Europa | Wakkermens

Censuur in Europa

FZ — Sat, 17 Feb 2024 16:46:13 +0000

De Europeese unie is ijverig bezig om steeds strengere maatregel in te voeren om zogenaamd schadelijke inhouden te verbieden. Er is net nieuwe regelgeving die pro-Russische berichtgeving aan banden wil leggen. Ik heb een Italiaanse tekst van Andrea Zhok vertaald, die dit onderwerp aankaart, maar vooral belangrijk is de bijgevoegde tekst met de nieuwe regels:

McCarthyisme. Over een zorgwekkend document van het Europees Parlement

Terwijl de lezersaantallen van alle grote Europese kranten in vrije val zijn;
Terwijl Tucker Carlson, na het meest virale interview in de geschiedenis met Vladimir Poetin te hebben gehouden, in Europa wordt aangeklaagd wegens 'spionage';
Produceert het Europees Parlement een document zoals datgene, dat ik hieronder volledig weergeef, waarin wordt opgeroepen tot de veroordeling van een Lets lid van het Europees Parlement.

Los van dit specifieke geval is de verzameling argumenten in dit document, met wettelijke implicaties, angstaanjagend. Om de woorden van mijn vriend Pino Cabras((Italiaanse journalist en politicus, oprichter van Altenativa, nadat hij bij de Vijf sSterren Beweging was gerooieerd)) te gebruiken: "we zijn getuige van een terugkeer van het McCarthyisme in grootse stijl." We moeten ons bewust worden, dat het kader van vrijheid van denken en meningsuiting waarin we zijn opgegroeid, dood en begraven is. We hadden ons dit al gerealiseerd tijdens de pandemie, maar nu zijn we getuige van de eerste wettelijk bindende handelingen. Nu deze drempel overwonnen is, zullen deze regels systematisch hun intrede doen in onze scholen en universiteiten, in onze media en in ons dagelijks leven. Sommigen zullen zeggen: "En wat is het verschil met wat er al gebeurt?" Het verschil ligt in het feit dat tot nu toe marginale afwijkingen werden getolereerd, terwijl deze ingreep in de cultuur ervoor zal zorgen dat elk kritisch woord, gericht tegen de neoliberale EU-NAVO bolwerken, als misdaad zal worden beschouwd. We zien hier een geval van "de pot verwijt de ketel dat hij zwart ziet", en dit document is bewonderenswaardig vanwege zijn vermogen om een ongelooflijke reeks onwaarheden of regelrechte rolverdraaingen te beweren en vervolgens de andere kant te beschuldigen van 'desinformatie'.

P9_TA(2024)0079

Russiagate: beschuldigingen van Russische inmenging in de democratische processen van de Europese Unie

Resolutie van het Europees Parlement van 8 februari 2024 over Russiagate: beschuldigingen van Russische inmenging in de democratische processen van de Europese Unie (2024/2548(RSP))

De bijgevoegde PDF is weliswaar zeer lang, maar zeker de moeite waard om een beeld te geven van de denkwereld van de EU-parlamentariers. Ik beschouw het trouwens als een bewijs van onvermogen, dat bovengenoemde parlamentaries niet eens in staat waren iets anders te verzinnen, dan "Russiagate". TA-9-2024-0079_NL

De spirituele bijdrage van Midden en Oost Europa wordt verpletterd in de machtsstrijd tussen Rusland en de V.S.

rovanov — Sat, 11 Feb 2023 22:51:08 +0000

Wat kan daartegen worden gedaan?

Voordracht door Harrie Salman gevolgd door een gesprek. 25 maart, 13.00 – 17.00 uur, Zeist [caption id="attachment_13205" align="alignright" width="300"] Strijd der culturen[/caption] Verschillende volkeren kunnen vanuit hun historische ontwikkeling hun bijdragen leveren aan de ontwikkeling van de cultuur. In veel gevallen misbruiken belangengroepen deze bijdragen en buigen ze in hun voordeel om, zodat volkeren tegen elkaar worden opgezet in plaats van dat zij gaan samenwerken om de belangen van de mensheid te dienen. In de 20e eeuw is dit op grote schaal gebeurd door de elites van de Angelsaksische landen. Oorlogen tussen Europese landen zijn door hen georganiseerd, en daarnaast hebben zij op wereldschaal hun economische imperia gevestigd. In dit grote speelveld tussen Amerika en Azië hadden de Midden-Europese volkeren een tussenpositie kunnen innemen om een derde weg met eigen sociale en spirituele inspiraties te openen. Daarmee zouden ook globaal de tegenstellingen tussen Oost, West en Zuid kunnen worden overbrugd, in een spirituele cultuur en rechtvaardige samenlevingen. In de Midden-Europese cultuur leefde een sterke drang de krachten van het vrije Ik tot ontwikkeling te brengen, waarmee de tegenstelling tussen het extreme individualisme van het Westen dat alleen op de materiële wereld is gericht, en het anti-individuele collectivisme van het Oosten kan worden overwonnen. In Midden-Europa zijn in de Sociale Driegeleding impulsen verschenen waarmee een samenleving kan worden opgebouwd waarin het vrije Ik een rechtvaardige samenleving kan inrichten, waarin het egoïsme wordt begrensd en het collectivisme wordt opengebroken. We leven in een tijd waarin de spirituele en sociale bijdrage van Midden-Europa op alle mogelijk manieren wordt verhinderd. We zien nu in alle openbaarheid de opkomst van een technocratisch totalitarisme met een door de financiële elites gecontroleerde wereldregering, die ook de rijkdommen van Rusland in haar greep wil krijgen. De geest van Midden-Europa moet nu op wereldniveau weer tot leven worden gebracht. Wat we daarvoor kunnen doen is de vraag waarover deze voordracht het gesprek wil openen. Voordracht Harrie Salman, gevolgd door een gesprek. Aanmelden: is wenselijk en kan bij Els van Dongen: fiederels@ziggo.nl Locatie: van Tetslaan 4, Zeist Datum en tijd: 25 maart, 13.00 – 17.00 uur Entree: 15,- Gelieve contant en gepast meenemen. Organisatie: Kerngroep Sociale Driegeleding: Els van Dongen, Feiko van der Veen, Henk Hupkes, Coen Graaf De middag is voor iedereen toegankelijk, dus mocht je nog andere geïnteresseerden in je omgeving kennen, dan zijn zij van harte welkom.

Lavrov, indrukwekkende voordracht

FZ — Tue, 20 Dec 2022 06:25:57 +0000

Op 7 december heeft Sergej Lavrov in Moskou een lezing gehouden, de zogeheten Primakov-lezing.((Jevgeni Maksimovitsj Primakov (1929-2015) was een Russische (Sovjetische) politicus en diplomaat die van 1998 tot 1999 premier van Rusland was. Tijdens zijn lange carrière was hij ook minister van Buitenlandse Zaken, voorzitter van de Opperste Sovjet van de Sovjet-Unie en hoofd van de inlichtingendienst. Primakov was academicus (arabist) en lid van het presidium van de Russische Academie van Wetenschappen.)) Ik heb deze lezing vertaald om nogmaals te laten zien dat de communicatie in Rusland tussen de overheid en het volk niet alleen uit oekazes of dictaten van Poetin bestaat, maar dat andere gezagsdragers zich ook regelmatig en veelvuldig te woord melden. Ons beeld van Rusland als een monolithische blok, waar uitsluitend Poetin het voor het zeggen heeft, is absoluut onjuist. Daarom zou ook een machtswisseling in Rusland, zoals die door het Westen nagestreefd wordt, niet veel veranderen. Ik heb Lavrov zelden zo ontspannen en losjes horen praten. De Primakov-lezing wordt gehouden voor diplomaten uit het binnen- en buitenland en het is duidelijk dat Lavrov voor gelijkgestemden spreekt. Hij geeft onder andere een samenvatting van de huidige globale situatie. Lavrov sprak bijna 50 minuten en heeft aansluitend nog een uur lang vragen beantwoord. Opmerkelijk dat een minister van Buitenlandse Zaken daarvoor tijd vindt - een minister van het land dat volgens onze media op zijn laatste benen loopt en waar de onderlingen verhoudingen binnen de regering gekenmerkt zouden zijn door ruzies en zuiveringen. Bij de reacties op YouTube staan er velen die zeggen dat je deze rede verplicht aan de Amerikanen zou moeten laten lezen. Ik wil eerlijk zijn, er waren ook reacties zoals: Lavrov is de slechtste minister van BZ die Rusland ooit heeft gehad. Hij zeurt maar door over de geschiedenis. Wie eens een andere kant van Lavrov wil zien, raad ik onze video "Lavrov reciteert Poesjkin" aan. Wie niet de hele toespraak wil lezen, hier enkele hoofdpunten vooraf:

Het is duidelijk dat de huidige deregulering van het internationale systeem van betrekkingen zijn oorsprong vindt in de onwil van de westerse minderheid om haar hegemonistische aspiraties op te geven en de multipolaire realiteit te aanvaarden.
Multipolariteit zal zich niet morgen of overmorgen doen gelden. De vestiging van de multipolaire wereld als algemeen erkende basis voor het verdere functioneren van de internationale gemeenschap zal een historisch lange tijd in beslag nemen.
Het is duidelijk dat we ons buitenlands beleid en buitenlandse handel opnieuw afstemmen. Wij willen niet langer de illusie koesteren dat het Westen, na bewezen te hebben volledig onbetrouwbaar, bedrieglijk en onmogelijk om mee te onderhandelen te zijn, gewetensvol zal deelnemen aan de globaliseringsprocessen of zelfs aan mechanismen van eigen makelij.
We hebben genoeg belangstellenden waarmee we samen kunnen werken en op wie we kunnen rekenen.
Het westerse systeem heeft zichzelf volledig in diskrediet gebracht omdat het niet in staat is afspraken na te komen of te respecteren of slechts er op uit is zijn principes en mechanismen te behouden.
Ze zeggen dat we ons afkeren van het Westen om naar het Oosten te gaan. Wij keren ons niet af omdat het Westen de samenwerking met ons heeft beëindigd en een muur heeft gebouwd. Wij werken samen met degenen die er klaar voor zijn.

[begin van de vertaling]

Beste collega's, Dames en heren, Gasten en gastheren, Ik ben blij dat ik opnieuw de kans krijg om te spreken op de "Primakov-lezing" en deel te nemen aan het gesprek met vooraanstaande deskundigen uit ons land en uit het buitenland. Ik wil erop wijzen dat deze lezing, ondanks de heersende moeilijke situatie, opnieuw talrijke deelnemers bijeen heeft gebracht (zoals mij is verteld en zoals ik zie, waarbij ik veel van mijn collega's herken), ook velen uit het buitenland. Er is in Rusland en in de hele wereld een grote vraag naar intellectuele gesprekken op een hoog niveau om oplossingen te vinden. Aangezien dit nog niet tot de officiële politieke kringen is doorgedrongen, rekenen wij erop dat hier intellectuele discussies kunnen plaatsvinden waarvan wij allen binnen de deskundigengemeenschap zullen profiteren. Wat de huidige situatie in de wereld betreft, bent u ongetwijfeld allemaal bekend met de toespraak van president Vladimir Poetin tijdens de recente bijeenkomst van de Internationale Discussie Club van Valdaj. Ik zal een paar opmerkingen van mezelf toevoegen ten aanzien van wat het Russische leiderschap onlangs heeft verklaard. Het is duidelijk dat de belangrijkste reden voor het voortdurende gebrek aan evenwicht binnen het internationale systeem van betrekkingen, de onwil van de westerse "minderheid" is om een multipolaire realiteit te aanvaarden en haar hegemoniale aspiraties op te geven. Het is wel duidelijk dat het machtsevenwicht op het wereldtoneel niet ten gunste van het Westen zal verschuiven. Daarom probeert het "collectieve Westen" onder leiding van de VS op assertieve wijze zijn machtspositie te handhaven. Het is duidelijk dat men gedurende vijf eeuwen er behoorlijk aan gewend is geraakt; het is moeilijk afscheid te nemen van deze gewoonten. Multipolariteit zal niet morgen of overmorgen tot stand komen. De totstandkoming van een multipolaire wereld als het algemeen aanvaarde raamwerk voor het toekomstige functioneren van de internationale gemeenschap, vergt een lang historisch proces. Iedereen begrijpt wat dit inhoudt. Er is een strijd gaande om deze processen te versnellen. Enerzijds zijn ze objectief, historisch gegrond en onvermijdelijk. Aan de andere kant is er een strijd om deze zo veel mogelijk af te remmen, om het "bevoorrechte bestaan" te verlengen en om zo lang mogelijk, volgens de woorden van president Vladimir Poetin, "als hegemon te blijven fungeren". Het Westen heeft middelen en manieren om deze doelen te bereiken. Wanneer het nuttig en winstgevend leek om bepaalde markten te destabiliseren of, omgekeerd, om "de hand te leggen" op de natuurlijke hulpbronnen van een land, worden landen tienduizenden kilometers van de Amerikaanse kusten zonder enige wroeging tot zone van vitaal belang verklaard. Of het nu gaat om Joegoslavië, Irak, Libië, Syrië of de zinloze en onhandige twintig jaar durende "bezetting" van Afghanistan, die voor de NAVO zeer slecht is afgelopen. Ondanks het feit dat de NAVO in Afghanistan opnieuw heeft "gefaald" in haar poging om haar bestaansrecht aan te tonen, blijft de uitbreiding van het bondgenootschap (als vanouds) de belangrijkste drijfveer van het Westen, niet alleen in de betrekkingen met de Russische Federatie, maar ook met de landen van de voormalige Sovjet-Unie en de landen van het voormalige Warschaupact (die bijna allemaal zijn ingelijfd bij het Noord-Atlantisch Bondgenootschap), en tevens in de betrekkingen met andere delen van de wereld in het algemeen. De NAVO weigert schaamteloos en zonder zelfs maar te blozen (dit geldt zowel voor NAVO-ambtenaren alsook voor vertegenwoordigers van de VS, de aanvoerder van bondgenootschap) toe te geven dat zij Gorbatsjov en Jeltsin hadden beloofd niet naar het oosten te expanderen. Het bewijs dat ze liegen is overvloedig. Gerespecteerde Amerikaanse, Duitse en Britse politici uit die tijd vermelden in hun memoires dat zijzelf en hun collega's garanties hebben gegeven, weliswaar mondeling, maar onder ede en onwrikbaar. Een Britse deelnemer schreef in zijn memoires dat zij dergelijke beloften hadden gedaan, maar dat er toen niemand ervan uitging deze er ook nagekomen dienden te worden, maar dat dit nodig was om de toestand te kalmeren. Dat is tenminste eerlijk. Premier T. Blair zei een paar jaar na de aanval op Irak, dat er inderdaad geen massavernietigingswapens waren gevonden, het was allemaal een misverstand geweest, het was nu eenmaal gebeurd. Maar deze "het is nu eenmaal gebeurd-gevallen" komen wel heel vaak voor. Naast mondelinge beloften om de NAVO niet naar het Oosten uit te breiden, werden er ook schriftelijke toezeggingen gedaan, die op topniveau waren ondertekend. Ik verwijs naar de OVSE-top in Istanbul in 1999, waar regels voor de ondeelbaarheid van veiligheid werden vastgesteld. Dit gebeurde op de basis van de top van Parijs in 1990 (toen niet de Organisatie, maar de Conferentie over Veiligheid en Samenwerking in Europa), waarbij een "nieuw tijdperk" werd afgekondigd en werd verklaard dat "de deling van Europa is beëindigd", "iedereen is nu verenigd", met gemeenschappelijke waarden van de Atlantische Oceaan tot de Oeral en vervolgens tot de Stille Oceaan. In Istanboel werd de ondeelbaarheid van de veiligheid verwoord als een fundamenteel beginsel van het werk van de OVSE, volgens welk geen enkel land of geen enkele organisatie zijn veiligheid in de ruimte van de organisatie kan uitbreiden ten koste van de veiligheid van anderen. Het bevat een belangrijk addendum waarin staat dat geen enkele organisatie het recht heeft een dominante rol op te eisen op het gebied van de veiligheid in het OVSE-gebied. Dit alles werd in 2010 letterlijk bevestigd tijdens de OVSE-top in Astana. Tot nu toe blijft het beginsel onweersproken. Vanaf de periode na de top van Istanbul begonnen we te zeggen dat deze toezeggingen niet werkten en dat er iets moest gebeuren. Maar men bleef de NAVO uitbreiden en beweerde dat alles wat zij deden onze veiligheid niet in gevaar zou brengen. Wij antwoordden dat wij het recht hebben zelf te bepalen wat veiligheid, wat gerustheid, vertrouwen in de manier waarop wij met onze buren omgaan en hoe wij ons in de wereld voelen, voor ons betekenen. Dit mocht allemaal niet baten. Onlangs verklaarde John Kirby, de opperste coördinator voor strategische communicatie van de Nationale Veiligheidsraad van de VS, dat men geen bedreiging kon vaststellen voor de Russische veiligheid. Het is gemakkelijker om in Irak of Libië een bedreiging voor de veiligheid van de VS aan de overkant van de Atlantische Oceaan te zien, dan te geloven dat Rusland de intellectuele capaciteit heeft om te beoordelen wat er gaande is, wat voordelig is voor het land en wat een bedreiging zou kunnen vormen. Aangezien zij politieke verbintenissen zo luchtig interpreteren (hoewel zij deze hebben ondertekend), stelden wij voor deze te codificeren op het niveau van presidenten en premiers en ze niet alleen politiek maar ook juridisch bindend te maken. We hebben dit verschillende keren voorgesteld. In 2008 hebben we aangeboden het Europees Veiligheidsverdrag te ondertekenen. Dit werd op een niet erg beschaafde manier afgewezen. We bleven aandringen op een concreet antwoord. Uiteindelijk kregen we te horen dat het beter was om onze ideeën over wettelijke veiligheidsgaranties niet verder te blijven pushen, omdat dergelijke garanties alleen aan NAVO-leden konden worden gegeven. Dit werd medio 2010 gezegd na de top van Astana. Ons ontwerpverdrag over Europese veiligheid werd door het Westen terzijde geschoven. Daarna waren er andere pogingen, onder meer in december 2021. We presenteerden twee documenten - het ene een Russisch-Amerikaans verdrag, het andere een Rusland-NAVO-overeenkomst. Daarin stelden wij voor om in gecodificeerde juridische zin te bevestigen wat in de jaren negentig op de topconferenties van Istanbul, Astana en Parijs is afgekondigd. Er werd niet naar ons geluisterd. Secretaris-generaal Jens Stoltenberg van het NAVO-Bondgenootschap zei dat binnen deze formule van ondeelbaarheid van veiligheid, de enige voorwaarde die het Westen bereid was te steunen, het recht van elk land was om zijn bondgenootschappen zelf te kiezen. Het fundamentele deel van deze formule, waarin staat dat de eigen veiligheid niet mag gewaarborgd worden ten koste van andere landen, wordt genegeerd, evenals het derde onderdeel van deze formule, namelijk dat geen enkele organisatie het recht heeft deze gemeenschappelijke ruimte te overheersen. En het Noord-Atlantisch Bondgenootschap heeft nu zelfs zijn aanspraken op dominantie ook buiten Europa uitgebreid. De NAVO-top in Madrid in juni van dit jaar kondigde een nieuwe conceptuele aanpak aan. De verantwoordelijkheid van de organisatie strekt zich nu uit tot de Indo-Pacifische regio (om de door het Westen bedachte terminologie te gebruiken) en om (in klare taal uitgedrukt) te proberen India tegen China op te zetten. Het is niet te verdoezelen. Zelfs het concept van de ondeelbaarheid van de veiligheid is weer boven water gekomen, maar dan in een heel andere betekenis dan in het OVSE-besluit. Er wordt nu gezegd dat de veiligheid van de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio ondeelbaar is. Japan ondersteunt dit concept actief. Dit dient als rechtvaardiging voor de vestiging van de NAVO en het opleggen van nato-centrische structuren in de Indo-Pacifische regio ( volgens westerse terminologie, maar in gewone-mensen-taal - in de regio Azië-Stille Oceaan). Terwijl de NAVO vroeger zei dat zij een "defensieve alliantie" was en het duidelijk was dat zij zich verdedigde tegen de Sovjet-Unie en het Warschaupact, is de NAVO sinds het verdwijnen van de USSR blijven beweren dat zij nog steeds een defensieve organisatie was, maar de verdedigingslijn is wel vijf keer naar het oosten verschoven. Tegen wie moet zij zich verdedigden? - Het is moeilijk hierop een antwoord te krijgen. Indien het NAVO bondgenootschap doordringt tot in de regio Azië-Stille Oceaan (en dit zal al snel worden gerealiseerd), zullen zij opnieuw benadrukken dat de frontlinie blijft bestaan, en de NAVO een defensief bondgenootschap is, maar nu zal deze verdedigingslinie in de Zuid-Chinese Zee liggen. Nato-achtige militaire blokken zoals AUKUS proberen zich uit te breiden ten koste van Japan, Zuid-Korea, Nieuw-Zeeland, een soort "partnerschap op het gebied van maritiem gebiedsbesef" wordt gevormd. Een duidelijke truc om de ASEAN van elkaar te vervreemden en een verdere dialoog tussen de ASEAN en de Volksrepubliek China over de Zuid-Chinese Zee te verhinderen. Om alles op eigen kracht op te lossen en vooral zonder China. Om ASEAN-leden die daartoe "genegen" zijn, in dergelijke structuren op te nemen. Er is sprake van een genuanceerde aanpak. De helft van de ASEAN-leden wordt door het Westen gezien als een veelbelovende groep landen om "de organisatie van binnen uit uit te hollen" en de eenheid van de associatie te verbreken en de structuren te ondermijnen die gedurende tientallen jaren met veel moeite rond de ASEAN zijn gecreëerd op basis van consensus en gemeenschappelijke overeenstemming in de regio. Ik doel op het regionaal veiligheidsforum van de ASEAN, de bijeenkomst van de ministers van Defensie van de ASEAN met hun dialoogpartners en de topontmoetingen in Oost-Azië, waar eenmaal per jaar de leiders van de groep van tien landen en van de acht dialoogpartners van de ASEAN op het hoogste niveau bijeenkomen. Over de doelstellingen van de NAVO, het gehele Westen ten aanzien van de Russische Federatie in de huidige situatie gesproken, ik denk dat de " stelregels " van Brzezinski nog steeds van toepassing zijn, namelijk dat "Rusland met Oekraïne is een imperium - Rusland zonder Oekraïne is een regionale macht". Dit is niet begonnen in 2022 of zelfs in 2014. Er waren verkiezingen in Oekraïne in 2004. Een presidentskandidaat die in het Westen pro-Russisch toeschijnt, wint. En de pro-westerse kandidaat verliest na de tweede ronde. Wat doet het Westen? Europese presidenten, waaronder Polen en Litouwen, alsmede de vertegenwoordiger van de EU voor het buitenlands en veiligheidsbeleid en de secretaris-generaal van de OVSE gaan naar Kiev. Na lange onderhandelingen dwingen zij de Kievse autoriteiten de oppositie een nieuwe kans te geven en een derde verkiezingsronde te houden. Het Constitutionele Hof beslist. Hoewel volgens de Oekraïense grondwet geen derde verkiezingsronde kan worden gehouden, en de resultaten van de tweede ronde beslist geldig zijn. Vooral omdat er toen ook internationale waarnemers aanwezig waren. Daarmee is het allemaal begonnen. Dit was de eerste "Majdan" en tevens een schending van de Oekraïense grondwet. Toen kregen we de top van Boekarest in 2008. "Georgië en Oekraïne zullen in de NAVO opgenomen worden". Waarom was dit nodig? Toen werd het zaad gelegd om van Oekraïne een bruggenhoofd te maken om Rusland in te dammen, om de Russische Federatie militair te bedreigen. Nu zijn we er absoluut zeker van, de feiten liggen op tafel en die zijn er meer dan genoeg. In 2008 verkeerde de heer Saakasjvili "in een toestand van tijdelijke verstandsverbijstering" toen de NAVO hem het "geschenk" maakte, dat Georgië "mocht meedoen" aan het Noord-Atlantisch bondgenootschap en hij besloot met geweld de gebieden in te nemen waar de OVSE en de VN hun vredesmissies ontplooiden - te weten Zuid-Ossetië en Abchazië. Hoe dit afliep weten we. Toen was de Oekraïne aan de beurt en er werd door de VS weer een nieuwe "Majdan" in scène gezet. De Amerikaanse vertegenwoordigers waren het eens over de namen van degenen die na de staatsgreep in de Oekraïense regering zouden moeten plaatsnemen. Ik herinner me een telefoongesprek van mevrouw Nuland dat werd afgeluisterd en op Internet werd gezet. Zij was toen verantwoordelijk voor Oekraïense aangelegenheden bij het State Department. Ze dicteerde de namen van toekomstige regeringsleden aan de Amerikaanse ambassadeur. Deze zei met betrekking tot een van de kandidaten dat de EU er beslist bezwaar tegen zou hebben. U weet vast nog wel, wat ze voorstelde met de Europese Unie te doen?((Fuck the EU!)) En de Amerikanen hebben nog steeds dezelfde houding. Daarop volgde een onderhandelingsproces. De Europeanen, vertegenwoordigd door Frankrijk, Duitsland en Polen, stonden garant voor een akkoord tussen de toenmalige president Janoekovitsj en de oppositie. In de oppositie zaten enkele opvallende figuren, waaronder het hoofd van de Svoboda-partij, O.Ja. Tjahnibok, die toen al "beroemd" was omdat hij op bijeenkomsten publiekelijk opriep tot het vermoorden van Moskovieten, Joden en Polen. Toch mocht hij deel uitmaken van de uitverkoren onderhandelaars. De overeenkomst werd goedgekeurd en gegarandeerd door de Europese landen. Reeds de volgende ochtend was de overeenkomst in de prullenmand beland. Er werd geen poging gedaan om een beroep te doen op het gezond verstand van de oppositie of om hen pragmatisch uit te leggen dat zij over enkele maanden toch al aan de macht zouden zijn. Ik herinner u eraan dat de overeenkomst voorzag in vervroegde presidentsverkiezingen, die Janoekovitsj zeker niet zou hebben gewonnen. Niemand heeft van zich laten horen of heeft hen tot de orde geroepen. De eerste actie van deze oppositie, die in strijd met de EU-garanties regeringsgebouwen in beslag nam, bestond uit het eisen van de afschaffing van de regionale status van de Russische taal. Dit werd toen niet uitgevoerd, maar pas veel later. Maar de drijfveren van de regering, die ondanks de EU-garanties de macht in Oekraïne aan zich trok, werden meteen zichtbaar. Net zoals deze ook duidelijk werden na de oproepen van D.A. Jarosj en zijn extreemrechtse strijders om de Russen uit de Krim te gooien, waarop de zogenaamde "vriendschapstreinen" volgden en een poging werd gedaan om de Hoge Raad te gijzelen. Het Westen zweeg toen bijna 50 mensen levend werden verbrand in het vakbondshuis in Odessa op 2 mei 2014 of toen de gevechtsvliegtuigen van het Oekraïense regime (onder de toen reeds verkozen president Porosjenko) op 2 juni 2014 het stadscentrum van Loegansk bombardeerden. Dat was overall op televisie te zien. Maar er kwam geen reactie van het Westen. Hieruit begonnen we te concluderen (toen nog niet definitief) dat het Westen dit alles nodig had en dat het een soort "sociaal contract" was aangegaan met de Oekraïense nazi's, wat inhield dat de Oekraïne alles wat Russisch was zou "begraven": de taal, de cultuur, het onderwijs, de media, de geschiedenis, de betrekkingen met Rusland en met andere delen van de Russische wereld. En dit land zou bereid zijn oorlog met Rusland te voeren om de invloed van Rusland in de regio en in de wereld te ondermijnen. In ruil daarvoor zal het Westen "de ogen sluiten" voor corruptie, diefstal (waarvoor deze lui al lang berucht zijn), geld en wapens pompen en dit "project" op alle mogelijke manieren steunen. Ik zie geen andere verklaring. Er liggen te veel feiten op tafel die dergelijke plannen suggereren. Dan waren er de Minsk akkoorden. Toen had men opnieuw lak aan de garanties van Duitsland en Frankrijk. Porosjenko heeft onlangs toegegeven dat hij nooit van plan is geweest deze uit te voeren. Hij moest tijd winnen om meer wapens te verkrijgen voor een aanval op Rusland en om de Krim te heroveren. Zelenski was net zo min van plan de afspraken na te komen. Hij bewees slechts lippendienst aan de Minsk-akkoorden. Dezelfde Duitse en Franse leiders nodigden hem naar Parijs uit, waar hij in december 2019 de noodzaak bevestigde een rechtstreekse dialoog met Donetsk en Loegansk aan te gaan, om de speciale status voor deze regio's permanent in de Oekraïense wetgeving vast te leggen. Tegelijkertijd zegt de secretaris van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van de Oekraïne, A.M. Danilov, nu dat het erom ging extra tijd te winnen en dat niemand de afspraken zou nakomen. Wederom had men lak aan Duitsland en Frankrijk en aan alle garanties. Als we het erover hebben wie er allemaal maling heeft aan de EU, dan is dat niet alleen de Oekraïne (en dan uiteraard niet alleen uit eigen beweging, de Amerikanen hebben de brutaliteit van het regime in Kiev volop ondersteund), maar ook de Albanese Kosovaren. Kurti heeft gezegd dat hij niet geïnteresseerd is in gesprekken met Belgrado. In 2013, op hetzelfde moment dat de Majdan in de Oekraïne op gang kwam, bereikten Belgrado en Pristina dankzij de bemiddeling van de EU een akkoord over de oprichting van een Gemeenschap van Servische Gemeenten binnen Kosovo. Tegenwoordig probeert iedereen dat te verdringen. Dezelfde Duitsers en Fransen - de mede-auteurs van het destijds afgekondigde "toekomstbepalende" besluit - willen er nu niets meer van horen en dringen bij Belgrado erop aan nieuwe oplossingen en een concept-verdrag te bedenken, volgens welke Kosovo weliswaar niet als onafhankelijke staat erkend wordt, maar ondertussen wel opgenomen wordt in alle internationale organisaties. Een eenvoudige compromis voor eenvoudige mensen. De Gemeenschap van Servische gemeenten in Kosovo was de sleutel voor Belgrado om de onderhandelingen met Pristina voort te zetten. Duitsland en Frankrijk hebben een leidende rol gespeeld in zowel de kwestie Kosovo als de akkoorden van Minsk. Wat hield de speciale status voor Donbass in de akkoorden van Minsk in? Het recht op de eigen taal op alle terreinen. Dit is nu volgens internationale verdragen geen novum, maar veeleer een natuurlijk recht. Ten tweede het recht op eigen wetshandhaving, het recht op inspraak bij de aanstelling van rechters en aanklagers, en vergemakkelijkte economische banden met aangrenzende gebieden van de Russische Federatie. Bijna precies hetzelfde stond in het besluit over de oprichting van de Gemeenschap van Servische Gemeenten in Kosovo. In beide gevallen stond de EU garant, maar werd zij geïgnoreerd, arrogant en zonder uitleg afgepoeierd. Er was dan ook geen uitleg nodig. De EU heeft noch in Kiev noch in Pristina geïnformeerd waarom men niet van plan was uit te voeren, wat was overeengekomen. Dat is het hele verhaal. De EU denkt waarschijnlijk dat zij daarmee de eeuwige dankbaarheid van de Verenigde Staten heeft verworven, die de afgelopen anderhalf jaar het hele Westen op een lijn hebben gebracht en elke beweging naar rechts of links hebben verhinderd. Pogingen daartoe zijn niet eens ondernomen. De schuchtere geluiden over de noodzaak van strategische autonomie in de EU zijn al "verzandt". Er zijn bravoureuze pogingen om een onacceptabele exceptionalisme aan te tonen dat men zichzelf heeft aangemeten. Herinnert u zich nog de uitspraak van J. Borrell: "Europa is een bloeiende tuin en de rest is een jungle"? Wat Europa nu overkomt, is het gevolg van de crisisverschijnselen die tijdens de pandemie hebben ingezet, toen de VS begonnen te proberen de situatie te beheersen door ongedekt geld bij te drukken en goederen te kopen voor slechte tijden. De klimaatinitiatieven hebben eveneens een negatieve rol gespeeld en waren niet vooruit te zien. Alles werd op een onprofessionele en amateuristische manier aangepakt. De situatie werd nog verergerd door de onrechtmatige sancties van de VS die werden ingesteld nadat Rusland jarenlang had geprobeerd uit te leggen dat men niet kon doorgaan met het creëren van gevaren voor de veiligheid van Rusland direct aan onze grenzen of waar dan ook, na onze talloze pogingen om politieke toezeggingen na te komen die op het hoogste niveau in de OVSE waren gedaan en deze te codificeren. Het enige antwoord dat we kregen was een arrogant "nee", terwijl Oekraïne verder volgepompt werd met wapens en de NAVO plannen maakte om meer militaire bases op te richten, onder meer aan de Zee van Azov (wie goed is in geografie kan zich de gevolgen voor Rusland voorstellen). Een groot probleem werd gecreëerd door de oprichting van militair-biologische laboratoria onder auspiciën van het Pentagon (er zijn er tientallen in Oekraïne). Nu kronkelen de Amerikanen rond als een "een kat op een heet tinnen dak", zoals we vroeger zeiden. Ze willen dit onderwerp op geen enkele manier bespreekbaar maken. Toen onze strijdkrachten de betreffende stukken in Oekraïne voor het eerst in beslag hadden genomen, heeft Nuland tijdens een hoorzitting in de Senaat gezegd dat alles in het werk moest worden gesteld om te voorkomen dat het materiaal uit deze laboratoria in handen van de Russen zou vallen. Dit is duidelijk een "schuldbekentenis", wat aangeeft dat er hier iets te onderzoeken valt. Maar dit gebeurt niet in de VN-Veiligheidsraad noch tijdens conferenties van de lidstaten van het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie en de aanleg van voorraden van bacteriologische (biologische) en giftgassen (Biological Weapons Convention). Wij hebben een verschijnsel geconstateerd dat wij de privatisering van het bestuur van internationale organisaties noemen. Dit wordt bijzonder duidelijk bij de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens, waar de westerlingen het bestuur volledig aan hun belangen ondergeschikt hebben gemaakt en, in strijd met het Verdrag inzake chemische wapens, dit bestuur hebben belast met het aanwijzen van de schuldigen. Dit kan volgens de statuten niet want dit is uitsluitend het voorrecht van de VN-Veiligheidsraad. De westerlingen proberen de secretaris-generaal van de VN te manipuleren door een resolutie uit 1980 weer leven in te blazen, waarin sprake was van de mogelijkheid om het bestuur te betrekken bij de bestudering van problemen op het gebied van de proliferatie van chemische en biologische wapens. Veertig jaar lang heeft zich daar niemand om bekommerd, en nu wordt het naar voren geschoven, juist nu wij erop aandringen dat er binnen de partijen bij het Verdrag (maar niet binnen de leiding) een mechanisme wordt ingesteld voor transparantie en verantwoording over de activiteiten die elk land dat partij is bij het Verdrag inzake biologische wapens buiten zijn grenzen ontplooit. De bestrijding van concurrenten is overal te zien. Dit geldt niet alleen voor de Russische Federatie, we werden uit de de energiemarkten verdrongen, en niet pas jongstleden, dit is al lang aan de gang. Denk aan het derde energiepakket van de EU, dat specifiek bedoeld was om de ontwikkeling van Nord Stream 1 te beperken (dit was in 2009). Vervolgens hebben ze van 2012 tot 2016 de Duitsers verboden meer dan 50% van de OPAL-oliepijpleiding te gebruiken, die Nord Stream zou voortzetten. Dat is pure stompzinnigheid! Er was nergens anders gas te krijgen dan via onze pijpen. Zij verwezen naar de eisen ter bestrijding van monopolievorming, dat niemand meer dan 50% van de pijpleidingscapaciteit mag gebruiken. Er wordt gediscrimineerd. In 2019 werden amendementen op het derde energiepakket aangenomen dat met terugwerkende kracht - wat zonder precedent is - en tegen het officiële advies van EU-juristen in, de discriminerende normen heeft uitgebreid tot Nord Stream 2. En dan heb ik het niet eens over de explosies. Men kan eindeloos discussiëren over wie ervan profiteert. Iedereen met enig verstand weet waar het over gaat. De Zweden, Duitsers en Denen (hoewel ze zeggen dat ze Nord Stream exploitant hebben toegelaten om een kijkje te nemen wat er was gebeurd) hebben het aanbod van onze regering om een gezamenlijk onderzoek uit te voeren afgewezen. Hoewel de pijpleidingen van ons zijn, mochten wij niet erbij. Net zoals ze Maleisië niet toestonden de crash van juli 2014 te onderzoeken toen de Maleisische Boeing werd neergeschoten. Vervolgens hebben Australië, Nederland, België en de Oekraïne een vierkoppig onderzoeksteam opgericht, maar Maleisië werd niet uitgenodigd. Het land werd pas vijf maanden later uitgenodigd en dan niet eens als volwaardige deelnemer aan het onderzoek, maar als waarnemer. Wij proberen nog steeds de waarheid te achterhalen, bijvoorbeeld waarom de Amerikaanse satellietgegevens, die door een Nederlandse rechtbank als bewijs waren toegelaten en waarop het pleidooi van de aanklacht berust, nog steeds geheim worden gehouden. De rechtbank deed een fantastische uitspraak: ze heeft een "beëdigde verklaring" afgegeven omtrent de juistheid van de gegevens. Dit is volgens hun voldoende. Meer valt er niet te zeggen over het "Angelsaksische recht". Of hoe wordt dit tegenwoordig genoemd? Wij krijgen geen antwoord op onze talrijke verzoeken om informatie over wat er met de Skripals is gebeurd, noch op onze talrijke verzoeken aan Zweden, Frankrijk, Duitsland en de Organisatie voor het verbod op chemische wapens, de resultaten in te zien van het het onderzoek naar de vergiftiging van Alexander Navalny, wat tot een aanklacht tegen ons heeft geleid. In 2007, toen A.V. Litvinenko werd vergiftigd en in een Londens ziekenhuis overleed, werden wij ook om informatie verzocht. Ons werd meegedeeld dat men besloten had het proces over deze kwestie openbaar te maken, wat automatisch inhield dat er ook geheime documenten zouden zijn die niet openbaar zouden worden gemaakt. Je mag dit wel een trend noemen.

