Karel Beckman | Wakkermens

Brief aan een gevaccineerde kennis

Karel Beckman — Tue, 17 Aug 2021 06:20:38 +0000

Dit bericht is van Karel's blog: the friendly society

Beste A., Ik was even van mijn stuk gebracht gisteren door ons telefoongesprek waarin je vertelde dat je op vakantie gaat – vliegen naar Thailand – en er tussen neus en lippen door aan toevoegde dat je het volkomen terecht vindt dat voor “ongevaccineerden” andere regels mogen gelden dan voor “gevaccineerden”. Van jou mogen vliegtuigmaatschappijen en andere openbare gelegenheden coronatests verplicht stellen voor ongevaccineerden, zei je. Verschil moet er zijn! Je accepteert dus een tweedeling in de maatschappij, waarbij één categorie mensen – de “ongevaccineerden” – minder rechten heeft dan anderen. Ik vind dat schokkend. Ik zal je proberen uit te leggen waarom, maar misschien moeten we eerst even helder zien te krijgen wat we bedoelen met de term “gevaccineerden”. Zijn dat mensen die een dubbele vaccinatie plus booster shot hebben gehad? Of ook degenen die slechts één dubbele vaccinatie hebben gehad? Ik vraag het even, want de dubbel-gevaccineerden-zonder-booster-shot belanden nu ook massaal in het ziekenhuis met COVID. In Israël bijvoorbeeld, waar ze met inentingen wereldwijd voorop lopen, is nu 65% van de mensen die in het ziekenhuis worden opgenomen met COVID, dubbel gevaccineerd. Dus als je tot de dubbele-vaccinatiegroep behoort, kun je nog steeds COVID krijgen – en je bent ook net zo besmettelijk als een niet-gevaccineerde. Dat maakt het onderscheid tussen “gevaccineerden” en “ongevaccineerden” al wat mistig, vind je niet? Dat dubbel-gevaccineerden toch in het ziekenhuis belanden komt onder meer omdat de vaccins niet beschermen tegen de Delta variant. Booster shots voor iedereen dan maar? Maar in Israël worden nu ook al mensen gehospitaliseerd die een booster shot hebben gehad! Vreemd is dat niet, want die booster shots verschillen in essentie niet van de eerste vaccinaties. De fabrikanten hebben helemaal de tijd niet gehad om nieuwe vaccinaties te ontwikkelen tegen nieuwe varianten. Coronavirussen – dat weet je hopelijk wel? – muteren voortdurend en dus loop je met coronavaccinaties altijd achter de feiten aan, net als bij griepvaccinaties. Als we jouw lijn volgen, zullen we er dus jaarlijks, of zelfs een paar keer per jaar, aan moeten geloven! Voor altijd corona – nooit meer normaal: de vaccinfabrikanten zeggen het zelf. Oh en nog iets, het is zelfs goed mogelijk dat de vaccinaties juist bijdragen aan het sneller muteren van het virus. Dat past zich immers steeds aan nieuwe bedreigingen aan. Dit is in ieder geval wat de Vlaamse professor Geert Vanden Bossche en andere experts stellen. Zij vinden het een heel slecht idee om midden in een pandemie mensen massaal te gaan vaccineren. Daar help je het virus alleen maar mee! Mocht je je nog wat verder in de materie willen verdiepen, dan raad ik dit interview aan met professor Theo Schetters bij de Nieuwe Wereld – die legt het allemaal keurig uit. Dit doet me dan meteen weer denken – sorry dat ik even van de hak op de tak spring – aan het begrip natuurlijke immuniteit. Ik mag aannemen dat jij, als kritische journalist, daar bekend mee bent? Het houdt in – maar ik kan me niet voorstellen dat ik jou dat echt moet uitleggen – dat mensen die corona hebben gehad, zeer langdurig immuun zijn, waarschijnlijk voor de rest van hun leven, en dus geen vaccinaties nodig hebben en ook geen besmettingen kunnen veroorzaken. Ik citeer even arts, epidemioloog en emeritus hoogleraar Menno Jan Bouma, die vorig jaar in een interview zei: “Mensen die het virus hebben leren kennen en staande hebben weten te houden bij de voordeur, functioneren als een soort ‘levend schild’ voor alle kwetsbaren in onze samenleving. Ik praat hier over de befaamde ‘groepsimmuniteit’. Je hebt als gemeenschap even de tijd nodig om groepsimmuniteit op te bouwen. Jonge, vitale mensen hebben in de regel niet of nauwelijks last van corona. Het blijft bij hen vrijwel altijd bij een beetje snotteren. In Nederland is het gevoel voor saamhorigheid groot, en de zorg om ouderen is prachtig. Een mooie daarbij passende leus zou kunnen zijn: ‘Zorg goed voor je oma: zorg dat je corona hebt gehad.’ Hoe meer jonge, vitale mensen kennis hebben gemaakt met het coronavirus en het virus staande hebben gehouden bij de voordeur, oftewel: immuun zijn geworden voor corona, hoe gunstiger dat is voor onze medemensen met een zeer zwakke afweer.” Interessant toch? Als we mensen gaan indelen in groepen, zouden we dan niet een aparte categorie moeten maken van mensen met natuurlijke immuniteit? Volgens mij was dat oorspronkelijk ook het plan bij de invoering van de Europese coronapaspoorten, maar om de een of andere reden hebben ze dat weer laten vallen. (Zou het een bepaald verdienmodel in de weg zitten?) Dit is des te vreemder als je bedenkt dat, in tegenstelling tot onze natuurlijke afweer, de coronavaccinaties niet tot groepsimmuniteit blijken te leiden! Dit is nu aangetoond in IJsland: 93% van de bevolking gevaccineerd (vanaf 16) en toch weer een opleving van besmettingen. “Je doet het voor een ander” blijkt dus toch niet op te gaan. Oh ja, over die besmettingen nog even. Je zei me over de telefoon dat je het terecht vindt dat openbare gelegenheden door de overheid worden verplicht om corona-tests te eisen van hun niet-gevaccineerde bezoekers. Ik neem dus aan dat je je wel enigszins hebt verdiept in de werking van die dingen? Je weet dus wel, hoop ik, dat die tests – waar het hele coronabeleid op is gebaseerd – uitermate gebrekkig zijn? Volgens cijfers van het Robert Koch Institut (het Duitse RIVM) hebben sneltests een foutenmarge van 20% in het corona-hoogseizoen en 98% in het corona-laagseizoen. Veel heb je er dus niet aan. De PCR-tests zijn net zo slecht. Er worden dermate hoge cycli toegepast bij deze tests dat de uitkomsten volstrekt nietszeggend zijn, zoals vele wetenschappers al hebben betoogd. Die technische discussie laat ik verder maar even zitten. Eerlijk gezegd, A., gaat het mij om veel meer dan de hele medische discussie rond corona. Daar kunnen we nog lang over doorgaan. Dat lijkt me nauwelijks zinvol. De feiten zijn inmiddels bekend – bij goed geïnformeerde journalisten zoals jij zouden ze in ieder geval bekend moeten zijn. Moet ik ze echt nog noemen? Het sterftepercentage van 0,15%, niet veel hoger dan de griep, die nu op magische wijze verdwenen is? De gemiddelde leeftijd, boven de 80, van degenen die mét, niet áán, corona overlijden? De ruim 98% van de bevolking die überhaupt geen last heeft van corona (dixit Jaap van Dissel in de Tweede Kamer)? Het feit dat 1,5 meter en andere lockdown-maatregelen niet werken? Dat er geen enkele relatie is tussen lockdowns en coronaslachtoffers, zoals eenvoudig is af te lezen uit epidemiologische vergelijkingen tussen landen en naties? Dat mondkapjes niet werken tegen virusverspreiding (dixit RIVM en Jaap van Dissel) maar wel schadelijk zijn voor de gezondheid en dat een mondkapplicht dus een volstrekt zinloze vorm van onderdrukking is? Dat de huidige mRNA vaccinaties experimenteel zijn en er nu al honderd keer zoveel “bijwerkingen” zijn geregistreerd als bij de griepprik? Dat er inmiddels duizenden doden zijn geregistreerd bij officiële instanties als VAERS in de VS en het Lareb in Nederland “na vaccinatie”, en honderdduizenden ernstige gevallen van gezondheidsschade, zoals hartspierontstekingen bij vooral jonge mensen? En dat het alleen al om deze reden moreel onaanvaardbaar is om, zoals jij wil, mensen die zich niet willen laten vaccineren te degraderen tot tweederangs burgers? Maar, nogmaals, het medische verhaal rond corona is niet waar het mij primair om gaat. Waar ik het met je over wil hebben is niet “corona” op zichzelf, maar hoe wij daar als samenleving mee omgaan. We hebben, als reactie op de komst van dit virus (waar het ook precies vandaan is gekomen), ons lot volledig in handen gelegd van de staat. In plaats van dat we accepteren dat virussen en ziekten bij het leven horen, en dat mensen een eigen verantwoordelijkheid hebben om daar mee om te gaan – met steun uiteraard van een goed functionerend gezondheidsstelsel – hebben we de staat de taak gegeven om een virus te “verslaan” dat niet te verslaan valt. Voor dat doel heeft de staat het recht en de mogelijkheid gekregen om tot in het kleinste detail te bepalen hoe we moeten leven, en aan welke voorwaarden we moeten voldoen om volwaardig aan de maatschappij deel te kunnen nemen. Heb je weleens nagedacht over de implicaties hiervan, A.? Waar voorheen gezondheidszorg was gericht op zieke (“besmettelijke”) of kwetsbare mensen, is nu de complete bevolking, ook gezonde mensen, zelfs kinderen en jongeren, per definitie aangemerkt als potentieel gevaarlijk voor zijn medemens. Waar voorheen burgers in principe vrije mensen waren met onvervreemdbare rechten, waar de overheid alleen bij wijze van uitzondering inbreuk op mocht maken, krijgen zij nu pas rechten toebedeeld wanneer ze voldoen aan de voorwaarden die de overheid hiervoor stelt, zoals het accepteren van risicovolle vaccinaties die ze niet nodig hebben. Feitelijk is de hele maatschappij veranderd in een open inrichting. Een vrij leven, buiten de inrichting om, bestaat niet meer. Vind jij dat echt een goede zaak, A.? Jij moet toch, als kritische en intelligente journalist, begrijpen dat de medische apartheid die jij voorstaat, een fatale ondermijning is van onze grondrechten en van de liberale rechtstaat waarop onze samenleving – nee, onze beschaving – is gebouwd? Ik zei in ons telefoongesprekje dat we afstevenen op een totalitaire dictatuur – en ik merkte dat je bijna de telefoon uit je handen liet vallen van de schrik. Je vindt dat blijkbaar overdreven. Je denkt blijkbaar dat het zo’n vaart niet zal lopen. Dat onze overheden heus het beste met ons voor hebben. Maar waarom denk je dat dan niet als het gaat om, bijvoorbeeld, het milieubeleid, waar jij wel kritisch over schrijft? A., word wakker alsjeblieft. We hebben te maken met een machtsgreep. Met nationale overheden, internationale instellingen en gewetenloze multinationals die geen enkele intentie hebben om hun nieuw verworven macht af te staan en letterlijk bereid zijn om keihard in te rammen op iedereen die demonstreert tegen hun oekazes. Sterker, zij zullen ongetwijfeld nieuwe aanleidingen vinden voor nieuwe lockdowns en uitgebreidere digitale controlesystemen. De bevolking zal zich daarbij steeds makkelijker gaan neerleggen. Jij doet dat nu al. Je vindt het al normaal dat ik als tweederangs burger mag worden behandeld omdat ik me niet wil laten vaccineren. Denk je echt dat jij niet aan de beurt komt straks, A., als ik ben uitgerangeerd, en dat ze geen reden zullen vinden om jou ook te degraderen naar een lagere bevolkingscategorie – wellicht omdat je bezwaren hebt tegen hun klimaatbeleid, ik noem maar wat? Denk je echt dat jij, omdat je je door hen hebt laten vaccineren, voortaan weer vrij bent om te gaan en staan waar je wilt? Het tegendeel is waar, A.. Als je dit accepteert als het nieuwe normaal, dan ben je voor altijd je vrijheid kwijt. Het recht om te beschikken over je eigen lichaam – wat nota bene in de grondwet staat – dat geef je dan weg. Dat begrijp je toch wel? Of interesseert je dat niet? Heb je niks met vrijheid en vind je staatsdwang wel prima? In dat geval zou ik je willen vragen, blik nog eens terug op de geschiedenis. Staatsdwang is nog nooit een oplossing geweest voor welke crisis dan ook. Het zet mensen tegen elkaar op en vernietigt onze diepste sociale verbanden – zoals nu onze relatie. Alleen in vrijheid komen we tot werkelijke oplossingen voor onze problemen, A. Alleen vrijheid leidt tot liefde en verbinding. Mocht je je nog bedenken, A., en het systeem de rug toekeren – wat ik natuurlijk hoop dat jij en vele anderen zullen doen – weet dan één ding: je bent altijd welkom bij ons, ongevaccineerde verschoppelingen, als je door de machthebbers wordt uitgekotst. Fijne vakantie nog! Groeten, K. PS Ik hoor net dat de 26-jarige zoon van een vriend van mij aan de helft van zijn gezicht is verlamd. Drie dagen na vaccinatie. Dat wordt een lastige keuze voor hem in de toekomst: booster shots met gezichtsverlamming of tweederangs burger worden? Dit bericht is van Karel's blog: the friendly society

