Valse vlag | Wakkermens

Duitsland – staatsgreep of klucht?

FZ — Tue, 13 Dec 2022 09:56:40 +0000

Op 7 december 's ochtends om 6 uur, vond er in Duitsland een grootschalige razzia plaats, er werden 25 Reichsbürger((Reichsbürgerbewegung is een verzamelnaam voor een in organisatorisch en ideologisch opzicht zeer heterogene scene van meestal individuen, vaker deels sektarische kleine groepen, die het bestaan van de Bondsrepubliek Duitsland als legitieme en soevereine staat ontkennen en haar rechtsorde verwerpen.)) en andere dissidenten opgepakt. De Duitse media staan bol met berichtgeving over een vermeende staatsgreep, de overheid is één en al lof over het optreden van de ordehandhavers, er verschijnen diepgaande analysen over het ontstaan van de Reichsbürgers; maar er komen geen feiten op tafel. Ik heb hier een paar meningen bijeengebracht, die misschien licht kunnen werpen op de gebeurtenissen. Maar de bijgaande video zegt eigenlijk al alles.

[aiovg_video id=61327]

Dankzij het onverschrokken optreden van het SEK (Spezial Einsatz Kommando, vergelijkbaar met ME) werd het kopstuk van de terroristische Reichsbürger-organisatie op heterdaad betrapt en ingerekend.]

"Weer eens een geslaagde enscenering! Er zullen wel een half dozijn speciale uitzendingen aan geweid worden, en gedurende een paar weken zal dit nieuws de aandacht afleiden van de op komst zijnde ellende. Een stelletje senioren die bijna de regering omver heeft geworpen." "Als er één gebeurtenis is dat de naam "complotverhaal" verdient, dan is het dit wel. Alleen al het feit dat drieduizend politieagenten uit de meest uiteenlopende structuren, van het BKA tot de federale politie tot de rijksrecherche en speciale task forces, worden uitgestuurd om een zeer heterogene groep mensen te arresteren, vergezeld van tientallen journalisten, is merkwaardig. Want als deze groep zo gevaarlijk zou zijn als wordt gesuggereerd, dan zou het risico dat de samenzweerders van tevoren van de geplande operatie zouden weten, veel te groot zijn voor dit soort grootschalige acties."((Geciteerd uit een zeer goed artikel van Dagmar Henn: Graue Armee Fraktion oder: kann man Verräter verraten?. Dagmar Henn heeft voor de "samenzweerders" de prachtige benaming "Graue Armee Fraktion" verzonnen, een analogie op de Rote Armee Fraktion (RAF) ))

Reuss Putsch versus Röhm Putsch

De Duitse politiek vraagt zich af waarom iedereen steeds weer met nazi-vergelijkingen op de proppen komt. Het slechte nazi-Duitsland is nu toch immers afgelost door de veel betere en vooral groenere Bondsrepubliek? Maar de laatste rel - de staatsgreep van Heinrich, prins Reuss - doet mij wel erg denken aan verleden tijden, te weten aan de Röhm-Putsch. Wikipedia weet over deze Putsch te melden:

De term Röhm-Putsch verwijst naar de gebeurtenissen eind juni/begin juli 1934 waarbij de leiding van de nationaal-socialisten onder Adolf Hitler de leiders van de Sturmabteilung (kortweg SA), waaronder de stafchef Ernst Röhm, liet vermoorden. De nationaal-socialistische propaganda rechtvaardigde de moorden met de complottheorie dat een putsch door de SA onder Röhm op handen was. Vervolgens werd de term Röhm Putsch door Hitler en de nazi-propaganda niet alleen gebruikt voor de vermeende putsch, maar voor alle gebeurtenissen, inclusief de door Hitler bevolen moorden. In de nacht van 30 juni op 1 juli 1934 werden Ernst Röhm en andere functionarissen van de SA-leiding die op bevel van Hitler in Tegernsee waren ontboden, gearresteerd en vermoord - in sommige gevallen nog dezelfde nacht - door leden van de SS. Verdere moorden volgden in de volgende dagen. Er zijn gegevens over ongeveer 90 vermoorde personen, maar sommige onderzoekers nemen aan dat er tussen de 150 en 200 zijn vermoord. Naast SA-leden waren er andere personen die door de nationaal-socialistische leiding als vijandig werden beschouwd, waaronder bekende persoonlijkheden als Kurt von Schleicher, Hitlers voorganger als Rijkskanselier, en generaal-majoor Ferdinand von Bredow, de voormalige onderminister van het Rijk voor de strijdkrachten, alsmede Gregor Strasser als Reich Propaganda Director en Reich Organisation Director tot 1932 als gevolg van de Strasser-crisis. Daarnaast waren er ook slachtoffers door verwarring. De "golf van zuiveringen", die lange tijd was voorbereid, voornamelijk op instigatie van Hitler en Hermann Göring, werd uitgevoerd door SS-commando's met steun van de Gestapo en de Reichswehr. De moordactie was gebaseerd op interne nazi-ideologische verschillen en machtspolitieke spanningen tussen de SA en delen van de NSDAP, aan wiens kant Hitler stond. Na de moorden verloor de SA haar politieke betekenis, de SS werd zelfstandig en kreeg een belangrijke rol.

De zogenaamde putschisten worden in deze moderne tijd natuurlijk niet meer bruut vermoord, maar wel gecanceld. Ik vermoed dat ze opgesloten zullen blijven, totdat iedereen de affaire is vergeten, want de beklaagden veroordeeld te krijgen, zal niet meevallen. Wat hebben ze in feite misdaan? Te dromen over een andere regering? Dat doen we allemaal weleens, maar er zijn geen strafbare feiten gepleegd. Wat zijn nu de overeenkomsten tussen de Röhm-Putsch en de Reuss-Putsch?

De grootschaligheid van de actie (3000 man politie om 23 mensen op te pakken?)
De actie vond plaats om een veronderstelde staatsgreep te voorkomen.
De actie had ten doel het machtsmonopolie van de staat te versterken en tevens dissidenten uit te schakelen.
De actie moet tegenstanders ontmoedigen en intimideren.

[caption id="attachment_61279" align="alignright" width="326"] De voorbereidingen van de gevaarlijke staatsgreep waren al ver gevorderd! Opgepakt werden één prins en 22 bejaarden.[/caption] De actie kan als een afleidingsmanoeuvre beschouwd worden en dient als rechtvaardiging voor een nog harder optreden tegen andersdenkenden. Minister van Binnenlandse Zaken, Nancy Faeser betitelde de actie als de grootste antiterroristische operatie in onze geschiedenis. Als je ziet wat de actie opgeleverd heeft, namelijk meer dan 3000 man ingezet voor het denkbaar magere resultaat van de gevangenname van 23 verdachten en wat wapens, waaronder een zwaard en een kruisboog, dan dient de hele publiciteit en de hoeveelheid personeel in actie, alleen daartoe om de paar samenzweerders als een veel groter gevaar af te schilderen dan dat ze in feite vormden. Ervaringen in andere landen hebben getoond dat men voor een geslaagde staatsgreep tenminste de ondersteuning van een deel van het leger moet hebben. De Minister van Binnenlandse Zaken heeft dan ook onmiddellijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om voor ambtenaren de omkering van de bewijslast te in te voeren.((Voor meer informatie, zie b.v. de Anti-Spiegel, Innenministerin Faeser will ein Grundprinzip des Rechtsstaates abschaffen.)) Ambtenaren moeten voortaan bewijzen dat ze onschuldig zijn, de staat hoeft dus niet meer te bewijzen dat iemand schuldig is. In wezen hebben we bij het hele corona-gedoe al een omkering van de bewijslast gezien, de betrokkene moest bewijzen dat hij gezond was, kon hij dat niet dan was hij zijn rechten kwijt. Het is gebleken dat de media vantevoren al over de actie ingelicht waren en op de ochtend van 7 december hadden verschillende redacties al de passende artikelen klaar liggen.((Zie: Anti-Spiegel)) Men hoeft zich slechts voor de geest te halen dat duizenden mensen van een actie op de hoogte geweest moeten zijn, die erop gericht was een zeer gevaarlijke geheime samenzwering te voorkomen, om de absurditeit van het geval te onderkennen. Werkelijk gevaarlijke mensen hebben over het algemeen goede verbindingen en zouden vantevoren gewaarschuwd zijn. En denk je eens in dat er daadwerkelijk schotenwisselingen plaats gevonden hadden (de coupplegers werden immers als zeer gevaarlijk bestempeld), waarbij meerdere van de aanwezige "embedded" journalisten waren gedood.

[caption id="attachment_61278" align="alignright" width="350"] De 71-jarige hoofdverdachte in de "grootste antiterroristische operatie in onze geschiedenis" (Minister Faeser) zou hebben geprobeerd met een traplift te vluchten voor de ME. Een rolstoel stond klaar om gebruikt te worden als ontsnappingsvoertuig.
Dit meldde een stelletje goed geïnformeerde grijzaards[/caption] De journalist Boris Reitschuster heeft naar aanleiding van vermeende staatsgreep een heel scherp artikel geschreven, waarin hij vooral ook de rol van de media kritiseert. Er wordt bewust desinformatie bedreven, zoals bijvoorbeeld "ondersteunt door binnenlandse burgerwachten, door het leger, met behulp van moord en geweld, en alles bekroond door een bestorming van de Bondsdag, moest in Duitsland een nieuwe orde worden gevestigd. Het is angstaanjagend en beangstigend hoe ver deze plannen waren gevorderd." Een woordvoerder zei dat de plannen voor een gewapende aanval op de Bondsdag "brandgevaarlijk" waren. Met één vuurwapen, meerdere alarmpistolen, een paar duizend euro en prepper-, d.w.z. voedselvoorraden? Echt? Wat denken zulke politici en journalisten eigenlijk over de mensen in ons land? Eerlijk gezegd vind ik (B. Reitschuster) een dergelijke vorm van journalistiek gevaarlijker voor onze democratie dan een handvol verwarde mensen. Vooral omdat het nu de regel is en niet langer de uitzondering. En omdat het in de politiek hetzelfde is. Omdat alle partijen braaf opzitten en pootjes geven. En zelfs de AfD leiding onderwerpt zich gehoorzaam. Alice Weidel verklaarde bijvoorbeeld: "Wij hebben het volste vertrouwen in de betrokken autoriteiten". Is ze echt zo naïef en onnozel? Of is ze bang dat als ze haar mond voorbij praat, ze de volgende is die wordt opgesloten?

