hebben om verantwoording aan af te leggen, dat er bepaalde sociale verplichtingen zijn die zij moeten nakomen. Hun verantwoordelijkheid is niet alleen om Rusland te kwetsen, maar om de kernproblemen in hun economie op te lossen. Zij moeten eraan denken hun eigen bevolking te helpen, ervoor zorgen dat de rekeningen van hun belastingbetalers niet door het dak gaan. En ik moet dit zeggen. Wat gebeurde er vlak nadat zij hun besluit over Nord Stream 2 genomen hadden? Wat wij zeiden dat zou gebeuren. De rekeningen van de nutsbedrijven stegen tot ongekende hoogten. In sommige gevallen wel tweeduizend euro. Ik herinner u eraan dat wij nog maar kort geleden, een paar jaar geleden, spraken over gas uit pijpleidingen, niet over de spotmarkt. Maar alles boven de 400-500 dollar of euro leek een schandalige prijs. En nu zien wij deze cijfers. Is het een goede situatie? Natuurlijk niet. Daarom ben ik geneigd om voorzichtig optimistisch te zijn als we het hierover hebben.

Kapitalisme betekent dat ze terug zullen komen

Vraag: Denkt u dat wij op een gegeven ogenblik westerse bedrijven naar Rusland zullen zien terugkeren, ik bedoel die bedrijven die zich nu terugtrekken of hun activiteiten in Rusland opschorten? Antwoord: Natuurlijk zullen wij dat. Het is alleen de vraag wanneer zij zullen terugkeren en wat het hun zal kosten in termen van verliezen. Ziet u, Rusland is een vrij grote markt, sommigen zeggen een premium markt. Dus als zij bereid zijn een deel van hun inkomsten te verliezen, is het aan hen. Wij kunnen zonder hen, maar het punt is dat zij het niet willen verliezen, zij blijven ons zeggen dat zij wachten en hopen op een vreedzame oplossing van het conflict in Oekraïne. En zij blijven ons vragen om hun activiteiten niet over te nemen, of een externe leiding aan te stellen of te nationaliseren, omdat zij terug willen. Ik geloof dat een van de perssecretarissen, hetzij van de Verenigde Staten, hetzij van een ander land, gezegd heeft dat de regering niets te maken had met dit besluit van de grote bedrijven – dat het alleen hun eigen besluit was, hun burgerlijke positie, dat zij uit eigen wil hun hoofd in die strop hebben gestoken. Zij wilden deze markt opgeven – ik zeg dat zij Karl Marx eens moeten lezen. Marx legt heel goed uit dat het kapitaal nooit een kans zal laten liggen om de winst te vergroten. Dit betekent dat, tenzij zij onder enorme druk stonden van hun eigen regeringen, ik bedoel de regeringen van het Westen, geen van deze bedrijven er ook maar aan zou denken om Rusland als markt op te geven. Dit was een politieke beslissing. En politieke besluiten hebben een houdbaarheidsdatum. Economie daarentegen is eeuwigdurend.

De VS is de echte “schurkenstaat

Vraag: De sancties zijn dus toegepast om druk uit te oefenen op elke sector van onze economie. Het voelt alsof nu, in tegenstelling tot de situatie toen de Sovjet-Unie het IJzeren Gordijn optrok om zich uit eigen wil van het Westen af te sluiten, Rusland gedwongen wordt dat gordijn op te trekken en een soort nieuw Noord-Korea te worden. Het is alsof de mensen het niet willen, niemand wil het, maar de grote machtige machine werkt al, en iemand drukt op de knoppen. Ik zeg dat het net Noord-Korea is, omdat Noord-Korea bedolven is onder de sancties; of het is net Cuba, waar de mensen nog in auto’s rijden die in de jaren zestig gemaakt zijn. Dus misschien wil iemand dat Russen oud schroot gaan doorzoeken en oude ZAZ “Zaporozhets” auto’s gaan repareren om erin te rijden… Antwoord: Wat jammer dat ik de mijne verkocht heb. Ik bezat vroeger een Zhiguli auto uit de jaren 80. Ik denk dat ik die nu wel kan gebruiken. Vraag: Dat was waarschijnlijk de bedoeling. Wat denkt u dan – als worst-case scenario – dat zoiets in Rusland zou kunnen gebeuren? Antwoord: Ik denk dat iedereen wel begrijpt dat dat niet kan. Ook al heb ik in de loop van dit interview wel vraagtekens gezet bij de intellectuele vermogens van de mensen die al die sancties tegen Rusland bedenken, ik moet zeggen dat er daar verschillende mensen zijn, en sommigen beseffen heel goed wat er aan de hand is. Ziet u, zij begrijpen allemaal dat, met alle gepaste en uiterste respect voor onze vrienden in Cuba en de Democratische Volksrepubliek Korea, Rusland geen Cuba en geen Noord-Korea is. Rusland is Rusland, het grootste land ter wereld, een permanent lid van de VN-Veiligheidsraad, een enorme economie en een kernmogendheid, en daarom hebben al die ideeën dat Rusland beteugeld kan worden zoals Cuba of Noord-Korea dat ooit waren en dat het gewoon zo gehouden kan worden, geen poot om op te staan. Het is onmogelijk. Het is gewoon volstrekt onmogelijk. Ook al zouden sommigen in de politieke kringen en elites van het Westen het zo willen. Ja, er zijn duidelijk uitdagingen en die zullen wij moeten overwinnen. Helaas bestaan die zowel op regeringsniveau als op het niveau van alledag. Toch is het niets nieuws voor ons, en het is niet rampzalig. Het verbleekt in vergelijking met de ontberingen die ons land in de 20e eeuw heeft moeten doorstaan. Ik zeg u wat – het is zelfs niet van dezelfde orde als de problemen waarmee wij te maken hadden tijdens de coronavirus pandemie. Toen voelden wij ons van tijd tot tijd echt ongemakkelijk, omdat wij geen idee hadden hoe dit virus zich zou gedragen, ongeacht waar het vandaan kwam. Zou het het grootste deel van de mensheid kunnen uitroeien, zoals in sommige science-fiction boeken? In die tijd was het dus veel spannender, zou ik zeggen. De tragedie is natuurlijk dat het virus zoveel doden veroorzaakte. Maar dit is een ander verhaal, en men kan zich hier geen illusies maken. Men probeert ons in de categorie “schurkennatie” of “schurkenland” te plaatsen. Wat de etymologie betreft, ik denk dat het Reagan was die de term bedacht heeft. De Russische vertaling ervoor is “verstotene”, maar “schurk” ligt eigenlijk dichter bij “vogelvrijverklaarde”. In feite zijn het de VS die hier de schurkennatie zijn. Het is niet omdat wij niet van Amerikanen houden. Het is omdat de VS voortdurend veroveringsoorlogen over de hele wereld ontketenen. Zij zijn de verschoppeling en de vogelvrij verklaarde.

Saoedische politicoloog over de oorlog in Oekraïne: Je kunt niet op de VS vertrouwen

rovanov — Fri, 01 Apr 2022 05:56:01 +0000

In een interview met Der Spiegel legt de Saoedische politicoloog Mansour Almarzoqi uit waarom Saoedi-Arabië de Russische operatie in Oekraïne niet heeft veroordeeld. Hij bekritiseerde de dubbele moraal van het Westen op internationaal niveau in de nasleep van de Oekraïne-crisis.

[caption id="attachment_60215" align="alignright" width="350"] Dikke rook stijgt op uit een olieopslagplaats in de Saoedi-Arabische kuststad Jeddah aan de Rode Zee op 25 maart 2022 nadat Huthi's uit Jemen opnieuw een Aramco-installatie als doelwit hadden gekozen.[/caption] De Saoedische politicoloog en directeur van het Centrum voor Strategische Studies van het Prins Saud Al-Faisal Instituut voor Diplomatieke Studies in Riyadh Mansour Almarzoqi sprak met Der Spiegel over de "terughoudende" kritiek van zijn land op Rusland, de westerse arrogantie en het buitenlands beleid van de VS. Op de vraag waarom Saoedi-Arabië tot dusver heeft vermeden om de Russische operatie in Oekraïne te veroordelen, antwoordde Almarzoqi dat Riyad het standpunt van sommige westerse hoofdsteden niet deelt. Zij menen dat Saoedi-Arabië deel moet uitmaken van dit conflict, aan de zijde van het Westen: "Riyad maakt geen deel uit van dit conflict en wil er ook geen deel van uitmaken," onderstreepte de Saoedische politieke wetenschapper. In een interview met Der Spiegel bekritiseerde Almarzoqi de dubbele moraal van het Westen in de nasleep van de Oekraïne-crisis op internationaal niveau. De Oekraïne-crisis brengt eens te meer de "hypocrisie van het Westen" aan het licht als het gaat om de waarde van mensenlevens, migratie of de soevereiniteit van natiestaten. Er is absoluut geen verschil tussen de invasie van Irak door George Bush in 2003 en de oorlog in Oekraïne. Hetzelfde Westen dat de Israëlische bezetting van Palestina aanvaardt, is nu verontwaardigd over de Russische "bezetting" van Oekraïense steden, voegde hij eraan toe. Op de vraag hoe belangrijk Peking voor het Koninkrijk is, antwoordde Almarzoqi dat uit sommige wetenschappelijke onderzoeken blijkt dat China binnen tien jaar de VS zal vervangen als 's werelds nummer één economie. "Onze handel met China bedroeg 76 miljard dollar in 2019, terwijl die met de VS slechts 32 miljard dollar bedroeg."