Meneer de Jonge, uw vaccinatiedwang is een omkering van morele waarden

Karel Beckman — Fri, 13 Aug 2021 06:24:51 +0000

Een bijdrage van Karel Beckman

De vaccinatiedwang die door Hugo de Jonge en zijn collega’s wordt uitgeoefend houdt in dat er levens van kinderen en jongeren worden opgeofferd en verwoest ten behoeve van een klein groepje ouderen. Deze omkering van morele waarden is mogelijk geworden doordat het collectivistisch denken diep is doorgedrongen in onze samenleving. De staat heeft de totale macht om over ieders leven te beschikken. Volgens minister van Volksgezondheid Hugo de Jonge is het belangrijkste argument om je tegen corona te laten vaccineren van “epidemiologische” aard. Hoe meer mensen zich laten vaccineren, zegt hij, hoe groter de kans dat we groepsimmuniteit bereiken, zodat we feitelijk het virus hebben verslagen. (Zie dit debat op YouTube tussen De Jonge en kamerlid Wybren van Haga.) Vaccineren doe je dus volgens De Jonge vooral “voor een ander”. Dat geldt zeker voor alle bevolkingsgroepen die zelf weinig of geen last hebben van corona, zoals jongeren. Doe je niet mee, suggereert hij, dan ben je asociaal, omdat de kans dan groter is dat het virus blijft rondwaren en dat kwetsbare mensen worden besmet. Hij erkent wel dat gevaccineerd zijn niet betekent dat je anderen niet kunt besmetten, maar vaccinatie leidt volgens hem wel tot een “behoorlijke mate van transmissieremming.” De redenatie van De Jonge lijkt heel redelijk en sociaal en wordt ongetwijfeld gedeeld door zijn collega’s en de meerderheid van de Nederlandse bevolking. (Er wordt op dezelfde manier gesproken over de mondkapjesplicht: “alle beetjes helpen” en “je doet het voor een ander”.) Maar als je wat dieper kijkt dan is het helemaal niet zo’n “sociale” benadering. Integendeel, het is de moraliteit op zijn kop. Want wat zegt hij? Er is een kleine groep mensen die het risico loopt om besmet te raken met corona (hij erkent zelf dat bijvoorbeeld hijzelf en Van Haga daar niet bij horen) en om die te ontzien moet de hele bevolking, inclusief jongeren en kinderen, zich laten vaccineren. (Ja, en om de “zorg te ontlasten”, maar dat is een drogredenering – je kunt ook in de zorg investeren als dat het probleem is.) Hij negeert daarbij echter dat vaccineren ook risico’s met zich meebrengt. Van Haga wijst daar terecht op. Er zijn bijvoorbeeld veel gevallen bekend inmiddels van myocarditis (ontsteking van de hartspier) als gevolg van de vaccinaties. Eind juni waren er volgens officiële meldingen ruim 6000 doden in de V.S. geassocieerd met de vaccinaties en ruim 31.000 ernstige letselgevallen, waarbij je moet denken aan miskramen, ziekenhuisopnames, en permanente gezondheidsschade. Onder 12-17 jarigen vielen in één week 9 doden. In een recente wetenschappelijke studie worden 23 gevallen van hartspierontsteking beschreven bij voorheen gezonde militairen in de V.S. als gevolg van de vaccinaties. Dit is waarschijnlijk slechts het topje van de ijsberg, aangezien bekend is dat veel gevallen van wat eufemistisch “bijwerkingen” worden genoemd, niet worden gerapporteerd aan de autoriteiten.

Frikandelletje eten

Daar komt bij dat niet bekend is wat de langetermijn-risico’s zijn van de vaccins. De studies die dit moeten uitwijzen zijn nog niet afgerond – de vaccins zijn slechts “tijdelijk” goedgekeurd, terwijl het gaat om nieuwe technieken die nog nooit op mensen zijn toegepast. (Zie bijvoorbeeld deze informatieve video op het videokanaal Blckbx, waarin de landsadvocaat erkent dat de vaccins zich nog in een studiefase bevinden.) Een vaccinatie ondergaan is dus niet iets triviaals als een frikandelletje eten, zoals deze minister ooit suggereerde. De vaccinaties vormen een reëel risico voor mensen – net als het dragen van mondkapjes niet gaat om een triviale maatregel, maar een ingrijpende vrijheidsbeperking is, met schadelijke gevolgen op psychisch en lichamelijk vlak. Als De Jonge en andere voorstanders van vaccinatie de risico’s al onderkennen (meestal bagatelliseren ze die), dan hebben ze echter nog een uitweg. Ze gaan aantallen vergelijken. “De vaccinaties leiden misschien tot doden en zwaar letsel, maar zonder vaccinaties zouden er veel meer doden vallen,” zo luidt dan de argumentatie. Dit argument is ten eerste misleidend en ten tweede, ten diepste immoreel. Het is misleidend omdat het eraan voorbij gaat dat de keuze niet is tussen “wel of geen vaccinaties”. Er zijn allerlei andere manieren om de risico’s van coronabesmettingen te reduceren. Sommige daarvan, zoals het gebruik van het Nobelprijs-winnende geneesmiddel ivermectine, zijn door de heer De Jonge verboden. Andere manieren, variërend van betere ventilatie tot meer lichaamsbeweging, gezondere voeding en “thuisblijven als je symptomen” hebt, worden stelselmatig genegeerd. De Jonge voert aan dat grootscheepse vaccinaties leiden tot “groepsimmuniteit”, maar vergeet erbij te zeggen dat groepsimmuniteit ook kan worden bereikt op natuurlijke wijze, zoals altijd gebeurt bij respiratoire virussen als influenza en corona. Het is immoreel omdat overheidsbeleid dat dwingend aan burgers wordt opgelegd nooit mag worden gebaseerd op het vergelijken van “aantallen”. We praten over mensen. Individuen. Degenen, zoals jongeren, die worden verplicht een risico te lopen door de vaccinaties, een risico dat ze niet hoeven te lopen, zijn niet dezelfde mensen als degenen die een risico lopen doordat ze in een risicogroep zitten voor corona. Wat doe je als overheid als je de belangen van deze groepen gaat uitruilen? Je offert jongeren en gezonde mensen op aan ouderen met onderliggend lijden die al een leven achter de rug hebben, die maar al te vaak hun kwetsbaarheid te danken hebben aan hun eigen levensstijl, en die bovendien, als ze daarvoor kiezen, er zelf voor kunnen zorgen dat hun risico’s worden beperkt. Bijvoorbeeld door zich te laten vaccineren, als ze menen dat dit helpt. Of door zich af te schermen van mensen die symptomen vertonen van corona. Het zou nog tot daar aan toe zijn als er een vrijwillig appèl werd gedaan op niet-risicogroepen om zich te laten vaccineren (of, wellicht, als er sprake zou zijn van een zeer tijdelijke zeer ernstige noodtoestand, wat niet het geval is). Maar we hebben het hier over overheidsbeleid, dat onder dwang, of tenminste onder grote morele, sociale en psychologische druk wordt opgelegd en dat gepaard gaat met discriminerende maatregelen als een vaccinatiepaspoort en andere vrijheidsbeperkingen.