We zien hetzelfde met Nord Stream. Het is waar dat niemand hier "haili laikli"((хайли лайкли, de Russische spelling van de Engelse uitdrukking "highly likely". Highly likely is een gevleugeld woord geworden wanneer de Russen de Westerse diplomatie beschrijven. Men zegt niet met klem "de Russen hebben het gedaan", maar we hebben reden voor de gegronde veronderstelling (highly likely) dat de Russen het gedaan hebben")) zegt, maar op de vraag waarom zij niet proberen de waarheid te achterhalen, wordt geantwoord dat hun geheime diensten geloven dat de Russen de schuldigen zijn. De Russische president Vladimir Poetin heeft meer dan eens publiekelijk op dergelijke beschuldigingen gereageerd. Het niveau van hun analyses en de bereidheid om de nuchtere logica te laten varen en daarvoor vermoedens in de plaats te zetten, was tot dusver ongekend.

Laten we niet vergeten dat Europa nu vele malen meer te lijden heeft dan de VS. De Franse president Macron is naar Washington gevlogen, om te proberen de Amerikaanse president Joe Biden ervan te overtuigen concessies te doen aan Europa bij de uitvoering van de Inflation Reduction Act, die ongekende voordelen zou opleveren voor in de VS gevestigde industriële bedrijven. Gas voor industrieel gebruik is daar al vier keer goedkoper dan in Frankrijk. De Franse minister van economie heeft hier al vaak op gewezen. Deze wet zal leiden tot de deïndustrialisatie van Europa en industriële bedrijven zullen zich haasten om subsidies en meer bevoorrechte voorwaarden in de Verenigde Staten te verkrijgen. Dit is allemaal nu gaande.

Laten we de oprichting van AUKUS niet vergeten. Deze vond plaats na het besluit om Frankrijk een defensiecontract van 56 miljard dollar te ontnemen en dat contract over te dragen aan "betrouwbare" Angelsaksische partners. Ik zeg dit alles zonder enig leedvermaak; ik wil het roofzuchtige karakter van de huidige mondiale ontwikkelingen aantonen omdat ze concurrentie, het vermoeden van onschuld en de vrije markt zijn vergeten. En dat niet alleen op het economisch vlak.

Onze atleten worden uitgesloten van competities, zelfs van de Paralympische. Als Thomas Bach zegt dat de Olympische Spelen van 2024 in Parijs uniek zullen zijn, en dat ze voor iedereen toegankelijk zullen zijn zonder enige politisering, dan bedoelt daarmee niet alle atleten, maar alleen de transgenders. Ik vind dit een schande voor het Internationaal Olympisch Comité. Het Wereld Anti-Doping Agentschap werkt volgens dezelfde principes. Het is overduidelijk dat het probeert concurrenten uit de Russische Federatie te dwarsbomen. Natuurlijk maakt iedereen fouten. Elk land begaat dit soort overtredingen. Atleten uit andere landen die van doping worden verdacht, worden mild behandeld, maar Russische atleten worden hard aangepakt... Ik denk dat iedereen het verschil wel ziet.

Er vindt een heroriëntatie plaats van ons buitenlands beleid en van onze buitenlandse economische activiteiten. Dit is duidelijk. Wij zullen niet langer de illusie koesteren dat het Westen, dat bewezen heeft volkomen onbetrouwbaar en bedrieglijk te zijn en bovendien geenszins van plan is om afspraken na te komen, te goeder trouw zal deelnemen aan de processen en mechanismen van de globalisering, die het zelf in het leven heeft geroepen. Of dat het Westen deze niet op dezelfde brutale en onbeschaamde wijze zal uitbuiten, zoals het met de dollar gebeurt is, of met de euro, met het internationale monetaire en financiële stelsel en met de geblokkeerde activiteit van de WTO. Ik denk dat de Amerikaanse globalisering voorbij is. Ja, er zijn nog enkele rudimentaire processen die we onvermijdelijk zullen moeten doorlopen. Tegelijkertijd wordt een nieuw financieel en logistiek systeem opgebouwd, dat niet afhankelijk mag zijn van de grillen en het superioriteitsgevoel van onze voormalige westerse collega's. We hebben nu echte partners. Dat zijn BRICS,((BRICS is een acroniem gevormd uit de beginletters van de Engelstalige namen voor de vijf landen Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika (South Africa). Deze landen bevinden zich in een vergelijkbaar stadium van economische ontwikkeling en vertegenwoordigen in de huidige wereld een alsmaar belangrijker wordende politieke en economische organisatie. Er wordt naar verwezen als "de BRICS", "de BRICS-landen" of de "Grote Vijf".)) de SCO,((Shanghai Cooperation Organisation. De Shanghai Organisatie voor Samenwerking of Shanghai Zes is een intergouvermentele organisatie die op 14 juni 2001 werd opgezet door de leiders van de Volksrepubliek China, Rusland, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan en Oezbekistan. Afgezien van Oezbekistan waren alle landen daarvoor lid van de Shanghai Vijf. Nadat Oezbekistan toetrad, werd de naam veranderd.)) de EAEU((De Euraziatische Economische Unie is een economische unie opgericht door Wit-Rusland, Kazachstan en Rusland bij het op 29 mei 2014 te Astana ondertekend verdrag. Op 10 oktober 2014 werd in Minsk het Verdrag van Toetreding van de Republiek Armenië aan de Euraziatische Economische Unie getekend. De Unie trad in werking op 1 januari 2015. Het doel van de Unie is om de economieën van de deelnemende landen te versterken, de landen "dichter bij elkaar te brengen" en de concurrentiekracht van de landen te verbeteren. Tevens bestaat de unie uit de drie waarnemende leden Cuba, Moldavië en Oezbekistan.)) en het GOS.((Het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS) (Russisch: Содружество Независимых Государств) is een los verband van ex-Sovjetstaten dat ontstond bij het uiteen vallen van de Unie in december 1991.)) En ook de CSTO((De Organisatie voor het Verdrag inzake Collectieve Veiligheid (of Verdragsorganisatie voor Collectieve Veiligheid, Russisch: Организация Договора о коллективной безопасности, ОДКБ, ODKB; CSTO) is een militair bondgenootschap van Rusland en vijf andere staten in de voormalige Sovjet-Unie: Armenië, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan en Wit-Rusland. De organisatie kan gezien worden als een tegenpool van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) en een opvolger van het Warschaupact.)) is een belangrijke structuur die bijdraagt tot de veiligheid in het betreffende deel van de post-Sovjetruimte.

Laten we niet vergeten dat de Russische president Vladimir Poetin zes jaar geleden sprak over het Euraziatische continent en het benutten van de trends in Azië en de regio van de Stille Oceaan om de drijvende kracht achter de wereldwijde groei te worden. Hij zei dat we het natuurlijke concurrentievoordeel van de Euraziatische landen niet mogen verliezen. Eurazië is een enorm continent met de grootste bevolking. De ligging ervan is in geopolitiek- en geo-economisch opzicht zo gunstig dat de voordelen van het bundelen van de krachten voor iedereen duidelijk moeten zijn. Vervolgens pleitten wij ervoor dat alle bestaande structuren voor regionale integratie in deze ruimte een netwerkstructuur zouden vormen ten behoeve van wederzijds voordelige samenwerking met alle organisaties voor regionale integratie in heel Eurazië (de EAEU, de SCO en de ASEAN heb ik reeds genoemd). Een samenwerking dankzij het bevorderen van een gemeenschappelijke benadering in plaats van het opleggen van kunstmatige regelingen, zoals dat het geval was bij de Indo-Pacifische voorstellingen. Wij noemen dit proces het "Groter Euraziatisch Partnerschap". Naast de drie organisaties die ik al genoemd heb, moet dit partnerschap toegankelijk zijn voor alle landen van Eurazië, zonder uitzondering - ook voor landen in West-Europa. Maar dit is dan een volgende fase.

Er zijn genoeg mensen om mee te werken, mensen waarop we kunnen vertrouwen. Maar we zien tegelijkertijd ook al pogingen om onze betrouwbare partners "op het verkeerde been te zetten". De Amerikanen deinzen er niet voor terug om de hele wereld rond te gaan. Velen van jullie hebben hier reeds kennis mee gemaakt. Zij beweren dat Rusland al heeft verloren, dat het geen zin heeft om voor de verliezende partij te kiezen, dat zij (de Amerikanen, dus niet Oekraïne!) zullen winnen en dat niemand zich zorgen hoeft te maken. Zij zijn zich ervan bewust dat andere landen schade ondervinden door de sancties, maar toch is het niet geoorloofd Rusland te helpen de sancties te omzeilen door onconventionele alternatieve methoden. De Amerikanen zullen volgens eigen zeggen de verliezen ruimschoots kunnen compenseren. Dat is dus wat ze beweren, ik heb dit uit betrouwbare bronnen. Ze schromen niet om iets dergelijks te beweren, zelfs tegenover onze naaste bondgenoten. Jullie begrijpen allemaal waar ik het over heb. Er zijn landen en personages die onder psychologische druk staan en die in de verleiding zouden kunnen komen om "vanaf de zijlijn toe te kijken". Dat is hun keuze. Op lange termijn (zelfs op middellange termijn) zal deze keuze funest zijn voor hun economische ontwikkeling en hun soevereiniteit. Landen, beschavingen met een lange geschiedenis (en dat zijn er velen), krijgen te horen dat nu "het aas uitgegooid wordt" en dat zij zelfs bepaalde voordelen zullen behalen als zij zich aan de sancties houden. Naast deze puur pragmatische (en in zekere zin cynische) overwegingen heeft een aantal landen een gevoel van zelfrespect behouden. De eerste Amerikaanse staatssecretaris W. Sherman bezocht India begin 2022 (toen de SMO al was aangekondigd) en sprak op een persconferentie in een poging India ervan te overtuigen zich bij de sancties aan te sluiten. Zij verklaarde dat men deze gesprekken had gevoerd en dat ze aan India had moeten uitleggen waar 's lands belangen lagen. Op deze manier worden partners benaderd, die als het ware grote mogendheden zijn. Denk je eens in hoe het kleinere landen vergaat.

De huidige situatie is voor ons geen tragedie. Volgens mij is dit meer een probleem voor de westerse beschaving en hun stelsel van wereldorde, dat gebaseerd is op de door de Amerikanen opgelegde beginselen van globalisering. Dit systeem heeft zichzelf volledig in diskrediet gebracht omdat het niet in staat is overeenkomsten na te komen of een neiging te wekken om deze beginselen en mechanismen in stand te houden. Als morgen zou blijken dat er weer iets anders is dat Washington niet bevalt, zal een nieuwe aanpak bedacht worden zonder ook maar een seconde rekening te houden met de eigen bondgenoten.

Wij willen onze aanpak fundamenteel veranderen. Ze zeggen dat we ons afkeren van het Westen en ons in plaats daarvan op het Oosten richten. Niet wij keren ons af, het Westen heeft immers de samenwerking met ons beëindigd en een muur opgetrokken. Wij werken met degenen die er bereid toe zijn. Wanneer in de westerse landen of in Europa nieuwe leiders aan de macht zullen zijn en men bij de in de Verenigde Staten gecreëerde structuren verder zal kijken dan naar de tweejarige verkiezingscycli en meer in de diepte zal gaan (in plaats van iemands zoon achter tralies te willen zetten, of iemands incompetentie aan te willen tonen, maar dan verder niets te doen), dan zullen wij bereid zijn voor een serieus gesprek.

In afwachting van deze betere tijden, is het altijd een genoegen om een dialoog te voeren met bekwame mensen uit de deskundigengemeenschap. En mijn overtuigingen worden versterkt wanneer ik verschillende politieke forums bijwoon. Gepensioneerde ministers analyseren de huidige gebeurtenissen redelijk, constructief, inhoudelijk en verantwoord. Velen van hen mochten dat niet doen toen ze nog officiële posities bekleedden.

[einde van de vertaling]

Sergej Lavrov beantwoordde na zijn toespraak nog een aantal vragen. Geïnteresseerden kunnen deze in het Engels vinden op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Opmerkingen van minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov en antwoorden op vragen tijdens het Internationale Forum Primakov Lezingen, Moskou, 7 december 2022.

Geboortepijnen van een nieuwe wereld

rovanov — Sun, 27 Nov 2022 06:11:55 +0000

Een bericht van Von Rüdiger Rauls overgenomen van RT-Duits en vertaald door WM.

Uit het optreden van het Westen tegenover Rusland en China krijgt men de indruk dat het Westen zich niet eens meer bewust is van wat haar acties inhouden. Wat wil het bereiken, wat wil het Westen winnen? En waar zal het allemaal toe leiden?

De term Nieuwe Wereld staat meestal voor het door Columbus ontdekte Amerika. Het dankte zijn ontdekking aan het toeval. De Nieuwe Wereld, waarvan wij sinds enkele jaren getuige zijn, komt daarentegen niet toevallig tot stand. Het is het resultaat van de menselijke strijd voor een beter leven, maar niet zoals vroeger voor een minderheid, die Poetin de Gouden Miljard noemt, maar voor iedereen. De ontdekking van de Nieuwe Wereld door Columbus betekende ook het begin van een nieuw tijdperk van menselijke ontwikkeling. Het kapitalisme werd mondiaal. De heersende klasse, de bourgeoisie, had de politieke macht nog niet veroverd, maar als economisch systeem kreeg zij geleidelijk de overhand. Het feodale systeem van de adel daarentegen werd als economische factor maatschappelijk steeds onbelangrijker. De koloniën, als voormalige grondbezittingen van de Europese vorstenhuizen, werden omgevormd tot kapitalistische markten. Deze voormalige Nieuwe Wereld is nu de oude, de verouderde. Het werd eeuwenlang gedomineerd door de leidende kapitalistische staten van Europa en hun Angelsaksische opvolgers (VS, Australië, Nieuw-Zeeland, Canada, enz.). Door hun economische en militaire superioriteit oefenden zij hun koloniale heerschappij uit over de meeste volkeren van de wereld. Deze vorm van regeren brak af in de onafhankelijkheidsoorlogen na de Tweede Wereldoorlog. Maar de economische macht over de wereld was nog steeds in hun handen. Deze oude wereld verliest echter steeds meer zijn economische macht door de heropleving van Rusland en de opkomst van China en andere landen zoals Vietnam. De militaire nederlagen van het Westen, met name van de VS in Zuidoost-Azië, maakten duidelijk dat deze ontwikkeling niet met oorlogsmiddelen kon worden gestopt. De westerse staten veranderden van Saulus - van de militaire strijd tegen het communisme - in de Paulus van de waardeoriëntatie. Als westerse waardengemeenschap willen zij nu het dreigende machtsverlies door sancties een halt toeroepen. Hoewel deze goedkoper zijn dan oorlogen, verzwakken ze de eigen economie steeds meer. Wat we momenteel meemaken is het uiteenvallen van deze westerse waardengemeenschap en haar concept om haar eigen macht over de volkeren van de wereld te handhaven door middel van economische en morele druk. De westerse waardengemeenschap valt niet uiteen door de oorlog van Rusland in Oekraïne. Het valt ook niet uiteen door de penetratie van China in bijna alle continenten en bijna alle gebieden van de economie, wetenschap en onderzoek. Het valt uiteen door zijn eigen tegenstrijdigheden. Steeds meer mensen, naties en samenlevingen herkennen de tegenstrijdigheid tussen de morele claims die de "westerse waarden" als een monstrans((https://nl.wikipedia.org/wiki/Monstrans)) voor zich uitdraagt en zijn feitelijk handelen. Deze oude westerse wereld is niet langer opgewassen tegen de druk van de volkeren die zich decennialang hebben bevrijd van de koloniale overheersing. Deze volkeren, die hard gevochten hebben voor nationale onafhankelijkheid, willen nu hun economische onafhankelijkheid realiseren. Zij willen niet langer afhankelijk zijn van de beslissingen van westerse investeerders. Zij willen ook niet langer berispt worden door de wankelende moraal van westerse politici die met twee maten meten en degenen die niet naar hun pijpen dansen met sancties straffen. De mensen van deze samenlevingen willen hun leven vormgeven volgens hun behoeften, ervaringen en principes. En de tijd lijkt gekomen voor dit aandringen.

Wat wil het Westen?

