Geopolitiek | Wakkermens

Wat denkt Rusland over Trump

FZ — Wed, 05 Nov 2025 15:32:53 +0000

Het buitenlandse beleid van Donald Trump is zacht uitgedrukt nogal wispelturig. In het Westen vindt er een scherpe scheiding tussen Trump-vereerders en Trump-haters plaats. Vooral sinds Trump lijkt te proberen zich van Oekraïne af te keren, is de houding in Europa tegenover Trump vooral wantrouwig, terwijl men wanhopig probeert Trump ten vriend te houden. In Russland wordt veel over Trump gediscussieerd, men lijkt er haast wel beter op de hoogte van de Amerikaanse politiek dan de Amerikanen zelf. De regering houdt zich opvallend op het vlak, men oordeelt niet over Trumps U-bochten en lijkt Trump alle kans te willen geven om zich als winnaar voor te doen. De westerse commentaren lopen vaak uiteen van "Poetin heeft Trump erin geluisd" tot "Trump heeft Poetin op zijn plaats gezet". Hier een vertaling van een artikel van Dmitri Trenin((Dmitri Vitalievitsj Trenin (geboren op 11 september 1955 in Moskou) is een Sovjet- en Russisch politicoloog. Hij is kandidaat in de historische wetenschappen. Van 2008 tot 2022 was hij directeur van het Carnegie-centrum in Moskou. Hij heeft de rang van kolonel. Hij is nu directeur van het Instituut voor Wereldwijde Militaire Economie en Strategie van de Nationale Onderzoeksuniversiteit 'Hogere School voor Economie')).

Virtueel achtbaanritje

Dmitri Trenin over de tactiek en strategie van Donald Trump

Het afgelopen jaar zijn de meeste Russische commentatoren in ‘Trumpologen’ veranderd. Elke uitspraak van de Amerikaanse president – en dat zijn er vaak meerdere per dag – wordt onder de loep genomen en actief besproken. Aangezien Trumps uitspraken vaak in tegenspraak zijn met eerdere uitspraken, is het volgen van Trumps gedachtegang een boeiende bezigheid – een soort virtuele achtbaanrit. Het is adembenemend. Je moet je er echter niet te veel door laten meeslepen. De tactiek van Trump is over het algemeen niet moeilijk te begrijpen. Hij is nu eens grof en dreigend, dan weer vleiend en geruststellend. Soms is hij een van ons, dan weer een tegenstander. Het meest belangrijke is te begrijpen of er achter deze tactiek ook een strategie schuilgaat. In de negen maanden van Trumps tweede presidentschap is er genoeg materiaal verzameld om voorlopige conclusies te trekken.

Ten eerste streeft Trump ernaar de grootste president in de geschiedenis van de VS te worden. Zijn strategie is in de eerste plaats gericht op het bereiken van persoonlijke grootsheid.
Ten tweede streeft hij ernaar de economische concurrenten van de VS te onderdrukken.
Ten derde streeft hij ernaar de lauweren van wereldvredebrenger te verwerven – voor zichzelf en voor de VS.

Voor Rusland is vooral het derde punt van belang. Voor Trump betekent vrede in feite een wapenstilstand. Hij heeft noch de wil, noch het geduld om een echte vreedzame regeling te bereiken. Het belangrijkste is om vertegenwoordigers van de strijdende partijen op één plek bijeen te brengen en, vanuit een boven hen verheven positie, de komst van ‘vrede’ af te kondigen. Wat er daarna gebeurt, interesseert Trump niet: de verantwoordelijkheid voor het opnieuw uitbreken van oorlogen komt bij anderen te liggen, terwijl hijzelf de vredestichter blijft. Wanneer deze formule niet werkt, wordt Trump ‘boos’, ‘moe’ en ‘teleurgesteld’ – en dreigt hij met geweld om de onwilligen te dwingen zijn vredesvoorwaarden te accepteren. Met Rusland gaat deze aanpak niet op. Helaas werkt ook de Russische aanpak niet – al vanaf het tijdstip dat Trump weer aan de macht is – namelijk om de Amerikaanse president uit te leggen wat de diepere oorzaken van de Oekraïense crisis zijn en waarom de door Moskou voorgestelde voorwaarden niet ‘maximalistisch’ zijn, maar minimaal noodzakelijk om een duurzame vrede te bereiken. Trump is gericht op het ‘hier en nu’, het woord geschiedenis is voor hem een onbekend begrip. Het resultaat is dat de dialoog met hem zich al acht maanden voortsleept en dat het ‘licht aan het einde van de tunnel’ weliswaar af en toe opflakkert, maar dan weer dooft. Daar is ook een belangrijke externe reden voor: ondanks al zijn grenzeloze ‘grootsheid’ is Donald Trump niet helemaal onafhankelijk. Hij is niet de ‘koning van Amerika’ of de ‘keizer van de westerse wereld’. Hij kan zijn Europese vazallen niet negeren, hoe hij ook persoonlijk tegenover hen staat. Temeer omdat hij zijn partijgenoten, de Republikeinen, en zijn tegenstanders, de Democraten, in de VS niet kan negeren, die vrijwel eensgezind zijn in hun vijandige, zo niet russofobe houding ten opzichte van Rusland. Dat kan hij nu niet en dat zal hij ook nooit kunnen.

De ‘speciale diplomatieke operatie’ – de dialoog tussen de Russische leiders en president Trump – was nuttig. Ze toonde de partners van Rusland aan dat Moskou oprecht streeft naar een rechtvaardige en duurzame vrede.

Ze heeft aan het Russische leger en het Russische volk laten zien dat de leiders van het land zich inzetten voor de doelstellingen van de SMO. Ze heeft ten slotte aan de Russische leiders zelf laten zien wat de grenzen zijn van wat Donald Trump kan doen. Ondanks de annulering of uitstel van een nieuwe ontmoeting tussen Poetin en Trump, gaat de dialoog tussen het Kremlin en het Witte Huis door, maar nu op twee parallelle “sporen”: Lavrov-Rubio en Dmitriëv-Whitcoff. Men moet echter de functie van diplomatie in oorlogstijd begrijpen. Deze bestaat uit de consolidatie van de resultaten die op het strijdtoneel zijn bereikt. Een speciale diplomatieke operatie kan nuttig zijn, maar kan geen vervanging zijn voor een speciale militaire operatie.

Poetin bezoekt Noord-Korea en Vietnam

FZ — Mon, 24 Jun 2024 13:15:48 +0000

Op 18-20 juni 2024 was Poetin op reis, dat wil zeggen niet in Moskou. Eerst was hij in Jakoetië, een van de meest oostelijke gebieden in Rusland, en omdat hij toch in die contreien was heeft hij ook nog even twee bliksembezoeken aan Noord-Korea en Vietnam gebracht. Bliksembezoeken, in die zin, dat hij laat in de nacht aankwam, de volgende dag feestelijk onthaald werd en weer vertrok. Dit mag nu de indruk wekken dat Poetin spontaan wat bezoeken afgelegd heeft om het Westen dwars te zitten, maar alles andere is waar. Als ik de ontvangstceremonies zo bekijk, was alles van langer hand voorbereid. Poetin had ook een hele stoet ministers mee gebracht en er werden een grote hoeveelheid verdragen getekend. Maar een ding is zeker - de Amerikanen waren verrast en ontstemd. Zo verrast zelfs, dat drie dagen later een hoge ambtenaar van het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken, Daniel Kritenbrink, erop uitgestuurd werd om Vietnam weer op "het rechte pad" te brengen (Noord-Korea wordt kennelijk als hopeloos geval beschouwd). Het Russische Nieuws schrijft:((Поездка Путина в Азию изменила расклад сил в мире))

"Poetins reis naar Azië heeft het machtsevenwicht in de wereld veranderd"

Mijns inziens kon dit wel eens kloppen, we staan op de drempel van een nieuw tijdperk, waarin de VS niet meer de boventoon voeren, maar de politieke richting bepaald wordt door de BRICS+.((Ik heb me hier nog voorzichtig uitgedrukt. Een bekende Rusland-expert, Gilbert Doctorow stelt: Poetin heeft de wereld gered! Doctorow denkt, dat deze zet van Poetin eindelijk de neo-cons heeft wakker geschud en dat ze zullen inzien dat Rusland niet isoleert is, maar dat de globale meerderheid achter Rusland staat. Zie: Judge Napolitano: (162) Doctorow: Putin Saved the World. - YouTube))

De beelden van het ontvangst in Pjongjang zijn overweldigend, overall hangen Poetin-portretten en Russische vlaggen.

Poetin noemt het ontvangst in Hanoi "zeer warm, en daarmee bedoel ik niet alleen de temperatuur" (het was ca. 40 graden)

Op de Kremlin-website zijn er zeer veel beelden van de ontvangst in Noord-Korea en Vietnam te vinden, die een goede indruk van de staatsbezoeken geven.((Noord-Korea, Pjongjang en Vietnam, Hanoi)) Van de verdragen die in Noord-Korea werden ondertekend, is de belangrijkste zeker een samenwerkingsverdrag op strategisch (militair) gebied. Poetin zegt hierover:

"Het alomvattende partnerschapsverdrag dat vandaag is ondertekend, voorziet onder meer in wederzijdse bijstand in geval van agressie tegen een van een in het document opgenoemde partijen. Ik wil de aandacht vestigen op de verklaring van de Verenigde Staten en andere NAVO-landen over de levering van precisiewapensystemen voor de lange afstand, F-16-vliegtuigen en andere hightech wapens en uitrusting, bedoelt voor aanvallen op Russisch grondgebied. In feite is dit niet alleen een verklaring, maar een constatering van feiten die reed gebeuren."

De constatering van "het gebeurt al" - is relevant in de context van wederzijdse bijstand. Anders zou Poetin in zijn toespraak het artikel over wederzijdse bijstand niet hebben gekoppeld aan aanvallen op Russisch grondgebied. Vorige week heeft de Democratische Volksrepubliek Korea de betrekkingen met ons geformaliseerd als militaire bondgenoot. De Democratische Volksrepubliek Korea is onze buur in het Verre Oosten en een heel Rusland als bondgenoot hebben, betekent voor voorzitter Kim Jong-un een nieuw tijdperk.((Vesti Nedli)) De spanningen tussen Noord- en Zuid-Korea lopen weer op, wat te danken is aan de Amerikaanse pogingen om Zuid-Korea nog nauwer in het "Transatlantische blok" te betrekken en de druk tegen China op te bouwen. In 2019 had president Trump het nog voor elkaar gekregen (een wapenfeit, gezien het Amerikaanse binnenlandse beleid, als ook internationaal) om de betrekkingen met Noord-Korea enigszins te normaliseren. Zuid-Korea heeft tot nu toe nauwelijks aan de sancties tegen Rusland meegedaan, na de nieuwe Russisch-Koreaanse overeenkomst, dreigt Zuid-Korea nu rechtstreeks wapens aan Oekraïne te zullen leveren, dit gebeurde al lang, maar Zuid-Korea verkocht dan zogenaamd munitie aan de VS en de VS droeg deze daarna aan Oekraïne over. Poetin heeft al gewaarschuwd dat Zuid-Korea rechtstreeskse wapenleveringen aan Oekraïne beter uit het hoofd kan laten. Poetin vergeleek de sancties tegen Noord-Korea met de blokkade van Leningrad tijdens de Tweede Wereldoorlog. Net als in Leningrad zijn in Noord-Korea vele duizenden mensen aan de honger gestorven. Deze hongersnood was een direct gevolg van de opgelegde sancties en Poetin pleit er ook voor dat sancties als strafmaatregelen internationaal afgeschaft worden. Indien sancties inderdaad afgeschaft zouden worden, verliezen de VS daarmee hun belangrijkste beleidsinstrument. Hoewel er ook een internationale component bij was, was het bezoek in Vietnam toch vooral op nauwere economische betrekkingen gericht. Zo heeft Russland onder andere belooft bij de bouw van een methaanterminal te helpen voor het verwerken (regasification) van uit Rusland geleverd LNG. Naar Vietnam bestaan er (vooralsnog?) geen gaspijplijnen, alles moet per schip aangevoerd worden. Het internationale element bestond in wezen uit een wederzijdse belofte zich niet bij een tegen China gericht bondgenootschap aan te sluiten. De VS zouden maar al te graag een "coalition of the willing" in het Zuid-Oost-Aziatische regio willen vormen, maar het lijkt erop alsof niet iedereen daarvoor te vinden is, zo is bijvoorbeeld Australië op een zekere afstand gegaan van AUKUS, bepaalde kringen beginnen zich te realiseren dat een goede relatie met China voordeliger is, dan een met bondgenoten bijna aan het andere einde van de wereld. Aangaande de Russisch-Vietnamese betrekkingen werd gesteld:

We hebben een hele reeks kwesties op de regionale agenda besproken, evenals actuele internationale onderwerpen. Ik wil benadrukken dat de standpunten van Rusland en Vietnam grotendeels overeenkomen of dicht bij elkaar liggen," zei Poetin in Hanoi. - Wij zijn geïnteresseerd in het opbouwen van een betrouwbare veiligheidsarchitectuur in de regio Azië-Stille Oceaan (APR), die gebaseerd zal zijn op de beginselen van niet-gebruik van geweld en vreedzame oplossing van geschillen. Er zal geen plaats zijn voor gesloten militair-politieke blokken. Wij zullen geen allianties aangaan met derde landen om geen afbreuk te doen aan elkaars onafhankelijkheid en soevereiniteit. We zullen bijdragen aan vreedzame samenwerking in de regio," zei Tô Lâm (de president van Vietnam) over één van de Russisch-Vietnamese overeenkomsten.((Vesti Nedeli))

Duidelijke taal

FZ — Wed, 27 Dec 2023 20:08:51 +0000

Ik heb al eerder erover bericht dat de Russen nagenoeg alle diplomatieke regels om in bedekte termen te spreken, hebben laten vallen. Wie nog duidelijker spreekt dan de diplomaten, zijn de militairen. Generaal Gerasimov geeft een overzicht van de stand van zaken wereldwijd en in het Oekraïne-conflict. Ik heb haast wel de indruk dat de Russen zich hebben voorgenomen altijd de waarheid te spreken, en als iets geheim is, helemaal niets te zeggen. Vermoedelijk om positief af te steken tegen het regime in Kiev, waar de meeste uitspraken of overdreven zijn, of helemaal verzonnen. De hele redevoering is een gortdroge opsomming van feiten, over de Russische verliezen wordt niet gerept, wel over de Oekraïense. Hel duidelijk wordt het verschil in de Russische en de Oekraïense oorlogsdoelen. De Russen gaat het om de vernietiging van het Oekraïense militaire potentieel en de bescherming van de bevolking in de Donbass, de Oekraïne om terreinwinst. De herovering van de Krim is nog steeds hun opperste doel, hoewel tegenwoordig zelfs westerse deskundigen toegeven dat niet haalbaar zal zijn. Ondertussen verspreiden de Oekraïense media volkomen onrealistische cijfers over het aantal Russische doden, die echter in de westerse media gretig herhaald worden. Zo wordt nog steeds de schijn oprecht gehouden dat een Oekraïense overwinning nabij is. [begin van de vertaling]((De tekst van de toespraak van Gerasimov is in het Russisch te vinden op VK, de bijbehorende video is eveneens op VK))

Materiaal van de informatiebijeenkomst van de chef van de generale staf van de strijdkrachten van de Russische Federatie - de eerste onderminister van Defensie van de Russische Federatie, legergeneraal Valeri Gerasimov, voor buitenlandse militaire attachés over de resultaten van de activiteiten van het ministerie van Defensie van de Russische Federatie in 2023