Totalitaire staat

Dit is geen sociaal, maar collectivistisch beleid. Het schakelt de keuzevrijheid en daarmee het zelfbeschikkingsrecht van het individu uit. In een liberale rechtstaat, gebaseerd op individuele rechten, zou het aan ieder mens zelf zijn om te bepalen welke risico’s hij of zij wil lopen, en welke offers hij wil brengen voor zijn medemens. In de maatschappij waarin we nu leven bepaalt de staat – de heer De Jonge en zijn collega’s – wie zich dient te opofferen voor wie, wie welke risico’s dient te lopen op permanente gezondheidsschade en wie niet, wie mag leven en onder welke voorwaarden, en wie niet. Als de regering de macht heeft om burgers te verplichten “voor een ander te leven”, dan betekent dit dat die burgers geen recht meer hebben om over hun eigen leven en lichaam te beschikken. Dan zijn we beland in een totalitaire staat waarin de staat onbeperkte macht heeft over het leven van de bevolking. Dit is uiteindelijk de implicatie van Hugo de Jonge’s filosofie – en hij is niet de enige met deze visie. Bedenk wat het precedent is dat hier wordt geschapen, als we accepteren dat vaccinaties, tests, quarantaines, mondkapjes en 1,5 meter kunnen worden afgedwongen op “epidemiologische” gronden – om risico’s voor een kleine groep mensen uit te sluiten. Deze variant van corona zal worden gevolgd door andere varianten, waar de huidige vaccinaties niet voor zullen werken. Ook andere besmettelijke ziekten zullen weer de kop opsteken, zoals influenzavirussen. Wanneer zullen de vaccinaties, test, quarantaines, mondkapjes ophouden? Er zullen altijd risico’s zijn voor kwetsbare ouderen. Ik las dat wetenschappers een gezichtsmasker hebben uitgevonden dat virussen kan detecteren. Gaan we iedereen verplichten om zo’n masker permanent te dragen? Zo kan ik nog wel een paar dingen bedenken die ons zouden kunnen worden opgelegd. In de huidige angstcultuur valt geen enkele maatregel uit te sluiten. Het schokkende, van de coronacrisis is dat de meeste mensen dit allemaal volkomen acceptabel vinden. Ze zijn blijkbaar niet meer in staat om te bedenken dat ook een andere aanpak, een andere samenleving mogelijk is, namelijk één waarin mensen zelf bepalen hoe ze met de risico’s van het leven willen omgaan, in plaats van dat de staat dat voor iedereen bepaalt. Als we in een totalitaire staat terecht zijn gekomen, dan komt dat vooral omdat de meerderheid van het volk, verlamd door irrationele angst, zijn eigen verantwoordelijkheid, zijn vrijheid, zijn grondwettelijke rechten, heeft ingeleverd – in ruil voor een vals gevoel van veiligheid. Dat belooft niet veel goeds voor de toekomst.

Hoe het gezondheidssocialisme onze samenleving ontwricht

Karel Beckman — Tue, 02 Mar 2021 13:04:16 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

Virus versus vrijheid:

Het coronabeleid dat onze samenleving ontwricht is mogelijk geworden doordat we zijn gaan geloven in de zegeningen van het socialisme. We zijn vergeten dat vrijheid beter werkt én socialer is.

1 - Welkom in het gezondheidssocialisme

[caption id="attachment_56916" align="alignright" width="350"] Schilderij van Paul Nash
"We Are Making A New World"[/caption] Nu de “lockdown” bijna een jaar duurt, zullen veel mensen zich afvragen waar we in terecht zijn gekomen, en of we er ooit nog uit komen. Het vaccin zal ons redden, geloven velen, en ons “onze vrijheid” weer teruggeven. Maar zelfs als vaccinatie werkt, blijft de schaduw van nieuwe lockdowns boven ons hangen. Wat als er een nieuw virus uitbreekt? Of een andere dreiging op ons afkomt? Wat zijn precies de voorwaarden waaronder de overheid opnieuw onze vrijheden kan afpakken? Zijn daar nog regels voor – of kunnen ze dat voortaan doen wanneer ze zin hebben? Als er iets is dat de coronacrisis ons heeft geleerd, is het dat de overheid bereid en in staat is om ons leven tot in de kleinste details te controleren – én dat de meerderheid van de bevolking hier geen moeite mee heeft – én dat er geen parlement, rechter, massamedium, of maatschappelijke instelling is die haar een strobreed in de weg legt. Waar we in zitten? Dat heet, heel eenvoudig, een socialistische staat. Je zou het huidige stelsel ook gezondheidssocialisme kunnen noemen. Alle beslissingen worden centraal genomen – er is geen ruimte voor individuele keuzes – en iedereen wordt geacht zijn persoonlijke belangen op te offeren aan het algemene belang van de “volksgezondheid”, en meer in het bijzonder de gezondheid van “kwetsbare ouderen”. Die hebben de plaats ingenomen van het “proletariaat” of “de armen” in het ouderwetse socialisme. De slogan van Karl Marx was: “van eenieder naar vermogen, voor eenieder naar behoefte”. De slogan van de corona-staat is: “je doet het voor een ander”. Dat is ook de reden waarom mensen de “maatregelen” zo gedwee opvolgen. Ja, er zit dwang achter, zoals in ieder socialistisch stelsel. Maar het beleid zou nooit zijn geslaagd als het alleen was gebaseerd op dwang. Mensen conformeren zich vooral aan het beleid omdat ze geloven dat het moreel juist is om hun “eigen belang” op te offeren aan het collectieve belang. Ze geloven dat ze door de maatregelen op te volgen kwetsbare ouderen ontzien.

BOA’s en boetes

Dat je een ander wilt helpen is natuurlijk mooi. Als het beleid ook inderdaad levens zou redden, is het wellicht verdedigbaar. Het probleem is alleen dat het niet zo is. Net als het gewone socialisme in de praktijk nooit een succes is geweest, is het gezondheidssocialisme dat ook niet. De “lockdowns” worden geacht de kwetsbaren te beschermen, maar er blijkt – bizar maar waar – geen relatie te zijn tussen lockdown-maatregelen en sterftecijfers. De baten van de maatregelen zijn minimaal, maar de kosten – in termen van economie én gezondheid – zijn schrikbarend. Denk aan verloren levensjaren door uitgestelde zorg en te late diagnoses, gebrekkig onderwijs, faillissementen, toename van armoede, schulden, werkloosheid, sociaal isolement, eenzaamheid, wantrouwen, zelfmoord en mishandeling, en bovenal heel veel angst. Tegelijkertijd neemt de dwang hand over hand toe. BOA’s, boetes, mondkapjes, sluitingen van bedrijven, verbod op samenkomsten, sporten, feesten, elkaar aanraken, avondklok, alcoholverboden, verklikkers, gedwongen quarantaines, gedwongen mondkapjes, gedwongen tests, straks gedwongen vaccinaties.

Het doel van socialisme is niet behulpzaamheid, maar gelijkheid. Het doel is niet elkaar helpen, maar de middelen herverdelen

Grondwettelijke rechten en vrijheden tellen niet meer. Niemand mag nog beslissen over zijn of haar eigen lichaam, zelf afwegingen maken hoeveel risico’s hij wil nemen, welke “maatregelen” hij verkiest. Censuur neemt toe. Alle besluiten worden genomen door de staat – een klein groepje politici, ambtenaren en technocraten. Dat het gaat om socialistisch beleid blijkt ook uit het feit dat de “maatregelen”, zoals de mondkapjesplicht, de avondklok en de anderhalve meter, van toepassing zijn op de hele bevolking, ook op de grote meerderheid van gezonde mensen die niet besmettelijk zijn. Voor de avondklok bestaat zelfs in het geheel geen medische rechtvaardiging. Het gaat dus puur om het afdwingen van “solidariteit”, niet om het daadwerkelijk helpen van mensen. Dit lijkt sterk op wat we al zo vaak hebben gezien in socialistische landen, zoals de DDR of de Sovjet-Unie of vandaag de dag Cuba of Venezuela. Het socialisme gaat uit van hooggestemde idealen, maar leidt altijd weer tot repressieve samenlevingen waarin iedereen slechter af blijkt te zijn, ook de mensen waar het allemaal om te doen was.

2 - Wat is socialisme? En wat is er mis mee?

Wat gaat er mis in het socialisme? En waarom blijven mensen er toch zo hardnekkig in geloven? Ik denk dat de meeste mensen oprecht geloven dat socialisme leidt tot een sociale, solidaire samenleving, net zoals ze oprecht geloven dat de socialistische gezondheidsstaat ons het beste beschermt tegen ziekte en dood. Ze associëren socialisme met waarden als hulpvaardigheid, liefdadigheid en generositeit – deugden die we inderdaad hard nodig hebben in de wereld. Maar dit beeld van socialisme berust op een misvatting. Socialisme beoogt wellicht een “solidaire” maatschappij tot stand te brengen, maar doet dat op een heel specifieke manier. Het socialisme roept mensen niet op om elkaar te helpen en zorgzaam te zijn voor elkaar. Het socialisme wil de maatschappij reorganiseren, op dusdanige wijze dat “solidariteit” daarvan het gevolg is. Dat is iets compleet anders. De meeste mensen vinden het moreel juist om anderen te helpen. Maar ze verwachten daarbij wel enige wederkerigheid en een zeker verantwoordelijkheidsgevoel bij de ontvangers van hun hulp. Ze geloven in een sociale samenleving. Maar – en hierin zit hem de misvatting – dat is niet hetzelfde als een socialistische samenleving. Het doel van socialisme is niet behulpzaamheid, maar gelijkheid. Het doel is niet elkaar helpen, maar de middelen herverdelen.