Welnu, het is één ding om de opkomst van machten te belemmeren, maar iets anders om de wereldgemeenschap zelf een hoopvol vooruitzicht te kunnen bieden. Dit blijkt niet uit het optreden van het Westen. Het kan de opkomende volkeren van de wereld niets meer bieden dat recht doet aan hun verlangen naar een beter leven. Aangezien zij geen voorstellen heeft om de toekomst vorm te geven, houdt zij zich voornamelijk bezig met het handhaven van de huidige toestand. Daarmee verliest zij echter de creatieve kracht. Dit is wat haar onderscheidt van China en de staten die zich aansluiten bij de ideeën en voorstellen van China om de toekomst vorm te geven. En die worden steeds talrijker. In de huidige wereldwijde conflicten is het niet duidelijk waar het Westen zich mee bezighoudt, buiten het tegenhouden van vooruitgang die niet overeenstemt met haaar ideeën. De strijd die zij als argument aangeeft tussen democratie en autocratie is misleidend. Terwijl de westerse waardengemeenschap Rusland en China bestrijdt omdat zij hen ziet als samenlevingen die de mensenrechten aan hun laars lappen, gaat zij achter staten als Saoedi-Arabië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Azerbeidzjan aan om de olie en het gas te krijgen die zij om politieke redenen niet meer van Rusland wil hebben. Maar het verschil tussen degenen die zij bestrijdt en degenen die zij het hof maakt is niet meer uit te leggen. Het is nog moeilijker om uit te leggen waarom het ene minder inhumaan zou zijn dan het andere. Terwijl China wordt veroordeeld vanwege de autocratie van zijn communistische partij over de Chinese samenleving, is Vietnam gewild als nieuwe voorkeurspartner voor Duitse investeringen en toeleveringsketens, hoewel zijn samenleving ook door een communistische partij wordt geleid. Dit tegenstrijdige gedrag wekt de indruk dat de opiniemakers in de politiek en de media niet meer weten waar de conflicten met Rusland en China nog over gaan. De confrontatie is inmiddels zo'n eigen leven gaan leiden dat het lijkt deel te zijn van het westerse DNA. Dit alles is niet meer te verklaren. En hoe minder men zijn eigen gedrag kan verklaren, hoe meer het onderwerp taboe wordt. Een maatschappelijk debat hierover vindt nauwelijks nog plaats, en als dat er is, vindt het plaats in de eigen echokamers van opiniemakers op het niveau van veronderstellingen, onbewezen beweringen, intellectueel zwakke en misleidende conclusies. Een diepere, naar inzicht zoekende controversiële discussie wordt vermeden uit angst voor een verschrikkelijke openbaring: de eigen opvattingen zijn niet langer verenigbaar met de werkelijkheid. Ze zijn mager en hebben geen overtuigingskracht.

Hopeloos

Zo heeft het Westen, en hier vooral de Europese Unie (EU), zich door dit taboe in een moeilijke situatie gemanoeuvreerd. Momenteel lijkt er geen andere uitweg te zijn dan de ineenstorting van een van de bij het conflict betrokken kampen: Rusland aan de ene kant en Oekraïne aan de andere kant als gevolmachtigde van het westerse kamp. Omdat velen in het Westen de mening van mevrouw von der Leyen delen dat Oekraïne de oorlog moet winnen, lijkt er geen andere oplossing mogelijk dan dat een van beide partijen capituleert. Deze compromisloze houding klinkt als de definitieve oplossing en maakt onderhandelingen onmogelijk. Wie moet ze leiden? De westerse leiders bestaan alleen uit mensen die zich inzetten voor de ondergang van Rusland. Maandenlang hebben de media geen ander beeld geschetst dan dat Oekraïne zal winnen, of liever gezegd moet winnen, in het belang van ons allen. Scherpschutters in het kostuum van idealistische zendelingen van waarden, domineren de westerse politiek. En voor hen telt alleen de overwinning van hun ideologische principes, ongeacht de kosten. Voor von der Leyen((Voorzitter EU)), Baerbock((Duitse minister van buitenlandse zaken)) en de andere groene fanatiekelingen is alles behalve een nederlaag van Rusland uitgesloten. Daarvoor is de confrontatie al te ver gevorderd. Ze zijn al te ver gegaan met al hun voorspellingen over de zwakte van Rusland en de krachtige effecten van hun eigen sancties. Hoe kan men nu nog woorden terug nemen? Wie moet de boodschap overbrengen als het anders loopt? Wie gaat er voor het publiek staan en toegeven dat de werkelijkheid anders is dan de verwachtingen die bij de goedgelovigen zijn gewekt? Hoe moeten de media aan hun consumenten uitleggen dat zij de mensen lange tijd een verkeerd beeld van de werkelijkheid hebben gegeven, ongeacht of dit met opzet of door hun eigen waanideeën is gebeurd? Hoe gaan ze rechtvaardigen dat ze geen feiten willen zien die niet in hun eigen wereldbeeld passen? Wie moet aan de mensen toegeven dat alle offers die zij voor Oekraïne en de zogenaamde strijd voor onze vrijheid hebben gebracht, voor niets zijn geweest? Dat, tegen beter weten in, mensen in ellende en wanhoop werden gedreven door ongekende prijsstijgingen, banen werden vernietigd en duizenden bestaansmiddelen werden geëlimineerd. Dit alles gebeurde alleen om het inzicht te vermijden dat de sancties tegen Rusland niet het beoogde effect hadden. Wie moet de mensen vertellen dat dit beleid was gebaseerd op illusies en wensdenken, op onverzettelijkheid, op ideologische blindheid, bazigheid en onverschilligheid voor de belangen van anderen? En bovenal wil niemand zich voorstellen hoe de bedrogenen op deze bekentenissen zullen reageren. De westerse opiniemakers in de politiek en de media hebben zichzelf in een hopeloze situatie gemanoeuvreerd, en dit vooral binnen de EU. In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne hun eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die een ander beleid zou kunnen voorstaan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en hebben honderden miljarden weggeknikkerd. Wie van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne ook het eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die voor een ander beleid zou kunnen staan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en ja-geknikt voor honderden miljarden. Welke van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? Wie is er die van het begin af aan een andere omgang met Rusland heeft geëist, zodat andere politieke actoren Rusland nu kunnen benaderen met voorstellen om de crisis op te lossen? Er is geen partij die een andere regering kan vormen om een evenwicht met Rusland te vinden. Er zit dus niets anders op dan de oorlog tot het bittere einde uit te vechten. Dit einde zal waarschijnlijk bijzonder bitter zijn voor de gewone mensen in dit land en in Oekraïne, over wiens rug Rusland moet worden vernietigd, zoals we van westerse politici hoorden. En welke uitweg is er voor Rusland anders dan het voortzetten van de oorlog bij dergelijke bedreigingen en vooruitzichten?

Nieuwe orde

De oorlog zal niet eeuwig duren, maar wat komt daarna. Dit gaat niet alleen over Oekraïne. Het is slechts een symptoom, een breuk in het wereldbestel zoals dat na het einde van de Koude Oorlog is ontstaan. Welke orde wil het Westen nastreven in plaats van de oude, die van de eigen overheersing, en vooral, vanuit welk wereldbeeld? Rusland, China, Iran en alle andere door het Westen gesanctioneerde landen hebben een duidelijk wereldbeeld. Zij zien de ontwikkeling naar een multipolaire wereld waarin het Westen en de VS als leidende macht niet langer de lakens uitdelen. Deze visie lijkt ook overeen te komen met de gang van zaken in de wereld. Al deze staten, die jarenlang door het Westen met sancties zijn lastiggevallen, willen een onafhankelijke en gelijkwaardige ontwikkeling van hun samenlevingen en economieën volgens hun eigen normen, hun waarden en beginselen, hun culturele en historische ontwikkeling, zonder paternalisme en dreigementen van het Westen. De tijd lijkt gekomen voor deze behoeften en het lijkt niet mogelijk dit te stoppen. Want het machtsevenwicht in de wereld is veranderd. Rusland is zo sterk geworden dat het zich militair verzet tegen elke verdere uitbreiding van het NAVO-grondgebied. China heeft het Westen economisch ingehaald. En de gesanctioneerde landen van de wereld zijn zo'n macht geworden dat Rusland en China op hen kunnen leunen. Daarom deze onverbiddelijkheid van het Westen tegenover Rusland en China. Het ziet geen plaats meer voor zichzelf in deze opkomende nieuwe wereldorde. Haar zelfbeeld van een op waarden gebaseerde superieure orde komt steeds minder overeen met de werkelijkheid. Maar een nieuw wereldbeeld voor zichzelf te creëren op basis van deze veranderingen lijkt buiten haar mogelijkheden te liggen. Dit gaat eigenlijk over niets anders dan afscheid nemen van oude overtuigingen en ideeën, vooral die van de VS, dat zij de orde van de planeet kunnen bepalen. Wanneer de VS en de zogenaamde westerse waardengemeenschap hun dominante positie op aarde verliezen, zullen zij niet ten onder gaan. Beide zullen blijven bestaan. Want het gaat er niet om om het kapitalisme te ontmantelen, zoals in de tijd van de Sovjet-Unie. Mensen zullen nog steeds in hun huizen kunnen wonen, naar hun werk gaan, hun kinderen naar school brengen en boodschappen doen. Ze zullen aan tafel zitten en samen eten. Ze zullen 's avonds tv kijken, met vrienden afspreken en in het weekend picknicken. Er zal niets veranderen in het dagelijks leven van de mensen. Zelfs de zon zal blijven opkomen in de ochtend en ondergaan in de avond. Zoals de Chinese president Xi Jinping zo terecht tegen zijn ambtgenoot Biden zei: "De wereld is groot genoeg voor onze twee landen." Daarin ligt het besef dat niemand de ander iets afneemt. Het idee van iets verliezen als de ander iets wint is een beeld uit een oude wereld. De opkomende nieuwe orde is gebaseerd op samenwerking ten voordele van allen. Rüdiger Rauls is auteur en tekstschrijver. Hier heeft hij zijn blog Politieke Analyse.

Na de Tweede Wereldoorlog was er slechts vrede voor het Westen

rovanov — Fri, 11 Nov 2022 06:32:03 +0000

Dit bericht verscheen op 5 november in de Andere Krant

PERIODE NA 1945 ALS TIJD VAN VREDE. NIETS IS MINDER WAAR

Een bericht van Elze van Hamelen & Karel Beckman De Verenigde Staten zijn na 1945 uitgegroeid tot een wereldrijk dat overal op de wereld dictators steunt, staatsgrepen pleegt en oorlogen voert om hun belangen veilig te stellen. Maar deze realiteit wordt genegeerd in westerse vazalstaten als Nederland. “De oorlogsmisdaden van de Verenigde Staten waren systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen spraken erover”, zei de beroemde Britse schrijver Harold Pinter. Na de Tweede Wereldoorlog zijn alle landen via het handvest van de VN overeengekomen dat agressieve oorlog illegaal is. De meeste mensen in het Westen beschouwen de periode na 1945 ook als een tijd van vrede. Niets is minder waar. Vrede was er slechts voor de VS en zijn vazalstaten, waaronder Nederland. In het Westen zijn we, mede door eenzijdig onderwijs en mediavoorlichting, blind voor de moorden die zijn gepleegd, de misdaden die zijn begaan, de oorlogen die zijn gevoerd, met name door de VS, in de naam van ‘vrijheid en democratie’. De VS gaven in de afgelopen decennia financiële, militaire en morele steun aan talrijke brute dictators, van Pinochet in Chili en Saddam Hoessein in Irak tot de weerzinwekkende Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek, die de gewoonte had zijn tegenstanders aan de haaien te voeren. In 1953 pleegde de CIA samen met de Britse geheime dienst MI5 een staatsgreep tegen de democratisch gekozen, hervormingsgezinde Iraanse premier van Iran, Mohammed Mossadeq, die de olie-industrie wilde nationaliseren. Hij werd vervangen door de corrupte Sjah Mohammad Reza Pahlavi, wiens martelkamers zich naast de Amerikaanse ambassade in Teheran bevonden, en die pas in 1979 werd verdreven door een revolutie die tot op de dag van vandaag zijn sporen nalaat. In 1954 organiseerde de CIA een staatsgreep tegen de hervormingsgezinde premier van Guatemala, Jakob Arbenz, die een bedreiging vormde voor de belangen van machtige Amerikaanse multinationals als United Fruit. De afzetting van Arbenz stortte Guatemala in een jarenlange burgeroorlog die 250.000 slachtoffers eiste. In 1962 liet de CIA samen met de Belgische geheime dienst op gruwelijke wijze de charismatische Afrikaanse bevrijder Patrice Lumumba vermoorden in Belgisch Congo, waarna de brute dictator Mobutu aan de macht werd geholpen. In 1963 volgde de moord op de Vietnamese president Ngo Dinh Diem, een gebeurtenis die mede de Vietnam-oorlog inluidde. Amerikaanse strijdkrachten bombardeerden in de jaren ’60 Vietnam met het chemische ontbladeringsmiddel Agent Orange dat kanker veroorzaakte en tot misvorming leidde bij duizenden kinderen. Van 1965 tot 1973 gooiden de Amerikanen 2.756.941 ton bommen op Cambodja, meer dan alle geallieerde bombardementen in de Tweede Wereldoorlog bij elkaar. In Indonesië steunden de Amerikanen Soeharto in zijn coup in 1967 tegen Soekarno, die werd gevolgd door een ongekende massamoord op honderdduizenden ‘communisten’. In de jaren ’70 en ’80 organiseerde de CIA een jarenlange terreurcampagne tegen ‘linkse’ oppositie in Latijns Amerikaanse dictaturen, Operation Condor, die vele tienduizenden slachtoffers eiste. Historicus William Blum documenteerde in totaal 60 door de VS gepleegde staatsgrepen tussen 1945 en 2014, waarvan 36 succesvol. Dit zijn allemaal historische feiten, maar leren we dit op school? Leidt het tot debat in de media en de politiek? In 2005 greep de toneelschrijver Harold Pinter het winnen van de Nobelprijs voor Literatuur aan om deze door de VS geïnitieerde ‘verborgen oorlogen’ te benoemen. Hij schreef: “Het is niet gebeurd. Er is nooit iets gebeurd. Zelfs toen het gebeurde, gebeurde het niet. Het deed er niet toe. Het was niet interessant. De misdaden van de Verenigde Staten waren systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen spraken erover. Je moet het Amerika nageven. Het heeft een heel klinische manipulatie van macht wereldwijd uitgeoefend, terwijl het zich voordeed als een kracht voor het goede. Het is een briljante, zelfs geestige, zeer succesvolle daad van hypnose.” Pinter is niet de enige die dat heeft opgemerkt. De beroemde schrijver Gore Vidal constateerde dat de Verenigde Staten van democratische republiek zijn getransformeerd tot een imperialistisch wereldrijk – Imperial America. Het Nieuwe Rome, in de woorden van historicus Chalmers Johnson. Socioloog C. Wright Mills beschreef de Amerikaanse gedaantewisseling al in 1956 in zijn beroemde boek The Power Elite (1956), waarin hij signaleerde dat de VS een schijndemocratie was geworden. In werkelijkheid wordt het land volgens Mills bestuurd door een kleine elite die de “strategische commandoposten” van de maatschappij bezet: de grote concerns, het staatsapparaat en het militaire apparaat. Critici als Mills, Pinter en Vidal voorzagen dat het imperialistische geweld uiteindelijk als een boemerang zou terugslaan op de eigen maatschappij en onze democratische instituties zou ondermijnen. Dat is wat we nu zien gebeuren. Al het geweld dat het Westen in de afgelopen zeventig jaar elders heeft gebruikt, en wij burgers oogluikend hebben toegestaan, wordt nu steeds meer tegen onszelf gebruikt. De gedragsbeïnvloeding en surveillancetechnieken waaraan wij zijn blootgesteld, werden in de militaire sector ontwikkeld en tijdens buitenlandse missies uitgetest. De kleurenrevoluties die de VS in het buitenland uitvoerden worden ook in het binnenland steeds meer zichtbaar, zoals te zien is in het kunstmatig opstoken van politieke agenda’s door middel van door de staat gefinancierde ngo’s, met strak georganiseerde campagnes, met een kleur, vlag of symbool en slogans die klaar staan om viraal te gaan. De politie past steeds meer militaire strategieën toe. Economische oorlogsvoering, die in andere delen van de wereld al veel langer aan de gang is, wordt nu ook op ons losgelaten. Oorlogspropaganda is verworden tot een algehele propagandacampagne tegen de bevolking in combinatie met massa-surveillance en internetcensuur. De vijandbeelden van buitenlandse leiders worden nu ook in eigen land gecreëerd, door framing van critici van het coronabeleid of kritische politici. In een interview met De Andere Krant vertelde historica Anne Morelli, auteur van het boek Elementaire principes van oorlogspropaganda, dat “alle oorlogen dezelfde motieven hebben. Ten eerste een economisch en ten tweede een geopolitiek motief”. Om de bevolking – die doorgaans geen trek heeft in de oorlog – overstag te krijgen, moet een ultieme vijand in het leven geroepen worden. Morelli: “Een veelgehoorde kreet is dan: ‘De vijand wordt door een monster aangestuurd’, of ‘de vijand is iemand die duivels is’. Denk hierbij aan Milošević, of Saddam Hoessein, Gadaffi, en in dit geval Poetin”. Veel denkers hebben opgemerkt dat oorlog een collectief zondebokritueel is. Zolang je het kwaad projecteert, de vijand alleen in de ander ziet, hoeven eigen problemen niet opgelost te worden. Journalist Chris Hedges, die meer dan twintig jaar werkte als oorlogsverslaggever, en in zijn werk regelmatig waarschuwt dat imperialistische politiek en democratie niet samengaan, vertelt dat oorlog of burgeroorlog uitbreekt op het moment dat burgers elkaar niet langer elkaar als mens zien, maar slechts als symbool voor het kwaad. Als we echt vrede willen, stelt hij, moeten we gaan erkennen dat andere mensen niet onze vijanden zijn.

Het hoopvolle een kans te geven

rovanov — Fri, 30 Sep 2022 06:46:37 +0000

[caption id="attachment_6999" align="alignright" width="181"] Tijdschrift voor
sociale driegeleding[/caption] In de aanloop naar het nieuwe nummer van Driegonaal stuitten we op complicaties van verschillende aard. Laverend tussen deze complicaties besloten we van de nood een deugd te maken, lees: van een te laat verschijnend nummer een dubbelnummer te maken en daarmee toch nog weer ‘op tijd’ te zijn. Dat was een mooi plan. Alleen waren daarmee nog niet alle complicaties uit de lucht. – Hoe dan ook, voor u ligt een dubbelnummer met een inhoud die rijk geschakeerd is: van uitermate ernstig tot bijzonder hoopgevend. Daarin kunnen we ook een karakteristiek van onze tijd zien. De problemen nemen niet alleen in ernst toe, maar stapelen zich ook aaneen tot een muur die de doorgang naar de toekomst belemmert. Tegelijkertijd: er is ook van alles gaande dat hoop kan bieden. Het hoopvolle is klein, vol kiemkracht, nog kwetsbaar. Het ernstig-zware is groot, levenloos, massief. Bestuurders, politici, opiniemakers, ceo’s hebben met elkaar gemeen dat zij verantwoordelijkheid naar zich toe trekken. Zij menen geschikt te zijn om die verantwoordelijkheid te dragen, of dragen die verantwoordelijkheid om andere redenen, bijvoorbeeld omdat verantwoordelijkheid ook dienstbaar kan worden gemaakt aan eigenbelang. – De verantwoordelijkheid die zij, terecht of niet, dragen is feitelijk de verantwoordelijkheid die zij anderen hebben ontnomen. Maar ja, die anderen – dat zijn wij – hebben daar kennelijk geen overwegende problemen mee gehad. Om het hoopvolle een kans te geven zich te vervullen, kunnen we niet meer berusten in een situatie waarin we onze verantwoordelijkheid slechts deels kunnen invullen. De ‘verantwoordelijken’ hebben geen andere instrumenten om de huidige problemen op te lossen dan die, waarmee die problemen geschapen zijn. Hun algoritmes bevatten niks anders dan de statistiek van het verleden. Al het gereken leert ons niets over het leven. De bestrijding van de ziekte brengt nog geen gezondheid. Hun denken is gesloten voor de toekomst. Sociale driegeleding is ook ‘het zelfbeschikkingsrecht van de vrije mens’. Wie zich tot vrijheid ontwikkelt, verbindt zich met de hoop die toekomstkracht in zich draagt. Waar vrijheid zich verwerkelijkt, zal de levenloze muur die de toekomst weg houdt, als droog gruis verkruimelen. (jh) Hier kunt u zich abonneren op het tijdschrift Driegonaal

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.

Poetin, Rusland en de nieuwe wereldorde

rovanov — Sat, 03 Sep 2022 20:39:23 +0000

Een opmerkelijk interview uit een onverwachte hoek. Wierd Duk schetst in het interview de context waarin Poetin aan de macht is gekomen en hoe hij Rusland weer opnieuw heeft opgebouwd na de implosie van begin jaren '90. Het land was toen helemaal bankroet en de munt was waardeloos geworden. Spaarders waren al hun geld kwijt en met name de ouderen leefden in bittere armoede. Het land moest in korte tijd overschakelen van een planeconomie naar een vrije markteconomie, waardoor een kleine groep mensen enorm rijk werd ten koste van de rest van de Russische bevolking. De levensstandaard en levensverwachting daalde, terwijl de opbrengst van waardevolle grondstoffen voor een habbekrats naar oligarchen gingen.

Poetin gelooft dat hij een historische missie heeft om de eer van Rusland te herstellen en het westen te laten zien dat Rusland een soeverein land is.

Dat zegt Wierd Duk, verslaggever bij de Telegraaf.

[aiovg_video id=60722]

Rusland weer terug op wereldtoneel

Poetin doorbrak deze donkere fase in de Russische geschiedenis door orde op zaken te stellen en af te dwingen dat de inkomsten uit grondstoffen ten goede zouden komen aan de Russische bevolking. Hij zorgde dat de staat controle behield over vitale industrieën en pakte de maffia aan, waardoor ook de eigen bevolking kon profiteren van de economische opleving. Daardoor speelt Rusland vandaag de dag weer een rol van betekenis op het wereldtoneel, zo beschrijft Duk. Vanuit dit perspectief beschouwt hij ook de beweegredenen van Poetin om Oekraïne binnen te vallen. Duk verwijst naar de toespraak die Poetin hield tijdens de Veiligheidsconferentie in München in 2007. Sindsdien heeft de Russische president meermaals zijn ongenoegen uitgesproken over de unipolaire wereldorde, waarin de Verenigde Staten belangrijke besluiten kunnen nemen en de rest van de wereld zich daar naar moet schikken. Ten aanzien van de huidige economische situatie ziet Duk het somber in voor Europa. We trekken aan het kortste eind, omdat onze economische sancties tegen Rusland niet werken. Europa betaalt daardoor torenhoge energieprijzen, terwijl de Verenigde Staten daar veel minder last van hebben. Rusland profiteert juist, omdat hun inkomsten zijn toegenomen sinds de invasie in Oekraïne. Verscheen op Hollandgold

Is Poetin een complotdenker?

FZ — Sat, 20 Aug 2022 06:10:30 +0000

Al jaren vraagt men zich af of Poetin ook deel uitmaakt van de Davos-kliek (WEF). Op 16 augustus hield Poetin een toespraak op de Moskouse Veiligheidsconferentie (MCIS), waarin hij duidelijker dan ooit tevoren zijn mening over het collectieve Westen te kennen gaf. Wie nu nog twijfelt, heeft iets niet begrepen. [caption id="attachment_60662" align="alignright" width="350"] Multipolariteit is een feit geworden[/caption] De Moskouse Conferentie over vraagstukken van de internationale veiligheid (MCIS-2022), wordt georganiseerd door het ministerie van Defensie van de Russische Federatie. Het evenement wordt bijgewoond door meer dan 700 genodigden, waaronder ministers van Defensie, stafchefs, militaire delegaties, deskundigen uit verschillende staten en vertegenwoordigers van internationale organisaties. Tijdens de conferentie worden mondiale en regionale stabiliteitsvraagstukken besproken, alsmede diverse aspecten van de veiligheid in Azië, Afrika, het Midden-Oosten, Latijns-Amerika en Europa. De conferentie zal dit jaar vier plenaire sessies omvatten. Naast de conferentie zal de minister van Defensie van de Russische Federatie, generaal Sergej Shoigu, een aantal bilaterale ontmoetingen hebben met de hoofden van departementen van defensie van diverse buitenlandse landen.((volgens Wikipedia)) De integrale toespraak van Poetin is op vele plekken te vinden, b.v. in het Russisch, in het Engels en op Duits in de Anti-Spiegel; ik zal er hier enkele punten uitlichten.

De situatie in de wereld is dynamisch aan het veranderen, de contouren van een multipolaire wereldorde beginnen vorm te krijgen. Steeds meer landen en volkeren kiezen voor de weg van vrije, soevereine ontwikkeling op basis van hun identiteit, tradities en waarden. Deze objectieve processen worden tegengewerkt door westerse globalistische elites, die chaos uitlokken, oude en nieuwe conflicten aanwakkeren, het beleid van zogenaamde indamming uitvoeren, en in feite - elke alternatieve, soevereine manier van ontwikkeling ondermijnen. Op die manier proberen zij met alle middelen de hegemonie en de macht te behouden die hun door de vingers glipt, en proberen zij landen en volkeren in de greep te houden van een stelsel dat neokoloniaal van aard is. Hun hegemonie betekent voor de hele wereld, voor de hele beschaving niets dan stagnatie, obscurantisme en het uitbannen van cultuur - neoliberaal totalitarisme dus.

Eigenlijk is elk woord belangrijk, maar ik wil de nadruk leggen op zinsnedes als:

Multipolaire wereldorde
De Westerse globalistische elites produceren chaos
De elites proberen de hegemonie te behouden door een neokoloniale orde op te leggen
Hun hegemonie betekent neoliberaal totalitarisme

Poetin beschuldigt de VS en haar vazallen van meedogenloze inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van soevereine staten.

En dit alles wordt gedaan met als enig doel hun eigen dominantie te handhaven, een model dat hen in staat stelt de hele wereld uit te buiten. Dit gebeurt al eeuwen, maar zo'n model kan echter alleen met geweld in stand worden gehouden.

Daarom is het zogenaamde collectieve Westen doelbewust bezig het Europese veiligheidssysteem te ontwrichten en steeds nieuwe militaire allianties te smeden. [...]

Om hun hegemonie te behouden, hebben ze conflicten nodig. Daarom hebben zij het Oekraïense volk de rol van kanonnenvoer toebedeeld en hebben een "anti-Rusland"-project verzonnen. Zij hebben de verspreiding van de neonazistische ideologie en de massamoord op de inwoners van de Donbass door de vingers gezien en hebben het regime in Kiev vol wapens gepompt en blijven dat doen.

De situatie in Oekraïne toont aan dat de VS dit conflict probeert te verlengen. En zij handelen op dezelfde manier wanneer zij het conflictpotentieel in Azië, Afrika en Latijns-Amerika aanwakkeren. Zoals bekend hebben de VS opnieuw opzettelijk getracht olie op het vuur te gooien en de situatie in de regio Azië-Stille Oceaan te laten escaleren. Het avontuur van Pelosi is een flagrante minachting voor internationale verplichtingen en de soevereiniteit van andere landen. Rusland beschouwt dit als een zorgvuldig geplande provocatie. [...]

Het is duidelijk dat de westerse globalistische elites met dergelijke acties onder meer proberen de aandacht van hun eigen burgers af te leiden van de acute sociaal-economische problemen - dalende levensstandaard, werkloosheid, armoede, deïndustrialisatie - om hun eigen falen af te schuiven op andere landen - op Rusland en China - die hun positie verdedigen, een soeverein ontwikkelingsbeleid opbouwen en zich niet onderwerpen aan de dictaten van supranationale elites.