Goedemiddag, geëerde dames en heren! Onze traditionele bijeenkomst van vandaag vormt de afsluiting van de officiële internationale evenementen van het ministerie van Defensie van de Russische Federatie van dit jaar. In mijn toespraak zal ik me concentreren op de situatie in een aantal regio's in de wereld en de vervulling van de belangrijkste taken van de strijdkrachten. Op dit moment ondergaat de militaire en politieke situatie grootschalige veranderingen. Een nieuwe multipolaire wereld krijgt vorm en de hegemonie van de Verenigde Staten van Amerika en haar bondgenoten behoort tot het verleden. Washington probeert koste wat het kost de geheel op het westerse gerichte structuur van de wereldorde te behouden, de wereld te domineren en andere landen voorwaarden op te leggen en hun legitieme veiligheidsbelangen te ontkennen. De VS en hun bondgenoten vernietigen systematisch de normen van het internationaal recht en ondermijnen de rol van de VN als belangrijkste instelling ter harmonisering van intergouvermentele relaties. De doelgerichte acties van Washington hebben alle wezenlijke verdragen te niet gedaan, die de basis vormden van een stelsel van het wapenbeheersing. Aangezien het Westen vasthoudt aan zijn koers gericht op een strategische nederlaag van Rusland, is de realisatie van vertrouwenscheppende maatregelen op het gebied van de Europese veiligheid niet langer aan de orde. Tegelijkertijd blijft Rusland zich inzetten om zijn verplichtingen na te komen om incidenten te voorkomen en handhaaft het de bestaande communicatielijnen om te reageren op crisissituaties. Het Europese continent is de arena geworden van de confrontatie tussen het Westen en de Russische Federatie op politiek en economisch gebied. De versnelde integratie van Zweden en Finland in het bondgenootschap, de toegenomen militaire aanwezigheid van NAVO-troepen in Oost-Europa, de Oostzee- en Zwarte-Zeeregio's en in de poolgebieden hebben een negatief effect op de situatie in Europa en kan leiden tot nog meer conflicten. De intensiteit van de operationele en gevechtstrainingsactiviteiten van de NAVO-strijdkrachten blijft hoog. Jaarlijks worden ongeveer 40 grote oefeningen gehouden in de buurt van de westelijke grenzen van Rusland, met scenario's die gebaseerd zijn op een gewapende confrontatie met ons land. Steeds vaker zijn niet-leden van het bondgenootschap bij deze oefeningen betrokken. Tegelijkertijd probeert het Westen nieuwe brandhaarden te creëren en conflicten te bevorderen in de Balkan, Trans-Dnjestrië en Trans-Kaukasië, Centraal-Azië en Afghanistan.

De situatie blijft moeilijk in de Arabische Republiek Syrië, waar de aanhoudende activiteiten van terroristische bendes, samen met de sanctiedruk van westerse landen onder leiding van de Verenigde Staten van Amerika, een normalisering en een leven in vrede verhinderen. Daarnaast wordt de situatie bemoeilijkt door de gevolgen van de natuurramp in februari van dit jaar, die meer dan 8 miljoen Syriërs heeft getroffen. De situatie blijft het meest kritiek in de gebieden aan gene zijde van de Eufraat en bij Al-Tanf, die buiten de controle van de wettige regering vallen, evenals in de de-escalatiezone Idlib, waar illegale militaire formaties nog steeds actief zijn, stellingen van de regeringstroepen aanvallen en terroristische aanslagen plegen op burgers en Syrische veiligheidstroepen. De illegale winning en verkoop van natuurlijke hulpbronnen gaat door in het noordoosten van het land onder auspiciën van de Verenigde Staten.

Het roekeloze beleid van de Verenigde Staten heeft geleid tot een nieuwe escalatieronde in het Midden-Oosten. Zo is de langdurige Palestijns-Israëlische conflict veranderd in een open gewapende confrontatie met talrijke slachtoffers onder de burgerbevolking aan beide zijden. Op dit moment loopt het dodental in de tienduizenden en zijn de vooruitzichten voor een oplossing van het conflict zeer somber.

De situatie in Afrika blijft complex. De belangrijkste negatieve invloeden op de ontwikkeling worden veroorzaakt door politieke instabiliteit en langdurige interne conflicten in de landen van Noord-Afrika en de Sahara-Sahel-zone. Het sanctiebeleid van Washington tegen Rusland heeft geleid tot een voedselcrisis op het Afrikaanse continent, waardoor de sociale spanningen en de ontevredenheid over de heersende regimes toenemen. Dit heeft geleid tot escalatie van interne gewapende conflicten en machtswisselingen in een aantal staten. De activiteiten van terroristische en extremistische organisaties, voornamelijk die welke in verband staan met ISIS en Al Qaida, hebben eveneens een destructieve invloed op de situatie. Onder deze omstandigheden chanteren de Verenigde Staten en hun Europese bondgenoten Afrikaanse leiders om hun neokoloniale doelen alsnog te kunne verwezenlijken.

In het Transkaukasische gebied blijft de situatie gespannen, maar er is een gestage trend naar stabilisatie. In september van dit jaar werd dankzij de bemiddeling van Russische vredeshandhavers binnen 24 uur een staakt-het-vuren bereikt. Tijdens de vijandelijkheden zorgde het Russische vredeshandhavingscontingent op de plaatsen waar het was gestationeerd voor de huisvesting van meer dan 10.000 burgers en vervolgens voor het veilige vertrek van vrijwel de gehele bevolking van Karabach naar het grondgebied van Armenië. Het luchttransport van de vredesmacht vervoerde bijna 300 gewonden naar ziekenhuizen. Tegelijkertijd blijft ons militaire contingent zijn taken vervullen als garant voor de mogelijkheid om een vreedzaam leven op te bouwen en voor de terugkeer van de bewoners naar de regio. Op politiek gebied werkt de Russische Federatie doelgericht aan het deblokkeren van de transportverbindingen in de Transkaukasus, het sluiten van een vredesverdrag tussen Bakoe en Jerevan en het oplossen van de meest acute Armeens-Azerbeidzjaanse tegenstellingen.

In de regio Azië-Stille Oceaan is het conflictpotentieel sterk toegenomen. De belangrijkste reden hiervoor zijn de acties van westerse landen die gericht zijn op het ondermijnen van de op de veiligheidsarchitectuur van de ASEAN-landen, die hier hier is opgebouwd en die haar effectiviteit heeft bewezen. De oprichting van NAVO-achtige militaire blokken in de regio Azië-Stille Oceaan, zoals AUCUS, de drievoudige alliantie VS-Japan-Republiek Korea en andere quasi-allianties met een militaire oriëntatie, brengt voor de regio uitdagingen en bedreigingen met zich mee die vergelijkbaar zijn met die waarmee Europa vandaag de dag wordt geconfronteerd. De interactie in het kader van de AUCUS stelt de deelnemende landen niet alleen in staat om hun strijdkrachten te moderniseren op het gebied van conventionele wapens, maar ook om hun nucleaire component te ontwikkelen, wat funest is voor het wereldwijde beleid van non-proliferatie van massavernietigingswapens. We stellen vast dat het machtspotentieel van de NAVO in de regio Azië-Stille Oceaan toeneemt. We zien de escalatie van de spanningen volgens het scenario dat Washington heeft georkestreerd rond Myanmar, Taiwan en het Koreaanse schiereiland, de verscherping van de territoriale geschillen in de Zuid-Chinese Zee en het gebruik dat het Westen maakt van conflictsituaties om de regio met strategische wapens te overspoelen.

De VS en de NAVO hebben hun inspanningen gericht op het waarborgen van hun dominantie in het Noordpoolgebied en het afschrikken van de Russische Federatie in die contreien. Daartoe verhoogt het "collectieve Westen" zijn militaire aanwezigheid in de noordelijke breedtegraden en bouwt een militaire infrastructuur op nabij de grenzen van de Russische Federatie. Als gevolg daarvan neemt het conflictpotentieel in de regio toe. Het grondgebied van Finland en Zweden wordt in toenemende mate gebruikt voor de stationering van NAVO-troepen en hun operationele opbouw in gebieden die grenzen aan Rusland. Ik vestig uw aandacht op het feit dat de aanwezigheid van de strijdkrachten van de Russische Federatie in het Noordpoolgebied niet gekoppeld is aan een demonstratie van militaire macht, maar aan het waarborgen van de veiligheid van de economische ontwikkeling van de regio, met inbegrip van de scheepvaart in de wateren van de Noordelijke Zeeroute en de uitvoering van projecten op het gebied van de exploratie en winning van natuurlijke hulpbronnen. Daartoe ontplooien we systematisch legereenheden in het Noordpoolgebied en creëren en moderniseren we de noodzakelijke infrastructuur om de activiteiten ervan te ondersteunen. Er werd extra aandacht besteed aan het stroomlijnen van de regels voor de doorvaart van buitenlandse oorlogsschepen langs de Noordelijke Zeeroute. In juni van dit jaar zijn wijzigingen aangebracht in de relevante navigatieregels.

Een belangrijke factor bij het bepalen van de militaire en politieke situatie op zowel regionaal als mondiaal niveau, is de crisis in Oekraïne, die plaatsvindt in de vorm van een hybride proxyoorlog van de Verenigde Staten van Amerika en hun bondgenoten tegen de Russische Federatie. Deze oorlog wordt gevoerd ten koste van het Oekraïense volk. De landen van het collectieve Westen hebben de eis van Rusland om een overeenkomst te sluiten over het waarborgen van de wederzijdse veiligheid genegeerd en hebben provocatief het neonazi-regime in Kiev gesteund, dat ertoe heeft aangezet de Russischtalige bevolking van de volksrepublieken Donetsk en Loegansk uit te roeien. Acht jaar lang heeft het Westen actief gewerkt aan de opbouw van het militaire potentieel van de Oekraïense strijdkrachten, om Kiev aan te sporen tot met geweld oplossen van het conflict in de Donbass en de invasie naar het Krim-schiereiland. Onder deze omstandigheden was Rusland gedwongen om de Speciale Militaire Operatie op gang te brengen. Vandaag de dag volgt Washington een koers die erop gericht is het Oekraïne-conflict te laten voortduren. Met dat doel wordt omvangrijke militaire en militair-technische steun naar de Oekraïne gestuurd. Sinds februari 2022 heeft Kiev meer dan 5.200 tanks en gepantserde gevechtsvoertuigen ontvangen, meer dan 1.300 veldartilleriekanonnen, 200 meervoudige raketwerpers, meer dan 23.000 antitankraketsystemen, 1.200 luchtdoelraketsystemen en -installaties, meer dan 100 vliegtuigen en helikopters, 23.000 drones, evenals een aanzienlijke hoeveelheid munitie van verschillende typen. Ongeveer 100.000 Oekraïense militairen werden opgeleid in de Verenigde Staten en Europa. Het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk hebben aan Kiev meer dan 200 geleide lucht-grondraketten van het type Storm Shadow en Sculp beschikbaar gesteld, die onder andere worden gebruikt om burgerdoelen in de Krim en Donbas te raken. In oktober van dit jaar leverde Washington ATACMS operationeel-tactische raketten aan de Oekraïne, kennelijk om de doodsstrijd van het regime in Kiev te verlengen. Ondanks de grootschalige militaire en financiële hulp van het Westen aan de Oekraïne en de totale mobilisatie van Oekraïense burgers, blijven de strijdkrachten van de Russische Federatie doelmatig de opgelegde taken uitvoeren om de doelstellingen van de Speciale Militaire Operatie te bereiken, die door het oppercommando zijn omschreven. Dit jaar was de belangrijkste taak het afweren van het tegenoffensief van de AFU-stootgroep, waarvan de ruggengraat bestond uit brigades die door westerse landen waren getraind en uitgerust. Het AFU-commando was van plan onze eenheden te verslaan en Rusland de toegang tot de landcorridor naar de Krim te versperren. Het plan van de vijand hield in om Melitopol op de 15de dag van het offensief te bereiken en te belegeren. Vervolgens om uitvallen te doen naar de kust van de Azov Zee, de stad Mariupol en de grens met de Krim. Om dit doel te bereiken verzamelde de vijand begin juni in de richting van Zaporozjje een aanvalsleger van ongeveer 50 bataljons, meer dan 230 tanks en meer dan duizend gepantserde gevechtsvoertuigen, waarvan de helft moderne modellen van buitenlandse makelij waren. Vervolgens werd dit contingent uitgebreid naar 80 bataljons. Om de plannen van het Oekraïense oppercommando te beletten, voerden onze troepen grootschalige werkzaamheden uit om een geëchelonneerd systeem van technische barrières, verdedigingslinies en posities te creëren. Nadat ze hun offensief op 4 juni waren begonnen, slaagde de AFU er ten koste van kolossale verliezen in om enigszins op te rukken in de richting van Zaporozjje, maar was niet in staat om door onze tactische verdedigingszone heen te breken. De situatie op het slagveld veranderde niet door verdere leveringen van westerse wapens aan het regime in Kiev, noch erdoor dat het Oekraïense commando de strategische reserves bij de strijd betrok. Deze acties verhoogden alleen het aantal verliezen aan de zijde van de AFU-eenheden. Het door de Oekraïne en zijn NAVO-bondgenoten breed aangekondigde tegenoffensief is dus mislukt. In zes maanden tijd bedroegen de verliezen van de vijand in alle richtingen ongeveer 160.000 man en meer dan 3.000 gepantserde gevechtsvoertuigen, waaronder 766 tanks, en tevens 121 vliegtuigen en 23 helikopters. De Russische troepen voeren met succes een strategie van actieve verdediging uit, houden vol vertrouwen stand langs de hele linie en breiden de door hen gecontroleerde zones voortdurend in alle richtingen uit. De vijand wordt voortdurend onder vuur genomen, waardoor hij niet kan oprukken. Russische militairen handelen moedig en vastberaden onder de moeilijkste gevechtsomstandigheden en vervullen doeltreffend hun taken. Om de doelen van de speciale militaire operatie te bereiken, worden precisiewapens met grote reikwijdte gebruikt om de commandocentrales het leger, de verdedigingssystemen en kritieke militaire faciliteiten te vernietigen. In totaal werden ongeveer 1.500 objecten geraakt. Een van de resultaten van het gebruik van precisiewapens was een aanzienlijke vermindering van de productiecapaciteiten van het militair-industriële complex van de Oekraïne. De operationeel-tactische en legerluchtvaart levert een grote bijdrage aan de uitvoering van de taken van de gezamenlijke strijdkrachten. Deze zijn 24 uur per dag in actie, in eenvoudige en moeilijke weersomstandigheden, om vijandelijke strijdkrachten en middelen op te sporen en te vernietigen, en om verkennings- en gevechtsmissies uit te voeren. Sinds het begin van de SMO zijn er door vliegtuigen en helikopters duizenden gevechtsvluchten uitgevoerd. Elke dag liggen de hoofdkwartieren, commandoposten, opslagplaatsen met militaire uitrusting en munitie, en op andere plaatsen waar AFU-personeel gelegerd onder vuur. De luchtverdedigingstroepen opereren doeltreffen in het gebied van de Speciale Militaire Operatie. Dit jaar vernietigden ze meer dan 6.300 vijandelijke luchtdoelen, waaronder meer dan 4.600 onbemande luchtvaartuigen, meer dan 100 Storm Shadow geleide raketten, ongeveer 90 HARM anti-radar raketten, 30 Totsjka-U operationeel-tactische raketten en meer dan 1.400 MLRS granaten. Een integraal onderdeel van de gevechtsoperaties was het gebruik van onbemande luchtvaartuigen van verschillende klassen en toepassingen. Drones worden gebruikt om 24 uur per dag luchtverkenningen uit te voeren over de volledige diepte van vijandelijke troepenformaties en om de coördinaten van gedetecteerde doelen en objectieve te controleren en hun vernietiging door te geven. Er worden taken uitgevoerd om militaire infrastructuurfaciliteiten en het hele scala aan wapens en militaire uitrusting te liquideren. De technieken en methoden voor het gebruik ervan worden voortdurend verbeterd sinds de speciale operatie aan de gang is. Het regime in Kiev, dat ziet dat de AFU niet in staat is om zijn doelen op het slagveld te bereiken, blijft terroristische strijdmethoden gebruiken, die worden uitgevoerd met de stilzwijgende toestemming en vaak met de steun van Westerse inlichtingendiensten. Sinds het begin van de speciale operatie zijn duizenden schendingen van de normen van het internationaal humanitair recht geregistreerd. Dagelijks vinden raket- en artilleriebeschietingen van vreedzame steden en bevolkte gebieden van de Russische Federatie plaats, zonder enige militaire noodzaak. Als gevolg hiervan worden woonwijken, ziekenhuizen, scholen en andere sociale voorzieningen verwoest. De Oekraïense strijdkrachten gebruiken operationeel-tactische raketten, groot kaliber artillerie, mortieren en MLRSs, waaronder verboden clustermunitie en antipersoonsmijnen, om burgerobjecten te treffen. Sinds februari 2022 zijn er alleen al op het grondgebied van de Volksrepubliek Donetsk meer dan 4.700 (4.755) burgers gedood, waaronder 140 kinderen. Meer dan 5.000 anderen zijn gewond geraakt. Meer dan 16.000 woonhuizen en bijna 3.500 civiele infrastructuurvoorzieningen, waaronder ongeveer 700 onderwijsinstellingen en meer dan 200 medische instellingen, zijn verwoest of beschadigd. Aanslagen op journalisten en vertegenwoordigers van het bestuur van de volksrepublieken Donetsk en Loegansk en de regio's Zaporozjje en Cherson zijn voor het Oekraïense leiderschap nog steeds aan de orde van de dag. De Oekraïne laat zijn pogingen om nucleaire terroristische daden te plegen niet varen en stuurt systematisch onbemande luchtvaartuigen uitgerust met explosieven naar de kerncentrale van Zaporozjje en de stad Energodar. In mei van dit jaar werd een poging van Oekraïense saboteurs om elektriciteitsleidingen van de kerncentrales van Leningrad en Kalinin op te blazen verijdeld. In de huidige situatie gaat het Ministerie van Defensie van de Russische Federatie door met de geplande activiteiten om de defensiecapaciteit van het land te versterken. In de loop van dit jaar hebben de strijdkrachten zich beziggehouden met het vergroten van het gevechtspotentieel, het verbeteren van de training van het personeel en van de methodes voor troepen- en wapenbeheer, en het uitrusten van de troepen met moderne wapens en militaire uitrusting. De Strategische Nucleaire Strijdkrachten gingen door met hun geplande herbewapening met de Yars en Avangard raketsystemen, evenals de modernisering van langeafstandsvliegtuigen om het gebruik van moderne langeafstands-precisiekruisraketten te garanderen. Een nieuwe door kernenergie aangedreven strategische onderzeebootkruiser van het type Borej-A, de Keizer Alexander III, bewapend met Boelava ballistische raketten, werd aan de marinevloot toegevoegd. Het aandeel van moderne wapens in de nucleaire "triade" is verhoogd naar 95%. Rekening houdend met de ervaring van de Speciale Militaire Operatie werden de nodige maatregelen genomen om de samenstelling en structuur van de strijdkrachten te verbeteren en de capaciteiten van het leger in het algemeen uit te breiden. Als reactie op de NAVO-uitbreiding worden twee strategische territoriale eenheden binnen de strijdkrachten gevormd: de militaire districten Moskou en Leningrad. In overeenstemming met het besluit van de opperbevelhebber van de strijdkrachten van de Russische Federatie werd de geleidelijke toename in samenstelling en omvang van de strijdkrachten voortgezet en is hun fulltime sterkte verhoogd tot 1.320.000 militairen. Bij de grondtroepen zijn twee algemene pantserdivisies en 14 formaties van takken van de strijdkrachten en soorten ondersteuning gevormd. Er zijn drie formaties van de lucht- en ruimtestrijdkrachten gevormd om de capaciteit van het lucht- en ruimteverdedigingssysteem van de Russische Federatie te vergroten. Vier onderzeeërs en acht oppervlakteschepen van verschillende klassen zijn toegelaten tot de marine. De bouw van moderne oorlogsschepen voor taken in oceaangebieden en maritieme zones gaat door. Het defensie-industrieel complex van ons land heeft zijn capaciteiten verveelvoudigd en voorziet de gevechtsvliegtuigen, de marine en de grondtroepen volledig van alle soorten wapens, raketten en munitie. Dit jaar zijn er meer dan 1.500 nieuwe en verbeterde tanks en ongeveer 3.000 gepantserde gevechtsvoertuigen geleverd om de troepen uit te rusten. Meer dan 230 vliegtuigen en helikopters, meer dan 80 verschillende modellen grond-luchtraketten en meer dan 20.000 onbemande luchtvaartuigen van verschillende klassen en doeleinden zijn geleverd aan formaties en militaire eenheden van de strijdkrachten.