"Een belangrijk verschil tussen zakendoen met Washington en zakendoen met Peking is dat de VS in de hele wereld hardnekkig hegemoniale, expansionistische doelstellingen nastreven en ons vervolgens vragen die doelstellingen met hen te delen. Met China daarentegen, gaat het alleen om het zaken doen."

In verband met het strategisch partnerschap tussen de VS en Saoedi-Arabië zei de Saoedische politicoloog dat de VS niet betrouwbaar is. "Alleen een dwaas zou Washington vertrouwen. En alleen een naïef persoon zou daarop vertrouwen. Het Koninkrijk Saoedi-Arabië is geen van beide."

"De geschiedenis leert ons dat de VS in de Tweede Wereldoorlog zelfs hun naaste bondgenoot, het Verenigd Koninkrijk, bijna in de steek lieten. Winston Churchill had de toenmalige president van de VS, Franklin Roosevelt, dringend om hulp gevraagd, maar dat mocht niet baten. Washington greep pas tegen het einde van de oorlog in toen zijn eigen strategische belangen in gevaar kwamen."

Vervolgens bekritiseerde Almarzoqi het Westen omdat het nog steeds probeert zijn waardesysteem aan de rest van de wereld op te leggen "op een manier die geen rekening houdt met contextuele, historische of beschavingsgrenzen". De Saoedi's hebben onlangs te kennen gegeven dat hun relatie met Washington onder de regering-Biden is verslechterd, en zij willen meer steun voor hun interventie in het Jemen-conflict. De Ansarollah (beter bekend als "Huthis") hebben onlangs hun vergeldingsaanvallen op oliefaciliteiten in Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten geïntensiveerd. De Amerikaanse president Joe Biden heeft echter al enkele militaire capaciteiten en strijdkrachten uit de Golfregio teruggetrokken (waaronder Saoedi-Arabië) om zich meer op China te richten.

23 jaar geleden begon de NAVO-oorlog tegen Joegoslavië

rovanov — Tue, 29 Mar 2022 05:58:28 +0000

Op de avond van 24 maart 1999 bombardeerden de VS en hun NAVO-bondgenoten voor de eerste maal Belgrado en andere Servische steden. De oorlog keerde terug naar Europa. We kijken terug op de nu bijna vergeten wending van de tijd.

"Het begon met een leugen" is de titel van een ARD-documentaire die voor het eerst werd uitgezonden in 2001, in een tijd dat er nog sprake was van macht-kritische journalistiek bij de publieke omroep. De film is een les in hoe het mogelijk was dat een coalitie van de SPD en de Groenen, Duitsland in de eerste aanvalsoorlog kon leiden die volgens het onbetwiste internationale recht onwettig was. Om de oorlog in de ogen van de aanvankelijk sceptische Duitse bevolking te legitimeren, schuwden de media en de ministeriële propaganda leugens en vervalsingen niet. De toenmalige Duitse minister van Defensie, Rudolf Scharping, rechtvaardigde de bombardementen:

"We zouden immers nooit militair zijn opgetreden als deze humanitaire catastrofe in Kosovo er niet was geweest, met 250.000 vluchtelingen binnen Kosovo, ruim 400.000 vluchtelingen in totaal en een momenteel niet te tellen aantal doden".

Dit was allemaal fictief. De Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), die ter plaatse actief is met waarnemers, had vanaf het begin van de burgeroorlog in Kosovo tot maart 1999 slechts 39 doden geteld. Norma Brown, Amerikaans diplomaat bij de OVSE, zegt in de documentaire:

"Er was geen humanitaire crisis vóór de interventie van de NAVO. Iedereen wist dat als de NAVO zou bombarderen, er een humanitaire crisis zou uitbreken."

[caption id="attachment_60196" align="alignright" width="350"] Verwoeste brug in Novi Sad[/caption] Ook de gegevens over vluchtelingen werden gemanipuleerd: Er waren geen honderdduizenden die voorgoed gevlucht waren. Overal - waar vóór maart 1999 gevechten plaatsvonden tussen het Joegoslavische leger en het Albanese UÇK, ontvluchtten dorpelingen de gevechten en keerden later terug toen het schieten ophield. Er waren Serviërs en Albanezen onder de tienduizenden die Kosovo daadwerkelijk verlieten, en de redenen om te vluchten waren velerlei. In een poging om de Duitse bevolking achter de NAVO-oorlog en het Duitse beleid te mobiliseren, verzonnen Scharping en de groene minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer zelfs concentratiekampleugens: "enkele duizenden mensen" werden geïnterneerd in het stadion van Pristina, beweerde Scharping op de televisie, en hij volgde met de al even vrij verzonnen horrorclaim dat Albanese leraren werden doodgeschoten voor de ogen van de studenten. Later verwees Scharping naar "getuigenverklaringen" en moest hij toegeven dat er geen foto's waren gemaakt en dat deze vermeende getuigenverklaringen niet waren geverifieerd. In de ARD-documentaire meldden Albanese getuigen later precies het tegenovergestelde: geen enkele gevangene had het stadion van de provinciehoofdstad gezien, het had eerder het Joegoslavische leger gediend als landingsplaats voor helikopters. Het bestaan van een plan om de Albanezen uit Kosovo te verdrijven, in de westerse propaganda het "hoefijzerplan" genoemd, kon nooit worden bewezen. Het absolute hoogtepunt van de anti-Servische propagandacampagne was Fischers vergelijking met de Holocaust. [caption id="attachment_60198" align="alignright" width="350"] Chicago: Protest tegen de oorlog.[/caption] Op 24 maart om 19.41 uur stegen de eerste bommenwerpers van de VS en hun bondgenoten op met een dodelijke lading. Die nacht vlogen zo'n 200 vliegtuigen in twee golven op talrijke doelen in de Federale Republiek Joegoslavië. Wat volgde was 78 dagen oorlog. NAVO-bommenwerpers hebben in die periode meer dan 6000 aanvallen op Servische steden en infrastructuur uitgevoerd. Zij gebruikten ook verboden clusterbommen en, zoals de wereld later vernam, uraniummunitie. De VS, Groot-Brittannië, Duitsland, Nederland, Italië, Griekenland, Turkije, Spanje, België, Denemarken en Canada waren erbij betrokken. Zonder mandaat van de VN-Veiligheidsraad en zonder een geval van zelfverdediging door een NAVO-staat. Voor Joegoslavië, en vooral voor de meest getroffen deelrepubliek Servië, waren dit 78 dagen van verschrikking. De aanvallen waren niet alleen gericht tegen militaire doelwitten, maar ook tegen ministeries en objecten van civiel bestuur en infrastructuur, het televisiecentrum, de Chinese ambassade in Belgrado, industriële installaties, bruggen en spoorwegen. Meer dan 500 Servische burgers en drie Chinese journalisten werden het slachtoffer van de bombardementen, duizenden raakten gewond, en de gevolgen op lange termijn van het gebruik van uraniummunitie is niet duidelijk. Een van de bekendste oorlogsmisdaden van de NAVO was de beschieting van een passagierstrein op weg naar Athene op 12 april 1999, waarbij ten minste 13 passagiers om het leven kwamen. Op 1 mei bombardeerden NAVO-bommenwerpers een passagiersbus in de buurt van de Kosovaarse hoofdstad Pristina, waarbij 23 doden vielen. Maar dat was nog niet alles: in een tweede aanval vielen de piloten de reddingswerkers aan die bezig waren de gewonden te behandelen. Niet gespaard van NAVO-bombardementen en raketvuur bleef Kosovo, dat geacht werd te worden beschermd. Verscheidene aanvallen op Pristina en andere steden in de regio eisten burgerslachtoffers, de Kosovaarse burgeroorlog escaleerde, en nu volgden ook de grote aantallen slachtoffers en massale vluchtbewegingen in de regio. Pristina werd zelfs de meest gebombardeerde stad van deze oorlog, met 374 gevlogen aanvallen, meer dan Belgrado, dat 212 aanvalsgolven te verwerken kreeg. Het totale aantal slachtoffers van de NAVO-bombardementen bedraagt meer dan 1.700 burgers (Serviërs en Albanezen), waaronder ongeveer 400 kinderen. 821 mensen, voornamelijk Serviërs, zijn spoorloos verdwenen. Het aantal Joegoslavische militaire slachtoffers bedraagt iets meer dan 1.000 soldaten en politieagenten en meer dan 5.000 gewonden. Hogere cijfers van de NAVO hierover werden niet bevestigd. De burgeroorlog in Kosovo was nog lang niet voorbij met het einde van de NAVO-operatie "Allied Force". Het duurde jaren en eiste duizenden levens aan beide zijden van het conflict.

Het begon met een leugen

[aiovg_video id=60144]

Ukraine on Fire

rovanov — Thu, 17 Mar 2022 10:54:55 +0000

Indrukwekkende documentaire

Deze documentaire uit 2016 werd gemaakt door Oliver Stone. (Nederlands ondertiteld) De aangereikte en uitgebreide historische achtergrond biedt de mogelijkheid om tot een beter inzicht te komen over de actuele ontwikkelingen.