Van de wieg tot het graf

Socialisme heeft niets op met burgerlijke (liberale, christelijke) deugden gebaseerd op vrijwilligheid en wederkerigheid. Het socialisme beoogt nieuwe “maatschappelijke structuren” te creëren. Als de maatschappij eenmaal opnieuw is ingericht, naar socialistisch model, wordt iedereen “vanzelf” hulpvaardig. Of misschien moet je zeggen: dan is hulpvaardigheid niet meer nodig. Niemand hoeft in dit stelsel zelfredzaam te zijn, verantwoordelijk voor zijn leven. Niemand zal meer iets ontberen, alles wordt voor iedereen “geregeld” (denk aan de “verzorging van wieg tot graf”, of het “basisinkomen”). Dat is de socialistische heilstaat, waarin “egoïstische” belangen zijn verdwenen en het individu als autonoom wezen, en ook gezin, familie, en vereniging ondergeschikt zijn aan het grotere collectieve geheel. In theorie lijkt dit allemaal heel idealistisch, maar – en dit is het kernprobleem van het socialisme – als mensen geen eigen keuzes kunnen en mogen maken, zal iemand anders dat voor hen moeten doen. Iemand zal moeten bepalen wie “behoeftig” is of zorg verdient, hoe middelen moeten worden ingezet, welke middelen, wie die middelen moet voortbrengen, enzovoort. Die bevoegdheid komt in een socialistisch systeem noodzakelijkerwijs te liggen bij een kleine elite, die voor iedereen beslist. In de praktijk is dat “de staat”. Het maakt daarbij weinig uit of het socialistische stelsel “democratisch” is georganiseerd of niet. Verkiezingen geven mensen nauwelijks invloed op de beslissingen die worden genomen, en veranderen ook niets aan het feit dat de beslissingen door een klein groepje worden genomen voor iedereen. Democratie is uiteindelijk een vorm van socialisme. In een nationale democratie worden alle belangrijke beslissingen centraal genomen door de overheid: hoe gezondheidszorg en onderwijs zijn geregeld, en de woningmarkt, hoe het financiële en sociaaleconomische stelsel eruit ziet, wat je wel en niet mag zeggen, enzovoort. Dat je mag stemmen betekent hooguit dat je mag meebepalen (een héél klein beetje) over wie de keuzes maakt. Dat is niet hetzelfde als vrijheid. Vrijheid – echte vrijheid, in de zin van zelfbeschikkingsrecht – houdt in dat mensen zelf keuzes kunnen maken.

3 - Centrale besluitvorming: wortel van alle kwaad

Deze centrale besluitvorming is de wortel van de socialistische narigheid waar we nu in zitten. Hier begint het verrottingsproces van de samenleving. Daarin zijn verschillende stadia te onderscheiden. Om te beginnen is centrale sturing gebaseerd op de illusie dat een kleine groep “experts” beter in staat is om beslissingen te nemen voor de hele bevolking dan de mensen zelf. Maar zelfs de meest intelligente en goedbedoelende bestuurders of hun adviseurs beschikken nooit over meer dan een fractie van de kennis en kunde die verspreid is over de miljoenen burgers, bedrijven en instellingen in de samenleving. In een vrije samenleving is vooruitgang in kennis en technologie gebaseerd op specialisatie en vervolgens de vrije uitwisseling van ideeën en producten. Dit is de functie van concurrentie. Socialisten houden niet van concurrentie. Ze beschouwen het als een dog-eat-dog systeem waarbij de één rijker wordt ten koste van de ander. In werkelijkheid zorgt concurrentie ervoor dat de “beste” ideeën, producten en praktijken “winnen”, wat uiteindelijk in het belang is van iedereen.

Je zou er toch niet aan moeten denken dat auto’s, meubels en levensmiddelen onder een ministerie zouden vallen dat alles zou “regelen”. Maar als het gaat om gezondheid of iets als onderwijs, dan zijn mensen blind voor de nadelen van centrale planning

Centrale besluitvorming daarentegen doodt concurrentie en leidt tot stagnatie en tunnelvisies. Dit zie je in het coronabeleid terug. De “experts” (het selecte groepje dat door de staat als experts wordt aangemerkt) bepalen de “maatregelen” voor iedereen. Verpleeghuizen, artsen en ziekenhuizen moeten allemaal dezelfde protocollen volgen. Horecagelegenheden, winkels en scholen worden rücksichtlos gesloten. Anderhalve meter en mondkapjes worden voor iedereen verplicht, en als ze ineffectief blijken te zijn, worden ze toch gewoon gehandhaafd. Niemand mag zelf proberen te ontdekken of er alternatieve mogelijkheden zijn om met de risico’s van corona om te gaan. Mogelijke alternatieven, zoals bepaalde medicijnen, of betere ventilatie, worden genegeerd of zelfs verboden. Dan gaan we er gemakshalve vanuit dat de “experts” en beleidsmakers het beste met ons voor hebben. Maar dat is een naïeve aanname. Hier begint het tweede stadium in de corruptie van de socialistische staat. Beleidsmakers en experts zijn namelijk ook maar gewoon mensen, met hun belangen, vooroordelen en gebreken. Daar komt nog iets bij: zij verkeren in een positie waarin zij niet zelf de kosten of de consequenties hoeven te dragen van hun beslissingen. Zij kunnen bijvoorbeeld makkelijk besluiten om de risico’s van virusverspreiding ten koste van alles te beperken, ongeacht de nevenschade, want de rekening wordt door anderen betaald. Ook dit blijkt maar al te duidelijk in de coronacrisis. De beleidsmakers zelf, en de uitvoerders van het beleid, zowel bij de overheid als bij semi-overheidsinstellingen en grote bedrijven – veelal beter opgeleide mensen – hebben er weinig last van. Zij krijgen hun salaris gewoon doorbetaald. Ze wonen ruim en zijn in staat om hun kinderen op te vangen. Dan is het makkelijk om “solidair” te zijn. Degenen die de tol van de maatregelen betalen zijn ondernemers die hun bedrijf failliet zien gaan, gebroken gezinnen die weinig geld of woonruimte hebben, alleenstaanden die geïsoleerd raken, ZZP’ers die opdrachten verliezen, laagopgeleid personeel in de getroffen sectoren die hun baan kwijt raken. Het is schokkend, hoewel niet heel erg verrassend, om te zien hoe onverschillig die eerste groep blijkt te staan tegenover de tweede.

Lucratieve baantjes

De derde stap in het socialistische degeneratieproces vindt plaats wanneer de macht in het systeem wordt overgenomen door schurken en psychopaten. Dat dit gebeurt is niet te vermijden. De machtsconcentratie die het systeem met zich meebrengt, trekt onvermijdelijk figuren aan die uit zijn op macht, status, financieel gewin, en lucratieve baantjes, of die ideologisch gemotiveerd zijn om hun wil op te leggen aan anderen. Zij zien in de machtsmiddelen die de staat hen biedt een uitgelezen kans om hun doelen te bereiken. “Power corrupts, absolute power corrupts absolutely,” waarschuwde Lord Acton al in de 19e eeuw. Dit leidt tot allerlei vormen van parasitisme en repressie. Denk aan het hele subsidiecircuit dat ontstaat in dit systeem, waarbij een kleine groep met goede “connecties” profiteert ten koste van de rest van de bevolking, aan de steeds verder uitdijende bureaucratie die de samenleving verstikt, de financiële manipulaties op grote schaal, de vele vormen van corruptie die met macht gepaard gaan, van lucratieve contracten tot gunstige regelgeving.

“Bezuiniging” is simpelweg een ander woord voor rantsoenering, een typisch verschijnsel in socialistische staten. Heeft u Albert Heijn ooit gehoord over bezuinigen?

Daarbij zijn het in het westerse democratische systeem vooral de grote spelers – multinationals, banken, het militair-industrieel complex, Big Pharma, Big Tech, maar ook NGO’s en internationale instellingen – die de middelen hebben om de macht naar hun hand te zetten, zodanig dat het zelfs vaak niet duidelijk is wie de echte macht in handen heeft: de beleidsmakers of degenen achter de schermen die hen sponsoren. Uiteindelijk doet dat er ook niet zoveel toe. Waar het om gaat is dat er een “algemeen belang” is dat door de machthebbers kan worden bepaald en ingevuld en dat uitstijgt boven individuele vrijheid en rechten. Dat maakt dat socialisme, dat zegt te streven naar gelijkheid, solidariteit, en zorgzaamheid, altijd weer leidt tot ongelijkheid, corruptie en onderdrukking. Het gezondheidssocialisme is hier geen uitzondering op.