De openbare aanklager doet er in een persverklaring nog een schepje bovenop: "De leden van de groep volgen een conglomeraat van samenzweringsmythes bestaande uit verhalen van de zogenaamde Reichsbürger en de QAnon-ideologie. Zij zijn er vast van overtuigd dat Duitsland momenteel wordt geregeerd door leden van een zogenaamde "Deep State". Volgens de leden van de vereniging wordt de bevrijding beloofd door de op handen zijnde interventie van de "Alliantie", een technisch superieur geheim verbond van regeringen, inlichtingendiensten en militairen van verschillende staten, waaronder de Russische Federatie en de Verenigde Staten van Amerika. De vereniging is er vast van overtuigd dat leden van de "Alliantie" al in Duitsland zijn en dat hun aanval op de "Deep State" op handen is." "De strijd tegen de resterende instellingen en vertegenwoordigers van de staat alsmede de bescherming van de macht zullen worden overgenomen door de vereniging en een door haar opgericht netwerk van binnenlandse beveiligingsbedrijven in heel Duitsland. Deze gewelddadige uitschakeling van de democratische rechtsstaat, ook op het niveau van gemeenten, districten en gemeenschappen, moet worden uitgevoerd door leden van een "militaire arm". De vereniging is zich ervan bewust dat er ook doden zullen vallen. Zij aanvaardt dit scenario echter als een noodzakelijke tussenstap om de door haar nagestreefde "systeemverandering op alle niveaus" te verwezenlijken. Daartoe wordt door de vereniging een (militaire) overgangsregering gevormd, die volgens de ideeën van de verenigingsleden met de geallieerde overwinnaars van de Tweede Wereldoorlog over de nieuwe staatsorde in Duitsland moet onderhandelen volgens het klassieke Reichsbürger-verhaal. Vanuit het oogpunt van de Vereniging is de centrale contactpersoon voor deze onderhandelingen momenteel uitsluitend de Russische Federatie. De beschuldigde Heinrich XIII P. R. heeft ook reeds contact opgenomen met vertegenwoordigers van de Russische Federatie in Duitsland. Volgens het onderzoek tot nu toe zijn er echter geen aanwijzingen dat de contactpersonen positief op zijn verzoek hebben gereageerd."

Volgens mij is de aanklacht mindestens zo warrig als de veronderstelde doelstellingen van de beschuldigde groepering. Dit voorspelt niet veel goeds voor Duitsland. De pseudo-putsch en de overtrokken reactie van de overheid zorgen in het buitenland voor heel veel spot. Natuurlijk heeft ook de onvolprezen Marija Zacharova((woordvoerster van het Ministerie van Buitenlandse Zaken van de RF)) het gebeuren becommentarieerd: "Ik kijk al een dag met ingehouden adem naar het echte drama dat zich in Duitsland ontvouwt. Onlangs werden daar 25 mensen gearresteerd die verdacht worden van het voorbereiden en ondersteunen van een staatsgreep. Woorden kunnen u niet vertellen hoezeer wij ons betrokken voelen bij de grondslagen van de constitutionele orde in de BRD, die bijna het slachtoffer werd van een putsch. Stel je voor: 25 historische re-enactors zouden de democratie in het centrum van Europa omver kunnen werpen! Maar de republiek heeft het overleefd. De "gevaarlijke terroristen" die zich "burgers van het Reich" noemen (inclusief, god zij geklaagd, een Prins Reuss) zijn overwonnen. Het was slechts een kwestie van tijd totdat... het is beangstigend om je dat voor te stellen. Noch de 200.000 man sterke Bundeswehr, noch de basis Rammstein met zijn 30.000 man sterke Amerikaanse ondersteuning, noch de inlichtingendiensten BND en BfV hadden de heropleving van de Pruisische monarchie en het Duitse Rijk nog kunnen voorkomen. Maar Berlijn hield stand tegen 25 revolutionairen. Goed gedaan, bravo. Een staande ovatie. De grondwettelijke orde is veilig. Maar toch één klein vraagje. Een kleintje. Toen Joschka Fischer de zogenaamde "vreedzame machtswisseling" in de Oranjerevolutie in 2005 steunde, toen Guido Westerwelle in 2013 op de Maidan Oekraïense oppositieleiders ontmoette, toen Frank-Walter Steinmeier in die maanden van Euromaidan "bemiddelingsgesprekken" voerde met putschisten en usurpators - was dat geen rechtstreekse steun aan de staatsgreep die de Duitse autoriteiten in eigen land zo snel en hardhandig onderdrukten? En we hebben het niet over een paradigmaverschuiving in de BRD - de machthebbers zijn dezelfde. Ja, ja, dezelfde Frank-Walter Steinmeier, die nu zo trots spreekt over "de Duitse liberale democratie die zichzelf heeft verdedigd", steunde de coupplegers op de Maidan. Tenzij hij, net als Merkel, is vervangen door een dubbelganger. Is de overname van de constitutionele autoriteiten, waaronder het parlement, de rechtbanken, de territoriale en nationale uitvoerende macht, door extreem-rechtse radicalen een poging tot staatsgreep of niet? Zo ja, waarom hebben ten minste drie Duitse ministers van Buitenlandse Zaken dit uitdrukkelijk en politiek gesteund toen het om de Oekraïne ging? Indien niet, over wat voor een raar soort staatsgreep hebben we het dan met betrekking tot deze "Reichsbürgers"? Dit is een duidelijke vraag die Berlijn zou moeten beantwoorden."

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.

Boetsja

rovanov — Wed, 06 Apr 2022 05:57:17 +0000

De beelden uit de stad Boetsja die momenteel door de grote persbureaus de wereld rondgepompt worden, doen denken aan de beelden die door de organisatie van de Witte Helmen in Syrië werden verspreid. Later bleek dat de heldendaden die deze Witte Helmen verrichtten, allemaal in scene gezet waren en gefinancierd werden door (vooral) de Britse geheime dienst. Het doel moge duidelijk zijn geweest: het demoniseren van Assad en Poetin in de (westerse) publieke opinie. Ook al weten we wellicht achteraf dat de waargenomen beelden een onwaarheid voorspiegelden, missen ze hun werking niet. We moeten dus alert- en ons er van bewust blijven dat het inzicht niet alleen door de waarneming kan ontstaan. Ons denken is onmisbaar om tot een eigen inzicht te komen. Een kort chronologisch overzicht:

30 maart: De Russen zijn verdwenen uit Boetsja
31 maart: De burgemeester van Boetsja verklaard dat Boetsja bevrijd is en maakt geen melding van lijken
1-2 april: De Oekraïense Nazi milities trekken Boetsja binnen
2 april: Een film van de opruimwerkzaamheden door de Oekraïense politie, waarin geen melding van lijken.
3 april: de pers stort zich op het gebeuren.

[caption id="attachment_60314" align="alignright" width="350"] Zelenski en de burgermeester van Boetsja in een pauze bij de herdenking (toen er net geen camera's waren) - ze vermaken zich uitstekend.
https://t.me/BifFidU/8453[/caption] Het merendeel van de civiele doden dragen een witte band om hun arm. Dit was aanvankelijk een Russisch herkenningsteken. Vele civilisten droegen ook deze witte banden tijdens de Russische bezetting en het is niet onwaarschijnlijk dat, als het al om doden gaat, deze slachtoffer zijn geworden van de "zuiveringsacties" van de Oekraïense Nazi-milities. Ook het door Franse journalisten beschreven feit dat een van de gedode personen een Oekraïens paspoort in de hand had, ondersteunt de hypothese van de Russische oorlogscorrespondent Kots:

Een Oekraïens paspoort omhoog houden heeft alleen zin tegenover Oekraïense militairen - als een poging om hen hopelijk ervan te weerhouden te schieten.

Rusland heeft inmiddels al twee keer een urgente zitting van de VN Veiligheidsraad aangevraagd. Deze wordt door Groot Brittannië geblokkeerd. De voormalig afgevaardigde(("voormalig" alleen omdat zijn partij, Oppositioneel Platform voor het Leven, inmiddels is verboden. Zelenski heeft op 20 maart 11 partijen verboden)) van de Verchovna Rada, Ilya Kiva zei dat wat in Boetsja is gebeurd een geplande actie was van de Oekraïense contraspionage met de hulp van de Britse MI6. Kiva zei (https://t.me/realCRP/4165):

"Ze arriveerden bijna in de ochtend, zetten het gebied af, strooiden de lijken uit en dreven vervolgens de journalisten erheen. Daartoe keerde die clown Zelenski terug om de belangstelling van de internationale pers te wekken voor de vermeende tragedie die zich had afgespeeld, maar dat was allemaal een leugen. Dit is allemaal een voorgeprogrammeerde productie die in de eerste plaats agressie en haat bij je zou moeten opwekken, maar zo was het niet."

Nog een kanttekening: boze tongen beweren dat voor de plaats Boetsja is gekozen, omdat de naam aan het Engelse woord butcher (slager) herinnert, en dus voor Angelsaksen makkelijk te onthouden is.

Ukraine on Fire

rovanov — Thu, 17 Mar 2022 10:54:55 +0000

Indrukwekkende documentaire

Deze documentaire uit 2016 werd gemaakt door Oliver Stone. (Nederlands ondertiteld) De aangereikte en uitgebreide historische achtergrond biedt de mogelijkheid om tot een beter inzicht te komen over de actuele ontwikkelingen.

[aiovg_video id=59983]

Het bloedbad van Maidan in 2014 gaf aanleiding tot een gewelddadige opstand waarbij president Viktor Janoekovitsj werd afgezet en Rusland door de westerse media werd afgeschilderd als de grote boosdoener. Maar hoe zat het echt? "Ukraine on Fire" van Igor Lopatonok biedt een historisch perspectief van de diepe verdeeldheid in de regio, die leidden tot de Oranje Revolutie van 2004, de opstanden van 2014 en de gewelddadige omverwerping van de democratisch gekozen Janoekovitsj. Het werd door de westerse media behandeld als een volksrevolutie, maar het was in feite een staatsgreep die was geregisseerd en georganiseerd door nationalistische groeperingen en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Producer Oliver Stone heeft op sociale media aangegeven dat de documentaire rechtenvrij gedeeld mag worden door een ieder die dat wil, omdat de publieke opinie daar schreeuwend behoefte aan blijkt te hebben. Het is een indrukwekkende, zorgvuldig opgebouwde documentaire die een geheel ander licht schijnt op de gebeurtenissen in de recente historie van Oekraïne, dan het licht dat de westerse media er destijds op schenen. Dat was toen. Welke rol spelen die media nu?

Oorlogspropaganda

FZ — Thu, 17 Feb 2022 11:10:44 +0000

Nabeschouwing over de dag (16-02-2022) waarop Poetin de Oekraïne had moeten binnenvallen

Voor een oorlog moet het publiek in de juiste stemming gebracht worden, daar dient oorlogspropaganda namelijk voor. We krijgen dagelijks te horen hoe gevaarlijk de tegenstander is en dat die ieder moment kan aanvallen. Nu de propaganda tegen Rusland ongekende afmetingen aanneemt, wil ik aan een andere propagandaoorlog herinneren. Het publiek werd op de aanval op Irak zorgvuldig voorbereid. Praktisch iedereen herinnert zich Colin Powell met het gifflesje. Maar ook Engeland heeft flink zijn best gedaan om de stemming tegen Irak aan de kook te brengen. [caption id="attachment_59625" align="alignright" width="350"] 45 minuten van de ondergang verwijderd [/caption] Tony Blair legde een dik dossier op tafel met bewijzen dat Saddam Hussein massavernietigingswapens bezat waarmee hij Groot-Britannië binnen 45 minuten zou kunnen bereiken. Hij zei er weliswaar niet bij dat daardoor potentieel niet London werd bedreigd, maar een Britse basis op Cyprus. Later bleek dat het dikke dossier berustte op een plagiaat van een scriptie van een Amerikaanse universiteit en op de getuigenis van een enkele Iraanse taxi-chauffeur die een gesprek tussen twee officieren had gehoord. Toentertijd vonden over de hele wereld protesten tegen een oorlog plaats, Irak werd ondanks het ontbreken van bewijzen en zonder een mandaat van de VN bezet. De inval, die zogenaamd de Irakezen moest bevrijden, heeft het land in een ongekende chaos laten verzinken en heeft aan meer dan 1 miljoen mensen het leven gekost. Van de beloofde transitie van Irak in een bloeiend, welvarend, democratisch land is niets geworden. Ik zie grote overeenkomsten in de propaganda van toen en de propaganda tegen Rusland nu. Maria Zacharova((Persattaché van het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken. Ik citeer uit het telegram-kanaal van Maria Zacharova)) merkt hiertoe op:

Wat de VS en Engeland nu doen is klassieke oorlogspropaganda. De Internationale Overeenkomst inzake burgerrechten en politieke rechten, die op 16 december 1966 is aangenomen door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties verbiedt in resolutie 2200 A (XXI) deze vorm van propaganda. Het eerste lid van artikel 20 van dit document luidt: "Alle propaganda voor een oorlog is bij de wet verboden”. Of zou verboden moeten zijn. Maar Washington en Londen hebben altijd vastgehouden aan het beginsel dat ze daarin de vrije hand moeten hebben. En dus maken de Verenigde Staten, bij het aangaan van hun verplichtingen ten aanzien van deze overeenkomst, het volgende voorbehoud: "Artikel 20 [van de overeenkomst] machtigt de Verenigde Staten niet, noch verplicht ze deze tot wetgevende of andere maatregelen die het recht op vrijheid van meningsuiting en vergadering, zoals gewaarborgd door de grondwet en de wetten van de Verenigde Staten, zouden beperken. Groot-Brittannië maakt een soortgelijk voorbehoud: "De Regering van het Verenigd Koninkrijk zal artikel 20 interpreteren in overeenstemming met de rechten die door de artikelen 19 en 21 van de overeenkomst worden verleend en behoudt zich het recht voor om, na wetgeving te hebben uitgevaardigd over aangelegenheden in het belang van de openbare orde (ordre public), geen verdere wetgeving uit te vaardigen. Het Verenigd Koninkrijk behoudt zich hetzelfde recht voor met betrekking tot elk van zijn afhankelijke gebiedsdelen." Om duidelijk te zijn. De overeenkomst werd aangenomen op het hoogtepunt van de Koude Oorlog en had niet alleen tot doel de mensenrechten te beschermen, maar ook de mensheid weg te leiden van de afgrond waarnaar zij in die jaren door de militaire retoriek van de NAVO-landen werd geduwd. De Sovjet-Unie (en later de Russische Federatie) en tientallen andere staten in de wereld, die zich bewust waren van het enorme gevaar dat oorlogspropaganda kan inhouden, hebben vrijwillig afstand gedaan van deze bedreigende praktijk. Maar noch Washington noch Londen doen afstand van de mogelijkheid ten allen tijden een brandende lucifer in een hooiberg te kunnen gooien. Wat we nu zien is oorlogspropaganda in zijn zuiverste vorm. De agressieve retoriek probeert de levering van wapens aan de Oekraïne, het zenden van militaire trainers naar dat land, het houden van militaire oefeningen van de NAVO nabij de grenzen van Rusland en het opzetten van een offensieve algemene militaire infrastructuur door westerse landen goed te praten.

De westerse staten hebben in de afgelopen twee maanden de restanten van een functionerend staatsstelsel in de Oekraïne kapot gemaakt. Nu hebben bestuursfunctionarissen en afgevaardigden het land verlaten, president Zelenski heeft de functionarissen weliswaar gesommeerd om binnen 24 uur terug te komen, maar of ze daaraan gehoor geven is nog de vraag. Dit kan alleen tot chaos leiden, en de Oekraïense economie gaat verder achteruit.

[caption id="attachment_59627" align="aligncenter" width="350"] RUSSIA is set to invade Ukraine at any time with a massive missile blitz and 200,000 troops, according to US intelligence. Highly placed sources said preparations to defend the besieged nation would continue - despite reports Putin was withdrawing some troops from the border.[/caption]

De aangekondigde invasie heeft tot nu (16-02-2022, 17:00) niet plaatsgevonden, maar de Russen staan immers niet om hun punctualiteit bekend, misschien komt die nog? De verklaring voor het feit dat de invasie onverwacht niet heeft plaatsgevonden, luidt nu als volgt: dankzij het heldhaftige optreden van Joe Biden((Zie bijvoorbeeld de redevoering van Biden op 15 februari 2022 "Biden delivers remarks on increasing tension between Russia and Ukraine". Onder andere besproken in The Saker, If I did not know this is for real…)) en de vastberaden houding van Europa heeft Poetin het niet aangedurfd de Oekraïne binnen te vallen. Maar de spanning wordt desondanks overeind gehouden. Zelfs als er niets gebeurt is dat een melding waard. The Sun bericht: "Het tijdstip van 3 uur 's nachts (1 uur GMT) waarop Amerikaanse inlichtingendiensten een Russische aanval verwachtten, is afgelopen nacht zonder incidenten voorbijgegaan, terwijl Poetin het Westen in het onzekere blijft houden. De koude, heldere lucht boven de hoofdstad Kiev - waar de plaatselijke bevolking zich op een luchtaanval had voorbereid - bleef stil, afgezien van passerende commerciële vluchten. Maar de spanning bleef hoog tot zonsopgang op de dag dat Amerikaanse functionarissen hadden gezegd dat Poetins invasiemacht op Oekraïne zou worden losgelaten." Er is nu al heel vaak een Russische aanval voorspeld. Dit lokte bij Maria Zacharova het volgende commentaar uit:

Een verzoek aan de Amerikaanse en Britse desinformatie-media Bloomberg, The New York Times, The Sun enz. - het rooster van onze invasies voor het komende jaar te publiceren. Ik wil graag mijn vakantie kunnen plannen.

[caption id="attachment_59629" align="alignright" width="350"] Lavrov en Shojgoe. Zitten ze misschien al in Kiev?[/caption] Verder publiceerde ze de bijgaande foto: Ook al doen de Russen nogal luchtig over de propagandacampagne die er gaande is, de trend is zeer gevaarlijk. Als het westen alleen nog maar naar zijn eigen propaganda luistert en deze ook gelooft, is het gevaar groot dat niemand meer oor heeft voor de argumenten van de Russische Federatie. Een van de mogelijkheden is dat als Poetin de Oekraïne nog steeds niet wil aanvallen, men dan zelf een aanval onder valse vlag ensceneert en deze de Russen in de schoenen schuift. We zitten nu in een situatie die zich in de loop der geschiedenis nog nooit heeft voorgedaan, namelijk dat de twee zogenaamd aan de rand van een oorlog staande tegenstanders, Rusland en de Oekraïne, beide zeggen dat er in de nabij toekomst geen oorlog te verwachten valt, terwijl een derde maar zijdelings betrokken partij((De VS en het VK)) bij hoog en bij laag zweert dat de oorlog nu ieder moment kan uitbarsten. We leven in interessant tijden...

Diplomatie of oorlog. Het Russische veiligheidsperspectief

rovanov — Wed, 16 Feb 2022 07:21:57 +0000

Dit artikel verscheen op VREDE.be

Volgens het heersende narratief zijn de spanningen rond Oekraïne te wijten aan Vladimir Poetin, een autocratische leider die zich oorlogszuchtig en onredelijk opstelt. Het vervolg van dit verhaal is dat Oekraïne het slachtoffer is van het Russische expansionisme en de NAVO zich moet voorbereiden op een mogelijke invasie.

Dat het conflict met Rusland gepersonaliseerd wordt rond de figuur van Poetin is een klassieke propagandatechniek.

Het is een belangrijke misvatting dat president Poetin het grote struikelblok vormt. Dat het conflict met Rusland rond zijn figuur gepersonaliseerd wordt heeft vooral te maken met klassieke propagandatechnieken: wij willen géén oorlog, het is de vijand die zich oorlogszuchtig opstelt. En die vijand is niet het volk, maar een leider van wie de monsterlijke kwaliteiten worden uitvergroot. Het eigen kamp wil vrede, verdedigt waarden en strijdt voor mensenrechten. Om zicht te krijgen op hoe de oorlogspropaganda zich op de spanningen rond Oekraïne heeft geënt, is het de moeite om het boek dat Anne Morelli aan de vooravond van de oorlog tegen Irak schreef (‘Elementaire principes van de oorlogspropaganda’) nog eens uit de boekenkast te halen.

[caption id="attachment_59617" align="alignright" width="350"] Amerikaanse en Russische functionarissen ontmoeten elkaar in Genève tijdens de Oekraïense spanningen
Foto Sem Janssen[/caption] De werkelijkheid is geen zwart-wit-verhaal, maar complexer en genuanceerder. Ook zonder Poetin zouden deze spanningen er zijn en wel omdat de VS in de relaties met Rusland de militaire logica altijd heeft laten primeren. Washington gebruikt de NAVO al sinds haar oprichting in 1949 voor de verdediging van de geostrategische belangen en domineert zo al decennialang de Europese veiligheidspolitiek. Met de opname van nieuwe lidstaten in Oost-Europa, die een historische angst hebben ontwikkeld voor Moskou, is de VS erin geslaagd om de NAVO, ondanks het verdwijnen van het Warschaupact (het militaire verbond van de communistische staten tijdens de Koude Oorlog) meer dan ooit een hoofdrol te laten innemen qua veiligheidsbeleid. Vooral Frankrijk en Duitsland zien dat met lede ogen aan en leveren heel wat inspanningen voor een autonome Europese militarisering, waarbij het voorzichtig schipperen is om de VS niet voor het hoofd te stoten. In de grond is de beruchte uitspraak van Lord Ismay (de eerste NAVO-Secretaris-Generaal) van aan het begin van de Koude Oorlog nog altijd geldig: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down."

“Geen aantasting van de Russische veiligheidsbelangen”

Het gaat niet om Poetin, op wiens binnenlands beleid er zonder twijfel veel aan te merken valt, maar om fundamentele Russische veiligheidsbelangen zoals die al meer dan drie decennia worden gedeeld en verdedigd door de politieke top in Moskou. Russische leiders en bij uitbreiding het gros van de politieke wereld voelden zich van bij de aanvang van het post-Koude Oorlogstijdperk misleid. Aan de vooravond van de Duitse hereniging (3 oktober 1990) was de boodschap die de toenmalige westerse politieke tenoren aan Moskou afleverden behoorlijk duidelijk: de NAVO zal niet uitbreiden. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken – die de kwestie als een van de eersten publiekelijk aankaartte - stelde dat de veranderingen in Oost-Europa en het Duitse eenwordingsproces niet in gevaar mochten worden gebracht door een “aantasting van de veiligheidsbelangen van de Sovjet-Unie” en daarom “zou de NAVO de uitbreiding naar het oosten moeten uitsluiten”. Behalve Genscher, zouden VS-President Bush, zijn minister van Buitenlandse zaken Baker en top-veiligheidsadviseur Gates (later CIA-directeur en minister van Defensie), de Franse president Mitterrand, de Britse premier Thatcher en haar opvolger Major en vele anderen Moskou in de loop van 1990-91 verzekeren dat de NAVO niet zou uitbreiden. Die beloftes werden evenwel nooit formeel in een akkoord gegoten en heel vlug gebroken. [caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Met het aantreden van President Clinton veranderde de VS van koers. Het Warschaupact en de Sovjet-Unie waren in elkaar gestuikt. Vanaf 1994 sprak de VS-president openlijk over een uitbreiding van de NAVO tot groot ongenoegen van Moskou dat verzwakt was en kampte met heel wat interne politieke en economische problemen. Toenmalig Russisch president Boris Jeltsin uitte meermaals zijn protest en bezorgde twee brieven (oktober 1993 en december 1994) aan het Witte Huis. Daarin schreef hij dat de uitbreiding van de NAVO niet alleen bij de oppositie, maar ook in gematigde kringen “opgevat zal worden als een vorm van neo-isolatie van ons land.” Een jaar later omschreef hij de eerste onderhandelingen over de uitbreiding (met Polen, Hongarije en Tsjechië) als “het begin van een nieuwe opsplitsing van Europa”. Jeltsin maakte duidelijk dat Rusland streeft naar een pan-Europees veiligheidssysteem door de (“niet-cosmetische”) versterking van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking (OVSE, waar alle NAVO- en voormalige Warschaupactlanden lid van zijn). Net als Poetin vandaag had Jeltsin het over de “ondeelbaarheid” van veiligheid, d.w.z. dat veiligheid niet kan verkregen worden ten koste van de andere partij. Die ondeelbaarheid van veiligheid, waar Rusland vandaag zo hard op hamert en die volgens het Kremlin verder wordt aangetast met de ‘open-deur’ politiek van de NAVO, is geen Russische uitvinding. De principes ervan zijn vastgelegd in de Slotakte van Helsinki (1975, waaruit de OVSE is ontsproten), het Handvest van Parijs (1990), de NAVO-Rusland Stichtingsakte (1997) en het Handvest van Europese Veiligheid (1999). Alleen ontbreken de criteria voor die ondeelbaarheid van veiligheid of zijn ze vaag geformuleerd.