[aiovg_video id=59983]

Het bloedbad van Maidan in 2014 gaf aanleiding tot een gewelddadige opstand waarbij president Viktor Janoekovitsj werd afgezet en Rusland door de westerse media werd afgeschilderd als de grote boosdoener. Maar hoe zat het echt? "Ukraine on Fire" van Igor Lopatonok biedt een historisch perspectief van de diepe verdeeldheid in de regio, die leidden tot de Oranje Revolutie van 2004, de opstanden van 2014 en de gewelddadige omverwerping van de democratisch gekozen Janoekovitsj. Het werd door de westerse media behandeld als een volksrevolutie, maar het was in feite een staatsgreep die was geregisseerd en georganiseerd door nationalistische groeperingen en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Producer Oliver Stone heeft op sociale media aangegeven dat de documentaire rechtenvrij gedeeld mag worden door een ieder die dat wil, omdat de publieke opinie daar schreeuwend behoefte aan blijkt te hebben. Het is een indrukwekkende, zorgvuldig opgebouwde documentaire die een geheel ander licht schijnt op de gebeurtenissen in de recente historie van Oekraïne, dan het licht dat de westerse media er destijds op schenen. Dat was toen. Welke rol spelen die media nu?

Oorlogspropaganda

FZ — Thu, 17 Feb 2022 11:10:44 +0000

Nabeschouwing over de dag (16-02-2022) waarop Poetin de Oekraïne had moeten binnenvallen

Voor een oorlog moet het publiek in de juiste stemming gebracht worden, daar dient oorlogspropaganda namelijk voor. We krijgen dagelijks te horen hoe gevaarlijk de tegenstander is en dat die ieder moment kan aanvallen. Nu de propaganda tegen Rusland ongekende afmetingen aanneemt, wil ik aan een andere propagandaoorlog herinneren. Het publiek werd op de aanval op Irak zorgvuldig voorbereid. Praktisch iedereen herinnert zich Colin Powell met het gifflesje. Maar ook Engeland heeft flink zijn best gedaan om de stemming tegen Irak aan de kook te brengen. [caption id="attachment_59625" align="alignright" width="350"] 45 minuten van de ondergang verwijderd [/caption] Tony Blair legde een dik dossier op tafel met bewijzen dat Saddam Hussein massavernietigingswapens bezat waarmee hij Groot-Britannië binnen 45 minuten zou kunnen bereiken. Hij zei er weliswaar niet bij dat daardoor potentieel niet London werd bedreigd, maar een Britse basis op Cyprus. Later bleek dat het dikke dossier berustte op een plagiaat van een scriptie van een Amerikaanse universiteit en op de getuigenis van een enkele Iraanse taxi-chauffeur die een gesprek tussen twee officieren had gehoord. Toentertijd vonden over de hele wereld protesten tegen een oorlog plaats, Irak werd ondanks het ontbreken van bewijzen en zonder een mandaat van de VN bezet. De inval, die zogenaamd de Irakezen moest bevrijden, heeft het land in een ongekende chaos laten verzinken en heeft aan meer dan 1 miljoen mensen het leven gekost. Van de beloofde transitie van Irak in een bloeiend, welvarend, democratisch land is niets geworden. Ik zie grote overeenkomsten in de propaganda van toen en de propaganda tegen Rusland nu. Maria Zacharova((Persattaché van het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken. Ik citeer uit het telegram-kanaal van Maria Zacharova)) merkt hiertoe op:

Wat de VS en Engeland nu doen is klassieke oorlogspropaganda. De Internationale Overeenkomst inzake burgerrechten en politieke rechten, die op 16 december 1966 is aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties verbiedt in resolutie 2200 A (XXI) deze vorm van propaganda. Het eerste lid van artikel 20 van dit document luidt: "Alle propaganda voor een oorlog is bij de wet verboden”. Of zou verboden moeten zijn. Maar Washington en Londen hebben altijd vastgehouden aan het beginsel dat ze daarin de vrije hand moeten hebben. En dus maken de Verenigde Staten, bij het aangaan van hun verplichtingen ten aanzien van deze overeenkomst, het volgende voorbehoud: "Artikel 20 [van de overeenkomst] machtigt de Verenigde Staten niet, noch verplicht ze deze tot wetgevende of andere maatregelen die het recht op vrijheid van meningsuiting en vergadering, zoals gewaarborgd door de grondwet en de wetten van de Verenigde Staten, zouden beperken. Groot-Brittannië maakt een soortgelijk voorbehoud: "De Regering van het Verenigd Koninkrijk zal artikel 20 interpreteren in overeenstemming met de rechten die door de artikelen 19 en 21 van de overeenkomst worden verleend en behoudt zich het recht voor om, na wetgeving te hebben uitgevaardigd over aangelegenheden in het belang van de openbare orde (ordre public), geen verdere wetgeving uit te vaardigen. Het Verenigd Koninkrijk behoudt zich hetzelfde recht voor met betrekking tot elk van zijn afhankelijke gebiedsdelen." Om duidelijk te zijn. De overeenkomst werd aangenomen op het hoogtepunt van de Koude Oorlog en had niet alleen tot doel de mensenrechten te beschermen, maar ook de mensheid weg te leiden van de afgrond waarnaar zij in die jaren door de militaire retoriek van de NAVO-landen werd geduwd. De Sovjet-Unie (en later de Russische Federatie) en tientallen andere staten in de wereld, die zich bewust waren van het enorme gevaar dat oorlogspropaganda kan inhouden, hebben vrijwillig afstand gedaan van deze bedreigende praktijk. Maar noch Washington noch Londen doen afstand van de mogelijkheid ten allen tijden een brandende lucifer in een hooiberg te kunnen gooien. Wat we nu zien is oorlogspropaganda in zijn zuiverste vorm. De agressieve retoriek probeert de levering van wapens aan de Oekraïne, het zenden van militaire trainers naar dat land, het houden van militaire oefeningen van de NAVO nabij de grenzen van Rusland en het opzetten van een offensieve algemene militaire infrastructuur door westerse landen goed te praten.

De westerse staten hebben in de afgelopen twee maanden de restanten van een functionerend staatsstelsel in de Oekraïne kapot gemaakt. Nu hebben bestuursfunctionarissen en afgevaardigden het land verlaten, president Zelenski heeft de functionarissen weliswaar gesommeerd om binnen 24 uur terug te komen, maar of ze daaraan gehoor geven is nog de vraag. Dit kan alleen tot chaos leiden, en de Oekraïense economie gaat verder achteruit.

[caption id="attachment_59627" align="aligncenter" width="350"] RUSSIA is set to invade Ukraine at any time with a massive missile blitz and 200,000 troops, according to US intelligence. Highly placed sources said preparations to defend the besieged nation would continue - despite reports Putin was withdrawing some troops from the border.[/caption]

De aangekondigde invasie heeft tot nu (16-02-2022, 17:00) niet plaatsgevonden, maar de Russen staan immers niet om hun punctualiteit bekend, misschien komt die nog? De verklaring voor het feit dat de invasie onverwacht niet heeft plaatsgevonden, luidt nu als volgt: dankzij het heldhaftige optreden van Joe Biden((Zie bijvoorbeeld de redevoering van Biden op 15 februari 2022 "Biden delivers remarks on increasing tension between Russia and Ukraine". Onder andere besproken in The Saker, If I did not know this is for real…)) en de vastberaden houding van Europa heeft Poetin het niet aangedurfd de Oekraïne binnen te vallen. Maar de spanning wordt desondanks overeind gehouden. Zelfs als er niets gebeurt is dat een melding waard. The Sun bericht: "Het tijdstip van 3 uur 's nachts (1 uur GMT) waarop Amerikaanse inlichtingendiensten een Russische aanval verwachtten, is afgelopen nacht zonder incidenten voorbijgegaan, terwijl Poetin het Westen in het onzekere blijft houden. De koude, heldere lucht boven de hoofdstad Kiev - waar de plaatselijke bevolking zich op een luchtaanval had voorbereid - bleef stil, afgezien van passerende commerciële vluchten. Maar de spanning bleef hoog tot zonsopgang op de dag dat Amerikaanse functionarissen hadden gezegd dat Poetins invasiemacht op Oekraïne zou worden losgelaten." Er is nu al heel vaak een Russische aanval voorspeld. Dit lokte bij Maria Zacharova het volgende commentaar uit:

Een verzoek aan de Amerikaanse en Britse desinformatie-media Bloomberg, The New York Times, The Sun enz. - het rooster van onze invasies voor het komende jaar te publiceren. Ik wil graag mijn vakantie kunnen plannen.