4 - Slaven in een gigantisch offerritueel

Het coronabeleid heeft ons in een ongekende maatschappelijke, economische en sociale crisis gestort. Hoe komen we hieruit? Door te onderkennen wat de diepere oorzaak ervan is. Dat is niet het virus. Het is de socialistische bestrijding ervan, die onze welvaart bedreigt, ons sociale en culturele leven ontwricht, onze gezondheid ondermijnt en onze vrijheid sloopt. De oplossing is dan ook NIET: nog meer macht naar de staat. We moeten herontdekken dat onze samenleving niet groot is geworden door socialisme, maar door vrijheid. We moeten herontdekken dat vrijheid beter werkt dan socialisme – én socialer is. Dat vrijheid beter werkt, begrijpen mensen nog wel enigszins als ze een nieuwe auto of bankstel gaan kopen, of als ze naar de supermarkt gaan. Je zou er toch niet aan moeten denken dat auto’s, meubels en levensmiddelen onder een ministerie zouden vallen dat alles zou “regelen”. Maar als het gaat om gezondheid of iets als onderwijs, dan zijn mensen blind voor de nadelen van centrale planning. Toch zijn die het afgelopen jaar maar al te duidelijk blootgelegd. Ons wordt voortdurend voorgehouden dat we ons normale leven moeten opofferen zodat de ziekenhuizen niet worden overbelast. “We doen het voor de zorg”. In Engeland, waar ze prat gaan op hun “gratis” socialistische gezondheidszorg, de National Health Service (NHS), hangen posters met de tekst: Stay Home! Save Lives! Protect the NHS! Protect the NHS? We doen het voor de zorg? Wordt de zorg niet geacht ons te beschermen? In een vrije markt is de klant koning en leidt een grotere vraag tot grote vreugde bij de aanbieders, die daardoor immers de kans krijgen om meer te verdienen. Maar dat soort “commerciële” praktijken zijn niet toegestaan in de zorg. Daar is de klant een kostenpost en leidt een grote vraag tot wachtlijsten en tekorten.

Bezuinigen een socialistisch fenomeen

Vaak wordt aangevoerd dat de problemen in de zorg het gevolg zijn van bezuinigingen die zijn ingegeven door “marktwerking” of “privatisering”. Feit is echter dat de gezondheidszorg wordt gecontroleerd door de staat – volksgezondheid is de grootste post in het overheidsbudget – en niets te maken heeft met een vrije markt, ook al wordt er af en toe hier en daar wat “geliberaliseerd”. Dat de zorg last heeft van “bezuinigingen” is ongetwijfeld waar, maar dat is bij uitstek een socialistisch fenomeen. “Bezuiniging” is simpelweg een ander woord voor rantsoenering, een typisch verschijnsel in socialistische staten. Doordat zorg zogenaamd “gratis” wordt verstrekt, wordt de vraag opgedreven, rijzen de kosten de pan uit, en wordt de verstrekker, de staat, genoodzaakt om te “bezuinigen”, dat wil zeggen, te rantsoeneren. Heeft u Albert Heijn ooit gehoord over bezuinigen?

Schoolkinderen mondkapjes opdoen en ze vertellen dat ze door vrijuit te ademen verantwoordelijk zouden zijn voor de dood van hun ouders en grootouders – is dat moreel?

De hardnekkige tekorten aan bedden en personeel zijn ook typerend voor socialistisch mismanagement door bureaucraten. Engeland zit in een ongekend desastreuze lockdown dankzij dat geweldige “gratis” zorgstelsel waar ze zo trots op zijn – een monument van inefficiency dat ook weleens is omschreven als een “staat in de staat”. Wij doen het iets, maar niet heel veel beter. Politieke partijen beloven nu allemaal weer te “investeren” in de zorg. Begrijpelijk. Maar de beste investering zou zijn om de zorg te bevrijden van staatsbemoeienis. Er zou een explosie ontstaan van klinieken, geneeswijzen, specialisaties, technologieën, detailhandelsketens, nieuwe vormen van dienstverlening waar we nu nog geen idee van hebben. Er zouden binnen no time oplossingen zijn voor het coronaprobleem, niet één centraal verwoestend beleid, maar talrijke verschillende oplossingen voor verschillende situaties en verschillende plekken. Daar zouden vrije markt en concurrentie voor zorgen. De maatschappij zou weer tot bloei komen. Het zou ook een uitweg bieden uit de socialistische gevangenis waar we nu in zitten.

Afgedwongen solidariteit

Maar dit gaat alleen lukken als we beseffen dat vrijheid niet alleen beter “werkt”, maar ook socialer is dan socialisme. Uiteindelijk volgen mensen het systeem omdat ze geloven in de morele juistheid ervan. Wat we ons zouden moeten afvragen: hoe moreel is het socialistische idee werkelijk? Hoe moreel is een sociale structuur waarin solidariteit wordt afgedwongen, waarin het hoogste gebod is dat je “voor een ander” moet leven, en jouw persoonlijke geluk niet meer telt? Om het te vertalen naar het coronabeleid: hoe moreel is het om mensen te dwingen hun jeugd, hun plezier, hun hobby’s, hun welvaart, hun bedrijf, hun sociale leven, hun vrijheid op te offeren, zodat een kleine groep mensen, die al een leven achter de rug hebben, wordt behoed voor iets dat hoort tot de normale risico’s van het leven, en waar ze zichzelf tegen kunnen beschermen door voorzichtig te zijn of, als ze daarvoor kiezen, zich te isoleren? Is dit werkelijk een moreel ideaal? Of is het een omkering van moraliteit? Schoolkinderen mondkapjes opdoen en ze vertellen dat ze door vrijuit te ademen verantwoordelijk zouden zijn voor de dood van hun ouders en grootouders – is dat moreel?

Er staat al een hele rij Grote en Kleine Dictators klaar om ons hun regels en dwangbevelen op te leggen

Toen ik jong was, kreeg ik de kans om mijn vleugels uit te slaan. Ik werd niet tot slaaf gemaakt van “de ouderen” of “de zorg”. Als volwassene, als vader, is het nooit bij me opgekomen om van mijn kinderen te eisen dat ze niet van het leven zouden mogen genieten omdat ze anders mij iets zouden “aandoen”. Straks als ik in het verpleeghuis zit, zou ik liever van het balkon springen dan van een ander te eisen dat hij of zij zich naar mij moet voegen – om afstand te houden, zich sociaal te isoleren, niet naar college te gaan, een mondkapje te moeten dragen – om mijnentwille. Zoals de socialistische heilstaten al zo vaak hebben aangetoond, en wat de socialistische lockdown ook nu weer duidelijk maakt, is dat het socialistische ideaal is gebaseerd op een geperverteerde moraliteit, die mensen tot elkaars vijanden maakt, slaven in een gigantisch offerritueel – geregisseerd door machthebbers die bepalen wie er wordt geslacht en wie (voorlopig) gespaard.

5 - Vrijheid: het hoogste goed

Het hele idee dat individuele vrijheid “egoïstisch” zou zijn – gebaseerd op “het recht van de sterkste” – is een mythe. Vrijheid is niets anders dan het recht van ieder mens om over zijn of haar eigen leven te beschikken. Het tegenovergestelde van vrijheid is slavernij: het recht van sommige mensen om over het leven van anderen te beschikken. Hoe kan het tegenovergestelde van slavernij asociaal zijn? Individuele vrijheid en zelfbeschikkingsrecht vormen de onmisbare basis voor een morele samenleving, waarin mensen verantwoordelijkheid nemen voor hun eigen leven en elkaar zullen helpen als dat nodig is. Dwang heeft hierin geen plaats. In zo’n samenleving ontstaat een oneindig aantal vrijwillige relaties en staan mensen in een oneindig aantal verschillende verhoudingen tot elkaar – die meestal tot ieders voordeel strekken. In zo’n samenleving hoeft de één zich niet “op te offeren” voor de ander. Voor een dergelijke diversiteit is in een socialistisch stelsel, gebaseerd op macht en dwang, geen plaats. In zo’n stelsel kan niemand terugvallen op onvervreemdbare rechten, en kan dus iedereen tegen elkaar worden uitgespeeld.

Onheilspellende toestand

Het gezondheidssocialisme waar we nu in zitten is het voorlopig hoogtepunt in een trend die al veel langer aan de gang was. Het is mogelijk geworden doordat we zijn vergeten dat vrijheid het hoogste morele goed is. Dit maakt de huidige toestand zo onheilspellend. De meeste mensen zijn gaan geloven dat volksgezondheid belangrijker is dan vrijheid. Ze begrijpen niet dat vrijheid de basis is voor echte volksgezondheid. Ze geloven dat algemeen belang uitstijgt boven individuele rechten. Ze begrijpen niet dat individuele rechten de basis zijn voor een betere samenleving.

We koersen af op een kille, virtuele, steriele wereld geregeerd door hooghartige technocraten, machtsbeluste politici, geldbeluste zakenlieden, ideologisch gemotiveerde activisten, arrogante globalisten, bevoorrechte bureaucraten en leugenachtige mediafiguren

Zo schuiven we steeds verder de socialistische afgrond in. Mensen denken nog steeds dat het hele coronagebeuren tijdelijk zal zijn. Dat we “straks” weer terug keren naar “normaal”. Maar er is geen enkele reden om dat te denken. Van de hele corona-aanpak gaat een rampzalige precedentwerking uit. Als we accepteren dat een niet erg gevaarlijk virus als corona draconisch ingrijpen in onze vrijheid rechtvaardigt, dan zal iedere volgende “bedreiging” – of dat nu een virus is of iets anders – dat ook doen. De “maatregelen” zullen niet minder worden – alleen maar meer. Digitale identiteiten, vaccinatiepaspoorten, mobiele tracking-systemen, gezichtsherkenning, digitaal geld dat totale controle mogelijk maakt, kledingvoorschriften, gedragsregels – alles is mogelijk na “corona”. Er staat al een hele rij Grote en Kleine Dictators klaar om ons hun regels en dwangbevelen op te leggen.