De vernedering van Rusland

Jeltsin was een verzwakte president. Rusland was nog maar pas geboren uit het puin van de Sovjet-Unie en hij overleefde in 1993 een moeilijke machtsstrijd met het parlement. Vanaf 1996 was hij afhankelijk van oligarchen voor zijn politiek voortbestaan. Washington zag zich als de overwinnaar van de Koude Oorlog en had de macht om de Europese veiligheidspolitiek naar eigen wensen en belangen te organiseren. Dat de VS zijn visie op de Europese orde oplegde aan Europa en Rusland, zoals gewapenderhand zou gebeuren rond Kosovo (1999) voelde voor veel Russen, en zeker voor de latere president Vladimir Poetin, als een vernedering. De oorlog tegen Servië kwam er zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties waardoor Rusland een van zijn laatste troeven als grootmacht, het vetorecht in die Veiligheidsraad, niet kon inzetten. De NAVO voerde deze operatie uit als een ‘niet-artikel-5’ missie, dus volgens het bondgenootschap zelf niet gedekt door het NAVO-verdrag. Artikel 5 concipieerde het Atlantisch bondgenootschap in 1949 essentieel als een defensieorganisatie en bijgevolg niet als een alliantie voor het uitvoeren van interventies buiten het grondgebied. Jeltsin, die dacht dat hij met de VS verbonden was in een partnerschap, voelde zich verraden. De VS maakte hem duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

De VS maakte president Jeltsin duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

George Kennan die algemeen gezien wordt als de architect van de Koude Oorlog met zijn oproep na de Tweede Oorlog om de Sovjet-Unie "in te dammen", waarschuwde begin 1997 dat de uitbreiding van de NAVO de "meest fatale fout" zou zijn van de VS-politiek sinds het einde van de Koude Oorlog. "Een dergelijk besluit zal naar verwachting de nationalistische, antiwesterse en militaristische tendenzen in de Russische opinie aanwakkeren" met een "negatief effect op de ontwikkeling van de Russische democratie", aldus Kennan. Hij drukte zijn vrees uit dat de uitbreiding de koude oorlogssfeer in de Oost-West relaties terug zou oproepen en de Russische buitenlandse politiek in "richtingen (zal) duwen die beslist niet naar onze zin zijn".

In diplomatieke kringen was men zich m.a.w. zeer bewust wat de gevolgen zouden zijn van een NAVO-uitbreiding. Kennans voorspellingen kwamen in elk geval uit.

Poetin streefde aanvankelijk naar goede relaties

[caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Aanvankelijk ondernam Poetin - die in 2000 het presidentschap overnam - net als zijn voorganger pogingen om tot een goede verstandhouding te komen met de VS en de NAVO. Na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 deed de Russische president verschillende gestes. Om Washington te steunen in de ‘oorlog tegen de terreur’ stemde hij in – zij het met weinig enthousiasme – met de oprichting van twee militaire basissen in Centraal-Azië (Oezbekistan en Kirgizië). In 2002 sloot hij ook de resterende militaire basissen op Cuba met de boodschap dat hij hoopte op een tegengebaar (de sluiting van een radarinstallatie aan de Noors-Russische grens). In een toespraak dat jaar verklaarde Poetin dat een partnerschap met de Verenigde Staten van het grootste belang is voor Rusland, en dat terrorismebestrijding een van de belangrijkste elementen is van het buitenlandse beleid van Rusland. Hij zette zijn woorden voor een goede verstandhouding met de VS kracht bij door in 2003 de Russische troepen onverwachts terug te trekken uit Kosovo. Washington bleef evenwel verder handelen in overeenstemming met zijn status van overwinnaar en enige supermacht. Eind 2001 kondigde president Bush de terugtrekking aan van de VS uit het ABM-verdrag dat aan de VS en Rusland grote beperkingen oplegde voor de ontplooiing van een raketschild om de nucleaire balans tussen beide staten niet in gevaar te brengen. In de jaren daarop kondigde de VS aan dat het delen van een raketschild wilde opstellen in Polen en Tsjechië (later Roemenië). Het plan voorzag om in beide landen SM3-interceptoren (raketten) op te stellen. Rusland protesteerde en kondigde in 2007 aan dat het de uitvoering van het CFE-verdrag (Conventional Armed Forces in Europe), dat beperkingen oplegde aan de ontplooiing van conventionele wapensystemen, zoals tanks en artillerie, zou opschorten. De oorlog die de VS tegen Irak (2003) voerde, opnieuw zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, gooide verder olie op het vuur. Rusland veroordeelde de VS-aanval (net als Parijs en Berlijn trouwens).

NAVO breidt uit

Ondanks gemaakte beloftes en herhaald protest vanuit Moskou, breidde de NAVO in vijf rondes uit van 16 landen aan het eind van de Koude Oorlog naar 30 landen vandaag. Op de NAVO-top in Boekarest (2008) ontspon zich een discussie over de grenzen van die uitbreidingen toen de VS de procedure wilden opstarten (het Membership Action Plan) voor lidmaatschap van Oekraïne en Georgië. Frankrijk en Duitsland, maar ook België verzetten zich daartegen. Premier Fillon verklaarde toen in de Franse pers: “Frankrijk is tegen de komst van Georgië en Oekraïne in de NAVO” omdat dit “het verkeerde antwoord is op de machtsverhoudingen in Europa en tussen Europa en Rusland”. Uiteindelijk bereikten de betrokken NAVO-lidstaten een consensus. De procedure voor lidmaatschap zou niet worden geopend, maar er was wel een principiële ‘open deur’ voor beide landen die op termijn “lid zullen worden van de NAVO”. De VS duwde door, wetende dat dit verder ten koste zou gaan van de verstandhouding met Rusland. De NAVO bouwde daarop de relaties met Oekraïne uit. Sinds de Oekraïnecrisis van 2014 gaat het om aanzienlijke militaire steun, wapenleveringen en regelmatige gezamenlijke militaire manoeuvres met de gekende Russische reacties tot gevolg.

Het is Moskou er niet om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater komt.

Rusland voerde de druk op door op grote schaal troepen te ontplooien in de grensregio. Volgens Ruslandkenner David Teurtrie in het Franse maandblad le Monde Diplomatique is het Moskou er niet zozeer om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, dan wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater terecht komt, wat niet hetzelfde is.

De krachtmeting heeft absurde maar uiterst gevaarlijke proporties aangenomen, omdat de NAVO op elk vlak weigert tegemoet te komen aan Rusland, ondanks de beloftes die westerse leiders aan het eind van de Koude Oorlog maakten en ondanks het voorbehoud dat enkele Europese NAVO-lidstaten zelf maakten op die bewuste NAVO-top in Boekarest.

‘Open deur’ voor een onwaarschijnlijke uitbreiding

Bovendien is het principe van uitbreiding met Oekraïne en Georgië de komende jaren onuitvoerbaar. Beide landen zitten al jaren met zware spanningen met minderheidsgroepen en afvallige gebieden die de onafhankelijkheid uitriepen. Het is weinig waarschijnlijk dat de NAVO-lidstaten betrokken willen geraken in deze wespennesten. Na schendingen van het staakt-het-vuren viel Georgië in 2008 Zuid-Ossetië binnen. Het gebied had zich in 1990 onafhankelijk verklaard nadat de taalrechten van de regio werden ontkend. Rusland kwam militair tussenbeide en erkende vervolgens de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië. Moskou erkende meteen ook de in 1993 uitgeroepen onafhankelijkheid van de andere opstandige Georgische regio, Abchazië. Het Kremlin gaf zo ook het signaal – na de NAVO-top in Boekarest - dat de uitbreiding met Georgië een ‘rode lijn’ was. Na het verdrijven van de Oekraïense verkozen president Janoekovitsj in februari 2014, intervenieerden Russische troepen om de Autonome Republiek de Krim te bezetten met de steun van lokale milities van de Russische meerderheid op het schiereiland. Een maand later stemde een meerderheid van de kiezers in een betwist (en een door het grondwettelijk hof van Oekraïne ongeldig verklaard) referendum voor afscheuring van Oekraïne en integratie bij Rusland. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties stemde een resolutie die het referendum als ‘niet geldig’ bestempelde. Als twee dagen na de machtswissel in de hoofdstad Kiev het parlement beslist om de erkenning van het Russisch als regionale taal in te trekken komen de oostelijke provincies Donetsk en Lugansk, waar een belangrijk Russische minderheid woont, eveneens in opstand. Kiev stuurt troepen, waarop Rusland militaire steun verleent aan de opstandelingen. Ondanks een akkoord over het Staakt-het-vuren en afspraken in de Minskakkoorden (2015) om beide provincies autonomie te verlenen, komt er geen einde aan het geweld. Gezien de chronische instabiliteit van beide landen is de kans dat ze de procedure kunnen opstarten om lid te worden de komende jaren zo goed als nihil. Voor veel Europese NAVO-lidstaten is het ondenkbaar dat ze zich in een militair avontuur zouden willen begeven als gevolg van de bijstandsclausule (Artikel 5) van het NAVO-verdrag, die stelt dat als een lidstaat wordt aangevallen alle andere lidstaten het aangevallen land solidair bijstaan.

Oorlog omwille van symboliek?

Gezien de chronische instabiliteit van Georgië en Oekraïne is de kans dat ze effectief NAVO-lid worden, de komende jaren zo goed als nihil.

Het gaat dus met andere woorden over een louter symbolische strijd met als inzet de principiële open deur politiek van de NAVO (artikel 10 van het NAVO-verdrag), die evenwel moet samen gelezen worden met het principe van de ondeelbaarheid van veiligheid zoals omschreven in de eerder opgesomde akkoorden. Als het klopt dat president Poetin gevaarlijk en onberekenbaar is, dan is het bovendien veiliger om met het Kremlin tot een akkoord te komen dan een allesvernietigende nucleaire oorlog te riskeren. Volgens de Russische nucleaire doctrine behoudt Rusland zich het recht voor om kernwapens in te zetten in “het geval van agressie tegen de Russische Federatie met het gebruik van conventionele wapens wanneer het voortbestaan van de staat in gevaar komt”.