Poetin benadrukt dat het tijdperk van de unipolaire wereldorde tot het verleden behoort. Hoezeer de begunstigden van het huidige globalistische model zich ook vastklampen aan de status quo, deze orde is gedoemd te verdwijnen. [...]

Ik ben ervan overtuigd dat de Veiligheidsconferentie van Moskou een belangrijke bijdrage zal blijven leveren aan de versterking van vrede en stabiliteit in onze wereld en de ontwikkeling van een constructieve dialoog en partnerschap actief zal blijven bevorderen.

Alexander Mercouris (The Duran) bespreekt de toespraak van Poetin en ook een toespraak van Shoigu op dezelfde conferentie in detail in een video getiteld: Putin, Shoigu Pitch Russia as Main Opponent of Globalisation. (YT-link) Opmerkelijk is ook dat Sjojgoe een lange toespraak houdt. Hij verteld in eigen woorden nog eens (ongeveer) hetzelfde als Poetin.

Multipolariteit is een realiteit geworden. De polen van deze wereld zijn duidelijk afgebakend. Het voornaamste verschil tussen deze polen is dat sommige de belangen van soevereine staten respecteren en rekening houden met de culturele en historische bijzonderheden van landen en volkeren, terwijl andere deze veronachtzamen.

Sjojgoe houdt anders nooit lange toespraken, ik ken van hem eigenlijk meer van het afratelen van militaire verslagen. De toesprak is inhoudelijk heel interessant - maar de man is geen begenadigde spreker. Biden doet het met behulp van zijn teleprompter beter.

Oekraïne, enkele kanttekeningen

rovanov — Thu, 23 Jun 2022 15:16:22 +0000

Alhoewel onderstaand bericht een herhaling is van onze nieuwsbrief van maart jl., heeft de importantie om de inhoud te verspreiden alleen maar toegenomen. De westerse leiders zijn raadloos en vormen hierdoor een reëel gevaar die een escalatie van de oorlogshandelingen in Oekraïne bevordert. Een eventuele escalatie vindt in Europa plaats, ver weg van Washington. Een escalatie zou zelfs voor Amerika zo slecht nog niet zijn: Europa in as en Rusland zwaar beschadigd. Het verlies van Amerika's hegemonie zou (voor korte duur) enigszins geremd kunnen worden.

Beste medemensen!

Het verhaal over de oorlog in Oekraïne zit wel iets anders in elkaar dan het simplistische beeld wat de media ons voorschotelen over de kwaadaardige Russische beer. Ik ben verbaasd. Nee, diep gechoqueerd. Niet door de invasie van Rusland in Oekraïne, maar over het gemak waarmee hele volksstammen hun hoofd soepel van links naar rechts bewegen wanneer er aan het media-meng-paneel een knopje van links naar rechts wordt gedraaid. De volledig gelijkgeschakelde media, werpt na twee jaar oefenen haar vruchten af. Corona is out Oekraïne is in. Angst voor Corona is ingewisseld voor angst voor de Russen.

Social Media

Ook de (on)sociale media platformen hebben de censuur na twee jaar training aardig onder de knie. Kritische uitlatingen over de gang van zaken rond Oekraïne worden door algoritmen direct verwijderd. Haat zaaien en het oproepen tot geweld was altijd officieel verboden op deze kanalen. Behalve oproepen tot moord op Poetin of voor algemene Russenjacht.

Herinnering aan donkere tijden in de geschiedenis

De door de media opgeklopte vurigheid waarmee de emoties rond Oekraïne in Europa letterlijk overlopen, is ronduit verontrustend te noemen. De gestuurde, opgezweepte emoties lopen over en vinden een gerichte “uitlaat” in Russenhaat. In Nederlandse concertzalen wordt het concert geopend met het Oekraïense volkslied. Mensen met Russische achtergrond moeten zich openlijk distantiëren van Poetin anders verliezen zij hun baan. Op winkeldeuren verschijnen de eerste bordjes: Russen niet welkom. De ongevaccineerden zijn naadloos vervangen voor Russen. Deze ontwikkeling herinnert aan donkere tijden in onze Europese geschiedenis. Hoort dit bij het nieuwe normaal? Hiermee wordt voor de tweede achtereenvolgende keer naadloos een thema gecreëerd waarbij een vrije gedachtewisseling een lastig project wordt.

Leed in Oekraïne

Het staat buiten kijf dat de bewoners van Oekraïne een ellendige tijd beleven, dat er veel onschuldige slachtoffers zijn en er groot leed heerst. Natuurlijk moet hier, waar mogelijk, hulp geboden worden. Natuurlijk kan je hier ook emotioneel door getroffen zijn en kan je medemenselijkheid tonen voor de Oekraïners. Laten we vooral ook onze selectieve waarneming proberen te overwinnen en ons medeleven ook de inwoners in Donbass toekomen. De inwoners van Donetsk en Luhansk worden al 8 jaren lang door volksmilities, met ondersteuning van het Oekraïense leger, bestookt, gebombardeerd en willekeurig vermoord. De massaal gecreëerde verontwaardiging over Rusland is op z’n zachts gezegd misplaatst, onheilspellend dubbelzinnig en nep. Het verhaal over de oorlog in Oekraïne zit wel iets anders in elkaar dan het simplistische beeld van de kwaadaardige Russische beer die een groot gevaar voor Europa vormt.

Verontwaardiging

Waar was de grote verontwaardiging over de voortdurende genocide in Jemen, de verwoestingen in Libië en Syrië of de rampzalige bezettingen van Irak en Afghanistan? Waar was de grote verontwaardiging toen de NAVO (incl. Nederland) het voormalige Joegoslavië illegaal verwoeste en uit elkaar gebombardeerd heeft? Blijkbaar hebben we een zeer selectief empathisch vermogen.

Niet Rusland maar Amerika vormt het gevaar

Hulp aan Oekraïne in de vorm van wapenleveranties is geen hulp. Zij verleidt de Oekraïners te vechten, wat gelijk staat aan zelfmoord, omdat wapenleveranties tot nog meer bloedvergieten en slachtoffers zullen leiden. Rusland gaat deze oorlog winnen, met of zonder wapenleveranties. Dat weet Amerika en dat weten ook onze Europese dienders. En ja, er bestaat inderdaad de mogelijkheid dat de oorlogshandelingen volledig escaleren. Of dit gebeurt is minder afhankelijk van Rusland maar meer óf, en zo ja welke stappen Amerika neemt. Het imperium USA brokkelt af. China heeft grote economische en financiële belangen in- en met de VS, toch sympathiseert zij (voorzichtig) met Rusland. Ook India heeft dik genoeg van de alom aanwezige arrogante VS. Een kat in het nauw (VS) maakt rare sprongen.

Amerika’s imperium

Vanuit de zelfverzekerde arrogantie nemen “de Amerikanen” geen blad voor hun mond met betrekking tot hun belangen in de wereld of de spelletjes die ze in het verleden gespeeld hebben. Zo ook het volgende citaat van George Friedman van de The Chicago Council on Global Affairs:

...Het primaire interesse van de Verenigde Staten was in de laatste eeuw, dus in de Eerste, Tweede en ook in de Koude oorlog, de relatie tussen Duitsland en Rusland. Want verenigt zouden deze beiden de enige macht zijn, die ons zou kunnen bedreigen en daarom is te waarborgen, dat dit niet gebeurt….

Bovenstaande uitspraak kan je rustig nog eens een tweede keer lezen... Wellicht komen dan vele gebeurtenissen in de wereld en met name in Europa in een volledig ander daglicht te staan. Een wig tussen Rusland en Duitsland (Europa) te slaan is het primaire interesse van de VS. Met de Oekraïne crisis is deze wig tussen Rusland en Europa voor de komende 20 jaar gewaarborgd.

Enkele USA data:

Van de 248 militaire conflicten die na de Tweede Wereldoorlog plaatsvonden, werden er 201 door de VS geïnitieerd.
De VS geven ca. 40% van de totale, wereldwijde militaire uitgaven uit. (Rusland 3,1%)
Barack Obama bombardeerde in 2016 in 1 jaar tijd 7 landen: Libië, Syrië, Jemen, Somalië, Pakistan, Afghanistan en Irak. Obama noch de VS werden hiervoor ter verantwoording geroepen. Obama ontving de Nobelprijs voor de vrede. Waar was toen de grote verontwaardiging?
De VS hebben 11 vliegdekschepen. China 2, Rusland 1
De VS onderhoudt meer dan 750 militaire basissen in het buitenland. (Rusland ca. 20)

In het tijdschrift Foreign Affairs werd in 1990 onder de titel “The Transformation of Western-Europe” het volgende kaartje gepubliceerd.(zie rechts) Het geeft de wenselijke Oost – West grens aan, wenselijk vanuit Amerikaans perspectief natuurlijk.

Inspanningen van Rusland voor vriendschap

Na de val van de Berlijnse muur (1989) en kort daarop het uiteenvallen van de Sovjet Unie leefde in Europa en Rusland de euforische hoop dat deze gebeurtenis een duurzame vrede, ja zelfs een vriendschap tussen Rusland en de Europese landen tot gevolg zou kunnen hebben. Vandaag beseffen zich weinigen nog dat vooral Rusland hiervoor een grote bijdrage leverde. Rusland trok zich vrijwillig (het was vredestijd) terug uit Oost-Duitsland om een hereniging van Duitsland mogelijk te maken. Ook Rusland droomde openlijk van een vriendschappelijke relatie met West-Europa. De perestrojka (hervorming) en glasnost (openheid) werden in het leven geroepen door de toenmalige leider van de Sovjet-Unie Michail Gorbatsjov. Gorbatsjov sprak over het Huis van Europa. Ook Poetin heeft lang vanuit deze impuls geacteerd en hield indrukwekkende toespraken op verschillende plaatsen in Europa. Steeds weer pleitte hij voor het Huis van Europa, gedreven uit wederzijds respect voor een duurzame en vriendschappelijke samenwerking. Dat Amerika deze ontwikkeling absoluut niet beviel is, gezien het voorafgaande, duidelijk. Immers, Amerika had angst voor een toenadering van Europa tot Rusland. Sindsdien beëindigde Amerika enkele zeer belangrijke vredesverdragen, die de bewapening van beide grootmachten regelden, waaronder het ABM-verdrag en het INF-verdrag. Vergeefs heeft Poetin de afgelopen jaren geprobeerd om nieuwe overeenkomsten te treffen. Hierop werd niet of afwijzend door de VS gereageerd. Met een engelen geduld en een uiterst lovenswaardige terughoudendheid heeft Rusland in de afgelopen 8 jaar de westerse (militaire) provocaties, waaronder regelmatige schending van het luchtruim en intensieve NAVO “oefeningen” (ook gesimuleerde atoombom aanvallen) direct langs de Russische grenzen, laten gebeuren. Bovendien, en belangrijk om altijd weer te beseffen, is dat Rusland groot interesse heeft in een bloeiend Europa. Wie anders zal zo dichtbij huis de immense hoeveelheden gas en olie kopen? Zo moeilijk is dat niet te begrijpen. Uit dit zicht moet men ook naar de hele “ophef” over Nord Stream kijken. Zowel Europa als Rusland hebben groot voordeel bij deze pijpleidingen en is een gezond win – win project. Dat is niet in het interesse van Amerika. Sterker nog: Amerika had (tot voor kort) de controle over Oekraïne en beheerste daardoor ook de gasleidingen die door de Oekraïne van Rusland naar Europa lopen. Rusland kan niets beginnen met een vernietigde infrastructuur in Europa. Rusland vormt geen enkel gevaar voor Europa.

Bedreigingen voor Rusland

Het is voor veruit de meesten mensen in West-Europa moeilijk voorstelbaar dat Rusland niet agressief zou kunnen zijn. De media hebben hier dan ook ruim 70 jaar hard aan gewerkt. Wanneer men echter een andere optiek zou toelaten, zou men kunnen zien dat het juist Rusland is die, meestal gedwongen, reageert op bedreigingen vanuit het Westen. Zo was bijvoorbeeld ook al de oprichting van het zgn. Warschaupact in 1955, een antwoord op de dreigende NAVO die 6 jaar daarvoor in 1949 werd opgericht. (Opgezweept door een zeer agressieve Russenjacht in Amerika).
De hereniging van Oost- en West-Duitsland werd mogelijk gemaakt doordat Rusland vrijwillig zijn troepen uit de DDR terug trok. Er werd geen schot gelost en honderden pantsers rolden naar huis. Daarvoor beloofden de Europese en Amerikaanse bewindslieden dat het NAVO gebied zich “...geen centimeter…” in oostelijke richting zou verplaatsen. Inmiddels is het NAVO gebied ruim 1000 km naar het oosten verlegd en nog enkel gescheiden door Oekraïne.
Rusland verklaarde sinds 2007 al dat de rode lijn voor de oprukkende NAVO Oekraine is. Sindsdien probeert Rusland hierover in gesprek te komen met Europa en de de USA. Vergeefs. Het argument dat Oekraïne hierover zelf moet kunnen beslissen is een rookgordijn wat vooral de stemming van de Europese burgers (incl. Oekraïners) moet beïnvloeden. Hoe zou Amerika reageren wanneer Mexico of Cuba in een vriendschappelijke verhouding met Rusland, Russisch nucleair wapenmateriaal zouden installeren? Deze situatie hadden we al eens tijdens de Cuba crisis in 1962. (Overigens onstond ook deze crisis door de Russische reactie nadat de VS eerst kernkoppen in Italië en Turkije geplaatst hadden)
In 2014 speelde Victoria Nuland op de achtergrond een prominente rol bij de gebeurtenissen in Oekraïne tijdens de regering Obama. Openlijk praalde zij dat de regime-change in Oekraïne slechts 5 miljard USD had gekost en dat nu Amerika niets meer in de weg stond om de Russische Zwarte vloot in te nemen. Beroemd en pijnlijk tegelijkertijd werd een gelekt telefoongesprek met de toenmalige Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne waarin zij de opmerking maakte “...fuck the EU!” (over vrienden gesproken).
De Oekraïense president Zelensky, van beroep acteur, heeft al laten weten dat hij ook zonder hulp uit het westen, opzoek gaat naar de atoombom. Het moge duidelijk zijn dat Zelensky gesouffleerd wordt vanuit de USA en dat dit soort uitspraken, hoe infantiel dan ook, nooit zomaar gedaan worden. Ook hierbij lijkt het erop dat de VS een escalatie in Oekraïne wilde.
Er worden steeds meer gegevens bekend dat de USA meerdere laboratoria in Oekraïne onderhield. In deze laboratoria werd naar biologische wapens onderzoek gedaan. Volgens het Handvest van de Verenigde Naties verboden.
Wat weinigen weten is dat Oekraïne sinds de Tweede Wereldoorlog een tamelijk nazi nest is. Het fascistisch gedachtegoed is wijdverbreid. De ideologie van het ‘Dritte Reich’ leeft zonder onderbreking onder grote delen van de bevolking en ook binnen de politiek. Volksmilities terroriseren al decennia lang grote delen van Oekraïne en deze milities worden door de Oekraïense overheid en natuurlijk ook de CIA gebruikt. We gaan daar op deze plek niet verder op in, maar de bijgevoegde documentaire "Ukraine On Fire" van Oliver Stone, geeft hierover veel opheldering.
Oekraïne is een van de meest instabiele landen ter wereld. Er heerst een onvoorstelbare corruptie, die hoofdzakelijk gekoppeld is aan “willekeurige” incidenten. Hierdoor is dit niet goed vergelijkbaar met de corruptie in bijvoorbeeld Rusland. Deze heeft op haar manier “systeem” waardoor “bekende” structuren de regel zijn. (Eigenlijk vergelijkbaar met de VS dus). Het is een schrikbarende voorstelling wanneer dit land over de A-bom of over biologische wapens zou beschikken.

[aiovg_video id=60166]

Het volkerenrecht en de Russische invasie

Het Handvest van de Verenigde Naties regelt het recht tussen staten onderling. Dit handvest is door 194 landen ondergetekend. Dit handvest verbiedt oorlogshandelingen op vreemd grondgebied. Landen respecteren elkaars soevereiniteit en staatsgrenzen en mengen zich niet in de binnenlandse politiek. Uitzonderingen op het verbod om een oorlog te beginnen, landen binnen te vallen of te bombarderen: 1- De Verenigde Naties geven een mandaat hiertoe. 2- Oorlogshandelingen uit noodzakelijke zelfverdediging. Nu is het voor Amerika heel lastig om plausibel te maken dat Joegoslavië, Libië, Syrië, Jemen, Somalië, Pakistan, Afghanistan of Irak uit zelfverdediging gebombardeerd moesten worden. En in ieder geval was er geen VN-mandaat. Volgens het Handvest van de VN waren het dus allemaal illegale oorlogshandelingen en zouden de opdrachtgevers hiervan voor het Internationale gerechtshof in Den Haag moeten worden gebracht. (Overigens: Amerika erkent de autoriteit van dit hof niet aan wanneer het Amerikaanse staatsburgers betreft.) Anders ligt het bij de invasie van Rusland in Oekraïne. De al jaren gaande zijnde ontwikkelingen vormen aantoonbaar een reële en grote bedreiging voor Rusland. Een oorlog uit zelfverdediging zou tenminste een gedachte kunnen zijn.

De opgave van & voor Europa

Na de aanslagen van 11 september 2001, toen de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush 'The War on Terror' lanceerde, deed deze een opmerkelijk kinderlijke en simplistische uitspraak: “Wie niet voor ons is, is tegen ons.” Deze kleuter-achtige zienswijze op de wereld was bedoeld als niet mis te verstane waarschuwing aan alle regeringsleiders in de wereld. Deze, met Nederland voorop, volgen dan ook 1:1 kritiekloos de “aanwijzingen” uit de VS. Er is echter nog een lastiger element waardoor wij ons laten dwingen om voor of tegen (Amerika) te zijn. Op verschillende plekken op Wakkermens wijzen we er op dat Europa sinds WO2 door de VS bezet is en dat we geleerd hebben dat de VS Europa bevrijd heeft. (De werkelijke overwinning van Hitler-Duitsland vond overigens door de Russen, aan het Oostfront plaats. Amerika stapte pas in de oorlog toen Europa grotendeels in as lag.) De overwinnaar schrijft de geschiedenis, zijn wij daarom Amerika voor eeuwig dankbaarheid verschuldigd? Waarom bevrijden we ons niet uit de tang tussen Oost & West? Omdat wij binnen Europa nog in oude voorstellingen gevangen zijn. Het tweedelige denken. Het ja – nee, links – rechts, voor – tegen, Oost – West. Het tegenoverstellen van partijen en belangen, en de onkunde zich werkelijk uiteen te zetten met de belangen van de ander, drijft Europa en haar burgers in de confrontatie. Iedereen voelt zich bedreigt, wil geen stap terug nemen en moet zich tegenoverstellen. Uiteindelijk zal dit denken uitmonden in een oorlog van allen tegen allen. Als Europa hebben we het potentiaal in ons, en dit niet alleen geografisch gezien, om de hand uit te strekken naar de vermeende “tegenstander”. Een werkelijk zinvolle handreiking waarmee we weloverwogen oplossingen ontwikkelen om in een vredig bloeiend Europa te kunnen leven. Dat we werkelijk nieuwe ideeën een kans geven van waaruit een vruchtbare toekomst visie kan ontstaan. Een Huis van Europa waar economische belangen en culturele verscheidenheid uit respect voor de ander een plek hebben. In de wetenschap dat het welzijn van mensen altijd in afhankelijkheid verkeert met “de ander”. We moeten ons bevrijden uit het tweeledige denken van Oost en West. We moeten ons een eigen, ook cultureel, zelfstandige plaats toedelen van waaruit Europa via bemiddeling de verbindende schakel tussen Oost en West kan worden.

Dit proces begint in ons eigen denken.

NB Ik keur op geen enkele wijze het geweld wat Rusland pleegt goed. Ik ondervind wel veel begrip voor het handelen van Rusland. In de laatste tien jaar heeft Rusland op allerlei manieren haar bereidheid getoond om in gesprek te komen. Bijna gebedeld bij de internationale gemeenschap om ook naar hun belangen te willen kijken. Wat blijft de in het nauw gedreven Russen over wanneer het gesprek categorisch en minachtend afgewezen wordt? Blijf gezond zelfstandig denken! Hartelijke groet, Rovanov

Documentaire: Ukraine on Fire

Indrukwekkende documentaire! Deze documentaire uit 2016 werd gemaakt door Oliver Stone. De aangereikte en uitgebreide historische achtergrond biedt de mogelijkheid om tot een beter inzicht te komen over de actuele ontwikkelingen. (Nederlandse ondertitels)

[aiovg_video id=59983]

Hoe verder met Oekraïne?

Nikolaj Platoschkin, voormalig Russische diplomaat, zat door huisarrest in Rusland vast. Een oppositionele politicus en geen Poetin vriend. Hij heeft veel kennis over- en inzicht in het internationale gebeuren. Hier doet hij zijn verhaal. Hij beschrijft de historische en culturele verbinding tussen Rusland en grote delen van Oekraïne. Hij schetst mogelijke oplossingen voor het geo-politische conflict. (Nederlandse ondertitels)

[aiovg_video id=60014]

De corona crisis als fuik voor digitale controle

rovanov — Mon, 09 May 2022 06:12:58 +0000

Dit artikel van Jeroen Pols verscheen in Gezondverstand Nr. 36

Veel mensen verwachten dat met het vervallen van de coronamaatregelen ook de normaliteit terugkeert. Niets is minder waar. Voor onze ogen ontvouwt zich een machtsgreep die ons leven onherkenbaar zal veranderen. In stilte bouwde Europa de afgelopen jaren aan een infrastructuur die leidt naar een totalitaire surveillancestaat. Nederland heeft hierin een voortrekkersrol gespeeld. Onder de vlag van de coronacrisis wordt deze agenda er razendsnel doorheen gedrukt. Op 3 juni 2020 kwam de Europese Commissie met een aanbeveling om te komen tot een Europees kader voor digitale identiteit. Dit vormde het startschot voor invoering van het Europese digitale paspoort. Een jaar later volgde de verordening om het digitale Europese Covid-19-certificaat in te voeren. De lidstaten kregen nadrukkelijk de bevoegdheid het certificaat voor binnenlandse doeleinden te gebruiken. Dat lukte. Landen gebruiken het als toegangsbewijs voor grote evenementen, restaurants, bioscopen, musea, nachtclubs, fitnesscentra en andere sportfaciliteiten, kapperszaken, schoonheids- en massagesalons, hotels, ziekenhuizen, verpleeghuizen, universiteiten en scholen.

Europese digitale identiteit

Het Covid-19-certificaat is in werkelijkheid een experiment voor de ontwikkeling van een Europees digitaal paspoort. Binnenkort verlengt het Europese Parlement de verordening voor nog een jaar, omdat sommige lidstaten ervoor zouden kiezen het gebruik voort te zetten. De introductie is met inmiddels ruim een miljard certificaten succesvol. De Europese infrastructuur moet in oktober afgerond zijn. Tegen december 2023 worden de basisregisters en andere belangrijke gegevensbronnen van elke lidstaat in ‘realtime’ grens0verschrijdend gedeeld. De voltooiing komt daarmee in zicht. Terloops geeft de Europese Commissie zichzelf overigens de bevoegdheid om te bepalen welke injecties vereist zijn om met het certificaat naar andere lidstaten te mogen reizen. Dit kunnen volgens de verordening ook (nog steeds) injecties zijn die zich nog in de klinische onderzoeksfasen bevinden.

Inbreuk vrije verkeer personen

Het COVID-19-certificaat vormt een flagrante inbreuk op de vrijheid om naar andere lidstaten te reizen, hetgeen een grondrecht is van elke EU-burger. De Europese regelgeving bepaalt namelijk dat landen geen andere eis aan het in- en uitreizen mogen stellen dan het bezit van een geldig identiteitsbewijs. Het opleggen van visumachtige voorwaarden is uitdrukkelijk verboden. Ook verbiedt de Europese regelgeving systematische medische onderzoeken als voorwaarde voor toegang of verblijf.

Rutte’s voortrekkersrol

De opeenvolgende Rutte-kabinetten bouwden in de jaren voorafgaand aan de coronacrisis al gestaag aan de introductie van dit Europese digitale paspoort. Van 2016 tot 2018 leidde dit tot het pilotproject Idensys, voor toegang tot digitale dienstverlening en uitwisseling van persoonlijke informatie met de overheid en het bedrijfsleven als middel tot identificatie- en authentificatie. Wilma Atsma, lid van de Taskforce ‘Samen Organiseren’ van de Vereniging Nederlandse gemeenten (VNG), met als speerpunt de digitale identiteit, bracht in 2018 de regering in verlegenheid nadat zij opmerkte “dat het mooi zou zijn als je bij geboorte een chip krijgt”. Ook de deelname van Nederland aan een pilotproject van het World Economic Forum in 2018 om het Known Traveller Digital Identity (KTDI)-concept in de praktijk te testen – reizigers kunnen zich met behulp van biometrische gegevens daarmee identificeren en de douane passeren – toont de voortrekkersrol van Nederland. De Agenda NL DIGIbeter 2019 is een actieplan voor de digitale transformatie die leidt naar integratie van alle overheidsdiensten tot één overheid, waarbij onze minister Singapore noemt als voorbeeld. In februari 2020, kort voor de start van de coronacrisis, diende het kabinet het wetsvoorstel ‘Digitale Overheid’ in, dat naar verwachting per 1 juli van dit jaar in werking treedt. Deze wet biedt de basis voor de introductie van het digitale Europese paspoort in Nederland. De toelichting die bij de wet wordt gegeven gaat in op de mogelijkheid dat politie, justitie en bevoegde publieke diensten zoals de Belastingdienst toegang krijgen tot de gebruikersgegevens. Volgens het wetsvoorstel beperkt zich het gebruik eerst tot leeftijdscontrole bij het afnemen van bepaalde diensten die aan de digitale identiteit zijn gekoppeld. Het kabinet benadrukte in oktober 2020 een groot voorstander te zijn van de digitale identiteit, omdat het de financiële dienstverlening voor zowel consumenten als bedrijven niet alleen eenvoudiger maakt, maar ook een bijdrage kan leveren aan de strijd tegen witwassen en tegen het financieren van terrorisme (ironisch, dit laatste, aangezien het voornamelijk het kabinet zelf was dat zich hieraan schuldig maakte). Ook ondersteunt het kabinet de initiatieven vanuit de Europese Commissie die moeten leiden tot de introductie van een digitale munt.

Het paard van Troje

De coronagekte kwam nog maar net op stoom, of het OMT adviseerde dat het voor de volgende fase noodzakelijk zou zijn om een groot deel van de Nederlanders een app voor bron- en contactonderzoek te laten gebruiken. Dat was een maatregel die de WHO nauwelijks een half jaar eerder vanwege ethische bezwaren en het ontbreken van enig nut afraadde. Vervolgens introduceerde de minister van VWS – met massale testcampagnes en leugens over asymptomatische besmettingen en ongefundeerde beweringen over de werking van vaccins – de QR-code als toegangsbewijs. Dit vormt een Paard van Troje om ongemerkt de digitale identiteit tot het nieuwe normaal te maken. Miljoenen mensen accepteerden zonder veel protest deze nieuwe werkelijkheid en stapten daarmee in een fuik richting digitale gevangenis. De door Kuipers aangekondigde investering van 29,4 miljoen voor een corona-app die dit jaar doorgevoerd moet worden terwijl het narratief van een dodelijke ziekte allang is versplinterd, maakt duidelijk dat de QR-code niet meer verdwijnt.