Gezondheidsheilstaat

De gezondheidsheilstaat, de Heerlijke Nieuwe Wereld, waar we naartoe worden geleid, zal geen veilige haven zijn voor ouderen en zieken, geen speeltuin voor kinderen, geen festivalterrein voor jongeren, geen gezellig schoolplein voor ouders, geen leuke werkplek, geen fijn vakantieoord, geen spannend sportveld. We koersen af op een kille, virtuele, steriele wereld geregeerd door hooghartige technocraten, machtsbeluste politici, geldbeluste zakenlieden, ideologisch gemotiveerde activisten, arrogante globalisten, bevoorrechte bureaucraten en leugenachtige mediafiguren. Daar zitten we al in. Deze nieuwe wereldorde kunnen we maar op één manier ontmantelen. Door er niet aan mee te doen. Dat betekent: geen enkel compromis sluiten met onze vrijheid. Als we de huidige machthebbers blijven volgen, als we blijven geloven in hun dwangmaatregelen, blijven smeken om hun bescherming en hun fooien, ons blijvend onderwerpen aan hun morele chantage, zullen we steeds verder in het moeras van het totalitarisme worden gezogen. Als we accepteren dat er een hoger goed is waaraan vrijheid en rechten kunnen worden opgeofferd, dat er een doel is dat de middelen heiligt, dat rechten “egoïstisch” zijn, zullen de machthebbers alles met ons kunnen doen – terwijl de echt kwetsbare mensen er niet beter van zullen worden. Wie met zijn vrijheid schippert, is kansloos. Wie zich zijn vrijheid laat ontnemen, wordt een ondergeschikte. Het recht van ieder mens op een eigen leven, vrijheid en het streven naar geluk – dat hoort het hoogste goed te zijn, waar niets boven uit mag stijgen. Alleen dan is een wereld mogelijk van tolerantie, transparantie, vrijgevigheid, solidariteit, en ja, liefde, gezondheid en geluk.

Noot

Ik schrijf over vrijheid en dictatuur op mijn website The Friendly Society. Dit artikel is vrij van copyright en mag door iedereen worden verspreid, graag zelfs. Karel Beckman.

Dit bericht is van Karel Bekman en verscheen op de The Friendly Society

Je doet het voor een ander (deel 4)

Karel Beckman — Tue, 23 Feb 2021 07:19:27 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

De wensen en de zelfzuchtigheid van het individu moeten ondergeschikt zijn. Een mens moet zijn persoonlijke mening en belangen opzij zetten en beide opofferen.

Was getekend, Adolf Hitler. De totalitaire regimes uit de 20e eeuw – in China, de Sovjet-Unie, Duitsland, Japan, Cambodja, Vietnam – staan voor ons gevoel al ver van ons af, maar zijn eigenlijk pas net achter de rug. De verschrikkingen die ermee gepaard gingen, zijn nauwelijks meer voor te stellen. Nazi-Duitsland herinneren we ons nog het beste, maar dezelfde brute onderdrukking, dezelfde massamoorden, martelingen en misdaden tegen de menselijkheid, vonden plaats in de communistische dictaturen. Al deze totalitaire staten waren gebaseerd op het idee dat het individu niets is, het collectief alles. “Onzelfzuchtigheid,” schrijft Hanna Arendt over de filosofische houding van de Nazi’s, “in de zin dat het zelf niet meer meetelt, het gevoel vervangbaar te zijn, was niet langer de uitdrukking van individueel idealisme, maar een massaverschijnsel.” “Deze gemoedstoestand, die de belangen van het ego onderwerpt aan het behoud van de gemeenschap, is het fundament van iedere waarlijk menselijke cultuur,” schreef Hitler. “De basishouding die uit zulk een activiteit voortkomt, noemen wij – om hem te onderscheiden van egoïsme en zelfzucht – idealisme. Daarmee bedoelen wij louter de bereidheid van het individu offers te plegen voor de gemeenschap, voor zijn medemensen.” Iets voor een ander doen is natuurlijk niet verkeerd. Behulpzaamheid, zorgzaamheid en hulpvaardigheid zijn positieve waarden die we hard nodig hebben in de samenleving. Maar het wordt anders wanneer de staat behulpzaamheid, zorgzaamheid en hulpvaardigheid afdwingt. Wanneer staatsfunctionarissen, onder dreiging van geweld, zoals nu het geval is, kunnen gaan bepalen wat solidariteit inhoudt, wie solidair moet zijn met wie, wie welke belangen en vrijheden dient op te offeren en met welk doel. Dat is het recept voor machtsmisbruik en willekeur, dan verwordt solidariteit en idealisme tot onderdrukking. Daarom dient de rechtstaat en het politieke stelsel gebaseerd te zijn op individuele vrijheid, het zelfbeschikkingsrecht van ieder mens. Dat alleen kan leiden tot een morele samenleving, waarin mensen elkaar helpen en beschermen – waarin mensen elkaar zullen helpen en beschermen. Moreel gedrag is per definitie vrijwillig. Waar dwang zijn intrede doet is moraliteit niet mogelijk. Een staat die moreel gedrag met dwang oplegt aan de bevolking handelt immoreel. Een staat die bevelen rechtvaardigt uit naam van altruïsme – het moet voor de ander – vernietigt uiteindelijk alle werkelijk sociale verbanden en menselijke relaties. Het is het verschil tussen Jezus die zegt, zorg voor de ander, en Hitler die zegt, zorg voor de ander. Wie echt nog steeds gelooft dat dit beleid moreel is – dat de maatregelen, die onder dwang worden opgelegd aan de bevolking, met BOA’s, boetes en knuppels – goed zijn voor de ander, zou ik willen vragen, kijk om je heen. Zie wat voor samenleving de coronamaatregelen hebben gecreëerd. Een samenleving zonder feesten, omhelzingen, aanrakingen, vol bange, depressieve mensen die elkaar als een gevaar zien, waarin zelfs – ik kan bijna niet geloven dat het waar is, maar het is waar – kinderen worden gemuilkorfd en niet meer met elkaar mogen spelen. Ik denk dat de mensen die meewerkten aan de totalitaire staten van de 20e eeuw, ook in aanvang het idee hadden dat ze iets moois aan het bouwen waren – voor de ander. Dat ze zichzelf ook wijs maakten dat het doel de middelen heiligde – en dat ze best hun egoïstische vrijheid en rechten een tijdje opzij konden zetten – voor een ander. Tot het te laat was en ze plotseling gevangen zaten in een hel. Ook nu zijn we op weg naar een nare, naargeestige, asociale controlemaatschappij. Ook nu laten we ons wijs maken door politici en intellectuelen dat we mee moeten doen – voor de ander. Tot het te laat is en we er achter komen dat we, door onze vrijheid en rechten in te leveren – voor de ander – een hel hebben gecreëerd – voor ons allemaal.

Dit bericht van Karel Beckman verscheen op The Friendly Society

Je doet het voor een ander (deel 3)

Karel Beckman — Wed, 17 Feb 2021 07:36:08 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

Mag een overheid dan geen regels voorschrijven die de risico’s van bepaald gedrag voor andere mensen verminderen? Er zijn toch allerlei veiligheidsvoorschriften? Daar is toch niks mis mee? Je mag niet dronken achter het stuur zitten. Je elektriciteitscentrale moet aan allerlei veiligheidseisen voldoen. Je mag niet aanzetten tot geweld. Het milieu vervuilen. Enzovoort. Veiligheidsvoorschriften hoeven niet onredelijk te zijn, nee. Maar ze kunnen nooit in redelijkheid gebaseerd zijn op een abstracte notie als “je doet het voor een ander”. Of op het idee, “al voorkom je er maar één dode mee”. Veiligheidsbeleid, en hetzelfde geldt voor gezondheidsbeleid, hoort een afweging te maken tussen kosten en baten, risico’s en opbrengsten. Je mag inderdaad niet dronken achter het stuur zitten. Maar je mag wel autorijden, ook al brengt iedere autorit risico’s met zich mee voor anderen. Je moet als energiebedrijf gasleidingen aanleggen volgens bepaalde normen. Maar je mag wel leidingen aanleggen, ook al ontploffen ze soms. Je mag als mens ook nog steeds uitademen, ook al komt daar CO2 bij vrij, dat volgens velen zal leiden tot klimaatverandering. Er zijn uitstootnormen voor auto’s ja, maar die zijn niet nul, ook al leidt luchtvervuiling tot doden. Je mag misschien niet aanzetten tot geweld, maar je mag nog steeds meningen verkondigen waar mensen boos van kunnen worden, en gewelddadig. Het coronabeleid hoort ook gebaseerd te zijn op dergelijke afwegingen. Dat is nu niet het geval. Uit talrijke studies is inmiddels gebleken dat lockdown-maatregelen ten eerste niet werken – er is geen relatie tussen de maatregelen, inclusief afstand houden en mondkapjes dragen, en slachtoffers – en ten tweede, kosten veroorzaken die vele malen hoger zijn dan de baten. Er wordt dus geen rationele kosten-batenanalyse gemaakt bij het coronabeleid. Het is eenzijdig gericht op het coronarisico en negeert de schade en de risico’s van de maatregelen zelf. Dat het beleid niet rationeel is, maar gebaseerd op morele chantage – het moet voor de ander – blijkt duidelijk uit het feit dat de maatregelen niet zijn gericht op bescherming van risicogroepen, maar worden opgelegd aan de hele bevolking. Ook op alle gezonde mensen die op geen enkele manier een bedreiging vormen voor “de ander”. Want dat zeggen de politici, de columnisten, de BN’ers, de beleidsmakers, de virologen er nooit bij als ze eisen dat wij onze vrijheden en grondrechten moeten opgeven – voor de ander: dat mensen die niet ziek zijn, de overgrote meerderheid van de bevolking, helemaal geen gevaar vormen voor die ander. Dit maakt het coronabeleid totalitair – een vorm van afgedwongen solidariteit, die in een vrije samenleving, gebaseerd op individuele rechten, niet thuis hoort. Je doet het voor een ander is geen basis voor de volksgezondheid. Het is gezondheidssocialisme.

Dit bericht van Karel Beckman verscheen op The Friendly Society

Ik zou graag een paar vragen stellen als dat nog mag in deze tijd

Karel Beckman — Mon, 15 Feb 2021 07:41:09 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman eerder verschenen op de The Friendly Society

Paniek en angst houden ons in de greep. Wezenlijke vragen worden nauwelijks gesteld, laat staan beantwoord.