Russisch diplomatiek offensief

Midden december lanceerde Rusland, na lang diplomatiek overleg over en weer, twee documenten, een ontwerpverdrag met de VS en een ontwerpovereenkomst met de NAVO, met een hele reeks veiligheidsafspraken. Volgens beide documenten zou de NAVO zich moeten onthouden van verdere oostwaartse expansie. Ook zouden beide partijen geen troepen mogen ontplooien in andere Europese staten met terugwerkende kracht tot mei 1997. Verder zouden er geen middellange en korteafstandsraketten mogen ontplooid worden in gebieden vanaf waar ze de andere partij kunnen raken. Een ander heikel punt raakt de NAVO als nucleaire alliantie, omdat Rusland vraagt dat er geen kernraketten buiten het grondgebied van de kernwapenmachten opgesteld zouden worden, zoals nu het geval is met de kernbommen van de VS die in België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije gestationeerd staan. De VS is het enige land ter wereld met kernwapens op buitenlands grondgebied. Ook het algemene principe van de ondeelbaarheid van veiligheid staat prominent in de teksten uitgeschreven. De VS verwerpt de teksten, hoewel ze op veel punten niet onredelijk zijn. Gezien de ervaringen uit het verleden wil Rusland dat afspraken op papier worden vastgelegd. Dat Moskou daar nu mee komt aanzetten en aandringt op vlugge afspraken heeft te maken met twee cruciale momenten later dit jaar. Eind juni vindt de NAVO-top plaats waar de NAVO haar nieuwe 'Strategie 2030' wil afklokken die Rusland als een ‘systemische rivaal’ en een ‘dreiging’ voor de Euro-Atlantische regio omschrijft. Dat zou dan een ‘raison d’être’ voor de NAVO worden, vergelijkbaar met de bestaansreden van de NAVO tijdens de Koude Oorlog. Eens dit formeel is vastgelegd zal het veel moeilijker worden om te werken aan strategische stabiliteit en een ander pan-Europees veiligheidssysteem waar Rusland al jaren vragende partij voor is. Een ander cruciaal ogenblik zijn de mid-term verkiezingen in de VS, met de mogelijkheid dat de Republikeinen de meerderheid halen in zowel Senaat als Huis van Afgevaardigden, wat een akkoord met Washington ernstig kan bemoeilijken.

Moratorium op uitbreiding kan doorbraak betekenen

Een zinnetje van de VS/NAVO is voldoende om tot ontspanning te komen: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode".

Het is dus in ieders belang om vlug werk te maken van het uitwerken van een consensus. Een zinnetje in het antwoord van de VS/NAVO zou al voldoende kunnen zijn om Moskou over de streep te trekken: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode”. Met een moratorium hoeft de NAVO niet af te stappen van het principe van een ‘open deur’ en het geeft tijd om te werken aan ontspanning en vertrouwen tussen beide partijen. Het voordeel is dat er dan - als vorm van wederdienst - meer diplomatieke ruimte kan ontstaan om de problemen in Oekraïne aan te pakken.

Beide partijen kunnen hun invloed aanwenden in respectievelijk de het Donetsbekken (waar de opstandige regio’s zich bevinden) en Kiev om het conflict te demilitariseren en de Minsk-akkoorden uit te voeren. Op termijn zou een neutrale status voor Oekraïne zowel de verhoudingen met Rusland alsook de binnenlandse relaties in Oekraïne met de grote Russische minderheid ten goede kunnen komen. Na de Tweede wereldoorlog werd tussen de VS en de Sovjet-Unie overeengekomen dat Oostenrijk een neutrale staat zou worden, wat vervolgens grondwettelijk werd vastgelegd. Tot op heden heeft dat Oostenrijk zeker niet onveiliger gemaakt. Aan de andere kant kan er ook naar gestreefd worden – wat de Baltische staten en Polen ten goede zou komen - om Wit-Rusland militair neutraal te maken, zoals dat nu (nog) grondwettelijk het geval is voor Moldavië. Voorts kan de terugtrekking van militaire NAVO-infrastructuur en NAVO-troepen in Polen en de Baltische Staten parallel verlopen aan een afspraak dat Rusland hetzelfde doet in Wit-Rusland, terwijl elk kan blijven vasthouden aan het lidmaatschap van respectievelijk de NAVO en de Collectieve Veiligheidsverdragsorganisatie (met naast Wit-Rusland, Rusland, Armenië, Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan). Tot slot kan een toename van het vertrouwen ervoor zorgen dat de idee van een gemeenschappelijk veiligheidssysteem kan worden uitgewerkt en versterkt, een belangrijke voorwaarde om tot ernstige ontwapeningsakkoorden te kunnen komen die heel Europa kunnen denucleariseren. Dit is alles zou werkelijkheid kunnen worden als het diplomatiek overleg niet langer gepaard gaat met militair spierballengerol.

Mislukte kleurenrevolutie in Kazachstan

rovanov — Fri, 11 Feb 2022 07:18:11 +0000

verscheen op 22 januari 2022 in de weekeditie van De Andere Krant

Een artikel van Kees van der Pijl De staatsgreep in Kazachstan was een poging om in dat land een pro-Westerse ‘kleurenrevolutie’ te ontketenen, net als eerder in Wit-Rusland en Oekraïne, schrijft emeritus-hoogleraar internationale relaties Kees van der Pijl. De mislukking van de coup betekent een fors verlies voor de Verenigde Staten. Wat is er gebeurd in Kazachstan? Alles wijst erop dat de Verenigde Staten en ook het Verenigd Koninkrijk op zijn minst de hand hadden in de onlusten in het land, die zelfs uitmondden in een staatsgreep. Na de terugtrekking van de Navo uit Afghanistan hebben de Amerikanen geen basis meer in Centraal-Azië, en geen enkele regering in de regio was bereid hen een nieuwe te geven. In andere voormalige Sovjet-republieken zoals Georgië en Oekraïne zijn eerder in 2003-2004 en 2014, middels ‘kleurenrevoluties’ pro-Westerse groepen aan de macht gebracht. Dus waarom niet proberen de onrust die op 2 januari uitbrak in het strategisch tussen Rusland en China gelegen Kazachstan te benutten om daar (weer) voet aan de grond te krijgen? De Amerikanen hebben uitgebreide contacten in Kazachstan en hun ambassade kondigde de onrust al half december aan. De National Endowment for Democracy in Washington, algemeen bekend als een frontorganisatie van de CIA, had in 2020, het laatste jaar waarover de cijfers zijn gepubliceerd, 1,2 miljoen dollar in een burgerbeweging in Kazachstan gestoken. In hetzelfde jaar werd 3,8 miljoen dollar geschonken door de Open Society Foundation van George Soros. Ook hij heeft een lange staat van dienst als het gaat om het steunen van kleurenrevoluties, vooral in het voormalige Sovjetblok. Dat omvat training van activisten, het via sociale media coördineren van demonstraties in meerdere steden, en dergelijke, alles uit naam van de democratie. Anders dan Georgië en Oekraïne echter, is Kazachstan lid van de verdragsorganisatie CSTO, samen met Rusland, Wit-Rusland, Tadzjikistan, Armenië en Kirgizië. Door de opstand toe te schrijven aan buitenlandse inmenging kon president Kassym-Jomart Tokayev de CSTO verzoeken een vredesmacht te sturen. Terwijl die vliegvelden en andere strategische objecten bewaakte, konden Kazachse eenheden de orde herstellen. De Amerikaanse invloed in Kazachstan dateert van de tijd dat het land geregeerd werd door sterke man Nursultan Nazarbayev. Onder zijn bewind werd een deel van het grote Tengiz-olieveld aan Chevron verkocht. In 2005 kwam Bill Clinton persoonlijk op bezoek om te vieren dat een donor van de Clinton Foundation, James Giustra, een grote uraniumconcessie had verworven. Nazarbayev werd beschuldigd van corruptie en wegsluizen van miljarden dollars naar Zwitserland. In 2019 werd hij opgevolgd door Tokayev, maar als voorzitter van de Nationale Veiligheidsraad behield hij grote invloed. De hoofdstad Astana werd naar hem hernoemd (Nur-Sultan). Of Nazarbayev zelf een rol speelde in de machtsgreep is onduidelijk, maar zijn rechterhand, Karim Masimov, is gearresteerd en in de Nationale Veiligheidsraad vervangen door een medestander van president Tokayev. Masimov is een zakenvriend van Joe Biden en diens zoon Hunter, die weer nauwe banden met oligarchen in Oekraïne onderhoudt. Een andere figuur die een rol speelde in de machtsgreep was Mukhtar Ablyazov, voormalig minister van energie en bankier. In 2000 was hij in conflict gekomen met Nazarbayev en met medeneming van zo’n 6 miljard dollar naar Engeland uitgeweken. Daar werd hij in 2012 uitgewezen wegens belastingontduiking, waarop hij zich in Frankrijk vestigde. Ablyazov greep de onrust van begin januari aan om te proberen daar zelf aan de macht te komen. Hij riep het Westen op hem te steunen, omdat anders Kazachstan net als Wit-Rusland de banden met Rusland zou aanhalen. Zelf zette hij zijn hoofdkwartier voor de kleurenrevolutie in Kazachstan op in Kiev, hoofdstad van de eerder door het Westen overgenomen Oekraïne. In totaal zijn er bij de onlusten 160 mensen om het leven gekomen, onder wie 18 politieagenten. Twee agenten werden volgens de CBC, de NOS van Canada, onthoofd gevonden, mogelijk het werk van jihadisten. De demonstraties waren uitzonderlijk gewelddadig en op Twitterfilmpjes was te zien hoe demonstranten geweren kregen uitgedeeld die in de kofferbak van personenauto’s waren aangevoerd. Tot de interventie van de CSTO bleken de veiligheidstroepen overigens niet bereid zich te verzetten tegen het geweld: zo werd de luchthaven van de belangrijke stad Almaty prijsgegeven toen daar 50 gewapende opstandelingen verschenen. Naast de genoemde Masimov en Ablyazov en hun contacten in de VS en West-Europa, waren ook criminele elementen bij het geweld betrokken. Maar belangrijker nog is de connectie met Turkije. De benoeming van de Britse voormalig ambassadeur in Ankara, Richard Moore, tot hoofd van de Britse buitenlandse geheime dienst MI6 in juni 2020 is in dit opzicht belangrijk. Tijdens Moores ambassadeurschap van 2014 tot 2018 gaf hij blijk van zijn actieve steun voor Erdogans neo-Ottomaanse aspiraties (herstel van het grote Turkse rijk met verwante volken). Naast Azerbeidzjan, door Turkije gesteund in de recente oorlog met Armenië, zijn ook diverse lidstaten van de CSTO, waaronder Kazachstan, kandidaat voor opname in het nieuwe Ottomaanse rijk van Erdogan, die de laatste tijd weer afstand neemt van Rusland en meer naar de Navo trekt. In meerdere media is gewezen op de rol die MI6 zou hebben gespeeld in de onrust in Kazachstan. Verschillende oud-agenten van MI6 werken voor Ablyazov. Daarnaast is de aanwezigheid van met de Grijze Wolven verbonden Turkse ultra-nationalisten van verschillende kanten opgemerkt. Al met al lijkt de mislukte kleurenrevolutie in Kazachstan uit te draaien op een fors verlies van de invloed van het Westen. Zolang oorlog een uitweg zou kunnen bieden uit de afbrokkelende Covid-noodtoestand, blijft het gevaar van een groot conflict echter bestaan.