Marketing

Initiatiefnemers van de digitale identiteit, zoals het World Economic Forum, de Wereldbankgroep, de Open Society Foundation van George Soros, de Rockefeller Foundation maar ook de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) en bedrijven als Google, Facebook en Microsoft prijzen vooral het gebruiksgemak en de voordelen voor de gebruiker, zoals snelle service, betrouwbaarheid, fraudebestendigheid, verbeterde privacybescherming en ook economische groei. Ook verbinden zij deze digitale transformatie aan de ‘groene transitie’, d.w.z. maatregelen in verband met de klimaathysterie. Deze positieve marketing en het opbouwen van vertrouwen sluiten aan bij de adviezen die het bij het WEF aangesloten McKinsey Global Institute geeft bij de begeleiding van landen om het digitale paspoort aan de bevolking te verkopen. Deelnemende overheden, banken, autoverhuurbedrijven, luchtvaartmaatschappijen en andere internationale dienstverleners spelen een belangrijke rol bij het creëren van positieve ervaringen voor hun klanten. Het toevoegen van attributen met steeds meer identiteitskenmerken die elk facet van het persoonlijke leven omvatten, zoals als koopgedrag, medische gegevens en financiële data, vormt de kern van de digitale identiteit.

Algoritmes

De werkelijkheid ziet er anders uit. In Canada en Groot-Brittannië kwam naar buiten dat de QR-code naast de injectiestatus en identiteitsgegevens al meer dan zestig andere persoonskenmerken bevat. Op basis van deze gegevens gaan in het nieuwe normaal algoritmes ons leven bepalen. Met de Toeslagenaffaire zagen we wat de gevolgen daarvan kunnen zijn. De Belastingdienst ruïneerde op basis van persoonskenmerken duizenden gezinnen, die vervolgens tegenover een onmenselijke technocratische overheid hun onschuld moesten aantonen.

Digitale munt

De digitale identiteit gaat gepaard met de introductie van een Europese digitale munt. In Canada kreeg de bevolking een voorproefje van wat het betekent als de overheid controle krijgt over de digitale portemonnee. Zij blokkeerde de bankrekening van iedereen die deelnam aan de protesten in Ottawa. Zonder de beschikbaarheid van contant geld is het einde oefening.

Veiligheidsrisico’s

De concentratie van digitale persoonsgegevens brengt ook andere risico’s met zich mee. Hackers slaagden er bijvoorbeeld al in om het eIDAS-authenticatiesysteem te hacken – waarmee zij zich konden voordoen als een EU-burger of -bedrijf. Er is weinig voorstellingsvermogen voor nodig om te beseffen wat de individuele gevolgen van dergelijke acties kunnen zijn.

Nieuwe normaal

Op basis van de huidige kennis kan er nauwelijks twijfel over bestaan dat de coronacrisis een voorwendsel is om met de introductie van een digitaal paspoort een sociaal kredietsysteem op te tuigen. Deze machtsgreep verandert Nederland in een dystopische digitale samenleving, waarin de overheid elk facet van ons leven zal beheersen. De Staat kan de voorwaarden bepalen voor reizen, transport, communicatie, sociale media, internettoegang, verzekeringen, leningen, financiële transacties, toegang tot de gezondheidszorg en toegang tot andere sociale en maatschappelijke voorzieningen. Het weigeren van de driemaandelijkse boosterprik zou bijvoorbeeld tot maatschappelijke uitsluiting leiden. Met de QR-code gaven Rutte en zijn handlangers ons een klein voorproefje van wat komen gaat. Het uitoefenen van onze grondrechten en vrijheden wordt voorwaardelijk gemaakt. En dat betekent het einde van de rechtsstaat. Alleen door massaal de QR-code van de telefoon te verwijderen kan dit gestopt worden.

Eerst Oekraïne, dan het Midden-Oosten en Pakistan?

rovanov — Sun, 24 Apr 2022 05:56:31 +0000

Het onderstaand bericht verscheen op Driegliederung.de, is van Johannes Mosmann en vertaald door WM

Hoe Duitsland in Corona waan, de huidige gebeurtenissen verslaapt en zichzelf meesleept in een eind-loze oorlog

[caption id="attachment_60500" align="alignright" width="350"] Afbeelding bron((CC BY-SA 4.0 nl. Het werk mag onder dezelfde voorwaarden opnieuw worden gebruikt. Beeldcollage: Johannes Mosmann. Gebruikte werken: Olaf Kosinsky, Wikimedia Commons, 2019-05-09 Annalena Baerbock GRÜNE MdB alsmede Sandro Halank, 2021-12-07 Ondertekening van het regeerakkoord van de 20e zittingsperiode van de Bondsdag. Bovendien, de volgende Adobe Stock beelden: Prachtige Zonnebloem (Helianthus annuus, Asteraceae) geïsoleerd op witte achtergrond door Olaf Simon, zakenman met gebruik van luidspreker rijden op olifant door Tsung-Lin Wu, vernietiging concept door Sergey Nivens, man met wijzende vinger gebaar rijden op wandelen olifant door Tsung-Lin Wu.))[/caption] Terwijl iedereen naar Oekraïne kijkt, smeulen er in andere delen van de wereld al andere oorlogen - waaraan Duitsland actief zal deelnemen. Tenminste als de Duitse politiek niet onmiddellijk tot bezinning komt. Dat dit nauwelijks nog mogelijk lijkt, is vooral te danken aan de mechanismen van het Corona-systeem die twee jaar lang zijn getraind. Het lijkt erop dat de zesde golf de "golf van solidariteit" met Oekraïne is. Ook deze golf wordt weer geassocieerd met interpretaties van wereldgebeurtenissen die niet in twijfel kunnen worden getrokken zonder de eigen positie in gevaar te brengen. Frank-Walter Steinmeier bijvoorbeeld((Huidige Bondspresident)), die zich in zijn tijd als minister van Buitenlandse Zaken heeft verzet tegen escalatie door de VS, moet zich verontschuldigen en publiekelijk verklaren: "Wij hebben vastgehouden aan bruggen waar onze partners ons voor waarschuwden". Zelfs Angela Merkel, die als kanselier de oorlogsdreiging op afstand hield door een uiterst behendige evenwichtsoefening, wordt bespot om haar "strategische fout". Heftige emoties en het bijbehorende simplistische verklaringspatroon creëren een uiterst beperkt politiek terrein dat een adequate reactie op de Russische aanval praktisch uitsluit. Grote delen van de bevolking verwarren medelijden en morele veroordeling met een professionele beoordeling van de oorzaken en doelen van deze oorlog, op basis waarvan alleen de Oekraïners geholpen zouden kunnen worden. Opvattingen die afwijken van het verhaal van een oorlog die monocausaal is veroorzaakt door een krankzinnige eenzame dader, bijvoorbeeld, zijn eenvoudigweg uit den boze - eenvoudigweg omdat Poetin slecht is. Dat is al erg genoeg. Wat krankzinnig is, is dat deze geestesgesteldheid ook de politieke leiders in zijn greep heeft. Duitsland is momenteel zonder echte leiding. Poetin gebruikt dit om ongehinderd zijn ware oorlogsdoelen te realiseren. In werkelijkheid is het Russische leiderschap niet begaan met Oekraïne, noch met zijn onmiddellijke buren. De aanval functioneert veeleer als een symbool dat zijn leiderschap in een nieuwe alliantie tegen de westerse overheersing veilig stelt. Vanuit het oogpunt van Rusland ontstaat er op dit moment een "nieuwe wereldorde" waarin Europa niet langer een stem heeft. Onder andere de nucleaire macht Pakistan is hier ook bij betrokken. Andere landen, zoals Saoedi-Arabië, aarzelen nog. In het Midden-Oosten, waar Robert Habeck((Duitse minister van economische zaken)) zich nu mee wil gaan bemoeien, zal het de komende maanden uiterst gevaarlijk worden. En op de achtergrond van de herstructurering van onze oude wereldorde ligt het kalme oog van de storm - China. De VS begrijpen deze processen heel goed. De Duitsers daarentegen willen er niets van begrijpen omdat "begrijper" in dit land een belediging is.

Gevaarlijke waarheden

Op de eerste persconferentie, na een zes weken durende onderbreking vanwege ziekte, heeft minister-president Manuela Schwesig (SPD) van Mecklenburg-Vorpommern voor het eerst toegegeven dat zij fouten heeft gemaakt in haar Ruslandbeleid. Zowel de steun voor de aanleg van de aardgaspijpleiding Nord Stream 2 als de oprichting van de Stichting voor klimaatbescherming waren vanuit het huidige perspectief verkeerd, zei Schwesig woensdag na een kabinetsvergadering."((https://www.ndr.de/nachrichten/mecklenburg-vorpommern/Schwesig-raeumt-erstmals-Fehler-in-Russland-Politik-ein,schwesig1150.html)) Ondertussen zal Manuela Schwesig nauwelijks een andere keuze gehad hebben. Het verhaal, van de juiste weergave waarvan haar eigen positie thans afhangt, is dat Poetin in Oekraïne een aanvalsoorlog voert in strijd met het volkenrecht, die er niet zou zijn gekomen indien Duitsland eerder tegen de "dictator" was opgestaan.((https://www.fr.de/politik/ukraine-krieg-wladimir-putin-russland-nuetzliche-idioten-deutschland-merkel-merz-scholz-lindner-91443310.html)) In feite is de situatie precies omgekeerd. In feite is het andersom: door de aanleg van Nord Stream 2 te steunen, heeft Manuela Schwesig een bijdrage geleverd aan de vrede in Europa. Indien de Duitse politici hadden afgezien van de onophoudelijke sabotage van de economische en culturele betrekkingen met Rusland, indien zij, zoals kanselier Scholz aanvankelijk eiste, met name ook de pijpleiding als een zuiver economische aangelegenheid hadden beschouwd, zou deze oorlog nooit hebben plaatsgevonden. Het moorden begon omdat uiteindelijk te weinigen in Duitsland dachten zoals de minister-president van Mecklenburg-Vorpommern, maar zich aansloten bij de oorlogszucht van onze "Groenen". Dit wil geenszins zeggen dat Nord Stream 2 op zich politiek of economisch zinvol is. Of het juist is om vast te houden aan Nord Stream 2 is één ding. Maar als de Duitse regering publiekelijk verklaart dat zij vasthoudt aan Nord Stream 2 en de VS vervolgens ongehinderd dreigbrieven kunnen schrijven aan Duitse bedrijven, is dat een heel andere zaak. Jarenlang heeft Duitsland het beeld versterkt dat het geen contractpartner kon zijn omdat alle beslissingen uiteindelijk in Washington werden genomen. Toen de NSA de mobiele telefoon van de Bondskanselier afluisterde en de hele wereld erom lachte, wat zei de federale regering toen tegen de VS? Niets. Zo zou het eindeloos door kunnen gaan. Poetin was dus steeds meer rechtstreeks met de VS gaan onderhandelen - en zich op een oorlog gaan voorbereiden. In deze gevaarlijke wereldsituatie strompelde een nieuwe, onervaren regering binnen, die elke realiteitszin ontbeerde, althans in haar groene spectrum. De uiteindelijke beslissing om Oekraïne aan te vallen werd genomen toen Scholz terugkeerde uit de VS en plotseling genezen was van zijn eerdere standpunt over de pijplijn. Duitsland had aldus aan het wereldpubliek het definitieve bewijs geleverd dat Duitsland niet mondig is en geen rechtsbevoegdheid bezat. Hierdoor viel Duitsland als onderhandelingspartner uit. Dit heeft op zijn beurt verstrekkende gevolgen voor de toekomstige wereldorde. Dit willen de Russische leiders nu beïnvloeden.

Hersentraining voor het volk

Zulke dingen uit te spreken, is gevaarlijk. En precies dat is op zijn beurt de diepere oorzaak van deze oorlog. Terwijl degenen die menen te mogen oordelen over "Rusland-begrijpers" verrast waren door de oorlog, zagen anderen hem aankomen. Spookachtig vormde zich een "publieke opinie" die onvrijwillig afstevende op een gewelddadig conflict met Rusland. Het "incident" met Donald Trump vertraagde het onvermijdelijke enigszins, maar gaf tegelijkertijd de aanzet tot de intellectuele onderbouwing van de naderende oorlog: omdat Poetin de Amerikaanse president met nepnieuws aan de macht had geholpen, zetten de Amerikaanse Democraten en de EU-Commissie een tot dan toe ongekend systeem op om de publieke opinie te sturen.((https://www.dreigliederung.de/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist-google-ki-fakes-news-eu-kommission)) De werkelijke situatie kon toen worden afgelezen aan de manier waarop de EU met Rusland omging. Het grote gebeuren kon worden getest door het Corona-virus aan te pakken - en het systeem werkte feilloos. Twee jaar lang hebben de mensen onsamenhangende flarden van gedachten geconsumeerd zonder dat hun denkorganen zich actief verzetten tegen de onverteerbare kost en moesten braken; twee jaar lang hebben zij tegenstrijdige, betekenisloze bevelen opgevolgd zonder dat hun eigen wil daar aanstoot aan nam. En zij genoten ervan degenen die de erosie van het denken en de wilsactiviteit opmerkten en waarschuwden voor de destructieve gevolgen, af te maken of er ten minste bovenuit te stijgen. Zo had het sentiment ook iets van het Corona-horrorsprookje. Bij een incidentie van 100 werd de maskerplicht ingevoerd. Nu, met een incidentie van 1.700, schaffen ze het weer af.((https://de.statista.com/statistik/daten/studie/1192085/umfrage/coronainfektionen-covid-19-in-den-letzten-sieben-tagen-in-deutschland/)) Het "vaccin" vaccineert niet. Iedereen krijgt Corona, op de een of andere manier. Maar door het mislukte experiment is de samenleving op haar grondvesten geschud, is een generatie kinderen blijvend beschadigd en hebben miljoenen mensen honger geleden. En toch - zelfs nu alles precies zo is gelopen als "lateraal denkers", "nazi's" en "aluminium hoedjesdragers" begin 2020 voorspelden, is er nog steeds geen herziening van de absolute waarheid van Lauterbach((Duitse minister van volksgezondheid)) & Co. De mislukking leidt niet tot massaontslagen. Of aan de rehabilitatie van de publiekelijk veroordeelden. Nee, de waarheid blijft de waarheid, ondanks alle realiteit. Bill Gates onderkende terecht het sociaal-politieke potentieel van het virus: "De pandemie zet de hele mensheid tegenover het virus ... Dit is als een wereldoorlog, behalve in dit geval staan we allemaal aan dezelfde kant."((https://www.gatesnotes.com/Health/Pandemic-Innovation)) Samen tegen Corona. De mantra schalt al twee jaar door de luidsprekers van het station. Solidariteit is wie niet vraagt, maar gehoorzaamt. Maar zij die nog steeds willen vasthouden aan vrijheid en democratie te midden van de "wereldoorlog" tegen Corona, drijven de spot met de doden en kunnen zeker zijn van de woede van het volk. Dit gedragspatroon kan gemakkelijk op elke tegenstander worden overgebracht. En zoals hier((https://www.dreigliederung.de/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist-google-ki-fakes-news-eu-kommission)) te zien is, was Rusland in feite vanaf het begin het verklaarde volgende doel van de operatie. Al in oktober 2020 droeg de EU-Commissie Big Tech op om bijvoorbeeld de volgende verklaring te behandelen alsof het "nepnieuws" van "Corona-ontkenners" was: "Euro-Atlantische netwerken willen de zaak-Nawalny gebruiken om Nord Stream 2 te dwarsbomen."((Even zo blz. 8)) Tot op zekere hoogte overlapten Corona en anti-Rusland-campagnes elkaar ook, want Poetin was ook schuldig aan de vele Duitse vaccinatieweigeraars en daarmee ook schuldig aan de dodelijke Covid 19 gevallen.((https://www.tagesschau.de/investigativ/rtde-covid-propaganda-desinformation-101.html))

De olifant in de kamer

Manuela Schwesig maakte in haar Ruslandbeleid een fout. Net zoals de vele slimme koppen die tegen het Corona-beleid van de Duitse regering waren, ook een fout maakten. En iedereen die een fout maakt moet tenminste in het openbaar naar het kruis kruipen. Wellicht zal het volk dan genade tonen. Dat is wat de publieke moraal eist. Er is geen plaats voor "ontkenners" of "begrijpers" in deze mooie nieuwe strak georganiseerde maatschappij. Poetin viel Oekraïne aan. Iedereen met televisie kon dat met eigen ogen zien. Net zoals iedereen de Corona sterfgevallen kon zien. Wat is er om over na te denken nu het ding tastbaar is? Ontdoe je van het virus! Schiet Poetin dood! Maar onder het retorische dwangmatig denken, zindert een onbewuste wil tot vrijheid. En omdat dit niet langer een bewuste gedachte kan worden, zoekt het ondergrondse wegen om het zelfgebreide korset af te werpen. Psychologische factoren zoals deze - moeten in aanmerking worden genomen door iedereen die de oorzaken van moderne oorlogen wil onderzoeken. De Eerste Wereldoorlog, bijvoorbeeld, kan niet worden begrepen als men alleen naar de politieke achtergrond kijkt. Een van de oorzaken van de oorlog was dat er in Duitsland een echt verlangen naar oorlog was ontstaan. De jeugdbeweging van de "Wandervögel" trok bijvoorbeeld dansend en zingend ten strijde, omdat zij hoopten dat dit hen zou bevrijden van te nauw geworden sociale structuren. Oorlog als catharsis, als een terugkeer naar nul, als een kans op een nieuw begin. Het was vergelijkbaar met de Tweede Wereldoorlog. Persoonlijkheden als Gottfried Benn zijn daar een goed voorbeeld van. Hitler wekte bij deze intellectueel een diepgeworteld verlangen op: eindelijk wordt het gemoed aangesproken! Uit de abstracte numerieke ruimte, in het volle leven! Maar de situatie is nu, aan de vooravond van de Derde Wereldoorlog, precies hetzelfde. Twee jaar van Corona-maatregelen en cijferspelletjes hebben de mensen van binnen opgedroogd. Zij voelen zich uitgeput en leeg - ook al is het alleen maar in hun onderbewustzijn. En het onderbewustzijn gedraagt zich vaak in spiegelbeeld van wat het bovenkamertje theoretisch "wil". Dergelijke psychologische factoren spelen een grote rol in de vredeswaanzin van deze dagen. De bevangen mensen schamen zich nog steeds voor hun duistere gevoelens, zij gebruiken nog steeds de blauwe en gele vlaggen als ezelsbruggetje voor hun eigen nationalisme, Zelensky vindt het best en stuurt de "Oekraïense helden" in plaats van hun eigen jeugd in de dood - maar de olifant is in de kamer. En dit is de olifant waarop onze politiek rijdt, zonder echter iets van olifanten te weten of zelfs maar richting te kunnen wijzen.

Een groot aangekondigde verrassingsaanval

Sinds het begin van 2020 is Duitsland emotioneel in een oorlogsmodus. De Russische leiders bereidde zich echter al sinds 2014 voor om een militaire aanval op Oekraïne economisch te kunnen overleven. Minder emotioneel, meer koelbloedig berekenend. Onmiddellijk na de Krim-crisis introduceerde Poetin een programma om Rusland op alle vitale gebieden zelfvoorzienend te maken.((https://www.zeit.de/wirtschaft/2014-07/sanktionen-russland)) Tegen 2020 was de aanval nog niet besloten, maar het was economisch wel mogelijk geworden. Of dit vanuit het oogpunt van Moskou ook noodzakelijk zou zijn, hing nu uitsluitend af van het gedrag van Europa en het Duitse beleid in het bijzonder. Poetin wachtte en keek toe. En hij herhaalde in steeds duidelijker bewoordingen welke conclusies hij trok. De vermeende verrassingsaanval was al maanden van tevoren aangekondigd. Maar Duitsland was in zijn Corona-waan al te ver verwijderd om deze aankondiging te kunnen horen. En Duitsers mochten sowieso al niets meer "begrijpen" van wat van Russische zijde kwam. Het ging voor Poetin nooit om de pijplijn. Nord Stream 2 is economisch gezien niet oninteressant voor Rusland, maar het is een zaak van ondergeschikt belang. De nieuwe verbinding tussen Midden-Europa en Rusland was veelmeer een symbool voor de relatie en tegelijkertijd een toetssteen voor de ruggengraat van de Duitsers. Zou de Duitse leiding de economische belangen van haar eigen volk weten te verdedigen tegen de politieke ambities van de VS? Of zou het een nederlaag aanvaarden voor een ideologisch partnerschap met zijn "vrienden" overzee? Toen Robert Habeck zich met een stalen helm op in de Donbas liet fotograferen en Annalena Baerbock minister van Buitenlandse Zaken werd, was de zaak in feite besloten. Kanselier Scholz veroorzaakte een korte aarzeling met zijn schuchtere poging om de would-be oorlogshelden in zijn kabinet aan banden te leggen. Maar toen ook deze wilskracht in de algehele ontsporing uitdoofde, viel Poetin aan. Maar de Russische leiders zijn ook niet bezorgd over Oekraïne. Het is geen vraag dat Oekraïne van economische en geostrategische waarde voor Rusland is. En de angst van Poetin voor nazi-bataljons uitgerust met kernraketten en bio- en chemische wapens is, ook al willen veel Duitsers dit niet horen, reëel en gegrond is.((https://www.dreigliederung.de/essays/2022-03-johannes-mosmann-annalena-und-die-wilden-tiere)) Maar de echte "betekenis" van deze oorlog voor Rusland zit hem weer in het symbool. Vele, zeer vele volkeren van deze aarde wachten op iemand die hun een uitweg wijst uit de US-Amerikaanse slavernij. Hem willen ze volgen. En Poetin laat nu zien dat hij kan doen waartoe Irak, Syrië en Libië (maar ook de EU ten aanzien van Iran) niet in staat waren: het uitbreken uit de door de VS gedomineerde infrastructuur van de wereldeconomie. Dat is het echte doel van deze "speciale operatie". Rusland heeft nooit een geheim gemaakt van zijn ware oorlogsdoelen. Onlangs nog, op 16 maart 2022, herhaalde de Russische minister van Buitenlandse Zaken in een talkshow wat de Russische leiders al verscheidene malen hadden verklaard: "Het gaat helemaal niet om Oekraïne. Het gaat al lang niet meer om Oekraïne, maar om de wereldorde". Een nieuwe realiteit tekent zich af: de unipolaire wereld behoort onherroepelijk tot het verleden, een multipolaire wereld is in opkomst. Dit is een objectief proces. Het kan niet worden gestopt."((https://mid.ru/de/foreign_policy/news/1804655/)) Westerse sancties zijn natuurlijk hierbij ingerekend. Door SWIFT te sluiten, schaadt Europa het vertrouwen in de Westerse infrastructuur, creëert angst voor de Amerikaanse almacht en helpt Poetin om meer kopers te winnen om zijn betalingssysteem onafhankelijk van het Westen op te zetten.((Een goed onderbouwde schets van de Russische calculatie wordt gegeven door de econoom Stephan Eisenhut in zijn essay "Rusland rekent anders", opgenomen in Die Drei 2/2022, beschikbaar op: https://diedrei.org/lesen/russland-rechnet-anders)) Op 26 januari 2022, nauwelijks een maand voor de aanval op Oekraïne, verklaarde Lavrov:

"We streven ernaar onze afhankelijkheid van de Amerikaanse dollar te verminderen. De Amerikanen 'helpen' ons daarbij actief: zij doen al het mogelijke om het vertrouwen in hun eigen munt te vernietigen en deze riskant te maken voor het internationale betalingsverkeer, niet alleen voor de Russische Federatie, maar ook voor elk ander land in de wereld"((https://mid.ru/de/foreign_policy/news/1795942/))

En dan, na het uitbreken van de oorlog:

"Saudi-Arabië wil nu al yuan in plaats van Amerikaanse dollars. Dit proces is niet te stoppen... De rol van de Amerikaanse dollar zal afnemen. Het vertrouwen in de dollar daalt aanzienlijk."

Van de meer dan 140 landen die door de VS zijn opgeroepen om sancties tegen Rusland op te leggen, doet slechts een klein deel dat ook daadwerkelijk((https://www.nachdenkseiten.de/?p=82217)) De overgrote meerderheid wacht af en kijkt toe. Deze berichten vind je niet bij ons. Ook wordt hier niet gemeld waarom de houding van China geen geheim is - en wat de wereld nu in Pakistan te wachten staat.

Bandieten & terroristen

Meer dan 80% van China's energie-import moet door de Straat van Malakka. Maar dat is waar de oorlogsschepen van de VS zijn. Dit is een van de redenen waarom China probeert de Arabische Zee te bereiken via de Pakistaanse haven Gwadar, als onderdeel van de "Nieuwe Zijderoute" die het 10 jaar geleden is begonnen op te bouwen. Van daaruit is het slechts een steenworp verwijderd van de oliestaten waarvoor Robert Habeck((Duitse minister van economische zaken)) momenteel een knieval maakt. Malakka zal aan belang inboeten als het China lukt. Dom genoeg trokken de VS zich echter in 2021 "overhaast" terug uit Afghanistan, waarbij ze een groot deel van hun oorlogsmaterieel achter lieten. Terwijl Duitsland filosofeerde over de moraal van de geschiedenis, bereidden Rusland en China zich voor op terreur die zich naar Pakistan zou uitbreiden en de voltooiing van de "Nieuwe Zijderoute" in gevaar zou kunnen brengen.((https://www.voanews.com/a/regional-extremists-energized-by-taliban-s-takeover-could-pose-threat-to-pakistan-china-interests-expert-says-/6236892.html)) Zoals verwacht, annuleerde de Pakistaanse Taliban in december 2021 het staakt-het-vuren met de Pakistaanse regering.((https://www.stern.de/news/pakistanische-taliban-kuendigen-waffenruhe-mit-regierung-auf-31409094.html)) Tegelijkertijd zag de Pakistaanse president Imran Khan zich plotseling geconfronteerd met wat hij zag als een door de VS gestuurde destabilisatie van zijn regering.((https://www.theguardian.com/world/2022/mar/31/imran-khan-address-pakistan-faces-no-confidence-vote)) En alsof dat nog niet genoeg was, kondigden de Indiase en de US-minister van defensie dat ze militair nauwer zouden gaan samenwerken((https://www.dw.com/de/usa-rücken-näher-an-die-seite-indiens/a-56937566)) - enkele dagen nadat India "per ongeluk" een raket op Pakistan had gelanceerd.((https://www.dw.com/de/indien-schießt-versehentlich-rakete-auf-pakistan-ab/a-61099213)) Op 24 februari 2022, enkele uren voor de aanval op Oekraïne, reisde de Pakistaanse president naar Moskou.((https://www.nzz.ch/international/pakistan-imran-khans-seltsamer-besuch-bei-putin-nzz-ld.1671708)) Het was het eerste bezoek van een Pakistaans staatshoofd aan Rusland in 23 jaar. Duitse politici vinden dit even onopmerkelijk als de terugtrekking van Amerikaanse troepen uit Afghanistan. Het lijkt in ieder geval het verhaal over de doorgedraaide enkele dader niet te schokken. Of Poetin werkelijk in staat zal zijn Khan te redden en de kernmacht Pakistan te stabiliseren, wanneer het Westen daar in de komende maanden terroristen in vrijheidsstrijders transformeert, is niettemin twijfelachtig. Peking hoopt het in ieder geval en zal zich in de Oekraïne-oorlog onvoorwaardelijk achter Rusland scharen, niet in de laatste plaats om die reden. Niet alleen Gwadar, maar ook de nieuwe Russische energieleveranties, die eigenlijk voor Europa bestemd waren, zijn belangrijk voor China. De transportroutes kunnen nog worden uitgebreid, maar op lange termijn kan deze route zowel de Straat van Malakka als de Pakistaanse havenstad Gwadar ontlasten.