Ondanks westerse pogingen om ons land in de internationale arena te isoleren, bleef het Russische ministerie van Defensie het tempo van de samenwerking met buitenlandse militaire departementen in het kader van militaire en militair-technische samenwerking opvoeren. Dit jaar werden meer dan 600 belangrijke activiteiten uitgevoerd. Speciale aandacht werd besteed aan het consolideren van betrouwbare en wederzijds voordelige bilaterale betrekkingen binnen het kader van de CSTO((Organisatie voor het Verdrag inzake Collectieve Veiligheid)), het GOS, en met bevriende staten uit de regio Azië-Stille Oceaan, Afrika, het Midden-Oosten en Latijns-Amerika. De ontwikkeling van een alomvattend strategisch partnerschap met China en India wordt voortgezet. Met de Democratische Volksrepubliek Korea is een actieve alomvattende samenwerking tot stand gebracht. De antiterrorismeoefening SMOA Plus werd met succes uitgevoerd met deelname van meer dan 600 militairen uit 12 landen. Samen met Laos waren de strijdkrachten voorzitter van de SMOA Plus-werkgroep van deskundigen inzake humanitaire ontmijning voor de periode tot 2027. De strijdkrachten zorgden dit jaar voor een hoge intensiteit van operationele en gevechtstraining met buitenlandse partners. Er werden zeventien internationale oefeningen georganiseerd en er werd aan deelgenomen. De belangrijkste gevechtstrainingen waaraan onze contingenten deelnamen, waren de gezamenlijke marineoefening "Maritime Interaction" met de strijdkrachten van de Volksrepubliek China en de operationeel-strategische oefening "Interaction - 2023", evenals militaire oefeningen in CSTO-formaat in Wit-Rusland en Kirgizië. Het jaarlijkse Internationale Militair-Technische Forum "ARMIYA" werd dit jaar bezocht door delegaties van defensiedepartementen van 83 buitenlandse staten, waaronder 41 delegaties onder leiding van ministers van Defensie en hun plaatsvervangers. Er werden ongeveer 200 bilaterale ontmoetingen met buitenlandse partners gehouden. Bijna 1.500 binnenlandse en buitenlandse bedrijven en organisaties toonden meer dan 28.000 monsters van militaire producten en producten voor tweeërlei gebruik. In augustus werd de XIe Conferentie van Moskou over internationale veiligheid gehouden. Meer dan 800 afgevaardigden uit 76 landen en 6 internationale organisaties namen deel aan het forum. De conferentie besprak kwesties van mondiale veiligheid in een multipolaire wereld, evenals de interactie van militaire afdelingen in moderne omstandigheden. Volgend jaar zal verder worden gewerkt aan het creëren van voorwaarden voor het stabiliseren van de situatie op mondiaal en regionaal niveau, evenals aan de geleidelijke en evenwichtige ontwikkeling van het leger en de marine om de vreedzame sociaaleconomische ontwikkeling van ons land te waarborgen. Militaire samenwerking met de legers van buitenlandse landen blijft een prioriteit. Er zijn actieve militaire uitwisselingen en gezamenlijke operationele en gevechtstrainingsactiviteiten met de defensiedepartementen van bevriende landen gepland. We rekenen op de actieve deelname van militaire attachés bij het onderhouden van constructieve samenwerking. Tot slot spreek ik mijn beste wensen uit voor de komende feestdagen - Kerstmis en Nieuwjaar 2024. Ik wens u en uw dierbaren gezondheid, vrede en voorspoed. Dank u voor uw aandacht. [einde van de vertaling]

Lavrov, indrukwekkende voordracht

FZ — Tue, 20 Dec 2022 06:25:57 +0000

Op 7 december heeft Sergej Lavrov in Moskou een lezing gehouden, de zogeheten Primakov-lezing.((Jevgeni Maksimovitsj Primakov (1929-2015) was een Russische (Sovjetische) politicus en diplomaat die van 1998 tot 1999 premier van Rusland was. Tijdens zijn lange carrière was hij ook minister van Buitenlandse Zaken, voorzitter van de Opperste Sovjet van de Sovjet-Unie en hoofd van de inlichtingendienst. Primakov was academicus (arabist) en lid van het presidium van de Russische Academie van Wetenschappen.)) Ik heb deze lezing vertaald om nogmaals te laten zien dat de communicatie in Rusland tussen de overheid en het volk niet alleen uit oekazes of dictaten van Poetin bestaat, maar dat andere gezagsdragers zich ook regelmatig en veelvuldig te woord melden. Ons beeld van Rusland als een monolithische blok, waar uitsluitend Poetin het voor het zeggen heeft, is absoluut onjuist. Daarom zou ook een machtswisseling in Rusland, zoals die door het Westen nagestreefd wordt, niet veel veranderen. Ik heb Lavrov zelden zo ontspannen en losjes horen praten. De Primakov-lezing wordt gehouden voor diplomaten uit het binnen- en buitenland en het is duidelijk dat Lavrov voor gelijkgestemden spreekt. Hij geeft onder andere een samenvatting van de huidige globale situatie. Lavrov sprak bijna 50 minuten en heeft aansluitend nog een uur lang vragen beantwoord. Opmerkelijk dat een minister van Buitenlandse Zaken daarvoor tijd vindt - een minister van het land dat volgens onze media op zijn laatste benen loopt en waar de onderlingen verhoudingen binnen de regering gekenmerkt zouden zijn door ruzies en zuiveringen. Bij de reacties op YouTube staan er velen die zeggen dat je deze rede verplicht aan de Amerikanen zou moeten laten lezen. Ik wil eerlijk zijn, er waren ook reacties zoals: Lavrov is de slechtste minister van BZ die Rusland ooit heeft gehad. Hij zeurt maar door over de geschiedenis. Wie eens een andere kant van Lavrov wil zien, raad ik onze video "Lavrov reciteert Poesjkin" aan. Wie niet de hele toespraak wil lezen, hier enkele hoofdpunten vooraf:

Het is duidelijk dat de huidige deregulering van het internationale systeem van betrekkingen zijn oorsprong vindt in de onwil van de westerse minderheid om haar hegemonistische aspiraties op te geven en de multipolaire realiteit te aanvaarden.
Multipolariteit zal zich niet morgen of overmorgen doen gelden. De vestiging van de multipolaire wereld als algemeen erkende basis voor het verdere functioneren van de internationale gemeenschap zal een historisch lange tijd in beslag nemen.
Het is duidelijk dat we ons buitenlands beleid en buitenlandse handel opnieuw afstemmen. Wij willen niet langer de illusie koesteren dat het Westen, na bewezen te hebben volledig onbetrouwbaar, bedrieglijk en onmogelijk om mee te onderhandelen te zijn, gewetensvol zal deelnemen aan de globaliseringsprocessen of zelfs aan mechanismen van eigen makelij.
We hebben genoeg belangstellenden waarmee we samen kunnen werken en op wie we kunnen rekenen.
Het westerse systeem heeft zichzelf volledig in diskrediet gebracht omdat het niet in staat is afspraken na te komen of te respecteren of slechts er op uit is zijn principes en mechanismen te behouden.
Ze zeggen dat we ons afkeren van het Westen om naar het Oosten te gaan. Wij keren ons niet af omdat het Westen de samenwerking met ons heeft beëindigd en een muur heeft gebouwd. Wij werken samen met degenen die er klaar voor zijn.

[begin van de vertaling]