Bill Gates en patent 060606

rovanov — Sun, 16 Jan 2022 07:43:25 +0000

Dit bericht hebben we overgenomen van Frontnieuws

Er zijn veel samenzweringstheorieën – sommigen geloven dat reptielen de Amerikaanse regering leiden, en anderen geloven dat Coca-Cola het bloed van christelijke baby’s gebruikt om zijn frisdranken te produceren. Er zijn mensen die “chemtrails” hebben gezien en anderen die pleiten voor het dragen van aluminiumfolie hoedjes terwijl ze naar de televisie kijken om zichzelf te beschermen tegen destructieve hersenspoelingsgolven. Vaak worden de profetieën van het Oude Testament geïnterpreteerd als een commentaar op een technologische ontdekking of gebeurtenis, schrijft auteur Leonid Savin op Dirtyworld. Maar er zijn ook rationele feiten die niet kunnen worden ontkend omdat ze gedocumenteerd zijn. Deze omvatten het bestaan van de Bilderberg conferenties, het MK-Ultra-project van de CIA en de financiering door George Soros van dubieuze politieke activiteiten in een aantal landen. Het hieronder beschreven geval verwijst naar een officieel gedocumenteerd feit, hoewel er iets nogal bijbels aan is. Octrooi WO/2020/060606 werd geregistreerd op 26 maart 2020. De octrooiaanvraag werd al op 20 juni 2019 door Microsoft Technology Licensing, LLC onder leiding van Bill Gates ingediend, en op 22 april 2020 kreeg het octrooi een internationale status. De titel van het octrooi is “Cryptocurrency Mining System met gebruik van lichaamsactiviteitsgegevens”. Wat is deze uitvinding die mensen bij Microsoft besloten hebben te patenteren? In de samenvatting van de online octrooiaanvraag staat:

Menselijke lichaamsactiviteiten in verband met een taak die aan een gebruiker ter beschikking wordt gesteld, kan worden gebruikt in een mining-proces van een cryptocurrency-systeem. Een server kan een taak leveren voor een apparaat van een gebruiker dat communicatief is gekoppeld aan de server.

Een sensor die communicatief gekoppeld is aan of ingesloten is in het apparaat van de gebruiker kan de fysieke activiteit van de gebruiker waarnemen. Lichaamsactiviteitsgegevens kunnen worden gegenereerd op basis van de waargenomen lichaamsactiviteit van de gebruiker. Het cryptocurrency-systeem dat communicatief gekoppeld is aan het apparaat van de gebruiker kan controleren of de gegevens over fysieke activiteit voldoen aan een of meer voorwaarden die door het cryptocurrency-systeem zijn gespecificeerd en kan cryptocurrency uitgeven aan de gebruiker wiens gegevens over fysieke activiteit zijn geverifieerd. Met andere woorden, er wordt een chip in het lichaam ingebracht die de dagelijkse fysieke activiteit van een persoon controleert in ruil voor crypto-valuta. Als aan de voorwaarden is voldaan, ontvangt de persoon bepaalde bonussen die ergens aan kunnen worden besteed. Een gedetailleerde beschrijving van de “uitvinding” bevat 28 concepten voor het gebruik van het apparaat. Het bevat ook een lijst van landen waarvoor de uitvinding is bedoeld. Dit zijn in wezen alle leden van de Verenigde Naties en enkele regionale organisaties die afzonderlijk zijn geïdentificeerd – het Europees Octrooibureau, de Euraziatische Octrooiorganisatie en twee Afrikaanse organisaties voor intellectuele eigendom. Hoewel het inbrengen van microchips in het lichaam niets nieuws is – het Masonic Youth Child Identification Program is al een tijdje actief in de VS, en mensen die zichzelf cyborgs noemen, vertonen verschillende implantaten – is de betrokkenheid van Microsoft interessant. En waarom kreeg het octrooi het codenummer 060606? Is het toeval of een bewuste keuze van wat de Openbaring van Johannes in het Nieuwe Testament het nummer van het beest noemt? De naam van Bill Gates wordt tegenwoordig keer op keer genoemd in verband met zijn belangen in farmaceutische bedrijven, vaccinaties en WHO-fondsen. Hoewel de globalistische media proberen Bill Gates te benadrukken als een humanistische filantroop en hem op alle mogelijke manieren beschermen tegen aanvallen en kritiek, is het onwaarschijnlijk dat ze in staat zullen zijn om een heel netwerk van verbindingen te verbergen. Het bedrijf van Bill Gates is betrokken bij een ander project – het digitale ID2020 Alliance ID-project. Op de homepage van de website staat dat het project sinds 2016 aan digitale rechten werkt. In 2018 werkte de Alliance samen met de Hoge Commissaris van de Verenigde Naties voor Vluchtelingen. Naast Microsoft omvat de Alliance de Rockefeller Foundation, de Designstudio IDEO.org (met kantoren in San Francisco en New York), het adviesbureau Accenture en Gavi, een vaccine-alliantie – een bedrijf dat wereldwijd verschillende vaccins actief promoot en distribueert. Het secretariaat van de alliantie is gevestigd in New York. Het is veelzeggend dat Gavi, de vaccine-alliantie, voornamelijk landen in Afrika en Azië bestrijkt. In Europa is de organisatie alleen actief in Albanië, Kroatië, Moldavië en Oekraïne, en in Kaukasus, Georgië, Armenië en Azerbeidzjan. Gavi, de vaccine-alliantie, heeft ook banden met de Bill & Melinda Gates Foundation, de Wereldbankgroep, de Wereldgezondheidsorganisatie en UNICEF. Deze zijn allemaal als oprichtingspartners opgenomen. Sinds februari 2020 richt Gavi, de vaccine-alliantie, zich op de Coronavirus-pandemie. CEO van de organisatie is Dr. Seth Berkley. Hoewel het hoofdkwartier van Gavi, de vaccine-alliantie, zich in Genève bevindt, komt Berkley zelf, een geschoolde epidemioloog, uit New York. Hij werkt sinds het einde van de jaren tachtig acht jaar voor de Rockefeller Foundation en is lid van de Council on Foreign Relations. Hij is ook lid van de adviesraad van het in New York gevestigde Acumen Fund. Er werd dus een andere link gevonden. Theologische interpretaties van het octrooinummer kunnen waarschijnlijk het beste worden overgelaten aan religieuze deskundigen, maar het is duidelijk dat er sterke banden bestaan tussen organisaties en bedrijven zoals de Rockefeller Foundation, Microsoft, de farmaceutische lobby en de Wereldbankgroep, om nog maar te zwijgen van secundaire dienstverleners. Zij proberen de rol van de supranationale overheid te spelen door zich voortdurend te concentreren op het feit dat de nationale regeringen vandaag de dag niet in staat zijn om epidemieën, ziekten, hongersnood, enz. in hun eentje het hoofd te bieden. Maar zoals China heeft laten zien, kan dat dus wel. Het Westen kan en wil dit echter niet erkennen, vooral omdat het de macht niet wil delen. De globalistische media zullen dus hun voorlichtingscampagnes voortzetten, waarbij de schuld overal en alleen bij het Westen zal liggen. Het is veelzeggend dat zojuist, toen aanvullende informatie over het Coronavirus opdook, valse verhalen over de rol van China in de epidemie zijn versterkt en de statistieken zijn gemanipuleerd. Frontnieuws heeft een uitgebreide bronnenpagina over Covid-19 vaccins. Die vind je hier.

Gorbatsjov en het einde van de Sovjet-Unie

rovanov — Fri, 14 Jan 2022 07:20:54 +0000

verscheen op 8 januari 2022 in de weekeditie van De Andere Krant

Een bericht van Marie-Thérèse ter Haar

Nu de spanningen tussen Rusland en het Westen onverantwoord hoog zijn opgelopen, blikt deskundige Marie-Thérèse ter Haar terug op het einde van de Sovjet-Unie dertig jaar geleden.

Op 25 december 2021 was het dertig jaar geleden dat de Sovjet-Unie ophield te bestaan en Michail Gorbatsjov van zijn troon viel. In het Westen zien we hem als held, omdat hij een einde maakte aan de Koude Oorlog. Woorden als perestrojka (staatkundige en economische hervormingen) en glasnost (openheid) waar hij prat op ging, kennen de meeste mensen van boven de dertig jaar wel. Voor de jongere generatie is hij echter veelal onbekend. Andere kopstukken uit deze belangrijke tijd zijn overleden, zoals George Bush sr., Helmut Kohl, [Duits minister van buitenlandse zaken, red.] Hans-Dietrich Genscher, [zijn Russische ambtsgenoot, red.] Edoeard Sjevardnadze en onze Nederlander Ruud Lubbers. De 90-jarige Gorbatsjov is de enige die nog leeft en is geestelijk in een goede conditie. Gorbatsjov zelf is helemaal niet zo positief over datzelfde Westen. Als de Westerse politiek en media daar wat meer over hadden bericht, had dit tot meer begrip kunnen leiden waarom Rusland vandaag de dag op een bepaalde manier handelt. Juist deze held van het Westen zou toch meer interviews en aandacht kunnen krijgen? Het zou tot zoveel meer verduidelijking kunnen leiden in een tijd dat de spanningen met Rusland hoog zijn opgelopen. Tot op de dag van vandaag blijft Gorbatsjov zich bedrogen voelen over hoe de garanties om niet uit te breiden zijn geschonden die hij in 1990 van de NAVO kreeg. Die staat nu immers aan de Russische grens. Gorbatsjov heeft het ook over het Westerse politieke en economische handelen in de jaren 90 in Rusland – het zou allemaal niet zo netjes zijn gegaan. Hij spreekt harde taal dat Europa hem dertig jaar geleden had beloofd dat er meerdere ‘kamers’ waren in het ‘Europese huis’. Het Westen heeft hier echter weinig van waargemaakt: alles leek te gebeuren met een Westers superioriteitsgevoel. ‘Serieus luisteren en meedenken met de belangen van Rusland was er niet bij, ook al deed men voorkomen dat dit wel zo was.’ Vooral zet de gepensioneerde Gorbatsjov zich in om de gevaarlijke wapenwedloop af te wenden. Daarbij laat hij van zich horen als er weer een NAVO-conferentie is. De afgelopen jaren reageerde hij meerdere malen zeer geërgerd bij nieuwe uitbreidingsgolven: In 1999 werden Hongarije, Polen en Tsjechië lid van de NAVO. Bulgarije, Estland, Letland, Litouwen, Roemenië, Slovenië en Slowakije volgden in 2004. Vijf jaar later sloten ook Albanië en Kroatië zich aan, gevolgd door Montenegro en Noord-Macedonië. Uitbreiding met Georgië en Oekraïne werd niet doorgevoerd vanwege protest van Rusland. In november sprak secretaris-generaal Jens Stoltenberg bij een NAVO-bijeenkomst in Riga: ‘De beste verdediging van het NAVO-bondgenootschap is Rusland permanent dreigen met een nucleaire oorlog, door ervoor te zorgen dat elk lokaal conflict waarbij Rusland is betrokken in Oost-Europa onmiddellijk om te zetten in een alomvattend conflict tussen Rusland en de NAVO.’ In 2016 zei Gorbatsjov reeds over deze organisatie: “Alle retoriek … schreeuwt alleen maar van een verlangen om Rusland bijna de oorlog te verklaren. Ze praten alleen over verdediging, maar eigenlijk bereiden ze zich voor op offensieve operaties.” Op 24 december 2021 vertelde hij bovendien tegen het Russisch persbureau RIA Novosti op de vooravond van zijn aftreden precies dertig jaar geleden: ‘De VS werden arrogant na de val van de Sovjet-Unie. Na de Koude Oorlog bouwden de VS met de NAVO een nieuw rijk op.’ Als Nederlandse vrouw, die weliswaar al meer dan 35 jaar met Rusland en Oost-Europa verbonden is, blijf ik Gorbatsjov waarderen omdat hij een einde maakte aan de Koude Oorlog. Toch ben ik mij ervan bewust dat dit een typisch Westerse zienswijze is. Mijn Russische vrienden en kennissen kijken mij soms verbaasd aan en sommigen bekogelen mij zelfs met geïrriteerde reacties in de trant van: ‘Jij zou toch beter moeten weten en begrijpen dat hij bij ons helemaal niet populair is! Hij heeft ons land slecht bestuurd en uiteen laten vallen.’ Het gaat mij erom waarom onze Westerse visie zo anders is dan de Russische. In mijn ogen gaat het al mis met de Westerse politiek en berichtgeving. We zouden onszelf kunnen afvragen: Waarom is Gorbatsjov in het Westen heel populair en in zijn eigen Rusland niet? Wat hebben westerlingen gemist in de berichtgeving of beleving? En dan nu dertig jaar later: waarom is Poetin in het Westen zeer onpopulair en wordt hij in Rusland door het grootste deel van de bevolking op handen gedragen? Deze vragen geven aan hoe weinig wij westerlingen van Russen weten, en hoe gemakkelijk het is om bepaalde Russische gebeurtenissen vandaag de dag vanuit een westerse visie te belichten zonder voldoende achtergrondkennis. En ook hoe gemakkelijk het is – nu de spanningen tussen Rusland en het Westen weer hoog oplopen – Rusland niet voldoende te begrijpen. Of extremer: te demoniseren. Doordat de meeste westerlingen niet voldoende van Rusland weten, is het nog gemakkelijker om alle anti-Rusland-berichten voor waarheid aan te nemen. Maar het moet toch niet zo moeilijk zijn op zoek te gaan naar antwoorden op de waarom-vragen? Of om in ieder geval te proberen te begrijpen waarom een groot deel van de Russen vandaag de dag wel redelijk tevreden is. Dit bericht uit de pen van Marie-Thérèse ter Haar verscheen in de weekeditie van 8 januari 2022 van de Andere Krant. Met dank aan Madeleine Klinkhamer en Edwin Giltay voor hun redactiewerk. Marie-Thérèse ter Haar schreef diverse boeken waaronder De ontgoocheling (De Blauwe Tijger, 2017). Haar Rusland & Oost-Europa Academie organiseert reizen, geeft lezingen – sinds kort ook online lezingen– en blogt: ruslandacademie.nl