[caption id="attachment_59629" align="alignright" width="350"] Lavrov en Shojgoe. Zitten ze misschien al in Kiev?[/caption] Verder publiceerde ze de bijgaande foto: Ook al doen de Russen nogal luchtig over de propagandacampagne die er gaande is, de trend is zeer gevaarlijk. Als het westen alleen nog maar naar zijn eigen propaganda luistert en deze ook gelooft, is het gevaar groot dat niemand meer oor heeft voor de argumenten van de Russische Federatie. Een van de mogelijkheden is dat als Poetin de Oekraïne nog steeds niet wil aanvallen, men dan zelf een aanval onder valse vlag ensceneert en deze de Russen in de schoenen schuift. We zitten nu in een situatie die zich in de loop der geschiedenis nog nooit heeft voorgedaan, namelijk dat de twee zogenaamd aan de rand van een oorlog staande tegenstanders, Rusland en de Oekraïne, beide zeggen dat er in de nabij toekomst geen oorlog te verwachten valt, terwijl een derde maar zijdelings betrokken partij((De VS en het VK)) bij hoog en bij laag zweert dat de oorlog nu ieder moment kan uitbarsten. We leven in interessant tijden...

Diplomatie of oorlog. Het Russische veiligheidsperspectief

rovanov — Wed, 16 Feb 2022 07:21:57 +0000

Dit artikel verscheen op VREDE.be

Volgens het heersende narratief zijn de spanningen rond Oekraïne te wijten aan Vladimir Poetin, een autocratische leider die zich oorlogszuchtig en onredelijk opstelt. Het vervolg van dit verhaal is dat Oekraïne het slachtoffer is van het Russische expansionisme en de NAVO zich moet voorbereiden op een mogelijke invasie.

Dat het conflict met Rusland gepersonaliseerd wordt rond de figuur van Poetin is een klassieke propagandatechniek.

Het is een belangrijke misvatting dat president Poetin het grote struikelblok vormt. Dat het conflict met Rusland rond zijn figuur gepersonaliseerd wordt heeft vooral te maken met klassieke propagandatechnieken: wij willen géén oorlog, het is de vijand die zich oorlogszuchtig opstelt. En die vijand is niet het volk, maar een leider van wie de monsterlijke kwaliteiten worden uitvergroot. Het eigen kamp wil vrede, verdedigt waarden en strijdt voor mensenrechten. Om zicht te krijgen op hoe de oorlogspropaganda zich op de spanningen rond Oekraïne heeft geënt, is het de moeite om het boek dat Anne Morelli aan de vooravond van de oorlog tegen Irak schreef (‘Elementaire principes van de oorlogspropaganda’) nog eens uit de boekenkast te halen.

[caption id="attachment_59617" align="alignright" width="350"] Amerikaanse en Russische functionarissen ontmoeten elkaar in Genève tijdens de Oekraïense spanningen
Foto Sem Janssen[/caption] De werkelijkheid is geen zwart-wit-verhaal, maar complexer en genuanceerder. Ook zonder Poetin zouden deze spanningen er zijn en wel omdat de VS in de relaties met Rusland de militaire logica altijd heeft laten primeren. Washington gebruikt de NAVO al sinds haar oprichting in 1949 voor de verdediging van de geostrategische belangen en domineert zo al decennialang de Europese veiligheidspolitiek. Met de opname van nieuwe lidstaten in Oost-Europa, die een historische angst hebben ontwikkeld voor Moskou, is de VS erin geslaagd om de NAVO, ondanks het verdwijnen van het Warschaupact (het militaire verbond van de communistische staten tijdens de Koude Oorlog) meer dan ooit een hoofdrol te laten innemen qua veiligheidsbeleid. Vooral Frankrijk en Duitsland zien dat met lede ogen aan en leveren heel wat inspanningen voor een autonome Europese militarisering, waarbij het voorzichtig schipperen is om de VS niet voor het hoofd te stoten. In de grond is de beruchte uitspraak van Lord Ismay (de eerste NAVO-Secretaris-Generaal) van aan het begin van de Koude Oorlog nog altijd geldig: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down."

“Geen aantasting van de Russische veiligheidsbelangen”

Het gaat niet om Poetin, op wiens binnenlands beleid er zonder twijfel veel aan te merken valt, maar om fundamentele Russische veiligheidsbelangen zoals die al meer dan drie decennia worden gedeeld en verdedigd door de politieke top in Moskou. Russische leiders en bij uitbreiding het gros van de politieke wereld voelden zich van bij de aanvang van het post-Koude Oorlogstijdperk misleid. Aan de vooravond van de Duitse hereniging (3 oktober 1990) was de boodschap die de toenmalige westerse politieke tenoren aan Moskou afleverden behoorlijk duidelijk: de NAVO zal niet uitbreiden. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken – die de kwestie als een van de eersten publiekelijk aankaartte - stelde dat de veranderingen in Oost-Europa en het Duitse eenwordingsproces niet in gevaar mochten worden gebracht door een “aantasting van de veiligheidsbelangen van de Sovjet-Unie” en daarom “zou de NAVO de uitbreiding naar het oosten moeten uitsluiten”. Behalve Genscher, zouden VS-President Bush, zijn minister van Buitenlandse zaken Baker en top-veiligheidsadviseur Gates (later CIA-directeur en minister van Defensie), de Franse president Mitterrand, de Britse premier Thatcher en haar opvolger Major en vele anderen Moskou in de loop van 1990-91 verzekeren dat de NAVO niet zou uitbreiden. Die beloftes werden evenwel nooit formeel in een akkoord gegoten en heel vlug gebroken. [caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Met het aantreden van President Clinton veranderde de VS van koers. Het Warschaupact en de Sovjet-Unie waren in elkaar gestuikt. Vanaf 1994 sprak de VS-president openlijk over een uitbreiding van de NAVO tot groot ongenoegen van Moskou dat verzwakt was en kampte met heel wat interne politieke en economische problemen. Toenmalig Russisch president Boris Jeltsin uitte meermaals zijn protest en bezorgde twee brieven (oktober 1993 en december 1994) aan het Witte Huis. Daarin schreef hij dat de uitbreiding van de NAVO niet alleen bij de oppositie, maar ook in gematigde kringen “opgevat zal worden als een vorm van neo-isolatie van ons land.” Een jaar later omschreef hij de eerste onderhandelingen over de uitbreiding (met Polen, Hongarije en Tsjechië) als “het begin van een nieuwe opsplitsing van Europa”. Jeltsin maakte duidelijk dat Rusland streeft naar een pan-Europees veiligheidssysteem door de (“niet-cosmetische”) versterking van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking (OVSE, waar alle NAVO- en voormalige Warschaupactlanden lid van zijn). Net als Poetin vandaag had Jeltsin het over de “ondeelbaarheid” van veiligheid, d.w.z. dat veiligheid niet kan verkregen worden ten koste van de andere partij. Die ondeelbaarheid van veiligheid, waar Rusland vandaag zo hard op hamert en die volgens het Kremlin verder wordt aangetast met de ‘open-deur’ politiek van de NAVO, is geen Russische uitvinding. De principes ervan zijn vastgelegd in de Slotakte van Helsinki (1975, waaruit de OVSE is ontsproten), het Handvest van Parijs (1990), de NAVO-Rusland Stichtingsakte (1997) en het Handvest van Europese Veiligheid (1999). Alleen ontbreken de criteria voor die ondeelbaarheid van veiligheid of zijn ze vaag geformuleerd.

De vernedering van Rusland

Jeltsin was een verzwakte president. Rusland was nog maar pas geboren uit het puin van de Sovjet-Unie en hij overleefde in 1993 een moeilijke machtsstrijd met het parlement. Vanaf 1996 was hij afhankelijk van oligarchen voor zijn politiek voortbestaan. Washington zag zich als de overwinnaar van de Koude Oorlog en had de macht om de Europese veiligheidspolitiek naar eigen wensen en belangen te organiseren. Dat de VS zijn visie op de Europese orde oplegde aan Europa en Rusland, zoals gewapenderhand zou gebeuren rond Kosovo (1999) voelde voor veel Russen, en zeker voor de latere president Vladimir Poetin, als een vernedering. De oorlog tegen Servië kwam er zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties waardoor Rusland een van zijn laatste troeven als grootmacht, het vetorecht in die Veiligheidsraad, niet kon inzetten. De NAVO voerde deze operatie uit als een ‘niet-artikel-5’ missie, dus volgens het bondgenootschap zelf niet gedekt door het NAVO-verdrag. Artikel 5 concipieerde het Atlantisch bondgenootschap in 1949 essentieel als een defensieorganisatie en bijgevolg niet als een alliantie voor het uitvoeren van interventies buiten het grondgebied. Jeltsin, die dacht dat hij met de VS verbonden was in een partnerschap, voelde zich verraden. De VS maakte hem duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

De VS maakte president Jeltsin duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

George Kennan die algemeen gezien wordt als de architect van de Koude Oorlog met zijn oproep na de Tweede Oorlog om de Sovjet-Unie "in te dammen", waarschuwde begin 1997 dat de uitbreiding van de NAVO de "meest fatale fout" zou zijn van de VS-politiek sinds het einde van de Koude Oorlog. "Een dergelijk besluit zal naar verwachting de nationalistische, antiwesterse en militaristische tendenzen in de Russische opinie aanwakkeren" met een "negatief effect op de ontwikkeling van de Russische democratie", aldus Kennan. Hij drukte zijn vrees uit dat de uitbreiding de koude oorlogssfeer in de Oost-West relaties terug zou oproepen en de Russische buitenlandse politiek in "richtingen (zal) duwen die beslist niet naar onze zin zijn".