Beste collega's, Dames en heren, Gasten en gastheren, Ik ben blij dat ik opnieuw de kans krijg om te spreken op de "Primakov-lezing" en deel te nemen aan het gesprek met vooraanstaande deskundigen uit ons land en uit het buitenland. Ik wil erop wijzen dat deze lezing, ondanks de heersende moeilijke situatie, opnieuw talrijke deelnemers bijeen heeft gebracht (zoals mij is verteld en zoals ik zie, waarbij ik veel van mijn collega's herken), ook velen uit het buitenland. Er is in Rusland en in de hele wereld een grote vraag naar intellectuele gesprekken op een hoog niveau om oplossingen te vinden. Aangezien dit nog niet tot de officiële politieke kringen is doorgedrongen, rekenen wij erop dat hier intellectuele discussies kunnen plaatsvinden waarvan wij allen binnen de deskundigengemeenschap zullen profiteren. Wat de huidige situatie in de wereld betreft, bent u ongetwijfeld allemaal bekend met de toespraak van president Vladimir Poetin tijdens de recente bijeenkomst van de Internationale Discussie Club van Valdaj. Ik zal een paar opmerkingen van mezelf toevoegen ten aanzien van wat het Russische leiderschap onlangs heeft verklaard. Het is duidelijk dat de belangrijkste reden voor het voortdurende gebrek aan evenwicht binnen het internationale systeem van betrekkingen, de onwil van de westerse "minderheid" is om een multipolaire realiteit te aanvaarden en haar hegemoniale aspiraties op te geven. Het is wel duidelijk dat het machtsevenwicht op het wereldtoneel niet ten gunste van het Westen zal verschuiven. Daarom probeert het "collectieve Westen" onder leiding van de VS op assertieve wijze zijn machtspositie te handhaven. Het is duidelijk dat men gedurende vijf eeuwen er behoorlijk aan gewend is geraakt; het is moeilijk afscheid te nemen van deze gewoonten. Multipolariteit zal niet morgen of overmorgen tot stand komen. De totstandkoming van een multipolaire wereld als het algemeen aanvaarde raamwerk voor het toekomstige functioneren van de internationale gemeenschap, vergt een lang historisch proces. Iedereen begrijpt wat dit inhoudt. Er is een strijd gaande om deze processen te versnellen. Enerzijds zijn ze objectief, historisch gegrond en onvermijdelijk. Aan de andere kant is er een strijd om deze zo veel mogelijk af te remmen, om het "bevoorrechte bestaan" te verlengen en om zo lang mogelijk, volgens de woorden van president Vladimir Poetin, "als hegemon te blijven fungeren". Het Westen heeft middelen en manieren om deze doelen te bereiken. Wanneer het nuttig en winstgevend leek om bepaalde markten te destabiliseren of, omgekeerd, om "de hand te leggen" op de natuurlijke hulpbronnen van een land, worden landen tienduizenden kilometers van de Amerikaanse kusten zonder enige wroeging tot zone van vitaal belang verklaard. Of het nu gaat om Joegoslavië, Irak, Libië, Syrië of de zinloze en onhandige twintig jaar durende "bezetting" van Afghanistan, die voor de NAVO zeer slecht is afgelopen. Ondanks het feit dat de NAVO in Afghanistan opnieuw heeft "gefaald" in haar poging om haar bestaansrecht aan te tonen, blijft de uitbreiding van het bondgenootschap (als vanouds) de belangrijkste drijfveer van het Westen, niet alleen in de betrekkingen met de Russische Federatie, maar ook met de landen van de voormalige Sovjet-Unie en de landen van het voormalige Warschaupact (die bijna allemaal zijn ingelijfd bij het Noord-Atlantisch Bondgenootschap), en tevens in de betrekkingen met andere delen van de wereld in het algemeen. De NAVO weigert schaamteloos en zonder zelfs maar te blozen (dit geldt zowel voor NAVO-ambtenaren alsook voor vertegenwoordigers van de VS, de aanvoerder van bondgenootschap) toe te geven dat zij Gorbatsjov en Jeltsin hadden beloofd niet naar het oosten te expanderen. Het bewijs dat ze liegen is overvloedig. Gerespecteerde Amerikaanse, Duitse en Britse politici uit die tijd vermelden in hun memoires dat zijzelf en hun collega's garanties hebben gegeven, weliswaar mondeling, maar onder ede en onwrikbaar. Een Britse deelnemer schreef in zijn memoires dat zij dergelijke beloften hadden gedaan, maar dat er toen niemand ervan uitging deze er ook nagekomen dienden te worden, maar dat dit nodig was om de toestand te kalmeren. Dat is tenminste eerlijk. Premier T. Blair zei een paar jaar na de aanval op Irak, dat er inderdaad geen massavernietigingswapens waren gevonden, het was allemaal een misverstand geweest, het was nu eenmaal gebeurd. Maar deze "het is nu eenmaal gebeurd-gevallen" komen wel heel vaak voor. Naast mondelinge beloften om de NAVO niet naar het Oosten uit te breiden, werden er ook schriftelijke toezeggingen gedaan, die op topniveau waren ondertekend. Ik verwijs naar de OVSE-top in Istanbul in 1999, waar regels voor de ondeelbaarheid van veiligheid werden vastgesteld. Dit gebeurde op de basis van de top van Parijs in 1990 (toen niet de Organisatie, maar de Conferentie over Veiligheid en Samenwerking in Europa), waarbij een "nieuw tijdperk" werd afgekondigd en werd verklaard dat "de deling van Europa is beëindigd", "iedereen is nu verenigd", met gemeenschappelijke waarden van de Atlantische Oceaan tot de Oeral en vervolgens tot de Stille Oceaan. In Istanboel werd de ondeelbaarheid van de veiligheid verwoord als een fundamenteel beginsel van het werk van de OVSE, volgens welk geen enkel land of geen enkele organisatie zijn veiligheid in de ruimte van de organisatie kan uitbreiden ten koste van de veiligheid van anderen. Het bevat een belangrijk addendum waarin staat dat geen enkele organisatie het recht heeft een dominante rol op te eisen op het gebied van de veiligheid in het OVSE-gebied. Dit alles werd in 2010 letterlijk bevestigd tijdens de OVSE-top in Astana. Tot nu toe blijft het beginsel onweersproken. Vanaf de periode na de top van Istanbul begonnen we te zeggen dat deze toezeggingen niet werkten en dat er iets moest gebeuren. Maar men bleef de NAVO uitbreiden en beweerde dat alles wat zij deden onze veiligheid niet in gevaar zou brengen. Wij antwoordden dat wij het recht hebben zelf te bepalen wat veiligheid, wat gerustheid, vertrouwen in de manier waarop wij met onze buren omgaan en hoe wij ons in de wereld voelen, voor ons betekenen. Dit mocht allemaal niet baten. Onlangs verklaarde John Kirby, de opperste coördinator voor strategische communicatie van de Nationale Veiligheidsraad van de VS, dat men geen bedreiging kon vaststellen voor de Russische veiligheid. Het is gemakkelijker om in Irak of Libië een bedreiging voor de veiligheid van de VS aan de overkant van de Atlantische Oceaan te zien, dan te geloven dat Rusland de intellectuele capaciteit heeft om te beoordelen wat er gaande is, wat voordelig is voor het land en wat een bedreiging zou kunnen vormen. Aangezien zij politieke verbintenissen zo luchtig interpreteren (hoewel zij deze hebben ondertekend), stelden wij voor deze te codificeren op het niveau van presidenten en premiers en ze niet alleen politiek maar ook juridisch bindend te maken. We hebben dit verschillende keren voorgesteld. In 2008 hebben we aangeboden het Europees Veiligheidsverdrag te ondertekenen. Dit werd op een niet erg beschaafde manier afgewezen. We bleven aandringen op een concreet antwoord. Uiteindelijk kregen we te horen dat het beter was om onze ideeën over wettelijke veiligheidsgaranties niet verder te blijven pushen, omdat dergelijke garanties alleen aan NAVO-leden konden worden gegeven. Dit werd medio 2010 gezegd na de top van Astana. Ons ontwerpverdrag over Europese veiligheid werd door het Westen terzijde geschoven. Daarna waren er andere pogingen, onder meer in december 2021. We presenteerden twee documenten - het ene een Russisch-Amerikaans verdrag, het andere een Rusland-NAVO-overeenkomst. Daarin stelden wij voor om in gecodificeerde juridische zin te bevestigen wat in de jaren negentig op de topconferenties van Istanbul, Astana en Parijs is afgekondigd. Er werd niet naar ons geluisterd. Secretaris-generaal Jens Stoltenberg van het NAVO-Bondgenootschap zei dat binnen deze formule van ondeelbaarheid van veiligheid, de enige voorwaarde die het Westen bereid was te steunen, het recht van elk land was om zijn bondgenootschappen zelf te kiezen. Het fundamentele deel van deze formule, waarin staat dat de eigen veiligheid niet mag gewaarborgd worden ten koste van andere landen, wordt genegeerd, evenals het derde onderdeel van deze formule, namelijk dat geen enkele organisatie het recht heeft deze gemeenschappelijke ruimte te overheersen. En het Noord-Atlantisch Bondgenootschap heeft nu zelfs zijn aanspraken op dominantie ook buiten Europa uitgebreid. De NAVO-top in Madrid in juni van dit jaar kondigde een nieuwe conceptuele aanpak aan. De verantwoordelijkheid van de organisatie strekt zich nu uit tot de Indo-Pacifische regio (om de door het Westen bedachte terminologie te gebruiken) en om (in klare taal uitgedrukt) te proberen India tegen China op te zetten. Het is niet te verdoezelen. Zelfs het concept van de ondeelbaarheid van de veiligheid is weer boven water gekomen, maar dan in een heel andere betekenis dan in het OVSE-besluit. Er wordt nu gezegd dat de veiligheid van de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio ondeelbaar is. Japan ondersteunt dit concept actief. Dit dient als rechtvaardiging voor de vestiging van de NAVO en het opleggen van nato-centrische structuren in de Indo-Pacifische regio ( volgens westerse terminologie, maar in gewone-mensen-taal - in de regio Azië-Stille Oceaan). Terwijl de NAVO vroeger zei dat zij een "defensieve alliantie" was en het duidelijk was dat zij zich verdedigde tegen de Sovjet-Unie en het Warschaupact, is de NAVO sinds het verdwijnen van de USSR blijven beweren dat zij nog steeds een defensieve organisatie was, maar de verdedigingslijn is wel vijf keer naar het oosten verschoven. Tegen wie moet zij zich verdedigden? - Het is moeilijk hierop een antwoord te krijgen. Indien het NAVO bondgenootschap doordringt tot in de regio Azië-Stille Oceaan (en dit zal al snel worden gerealiseerd), zullen zij opnieuw benadrukken dat de frontlinie blijft bestaan, en de NAVO een defensief bondgenootschap is, maar nu zal deze verdedigingslinie in de Zuid-Chinese Zee liggen. Nato-achtige militaire blokken zoals AUKUS proberen zich uit te breiden ten koste van Japan, Zuid-Korea, Nieuw-Zeeland, een soort "partnerschap op het gebied van maritiem gebiedsbesef" wordt gevormd. Een duidelijke truc om de ASEAN van elkaar te vervreemden en een verdere dialoog tussen de ASEAN en de Volksrepubliek China over de Zuid-Chinese Zee te verhinderen. Om alles op eigen kracht op te lossen en vooral zonder China. Om ASEAN-leden die daartoe "genegen" zijn, in dergelijke structuren op te nemen. Er is sprake van een genuanceerde aanpak. De helft van de ASEAN-leden wordt door het Westen gezien als een veelbelovende groep landen om "de organisatie van binnen uit uit te hollen" en de eenheid van de associatie te verbreken en de structuren te ondermijnen die gedurende tientallen jaren met veel moeite rond de ASEAN zijn gecreëerd op basis van consensus en gemeenschappelijke overeenstemming in de regio. Ik doel op het regionaal veiligheidsforum van de ASEAN, de bijeenkomst van de ministers van Defensie van de ASEAN met hun dialoogpartners en de topontmoetingen in Oost-Azië, waar eenmaal per jaar de leiders van de groep van tien landen en van de acht dialoogpartners van de ASEAN op het hoogste niveau bijeenkomen. Over de doelstellingen van de NAVO, het gehele Westen ten aanzien van de Russische Federatie in de huidige situatie gesproken, ik denk dat de " stelregels " van Brzezinski nog steeds van toepassing zijn, namelijk dat "Rusland met Oekraïne is een imperium - Rusland zonder Oekraïne is een regionale macht". Dit is niet begonnen in 2022 of zelfs in 2014. Er waren verkiezingen in Oekraïne in 2004. Een presidentskandidaat die in het Westen pro-Russisch toeschijnt, wint. En de pro-westerse kandidaat verliest na de tweede ronde. Wat doet het Westen? Europese presidenten, waaronder Polen en Litouwen, alsmede de vertegenwoordiger van de EU voor het buitenlands en veiligheidsbeleid en de secretaris-generaal van de OVSE gaan naar Kiev. Na lange onderhandelingen dwingen zij de Kievse autoriteiten de oppositie een nieuwe kans te geven en een derde verkiezingsronde te houden. Het Constitutionele Hof beslist. Hoewel volgens de Oekraïense grondwet geen derde verkiezingsronde kan worden gehouden, en de resultaten van de tweede ronde beslist geldig zijn. Vooral omdat er toen ook internationale waarnemers aanwezig waren. Daarmee is het allemaal begonnen. Dit was de eerste "Majdan" en tevens een schending van de Oekraïense grondwet. Toen kregen we de top van Boekarest in 2008. "Georgië en Oekraïne zullen in de NAVO opgenomen worden". Waarom was dit nodig? Toen werd het zaad gelegd om van Oekraïne een bruggenhoofd te maken om Rusland in te dammen, om de Russische Federatie militair te bedreigen. Nu zijn we er absoluut zeker van, de feiten liggen op tafel en die zijn er meer dan genoeg. In 2008 verkeerde de heer Saakasjvili "in een toestand van tijdelijke verstandsverbijstering" toen de NAVO hem het "geschenk" maakte, dat Georgië "mocht meedoen" aan het Noord-Atlantisch bondgenootschap en hij besloot met geweld de gebieden in te nemen waar de OVSE en de VN hun vredesmissies ontplooiden - te weten Zuid-Ossetië en Abchazië. Hoe dit afliep weten we. Toen was de Oekraïne aan de beurt en er werd door de VS weer een nieuwe "Majdan" in scène gezet. De Amerikaanse vertegenwoordigers waren het eens over de namen van degenen die na de staatsgreep in de Oekraïense regering zouden moeten plaatsnemen. Ik herinner me een telefoongesprek van mevrouw Nuland dat werd afgeluisterd en op Internet werd gezet. Zij was toen verantwoordelijk voor Oekraïense aangelegenheden bij het State Department. Ze dicteerde de namen van toekomstige regeringsleden aan de Amerikaanse ambassadeur. Deze zei met betrekking tot een van de kandidaten dat de EU er beslist bezwaar tegen zou hebben. U weet vast nog wel, wat ze voorstelde met de Europese Unie te doen?((Fuck the EU!)) En de Amerikanen hebben nog steeds dezelfde houding. Daarop volgde een onderhandelingsproces. De Europeanen, vertegenwoordigd door Frankrijk, Duitsland en Polen, stonden garant voor een akkoord tussen de toenmalige president Janoekovitsj en de oppositie. In de oppositie zaten enkele opvallende figuren, waaronder het hoofd van de Svoboda-partij, O.Ja. Tjahnibok, die toen al "beroemd" was omdat hij op bijeenkomsten publiekelijk opriep tot het vermoorden van Moskovieten, Joden en Polen. Toch mocht hij deel uitmaken van de uitverkoren onderhandelaars. De overeenkomst werd goedgekeurd en gegarandeerd door de Europese landen. Reeds de volgende ochtend was de overeenkomst in de prullenmand beland. Er werd geen poging gedaan om een beroep te doen op het gezond verstand van de oppositie of om hen pragmatisch uit te leggen dat zij over enkele maanden toch al aan de macht zouden zijn. Ik herinner u eraan dat de overeenkomst voorzag in vervroegde presidentsverkiezingen, die Janoekovitsj zeker niet zou hebben gewonnen. Niemand heeft van zich laten horen of heeft hen tot de orde geroepen. De eerste actie van deze oppositie, die in strijd met de EU-garanties regeringsgebouwen in beslag nam, bestond uit het eisen van de afschaffing van de regionale status van de Russische taal. Dit werd toen niet uitgevoerd, maar pas veel later. Maar de drijfveren van de regering, die ondanks de EU-garanties de macht in Oekraïne aan zich trok, werden meteen zichtbaar. Net zoals deze ook duidelijk werden na de oproepen van D.A. Jarosj en zijn extreemrechtse strijders om de Russen uit de Krim te gooien, waarop de zogenaamde "vriendschapstreinen" volgden en een poging werd gedaan om de Hoge Raad te gijzelen. Het Westen zweeg toen bijna 50 mensen levend werden verbrand in het vakbondshuis in Odessa op 2 mei 2014 of toen de gevechtsvliegtuigen van het Oekraïense regime (onder de toen reeds verkozen president Porosjenko) op 2 juni 2014 het stadscentrum van Loegansk bombardeerden. Dat was overall op televisie te zien. Maar er kwam geen reactie van het Westen. Hieruit begonnen we te concluderen (toen nog niet definitief) dat het Westen dit alles nodig had en dat het een soort "sociaal contract" was aangegaan met de Oekraïense nazi's, wat inhield dat de Oekraïne alles wat Russisch was zou "begraven": de taal, de cultuur, het onderwijs, de media, de geschiedenis, de betrekkingen met Rusland en met andere delen van de Russische wereld. En dit land zou bereid zijn oorlog met Rusland te voeren om de invloed van Rusland in de regio en in de wereld te ondermijnen. In ruil daarvoor zal het Westen "de ogen sluiten" voor corruptie, diefstal (waarvoor deze lui al lang berucht zijn), geld en wapens pompen en dit "project" op alle mogelijke manieren steunen. Ik zie geen andere verklaring. Er liggen te veel feiten op tafel die dergelijke plannen suggereren. Dan waren er de Minsk akkoorden. Toen had men opnieuw lak aan de garanties van Duitsland en Frankrijk. Porosjenko heeft onlangs toegegeven dat hij nooit van plan is geweest deze uit te voeren. Hij moest tijd winnen om meer wapens te verkrijgen voor een aanval op Rusland en om de Krim te heroveren. Zelenski was net zo min van plan de afspraken na te komen. Hij bewees slechts lippendienst aan de Minsk-akkoorden. Dezelfde Duitse en Franse leiders nodigden hem naar Parijs uit, waar hij in december 2019 de noodzaak bevestigde een rechtstreekse dialoog met Donetsk en Loegansk aan te gaan, om de speciale status voor deze regio's permanent in de Oekraïense wetgeving vast te leggen. Tegelijkertijd zegt de secretaris van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van de Oekraïne, A.M. Danilov, nu dat het erom ging extra tijd te winnen en dat niemand de afspraken zou nakomen. Wederom had men lak aan Duitsland en Frankrijk en aan alle garanties. Als we het erover hebben wie er allemaal maling heeft aan de EU, dan is dat niet alleen de Oekraïne (en dan uiteraard niet alleen uit eigen beweging, de Amerikanen hebben de brutaliteit van het regime in Kiev volop ondersteund), maar ook de Albanese Kosovaren. Kurti heeft gezegd dat hij niet geïnteresseerd is in gesprekken met Belgrado. In 2013, op hetzelfde moment dat de Majdan in de Oekraïne op gang kwam, bereikten Belgrado en Pristina dankzij de bemiddeling van de EU een akkoord over de oprichting van een Gemeenschap van Servische Gemeenten binnen Kosovo. Tegenwoordig probeert iedereen dat te verdringen. Dezelfde Duitsers en Fransen - de mede-auteurs van het destijds afgekondigde "toekomstbepalende" besluit - willen er nu niets meer van horen en dringen bij Belgrado erop aan nieuwe oplossingen en een concept-verdrag te bedenken, volgens welke Kosovo weliswaar niet als onafhankelijke staat erkend wordt, maar ondertussen wel opgenomen wordt in alle internationale organisaties. Een eenvoudige compromis voor eenvoudige mensen. De Gemeenschap van Servische gemeenten in Kosovo was de sleutel voor Belgrado om de onderhandelingen met Pristina voort te zetten. Duitsland en Frankrijk hebben een leidende rol gespeeld in zowel de kwestie Kosovo als de akkoorden van Minsk. Wat hield de speciale status voor Donbass in de akkoorden van Minsk in? Het recht op de eigen taal op alle terreinen. Dit is nu volgens internationale verdragen geen novum, maar veeleer een natuurlijk recht. Ten tweede het recht op eigen wetshandhaving, het recht op inspraak bij de aanstelling van rechters en aanklagers, en vergemakkelijkte economische banden met aangrenzende gebieden van de Russische Federatie. Bijna precies hetzelfde stond in het besluit over de oprichting van de Gemeenschap van Servische Gemeenten in Kosovo. In beide gevallen stond de EU garant, maar werd zij geïgnoreerd, arrogant en zonder uitleg afgepoeierd. Er was dan ook geen uitleg nodig. De EU heeft noch in Kiev noch in Pristina geïnformeerd waarom men niet van plan was uit te voeren, wat was overeengekomen. Dat is het hele verhaal. De EU denkt waarschijnlijk dat zij daarmee de eeuwige dankbaarheid van de Verenigde Staten heeft verworven, die de afgelopen anderhalf jaar het hele Westen op een lijn hebben gebracht en elke beweging naar rechts of links hebben verhinderd. Pogingen daartoe zijn niet eens ondernomen. De schuchtere geluiden over de noodzaak van strategische autonomie in de EU zijn al "verzandt". Er zijn bravoureuze pogingen om een onacceptabele exceptionalisme aan te tonen dat men zichzelf heeft aangemeten. Herinnert u zich nog de uitspraak van J. Borrell: "Europa is een bloeiende tuin en de rest is een jungle"? Wat Europa nu overkomt, is het gevolg van de crisisverschijnselen die tijdens de pandemie hebben ingezet, toen de VS begonnen te proberen de situatie te beheersen door ongedekt geld bij te drukken en goederen te kopen voor slechte tijden. De klimaatinitiatieven hebben eveneens een negatieve rol gespeeld en waren niet vooruit te zien. Alles werd op een onprofessionele en amateuristische manier aangepakt. De situatie werd nog verergerd door de onrechtmatige sancties van de VS die werden ingesteld nadat Rusland jarenlang had geprobeerd uit te leggen dat men niet kon doorgaan met het creëren van gevaren voor de veiligheid van Rusland direct aan onze grenzen of waar dan ook, na onze talloze pogingen om politieke toezeggingen na te komen die op het hoogste niveau in de OVSE waren gedaan en deze te codificeren. Het enige antwoord dat we kregen was een arrogant "nee", terwijl Oekraïne verder volgepompt werd met wapens en de NAVO plannen maakte om meer militaire bases op te richten, onder meer aan de Zee van Azov (wie goed is in geografie kan zich de gevolgen voor Rusland voorstellen). Een groot probleem werd gecreëerd door de oprichting van militair-biologische laboratoria onder auspiciën van het Pentagon (er zijn er tientallen in Oekraïne). Nu kronkelen de Amerikanen rond als een "een kat op een heet tinnen dak", zoals we vroeger zeiden. Ze willen dit onderwerp op geen enkele manier bespreekbaar maken. Toen onze strijdkrachten de betreffende stukken in Oekraïne voor het eerst in beslag hadden genomen, heeft Nuland tijdens een hoorzitting in de Senaat gezegd dat alles in het werk moest worden gesteld om te voorkomen dat het materiaal uit deze laboratoria in handen van de Russen zou vallen. Dit is duidelijk een "schuldbekentenis", wat aangeeft dat er hier iets te onderzoeken valt. Maar dit gebeurt niet in de VN-Veiligheidsraad noch tijdens conferenties van de lidstaten van het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie en de aanleg van voorraden van bacteriologische (biologische) en giftgassen (Biological Weapons Convention). Wij hebben een verschijnsel geconstateerd dat wij de privatisering van het bestuur van internationale organisaties noemen. Dit wordt bijzonder duidelijk bij de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens, waar de westerlingen het bestuur volledig aan hun belangen ondergeschikt hebben gemaakt en, in strijd met het Verdrag inzake chemische wapens, dit bestuur hebben belast met het aanwijzen van de schuldigen. Dit kan volgens de statuten niet want dit is uitsluitend het voorrecht van de VN-Veiligheidsraad. De westerlingen proberen de secretaris-generaal van de VN te manipuleren door een resolutie uit 1980 weer leven in te blazen, waarin sprake was van de mogelijkheid om het bestuur te betrekken bij de bestudering van problemen op het gebied van de proliferatie van chemische en biologische wapens. Veertig jaar lang heeft zich daar niemand om bekommerd, en nu wordt het naar voren geschoven, juist nu wij erop aandringen dat er binnen de partijen bij het Verdrag (maar niet binnen de leiding) een mechanisme wordt ingesteld voor transparantie en verantwoording over de activiteiten die elk land dat partij is bij het Verdrag inzake biologische wapens buiten zijn grenzen ontplooit. De bestrijding van concurrenten is overal te zien. Dit geldt niet alleen voor de Russische Federatie, we werden uit de de energiemarkten verdrongen, en niet pas jongstleden, dit is al lang aan de gang. Denk aan het derde energiepakket van de EU, dat specifiek bedoeld was om de ontwikkeling van Nord Stream 1 te beperken (dit was in 2009). Vervolgens hebben ze van 2012 tot 2016 de Duitsers verboden meer dan 50% van de OPAL-oliepijpleiding te gebruiken, die Nord Stream zou voortzetten. Dat is pure stompzinnigheid! Er was nergens anders gas te krijgen dan via onze pijpen. Zij verwezen naar de eisen ter bestrijding van monopolievorming, dat niemand meer dan 50% van de pijpleidingscapaciteit mag gebruiken. Er wordt gediscrimineerd. In 2019 werden amendementen op het derde energiepakket aangenomen dat met terugwerkende kracht - wat zonder precedent is - en tegen het officiële advies van EU-juristen in, de discriminerende normen heeft uitgebreid tot Nord Stream 2. En dan heb ik het niet eens over de explosies. Men kan eindeloos discussiëren over wie ervan profiteert. Iedereen met enig verstand weet waar het over gaat. De Zweden, Duitsers en Denen (hoewel ze zeggen dat ze Nord Stream exploitant hebben toegelaten om een kijkje te nemen wat er was gebeurd) hebben het aanbod van onze regering om een gezamenlijk onderzoek uit te voeren afgewezen. Hoewel de pijpleidingen van ons zijn, mochten wij niet erbij. Net zoals ze Maleisië niet toestonden de crash van juli 2014 te onderzoeken toen de Maleisische Boeing werd neergeschoten. Vervolgens hebben Australië, Nederland, België en de Oekraïne een vierkoppig onderzoeksteam opgericht, maar Maleisië werd niet uitgenodigd. Het land werd pas vijf maanden later uitgenodigd en dan niet eens als volwaardige deelnemer aan het onderzoek, maar als waarnemer. Wij proberen nog steeds de waarheid te achterhalen, bijvoorbeeld waarom de Amerikaanse satellietgegevens, die door een Nederlandse rechtbank als bewijs waren toegelaten en waarop het pleidooi van de aanklacht berust, nog steeds geheim worden gehouden. De rechtbank deed een fantastische uitspraak: ze heeft een "beëdigde verklaring" afgegeven omtrent de juistheid van de gegevens. Dit is volgens hun voldoende. Meer valt er niet te zeggen over het "Angelsaksische recht". Of hoe wordt dit tegenwoordig genoemd? Wij krijgen geen antwoord op onze talrijke verzoeken om informatie over wat er met de Skripals is gebeurd, noch op onze talrijke verzoeken aan Zweden, Frankrijk, Duitsland en de Organisatie voor het verbod op chemische wapens, de resultaten in te zien van het het onderzoek naar de vergiftiging van Alexander Navalny, wat tot een aanklacht tegen ons heeft geleid. In 2007, toen A.V. Litvinenko werd vergiftigd en in een Londens ziekenhuis overleed, werden wij ook om informatie verzocht. Ons werd meegedeeld dat men besloten had het proces over deze kwestie openbaar te maken, wat automatisch inhield dat er ook geheime documenten zouden zijn die niet openbaar zouden worden gemaakt. Je mag dit wel een trend noemen.