Het laatste hoofdstuk van de dichters en denkers

Poetin is zonder twijfel de dader. Toch beschrijft dit perspectief slechts een heel klein deel van de werkelijkheid. Omdat de Duitsers momenteel alleen dit uittreksel - fragment zien, zien zij ook over het hoofd dat hun "vredesbeweging" de voorbereiding is van een nog veel wredere oorlog, die bovendien nooit zal eindigen. De VS is altijd en voortdurend in oorlog. En omdat Duitsland nu wanhopig zijn afhankelijkheid van Rusland wil inruilen voor een afhankelijkheid van de Arabische wereld, zal het ook de volgende keer geen "nee" kunnen zeggen tegen de oorlog in Irak. Dankzij de bemiddeling van Habeck gaat Duitsland nu een rechtstreekse concurrentie met China aan, dat momenteel de belangrijkste klant is van de woestijnstaten.((https://asiatimes.com/2021/12/china-to-rely-more-on-middle-east-for-oil-and-gas/)) De Duitse regering zal dus flink moeite moeten doen, zodat de oliestaten de petro-dollar niet afwijzen en in plaats daarvan alleen yuan eisen. Het moet van de VS leren hoe het kwaadaardige spel met de religieuze gevoelens van soennieten en sjiieten gespeeld moet worden. Toevallig heeft Saoedi-Arabië zojuist verklaard van plan te zijn de koppeling aan de dollar op te geven en de yuan te accepteren, althans ten opzichte van zijn grootste klant, China - aangezien "de Saoedische ontevredenheid met Washington groeit."((https://finanzmarktwelt.de/saudi-arabien-denkt-ueber-yuan-statt-us-dollar-fuer-oel-verkaeufe-nach-china-nach-228761/)) Rusland voorziet China van energie, China voorziet de VS van goederen, en de VS voorziet Europa onder meer van zijn virtuele werelden. Dat is waar de stroom eindigt. Er is geen verkeer tussen Europa en Rusland, er is een afscheiding. Europa haalt zijn energie uit de Arabische wereld, raakt daar betrokken bij misdaden tegen de menselijkheid en is permanent verwikkeld in een oorlog zonder einde. Ook kan zij zich niet langer afzijdig houden van de proxy-oorlogen om de minerale rijkdommen van Afrika. De ware tegenstander van Duitsland heet dan China, waarmee het echter symbiotisch verbonden blijft omdat het reusachtige rijk de productieve basis levert voor Duitslands eigen dienstverleningsmaatschappij. Dat is het huidige scenario voor onze toekomst. En het kan volledig gedomineerd worden door de VS. Dit betekent dat zolang Duitsland zo goed braaf blijft meespelen en dan ook nog eens zoals gewenst een actieve rol in het Midden-Oosten op zich neemt, de Oekraïne oorlog zeker in het belang van de VS is. Alleen Oekraïne en Europa kunnen in deze oorlog verliezen. Rusland, China en de VS daarentegen zullen hoe dan ook winnen. Onze groene politieke eerstejaars hebben met iets heel anders te maken dan wat de "democratische meerderheid" in Duitsland graag zou zien. De geesten van vele Duitsers, die kinderlijk naïef zijn opgevoed, zouden willen dat zij de oorzaken van de oorlog konden zien, aanraken of zelfs verpersoonlijken. Ze kunnen de verwoeste huizen immers echt op televisie zien. Ze zien wanhopige mensen, lijken, gedode kinderen. En het gezicht van Poetin, die de aanval bevolen heeft. Ze zouden dat gezicht een klap willen geven. Maar door dat te doen, doen zij niets voor de vrede, maar verergeren de huidige oorlog en bereiden zij de volgende voor. Zij die werkelijk vrede willen, moeten de oorzaken van de oorlog zoeken en bestrijden. Deze kunnen echter niet op het beeldscherm gevolgd worden, maar kunnen alleen denkend doorgrond worden. Dat is vermoeiend. En het maakt eenzaam, want een open uitwisseling over wat men meent te herkennen is nauwelijks meer mogelijk. Bovendien blijft de politieke sabotage van het discours niet zonder werking: het eigen denken verslapt en wordt onvruchtbaar. De menselijke geest heeft vrije, levendige uitwisseling nodig. Dus hoe beter het isolement van kritisch denkende mensen lukt, hoe groter de waarschijnlijkheid dat zij alleen dat wat vreemd is aan de werkelijkheid aan het licht kunnen brengen, .hoe groter het gevaar van een oorlog wordt. Dit is de dodelijke val waarin het volk van de "dichters en denkers" nu vastzitten. Zal het in staat zijn zichzelf op eigen kracht te bevrijden? Johannes Mosmann, 01 april 2022

Annalena en de wilde dieren

rovanov — Tue, 19 Apr 2022 10:17:58 +0000

Annalena Baerbock is de Duitse minister van Buitenlandse Zaken en een oorlogsstoker. Zij heeft de Young Leaders School van het WEF doorlopen en is lid van Die Grünen. De partij die uit de vredesbeweging is voortgekomen.

Sommigen willen "neutraliteit" voor Oekraïne. Maar dit zou praktisch moeten worden afgedwongen tegen persoonlijkheden als Ihor Kolomoisky, een van de "touwtrekkers" achter Zelenski. En het zou ook rekening moeten houden met de ware doelstellingen van Rusland. Johannes Mosmann belicht deze twee aspecten van de oorlog die door de media onopgemerkt zijn gebleven.

Het onderstaand bericht verscheen op Driegliederung.de, is van Johannes Mosmann en vertaald door WM

Van 2015 tot 2019 zond de Oekraïense zender 1 + 1 de serie "Dienaren van het Volk" uit en maakte de komiek Volodymyr Zelenski beroemd. In de satire speelt Selenskyi de president van Oekraïne. Op oudejaarsavond 2018 kondigde hij verrassend aan dat hij ook in het echte leven president wilde worden. De nieuw op te richten partij zou "Dienaren van het Volk" gaan heten, zoals in de TV-serie. Het spel werd serieus - en uiteindelijk oorlog. Een essay over de krankzinnige mengeling van fictie en werkelijkheid die ons momenteel in een kernoorlog dreigt te storten - en een pleidooi voor een nuchtere vredestechniek die miljoenen levens zou kunnen redden.

Een script voor de werkelijkheid

Aanvankelijk dachten de Oekraïners dat het een publiciteitsstunt van de zender was. Maar de komiek was serieus - tenminste zo serieus als Ihor Kolomojskyj, producent van de serie en eigenaar van het mediabedrijf. De oligarch is in verband gebracht met talrijke geweldsmisdrijven((https://de.wikipedia.org/wiki/Ihor_Kolomojskyj. Zie ook: https://www.bpb.de/themen/europa/ukraine/299569/kommentar-der-gewachsene-einfluss-von-ihor-kolomojskyj/)) en mag, als hoofdverdachte in het "grootste fraudeschandaal van de 21e eeuw"((https://www.manager-magazin.de/finanzen/privatbank-wie-das-groesste-geldhaus-der-ukraine-dem-krieg-trotzt-a-9f97fb52-1656-44d2-abc7-20a4db76d159)), momenteel de VS niet in reizen. Als voormalig eigenaar van de Oekraïense "PrivatBank" zou hij onder meer 5,5 miljard dollar hebben verduisterd door het geld naar zijn eigen bedrijfsnetwerk over te maken en de bank vervolgens door de staat te laten "redden".((https://www.spiegel.de/ausland/usa-verhaengen-sanktionen-gegen-ukrainischen-oligarchen-igor-kolomoiski-a-58dfdfe5-96ae-4d9d-ab38-75265f0e338c)) De door hem gefinancierde doodseskaders vervolgen, martelen en vermoorden al 8 jaar lang Russen in de Donbas. Bovendien betaaalt Kolomojskyj "premies" en financiert o.a. ook het Azov-regiment, dat met hakenkruizen en een SS-cultus rechtse amateurmoordenaars uit heel Europa naar Oost-Oekraïne lokt.((https://www.sueddeutsche.de/politik/kolomoisky-praesidentschaftswahl-in-der-ukraine-selensky-1.4418172?reduced=true)) De oligarch, volgens de New York Times "Oekraïnes machtigste figuur buiten de regering",((https://www.nytimes.com/2019/11/13/world/europe/ukraine-ihor-kolomoisky-russia.html)) had de middelen en het mediabereik om de door het volk zo geliefde presidentiële soap in mei 2019 werkelijkheid te laten worden. De coup slaagde - de Oekraïners gaven acteur Zelenski de rol van de echte president. Na de verkiezing probeerde de komiek gras over zijn achtergrond te laten groeien. Maar toen onthulden de Pandora Papers hoe diep de nieuwbakken president zakelijk al betrokken was bij de oligarch via verschillende offshore-rekeningen.((https://www.laender-analysen.de/ukraine-analysen/256/offshore-geschaefte-selenskyj-und-kolomojskyj-in-den-pandora-papers)) Naast de president zouden volgens Volodymyr Fessenko, hoofd van PENTA, ongeveer 30 andere regeringsambtenaren en parlementariërs "close" zijn met Kolomoysky.((https://www.mdr.de/nachrichten/welt/osteuropa/ostblogger/ukraine-oligarch-kolomojskyj-100.html)) Maar corruptie is relatief in het "meest corrupte land van Europa"((https://www.spiegel.de/panorama/korruption-in-der-ukraine-die-kampfansage-a-1096878.html)). De Europese Rekenkamer meldde nog in september 2021 dat een handvol oligarchen de staat en de economie onder elkaar hadden verdeeld en samen de feitelijke regering van het land vormden.((https://www.eca.europa.eu/de/Pages/DocItem.aspx?did=59383)) Ihor Kolomojskyj, die haaien in zijn kantoor houdt ("om te zien hoe geschokt zijn gasten op het bloedbad reageerden"),((https://www.addendum.org/ibiza/straches-schillernder-oligarch/)) is bepaald niet de dikste vis in de schaal. Rinat Akhmetov, bijvoorbeeld, is waarschijnlijk twee keer zo rijk en bezit de andere helft van de Oekraïense mediawereld. Waarnemers vermoeden dat de president daarom ook een open oor heeft voor Akhmetov.((https://ukraineverstehen.de/zajaczkowski-awakow-machterhalt-mit-allen-mitteln-teil-2/))

Relatievorming op z'n Oekraïens

De oligarchen strijden met elkaar om macht en invloed in Oekraïne en, in de Donbas ook concreet om aandelen in onder meer de zware industrie. Maar hun hoofd business is de strijd tussen de NAVO en Rusland om de macht in de regio. De EU betaalde vele miljarden euro's voor de gunsten van Oekraïne - het grootste deel van dit geld is waarschijnlijk verdwenen naar de offshore-rekeningen van de oligarchen. Volgens de media slokt corruptie ongeveer 32 miljard euro per jaar op.((https://orf.at/stories/3229706/))Dit is echter niet genoeg voor Ihor Kolomojskyj. In november 2019 dreigde hij openlijk dat Oekraïne zich op Rusland zou heroriënteren als het Westen niet meer geld zou sturen. In een interview met de New York Times zei de "ondernemer" tegen verbijsterde journalisten: "De Amerikanen dwingen ons ten strijde te trekken en geven ons er niet eens het geld voor". Maar hij wist wel een goed middel voor een betere relatie: "Wat is de snelste manier om problemen op te lossen en de relatie te verbeteren? Alleen met geld..." En dan spreekt de geheime heerser van Oekraïne duidelijke taal: "Als ik naar mezelf kijk zoals de rest van de wereld, zie ik mezelf als een monster, een poppenspeler, een meester van Zelenski, iemand die apocalyptische plannen maakt - ik kan beginnen dat waar te maken." De anticorruptiemaatregelen die het IMF aan leningen wil verbinden, zouden "diepgewortelde zakelijke relaties" verstoren. Oekraïne zou liever de door de Russen aangeboden 100 miljard dollar aannemen en toetreden tot een nieuw "Warschaupact", aldus Kolomoysky.((https://www.nytimes.com/2019/11/13/world/europe/ukraine-ihor-kolomoisky-russia.html)) Met het begin van de Russische invasie heeft de kanselarij rechtbank van Delaware de zaak tegen Kolomojskyj wegens witwassen van geld en fraude opgeschort. Tegenstrijdigheden met de Oekraïense wet waren te vrezen. Het Openbaar Ministerie vermoedt dat de oligarch een "deal" heeft gesloten met de Oekraïense president waarbij de Oekraïense regering de inmiddels genationaliseerde PrivatBank, toch de grootste bank van het land, zou overdragen aan het privébezit van de oligarch - om "hangende of dreigende rechtszaken tegen Kolomoisky te omzeilen."((https://www.law360.com/articles/1470420/ukraine-s-privatbank-gets-chancery-filing-delay-due-to-war)) "Het veroveren van de staat door blokken van machtige politieke en zakelijke elites, die piramidaal zijn gestructureerd en verankerd in de openbare instellingen en de economie, is geïdentificeerd als een kenmerk van corruptie in Oekraïne", vat de Europese Rekenkamer samen in haar speciaal verslag over de situatie in Oekraïne, dat nog maar enkele weken oud is.((https://www.eca.europa.eu/de/Pages/DocItem.aspx?did=59383)) En de controleurs maken duidelijk dat het Oekraïense volk geenszins louter het slachtoffer is van georganiseerde misdaad. Integendeel, corruptie wordt "door grote delen van de bevolking aanvaard als bijna onvermijdelijk. Burgers rechtvaardigen hun betrokkenheid bij dergelijke kleine corruptie vaak door op te merken dat hoge ambtenaren en oligarchen op veel grotere schaal betrokken zijn bij omkoping".

Spelen met vuur

De Oekraïense ambassadeur Andrij Melnyk, die net met succes financiële hulp en snelle wapenleveringen heeft gevraagd aan de Duitse regering en nu zelfs oproept tot NAVO-interventie, legde in 2015 bloemen bij het graf van nazi-collaborateur en oorlogsmisdadiger Stepan Bandera. De Bondsregering gaf pas commentaar toen de partij Die Linke daarom vroeg: "De Bondsregering is op de hoogte van een tweet van de Oekraïense ambassadeur waarin hij melding maakt van zijn bezoek aan het graf van Bandera ... De Oekraïense ambassadeur is voldoende op de hoogte van ons standpunt in deze zaak. De Duitse regering veroordeelt de misdaden die de Organisatie van Oekraïense Nationalisten, OUN, mede onder leiding van Bandera, heeft begaan tegen Poolse, Joodse en Oekraïense burgers en functionarissen."((https://dserver.bundestag.de/btp/18/18102.pdf#P.9775)) Wat de Duitse regering daarentegen verzwijgt, is te lezen op Wikipedia: "Met name in het westen van Oekraïne wordt Bandera vandaag de dag door bredere lagen van de bevolking vereerd als een nationale held; er zijn ook honderden straten naar hem genoemd, vele levensgrote standbeelden en bustes, diverse monumenten alsmede diverse musea ter ere van hem ... Het Simon Wiesenthal Centrum veroordeelde het eerbetoon en wees erop dat Bandera medeplichtig was aan de dood van duizenden Joden."((https://de.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera)) Stepan Bandera kreeg in 2010 postuum de titel "Held van de Natie" uitgereikt door de pro-westerse regering van Oekraïne, de hoogste erkenning van het land. Dit gebeurde niet geheel toevallig: in 1941 probeerden de Oekraïense fascisten zich te bevrijden uit de verstikkende omarming van Rusland door zich nuttig te maken voor de oprukkende nazi's. "Alle andere politieke doelen moesten ondergeschikt worden gemaakt aan de eenheid en onafhankelijkheid van Oekraïne. Dit doel moest worden bereikt door "immoraliteit", d.w.z. door allianties met elke tegenstander van Groot-Rusland zonder uitzondering."((https://de.wikipedia.org/wiki/Organisation_Ukrainischer_Nationalisten)) De huidige "democratische beweging" in Oekraïne probeert nu van haar kant een eigen natie-staat op te bouwen in de schaduw van de oprukkende NAVO. Daarom zien zowel de Oekraïense nationalisten als Poetin hier een parallel met de geschiedenis - alleen Annalena Baerbock((Annalena Baerbock is de Duitse minister van Buitenlandse zaken en een oorlogshavik. Zij heeft de Young Leaders School van het WEF doorlopen. Zij is lid van De Groenen Partij, de partij die uit de vredesbeweging is voortgekomen.)) ziet die niet, want de NAVO is Hitler niet. Voor Stepan Bandera liep de poging om een nationale identiteit te vinden met de hulp van Ruslands vijanden fataal af. Toen ze hem niet meer nodig hadden, gooiden de nazi's hem in een concentratiekamp. Na de bevrijding door de Geallieerden namen de VS vervolgens de financiering van de OUN over. Met steun van de CIA richtte Bandera in München een verbanningscentrum voor Oekraïense fascisten op, totdat de Russische inlichtingendienst hem op het spoor kwam en hem in 1959 vermoordde.((https://de.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera)) De echte heersers van Oekraïne geven niets om het tragische verhaal van hun nationale held. Ze winnen altijd, of ze nu een deal sluiten met de VS of met Rusland. Democratie, nationale trots of SS-romantiek - zij dienen altijd die stemmingen en gevoelens die hun op het moment nuttig lijken. En zij hebben het hele medialandschap, alle takken van de economie en het corrupte staatsapparaat van Oekraïne tot hun beschikking. Het feit dat Ihor Kolomojskyj een actief lid van de Joodse gemeenschap is, kan dus een theoretische tegenspraak zijn met zijn engagement tegenover nationalisten, ultrarechtsen en antisemieten - maar geen praktische. De oligarch houdt zich bezig met het grote geheel.

De rode lijn

De kernmacht Rusland verklaarde ondubbelzinnig dat de VS en Europa op het punt stonden een "rode lijn" te overschrijden. In Wit-Rusland hadden de VS in 2021 met Duitse hulp bijna een staatsgreep bewerkstelligd. De strijders waren afkomstig uit Oekraïne. Bovendien probeert Oekraïne Rusland, dat voor zijn bestaan afhankelijk is van de uitvoer van energie, te betrekken bij een oorlog in de Donbas om Duitsland ervan te overtuigen af te zien van de aanleg van de pijplijn. Oekraïne is in handen van corrupte oligarchen die rechts-radicale bewegingen financieren. Russen werden aangevallen en de Russische taal werd verboden. Er bestond grote bezorgdheid over het publiekelijk aangekondigde plan van de Oekraïense regering om kernraketten aan te schaffen en toe te treden tot de NAVO. Als het Westen nu niet stopt, zullen er consequenties zijn. Om elk misverstand over de gevolgen die hij bedoelde te vermijden, liet Poetin een enorm leger aan de Oekraïense grens opstellen. Nu lag de bal in het kamp van het Westen. Om precies te zijn: in Duitsland, want het standpunt van de VS was duidelijk: Rusland moest alsjeblieft "een beetje" binnenvallen.((https://www.tagesanzeiger.ch/ein-bisschen-darf-putin-in-die-ukraine-einmarschieren-425420779503)) Deze vreemde uitspraak van de Amerikaanse president had de Duitse politici op het laatst de oren moeten doen spitsen. Maar Duitsland was bezig met de overdracht van de macht - en verloor zijn hoofd er over. De leider van de Groene Partij, Robert Habeck, liet zich met een stalen helm op fotograferen aan de frontlinie in de Donbas,((https://www.focus.de/politik/ausland/habeck-eckt-mit-vorstoss-fuer-waffenlieferungen-in-die-ukraine-an_id_13330764.html)) en Annalena Baerbock vertelde iedereen dat haar eerste officiële daad zou zijn de aanleg van de pijpleiding tegen te houden en Poetin eens echt de waarheid te zeggen.((https://www.welt.de/debatte/kommentare/article234587878/Nord-Stream-2-Baerbock-hat-einen-klaren-Blick-auf-Putins-Ambitionen.html)) In een land dat onder economische sancties gebukt gaat, was Duitsland bezig met zijn machtsovergang. De angst groeide in Rusland, dat ernstige schade had opgelopen door de economische sancties. In allerijl werd aan de westerse mogendheden een verdrag voorgelegd, waarin werd bepaald dat "alles in het werk moet worden gesteld om het gevaar van het uitbreken van een oorlog tussen kernwapenstaten te voorkomen".((https://develop.ostinstitut.de/files/de/2021/Ostinstitut_Vertrag_zwischen_der_RF_und_den_USA_über_Sicherheitsgarantien_OL_2_2021.pdf)) Baerbock vertelde ondertussen aan de taz dat Duitsland meer bommenwerpers nodig had die kernwapens konden dragen,((https://taz.de/Annalena-Baerbock-ueber-Aussenpolitik/!5819421/)) en herhaalde onophoudelijk dat zij Rusland ernstige economische schade wilde toebrengen.((https://www.merkur.de/politik/gruenen-kanzlerkandidatin-annalena-baerbock-russland-aussenminister-heiko-maas-china-seidenstrasse-nawalny-90475975.html)) Op dat moment greep kanselier Scholz in. In een moment van mentale alertheid had hij blijkbaar begrepen dat Duitsland in geen geval zijn laatste troef, de pijplijn, mocht vergokken.((https://www.merkur.de/politik/ukraine-scholz-baerbock-putin-gruene-habeck-russland-usa-nord-stream-2-zr-91213260.html)) De Amerikaanse afrekening kwam snel: Biden ontmantelde Scholz voor de camera. Maak je geen zorgen, zei hij, de VS zouden Duitsland van duur vloeibaar gas voorzien.((https://www.ardmediathek.de/video/phoenix-vor-ort/antrittsbesuch-scholz-bei-biden/phoenix/Y3JpZDovL3Bob2VuaXguZGUvMjUwMjA0Mw)) De Duitse kiezers, kennelijk totaal ontgoocheld na twee jaar Corona-verwarring, huldigden Scholz hiervoor en riepen: meer van dat, meer! Geef de Oekraïense komiek de kernbom, schop Poetin onder z'n kont! De aanval op Oekraïne mag dan wreed zijn - irrationeel, zoals de westerse media ons willen doen geloven, is hij niet. Op zijn laatst na de gezamenlijke persconferentie van Biden en Scholz, besefte Poetin dat Duitsland van het wereldtoneel was gestapt om een figurantenrol te spelen in een B-film. Van nu af aan zou Rusland rechtstreeks moeten onderhandelen met het hoofd van de Duitsers - en zichzelf in de best mogelijke positie moeten brengen om dat te doen. De hoop om de VS op hun plaats te zetten, door de handen ineen te slaan met Europa en zich zo te kunnen beschermen tegen China was definitief vervlogen. Het Russische volk zou onder het dak van de rode draak moeten kruipen. De grens tussen de VS en China werd verlegd naar Oost-Europa, omdat de evenwichtige middenmacht zichzelf had afgeschaft. Dat is de oorzaak van oorlog.

Willen we een totale oorlog?

Wordt Poetin dan alleen gedreven door externe omstandigheden? Kan de aanval op Oekraïne wellicht "gerechtvaardigd" zijn? Wie dit uit het bovenstaande opmaakt, heeft de ernst van de situatie niet begrepen. Of de Russische president een "misdadiger" is of dat, omgekeerd, zijn daden zelfs "gerechtvaardigd" kunnen worden (voor wie eigenlijk?) zijn moreel-filosofische vragen. Ze zijn niet van belang voor externe gebeurtenissen. Zij die dergelijke vragen stellen, bewijzen rechtstreeks dat hun medeleven met de oorlogsslachtoffers hypocrisie is en dat zij in werkelijkheid alleen in zichzelf geïnteresseerd zijn. Thomas Fischer, voormalig president van het Federale Hooggerechtshof, probeert dit duidelijk te maken in een opmerkelijk artikel in de Spiegel: "De oorlog in Oekraïne wordt niet beslist op basis van wat juist is. Of de Russische aanval in strijd is met het internationaal recht en een misdaad is, is alleen van belang als er een mogendheid is die dit recht kan afdwingen, d.w.z. een overweldigende, grotere mogendheid. Een dergelijke macht bestaat in de vorm van het militaire potentieel van de NAVO, of beter gezegd van de VS. Het probleem is dat het gebruik van dit geweld de vraag wie "gelijk" heeft uiteindelijk irrelevant zou maken, omdat het zou leiden tot de vernietiging van geheel Europa en aanzienlijke andere delen van de wereld. Dit brengt ons op een gebied dat ongemakkelijk is voor mensen die zich beschermd willen voelen in het warme nest van gelijk hebben. Dit gebied gaat over politiek, staatsmanschap en proportionaliteit. [...] Naar alle waarschijnlijkheid zal Oekraïne deze oorlog verliezen. Noch gelijk hebben, noch medeleven tonen, zal dat veranderen . Willen wij de Oekraïners echt aanmoedigen om hun jonge generatie naar een heldendood te sturen? Duitse toonaangevende media tieren over de naderende "binnenlandse oorlog" van de burgerbevolking tegen het Russische leger? Men kan zeggen (sommigen zeggen het) dat Oekraïne het Vietnam van Rusland moet worden. Dat is een buitengewoon cynische uitnodiging van derden tot onvoorstelbaar lijden."((https://www.spiegel.de/panorama/ukraine-krieg-gas-und-oel-aus-russland-olaf-scholz-hat-recht-kolumne-a-bf8a5981-a91d-4dda-a537-af65146ee8a8)) Zo spreekt een tijdgenoot die dapper de gruwel van dit uur onder ogen ziet. De vergeefse terugtrekking in de diepten van de eigen ziel, die grote delen van de Duitse publieke opinie in haar greep heeft, werd daarentegen onlangs gedemonstreerd door Jost Schieren, uitgerekend hoofd van het Pedagogisch Onderzoekscentrum van de Vereniging van Onafhankelijke Vrijescholen en decaan van de Alanus Universiteit: "Wat moet ik doen? Wat kan ik doen? Mijn antwoord is: Dood Poetin! - een oproep tot tirannicide. [...] Wie de kans heeft en Poetin niet doodt, pleegt nalatigheid van bijstand. Maar wie kan Poetin doden? Waar zijn de inlichtingendiensten van de wereld die nu kunnen optreden? [Dood Poetin is een oproep, een actie en een boodschap die nu door de wereld moet gaan, waar veel mensen zich bij aansluiten, geschreven op schoolborden en wapperend uit ramen in plaats van vredesvlaggen, geplakt als bumperstickers op auto's en een hashtag vormend: #killputin. Het is geen geëmotioneerde boodschap van haat, het is geen agressie tegen de agressor, deze oproep is veeleer een rationele berekening van menselijkheid: voordat er nog duizenden mensen in nood komen en sterven, laat er dan één sterven. Dood Poetin!"((Het artikel was oorspronkelijk hier te vinden en werd na protesten teruggetrokken: https://info3-verlag.de/blog/killputin/))

Waar de weg van het onderwijs begint

"Oekraïners en Oekraïense vrouwen zijn van nature een mengeling van anarchisten en democraten," beweert Yaroslava Black-Terletska, een van oorsprong Oekraïense en priester van de Christengemeenschap in Keulen. "Het is een grappig mengsel: de mensen van Oekraïne houden er niet van als iemand over hen regeert, een vreemdeling die over hun zou bepalen. Ze doen het liever met hun eigen president, zelfs als die dom of corrupt is."((https://dasgoetheanum.com/es-geht-um-die-mitte/)) Ik vind dat helemaal niet grappig. Maar ik geloof mevrouw Black-Terletska dat Oekraïners van nature democraten zijn, net zoals ik geloof dat Duitse demonstranten denken dat blauwe en gele pochetten een symbool van vrede zijn. Maar ik geloof ook dat de meeste Russen evenveel of even weinig te maken hebben met wat er nu gebeurt als de gemiddelde Oekraïner of Duitser. Als je de ware gevoelens van de leden van verschillende volkeren onderzoekt, zul je alleen maar nobele dingen vinden. Maar voorlopig hebben dergelijke houdingsvragen niets te maken met de uiterlijke werkelijkheid. In alle landen zijn de mensen verenigd in het streven naar een gemeenschappelijk, groot ideaal. De realiteit staat in de weg. Het gaat er dus niet om of de Oekraïners "voor democratie" zijn of de Duitsers "voor vrede", maar of het mogelijk is over te schakelen van de idealistische bepaling van "het eigen standpunt" naar het veld waarop de werkelijkheid speelt. Dit gebied wordt momenteel gedomineerd door de Kolomojskyjs van deze wereld. Waarom is dat? Wat doen de oligarchen anders dan de vredelievende mensen in Oost en West? Zij gaan volledig voorbij aan de inhoud van de betreffende sentimenten, de "vrijheid" van het Westen, het Russische pan-Slavisme of het nationalisme van de Oekraïners, en beschouwen dergelijke verschijnselen alleen voor zover zij van buitenaf werkzame krachten zijn. Zij die werkelijk invloed uitoefenen, werken met de uiterlijke werkelijkheid, niet met de subjectieve inhoud. Wanneer Duitsers bijvoorbeeld met de Russische leiders over mensenrechten willen praten, hebben zij "mensenrechten" in hun gedachten. Zij concentreren zich op een inhoud - en zien het externe feit over het hoofd dat zij er met de Russische leiders over willen praten. Dit feit heeft een effect, niet de inhoud van het hoofd. Het effect is dat de Russische leiders walgen van de arrogantie van de Duitsers en daardoor minder ontvankelijk worden voor het idee van de mensenrechten. De politiek effectieve buitenkant van de Duitse "opinie" is precies het tegenovergestelde van haar inhoud. En voor dit niveau van feiten, hebben de grote "spelers" een gevoel. De machtigen onderscheiden zich van de machtelozen doordat zij de subjectieve binnenwereld en de objectieve buitenwereld niet door elkaar halen. De kiezers wordt geleerd dat het de inhoud is die telt. In werkelijkheid zijn subjectief waargenomen inhouden betekenisloos. Vermeende vredesactivisten over de hele wereld zijn momenteel druk doende de aanval van Poetin te "veroordelen", hun "solidariteit met Oekraïne" te betuigen en op de een of andere manier "voor vrede" te zijn. Zij geven ongegeneerd toe dat zij de aanval op Oekraïne "niet begrijpen"; zij gebruiken zelfs "Poetin-begrijpers" en, meer recent, "Rusland-begrijpers" als scheldwoord. De mate van naïviteit dient als maatstaf voor de morele status van de eigen persoon: wie Poetin begrijpt, moet wel geen mededogen hebben met de slachtoffers van de oorlog. Dit toont aan wat deze vredeswaanzin werkelijk drijft: oorlog is een gelegenheid om te gloeien van medelijden met de slachtoffers en haat tegen de daders - en om zichzelf daarin te ervaren. Degenen die Poetin trachten te begrijpen, voelen daarentegen niet minder voor de slachtoffers. Hij gelooft gewoon niet dat zijn eigen medeleven al het wereldschokkende feit is dat er alleen toe doet. Hij stelt zich gewoon minder voor over zichzelf en zijn eigen morele standpunt. In plaats van "voor vrede" te zijn, wil hij vrede echt maken. Hij wil dat het moorden echt ophoudt. Aan "welke kant" hij zich dus bevindt in de virtuele cartografie van de juiste meningen , speelt voor hem geen rol. Want hij weet dat de buitenkant van deze vredesbeweging oorlog is.