Al weken worden we overspoeld met beangstigende berichten:

“Corona-uitbraak onder personeel zorginstelling.”
“GGD’en en labs niet klaar voor tweede golf coronavirus.”
“Alarm over corona-uitbraak studenten, aantal besmettingen Delft stijgt explosief.”
“Eerste ziekenhuizen spreiden weer patiënten om coronadrukte.”
“We kijken een monster tweede golf in de ogen.”
“Virus verspreidt zich als een olievlek.”
“Alleen landelijke maatregelen helpen nog.”

[caption id="attachment_56781" align="alignright" width="350"] Krantenkop AD uit 2018[/caption] De tweede paniekgolf is er al, de tweede lockdown komt eraan. Diederik Gommers, voorzitter van de Vereniging Intensive Care, ziet een nieuwe lockdown als onvermijdelijk, zei hij donderdag op radio 538. Premier Rutte krijgt veel kritiek op zijn coronabeleid, maar vooral omdat dat volgens het grootste deel van de oppositie (PvdA, PVV) te slap is.

Dolf Jansen

Nu wil ik beslist niet hier gaan verkondigen dat ik #nietmeermeedoe. Ik zou niet durven. Ik wil niet graag Dolf Jansen én Claudia de Breij tegelijk over me heen krijgen. Dan zou ik ook moeten bekennen dat ik de Oudejaarsconference van Dolf, waarin hij ons naar eigen zeggen opriep om saamhorig en solidair te zijn, niet heb gezien. Maar misschien mag ik een paar vragen stellen? Ik heb vroeger altijd geleerd dat angst een slechte raadgever is, en omdat ik momenteel heel veel heel bange mensen tegenkom – die alweer nauwelijks over straat durven, geen partijtje durven te voetballen, niet bij hun oude moeder op bezoek gaan – is het misschien toch een idee om te kijken of we de angst wat kunnen temperen en andere raadgevers kunnen raadplegen? Dat is overigens wel een lichtpuntje: dat er weer een mythe is gesneuveld over het karakter van de Hollanders. Zo nuchter zijn ze niet. Uitzonderingen daargelaten: mijn eigen moeder is 92 maar die eist dat we gewoon bij haar op bezoek blijven gaan. Ze had tot voor kort nog het voornemen om in een verpleeghuis te gaan wonen, maar daar is ze nu met geen stok meer naartoe te krijgen. Dit terzijde.

Bergamo, Brabant

Het is zeker niet mijn bedoeling om de angst te bagatelliseren – ik zou ook bang worden als ik het nieuws intensief zou volgen, wat ik niet meer doe. Het is ook niet mijn bedoeling om “corona” te bagatelliseren. Ziektes zijn nooit fijn. Alleen een paar vragen dus. De eerste vraag is waar de angst op is gebaseerd. Het antwoord is, denk ik, dat de meeste mensen de scènes uit de ziekenhuizen in het voorjaar niet nog een keer willen meemaken. Begrijpelijk. De beelden uit Bergamo, Brabant en andere plaatsen staan nog vers in ieders geheugen gegrift. Toch een vraag van mijn kant: was het toen erger dan bij griepgolven die ons in voorgaande jaren troffen? We weten dat er in 2018 9400 extra griepdoden waren, meer tot dusver dan de 6300 coronadoden. Ook toen hadden de ziekenhuizen het moeilijk. “Ziekenhuizen puilen uit van de grieppatiënten” kopte het AD op 21-02-2018. En op 8-03-2018: “Ziekenhuizen zeggen operaties af vanwege griepgolf.” Heel uitzonderlijk was 2018 niet. Hier een bericht uit het AD van 1-10-2015: “Meer doden tijdens langdurigste griepgolf ooit. Afgelopen winter waarde de langdurigste griepgolf ooit gemeten rond in Nederland. De epidemie duurde in totaal 21 weken. Tijdens de griepepidemie stierven in totaal ruim 65.000 mensen. Dat waren er ruim 8600 meer dan verwacht.” Of is het verboden om corona te vergelijken met griep? Ik stel alleen de vraag. Ik hoor vaak dat het bij corona om een heel gemene ziekte gaat. Ik wil dat niet bestrijden, het zou heel goed kunnen. Maar ook hier zou ik willen vragen: is dat bij griep anders? Hier een bericht van 5-2-2016 uit het AD: “Griepgolf treft veel mensen die anders nooit ziek zijn. Ziekenhuizen in het land stromen vol met grieppatiënten. Hier zitten opvallend veel gezonde mensen tussen, die vaak al jaren niet ziek zijn geweest. Sommigen reageren zo heftig dat ze met kapotte longen op de ic belanden. Dit zegt de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care. De patiënten die op de ic terechtkomen hebben een longontsteking die zo agressief is, dat die het longweefsel heeft aangetast. Gewone beademing is bij hen niet genoeg. Zij liggen in uiterst kritieke toestand aan de hartlongmachine, die de functie van de longen overneemt. ,,Als ze deze acute fase doorkomen, kunnen de longen weer herstellen,” legt Diederik Gommers, voorzitter van de Nederlandse Vereniging voor Intensive Care uit.” Stel je voor dat zoiets nu zou gebeuren, wat zou de reactie zijn? Zou het leger worden ingezet om mensen binnen te houden, net als in Melbourne en Madrid is gebeurd? Het is maar een vraag.

New York

Corona heeft natuurlijk ook dezelfde risicogroepen als de griep – ouderen met onderliggende ziekten. Het overgrote deel van de mensen die corona krijgt heeft er nauwelijks last van. De twee ziektes hebben zelfs dezelfde symptomen. Maar dat wist u allemaal al. Een andere vraag die ik wil stellen gaat over het aantal coronadoden in de Verenigde Staten. Dat zou de 200.000 zijn gepasseerd en dat is drie keer zoveel als bij een stevige griep. Meer dan 90% van de mensen die tijdens de corona-epidemie in de VS stierven kwamen overigens om door andere oorzaken. Er stierven volgens de statistieken ook 20 kinderen (tot 14 jaar) aan COVID-19, dat was 0,7% van het aantal kinderen uit die leeftijdsgroep die in dezelfde tijd overleden. Maar de vraag die ik wil stellen gaat over New York (stad en staat). Volgens dit artikel, van Dr Roger W. Koops, was het sterftecijfer aan corona in New York rampzalig hoog in vergelijking met de rest van het land. Dat niet alleen: het sterftecijfer schoot als een raket omhoog nadat in stad en staat lockdowns werden ingesteld. Hoe dat kwam? Waarschijnlijk omdat ouderen bij elkaar werden opgesloten in verpleeghuizen waar ze een prooi werden van besmettingen. Mijn vraag is dus wat er precies is gebeurd in de VS? Misschien moeten we daar nog eens goed naar kijken.

Gevoelloos

Dat was in het voorjaar. Hoe zit het nu? Ik kijk elke dinsdag naar de weekstaat van het RIVM. Daarin is te lezen dat in de week van 16 tot en met 22 september 19 mensen zijn overleden mét corona, waarvan eentje jonger dan 70. Vijf zijn er ouder dan 85, vier ouder dan 90. Bij deze cijfers zou ik ook graag vragen stellen – wie waren deze mensen, waar zijn ze precies aan overleden, wat voor rol heeft corona daarin gespeeld – maar dat zal ik maar niet doen, want dan ben ik wel erg gevoelloos bezig. Mag ik wel zeggen dat er bijna 3000 mensen per week sterven in Nederland en dat 19 dus minder dan 1% is? Mag ik misschien ook vragen of we wel genoeg aandacht besteden aan die andere sterfgevallen? Zijn er geen maatregelen nodig om die te beperken? Een serieuze vraag. Mag ik verder opmerken dat er ook zonder corona gemiddeld meer dan 15 mensen per dag op de IC worden opgenomen met een longontsteking? Mag ik misschien vragen of we dat allemaal vergeten zijn? Vergeten dat mensen ziek worden en dood gaan? Dat dit heel vervelend is, maar niet zo heel ongewoon? En dat het erg vol zou worden op de wereld als het niet zo was? Of kunnen deze vragen allemaal niet meer worden gesteld?

Groepsimmuniteit

Ik heb nog een andere vraag die volgens mij tamelijk essentieel is maar die ik zelden hoor. Hoe zinvol zijn de maatregelen die we nemen? Hoe zinvol is een tweede lockdown? Van wat ik erover lees, is er geen bewijs dat lockdowns werken. Weet u het nog, die eerste lockdown was bedoeld om verspreiding van het virus te vertragen, niet om het te voorkomen? Experts weten dat je verspreiding niet kunt voorkomen, of we moeten allemaal in maanpakken rond gaan lopen. Johan Giesecke, de voorganger van de huidige evenknie van Jaap van Dissel in Zweden, schreef in mei in het wetenschappelijk tijdschrift The Lancet: “Een lockdown kan ernstige gevallen een tijdje vertragen, maar zodra de restricties worden opgeheven, zullen de gevallen weer tevoorschijn komen. Ik verwacht dat we als over een jaar het aantal doden door COVID-19 gaan tellen, dat dan de cijfers in alle landen vergelijkbaar zullen zijn, ongeacht de maatregelen die zijn getroffen.” In het nuchtere Zweden is bewust niet gekozen voor een lockdown, maar is aangestuurd op groepsimmuniteit – een ideetje dat ook heel even werd geopperd door premier Rutte bij het begin van de crisis, maar dat hij snel weer inslikte (waarom?) – en je zou je kunnen afvragen, heeft het gewerkt? Ik durf niet helemaal op de media te vertrouwen, maar er zijn inderdaad berichten dat de coronacrisis in Zweden voorbij is. Professor Soren Riis Paludan van de Universiteit van Aarhus en professor Kim Sneppen van het Niels Bohr Instituut hebben dit verklaard in het Deense blad Politiken. RTL Nieuws meldde onlangs ook dat in Zweden “nauwelijks meer mensen ziek worden”. De Brusselse specialist in infectieziekten en professor Jean-Luc Gala zei tegen de VRT in België dat het “goed nieuws” is dat “meer jonge mensen besmet raken met het coronavirus”, want “dat draagt bij aan de groepsimmuniteit en dat hebben we nodig.” Of mag ik dit soort uitspraken niet melden? Ondermijn ik dan het overheidsbeleid?