We zien hetzelfde met Nord Stream. Het is waar dat niemand hier "haili laikli"((хайли лайкли, de Russische spelling van de Engelse uitdrukking "highly likely". Highly likely is een gevleugeld woord geworden wanneer de Russen de Westerse diplomatie beschrijven. Men zegt niet met klem "de Russen hebben het gedaan", maar we hebben reden voor de gegronde veronderstelling (highly likely) dat de Russen het gedaan hebben")) zegt, maar op de vraag waarom zij niet proberen de waarheid te achterhalen, wordt geantwoord dat hun geheime diensten geloven dat de Russen de schuldigen zijn. De Russische president Vladimir Poetin heeft meer dan eens publiekelijk op dergelijke beschuldigingen gereageerd. Het niveau van hun analyses en de bereidheid om de nuchtere logica te laten varen en daarvoor vermoedens in de plaats te zetten, was tot dusver ongekend.

Laten we niet vergeten dat Europa nu vele malen meer te lijden heeft dan de VS. De Franse president Macron is naar Washington gevlogen, om te proberen de Amerikaanse president Joe Biden ervan te overtuigen concessies te doen aan Europa bij de uitvoering van de Inflation Reduction Act, die ongekende voordelen zou opleveren voor in de VS gevestigde industriële bedrijven. Gas voor industrieel gebruik is daar al vier keer goedkoper dan in Frankrijk. De Franse minister van economie heeft hier al vaak op gewezen. Deze wet zal leiden tot de deïndustrialisatie van Europa en industriële bedrijven zullen zich haasten om subsidies en meer bevoorrechte voorwaarden in de Verenigde Staten te verkrijgen. Dit is allemaal nu gaande.

Laten we de oprichting van AUKUS niet vergeten. Deze vond plaats na het besluit om Frankrijk een defensiecontract van 56 miljard dollar te ontnemen en dat contract over te dragen aan "betrouwbare" Angelsaksische partners. Ik zeg dit alles zonder enig leedvermaak; ik wil het roofzuchtige karakter van de huidige mondiale ontwikkelingen aantonen omdat ze concurrentie, het vermoeden van onschuld en de vrije markt zijn vergeten. En dat niet alleen op het economisch vlak.

Onze atleten worden uitgesloten van competities, zelfs van de Paralympische. Als Thomas Bach zegt dat de Olympische Spelen van 2024 in Parijs uniek zullen zijn, en dat ze voor iedereen toegankelijk zullen zijn zonder enige politisering, dan bedoelt daarmee niet alle atleten, maar alleen de transgenders. Ik vind dit een schande voor het Internationaal Olympisch Comité. Het Wereld Anti-Doping Agentschap werkt volgens dezelfde principes. Het is overduidelijk dat het probeert concurrenten uit de Russische Federatie te dwarsbomen. Natuurlijk maakt iedereen fouten. Elk land begaat dit soort overtredingen. Atleten uit andere landen die van doping worden verdacht, worden mild behandeld, maar Russische atleten worden hard aangepakt... Ik denk dat iedereen het verschil wel ziet.

Er vindt een heroriëntatie plaats van ons buitenlands beleid en van onze buitenlandse economische activiteiten. Dit is duidelijk. Wij zullen niet langer de illusie koesteren dat het Westen, dat bewezen heeft volkomen onbetrouwbaar en bedrieglijk te zijn en bovendien geenszins van plan is om afspraken na te komen, te goeder trouw zal deelnemen aan de processen en mechanismen van de globalisering, die het zelf in het leven heeft geroepen. Of dat het Westen deze niet op dezelfde brutale en onbeschaamde wijze zal uitbuiten, zoals het met de dollar gebeurt is, of met de euro, met het internationale monetaire en financiële stelsel en met de geblokkeerde activiteit van de WTO. Ik denk dat de Amerikaanse globalisering voorbij is. Ja, er zijn nog enkele rudimentaire processen die we onvermijdelijk zullen moeten doorlopen. Tegelijkertijd wordt een nieuw financieel en logistiek systeem opgebouwd, dat niet afhankelijk mag zijn van de grillen en het superioriteitsgevoel van onze voormalige westerse collega's. We hebben nu echte partners. Dat zijn BRICS,((BRICS is een acroniem gevormd uit de beginletters van de Engelstalige namen voor de vijf landen Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika (South Africa). Deze landen bevinden zich in een vergelijkbaar stadium van economische ontwikkeling en vertegenwoordigen in de huidige wereld een alsmaar belangrijker wordende politieke en economische organisatie. Er wordt naar verwezen als "de BRICS", "de BRICS-landen" of de "Grote Vijf".)) de SCO,((Shanghai Cooperation Organisation. De Shanghai Organisatie voor Samenwerking of Shanghai Zes is een intergouvermentele organisatie die op 14 juni 2001 werd opgezet door de leiders van de Volksrepubliek China, Rusland, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan en Oezbekistan. Afgezien van Oezbekistan waren alle landen daarvoor lid van de Shanghai Vijf. Nadat Oezbekistan toetrad, werd de naam veranderd.)) de EAEU((De Euraziatische Economische Unie is een economische unie opgericht door Wit-Rusland, Kazachstan en Rusland bij het op 29 mei 2014 te Astana ondertekend verdrag. Op 10 oktober 2014 werd in Minsk het Verdrag van Toetreding van de Republiek Armenië aan de Euraziatische Economische Unie getekend. De Unie trad in werking op 1 januari 2015. Het doel van de Unie is om de economieën van de deelnemende landen te versterken, de landen "dichter bij elkaar te brengen" en de concurrentiekracht van de landen te verbeteren. Tevens bestaat de unie uit de drie waarnemende leden Cuba, Moldavië en Oezbekistan.)) en het GOS.((Het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS) (Russisch: Содружество Независимых Государств) is een los verband van ex-Sovjetstaten dat ontstond bij het uiteen vallen van de Unie in december 1991.)) En ook de CSTO((De Organisatie voor het Verdrag inzake Collectieve Veiligheid (of Verdragsorganisatie voor Collectieve Veiligheid, Russisch: Организация Договора о коллективной безопасности, ОДКБ, ODKB; CSTO) is een militair bondgenootschap van Rusland en vijf andere staten in de voormalige Sovjet-Unie: Armenië, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan en Wit-Rusland. De organisatie kan gezien worden als een tegenpool van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) en een opvolger van het Warschaupact.)) is een belangrijke structuur die bijdraagt tot de veiligheid in het betreffende deel van de post-Sovjetruimte.