De grote verliezer is Europa

Veel Europeanen waren blijkbaar zelfs verrast door de aanval op Oekraïne. Tot op de dag van vandaag, kunnen ze niet verklaren hoe het heeft kunnen gebeuren. Met de aanslag heeft een krankzinnige dictator zijn eigen land in een hopeloze situatie gebracht, menen zij. Rusland zou het wereldwijde isolement economisch niet kunnen overleven; de ellende van de bevolking zou er uiteindelijk toe leiden dat Poetin uit de macht wordt gezet. De oorlog is dus ook een verschrikkelijke vergissing wat de belangen van de Russische leiders betreft - "Caesar" moet wel krankzinnig zijn. Deze karikatuur is in twee opzichten misleidend : Enerzijds verdoezelt zij de redenen van de Russische aanval en dus de oorzaken van de oorlog waarbij het Westen rechtstreeks betrokken was en is. Anderzijds is Poetin niet gek en niet alleen - en daarom in werkelijkheid veel gevaarlijker dan de westerse media ons willen doen geloven. Misschien moeten de Europeanen een atlas tevoorschijn halen. Het oneindige land waar Europa zogezegd aan vastzit, is Rusland. Een vruchtbaar land met een unieke eigenschap: het zorgt voor zijn inwoners. De Russische economie is, in tegenstelling tot die van de Europese landen, nog steeds grotendeels zelfvoorzienend en dienovereenkomstig minder afhankelijk van de wereldeconomie. Al in 2014 reageerde de "gek uit Moskou" op westerse sancties met een verbod op de invoer van landbouwproducten - om "nationale belangen te beschermen".((https://www.n-tv.de/politik/Putin-verbietet-Agrarimporte-article13379716.html)) Op dat moment betrok Rusland nog 30% van zijn voedsel uit het buitenland. Dankzij de spiraal van sancties is het nu zelfvoorzienend - en 's werelds grootste graanexporteur.((https://laender-analysen.de/russland-analysen/375/der-aufstieg-russlands-zum-weltweit-groessten-weizenexporteur-bedeutung-fuer-den-globalen-getreidehandel/)) Ook op andere gebieden is de Russische leiding onmiddellijk na de Krim-crisis begonnen met het scheppen van de voorwaarden om verdere "provocaties" van het Westen met een militaire aanval te kunnen beantwoorden en dit economisch te kunnen overleven.((https://www.zeit.de/wirtschaft/2014-07/sanktionen-russland)) Natuurlijk gaat de Russische bevolking nu moeilijke tijden tegemoet. De chips van Chinese fabrikanten werken trager, een namaak iPhone is ook niet naar ieders smaak en Duitse luxe limousines zijn nu onbetaalbaar in Rusland. Maar het Russische volk kan ontberingen verdragen. Als het moet, zelfs voor tientallen jaren. In Duitsland daarentegen zouden zelfs minieme prijsschommelingen het onstabiele evenwicht van de "sociale markteconomie" in een gevaarlijke scheefgroei kunnen brengen. Minder auto rijden, zoals sommigen denken, zal de binnenlandse vrede ook niet lang bewaren. De energieprijzen drijven alle andere prijzen op. Het graantekort doet de rest, ook indirect via onrust onder bondgenoten, toenemende vluchtelingenstromen, enz. Maar dit betekent: rechts wint, Europa valt uiteen. Vandaag de dag zijn de VS ook zelfvoorzienend op de belangrijkste gebieden, zoals energie en basisvoedingsmiddelen. Europa, daarentegen, blijft afhankelijk. Dat de VS hun "Europese vrienden" daarom iets zullen geven is tamelijk onwaarschijnlijk. De financiële markt staat op instorten. Het is dus waarschijnlijker dat de VS zijn slechte leningen in Europa zal begraven. Poetin is nog nooit zo helder in zijn hoofd geweest als nu. Decennialang had hij tevergeefs gehoopt door de Europeanen als Europeaan te worden gezien - ook uit vrees voor Chinese overheersing. Zijn Rusland zou in Europa moeten zijn, niet in Azië. Op 24 februari 2022, gaf hij het op. De aanval op Oekraïne was tegelijkertijd het radicale fundamentele besluit van de "Russische tsaar" om toe te geven aan de sanctiedruk van het Westen en zich op Azië te richten. Met deze wrede, maar strategisch geniale zet, manoeuvreerde hij Rusland uit het defensief. In plaats van te wachten op de volgende gunsteling van Washington die uit de gifbeker drinkt((Putin beweert dat Navalny zichzelf vergiftigt heeft. Omdat de betreffende ambtenaren hun berichten zwart maken en de belangrijke onderzoeksuitkomsten nog steeds achter slot en grendel verblijven, zal de zaak waarschijnlijk nooit opgehelderd worden. Vandaar kan je geen enkele these uitsluiten Putin, het Westen, criminelen of eigen aanhang. Daarover kan nauwelijks gediscussieerd worden, omdat zelfs twijfel aan de schuld van Poetin door de invloed van de EU-commissie, dit door de Big-Tech bedrijven als Fake-News geïdentificeerd en gecensureerd werd. Zie ook hier: thttps://www.dreigliederung.de/files/download/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist.pdf)) en Rusland nieuwe sancties oplegt, confronteerde Poetin de Europeanen met hun eigen kwetsbaarheid. Nu moet Europa luisteren - of een wereldoorlog beginnen. Alleen Habeck gelooft nog steeds dat hij Poetin niet hoeft te begrijpen: De groene minister van Economische Zaken wil de energietransitie liever heel snel doorzetten, namelijk "met Tesla-snelheid".((https://www.zdf.de/nachrichten/wirtschaft/habeck-energie-importstopp-ukraine-krieg-russland-100.html)) Zou hij misschien daadwerkelijk sneller in een Tesla (en met een stalen helm?) in Washington kunnen komen dan de AfD aan de macht? Hoe dan ook, de klimaatbeschermer zal zich moeten haasten. Omdat zijn snelle sjees - net als windturbines, smartphones en gevechtsvliegtuigen - zeldzame aardmetalen nodig heeft. De grootste afzetting ter wereld bevindt zich in China. De op één na grootste bevindt zich in Rusland.((https://institut-seltene-erden.de/russland-will-den-abbau-seltener-erden-foerdern/))

23 jaar geleden begon de NAVO-oorlog tegen Joegoslavië

rovanov — Tue, 29 Mar 2022 05:58:28 +0000

Op de avond van 24 maart 1999 bombardeerden de VS en hun NAVO-bondgenoten voor de eerste maal Belgrado en andere Servische steden. De oorlog keerde terug naar Europa. We kijken terug op de nu bijna vergeten wending van de tijd.

"Het begon met een leugen" is de titel van een ARD-documentaire die voor het eerst werd uitgezonden in 2001, in een tijd dat er nog sprake was van macht-kritische journalistiek bij de publieke omroep. De film is een les in hoe het mogelijk was dat een coalitie van de SPD en de Groenen, Duitsland in de eerste aanvalsoorlog kon leiden die volgens het onbetwiste internationale recht onwettig was. Om de oorlog in de ogen van de aanvankelijk sceptische Duitse bevolking te legitimeren, schuwden de media en de ministeriële propaganda leugens en vervalsingen niet. De toenmalige Duitse minister van Defensie, Rudolf Scharping, rechtvaardigde de bombardementen:

"We zouden immers nooit militair zijn opgetreden als deze humanitaire catastrofe in Kosovo er niet was geweest, met 250.000 vluchtelingen binnen Kosovo, ruim 400.000 vluchtelingen in totaal en een momenteel niet te tellen aantal doden".

Dit was allemaal fictief. De Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), die ter plaatse actief is met waarnemers, had vanaf het begin van de burgeroorlog in Kosovo tot maart 1999 slechts 39 doden geteld. Norma Brown, Amerikaans diplomaat bij de OVSE, zegt in de documentaire:

"Er was geen humanitaire crisis vóór de interventie van de NAVO. Iedereen wist dat als de NAVO zou bombarderen, er een humanitaire crisis zou uitbreken."

[caption id="attachment_60196" align="alignright" width="350"] Verwoeste brug in Novi Sad[/caption] Ook de gegevens over vluchtelingen werden gemanipuleerd: Er waren geen honderdduizenden die voorgoed gevlucht waren. Overal - waar vóór maart 1999 gevechten plaatsvonden tussen het Joegoslavische leger en het Albanese UÇK, ontvluchtten dorpelingen de gevechten en keerden later terug toen het schieten ophield. Er waren Serviërs en Albanezen onder de tienduizenden die Kosovo daadwerkelijk verlieten, en de redenen om te vluchten waren velerlei. In een poging om de Duitse bevolking achter de NAVO-oorlog en het Duitse beleid te mobiliseren, verzonnen Scharping en de groene minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer zelfs concentratiekampleugens: "enkele duizenden mensen" werden geïnterneerd in het stadion van Pristina, beweerde Scharping op de televisie, en hij volgde met de al even vrij verzonnen horrorclaim dat Albanese leraren werden doodgeschoten voor de ogen van de studenten. Later verwees Scharping naar "getuigenverklaringen" en moest hij toegeven dat er geen foto's waren gemaakt en dat deze vermeende getuigenverklaringen niet waren geverifieerd. In de ARD-documentaire meldden Albanese getuigen later precies het tegenovergestelde: geen enkele gevangene had het stadion van de provinciehoofdstad gezien, het had eerder het Joegoslavische leger gediend als landingsplaats voor helikopters. Het bestaan van een plan om de Albanezen uit Kosovo te verdrijven, in de westerse propaganda het "hoefijzerplan" genoemd, kon nooit worden bewezen. Het absolute hoogtepunt van de anti-Servische propagandacampagne was Fischers vergelijking met de Holocaust. [caption id="attachment_60198" align="alignright" width="350"] Chicago: Protest tegen de oorlog.[/caption] Op 24 maart om 19.41 uur stegen de eerste bommenwerpers van de VS en hun bondgenoten op met een dodelijke lading. Die nacht vlogen zo'n 200 vliegtuigen in twee golven op talrijke doelen in de Federale Republiek Joegoslavië. Wat volgde was 78 dagen oorlog. NAVO-bommenwerpers hebben in die periode meer dan 6000 aanvallen op Servische steden en infrastructuur uitgevoerd. Zij gebruikten ook verboden clusterbommen en, zoals de wereld later vernam, uraniummunitie. De VS, Groot-Brittannië, Duitsland, Nederland, Italië, Griekenland, Turkije, Spanje, België, Denemarken en Canada waren erbij betrokken. Zonder mandaat van de VN-Veiligheidsraad en zonder een geval van zelfverdediging door een NAVO-staat. Voor Joegoslavië, en vooral voor de meest getroffen deelrepubliek Servië, waren dit 78 dagen van verschrikking. De aanvallen waren niet alleen gericht tegen militaire doelwitten, maar ook tegen ministeries en objecten van civiel bestuur en infrastructuur, het televisiecentrum, de Chinese ambassade in Belgrado, industriële installaties, bruggen en spoorwegen. Meer dan 500 Servische burgers en drie Chinese journalisten werden het slachtoffer van de bombardementen, duizenden raakten gewond, en de gevolgen op lange termijn van het gebruik van uraniummunitie is niet duidelijk. Een van de bekendste oorlogsmisdaden van de NAVO was de beschieting van een passagierstrein op weg naar Athene op 12 april 1999, waarbij ten minste 13 passagiers om het leven kwamen. Op 1 mei bombardeerden NAVO-bommenwerpers een passagiersbus in de buurt van de Kosovaarse hoofdstad Pristina, waarbij 23 doden vielen. Maar dat was nog niet alles: in een tweede aanval vielen de piloten de reddingswerkers aan die bezig waren de gewonden te behandelen. Niet gespaard van NAVO-bombardementen en raketvuur bleef Kosovo, dat geacht werd te worden beschermd. Verscheidene aanvallen op Pristina en andere steden in de regio eisten burgerslachtoffers, de Kosovaarse burgeroorlog escaleerde, en nu volgden ook de grote aantallen slachtoffers en massale vluchtbewegingen in de regio. Pristina werd zelfs de meest gebombardeerde stad van deze oorlog, met 374 gevlogen aanvallen, meer dan Belgrado, dat 212 aanvalsgolven te verwerken kreeg. Het totale aantal slachtoffers van de NAVO-bombardementen bedraagt meer dan 1.700 burgers (Serviërs en Albanezen), waaronder ongeveer 400 kinderen. 821 mensen, voornamelijk Serviërs, zijn spoorloos verdwenen. Het aantal Joegoslavische militaire slachtoffers bedraagt iets meer dan 1.000 soldaten en politieagenten en meer dan 5.000 gewonden. Hogere cijfers van de NAVO hierover werden niet bevestigd. De burgeroorlog in Kosovo was nog lang niet voorbij met het einde van de NAVO-operatie "Allied Force". Het duurde jaren en eiste duizenden levens aan beide zijden van het conflict.

Het begon met een leugen

[aiovg_video id=60144]

Gaat Zwitserland de wereld redden?

FZ — Wed, 24 Nov 2021 07:21:15 +0000

Zwitsers denken, zoals andere volkeren ook, dat hun land de navel van de wereld is, of tenminste van Europa. (Trouwens – ik mag dat zeggen – ik ben Zwitserse)

Maar misschien zal dat voor een kort moment ook wel inderdaad zo zijn, want op 28 november vindt er in Zwitserland een volksraadpleging plaats, waarbij de bevolking zich over de Covid-maatregelen kan uitspreken. Voor zover ik weet is Zwitserland het enige land waar de bevolking deze kans krijgt. Een van de zwakke punten van de protestbeweging is, dat de schijn gewekt wordt dat deze maar uit een handjevol verdwaasde gekken bestaat, en dat de regering de plicht heeft deze tot rede te brengen. En dit is natuurlijk niet een Zwitsers verschijnsel, maar dit geldt voor het verzet in heel Europa. Op 28 november is er dus de kans voor de protestbeweging om te laten zien dat ze meer zijn dan het bovengenoemde handjevol, maar een aanzienlijk deel van de bevolking. Of het een meerderheid wordt, is moeilijk te voorspellen, de overheid en de media doen er alles aan om dit te voorkomen. Op 13 juni 2021 heeft er reeds een referendum tegen de Covid-maatregelen plaats gevonden, dit werd door de protestbeweging krap met 40% tegen 60% van de stemmen verloren. Bij 40% kun je al lang niet meer van een verdwijnend kleine minderheid spreken. Overigens was de opkomst voor Zwitserse begrippen uitzonderlijk hoog, namelijk 59%. Normaal ligt de opkomst tussen 30% en 50%. Onmiddellijk na dit referendum werd een nieuw referendum aangevraagd, in 6 weken tijd werden 180.000 handtekening verzameld, wat een hele prestatie is, want dit gaat niet zomaar online, hier lopen mensen met papieren formulieren handtekeningen te verzamelen. Vanwege alle afstandsregels en het feit dat je het gezicht van de mensen niet meer ziet is het veel moeilijker geworden mensen te benaderen, je maakt niet zomaar meer een praatje, de atomisering van de samenleving is weer een stapje verder gevorderd. In Zwitserland gaat alles langzamer dan elders, vanwege de directe democratie, of te wel de vervelende inmenging van de bevolking in belangrijke regeringsaangelegenheden. Er bestaat een citaat dat zegt: als de wereld vergaat, zou ik in Zwitserland willen zijn, want hier gebeurd alles 50 jaar later. Zo ook het verzet tegen de coronamaatregelen, dit verzet kwam heel geleidelijk op gang. Terwijl in Duitsland de Querdenken-beweging al vorig jaar in augustus in Berlijn twee geweldige demonstraties wist te organiseren, die ook mediaal heel goed gedocumenteerd waren, kwamen bij de eerste demonstratie in Zürich een handjevol mensen bijeen, die dan ook zeer snel snel door de politie naar huis gestuurd werden. De tegenstelling tussen overheid en bevolking is nooit zo grimmig geworden als in andere landen. De verhouding tussen de bevolking en de politie en ook de regering word veel meer gekenmerkt van ongeloof, zo van “dit kunnen jullie toch niet maken – jullie zijn toch ook Zwitsers”. Men zag wel dat de rest van de wereld gek was geworden, maar verkeerde in de illusie “dat kan hier toch niet gebeuren”. Wat heeft tot deze houding geleid? Een van de factoren is zeker het blinde vertrouwen in de regering die uiteindelijk deel uitmaakt van ons allen. Maar al met al liep ook Zwitserland keurig in de pas met het globale pandemie-scenario. Zwitserland heeft ook de naam steeds een eigen weg te gaan, de Zwitserse bevolking heeft zich in 2001 tegen het toetreden tot de EU uitgesproken, terwijl de regering en nagenoeg alle partijen er voor waren. En ik hoop dat de bevolking zich op 28 november even duidelijk tegen de corona-maatregelen zal uitspreken. Waar gaat het nu concreet om?((Deze informatie is afkomstig van SwissInfo, een internetkanaal die bedoeld is voor Zwitsers in het buitenland en geïnteresseerde buitenlanders. Als het een Russische site was zou er nu bij staan: Attentie, deze site wordt gefinancierd door de Russische Federatie, je kunt dus van SwissInfo niet verwachten dat het beleid van de regering wordt gekritiseerd.))

Over het lot van het Covid-certificaat wordt aan de stembus beslist Zoals in veel Europese landen zijn ook in Zwitserland tegenstanders van het vaccinatiebewijs de straat op gegaan. Maar het Alpenland is uniek omdat het de burgers de kans geeft hun mening te geven over de toekomst van deze omstreden pasjes in een landelijke stemming. "Liberté, liberté!" Wekenlang hebben tegenstanders van Covid-beperkingen dit gescandeerd in de straten van Zwitserse steden. Op 28 november krijgen zij de kans om hun stem te laten horen bij de stembus. Om welke maatregelen gaat het? Het referendum heeft vooral betrekking op het Covid-certificaat, dat sinds 13 september verplicht is voor de toegang tot restaurants, sportscholen, bioscopen en grote culturele- en sportevenementen. Het referendum-project heeft echter geen invloed op vaccinatie of andere gezondheidsmaatregelen die door de overheid worden opgelegd. Mandaten voor het dragen van maskers of gedwongen sluitingen, die vallen onder de wet op epidemieën die in 2013 door het volk is goedgekeurd, kunnen nog steeds worden uitgevoerd of opnieuw worden ingevoerd als de epidemiologische situatie dat vereist. [...] Wat zijn de belangrijkste argumenten er tegen? Volgens de tegenstanders discrimineert het Covid-certificaat niet-gevaccineerden en leidt het tot een indirecte verplichting om zich te laten vaccineren. De maatregel van de regering is bedoeld om de bevolking ertoe aan te zetten zich te laten vaccineren, aangezien Zwitserland een van de laagste vaccinatiegraden van het continent heeft. Volgens hen verdeelt deze maatregel de samenleving en bedreigt hij de sociale vrede. Het "nee"-kamp hekelt het "gezondheidsautoritarisme" van de regering en de "antidemocratische en gevaarlijke" uitbreiding van haar bevoegdheden die zij op grond van deze wet claimt. De initiatiefnemers van het referendum waarschuwen ook voor het uitgebreide elektronische toezicht op burgers als gevolg van de elektronische contact-tracing die in de nieuwe wet is verankerd. Waarom nog een stemming over de Covid-wet? Op 8 juli dienden drie referendum-comités in totaal 74.469 door de Bondskanselarij geldig bevonden handtekeningen in tegen de wijziging van de Covid-19-wet van 19 maart 2021. Deze burgerbewegingen, die tijdens de pandemie zijn ontstaan en geen duidelijke partijpolitieke banden hebben, bekritiseren de uitbreiding van de macht van de regering en in het bijzonder het Covid-19-certificaat, dat sinds 13 september verplicht is om toegang te krijgen tot binnenruimtes. Dit wordt de tweede keer in iets minder dan zes maanden dat het Zwitserse volk zich uitspreekt over dezelfde wet - een primeur in de geschiedenis van de Zwitserse directe democratie. Op 13 juni werd de Covid-19-wet na een eerste referendum door 60,2% van de kiezers aanvaard en alleen verworpen door enkele kantons in Centraal- en Oost-Zwitserland, waar de weerstand tegen de maatregelen van de regering ter bestrijding van het coronavirus geconcentreerd is.

Op 12 november hebben verschillende organisaties die tegen de corona-maatregelen strijden een manifestatie in Bern gehouden. Ze waren erin geslaagd twee iconen van het verzet in Amerika naar Bern te halen, namelijk Robert F. Kennedy jr. en Catherine Austien Fitts. Beide sprekers benadrukten dat van de beslissing van Zwitserland een signaalfunctie zou uitgaan. Een ding werd duidelijk: Zwitsers hebben niets met media. De verslaggeving was een ramp. Het geluid viel herhaaldelijk weg en je kunt Kennedy de menigte niet vanaf een omgebouwde marktwagen laten toespreken. Voor de openbare manifestatie hield Aletheia (een organisatie van artsen) nog een uitgebreide persconferentie, wetenschappelijk heel degelijk, maar mediaal wederom een aanfluiting. De live-stream werd al tijdens de conferentie door Youtube verwijderd. Ik heb veel moeite moeten doen om aan wat beelden (inclusief geluid) te komen. Misschien is dat wel een trek die veel Zwitsers met elkaar gemeen hebben, ze houden niet van reclame, ook niet van reclame voor zichzelf. Vroeger noemde men dat bescheidenheid, nu een gebrek aan assertiviteit. Robert F. Kennedy noemt een paar punten op waardoor Zwitserland zich van andere landen onderscheidt:

Wat op dit moment plaats vindt is een wereldwijde staatsgreep tegen liberale democratieën in Europa, Noord-Amerika, Australië, Canada, en ook wereldwijd.
De belangrijkste reden om hier te komen, was dat er op 28 november een referendum gehouden wordt. Omdat Zwitserland geen deel uitmaakt van de EU, hebt u uw democratische rechten behouden om rechtstreeks over de wet te stemmen. Dit is het enige land in Europa waar de democratie een kans heeft om zich te verzetten tegen wat wij een globale coup d’état zouden kunnen noemen. In het begin gebeurde er iets heel vreemds, er was geen MEDISCHE RESPONS op de pandemie, b.v. door het gebruik van vitamine D te stimuleren, chemische toevoegingen in voedsel te vermijden, te vermageren, het belang van sociale contacten, beweging in de frisse lucht, sport en zonneschijn. Het was vanaf het begin een gemilitariseerde en gemonetariseerde reactie. Deze legde draconische controles op het gedrag van mensen op, zonder dat daar een wetenschappelijke reden voor werd gegeven. [...] Ze schaften ook de gewone rechtsgang af (voor de duur van de pandemie), en dat gebeurde in alle landen van Europa. Ze hebben geen openbare hoorzittingen gehouden, waar overheidsfunctionarissen de voorgestelde maatregelen publiek maakten en een kosten-batenanalyse gaven, met inbegrip van het wetenschappelijke fundament erachter. […] De democratie bloeit op dankzij een vrije stroom van informatie. Vrije meningsuiting is het zonlicht, het water en de meststof voor de democratie. Wij hebben ideeën nodig die kunnen zegevieren op de markt van ideeën als basis voor ons beleid. Al deze waarden zijn verdwenen. In plaats daarvan hebben we medische technocraten, die nooit zijn gekozen en die in de greep zijn van en gecorrumpeerd door de farmaceutische industrie en bankenbelangen. Zij vertellen ons het masker te dragen, sociale afstand te bewaren, onszelf op te sluiten, de economie stil te leggen; en zij hebben de economie verwoest, de middenklasse over de hele wereld vernietigd en onze vrijheden afgepakt.
De frontlinie in deze strijd, als we willen winnen, is hier in Zwitserland. De grote slag vindt plaats op 28 november, het enige moment in de wereld waar het volk kan opstaan en de controle over de regering zal terugnemen. We gaan onze soevereiniteit terugwinnen en onze democratie heropbouwen. Zwitserland is de enige plaats waar dit kan gebeuren. Als het gebeurt, kan het zich viraal verspreiden. Als we hier verliezen, verliezen we veel hoop. Het is dus heel belangrijk dat de bevolking van Zwitserland opkomt voor de democratie; wat ons standpunt ook is over vaccins of over Covid, we moeten elkaar tolereren, respectvolle gemeenschappen opbouwen en uiteenlopende stemmen laten horen. We kunnen onze regeringen niet in handen laten van de farmaceutische industrie, van de Big Tech data-giganten uit Silicon Valley, medische technocraten en het bankwezen. [De vrijheid van meningsuiting wordt beperkt.] De woorden "verkeerde informatie over vaccins" betekenen alles wat afwijkt van het officiële regeringsbeleid en het winstbejag van de farmaceutische industrie. Het heeft allemaal te maken met politiek. En het zijn regeringsfunctionarissen die heulen met Gates, Zuckerberg, Brin en Ellison, de Big Tech titanen. Ze hebben niet alleen onze democratie en burgerrechten vernietigd, maar ook de grootste vermogensoverdracht ooit geënsceneerd. 3,8 triljoen dollar van werkende mensen is in handen geraakt van een handjevol miljardairs, velen van hen uit Silicon Valley. Deze pandemie heeft de wereld laten verarmen en 500 nieuwe miljardairs gecreëerd. En dat zijn de mensen die onze economieën uitkleden en er zelf rijker van worden. Is het toeval dat dit dezelfde mensen zijn die alle kritiek op het regeringsbeleid censureren, een beleid dat hen triljoenen dollars oplevert? Mensen zijn niet dom. We kunnen zien wat er gebeurt. We kunnen de vraag stellen, Cui Bono? De mensen die ervan profiteren zijn de mensen die onze grondwettelijke rechten inperken en de democratie wereldwijd vernietigen. Zwitserland is de frontlinie voor deze strijd. We hebben alle Zwitsers nodig om naar buiten te treden, niet alleen voor Zwitserland maar voor de hele wereld, voor iedereen die wereldwijd van democratie houdt, die zijn medemens respecteert. Zwitserland is de frontlinie in de strijd om deze rechten terug te vorderen.