De Kleurenrevolutie in Belarus

rovanov — Sun, 07 Nov 2021 07:06:14 +0000

Een bericht van Anton Isaev Verscheen in september 2020 in het tijdschrift Gezond Verstand

De westerse ambitie om macht in Oost-Europa te vergroten manifesteert zich in de vorm van wekenlange protesten in Belarus. De Verenigde Staten, de Europese Unie en Belarussische oppositie erkennen niet langer het presidentschap van Aleksandr Loekashenko. Zijn recente verkiezingsoverwinning zou middels fraude behaald zijn. Een aantijging waarvoor geen bewijzen zijn aangedragen. Niettemin wil de EU sancties tegen Belarus instellen. Loekashenko spreekt van een door de VS gecoördineerde staatsgreep. Sinds de jaren negentig vonden meerdere door Washington aangestuurde omverwerpingen van regimes plaats, die kleurenrevoluties worden genoemd. Deze bestaan uit het aanwakkeren van een heersende ontevredenheid, middels ngo’s, en dat te laten escaleren naar massale volksprotesten. De revolutie kan dan tot stand komen zonder militair ingrijpen. Zowel Loekashenko als het Kremlin zijn ervan overtuigd dat Belarus in een kleurenrevolutie terecht is gekomen. Poetin spreekt er openlijk over tijdens interviews. Een belangrijke aanwijzing daarvoor waren voorbereidingen op een staatsgreep lang voordat de verkiezingen plaatsvonden. In 2019 en begin van dit jaar schonk de VS ongeveer 20 miljoen dollar aan verschillende ngo’s. Het geld werd gebruikt voor het opzetten van een netwerk van vermeende onafhankelijke bloggers en social media-profielen om Belarussische activisten te organiseren. De kleurenrevolutie in Belarus kan te maken hebben met met de weigering van president om zich te onderwerpen aan de door de WHO opgelegde corona maatregelen. Loekashenko’s recept was om veel wodka te drinken en sauna’s te nemen. Daarmee stak hij meer dan enig ander regeringshoofd de draak met wat er in de rest van wereld plaats vond. De IMF is gebleken één van de krachtigste pleitbezorgers te zijn voor de bijzondere maatregelen. In juni lichtte Loekashenko zijn kabinet in over hoe deze organisatie op ongebruikelijke wijze macht over hem wilde afdwingen. De economie van Belarus verkeert in een hulpbehoevende situatie. De IMF bood hulp bestaande uit 940 miljoen dollar onder voorwaarde dat ook Belarus draconische coronamaatregelen vergelijkbaar met die in Zuid-Europese landen zou invoeren. Na Loekashenko’s weigering dit spel mee te spelen, braken de protesten uit en verscheen in juli plotseling een kersverse oppositieleider. Svetlana Tichanovskaja, de vrouw van een YouTube-blogger die zelf niet aan de presidentsverkiezingen mocht deelnemen. Met Europese media en politici als steun, houdt zij het Belarussische volk een belofte voor: democratie en welvaart. Een onderwerping van Belarus aan een prowesters leiderschap, dat op de Amerikaanse verlanglijst staat, zou een klap voor Rusland betekenen. Niet alleen neemt Belarus geografisch gezien een strategische plaats in, ook is de Wit-Russische krijgsmacht een belangrijke militaire troef voor het Kremlin. Loekashenko is een geslepen politicus die lange tijd balanceerde tussen het behouden van Belarussische neutraliteit en het met mate ontwikkelen van samenwerking met Europa. De loyaliteit van het volk kon hij redelijk goed behouden met hulp van energiesubsidies uit Rusland. Deze combinatie heeft nu een minder effectieve uitwerking. Loekashenko waarschuwt dat ‘nadat Belarus is gevallen, Rusland spoedig aan de beurt zal zijn’. Tijdens een ontmoeting met Poetin op 14 september werd nog eens onderstreept dat Poetin duidelijk erkent dat het land van zijn gesprekspartner kan worden gezien als de laatste buffer tussen Rusland en de NAVO. Verplichtingen jegens Moskou van hun grote buurland baart politici van Polen en de Baltische staten zorgen. Zij zijn belast met nog onverwerkt zeer uit Sovjettijden en nemen een felle positie in tegen de Russische Federatie. Zij waarschuwen nu voor wat zij typeren als een ‘zachte annexatie’ zoals met de Krim gebeurde, mocht de EU geen actie ondernemen. Inmiddels heeft Loekashenko de grenzen met Polen en Litouwen – uitgesproken aanhangers van NAVO-doelstellingen – laten sluiten

Uncle Sam is terug

rovanov — Mon, 22 Mar 2021 07:18:02 +0000

Dit bericht hebben we over genomen van Uitpers Auteur: Antoine Uytterhaeghe

Waar de de laatste vier jaar twijfels waren gerezen over de betrouwbaarheid van de trans-Atlantische partner, zijn we vandaag weer terug op de oude weg. Bij het aantreden van Biden als 46ste Amerikaanse president, komt de denkpiste van een zelfstandige Europese defensie bijna beledigend over. Vandaag is het motto: samen tegen autoritaire regimes. lees ook: De VS is terug met een andere ‘America first’

Leider

De VS van Biden is dus vastbesloten om opnieuw de leiding van het Westen op te eisen. De Amerikaanse president en zijn minister van buitenlandse zaken willen dat het NAVO-bondgenootschap opnieuw als een sterk militair bolwerk wordt opgevat onder de leiding de Verenigde Staten. Trumps plannen om troepen terug te trekken uit Duitsland zullen niet worden uitgevoerd. Het is altijd de overtuiging van Berlijn geweest dat de stationering van Amerikaanse troepen in Duitsland in het belang van het Westers kamp is. Amerika is terug, is de diplomatie terug? De nieuwe regering van de VS wil met de traditionele bondgenoten schouder aan schouder samenwerken tegenover de ‘autoritaire staten’ Rusland en China, vanuit een positie van de sterkere. Dus diplomatie naar de partners toe, zal wel hoog op Bidens agenda staan. De VS wil dus terug vooraan op het wereldtoneel en maakt plannen om opnieuw als de onbetwistbare wereldleider te fungeren. En zoals voorheen zal deze strategie steunen op politieke autoriteit en militaire macht. Wat in klare taal betekent, dat de Verenigde Staten zich het recht toe-eigent in een ander land in te grijpen als gebeurtenissen Washington niet zinnen, schrijft de Carnegie Stichting, de denktank waaruit de nieuwe C IA baas is gerekruteerd. De diplomatieke wortel en de militaire stok, zou je wel denken. Men lijkt wel even te vergeten in Washington dat de VS alleen haar eigen wereldmacht kan behouden als het stabiele ‘welvarend Europa” zich als trouwe vazal in Washington blijft gedragen.

NAVO

Biden wil in zijn beleidsplan het westerse Atlantische bondgenootschap (NAVO) als bolwerk voor de ‘westerse waarden’ opnieuw kracht bij zetten. De Atlantische oriëntatie moet Washington en Brussel bij elkaar brengen om de NAVO terug perspectief te geven op militair vlak. NAVO secretaris-generaal Stoltenberg probeert als trouwe vazal bij de regeringen in Europa aan te dringen op de dringende noodzaak om de VS te seconderen. Zeker president Macron en ook wel kanselier Merkel durfden in het recente verleden al ‘s nadenken over een weg naar een strategische autonomie voor Europa. Begin februari participeerden beide leiders aan een bijeenkomst van de Frans-Duitse Defensieraad. Ze hebben het naar verluidt gehad over de militair-industriële samenwerking tussen beide landen, over de militaire missie in de Sahel, en over de NAVO. Ze pleiten voor een herziening van de strategische oriëntatie van het bondgenootschap. Macron wil de militaire capaciteiten van de EU versterken, Merkel blijft herhalen dat de NAVO en het EU veiligheidsbeleid niet tegengesteld zijn aan elkaar. Ze sluiten zich ook aan bij een voorstel van Joe Biden voor het opzetten van een Conferentie van de Democratische Staten. De NAVO zelf werkt met een expertenpanel ook aan een nieuwe visie: NAVO 2030. In voorbereidende teksten wordt letterlijk gesteld dat “Rusland de grootste dreiging vormt waarmee de NAVO in de eerstkomende tien jaar zal geconfronteerd worden”. De oostelijke flank van de NAVO moet versterkt worden met adequate militaire nucleaire middelen. De revitalisering van de ‘gedeelde’ nucleaire taken en verantwoordelijkheden binnen de NAVO is hoog nodig. Tegelijkertijd vormt China met z’n economische activiteiten en technologieën, een groeiende uitdaging die een grote impact heeft op de collectieve veiligheid van het Westen en de militaire paraatheid. Het is daarom cruciaal, aldus de experten, om de trans-Atlantische band centraal te blijven stellen en de politiek rol van de NAVO te versterken.