Laten we niet vergeten dat de Russische president Vladimir Poetin zes jaar geleden sprak over het Euraziatische continent en het benutten van de trends in Azië en de regio van de Stille Oceaan om de drijvende kracht achter de wereldwijde groei te worden. Hij zei dat we het natuurlijke concurrentievoordeel van de Euraziatische landen niet mogen verliezen. Eurazië is een enorm continent met de grootste bevolking. De ligging ervan is in geopolitiek- en geo-economisch opzicht zo gunstig dat de voordelen van het bundelen van de krachten voor iedereen duidelijk moeten zijn. Vervolgens pleitten wij ervoor dat alle bestaande structuren voor regionale integratie in deze ruimte een netwerkstructuur zouden vormen ten behoeve van wederzijds voordelige samenwerking met alle organisaties voor regionale integratie in heel Eurazië (de EAEU, de SCO en de ASEAN heb ik reeds genoemd). Een samenwerking dankzij het bevorderen van een gemeenschappelijke benadering in plaats van het opleggen van kunstmatige regelingen, zoals dat het geval was bij de Indo-Pacifische voorstellingen. Wij noemen dit proces het "Groter Euraziatisch Partnerschap". Naast de drie organisaties die ik al genoemd heb, moet dit partnerschap toegankelijk zijn voor alle landen van Eurazië, zonder uitzondering - ook voor landen in West-Europa. Maar dit is dan een volgende fase.

Er zijn genoeg mensen om mee te werken, mensen waarop we kunnen vertrouwen. Maar we zien tegelijkertijd ook al pogingen om onze betrouwbare partners "op het verkeerde been te zetten". De Amerikanen deinzen er niet voor terug om de hele wereld rond te gaan. Velen van jullie hebben hier reeds kennis mee gemaakt. Zij beweren dat Rusland al heeft verloren, dat het geen zin heeft om voor de verliezende partij te kiezen, dat zij (de Amerikanen, dus niet Oekraïne!) zullen winnen en dat niemand zich zorgen hoeft te maken. Zij zijn zich ervan bewust dat andere landen schade ondervinden door de sancties, maar toch is het niet geoorloofd Rusland te helpen de sancties te omzeilen door onconventionele alternatieve methoden. De Amerikanen zullen volgens eigen zeggen de verliezen ruimschoots kunnen compenseren. Dat is dus wat ze beweren, ik heb dit uit betrouwbare bronnen. Ze schromen niet om iets dergelijks te beweren, zelfs tegenover onze naaste bondgenoten. Jullie begrijpen allemaal waar ik het over heb. Er zijn landen en personages die onder psychologische druk staan en die in de verleiding zouden kunnen komen om "vanaf de zijlijn toe te kijken". Dat is hun keuze. Op lange termijn (zelfs op middellange termijn) zal deze keuze funest zijn voor hun economische ontwikkeling en hun soevereiniteit. Landen, beschavingen met een lange geschiedenis (en dat zijn er velen), krijgen te horen dat nu "het aas uitgegooid wordt" en dat zij zelfs bepaalde voordelen zullen behalen als zij zich aan de sancties houden. Naast deze puur pragmatische (en in zekere zin cynische) overwegingen heeft een aantal landen een gevoel van zelfrespect behouden. De eerste Amerikaanse staatssecretaris W. Sherman bezocht India begin 2022 (toen de SMO al was aangekondigd) en sprak op een persconferentie in een poging India ervan te overtuigen zich bij de sancties aan te sluiten. Zij verklaarde dat men deze gesprekken had gevoerd en dat ze aan India had moeten uitleggen waar 's lands belangen lagen. Op deze manier worden partners benaderd, die als het ware grote mogendheden zijn. Denk je eens in hoe het kleinere landen vergaat.

De huidige situatie is voor ons geen tragedie. Volgens mij is dit meer een probleem voor de westerse beschaving en hun stelsel van wereldorde, dat gebaseerd is op de door de Amerikanen opgelegde beginselen van globalisering. Dit systeem heeft zichzelf volledig in diskrediet gebracht omdat het niet in staat is overeenkomsten na te komen of een neiging te wekken om deze beginselen en mechanismen in stand te houden. Als morgen zou blijken dat er weer iets anders is dat Washington niet bevalt, zal een nieuwe aanpak bedacht worden zonder ook maar een seconde rekening te houden met de eigen bondgenoten.

Wij willen onze aanpak fundamenteel veranderen. Ze zeggen dat we ons afkeren van het Westen en ons in plaats daarvan op het Oosten richten. Niet wij keren ons af, het Westen heeft immers de samenwerking met ons beëindigd en een muur opgetrokken. Wij werken met degenen die er bereid toe zijn. Wanneer in de westerse landen of in Europa nieuwe leiders aan de macht zullen zijn en men bij de in de Verenigde Staten gecreëerde structuren verder zal kijken dan naar de tweejarige verkiezingscycli en meer in de diepte zal gaan (in plaats van iemands zoon achter tralies te willen zetten, of iemands incompetentie aan te willen tonen, maar dan verder niets te doen), dan zullen wij bereid zijn voor een serieus gesprek.

In afwachting van deze betere tijden, is het altijd een genoegen om een dialoog te voeren met bekwame mensen uit de deskundigengemeenschap. En mijn overtuigingen worden versterkt wanneer ik verschillende politieke forums bijwoon. Gepensioneerde ministers analyseren de huidige gebeurtenissen redelijk, constructief, inhoudelijk en verantwoord. Velen van hen mochten dat niet doen toen ze nog officiële posities bekleedden.

[einde van de vertaling]

Sergej Lavrov beantwoordde na zijn toespraak nog een aantal vragen. Geïnteresseerden kunnen deze in het Engels vinden op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Opmerkingen van minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov en antwoorden op vragen tijdens het Internationale Forum Primakov Lezingen, Moskou, 7 december 2022.

Poetin’s toespraak bij verdragsondertekening

FZ — Wed, 05 Oct 2022 08:56:21 +0000

De verdragen over het samengaan van de Volksrepubliek Donetsk, de Volksrepubliek Loegansk, de oblast Zaporozjje en de oblast Cherson met Rusland zijn getekend

In de Sint-Joriszaal van het Kremlin vond de ceremonie plaats ter ondertekening van de verdragen over de toetreding van de Volksrepubliek Donetsk, de Volksrepubliek Loegansk, de regio Zaporozjje en de regio Cherson tot Rusland en de vorming van nieuwe entiteiten binnen de Russische Federatie.

[Vertaling uit het Russisch door FZ]

Geachte burgers van Rusland, geachte burgers van de Volksrepublieken Donetsk en Loegansk, inwoners van de regio's Zaporozjje en Cherson, afgevaardigden van de Doema, senatoren van de Russische Federatie! Zoals u weet, zijn er referenda gehouden in de Volksrepublieken Donetsk en Loegansk en in de regio's Zaporozjje en Cherson. De stembiljetten zijn geteld en de resultaten zijn bekend. De mensen hebben hun keuze gemaakt, een ondubbelzinnige keuze. Vandaag ondertekenen wij verdragen over de toetreding tot Rusland van de Volksrepubliek Donetsk, de Volksrepubliek Loegansk, de regio Zaporozjje en de regio Cherson. Ik twijfel er niet aan dat de Federale Vergadering de constitutionele wetgeving inzake de toetreding tot Rusland en de vorming van vier nieuwe regio's, van vier nieuwe constituerende entiteiten binnen de Russische Federatie, zal steunen, want dit is de wil van miljoenen mensen. (Applaus.) En dit is natuurlijk hun recht, hun onvervreemdbaar recht dat is vastgelegd in artikel 1 van het VN-Handvest, waarin het beginsel van gelijkheid en zelfbeschikking van de volkeren uitdrukkelijk is verankerd. Ik herhaal: het is het onvervreemdbaar recht van een volk, het is gebaseerd op historische band, in naam waarvan generaties van onze voorouders, zij die vanaf de oorsprong van het oude Rusland door de eeuwen heen Rusland hebben opgebouwd en verdedigd, de overwinning hebben behaald. Hier, in Novorossija, vochten Roemjantsev, Soevorov en Oesjakov, stichtten Catharina II en Potemkin nieuwe steden.((

Graaf Pjotr Aleksandrovitsj Roemjantsev-Zadoenajski, 1725-1796, veldmaarschalk van het Russische leger.
Aleksandr Vasiljevitsj Soevorov, prins van Italië, graaf van het Heilige Roomse Rijk 1729-1800, Russisch generaal, die in Rusland beroemdheid vergaarde omdat hij nooit een veldslag verloor.
Fjodor Fjodorovitsj Oesjakov 1745-1817, admiraal van de Russische vloot.
Catharina II 1729-1796.
Grigori Aleksandrovitsj Potjomkin 1739-1791, Russische prins, maarschalk, staatsman en favoriet van Catherina II de Grote. Hij is vooral bekend om zijn pogingen de steppen van de Zuid-Oekraïne te koloniseren, die na het Verdrag van Küçük Kaynarca (1774) naar Rusland waren overgegaan. Steden gesticht door Potjomkin zijn onder andere Cherson, Nikolajev, Sebastopol, en Jekaterinoslav (nu Dnipro).