Terzijde: van Robert F. Kennedy jr. is net een nieuw boek verschenen - The Real Anthony Fauci: Bill Gates, Big Pharma, and the Global War on Democracy and Public Health I take an in-depth look at the disastrous consequences of Dr. Anthony Fauci’s 50-year reign as America’s public health care.

Duitsland schaadt zijn eigen belangen

FZ — Mon, 16 Nov 2020 07:46:21 +0000

De gevolgen van de anti-Russische politik voor de enkele EU-lidstaten. De Duits-Russische betrekkingen.

[bewerkte vertaling van een artikle uit Anti-Spiegel((Anti-Spiegel is de website van een in Rusland woonachtige Duitser, Thomas Röper. Hij wil vooral de onwaarheden over Rusland die het blad Der Spiegel verspreid aan de kaak stellen.))] De Duits-Russische betrekkingen kunnen het duidelijkst aan de bilaterale handel afgemeten worden. Na de hereniging van Oost- en West-Duitsland heerste er een haast wel euforische stemming. De Duitse technologie werd als een ideale aanvulling op de Russische rijkdom aan grondstoffen gezien. De bilaterale handel nam gestaag toe. Daaraan kwam een abrupt einde nadat de EU onder druk van de VS deelnam aan de economische sancties tegen Rusland. Terzijde: Joe Biden is er nu nog trots op dat hij in 2014 erin geslaagd is Europa te dwingen aan de Amerikaanse sancties mee te doen. In Duitsland leidden de sancties tot enorme verliezen. In de jaren 2014 tot 2019 bedroeg de schade voor de machinebouw alleen al ca. 58 miljard Euro. Vanaf 2016 trok de bilaterale handel weer enigszins aan. Deze verbetering in de betrekkingen eindigde echter abrupt begin 2020, toen de anti-Russische stemming bewust werd bevorderd. Misschien om Nord Stream 2 op het laatste nippertje toch nog te voorkomen. [Begin van de vertaling] Duitsland voert nu een uitgesproken anti-Russisch beleid. Dit is om vele redenen tragisch, vooral ook omdat deze landen tijdens de twee wereldoorlogen elkaar meedogenloos hebben bevochten en daardoor op het euraziatische continent het grootste aantal slachtoffers ooit was gevallen. Het waren de regeringen onder Willy Brandt en Helmut Schmidt die de eerste stappen tot een verzoening hadden gezet en een nieuwe richting ten aanzien van Oost-Europa hadden ingeslagen. En Helmut Kohl, die aanvankelijk een tegenstander van dit beleid was, zette het later als kanselier toch uit overtuiging voort. De kern van dit beleid was dat ondanks alle verschillen voortgebouwd moest worden op de (weinige) gemeenschappelijke belangen die zelfs tijdens de Koude Oorlog nog waren blijven bestaan. In de loop der tijd ontstonden dankzij deze pogingen ook steeds meer gemeenschappelijke belangen en ook het wederzijdse politieke vertrouwen groeide. Bondskanselier Merkel heeft dit momenteel door haar politiek grondig verstoord. De politieke goodwill die gedurende 50 jaar Duitse Ostpolitik was opgebouwd, gaat momenteel in rook op. Maar de gemeenschappelijke geschiedenis en vooral de verschrikkelijke oorlogen zouden reden genoeg moeten zijn om uit de geschiedenis te leren en het politieke oogmerk te richten op begrip tussen de volkeren en niet op confrontatie. Duitsland en Frankrijk hebben op voorbeeldige wijze laten zien, dat dit mogelijk is en op welke wijze het kan functioneren. Helaas is dit met de Duits-Russische betrekkingen nooit werkelijk gebeurd.

Kunstmatige en echte vriendschap tussen volkeren

Zeker, er was de van bovenaf aangemoedigde vriendschap tussen de volkeren van de DDR en de Sovjet-Unie, maar het cruciale deel ontbrak: de vrijheid om spontaan met vrienden op te trekken als je daar zin in had. De dynamiek die een dergelijk proces kan voortbrengen ontbrak. Een dynamiek die ontstaat als het proces niet alleen van bovenaf is opgelegd, maar waaraan daadwerkelijk door mensen leven wordt ingeblazen. Heden ten dage is een oorlog tussen Duitsland en Frankrijk ondenkbaar, er bestaat zelfs een gemeenschappelijke tv-zender - Arte. Niemand zou vandaag Duitsers ervan kunnen overtuigen dat de Fransen de personificatie van het kwaad zouden zijn. De meeste Duitsers zijn wel eens in Frankrijk geweest, spreken Frans en hebben Franse vrienden. Daardoor wordt het kunstmatig construeren van een vijandbeeld haast wel onmogelijk. Daarentegen wordt reizen tussen Duitsland en Rusland bemoeilijkt door de visumplicht. Slechts een handvol Duitsers is ooit in Rusland geweest en daarom kunnen de Duitse media allerlei onzin over Rusland vertellen, waarover iemand die Rusland kent alleen maar het hoofd kan schudden. Terwijl een oorlog tussen Duitsland en Frankrijk vandaag onvoorstelbaar zou zijn, staan tegenwoordig weer Duitse troepen aan de Russische grens en de Duitse media praten over oorlog met Rusland. De visumplicht kwam niet door druk van Rusland tot stand. Rusland pleit al meer dan 20 jaar voor afschaffing van de visumplicht. Duitsland is hiertoe niet bereid en Rusland staat natuurlijk niet te springen de visumplicht eenzijdig af te schaffen. Inmiddels zijn visa voor Russen nu geldig voor het hele Schengengebied, wat betekent dat Duitsland tegenwoordig met Brussel zou moeten praten over de afschaffing van de visumplicht voor Russen. Duitsland heeft intussen zoveel van zijn toch al beperkte soevereiniteit opgegeven dat het niet eens meer zelf kan beslissen welke staatsburgers het ook zonder visum het land wenst binnen te laten.

Geopolitiek

Wereldwijd zijn geopolitici van oordeel dat zowel Duitsland als Rusland van een nauwe samenwerking enorm zouden profiteren. Geopolitici in de Verenigde Staten spreken echter heel openlijk uit dat het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten al sinds 100 jaar erop stoelt een samenwerking tussen Duitsland en Rusland te verhinderen. Invloedrijke Amerikaanse beleidsmakers hebben dit al uitvoerig uit de doeken gedaan (b.v. The Grand Chessboard van Brzezinski)

[aiovg_video id=55514]

In Europa gaan stemmen op die de vrees uiten, dat een dergelijke Duits-Russische alliantie een bedreiging zou vormen voor de andere Europese landen, maar het tegenovergestelde is waar. Als je terugkijkt op de geschiedenis, dan waren de meest stabiele periodes in Europa, die waarin Duitsland en Rusland nauwe banden met elkaar hadden. Dit leidde tot een gezond machtsevenwicht en uiteindelijk profiteerden alle Europese landen ervan. Rusland heeft zich bij alle in de afgelopen twintig jaar opgerichte internationale organisaties, steeds een gelijkgerechtigde samenwerking ten doel gezet, zelfs ten aanzien van zeer kleine staten, die daar evengoed als het grote Rusland, maar met één enkele stem vertegenwoordigd zijn. Dit staat trouwens diametraal tegenover het Amerikaanse beleid. In alle internationale organisaties die de afgelopen zeven decennia zijn opgericht, hebben de VS er altijd voor gezorgd dat ze veel meer stemmen hadden dan de andere leden. Dat geldt voor de Wereldbank, het IMF, de NAVO enzovoort. De VS zouden zich nooit aansluiten bij een organisatie die uiteindelijk beslissingen zou kunnen nemen die de VS niet aanstaan. Rusland ziet dat heel anders. Als multi-etnische staat heeft Rusland geleerd dat het geen zin heeft om kleine volkeren of staten te onderdrukken, dit leidt alleen maar tot onrust en wrok. In plaats daarvan vertrouwt Rusland op compromissen. Het is tekenend dat de Euraziatische Economische Unie - een vrijhandelszone waarin veel voormalige GOS-landen zijn samenwerken - geen idee van Poetin was, ook al beweren de westerse media dat altijd. De voormalige Kazachse president reageert dan altijd een beetje geprikkeld, want de Unie was feitelijk zijn idee, omdat hij er zeker van was dat Poetin het economische, politieke en militaire overwicht van Rusland niet in de weegschaal zou leggen ten aanzien van de andere partners, maar hen als gelijken en op gelijke voet zou respecteren. Als je luistert naar de toespraak van Poetin voor de Duitse Bondsdag in 2001, die hij in het Duits hield, herken je een programma dat Poetin al sinds twintig jaar probeert te verwezenlijken: een gemeenschappelijke economische en culturele ruimte van Lissabon tot Vladivostok. Daaraan is tot op de dag van vandaag niets veranderd.

[aiovg_video id=55805]

Putin spreekt de Bondsdag grotendeels in het Duits toe

Voordelen voor Duitsland

De geschetste nauwe banden zouden voor Duitsland alleen maar van voordeel zijn. De economische sancties tegen Rusland hebben Duitsland miljarden gekost. Het afzien van de Nord Stream 2 pijplijn ten gunste van Amerikaans fracking-gas, zou Duitsland op economisch vlak grote schade berokkenen, vanwege de daaruit ontstane hogere energiekosten en ook door het banenverlies. Dankzij de aanwezige technologische kennis zou Duitsland kunnen meewerken aan de winning van Russische delfstoffen en er gelijktijdig ook nog zijn voordeel mee doen door deze grondstoffen in Duitsland zelf te verwerken. Om nog maar te zwijgen van de Russische markt. De exportbeperkingen naar Rusland hebben de toegang van de Duitse economie naar een van de grootste markten ter wereld voor altijd bemoeilijkt, omdat de technologie die de Russen vanwege de sancties niet meer in Europa kunnen kopen, nu uit China komt en zelfs al zouden de sancties op een dag opgeheven worden, zal het Russische bedrijfsleven moeilijk ervan overtuigd kunnen worden om weer in Europa te kopen, want wie garandeert dat er over een paar jaar niet nieuwe sancties zullen worden ingesteld ? De oorlog in de Oekraïne zou kunnen worden beëindigd indien eindelijk de eis dat het land een keuze moet maken tussen Oost en West van tafel zou zijn. De EU heeft al tientallen miljarden in de Oekraïne gestoken, daarvan heeft Duitsland het leeuwendeel opgebracht, Duitsland zou dus enorm veel geld kunnen besparen, als de Oekraïne eindelijk weer op eigen benen komt te staan en niet constant om nieuwe financiële bijdragen zou vragen. Ook de oorlog in Syrië zou kunnen eindigen, als Duitsland en Rusland een eensgezinde houding zouden innemen en zodoende de Syrische vluchtelingen eindelijk een vooruitzicht zouden bieden om weer naar hun thuisland terug te keren. En hoe cynisch het ook klinkt, Duitse bedrijven hadden in dat geval ook de mogelijkheid veel geld te verdienen aan de wederopbouw van Syrië of van de Oekraïne.

Het had zo mooi kunnen zijn!

Dit had een grote kans kunnen zijn, niet alleen voor Duitsland en Rusland, maar voor heel Europa. Iedereen zou gebaat zijn bij een alliantie tussen de twee grootste staten van het continent. Het zou stabiliteit en economische groei brengen als de grenzen die handel, reizen en culturele uitwisseling belemmeren, zouden wegvallen en vrije onderlinge bejegeningen van Lissabon naar Vladivostok mogelijk zouden zijn. De grap is, dat dit nu juist is wat de EU wil bevorderen: open grenzen, vrijhandel en culturele uitwisseling. We lezen elke dag in de media dat dit precies het doel is dat de EU voor ogen heeft. Alleen als het om het grote buurland Rusland gaat, dan zijn de idealen van de EU ineens niet meer van toepassing. Als de tegenstanders van een dergelijke nauwe samenwerking aanvoeren, dat iets dergelijks met de huidige Russische regering niet mogelijk zou zijn, dat deze dan eerst door het Russische volk zou moeten worden weggestemd of omvergeworpen, dan is dat zeer hypocriet. Uiteindelijk werd er tijdens de Koude Oorlog steeds op gehamerd dat de burgers van socialistische staten vrij moesten kunnen reizen om zich er zelf van te kunnen overtuigen dat in het Westen alles zoveel beter en vrijer was. Waarom geldt dit dan vandaag niet meer? Waarom maakt het Westen het nu voor Russen zo moeilijk door de visumplicht? Het antwoord ligt voor de hand: vandaag zouden de Russen zien dat niet langer alles in het Westen zo veel beter is, dus zouden ze niet naar huis huis gaan met een verlangen naar fundamentele veranderingen. Maar als vrij reizen mogelijk was, zouden mensen in het Westen kunnen ontdekken dat de Russen niet zo zijn als de media en de politiek hen afschilderen. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Tegenwoordig doet het Westen wat het socialisme vroeger deed: het maakt reizen moeilijk, zodat mensen niet zien hoeveel er tegen hen wordt gelogen. Het Westen doet dit gewoon veel handiger dan het socialisme in het verleden: het verbiedt reizen niet, het maakt het gewoon erg moeilijk. Een verbod zou averechts werken. Maar nu werkt het andersom: aangezien veel mensen in Duitsland bijvoorbeeld geen ervaring hebben met visa en niet eens weten wat de vereisten voor Russen zijn om een visum voor Europa te bemachtigen, zijn ze verontwaardigd dat het "boze, boze Rusland" visa eist, die ook nog geld kosten.

Waarom schaadt Duitsland zichzelf?

Het absurde is dat dit beleid, dat Duitsland en de Duitsers alleen maar nadeel berokkent, ondanks alles door de Duitse regering wordt voortgezet. Het is ook opmerkelijk, dat in weerwil van de grootschalige anti-Russische propaganda in de media, het nog niet gelukt is om een meerderheid van de Duitsers zich tegen Rusland te doen keren. Het percentage Duitsers dat voor een nauwere samenwerking met Rusland is, is na de Oekraïne-crisis niet gedaald, terwijl toch de anti-Russische berichtgeving nieuwe hoogten heeft bereikt. Het feit dat Duitse politici en de media een beleid voeren dat tegen de eigen belangen ingaat, is vooral te wijten aan de Amerikaanse invloed. De politici die dit soort beleid maken en ervoor staan, hebben de kaderscholen van de Amerikaanse think-tanks doorlopen, zoals bijvoorbeeld de Atlantic Bridge en wat dies meer zij. Daar werd hun een stempel opgedrukt, daar werden ze geïntroduceerd bij de netwerken, die hen later op weg brachten naar leidende posities in de politiek. In Berlijn vindt men geen politicus op een belangrijke positie die niet verbonden is of was met ten minste één van deze denktanks. Hetzelfde geldt voor de media. Udo Ulfkotte heeft in zijn Boek "Gekochte Journalisten" ongeveer 300 vooraanstaande journalisten en redacteuren van de Duitse media met name genoemd en laten zien dat ze allemaal nauwe banden hebben met deze Amerikaanse denktanks en van daaruit worden betaald, of het nu gaat om lezingen die ze daar houden of doordat hun posities in besturen en adviesorganen toegeschoven worden. Voor Duitse politici en Alfa-journalisten geldt dus de simpele regel: “bijt niet in de hand die je voedt!” Dat is de reden waarom de media en de politiek in Duitsland dingen doordrukken, die in Washington bekokstoofd zijn, en niet wat voor het eigen land van voordeel zou zijn. De "domme bevolking" worden onder druk van de VS maatregelen in de maag gesplitst, die Duitsland duidelijk schaden (met inbegrip van de Duitse deelname aan oorlogen), in de zogenaamd noodzakelijke strijd voor vrijheid en mensenrechten over de hele wereld. Deze truc werkt tot nu toe verbazingwekkend goed. Zolang de macht van de Amerikaanse denktanks in Duitsland niet gebroken kan worden, zal dit helaas niet veranderen.

Stop CETA!

rovanov — Wed, 14 Oct 2020 06:26:22 +0000

Uit de nieuwsbrief van Meer Democratie

De Eerste Kamer heeft nog steeds niet besloten over CETA, het ondemocratische handelsverdrag tussen de EU en Canada. Er zijn al twee uitgebreide schriftelijke vragenrondes geweest en er is een hoorzitting gehouden met externe deskundigen. Maar de stemming is nog steeds niet ingepland. De reden? Alles wijst erop dat de coalitiepartijen de stemming over CETA willen vertragen tot na de verkiezingen van 17 maart a.s., omdat de kans op een stem vóór dan groter lijkt. Laat dit niet gebeuren! Mail nu de Eerste Kamer voor een spoedige stem tégen CETA! Via bovenstaande link komt u op een actiepagina waar u – onderaan – zelf kunt kiezen naar welke partijen u mailt. Onze tip: mail vooral naar de oppositiepartijen en dan vooral naar de partijen die nog twijfelen zoals de PvdA, 50PLUS en OSF. Vooral hen moeten we nu mee zien te krijgen. Maar heeft u een band met een andere partij, dan kunt u die uiteraard ook kiezen. U kunt de standaardemail zelf aanpassen. De online actiepagina is van de samenwerkende organisaties tegen CETA. Dit zijn o.a. milieuorganisaties, boerenorganisaties, vakbonden en meer. Daarom staan er ook argumenten op over bijvoorbeeld milieu en sociale standaarden. Als Meer Democratie gaat het ons echter om ondermijning van de democratie. CETA geeft speciale voorrechten aan multinationals (en alleen zij!) om staten aan te klagen wanneer zij democratisch besluiten nemen die de kansen op winst van multinationals aantasten. Burgers of maatschappelijke organisaties krijgen die mogelijkheid niet. Daarnaast haalt CETA zeggenschap weg van parlementen en burgers, en hevelt deze over naar ongekozen internationale ambtelijke werkgroepen die de reikwijdte van CETA verder kunnen uitbreiden. De democratie heeft steeds het nakijken! In de Tweede Kamer hebben alleen de coalitiepartijen voor CETA gestemd - de hele oppositie was tegen. Maar in de Eerste Kamer heeft de coalitie geen meerderheid. Ze hebben de steun van één of meerdere oppositiepartijen nodig. Alles wijst er nu op dat de coalitiepartijen de stemming over de verkiezingen heen willen tillen. Ze hopen dat ze de goedkeuring van CETA dan onderdeel kunnen maken van de coalitie-onderhandelingen en CETA zo alsnog door de Eerste Kamer krijgen. Laat de coalitiepartijen merken dat u die strategie doorziet: Roep de Eerste Kamer op om CETA nu te verwerpen! Meer Democratie is uiteraard niet tegen handelsverdragen. Maar CETA is een bedreiging voor de democratie. Daar gaat het ons om!

[aiovg_video id=55330]

Kilometerheffing is niet gekomen, Big Brother rijdt wel mee.

rovanov — Fri, 24 Jan 2020 07:00:41 +0000

[caption id="attachment_52593" align="alignright" width="300"] Bron foto: Ministerie van Justitie & Veiligheid.
Nee, niet van Verkeer & Waterstaat.[/caption] Enkele jaren geleden heeft onze overheid, overheid impliceert overigens ook een onder(danig)heid, geprobeerd om onder de dekmantel van een kilometerheffing elke auto met een pijlzender te voorzien. Een hervorming van de motorrijtuigenbelasting heette het. Deze hervorming zou op een ongelooflijk rechtvaardige manier de juiste autorijder extra belasten en de anderen natuurlijk ontlasten. Het voertuig dat de meeste onkosten veroorzaakt door veel kilometers, het traject welk gereden wordt en, of het spits- of daluren betreft, zou meer moeten betalen.

Oh zo rechtvaardig, vonden velen. Pas op, vonden anderen.

Deze vorm van kilometerheffing ging natuurlijk niet om rechtvaardigheid of zo’n onzin, het ging de staat om de mogelijkheid van elk voertuig de plaats te kunnen bepalen. Op elk gewenst ogenblik zouden overheidsinstanties elk gewenst voertuig kunnen pijlen. Het idee stootte in Nederland, tenminste toen, op veel bezwaren en bedenkingen met betrekking op onze privacy. Terecht. Sinds 2012 is het idee losgelaten, maar weet u ook waarom?

E-Call

De meeste “vuile werkjes” lopen voor een groot deel via de EU. Op Wakkermens is hierover het een en ander te vinden, maar we zullen zeker hierover in het nieuwe jaar meer gaan publiceren. Want, de Europese Unie wordt exact opgebouwd naar het model van de overleden Sovjet Unie. Geleerd uit deze ervaring, gesterkt door grote tech-bedrijven en ondersteunt door de huidige technische mogelijkheden, staat de totalitaire staat niets meer in de weg. En helaas, de burger vindt het allemaal wel best. Een kleine 3 jaar geleden heeft het Europees Parlement een herziening van de toelating voor nieuwe auto’s binnen de EU goedgekeurd. De EU is inmiddels zeer geroutineerd hoe zij regels erdoor kan krijgen die brisante gevolgen voor de burgers hebben. Eerste stap is om een gevoelige maatregel in een hele grote stapel van andere maatregelen te pakken en het parlement als een stapel voor te leggen. Tweede stap is om de betreffende maatregel, indien mogelijk, te verpakken in een vreselijk saai jasje. In dit geval: de technische eisen waaraan een auto moet voldoen om in de EU een toelating te verkrijgen. Wanneer er al een vlijtige EU parlementariër is, dan zal deze volkomen overbelast zijn door de vele onzin die door het parlement gejaagd word. “De technische eisen” van een nieuw toegelaten auto, staat dusdanig stijf van getallen en technische ditjes en datjes, dat je dit wel verrekt aandachtig moet lezen (als hij dit al doet) om te begrijpen wat er precies gebeurt: Sinds april 2018 moet elke nieuw toegelaten auto beschikken over het E-call “veiligheidssysteem”.

Wat is E-Call dan?

Het E-call systeem beschermt levens! Wanneer je een ongeluk krijgt, belt dit systeem direct 112, geeft je positie door, schakelt de vrijspreek inrichting aan en zend nog een paar basale gegevens door. Geweldig toch? Het systeem is uitgerust met Gps-ontvanger en Gsm-communicatie techniek. Dat wil zeggen: peiling via satelliet en communicatie via het mobielenetwerk. Natuurlijk wordt gewaarborgd dat deze kettingreactie alleen plaatsvindt bij een ongeluk of wanneer de alarmknop wordt gedrukt. Het is voor ons als burger niet duidelijk of dit systeem ook historie opslaat of op gaat slaan. Is het technisch mogelijk dat deze gegevensuitwisseling door een geheel andere initiator geactiveerd kan worden? Zo niet, wanneer dan wel? Het is zoals altijd geen “of” maar een “wanneer” vraag, waar data zijn, ontstaan behoeftes. Wat er ook gezegd, belooft of toegezegd wordt, het is als burger niet controleerbaar. Maar we praten hier wel over persoonlijke gegevens van plaats, snelheid, tijd, bewegingsprofiel en zelfs de microfoon in de auto. De kilometerheffing zal er overigens eind 20er jaren toch gaan komen. De tegenargumenten van toen, hebben nu geen geldigheid meer. Herkent u de systematiek? Hier betreft het de pijlzender. De Europese grondwet, waar Nederland “tegen” heeft gestemd, heet nu het “Verdrag van Lissabon” en is geldend EU-recht.

G7 is achterhaald, maak plaats voor iets anders!

rovanov — Thu, 29 Aug 2019 09:33:45 +0000

Dit bericht komt van Novini

De grootste industrielanden van de wereld richtten ooit de Groep van zeven (G7)* op, om onderlinge consensus te bereiken over mondiale vraagstukken. Inmiddels is de consensus ver te zoeken en zijn de zeven ook niet meer de grootste economieën. Hoog tijd voor een nieuw forum dat de werkelijke verhoudingen in de wereld reflecteert. Destijds, in 1975, kwam het voor als het juiste antwoord op uitdagingen als het instorten van het wisselkoerssysteem en de oliecrisis: het creëren van een informele top voor de belangrijkste industrielanden. Zonder formele plichtplegingen zouden de staats- en regeringsleiders van de betrokken landen elkaar regelmatig treffen, om in besloten kring en in ontspannen sfeer over financiële en economische kwesties te spreken. Al snel kwamen er ook andere onderwerpen op de agenda. Steeds lieten de deelnemers zich leiden door het streven om consensus te vinden en gezamenlijk op te treden.

Consensus is ver te zoeken

Maar dat is geschiedenis. Bij de oprichting werden de G7-staten nog geleid door staatslieden als Helmut Schmidt en Valery Giscard d’Estaing. Hun plaats wordt nu ingenomen door karikaturen, die het meer om hun eigen ijdelheid en nationaal eigenbelang gaat, dan om het gezamenlijk gestalte geven aan de toekomst.De voorlaatste keer wisten ze tenminste met hangen en wurgen nog een gezamenlijke slotverklaring te bereiken. Maar ditmaal waren ze zelfs daartoe niet meer in staat. De toppen zijn geen ontmoetingen van gelijkgestemden meer, maar plichtplegingen van mensen die elkaar eigenlijk niet veel meer te zeggen hebben.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!

[caption id="attachment_49228" align="aligncenter" width="500"] G7-top in Bonn, West-Duitsland, 1978, links Takeo Fukuda en Jimmy Carter, rechts Valery Giscard d’Estaing en Helmut Schmidt[/caption]

G7 zijn niet meer de grootste economieën

Lees verder bij Novini