Verplichte vaccinaties

Nog een vraag. Ik zou ook graag willen weten hoeveel schade de maatregelen veroorzaken. Dat mag toch wel – vragen of de kosten opwegen tegen de baten? Tenslotte zijn de maatregelen behoorlijk ingrijpend, of niet? Niet mogen knuffelen, dansen, feesten, naar evenementen gaan, geen bezoek mogen ontvangen in het verpleeghuis, niet vrij reizen, mondkapjes, registraties, quarantaines, min of meer verplichte vaccinaties – en dat opgelegd aan de hele bevolking, ook degenen waarvan geen reden is om aan te nemen dat ze besmet zijn en zelfs aan mensen die negatief zijn getest – het is niet niks, toch? En dan moet de echte tweede lockdown nog komen. Zeker, het is begrijpelijk dat er maatregelen worden genomen om risico’s te beperken. Er is ook een maximum snelheid op de snelweg. Maar hebben de coronamaatregelen niet meer weg van een verplichting aan automobilisten om elke tien kilometer de auto aan de kant te zetten en tien minuten rust te nemen, om de kans op ongelukken te verkleinen? Dus hoe groot is de schade? Vanuit de Nederlandse, Belgische en Amerikaanse gezondheidszorg, ook de geestelijke gezondheidszorg, zijn brandbrieven uitgegaan, ondertekend door duizenden artsen, hoogleraren en zorgmedewerkers, waarin wordt gesteld dat de schade voor de volksgezondheid van de maatregelen, bijvoorbeeld door uitgestelde zorg, groter is dan de baten. Door UNICEF en FAO (Landbouworganisatie van de VN) is gemeld dat tientallen miljoenen mensen tot armoede zullen vervallen en van honger zullen sterven als gevolg van de lockdowns. Er zijn talloze berichten over toegenomen eenzaamheid, isolatie van ouderen, echtscheidingen, afbraak van sociale verbanden, geruïneerde economische sectoren, oplopende werkloosheid. Moeten we onze aandacht daar ook niet eens op richten? Zouden de media hier ook tellingen van kunnen bijhouden? Beelden van kunnen brengen? Of tellen alleen de coronadoden mee?

Gecensureerd

Dus – wat nu gedaan? De winter komt eraan, de ICs zullen weer volstromen, met of zonder corona. Gaan we die winter tegemoet met angst en vrezen, schuilend voor elkaar, wegkruipend, verpieterend, elkaar met bange ogen aanstarend over mondkapjes? En wat doen we in het voorjaar, als er weer een griepuitbraak komt? Hoe lang gaan we zo nog door? Hoe lang gaan de media hier nog mee door? Kunnen we het hier een keer over hebben, zonder polarisatie? In het algemeen belang van iedereen? Of is zo’n discussie niet meer mogelijk? Een laatste vraag. Stel je voor: de media berichten niet meer over corona. Niets meer. Geen enkel bericht. Niet de critici van het beleid worden gecensureerd, zoals nu gebeurd op social media, maar iedereen die iets over corona meldt. Tegelijkertijd investeert de regering fors in de zorg en proberen verpleeghuizen zo goed mogelijk besmetting van kwetsbare patiënten te voorkomen. Wat zou er gebeuren? Hoe zou ons land er dan uit zien? Zoiets als Zweden?

Dit bericht verscheen op 27 september 2020 op The Friendly Society

Je doet het voor een ander (deel 2)

Karel Beckman — Sat, 13 Feb 2021 07:25:12 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

Al voorkom je er maar één slachtoffer mee, dan hoor je het toch te doen?

Dat prikje halen. Mondkapje opzetten. Niet naar een voetbalwedstrijd gaan. Geen feestje vieren. Is toch een kleine moeite? Even je vrijheid opofferen, voor een ander. Hoe egoïstisch kun je zijn om dat niet te willen doen? Dit argument legt velen het zwijgen op. Het komt erop neer dat je geen vragen mag stellen over nut en noodzaak van de dwangmaatregelen die je krijgt opgelegd. Je doet het voor een ander – dus je hebt geen rechten meer. Geen vrijheid om zelf keuzes te maken. De keuzes worden voor jou gemaakt. Door de overheid. Die beslist wat jij moet doen voor de ander. Maar wacht even. Waarom beperken we ons tot coronaslachtoffers? Iedere dode telt toch? Er is toch geen verschil tussen coronadoden en andere doden? Als de coronamaatregelen gerechtvaardigd zijn om elk mogelijk slachtoffer te voorkomen, dan zijn er nog veel meer maatregelen die genomen zouden moeten worden. Griep maakt ieder jaar ook duizenden slachtoffers. De coronamaatregelen kunnen dus nooit meer worden opgeheven. Er is altijd wel griep in het land. Lockdowns forever! Als je in de auto stapt, kun je de macht over het stuur verliezen, en iemand dood rijden. Dat kan ook al heb je niet gedronken en hou je je aan alle verkeersregels. Autorijden verbieden dus. Al voorkom je er maar één slachtoffer mee! Energie verbruiken, in je huis of auto of bedrijf – echt helemaal fout. Bij het produceren van olie, kolen en gas vallen regelmatig doden, bijvoorbeeld door gasexplosies of mijnrampen. De productie van duurzame energie is ook niet zonder gevaar. Bij de winning van metalen en andere grondstoffen voor windmolens en zonnepanelen vallen ook vele doden. Maar als je erover nadenkt, geldt dit voor vrijwel alles wat je consumeert of gebruikt. Ongelukken bij de productie en het transport van goederen zijn nooit te voorkomen. Hoe moet dat dan? Woedeaanvallen zouden ook niet meer getolereerd moeten worden. Daar kunnen mensen van schrikken (kans op hartaanval) en er komt speeksel bij vrij (kans op besmetting). Opwindende activiteiten als sportevenementen leiden vaak tot hartaanvallen, en zouden dus ook moeten worden verboden. Mannen verleiden leidt ook regelmatig tot moordpartijen en verkrachtingen. Het minste wat we zouden kunnen doen is vrouwen verplichten een lelijk uniform en een hoofddoek te dragen om dit te voorkomen. Kleine moeite toch? Geef een beetje vrijheid op, dames, voor een betere wereld! Als je iets schrijft wat een ander depressief maakt, kan dat die persoon tot zelfmoord drijven. Als je iets schrijft waar een ander boos over wordt, kan die persoon een moord plegen. Ik voorzie een Ministerie van Positieve Berichtgeving dat alle sombere meningsuitingen verbiedt. Voor de ander natuurlijk. En waarom zouden we ons eigenlijk beperken tot het voorkomen van doden? Waarom verbieden we niet alles wat mensen ongelukkig kan maken? De moraal van dit verhaal? Als “je doet het voor een ander” geen moreel appèl meer is, maar door de overheid kan worden gebruikt om ons te dwingen tot bepaald gedrag, hebben we geen rechten meer. Geen zelfbeschikkingsrecht. Dan kan de staat ons letterlijk alles laten doen wat zij wil. De ironie is dat dit niet zal leiden tot een “veilige” maatschappij met weinig doden, maar integendeel één waarin sterfte, ziekte en depressie de boventoon zullen voeren. Precies zoals de coronamaatregelen niet leiden tot minder doden, maar tot meer doden, omdat ze, uit naam van de bescherming van “de ander”, alle sociaal, mentaal en fysiek gezonde activiteiten verbieden.

Dit bericht van Karel Beckman verscheen op The Friendly Society

Je doet het voor een ander (deel 1)

Karel Beckman — Sun, 07 Feb 2021 07:26:49 +0000

Een gastbijdrage van Karel Beckman

Je doet het voor een ander. Dit is het morele wapen waarmee het coronabeleid wordt gevoerd. En waar de bevolking massaal voor bezwijkt. Je doet het voor een ander. Daar kun je toch geen nee tegen zeggen? Je wilt toch geen egoïst zijn? Maar laten we het argument eens omdraaien. Hoe zit het dan met die ander? Kan die dan zomaar eisen dat wij zich voor hem opofferen? Is dat niet egoïstisch dan? Vraagt u zelf van anderen dat zij zich voor u opofferen? Nee toch zeker? Dat zou wel erg egoïstisch zijn! Zou die ander er eigenlijk zelf wel zo blij mee zijn dat de hele samenleving zich aan hem moet opofferen? Als u kwetsbare oudere was, zou u willen dat de hele samenleving zich aan u moest aanpassen? Dat anderen hun vrijheid moeten opgeven, afstand moeten houden, elkaar niet mogen aanraken, geen feest mogen vieren, niet uit mogen gaan, niet op kantoor mogen werken, mondkapjes moeten dragen, vaccinaties moeten halen, ’s avonds de straat niet op mogen – alleen om u te “beschermen”? Persoonlijk zou ik me dood schamen als ik dat van een ander zou vragen. Moreel? Ik zou mezelf een moreel monster vinden als ik dat van mensen zou eisen. Toch is dit precies wat er gebeurt. Dit is de moraliteit die door de overheid niet eens wordt gevraagd, maar onder dwang wordt opgelegd aan de bevolking. 99,9% van de bevolking heeft nauwelijks last van corona. Die moet voor een hele kleine groep – met een gemiddelde leeftijd van rond de 80 – hun hele sociale leven stopzetten, hun bedrijven sluiten, hun kinderen maskers opzetten, zich laten inspuiten met rotzooi. Hoe moreel is dat?

Dit bericht van Karel Beckman verscheen op The Friendly Society

Deel 2 vindt u hier