)) Onze grootvaders en overgrootvaders hebben hier tijdens de Grote Patriottische Oorlog((1941-1945)) tot het bittere einde gevochten. Wij zullen altijd de helden van de "Russische Lente"((Russische Lente worden de massale protesten in de Zuid-Oost-Oekraïne, na de Majdan-putsch 1914 genoemd. Analogie tot de Arabische Lente)) blijven gedenken, zij die de neonazistische staatsgreep in de Oekraïne in 2014 niet hebben geaccepteerd, al diegenen die gestorven zijn voor het recht om hun moedertaal te spreken, voor het behoud van hun cultuur, tradities en geloof en voor het recht om te leven. Wij gedenken de strijders van de Donbass, de martelaren van het "Chatyn van Odessa"((Chatyn, plaats in Witrusland, waar in 1943 alle bewoners door Nazi's zijn verbrand. Met het Chatyn van Odessa wordt het Massaker van Odessa bedoeld. Daar werd op 2 mei 2014 het vakbondshuis in brand gestoken, vele van mensen die zich daarin schuil hielden kamen om.)) en de slachtoffers van de onmenselijke terroristische aanvallen door het regime in Kiev. Wij gedenken de vrijwilligers en leden van de militie, de vreedzame burgers, kinderen, vrouwen, oude mensen, Russen, Oekraïners, mensen van de meest uiteenlopende nationaliteiten. We gedenken de ware volksleider van Donetsk, Alexander Zachartsjenko,((Politik en militair leider van de DNR, in 2018 bij een aanslag op een café in Donetsk gedood)) de gevechtscommandanten Arsen Pavlov en Vladimir Zjoga, Olga Kotsjoera en Alexej Mozgovoj, de officier van justitie van de Republiek Loegansk, Sergej Gorenko. We gedenken de paratrooper Noermagomed Gadzjimagomedov en al onze soldaten en officieren die tijdens de speciale militaire operatie de heldendood stierven. Het zijn helden. (Aplaus) Helden van het machtige Rusland. En ik verzoek u ter nagedachtenis aan hen een minuut stilte in acht te nemen. (Minuut stilte.) Bedankt. De keuze van miljoenen mensen in de Volksrepublieken Donetsk en Loegansk, in de regio's Zaporozjije en Cherson wordt bepaald door ons gemeenschappelijk lot en de duizendjarige geschiedenis. Mensen hebben deze spirituele band doorgegeven aan hun kinderen en kleinkinderen. Ondanks alle beproevingen hebben zij hun liefde voor Rusland door de jaren heen uitgedragen. En niemand kan dit gevoel in ons vernietigen. Daarom hebben zowel de oudere generaties, als de jongeren - zij die geboren zijn na de tragische ineenstorting van de Sovjet-Unie, gestemd voor onze eenheid, voor onze gemeenschappelijke toekomst. In 1991, in Belovezjskaja Poesjtsja, namen de vertegenwoordigers van de toenmalige partij-elites, zonder naar de wil van de gewone burgers te vragen, het besluit tot de ontbinding van de USSR, en de mensen zagen zichzelf van de ene dag op de andere van hun moederland afgesneden. Dit verscheurde en versplinterde onze nationale eenheid waar we bij stonden, en veroorzaakte een nationale catastrofe. Net zoals de regering na de revolutie de grenzen van de Sovjet-republieken achter de schermen opnieuw had getrokken, hebben de laatste leiders van de Sovjet-Unie, in openlijke tegenspraak tot in het referendum van 1991, tegen de wilsuiting van een meerderheid van ons volk in, ons grote land vernietigd en de bevolking van de voormalige republieken gewoon voor een voldongen feit gesteld. Ik moet toegeven dat zij niet eens in volle omvang begrepen wat zij aan het doen waren en wat de gevolgen van hun acties uiteindelijk zouden zijn. Maar dat doet er nu niet toe. De Sovjet-Unie is verleden tijd, het verleden kan niet ongedaan gemaakt worden. En Rusland heeft de Sovjet-Unie vandaag de dag ook niet meer nodig, we streven niet naar een herstel. Maar niets is sterker dan de vastberadenheid van miljoenen mensen die zich vanwege hun cultuur, geloof, tradities en taal als deel van Rusland beschouwen, en wier voorouders eeuwenlang in dezelfde staat hebben geleefd. Niets is sterker dan de vastberadenheid van deze mensen om terug te keren naar hun ware, historische thuisland. Acht lange jaren lang moesten de mensen in Donbass genocide, beschietingen en blokkades ondergaan, in Cherson en Zaporozjje werd een misdadig beleid gevoerd om haat te kweken tegen Rusland, tegen alles wat Russisch is. Ook nu nog, tijdens de referenda, bedreigde het regime in Kiev schoolmeesters en vrouwen die in verkiezingscommissies werkten met represailles en intimideerde het miljoenen mensen die waren gekomen om hun wil kenbaar te maken. Maar de bevolking van de Donbass, Zaporozjje en Cherson lieten zich niet uit het veld slaan en heeft zijn wil kenbaar gemaakt. Ik zou willen dat de autoriteiten in Kiev en hun daadwerkelijke meesters in het Westen naar mij zouden luisteren en ik wil dat iedereen dit onthoudt: mensen die in Loegansk en Donetsk, Cherson en Zaporozjje wonen, zijn nu voor altijd onze burgers geworden. (Applaus.) Wij roepen het regime in Kiev op om onmiddellijk het vuur en alle vijandelijkheden te staken, een einde te maken aan de oorlog die het in 2014 heeft ontketend en terug te keren naar de onderhandelingstafel. Wij zijn daartoe bereid, zoals wij meer dan eens hebben gezegd. Maar de beslissing van de bevolking van Donetsk, Loegansk, Zaporozjije en Cherson staat niet ter discussie. Rusland zal hen niet in steek laten. (Applaus.) De huidige autoriteiten in Kiev moeten deze vrije wilsuiting van het volk respecteren; er is geen andere manier. Dit is de enige weg naar vrede. Wij zullen ons land verdedigen met alle krachten en middelen die ons ter beschikking staan en wij zullen alles doen om een veilig leven voor ons volk te garanderen. Het is de verheven missie van ons volk vrijheid uit te dragen. Wij zullen verwoeste steden en dorpen, woningen, scholen, ziekenhuizen, theaters en musea herbouwen. We zullen industriële ondernemingen, fabrieken, infrastructuur, sociale en pensioenstelsels, gezondheidszorg en onderwijs herstellen en uitbouwen. Vanzelfsprekend zullen we eraan werken de veiligheid vergroten. Samen zullen we ervoor zorgen dat de burgers in de nieuwe regio's de steun kunnen voelen van het hele Russische volk, het hele land, alle republieken, alle districten en regio's van ons grote moederland. (Applaus.) Beste vrienden, collega's! Vandaag wil ik mij richten tot de soldaten en officieren die betrokken zijn bij de speciale militaire operatie, de soldaten van de Donbass en Novorossija, degenen die zich na het decreet inzake gedeeltelijke mobilisatie zullen aansluiten bij de strijdkrachten om hun patriottische plicht te vervullen, degenen die de stem van hun hart zijn gevolgd en die zich vrijwillig bij de militaire registratie- en inschrijvingskantoren hebben gemeld. Ik zou me tot hun ouders, echtgenotes en kinderen willen richten en uitleggen waarvoor ons volk vecht, tegen welke vijand we het moeten opnemen. Uitleggen wie de wereld in nieuwe oorlogen en crises stort en wie uit deze tragedie zijn bloedige voordeel haalt. Onze landgenoten, onze broeders en zusters in de Oekraïne - een onafscheidelijk deel van onze eensgezinde volkeren - hebben met eigen ogen gezien wat de heersende kringen van het zogeheten Westen voor de hele mensheid in petto hebben. Hier hebben ze feitelijk hun maskers laten vallen en hebben hun ware aard laten zien. Na de ineenstorting van de Sovjet-Unie heeft het Westen besloten dat de hele wereld, wij allemaal dus, zich voor altijd bij hun regels moest neerleggen. In 1991 dacht het Westen dat Rusland deze omwenteling nooit te boven zou komen en vanzelf uiteen zou vallen. Het was bijna gelukt - we herinneren ons de jaren '90, de verschrikkelijke jaren '90, hongerig, koud en hopeloos. Maar Rusland hield stand, herleefde, werd sterker en eiste zijn rechtmatige plaats in de wereld weer op. In de tussentijd was en is het Westen op zoek naar een nieuwe kans om ons een slag toe te brengen, om Rusland te verzwakken en te breken. Iets waar ze altijd van gedroomd hebben, om onze staat te verdelen en onze volkeren tegen elkaar op te zetten, hen te veroordelen tot armoede en uitroeiing. Ze kunnen het gewoon niet aanvaarden, dat er zo'n groot, enorm land op aarde bestaat, met al het bijbehorende grondgebied, natuurlijke rijkdommen, hulpbronnen, waar een volk woont dat niet naar de pijpen van een ander kan noch wil dansen. Het Westen is bereid alle perken te buiten te gaan om het neokoloniale stelsel in stand te houden, dat het in staat stelt te parasiteren, in wezen de hele wereld te plunderen dankzij de macht van de dollar en het technologisch dictaat. En in feite van de hele mensheid tribuut te innen, de primaire bron van onverdiende welvaart op te eisen, de aan de hegemoon verschuldigde betalingen. Het behoud van deze inkomsten is hun belangrijkste, echte en absoluut zelfzuchtige drijfveer. Daarom bestaat hun voornaamste belang uit de totale afbrak van iedere soevereiniteit. Dit verklaart dan ook hun agressieve houding ten opzichte van onafhankelijke staten, traditionele waarden en authentieke culturen. Het verklaart hun pogingen om internationale en integratieprocessen die zij niet in de hand kunnen houden te ondermijnen, nieuwe wereldwijd erkende valuta en centra van technologische ontwikkeling te dwarsbomen. Het is voor hen van cruciaal belang om alle landen te dwingen hun soevereiniteit af te staan aan de Verenigde Staten. In sommige landen stemmen de heersende elites hier vrijwillig mee in, worden vrijwillig vazallen; andere worden omgekocht of geïntimideerd. En als hun plannen mislukken, vernietigen ze hele landen en laten ze humanitaire rampen, catastrofes, ruïnes, miljoenen geruïneerde, verwoeste menselijke lotgevallen, terroristische enclaves, sociale rampgebieden, protectoraten, koloniën en semi-koloniën achter. Het kan ze niet schelen, zolang ze maar hun winst behouden. Ik wil nogmaals benadrukken: het is de hebzucht en de intentie om hun onbeperkte macht te behouden die de werkelijke reden vormen voor de hybride oorlog die het "collectieve Westen" tegen Rusland voert. Ze willen niet dat we vrij zijn, ze willen ons zien als een kolonie. Ze willen geen gelijkwaardige samenwerking, maar plundering. Ze willen ons niet zien als een vrije samenleving, maar als een massa zielloze slaven. Ze ervaren ons denken en onze filosofie als een rechtstreekse bedreiging, daarom hebben ze het gemunt op onze filosofen.((Toespeling op Alexander Doegin. Diens dochter werd bij een aanslag vermoord, die vermoedelijk op hem gemunt was.)) Onze cultuur en kunst zijn een bedreiging voor hen, daarom proberen ze die te verbieden. Onze ontwikkeling en welvaart is eveneens een bedreiging voor hen - de concurrentie neemt toe. Voor hun is Rusland in weze overbodig, maar voor ons is Rusland onmisbaar. (Applaus.) Ik wil u eraan herinneren dat het streven naar de wereldheerschap in het verleden herhaaldelijk zijn neergeslagen dankzij de moed en standvastigheid van ons volk. Rusland zal altijd Rusland blijven. We zullen onze waarden en ons moederland blijven verdedigen. Het Westen rekent erop dat het straffeloos zijn gang kan gaan. In feite was dit tot voor kort ook het geval. Strategische veiligheidsovereenkomsten zijn het papier niet waard; op het hoogste politieke niveau bereikte overeenkomsten worden als een schijnvertoning bestempeld; stellige beloften om de NAVO niet naar het oosten uit te breiden, bleken onmiddellijk nadat onze voormalige leiders erin waren getuind, slechts vuil bedrog te zijn; verdragen over raketverdediging, middellangeafstandsraketten en korteafstandsraketten zijn eenzijdig opgezegd onder vergezochte voorwendsels. Het enige wat we van alle kanten horen is, dat het Westen een op regels gebaseerde orde verdedigt. Waar komen deze eigenlijk vandaan? Wie heeft deze regels ooit kunnen inzien? Wie heeft ze goedgekeurd? Luister, dit is gewoon een hoop onzin, complete fraude, dubbele normen of zelfs driedubbele normen! Ze denken vermoedelijk dat we achterlijk zijn. Rusland is een grote duizend jaar oude mogendheid, een land van beschaving, en het zal niet leven volgens zulke gemanipuleerde, valse regels. (Applaus.) Het was het zogenaamde Westen dat het beginsel van de onschendbaarheid van grenzen met voeten heeft getreden, en nu naar eigen goeddunken beslist wie recht heeft op zelfbeschikking en wie niet, wie het niet waard is. Het is onduidelijk waarop hun beslissingen zijn gebaseerd of wie hun het recht heeft gegeven om überhaupt te beslissen. Ze hebben zich dat recht gewoon toegeëigend. Het is niet eens voor henzelf duidelijk. Daarom zijn ze razend vanwege de keuze van de mensen op de Krim, Sevastopol, Donetsk, Loegansk, Zaporozjje en Cherson. Het Westen heeft geen moreel recht om daarover te oordelen noch om zelfs maar te praten over de vrijheid van democratie. Ze hebben dat recht niet en hebben het ook nooit gehad! Westerse elites ontkennen niet alleen de nationale soevereiniteit en het internationale recht. Hun hegemonie vertoont duidelijke trekken van totalitarisme, despotisme en apartheid. Zij splitsen de wereld schaamteloos op in hun eigen vazallen- de zogenaamde beschaafde landen - en alle anderen, die volgens de ideeën van de huidige westerse racisten op het lijstje van barbaren en wilden behoren. De valse etiketten - "schurkenstaat", "autoritair regime" - zijn er al, ze worden gebruikt om hele volkeren en staten te stigmatiseren. Daar is niets nieuws aan: de westerse elites zijn hetzelfde gebleven als ze altijd waren - namelijk kolonisatoren. Ze discrimineren en verdelen mensen in de hogere klasse en de rest. Wij hebben dit politieke nationalisme en racisme nooit geaccepteerd en zullen het ook nooit accepteren. En waardoor onderscheidt zich de Russofobie, die nu over de hele wereld om zich heen grijpt, van racisme? Wat is de dogmatische overtuiging van het Westen anders dan racisme? De overtuiging dat de westerse beschaving, de neoliberale cultuur, het onbetwistbare model is voor de hele wereld dient te zijn? "Wie niet met ons is, is tegen ons". Dit klinkt wel allemaal heel vreemd. De westerse elites geven zelfs alle anderen de schuld van hun eigen misdaden uit het verleden en eisen zowel van hun eigen burgers als ook van andere naties volkeren dat ze zich verontschuldigen voor dingen waar zij helemaal niets mee te maken hadden, bijvoorbeeld de periode van de koloniale veroveringen. Het is goed het Westen eraan te herinneren dat het reeds in de Middeleeuwen met zijn koloniale politiek is begonnen, gevolgd door de wereldwijde slavenhandel, de genocide op indianenstammen in Amerika, de plundering van India, Afrika. Aan de oorlogen van Engeland en Frankrijk tegen China, waardoor dit land gedwongen werd zijn havens open te stellen voor de opiumhandel. Ze maakten hele volkeren verslaafd aan drugs, roeiden opzettelijk hele etnische groepen uit om zich land en hulpbronnen toe te eigenen, ze jaagden op mensen als op dieren. Dit gaat in tegen de menselijke natuur, tegen waarheid, vrijheid en rechtvaardigheid. En wij - wij zijn er trots op dat ons land in de twintigste eeuw de antikoloniale beweging heeft geleid, die vele volkeren in de wereld kansen op ontwikkeling bood, armoede en ongelijkheid verminderde, en honger en ziekte versloeg. Ik wil benadrukken dat één van de redenen voor de eeuwenlange russofobie en slecht verborgen kwaadheid van deze westerse elites jegens Rusland, juist het feit is dat wij ons tijdens de periode van koloniale veroveringen niet lieten beroven en de Europeanen dwongen met ons handel te drijven op voorwaarden die voor beide partijen gunstig waren. Dit kon worden bereikt door in Rusland een sterke centrale staat te creëren, die groeide en sterker werd op basis van de grote morele waarden van het orthodoxe christendom, de islam, het jodendom en het boeddhisme, alsmede de Russische cultuur en het Russische woord, die voor iedereen toegankelijk waren. Het is bekend dat er herhaaldelijk plannen zijn gemaakt Rusland binnen te vallen. Dergelijke pogingen werden ondernomen tijdens de periode van onrust in de 17e eeuw en na de revolutie van 1917. Ze mislukten allemaal. Pas in de late 20e eeuw, toen de staat was weggevaagd, slaagde het Westen erin beslag te leggen op de rijkdommen van Rusland. We werden toen vrienden en partners genoemd, maar in werkelijkheid werden we behandeld als een kolonie - biljoenen dollars werden uit het land weggesluisd via allerlei regelingen. We herinneren ons alles, we zijn niets vergeten. Enkele dagen geleden hebben de inwoners van Donetsk en Loegansk, van Cherson en Zaporozjije zich uitgesproken voor het herstel van onze historische eenheid. Bedankt. (Applaus.) Westerse landen beweren al sinds eeuwen dat ze andere landen vrijheid en democratie brengen. Niets is minder waar. In plaats van democratie te brengen, kwam onderdrukking en uitbuiting; in plaats van vrijheid kwam slavernij en geweld. De hele unipolaire wereldorde is inherent antidemocratisch en onvrij, het is een leugen en door en door hypocriet. De VS is het enige land ter wereld dat twee keer kernwapens heeft gebruikt, waarbij de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki werden vernietigd. Daarmee hebben ze hebben een precedent geschapen. Vergeet niet dat de Verenigde Staten en Groot-Brittannië tijdens de Tweede Wereldoorlog zonder de minste militaire noodzaak Dresden, Hamburg, Keulen en vele andere Duitse steden in puin hebben gelegd. Dat was een zuiver demonstratieve actie en, ik herhaal - zonder enige militaire noodzaak. Net als bij de atoombommen die op Japanse steden werden gegooid, hadden ze maar één doel: ons land en de rest van de wereld te intimideren. De Verenigde Staten hebben met hun tapijtbombardementen en het gebruik van napalm en chemische wapens een diep litteken achtergelaten in de herinnering van de bevolking van Korea en Vietnam. Nog steeds zijn