In diplomatieke kringen was men zich m.a.w. zeer bewust wat de gevolgen zouden zijn van een NAVO-uitbreiding. Kennans voorspellingen kwamen in elk geval uit.

Poetin streefde aanvankelijk naar goede relaties

[caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Aanvankelijk ondernam Poetin - die in 2000 het presidentschap overnam - net als zijn voorganger pogingen om tot een goede verstandhouding te komen met de VS en de NAVO. Na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 deed de Russische president verschillende gestes. Om Washington te steunen in de ‘oorlog tegen de terreur’ stemde hij in – zij het met weinig enthousiasme – met de oprichting van twee militaire basissen in Centraal-Azië (Oezbekistan en Kirgizië). In 2002 sloot hij ook de resterende militaire basissen op Cuba met de boodschap dat hij hoopte op een tegengebaar (de sluiting van een radarinstallatie aan de Noors-Russische grens). In een toespraak dat jaar verklaarde Poetin dat een partnerschap met de Verenigde Staten van het grootste belang is voor Rusland, en dat terrorismebestrijding een van de belangrijkste elementen is van het buitenlandse beleid van Rusland. Hij zette zijn woorden voor een goede verstandhouding met de VS kracht bij door in 2003 de Russische troepen onverwachts terug te trekken uit Kosovo. Washington bleef evenwel verder handelen in overeenstemming met zijn status van overwinnaar en enige supermacht. Eind 2001 kondigde president Bush de terugtrekking aan van de VS uit het ABM-verdrag dat aan de VS en Rusland grote beperkingen oplegde voor de ontplooiing van een raketschild om de nucleaire balans tussen beide staten niet in gevaar te brengen. In de jaren daarop kondigde de VS aan dat het delen van een raketschild wilde opstellen in Polen en Tsjechië (later Roemenië). Het plan voorzag om in beide landen SM3-interceptoren (raketten) op te stellen. Rusland protesteerde en kondigde in 2007 aan dat het de uitvoering van het CFE-verdrag (Conventional Armed Forces in Europe), dat beperkingen oplegde aan de ontplooiing van conventionele wapensystemen, zoals tanks en artillerie, zou opschorten. De oorlog die de VS tegen Irak (2003) voerde, opnieuw zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, gooide verder olie op het vuur. Rusland veroordeelde de VS-aanval (net als Parijs en Berlijn trouwens).

NAVO breidt uit

Ondanks gemaakte beloftes en herhaald protest vanuit Moskou, breidde de NAVO in vijf rondes uit van 16 landen aan het eind van de Koude Oorlog naar 30 landen vandaag. Op de NAVO-top in Boekarest (2008) ontspon zich een discussie over de grenzen van die uitbreidingen toen de VS de procedure wilden opstarten (het Membership Action Plan) voor lidmaatschap van Oekraïne en Georgië. Frankrijk en Duitsland, maar ook België verzetten zich daartegen. Premier Fillon verklaarde toen in de Franse pers: “Frankrijk is tegen de komst van Georgië en Oekraïne in de NAVO” omdat dit “het verkeerde antwoord is op de machtsverhoudingen in Europa en tussen Europa en Rusland”. Uiteindelijk bereikten de betrokken NAVO-lidstaten een consensus. De procedure voor lidmaatschap zou niet worden geopend, maar er was wel een principiële ‘open deur’ voor beide landen die op termijn “lid zullen worden van de NAVO”. De VS duwde door, wetende dat dit verder ten koste zou gaan van de verstandhouding met Rusland. De NAVO bouwde daarop de relaties met Oekraïne uit. Sinds de Oekraïnecrisis van 2014 gaat het om aanzienlijke militaire steun, wapenleveringen en regelmatige gezamenlijke militaire manoeuvres met de gekende Russische reacties tot gevolg.

Het is Moskou er niet om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater komt.

Rusland voerde de druk op door op grote schaal troepen te ontplooien in de grensregio. Volgens Ruslandkenner David Teurtrie in het Franse maandblad le Monde Diplomatique is het Moskou er niet zozeer om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, dan wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater terecht komt, wat niet hetzelfde is.

De krachtmeting heeft absurde maar uiterst gevaarlijke proporties aangenomen, omdat de NAVO op elk vlak weigert tegemoet te komen aan Rusland, ondanks de beloftes die westerse leiders aan het eind van de Koude Oorlog maakten en ondanks het voorbehoud dat enkele Europese NAVO-lidstaten zelf maakten op die bewuste NAVO-top in Boekarest.

‘Open deur’ voor een onwaarschijnlijke uitbreiding

Bovendien is het principe van uitbreiding met Oekraïne en Georgië de komende jaren onuitvoerbaar. Beide landen zitten al jaren met zware spanningen met minderheidsgroepen en afvallige gebieden die de onafhankelijkheid uitriepen. Het is weinig waarschijnlijk dat de NAVO-lidstaten betrokken willen geraken in deze wespennesten. Na schendingen van het staakt-het-vuren viel Georgië in 2008 Zuid-Ossetië binnen. Het gebied had zich in 1990 onafhankelijk verklaard nadat de taalrechten van de regio werden ontkend. Rusland kwam militair tussenbeide en erkende vervolgens de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië. Moskou erkende meteen ook de in 1993 uitgeroepen onafhankelijkheid van de andere opstandige Georgische regio, Abchazië. Het Kremlin gaf zo ook het signaal – na de NAVO-top in Boekarest - dat de uitbreiding met Georgië een ‘rode lijn’ was. Na het verdrijven van de Oekraïense verkozen president Janoekovitsj in februari 2014, intervenieerden Russische troepen om de Autonome Republiek de Krim te bezetten met de steun van lokale milities van de Russische meerderheid op het schiereiland. Een maand later stemde een meerderheid van de kiezers in een betwist (en een door het grondwettelijk hof van Oekraïne ongeldig verklaard) referendum voor afscheuring van Oekraïne en integratie bij Rusland. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties stemde een resolutie die het referendum als ‘niet geldig’ bestempelde. Als twee dagen na de machtswissel in de hoofdstad Kiev het parlement beslist om de erkenning van het Russisch als regionale taal in te trekken komen de oostelijke provincies Donetsk en Lugansk, waar een belangrijk Russische minderheid woont, eveneens in opstand. Kiev stuurt troepen, waarop Rusland militaire steun verleent aan de opstandelingen. Ondanks een akkoord over het Staakt-het-vuren en afspraken in de Minskakkoorden (2015) om beide provincies autonomie te verlenen, komt er geen einde aan het geweld. Gezien de chronische instabiliteit van beide landen is de kans dat ze de procedure kunnen opstarten om lid te worden de komende jaren zo goed als nihil. Voor veel Europese NAVO-lidstaten is het ondenkbaar dat ze zich in een militair avontuur zouden willen begeven als gevolg van de bijstandsclausule (Artikel 5) van het NAVO-verdrag, die stelt dat als een lidstaat wordt aangevallen alle andere lidstaten het aangevallen land solidair bijstaan.

Oorlog omwille van symboliek?

Gezien de chronische instabiliteit van Georgië en Oekraïne is de kans dat ze effectief NAVO-lid worden, de komende jaren zo goed als nihil.

Het gaat dus met andere woorden over een louter symbolische strijd met als inzet de principiële open deur politiek van de NAVO (artikel 10 van het NAVO-verdrag), die evenwel moet samen gelezen worden met het principe van de ondeelbaarheid van veiligheid zoals omschreven in de eerder opgesomde akkoorden. Als het klopt dat president Poetin gevaarlijk en onberekenbaar is, dan is het bovendien veiliger om met het Kremlin tot een akkoord te komen dan een allesvernietigende nucleaire oorlog te riskeren. Volgens de Russische nucleaire doctrine behoudt Rusland zich het recht voor om kernwapens in te zetten in “het geval van agressie tegen de Russische Federatie met het gebruik van conventionele wapens wanneer het voortbestaan van de staat in gevaar komt”.

Russisch diplomatiek offensief

Midden december lanceerde Rusland, na lang diplomatiek overleg over en weer, twee documenten, een ontwerpverdrag met de VS en een ontwerpovereenkomst met de NAVO, met een hele reeks veiligheidsafspraken. Volgens beide documenten zou de NAVO zich moeten onthouden van verdere oostwaartse expansie. Ook zouden beide partijen geen troepen mogen ontplooien in andere Europese staten met terugwerkende kracht tot mei 1997. Verder zouden er geen middellange en korteafstandsraketten mogen ontplooid worden in gebieden vanaf waar ze de andere partij kunnen raken. Een ander heikel punt raakt de NAVO als nucleaire alliantie, omdat Rusland vraagt dat er geen kernraketten buiten het grondgebied van de kernwapenmachten opgesteld zouden worden, zoals nu het geval is met de kernbommen van de VS die in België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije gestationeerd staan. De VS is het enige land ter wereld met kernwapens op buitenlands grondgebied. Ook het algemene principe van de ondeelbaarheid van veiligheid staat prominent in de teksten uitgeschreven. De VS verwerpt de teksten, hoewel ze op veel punten niet onredelijk zijn. Gezien de ervaringen uit het verleden wil Rusland dat afspraken op papier worden vastgelegd. Dat Moskou daar nu mee komt aanzetten en aandringt op vlugge afspraken heeft te maken met twee cruciale momenten later dit jaar. Eind juni vindt de NAVO-top plaats waar de NAVO haar nieuwe 'Strategie 2030' wil afklokken die Rusland als een ‘systemische rivaal’ en een ‘dreiging’ voor de Euro-Atlantische regio omschrijft. Dat zou dan een ‘raison d’être’ voor de NAVO worden, vergelijkbaar met de bestaansreden van de NAVO tijdens de Koude Oorlog. Eens dit formeel is vastgelegd zal het veel moeilijker worden om te werken aan strategische stabiliteit en een ander pan-Europees veiligheidssysteem waar Rusland al jaren vragende partij voor is. Een ander cruciaal ogenblik zijn de mid-term verkiezingen in de VS, met de mogelijkheid dat de Republikeinen de meerderheid halen in zowel Senaat als Huis van Afgevaardigden, wat een akkoord met Washington ernstig kan bemoeilijken.

Moratorium op uitbreiding kan doorbraak betekenen

Een zinnetje van de VS/NAVO is voldoende om tot ontspanning te komen: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode".

Het is dus in ieders belang om vlug werk te maken van het uitwerken van een consensus. Een zinnetje in het antwoord van de VS/NAVO zou al voldoende kunnen zijn om Moskou over de streep te trekken: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode”. Met een moratorium hoeft de NAVO niet af te stappen van het principe van een ‘open deur’ en het geeft tijd om te werken aan ontspanning en vertrouwen tussen beide partijen. Het voordeel is dat er dan - als vorm van wederdienst - meer diplomatieke ruimte kan ontstaan om de problemen in Oekraïne aan te pakken.

Beide partijen kunnen hun invloed aanwenden in respectievelijk de het Donetsbekken (waar de opstandige regio’s zich bevinden) en Kiev om het conflict te demilitariseren en de Minsk-akkoorden uit te voeren. Op termijn zou een neutrale status voor Oekraïne zowel de verhoudingen met Rusland alsook de binnenlandse relaties in Oekraïne met de grote Russische minderheid ten goede kunnen komen. Na de Tweede wereldoorlog werd tussen de VS en de Sovjet-Unie overeengekomen dat Oostenrijk een neutrale staat zou worden, wat vervolgens grondwettelijk werd vastgelegd. Tot op heden heeft dat Oostenrijk zeker niet onveiliger gemaakt. Aan de andere kant kan er ook naar gestreefd worden – wat de Baltische staten en Polen ten goede zou komen - om Wit-Rusland militair neutraal te maken, zoals dat nu (nog) grondwettelijk het geval is voor Moldavië. Voorts kan de terugtrekking van militaire NAVO-infrastructuur en NAVO-troepen in Polen en de Baltische Staten parallel verlopen aan een afspraak dat Rusland hetzelfde doet in Wit-Rusland, terwijl elk kan blijven vasthouden aan het lidmaatschap van respectievelijk de NAVO en de Collectieve Veiligheidsverdragsorganisatie (met naast Wit-Rusland, Rusland, Armenië, Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan). Tot slot kan een toename van het vertrouwen ervoor zorgen dat de idee van een gemeenschappelijk veiligheidssysteem kan worden uitgewerkt en versterkt, een belangrijke voorwaarde om tot ernstige ontwapeningsakkoorden te kunnen komen die heel Europa kunnen denucleariseren. Dit is alles zou werkelijkheid kunnen worden als het diplomatiek overleg niet langer gepaard gaat met militair spierballengerol.

Mislukte kleurenrevolutie in Kazachstan

rovanov — Fri, 11 Feb 2022 07:18:11 +0000

verscheen op 22 januari 2022 in de weekeditie van De Andere Krant

Een artikel van Kees van der Pijl De staatsgreep in Kazachstan was een poging om in dat land een pro-Westerse ‘kleurenrevolutie’ te ontketenen, net als eerder in Wit-Rusland en Oekraïne, schrijft emeritus-hoogleraar internationale relaties Kees van der Pijl. De mislukking van de coup betekent een fors verlies voor de Verenigde Staten. Wat is er gebeurd in Kazachstan? Alles wijst erop dat de Verenigde Staten en ook het Verenigd Koninkrijk op zijn minst de hand hadden in de onlusten in het land, die zelfs uitmondden in een staatsgreep. Na de terugtrekking van de Navo uit Afghanistan hebben de Amerikanen geen basis meer in Centraal-Azië, en geen enkele regering in de regio was bereid hen een nieuwe te geven. In andere voormalige Sovjet-republieken zoals Georgië en Oekraïne zijn eerder in 2003-2004 en 2014, middels ‘kleurenrevoluties’ pro-Westerse groepen aan de macht gebracht. Dus waarom niet proberen de onrust die op 2 januari uitbrak in het strategisch tussen Rusland en China gelegen Kazachstan te benutten om daar (weer) voet aan de grond te krijgen? De Amerikanen hebben uitgebreide contacten in Kazachstan en hun ambassade kondigde de onrust al half december aan. De National Endowment for Democracy in Washington, algemeen bekend als een frontorganisatie van de CIA, had in 2020, het laatste jaar waarover de cijfers zijn gepubliceerd, 1,2 miljoen dollar in een burgerbeweging in Kazachstan gestoken. In hetzelfde jaar werd 3,8 miljoen dollar geschonken door de Open Society Foundation van George Soros. Ook hij heeft een lange staat van dienst als het gaat om het steunen van kleurenrevoluties, vooral in het voormalige Sovjetblok. Dat omvat training van activisten, het via sociale media coördineren van demonstraties in meerdere steden, en dergelijke, alles uit naam van de democratie. Anders dan Georgië en Oekraïne echter, is Kazachstan lid van de verdragsorganisatie CSTO, samen met Rusland, Wit-Rusland, Tadzjikistan, Armenië en Kirgizië. Door de opstand toe te schrijven aan buitenlandse inmenging kon president Kassym-Jomart Tokayev de CSTO verzoeken een vredesmacht te sturen. Terwijl die vliegvelden en andere strategische objecten bewaakte, konden Kazachse eenheden de orde herstellen. De Amerikaanse invloed in Kazachstan dateert van de tijd dat het land geregeerd werd door sterke man Nursultan Nazarbayev. Onder zijn bewind werd een deel van het grote Tengiz-olieveld aan Chevron verkocht. In 2005 kwam Bill Clinton persoonlijk op bezoek om te vieren dat een donor van de Clinton Foundation, James Giustra, een grote uraniumconcessie had verworven. Nazarbayev werd beschuldigd van corruptie en wegsluizen van miljarden dollars naar Zwitserland. In 2019 werd hij opgevolgd door Tokayev, maar als voorzitter van de Nationale Veiligheidsraad behield hij grote invloed. De hoofdstad Astana werd naar hem hernoemd (Nur-Sultan). Of Nazarbayev zelf een rol speelde in de machtsgreep is onduidelijk, maar zijn rechterhand, Karim Masimov, is gearresteerd en in de Nationale Veiligheidsraad vervangen door een medestander van president Tokayev. Masimov is een zakenvriend van Joe Biden en diens zoon Hunter, die weer nauwe banden met oligarchen in Oekraïne onderhoudt. Een andere figuur die een rol speelde in de machtsgreep was Mukhtar Ablyazov, voormalig minister van energie en bankier. In 2000 was hij in conflict gekomen met Nazarbayev en met medeneming van zo’n 6 miljard dollar naar Engeland uitgeweken. Daar werd hij in 2012 uitgewezen wegens belastingontduiking, waarop hij zich in Frankrijk vestigde. Ablyazov greep de onrust van begin januari aan om te proberen daar zelf aan de macht te komen. Hij riep het Westen op hem te steunen, omdat anders Kazachstan net als Wit-Rusland de banden met Rusland zou aanhalen. Zelf zette hij zijn hoofdkwartier voor de kleurenrevolutie in Kazachstan op in Kiev, hoofdstad van de eerder door het Westen overgenomen Oekraïne. In totaal zijn er bij de onlusten 160 mensen om het leven gekomen, onder wie 18 politieagenten. Twee agenten werden volgens de CBC, de NOS van Canada, onthoofd gevonden, mogelijk het werk van jihadisten. De demonstraties waren uitzonderlijk gewelddadig en op Twitterfilmpjes was te zien hoe demonstranten geweren kregen uitgedeeld die in de kofferbak van personenauto’s waren aangevoerd. Tot de interventie van de CSTO bleken de veiligheidstroepen overigens niet bereid zich te verzetten tegen het geweld: zo werd de luchthaven van de belangrijke stad Almaty prijsgegeven toen daar 50 gewapende opstandelingen verschenen. Naast de genoemde Masimov en Ablyazov en hun contacten in de VS en West-Europa, waren ook criminele elementen bij het geweld betrokken. Maar belangrijker nog is de connectie met Turkije. De benoeming van de Britse voormalig ambassadeur in Ankara, Richard Moore, tot hoofd van de Britse buitenlandse geheime dienst MI6 in juni 2020 is in dit opzicht belangrijk. Tijdens Moores ambassadeurschap van 2014 tot 2018 gaf hij blijk van zijn actieve steun voor Erdogans neo-Ottomaanse aspiraties (herstel van het grote Turkse rijk met verwante volken). Naast Azerbeidzjan, door Turkije gesteund in de recente oorlog met Armenië, zijn ook diverse lidstaten van de CSTO, waaronder Kazachstan, kandidaat voor opname in het nieuwe Ottomaanse rijk van Erdogan, die de laatste tijd weer afstand neemt van Rusland en meer naar de Navo trekt. In meerdere media is gewezen op de rol die MI6 zou hebben gespeeld in de onrust in Kazachstan. Verschillende oud-agenten van MI6 werken voor Ablyazov. Daarnaast is de aanwezigheid van met de Grijze Wolven verbonden Turkse ultra-nationalisten van verschillende kanten opgemerkt. Al met al lijkt de mislukte kleurenrevolutie in Kazachstan uit te draaien op een fors verlies van de invloed van het Westen. Zolang oorlog een uitweg zou kunnen bieden uit de afbrokkelende Covid-noodtoestand, blijft het gevaar van een groot conflict echter bestaan.