Duitsland, Japan, de Republiek Korea en andere landen bezet, maar worden gelijktijdig cynisch gelijkwaardige bondgenoten genoemd. Wat voor een soort alliantie is dit? De hele wereld weet dat de topambtenaren van deze landen worden bespioneerd, en dat niet alleen op kantoor, maar ze worden ook thuis. Het is een schande, een schande voor degenen die dit doen en voor degenen die als slaven stil en gedwee dit arrogante gedrag slikken. De onbeschofte, beledigende bevelen en dreigementen jegens hun vazallen worden "Euro-Atlantische solidariteit" genoemd, en de ontwikkeling van biologische wapens en experimenten op levende mensen, ook in de Oekraïne, wordt als hoogstaand medisch onderzoek omschreven. Het is hun destructieve beleid, hun oorlogen, hun plunderingen die de huidige enorme toename van de migratiestromen hebben veroorzaakt. Miljoenen mensen lijden onder ontberingen en vernederingen, ze sterven bij duizenden bij de poging naar Europa te komen. Er wordt nu tarwe uit de Oekraïne geëxporteerd. Maar waar gaat deze heen, onder het mom van "voedselzekerheid voor de armste landen ter wereld"? Waar komt de tarwe terecht? Alles gaat naar de Europese landen. Slechts vijf procent is naar de armste landen ter wereld gegaan. De zoveelste misleiding en zuivere fraude. In feite gebruikt de Amerikaanse elite de tragedie van deze mensen om hun rivalen te verzwakken, om natiestaten te vernietigen. Dit geldt ook voor Europa, het geldt voor het nationale karakter van Frankrijk, Italië, Spanje en andere landen met een eeuwenlange geschiedenis. Washington eist steeds meer sancties tegen Rusland, en de meeste Europese politici gaan gehoorzaam mee. Zij beseffen dat door de EU onder druk te zetten om volledig afstand te doen van Russische energie en andere hulpbronnen, de VS Europa praktisch deïndustrialiseert om zich de hele Europese markt toe te eigenen. Deze Europese elites begrijpen dit allemaal - dat wel, maar ze dienen liever de belangen van anderen. Dit is niet langer dienstbaarheid, maar direct verraad aan hun eigen volk. Maar God zij met hen, dat is hun zaak. Maar sancties zijn niet langer genoeg voor de Angelsaksen, ze zijn overgegaan tot sabotage - ongelooflijk, maar het is een feit - door het organiseren van explosies op de internationale gaspijpleidingen van Nord Stream, die langs de bodem van de Oostzee lopen, zijn ze in wezen begonnen met het vernietigen van de Europese energie-infrastructuur. Voor iedereen is duidelijk wie hiervan profiteert. Degenen die er baat bij hebben, hebben het natuurlijk ook gedaan. Het dictaat van de VS wordt afgedwongen doormiddel van brute kracht, en steunt op de wet van de sterkere. Soms is het mooi verpakt, soms ontbreekt de verpakking, maar de essentie is altijd dezelfde - namelijk het vuistrecht. Vandaar het stationeren en onderhouden van honderden militaire bases in alle uithoeken van de wereld, de uitbreiding van de NAVO en pogingen om nieuwe militaire allianties te vormen zoals AUKUS en dergelijke. Een politiek-militaire samenwerking van Washington, Seoel en Tokio wordt ook actief nagestreefd. Alle staten die echte strategische soevereiniteit bezitten of ambiëren en in staat zijn de westerse hegemonie uit te dagen, worden automatisch tot vijand verklaard. Dit zijn de principes die ten grondslag liggen aan de militaire doctrines van de VS en de NAVO, die oproepen tot totale overheersing. Westerse elites presenteren hun neokoloniale plannen op dezelfde hypocriete manier, ze doen alsof ze vreedzame bedoelingen hebben en hebben het over een soort inperking. Dit vage begrip schommelt tussen de ene strategische aanpak naar een andere, maar in feite betekent het maar één ding: de ondermijning van alle soevereine machtsstructuren. We hebben al gehoord over de indamming van Rusland, China en Iran. Ik denk dat andere landen in Azië, Latijns-Amerika, Afrika en het Midden-Oosten, evenals de huidige partners en bondgenoten van de VS, de volgende zijn. We weten dat wanneer iets hen niet bevalt, ze ook sancties opleggen tegen bondgenoten - aan deze of gene bank of onderneming. Dat is hun huidige praktijk en zij zullen deze nog uitbreiden. Ze hebben iedereen in het vizier, ook onze naaste buren, de GOS-landen. Tegelijkertijd heeft het Westen duidelijk lange een ijdele hoop gekoesterd. Met behulp van de sanctieblitzkrieg tegen Rusland bijvoorbeeld dachten ze opnieuw de hele wereld achter zich te kunnen scharen. bijvoorbeeld dat ze opnieuw de hele wereld onder hun controle konden krijgen. Het blijkt echter dat zo'n mooi vooruitzicht niet iedereen enthousiast stemt - behalve complete politieke masochisten en bewonderaars van andere onconventionele vormen van internationale betrekkingen. De meeste staten weigeren echter lijdzaam te gehoorzamen en kiezen in plaats daarvan voor een verstandige manier van samenwerking met Rusland. Een dergelijke insubordinatie had het Westen duidelijk niet verwacht. Ze zijn er gewoon aan gewend geraakt om volgens een het oude patroon te handelen, om door middel van chantage, omkoping en intimidatie te krijgen wat het wil en is ervan te overtuigen dat deze methoden voor altijd zullen werken, alsof deze voor altijd in steen zijn gehouwen. Dit zelfvertrouwen is niet alleen een direct product van het beruchte concept van exceptionalisme - hoewel het nooit ophoudt te verbazen - maar ook van de ware "honger naar informatie" in het Westen. De waarheid is verdronken in een zee van mythen, illusies en vervalsingen, met behulp van uiterst agressieve propaganda die liegt als Goebbels. Hoe ongeloofwaardiger de leugen, hoe sneller mensen hem zullen geloven - dat is het principe waarop zij werken. Deze eigendunk vloeit niet alleen rechtstreeks voort uit het beruchte concept van het eigen exceptionalisme - hoewel het nooit ophoudt te verbazen - maar ook uit de informatieschaarste in het Westen. De waarheid is verdronken in een oceaan van mythen, illusies en vervalsingen, met behulp van ongebreideld agressieve propaganda, liegen ze zo perfect als Goebbels. Hoe ongeloofwaardiger de leugen, hoe sneller mensen erin zullen geloven - dat is het principe waarmee zij werken. Maar je kunt mensen niet voeden met gedrukte dollars en euro's. Je kunt ze niet voeden met deze stukjes papier, en de virtuele, opgeblazen kapitalisatie van westerse sociale mediabedrijven kan hun huizen niet verwarmen. Alles wat ik hier zeg is belangrijk. En wat ik zojuist zei is niet minder belangrijk: je kunt niemand voeden met papier - je hebt voedsel nodig; en je kunt niemands huis verwarmen met deze opgeblazen kapitalisaties - je hebt energie nodig. Maar je kunt mensen niet voeden met papieren dollars of euro's. De maag wordt niet voll door die stukjes papier, en de virtuele, opgeblazen kapitalisatie van westerse sociale netwerken kan hun huizen niet verwarmen. Alles wat ik hier zeg is belangrijk. En wat ik zojuist zei is niet minder belangrijk: je kunt niemand voeden met papiertjes - er is echt voedsel voor nodig; en je kunt niemands huis verwarmen met deze opgeblazen kapitalisaties - er is echte energie voor nodig. Daarom moeten politici in Europa hun medeburgers ervan overtuigen minder te eten, minder vaak te douchen en zich thuis warmer te kleden. En iedereen die legitieme vragen begint te stellen als "Waarom is het eigenlijk zo?" wordt onmiddellijk tot vijand, extremist en radicaal verklaard. Ze wijzen met de vinger naar Rusland en zeggen: dat is de bron van al jullie problemen. Meer leugens. Daarom moeten politici in Europa hun medeburgers ervan overtuigen minder te eten, minder vaak te douchen en zich thuis warmer te kleden. En zij die redelijke vragen beginnen te stellen "waarom is het eigenlijk zo?" - wordt onmiddellijk tot vijand, extremist en radicaal verklaard. Ze wijzen met de vinger naar Rusland en zeggen: dat land is de oorzaak van al jullie problemen. Ze liegen weer eens. Ik wil er met name op wijzen dat er alle reden is om aan te nemen dat de westerse elites niet zullen zoeken naar constructieve oplossingen voor de wereldwijde voedsel- en energiecrisis, waarvoor zij en zij alleen verantwoordelijk zijn, als gevolg van hun langetermijnbeleid dat lang voor onze speciale militaire operatie in Oekraïne, in de Donbass, is begonnen. Ze zijn niet van plan de problemen van onrechtvaardigheid, van ongelijkheid, op te lossen. Er bestaat wel het gevaar dat zij andere, welbekende, middelen zullen gaan gebruiken. Op dit punt is het belangrijk te bedenken dat het Westen zichzelf in het begin van de 20e eeuw uit de problemen heeft gered met de Eerste Wereldoorlog. De winst van de Tweede Wereldoorlog hielp de Verenigde Staten de Grote Depressie te boven te komen, de grootste economie ter wereld te worden en de macht van de dollar als wereldwijde reservemunt op te leggen. En de crisis van de jaren tachtig - de zaken kwamen in de jaren tachtig opnieuw op scherp te staan - het Westen overleefde grotendeels ongedeerd door zich de erfenis en de middelen van de ingestorte en ter ziele gegane Sovjet-Unie toe te eigenen. Dat is een feit. Op dit punt is het belangrijk te bedenken dat het Westen zichzelf in het begin van de 20e eeuw uit de problemen heeft gered met de Eerste Wereldoorlog. De winst van de Tweede Wereldoorlog hielp de Verenigde Staten de Grote Depressie te boven te komen, de grootste economie ter wereld te worden en de macht van de dollar als wereldwijde reservemunt op te leggen. En de crisis van de jaren tachtig - de zaken kwamen in de jaren tachtig opnieuw op scherp te staan - het Westen overleefde grotendeels ongedeerd door zich de erfenis en de middelen van de ingestorte en ter ziele gegane Sovjet-Unie toe te eigenen. Dat is een feit. En hier is het goed eraan te herinneren dat het Westen zichzelf in het begin van de 20e eeuw uit de problemen heeft gered dankzij de Eerste Wereldoorlog. De winst van de Tweede Wereldoorlog hielp de Verenigde Staten de Grote Depressie te boven te komen en de grootste economie ter wereld worden, waarbij de macht van de dollar als wereldwijde reservemunt aan de hele wereld werd opgedrongen. En dan de crisis van de jaren tachtig - de zaken kwamen in de jaren tachtig opnieuw op scherp te staan - het Westen overleefde grotendeels ongedeerd door zich de nalatenschap en de hulpbronnen van de ingestorte en ter ziele gegane Sovjet-Unie toe te eigenen. Dit is een feit. Om zich nu uit het recente web van moeilijkheden te bevrijden, moeten zij koste wat kost Rusland ontmantelen, evenals andere staten die voor een soevereine ontwikkelingsweg kiezen, opdat zij de rijkdom van andere naties kunnen blijven plunderen en gebruiken om hun eigen gaten op te dichten. Als dit niet gebeurt, kan ik niet uitsluiten, dat zij zullen proberen het systeem, waaraan alles te wijten is, in te laten storten, of, God verhoede, te besluiten de bekende formule "oorlog zal alle rekeningen vereffenen" toe te passen. Rusland begrijpt zijn verantwoordelijkheid tegenover de internationale gemeenschap en zal alles in het werk stellen doen om dergelijke heethoofden tot rede te brengen. Het is duidelijk dat het huidige neokoloniale model op de lange termijn gedoemd is. Maar ja, de daadwerkelijke meesters ervan zullen zich tot het uiterste eraan vastklampen. Ze hebben de wereld simpelweg niets te bieden, behalve de instandhouding van hetzelfde systeem van plundering en afpersing. In wezen hebben ze lak aan het natuurlijke recht van miljarden mensen - de meerderheid van de mensheid dus - op vrijheid en rechtvaardigheid, het recht om hun eigen toekomst te bepalen. Ze zijn al overgegaan tot een radicale ontkenning van moraal, religie en familiewaarden. Laten we een paar simpele vragen voor onszelf beantwoorden. Nu wil ik terugkomen op wat ik eerder al zei, en ik wil me ook richten tot alle alle Russische burgers - niet alleen tot de collega's in de zaal, maar tot alle burgers van Rusland: willen we in ons land echte een "ouder nummer één, ouder nummer twee en ouder nummer drie" hebben (ze zijn echt hun verstand kwijt geraakt!) in plaats van een vader en moeder? Willen we dat kinderen op onze scholen, vanaf de basisschool, worden blootgesteld aan perversiteiten die leiden tot verloedering en uitsterven? Willen we dat ze leren dat er naast mannen en vrouwen ook andere geslachten bestaan, en dat kinderen geslachtsveranderende operaties krijgen aangeboden? Is dit wat we willen voor ons land en onze kinderen? Dit alles is onaanvaardbaar voor ons, wij stellen ons onze toekomst anders voor. Ik herhaal dat de dictatuur van de westerse elites gericht is tegen alle samenlevingen, inclusief de burgers van de westerse landen zelf. Dit is een uitdaging voor iedereen. Het volledig afzien van het mens-zijn, de omverwerping van geloof en traditionele waarden en de onderdrukking van vrijheid lijken op een "omgekeerde religie" - puur satanisme. Jezus Christus ontmaskerde valse messiassen in de Bergrede: "Aan hun vruchten zul je ze herkennen." Deze giftige vruchten zijn al herkenbaar voor mensen - niet alleen in ons land, maar in alle landen, waaronder veel mensen in het Westen zelf. Ik herhaal, de dictatuur van de westerse elites is gericht tegen alle samenlevingen, met inbegrip van de inwoners van de westerse landen zelf. Dit is een uitdaging voor iedereen. Deze totale ontkenning van het mens-zijn, de ondermijning van het geloof en de traditionele waarden, de onderdrukking van de vrijheid krijgt de trekken van "omgekeerde godsdienst" - regelrecht satanisme. In de Bergrede zei Jezus Christus tegen de valse profeten: "Aan hun vruchten zul je ze herkennen. En deze giftige vruchten zijn inmiddels voor iedereen duidelijk te herkennen - niet alleen in ons land, maar in alle landen, met inbegrip van veel mensen in het Westen zelf. De wereld heeft een periode van revolutionaire veranderingen bereikt, en deze zijn van fundamenteel belang. Er ontstaan nieuwe machtscentra, zij vertegenwoordigen de meerderheid - de meerderheid! - van de internationale gemeenschap. Ze zijn niet alleen bereid om hun belangen te kennbar te maken, maar ook om deze te beschermen.Zij zien in de multipolariteit een kans om hun soevereiniteit te versterken, wat betekent dat zij echte vrijheid, historische perspectieven en het recht op hun eigen onafhankelijke, creatieve en diverse vormen van ontwikkeling krijgen, tot een harmonieus proces. en zo echte vrijheid te verwerven, een historisch perspectief, hun recht op een onafhankelijke, creatieve, eigen ontwikkeling via een harmonieus proces. Over de hele wereld, ook in Europa en de Verenigde Staten, hebben we zoals gezegd veel gelijkgestemden, en we voelen, we zien hun steun. In verschillende landen en samenlevingen ontwikkelt zich een bevrijdende, antikoloniale beweging, die gericht is tegen de unipolaire hegemonie. De kracht ervan zal alleen maar toenemen in de loop der tijd. Het is deze kracht die de toekomstige geopolitieke realiteit zal bepalen. Beste vrienden! Vandaag strijden we voor een rechtvaardige en vrije weg, in de eerste plaats voor onszelf, voor Rusland, opdat dictatuur, despotisme voorgoed tot het verleden behoren. Ik ben ervan overtuigd dat landen en volkeren begrijpen dat een beleid dat gebaseerd is op het exceptionalisme van welke staat dan ook, en op de onderdrukking van andere culturen en volkeren, inherent misdadig is, en dat we dit beschamende hoofdstuk moeten afsluiten. De afbraak van de westerse hegemonie, die reeds is begonnen, is onomkeerbaar. En ik herhaal: het zal nooit meer hetzelfde zijn als vroeger. Het strijdtoneel waartoe het lot en de geschiedenis ons heft geroepen, is de strijd voor ons volk, voor het grote historische Rusland. (applaus) Voor een groots eeuwenoud Rusland, voor toekomstige generaties, voor onze kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen. We moeten hen beschermen tegen slavernij, en tegen monsterlijke experimenten die hun geest en hun ziel zullen doen afsterven. Vandaag vechten we ervoor dat niemand ooit op de gedachte zal komen dat Rusland, ons volk, onze taal, onze cultuur, uit de geschiedenis kunnen worden gewist. Vandaag hebben we behoefte aan een consolidatie van de hele samenleving, en deze consolidatie kan alleen gebaseerd zijn op soevereiniteit, vrijheid, creativiteit en rechtvaardigheid. Onze waarden zijn menselijkheid, barmhartigheid en mededogen. En ik zou willen besluiten met de woorden van de ware patriot Ivan Iljin: "Als ik Rusland als mijn moederland beschouw, betekent dit dat ik liefheb als een Rus, denk en redeneer als een Rus, zing en spreek als een Rus; dat ik geloof in de geestelijke kracht van het Russische volk. Zijn geest is mijn geest, zijn lot is mijn lot, zijn verdriet is mijn verdriet, en zijn voorspoed is mijn vreugde." Achter deze woorden gaat een glorieuze spirituele keuze schuil die vele generaties van onze voorouders gedurende meer dan duizend jaar Russische staat hebben gemaakt. Vandaag maken wij die keuze; de burgers van de Volksrepublieken Donetsk en Lugansk en de inwoners van de regio's Zaporizja en Kherson hebben die keuze gemaakt. Zij hebben ervoor gekozen om bij hun volk te zijn, om bij hun vaderland te zijn, om het lot ervan te delen en om samen met hen de overwinning te behalen. Achter deze woorden gaat een grote spirituele keuze schuil, die gedurende het meer dan duizend jarige bestaan van de Russische staat door vele generaties van onze voorouders geëerbiedigd werd. Vandaag hebben wij, hebben de burgers van de volksrepublieken Donetsk en Loegansk en de inwoners van de regio's Zaporozjje en Cherson deze keuze gemaakt. Zij hebben ervoor gekozen om bij hun volk te zijn, bij hun moederland te zijn, om het lot ervan te delen en gezamenlijk te overwinnen. De waarheid is met ons, en achter ons staat Rusland! (Applaus.)