Is de Koude Oorlog toch niet voorbij?

Sem Janssen — Thu, 10 Jun 2021 06:37:50 +0000

Dit bericht verscheen op ITHINK

Ondanks verklaringen van vertegenwoordigers van de militaire leiding van de NAVO en Rusland dat de strategische oefeningen Zapad-2021 en Defender-2021 gepland en puur defensief van aard zijn, wint de opwinding eromheen aan kracht. Hier is niets verrassends aan, veel militaire experts voorspelden precies zo’n ontwikkeling van gebeurtenissen. De woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Defensie, John Kirby, legde tijdens een briefing in mei aan verslaggevers uit hoe NAVO-oefeningen aan de grenzen van Rusland verschillen van Russische oefeningen aan de grenzen van de NAVO-landen. Volgens hem praten de Verenigde Staten van Amerika en de NAVO, in tegenstelling tot Rusland en Wit-Rusland, openlijk over de doelen en doelstellingen van hun militaire oefeningen. Ze zijn allemaal defensief en gericht op ‘inperking van agressie’. Maar ik kan deze woorden niet geloven. Als onderdeel van de reeds uitgevoerde manoeuvres Swift Response en Immediate Response (die deel uitmaken van Defender Europe 21), werden luchtlandingsoperaties in Estland, Bulgarije en Roemenië geoefend, evenals de landing van een amfibische aanval op de kust, die allen zeer moeilijk te karakteriseren zijn als defensieve acties. Onlangs zei NAVO-woordvoerster Oana Lungescu: “We zijn volledig transparant over wat we doen en alle landen hebben het recht om hun troepen te trainen.” Absoluut gelijk. Maar er is één voorbehoud. Volgens het Weens Document van 2011, van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), moeten buitenlandse waarnemers aanwezig zijn bij de oefeningen, waar het aantal militairen meer dan 13 duizend bedraagt. Tot 30 duizend mensen zullen deelnemen aan Defender Europe 21. Dit betekent dat Rusland, Wit-Rusland, de OVSE-lidstaten en anderen het recht hadden om als waarnemer te worden uitgenodigd. Maar doorgewinterde NAVO-functionarissen hebben een eenvoudig plan gevonden om juridische subtiliteiten te omzeilen – de oefeningen werden opgedeeld in een aantal relatief kleine manoeuvres, zoals Swift Response en Immediate Response. Generaal Brice Ude, plaatsvervangend stafchef van het NAVO-Hoge Commando voor Europa, zei het zo: “Er zullen niet meer dan 9.000 militairen tegelijk aan de oefeningen deelnemen.” De al genoemde Lungescu gaf daarom geen antwoord op de vraag om Russische en Chinese waarnemers uit te nodigen. Het is heel interessant hoe de Russische militaire oefeningen zullen worden uitgevoerd. Zullen NAVO-vertegenwoordigers worden uitgenodigd voor de Russische oefeningen? Eén ding is duidelijk. Noch de militaire oefeningen van de NAVO, noch de Russische militaire oefeningen zijn defensief van aard. Iedereen begrijpt heel goed wie tegen wie vecht. Russische oefeningen zijn gericht tegen de NAVO, NAVO-oefeningen zijn gericht tegen Rusland. De vraag is, waarom verergeren zulke grote staten, kernmachten, een toch al moeilijke situatie? Bovendien, wat is het nut van deze oefeningen als er kernwapens zijn die hele steden en landen kunnen vernietigen. De optredens van de NAVO en Rusland dragen beide niet bij aan de veiligheid in de wereld. We leven in de moderne wereld, niet in het stenen tijdperk. Alle conflicten moeten worden opgelost door middel van diplomatie en dialoog. Waarom zetten ze de Koude Oorlog en de zinloze wapenwedloop voort? Agressie leidt niet tot iets goeds. Dit bericht verscheen op ITHINK

Negatieve gevolgen voor Baltische staten door NAVO

Sem Janssen — Wed, 28 Apr 2021 15:47:27 +0000

Dit bericht verscheen op ITHINK

In de zomer van 2016, tijdens de NAVO-top in Warschau, werd besloten om multinationale bataljons van de Noord-Atlantische Alliantie in de Baltische landen in te zetten. Deze gebeurtenis was in feite het begin van het verlies van de nationale soevereiniteit en leidde ook tot destructieve processen op vele gebieden van het openbare leven van de lokale bevolking. Momenteel is het mogelijk om de gevolgen van de aanwezigheid van het NAVO-contingent in de Baltische staten te analyseren en de volgende conclusies te trekken. Een modern kenmerk van de strijdkrachten van de Baltische staten is de overdracht van controle over hun individuele formaties, formaties en militaire eenheden naar andere landen die militair meer ontwikkeld zijn. Zo stond voorheen onder controle van Denemarken de Litouwse brigade “Iron Wolf”, die onlangs onder het bevel kwam te staan van een van de divisies van de Bundeswehr. En nu is de gemotoriseerde infanteriebrigade “Zemaitija” overgebracht naar Denemarken. Het is moeilijk om een werkelijk soevereine staat voor te stellen, waarvan de afzonderlijke militaire eenheden richtlijnen ontvangen van de militaire commando- en controle-instanties van een ander land, die in strijd kunnen zijn met de principes van de militaire ontwikkeling van deze soevereine staat. Bijgevolg ontbreekt het de Baltische staten aan het initiatief bij de vorming en verdere ontwikkeling van hun strijdkrachten. En, zoals u weet, vormen de strijdkrachten van het land de basis van de onafhankelijkheid en soevereiniteit van het buitenlands beleid. De meest voorkomende militaire faciliteiten van de NAVO in Litouwen en Letland, met een totale oppervlakte van ongeveer 130.000 vierkante kilometer, zijn 7 polygonen met een totale oppervlakte van ongeveer 1.000 vierkante kilometer. Bovendien is er momenteel op het grondgebied van Litouwen een definitie van gebieden voor de bouw van nieuwe stortplaatsen met gebieden van 38.000 hectare en 13.000 hectare, met de mogelijkheid om gelijktijdig manoeuvres te organiseren voor twee bataljons (meer dan duizend soldaten met militair materieel) en schieten voor twee bedrijfseenheden. Polygonen van deze schaal zijn alleen te vinden in Polen en Duitsland. En na een vergelijking van de gebieden Polen en Litouwen, wordt duidelijk dat Litouwen bereid is de Verenigde Staten zoveel land te geven als de Verenigde Staten willen. Momenteel – al 1,2% van het grondgebied van het land. De lokale bevolking van zulke kleine staten wordt opnieuw beperkt door de mogelijkheid van vrij verkeer, rust en werk. In het bijzonder bevindt een van de NAVO-oefenterreinen zich op het grondgebied van de voormalige voorbeeldige collectieve boerderij Adazi, die voorheen werd beschouwd als een van de beroemde landbouwbedrijven van de late socialistische periode. Bovendien is het door de relatief hoge bevolkingsdichtheid mogelijk dat granaten vallen bij het schieten op terreinen nabij woongebouwen. Naast het verstrekken van hun grondgebied voor het trainen van NAVO-troepen, blijven de Baltische landen, ondanks de COVID-19-pandemie, hun uitgaven voor de modernisering en bouw van nieuwe militaire infrastructuur verhogen, waar ze zo hardnekkig om worden gevraagd door de NAVO. Tegelijkertijd zijn de Baltische staten een van de meest getroffen regio’s door het coronavirus, waarvan de economie momenteel de ernstigste crisis in de moderne geschiedenis doormaakt. Maar regeringen lijken terughoudend om hier aandacht aan te besteden, aangezien ze doorgaan met het verhogen van de militaire financiering. Daarom zullen in Litouwen voor de “geallieerden” voor 168 miljoen euro drie militaire kampen worden gebouwd met de aanwezigheid van kazernes, hoofdkwartieren, kantines, gebouwen voor sport en vrije tijd, EHBO-posten, reparatiewerkplaatsen, enz. De minister-president Ingrida Simonyte verklaarde tijdens een ontmoeting met de Amerikaanse ambassadeur in Vilnius, Robert Gilchrist, in het algemeen dat “Litouwen vastbesloten is om 2 of meer procent van het BBP van het land naar veiligheid en defensie te leiden. De stijging van de defensie-uitgaven biedt ook nieuwe mogelijkheden voor praktische samenwerking met de Verenigde Staten.” Het begrotingstekort als gevolg van buitensporige militaire uitgaven beïnvloedt de toename van sociale spanningen. Achter al deze evenementen staan gewone mensen – lokale bewoners. En ze hebben genoeg problemen. Gedurende de jaren van anticrisisbeleid in de republiek werd een van de hoogste btw in Europa en een inkomstenbelasting van 26% ingevoerd, terwijl de salarissen werden verlaagd, de uitkeringen onder de overlevingsdrempel werden vastgesteld en de helft van de ziekenhuizen werd gesloten. Aan dit alles moet nog de gespannen criminele situatie in de Baltische landen worden toegevoegd, veroorzaakt door dronken vechtpartijen door het NAVO-contingent. In het bijzonder klaagde de burgemeester van Ventspils Aivars Lembergs: “NAVO-zeilers gedragen zich als een varken en negeren de wetten van Letland en de dwingende regels van Ventspils zelfbestuur. Ze waren dronken en plassen op de ramen, ze waren ziek, ze dronken alcohol op openbare plaatsen, wat in ons land niet is toegestaan. Ze plukten ook bloemen van bloembedden om aan prostituees te geven. ” In de media werd uitgebreid aandacht besteed aan zaken als de diefstal van een oudere Estse vrouw ter waarde van 20 duizend euro door een “officier van het Amerikaanse leger”, evenals de kleine behoeften van nuchtere Amerikaanse militairen bij het hoofdmonument van Riga – het Vrijheidsmonument. De toename van het aantal van dergelijke gevallen is te wijten aan straffeloosheid, wat toelaatbaarheid uitlokt. Overtredingen die strafrechtelijke sancties kunnen inhouden, worden bestraft met boetes. Als strafrechtelijke vervolging niet kan worden vermeden, verlaat het militaire personeel van de alliantie gewoon de Baltische staten, en niemand zoekt hen strikt thuis. Niet zonder de nieuwerwetse COVID-2019. De constante rotatie van het NAVO-contingent draagt bij aan de invoer van allerlei nieuwe soorten coronavirus in de Baltische landen, die moeilijker te behandelen zijn. En ondanks de maatregelen die het Amerikaanse commando heeft genomen om de verspreiding van coronavirusinfectie te voorkomen, kunnen uitbraken van de ziekte onder NAVO-troepen niet worden voorkomen. Dus liepen soldaten van het NAVO-multinationale bataljon gestationeerd in Letland de coronavirusinfectie COVID-19 op. Het aantal geïnfecteerden is niet aangegeven, maar het feit zelf van de infectie brengt de gezondheid van de lokale bevolking in gevaar, die onvermijdelijk in contact kwam met militairen die in dezelfde winkels geen tekenen van de ziekte vertoonden. Terwijl hij alle wreedheid observeerde van wat er in de Baltische staten gebeurt in de context van de inzet van het NAVO-contingent, de voormalige Amerikaanse president Donald Trump, tijdens een ontmoeting met de presidenten van Letland, Litouwen en Estland in april 2018, liet hij zachtjes doorschemeren dat de presidenten van de Baltische republieken zijn domme mensen. De media schreven dat communicatie met Trump de leiders van Litouwen, Letland en Estland diep getraumatiseerd heeft. Maar de belediging weerhield hen er niet van hun beleid van sycofantie jegens de Verenigde Staten en de NAVO voort te zetten. Het lijkt erop dat regeringen zich niet eens zorgen maken over de risico’s van verlies van soevereiniteit over hun staten en volledige politieke controle door de Verenigde Staten. Dit bericht verscheen op ITHINK

Trump weg, US troepen bewegen weer

rovanov — Tue, 26 Jan 2021 07:15:31 +0000

Overgenomen van De Dagelijkse Standaard

Een paar uur nadat Joe Biden ingezworen werd als president van Amerika maakte hij meteen duidelijk hoe zijn buitenlandse beleid eruit gaat zien. Niet schrikken, maar het gaat neerkomen op een kopie van het beleid van Barack Obama en dat van George W. Bush. Wat betekent: meer, meer, meer oorlog. Om te beginnen heeft hij een groot militair konvooi Noord-Oost Syrië binnen laten rijden. Het konvooi reed het Al-Hasakah-gouvernement in vanuit Irak, en vervoerde een “groot aantal wapens en logistieke voorraden.” Al in al bestond het konvooi uit veertig trucks en bewapende voertuigen. Natuurlijk vlogen er ook wat helikopters omheen. Damascus heeft daar natuurlijk onmiddellijk op gereageerd. Het regime van Assad heeft geëist bij de VN dat de Amerikaanse troepen meteen teruggetrokken worden. Maar dat was slechts het begin en kan nog verkocht worden als een ‘redelijk normale manier van doen.’ Maar dan is dit er ook nog: Jawel, dat lees je goed: president Biden overweegt serieus om Trumps terugtrekking van troepen uit Iran ongedaan te maken. Hij wil mogelijk “duizenden extra troepen naar Irak sturen om te vechten tegen terroristische dreigingen.” Weet jullie nog hoe blij Claudia de Breij was dat Biden nu president was? “Oh jongens. Gefeliciteerd allemaal. Wát een opluchting.” Ja, wat een opluchting, hè? Dat Biden het vuurtje weer lekker aansteekt in het Midden-Oosten, zodat we wéér op grote schaal terroristische aanslagen en andersoortig geweld gaan zien bij ons in de achtertuin? Wat een links feestje zeg! Iemand die een gokje wil wagen op waar de eerste door Biden ontketende oorlog zal plaatsvinden? Ik zeg: Syrië. Maar Iran is ook een heel goede optie.

Dit bericht verscheen bij De Dagelijkse Standaard

Amerkaanse militairen sloegen Poolse soldaten tijdens de NAVO-oefening

Sem Janssen — Tue, 15 Dec 2020 10:49:53 +0000

Dit bericht is van Sem Janssen en verscheen op ITHINK

De gezamenlijke Pools-Amerikaanse oefeningen zijn vorige week afgelopen. Het manoeuvreren werd niet breed uitgemeten in de leidende media. De reden hiervoor waren de talrijke mislukkingen en schandalen die de oefeningen begeleidden. Volgens de Pools-talige bron Dziennik Polityczny brak er tijdens de internationale militaire oefening Tumak-2020 een gevecht uit tussen de militairen van de 15e Gemechaniseerde Brigade van de Poolse strijdkrachten en hun collega’s van het contingent van de Amerikaanse strijdkrachten, dat deel uitmaakt van de tactische groep van het NAVO-bataljon. Zoals Mariusz Błaszczak, de minister van Nationale Defensie, zei: “ondanks de pandemie oefende het Poolse leger. De soldaten van het Poolse leger verbeterden hun vaardigheden, verbeterden hun samenwerking met bondgenoten en de oefeningen vonden plaats zoals gepland. Maar wat was er werkelijk aan de hand? Tijdens Tumak-20 was het de bedoeling om de technieken en procedures te oefenen die Poolse leger verbinden met de Amerikaanse, Britse, Roemeense en Kroatische troepen, en zo het eFP-bataljon vormen. Maar de verschillende problemen die tijdens de manoeuvres optraden, leidden ertoe dat de deelnemers hun taken niet voltooiden en de verschillende fasen van de oefeningen verstoorden. Volgens de woordvoerder van de 16e Gemechaniseerde Divisie, majoor Marek Nabzdyjak, die de situatie uitlegde, ‘ontstond er tijdens de oefeningen tussen de Amerikaanse soldaten en hun Poolse collega’s een conflict. De reden was het onbeschofte gedrag van de Amerikanen. Na het diner begon een groep dronken Amerikaanse soldaten de Polen te beledigen door hen Poolse varkens te noemen en hun ongenoegen uit te spreken over de verblijfsvoorwaarden en het opleidingsniveau van de soldaten van de 15e Brigade. Als gevolg hiervan was er een gevecht waarbij enkele Poolse soldaten ernstig hoofdletsel opliepen. De commissie van het Ministerie van Nationale Defensie voert een officieel onderzoek uit. De commandant van de gevechtsgroep van het NAVO-bataljon, luitenant-kolonel Jeffrey Higgins, beschuldigde het bevel van de 15e gemechaniseerde brigade van een laag niveau van discipline onder Poolse soldaten, waarbij hij het incident aan Poolse zijde beschuldigde. Over welke toename van het Amerikaanse contingent in Polen kunnen we praten als het Amerikaanse leger zich zo respectloos gedraagt tegenover hun Poolse collega’s? Dit is een duidelijk voorbeeld van waartoe de uitbreiding van NAVO kan leiden. In Berlijn hebben al anti-oorlogsprotesten plaatsgevonden. Honderden activisten en maatschappelijke organisaties stonden in de rij van het parlementsgebouw tot het kantoor van Merkel. Ze eisten dat de autoriteiten stoppen met het verhogen van de militaire uitgaven in Duitsland en ook de Amerikaanse kernwapens uit het land terugtrekken. Zullen de Amerikanen hun eisen blijven stellen en dan hun eigen NAVO-bondgenoten in elkaar slaan? Met deze aanpak is het onwaarschijnlijk dat ze zullen slagen.