Vraagteken

Maar is de uitbreiding oostwaarts van de westerse politieke en militaire alliantie wel een positieve evolutie? Is de westerse bemoeienis in de verschillende dossiers, Oekraïne, Wit-Rusland en Rusland zelf, erg overtuigend? Dergelijke ambities vormen geen grondige bijdrage tot een stabiele politieke vredeshandhavende status van Europa. Een vreedzame relatie kan niet duurzaam gegarandeerd worden door een opgedrongen export van het westers neoliberaal samenlevingsmodel van groeiende ongelijkheid. De nieuwe VS minister van buitenlandse zaken, Blinken, wil een sanctieregime aanvullen met de mogelijkheid van militaire interventie. Het nieuwe leiderschap doet duidelijk beroep op beproefde beleidslijnen van politieke en militaire aanwezigheid en invloed. Is de zogenaamde humanitaire interventie terug van nooit weggeweest?

Dit bericht verscheen op Uitpers

Trump weg, US troepen bewegen weer

rovanov — Tue, 26 Jan 2021 07:15:31 +0000

Overgenomen van De Dagelijkse Standaard

Een paar uur nadat Joe Biden ingezworen werd als president van Amerika maakte hij meteen duidelijk hoe zijn buitenlandse beleid eruit gaat zien. Niet schrikken, maar het gaat neerkomen op een kopie van het beleid van Barack Obama en dat van George W. Bush. Wat betekent: meer, meer, meer oorlog. Om te beginnen heeft hij een groot militair konvooi Noord-Oost Syrië binnen laten rijden. Het konvooi reed het Al-Hasakah-gouvernement in vanuit Irak, en vervoerde een “groot aantal wapens en logistieke voorraden.” Al in al bestond het konvooi uit veertig trucks en bewapende voertuigen. Natuurlijk vlogen er ook wat helikopters omheen. Damascus heeft daar natuurlijk onmiddellijk op gereageerd. Het regime van Assad heeft geëist bij de VN dat de Amerikaanse troepen meteen teruggetrokken worden. Maar dat was slechts het begin en kan nog verkocht worden als een ‘redelijk normale manier van doen.’ Maar dan is dit er ook nog: Jawel, dat lees je goed: president Biden overweegt serieus om Trumps terugtrekking van troepen uit Iran ongedaan te maken. Hij wil mogelijk “duizenden extra troepen naar Irak sturen om te vechten tegen terroristische dreigingen.” Weet jullie nog hoe blij Claudia de Breij was dat Biden nu president was? “Oh jongens. Gefeliciteerd allemaal. Wát een opluchting.” Ja, wat een opluchting, hè? Dat Biden het vuurtje weer lekker aansteekt in het Midden-Oosten, zodat we wéér op grote schaal terroristische aanslagen en andersoortig geweld gaan zien bij ons in de achtertuin? Wat een links feestje zeg! Iemand die een gokje wil wagen op waar de eerste door Biden ontketende oorlog zal plaatsvinden? Ik zeg: Syrië. Maar Iran is ook een heel goede optie.

Dit bericht verscheen bij De Dagelijkse Standaard

Zijn we op weg naar een oorlog?

FZ — Wed, 30 Sep 2020 06:24:47 +0000

Op dit moment zijn er vele onwaarheden in omloop, die een aanleiding kunnen vormen voor een oorlog.

Laat ik een paar voorbeelden noemen:

Het is de schuld van de Chinezen dat het corona-virus zich heeft kunnen verspreiden. Daarvoor moeten de Chinezen boeten!
Loekasjenko heeft de verkiezingen verloren en onderdrukt nu de vrijheidsstrijders.
Putin heeft Navalny laten vergiftigen en moet nu bestaft worden.

Het onderstaande artikel van de Duitse "Nachdenkseiten"geeft een historisch overzicht over enkele oorlogsleugens en de gevolgen ervan.

30 Jaar "Couveuse-Leugen": Imperiaal Machtsstreven en Democratische Publieke Opinie

Hoe slagen de regeringen van democratische staten erin om oorlogen te kunnen voeren, die het volk niet wil? De "couveuse-leugen" die in 1990 de aanleiding vormde voor een oorlog met Irak, is een voorbeeld van hoe regeringen proberen oorlogen tegen de wil van de burgers te legitimeren. Dit mechanisme heeft een lange traditie. Een artikel van Reinhard Straumann,((Reinhard Straumann, Dr. phil., historicus, publicist, geboren in 1953, woont in Reinach (nabij Basel) in Zwitserland. Straumann publiceert ook op de website www.politischebildung.net.)) vertaling FZ [caption id="attachment_55176" align="alignright" width="350"] Colin Powell voormalig natonaal veiligheidsadviseur onder president Ronald Reagan en later minister van Buitenlandse Zaken onder president George W. Bush.[/caption] 30 jaar geleden, op 10 oktober 1990, verscheen een jong Koeweits meisje voor het Mensenrechtencomité van het Congres in Washington en legde een getuigenverklaring af. Om haar familie te beschermen, werd het 15-jarige meisje geïntroduceerd met alleen haar voornaam, Nayirah. De tiener vertelde onder tranen hoe ze twee maanden eerder, als stagiaire in de Al-Addan-kliniek in Koeweit, had gezien hoe Iraakse soldaten de kraamafdeling binnen drongen en de couveuses stalen. De vroeggeboren baby's, 312 in totaal, gooiden ze achteloos op de grond en lieten ze dood gaan. Hoewel het Mensenrechtencomité geen officiële instantie is en niemand daar onder ede staat, veroorzaakte het optreden van Nayirah veel opschudding. Amnesty International maakte op 19 december 1990 melding ervan. Over de Amerikaanse president George Bush (senior) is bekend, dat hij het verhaal wel tien keer heeft opgelepeld. Het verhaal werd aan de VN-Veiligheidsraad voorgelegd en ook verspreid in het Congres. De Congres gaf vervolgens in januari 1991 toestemming voor een oorlog tegen Irak, met als reden dat het land in augustus 1990 Koeweit was binnengevallen en de plaatselijke olievelden had bezet. De stemming was krap; 250 afgevaardigden stemden voor een oorlog en 183 ertegen, in de Senaat was de verhouding 52 voor en 47 tegen. Gezien de stemverhoudingen, is het denkbaar dat Nayirah's verhaal de doorslaggevende factor was. Maar het verhaal had beslist de publieke opinie doen keren. Nu begrepen de mensen dat hoewel de VS Saddam Hoessein jarenlang hadden gesteund - ze nu toch een oorlog tegen hem wilden voerden. Daarmee had de regering de gelegenheid voor een militaire interventie waarmee ze de controle over de olie in het Midden-Oosten kreeg, en toch gelijktijdig de mythe van een strijd voor vrijheid, democratie en mensenrechten overeind kon houden.

PR-campagnes voor oorlog

Zelfs de Amerikaanse regimes vinden het moeilijk om zonder publieke steun een oorlog te voeren in het buitenland. Het is dus verstandig om zich door middel van propaganda-maatregelen van de gewenste publieke opinie te verzekeren. In het geval van Nayirah was elk woord van haar beschrijving verzonnen en gelogen. In werkelijkheid was ze niemand minder dan de dochter van de Koeweitse ambassadeur in de Verenigde Staten, Saud Nasir al-Sabah, een lid van de koninklijke familie, en had ze geen seconde als stagiaire in een kraamkliniek gewerkt. Het hele verhaal werd op touw gezet door Hill & Knowlton, destijds 's werelds grootste PR-bureau, dat in opdracht van de Koeweitse regering in ballingschap $ 10,8 miljoen had gekregen om de publieke opinie voor de oorlog te winnen. Het niet bekend of de Amerikaanse regering van deze actie op de hoogte was. De zogeheten "couveuse-leugen" is inmiddels uit het collectieve geheugen verdwenen. Omdat deze direct de kern van de problematiek raakt, wordt er in de VS en bij de NAVO discreet over gezwegen, namelijk het spanningsveld tussen de zogenaamd democratische bevolking en de imperiale claims van de VS. Het incident is een bijzonder duidelijk voorbeeld hoe de VN-Veiligheidsraad en de eis van geweldloosheid buitenspel is gezet. Terwijl de meeste mensen gekant zijn tegen de doctrine van de "oorlog als de vader van alle dingen" (Heraclitus, 500 v.Chr.), is deze juist voor het "militair-industriële complex" (Eisenhower) de vader van alle winstgevende zaken. De oorlog is onmisbaar. Het verhaal van Nayirah illustreert hoe regeringen een oorlog legitimeren, ook al is de bevolking die deze regering uiteindelijk heeft gekozen, erop tegen. Het mechanisme heeft een lange traditie. Tijdens de Eerste Wereldoorlog was het aan de onbedachtzaamheid van de Duitse Admiraliteit te wijten,die de Engelse oceaanstomer Lusitania (die 1200 Amerikaanse passagiers en een levering van wapens voor Groot-Brittannië aan boord had) torpedeerde. Dit leidde ertoe dat de VS de oorlog verklaarde, iets waar de industrie en banken allang om hadden gevraagd. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was het al ingewikkelder: wederom drongen de grote bedrijven aan op deelname aan de oorlog, maar opnieuw aarzelde het publiek. Pas na de Japanse aanval op Pearl Harbor in december 1941 veranderde die mening. Het Amerikaanse publiek wist echter niet dat de Amerikaanse regering bewust deze Japanse aanval had geprovoceerd, door de invoering van een volledig olie-embargo en het bevriezen van buitenlandse tegoeden, en dat ze zelfs op de hoogte was van de geplande datum. Het zou makkelijk zijn geweest om de 3.000 mensen te redden, die het slachtoffer waren geworden van de aanval - in plaats daarvan werden de vliegdekschepen gered, deze werden uit de gevarenzone naar open zee teruggetrokken. Men had ze immers nog nodig. De naoorlogse periode met de Koude Oorlog, de proxy-conflicten en het steeds ongebreidelder turbokapitalisme, werd gekenmerkt door een steeds schaamtelozere verspreiding van oorlogsleugens. De staatsgreep van 1954 in Guatemala, waar de sociaal-democratische president Jacobo Arbenz een landhervorming wilde doorvoeren, om de campesinos te beschermen tegen uitbuiting door de United Fruit Company, bleek een voorbeeldfunctie te hebben. De gebroeders Dulles, CIA-directeur Allen Dulles en staatssecretaris John Foster Dulles hadden aanzienlijke aandelenpakketten in het bedrijf. Dienovereenkomstig ging de CIA rigoureus te werk. En voor het eerst werd propaganda-onderzoek op een wetenschappelijke basis toegepast, de PR-specialist Edward Bernays (een neef van Sigmund Freud) werd ingehuurd om het publiek voor te bereiden op een militaire staatsgreep in Guatemala.

Het patroon van de oorlogspropaganda

[caption id="attachment_34665" align="alignright" width="256"] Edward Bernays[/caption] Het uitgestippelde patroon bleek te functioneren. Na de Cubaanse revolutie van Fidel Castro in 1959, presenteerde een commissie van deskundigen onder voorzitterschap van generaal Lemnitzer (stafchef) aan president Kennedy een reeks voorstellen hoe de publieke opinie kon worden gemanipuleerd zodat een Amerikaanse militaire interventie in Cuba zou worden geaccepteerd. Deze voorstellen, nu bekend onder de naam "Operatie Northwoods", bleven 40 jaar achter slot en grendel, maar kunnen nu geraadpleegd worden bij het "National Security Archive" van de Universiteit van Washington, en bevatten o.a. de onderstaande ideeën: de vernietiging van een Amerikaanse militaire basis, waarvan het Cubaanse leger de schuld moest krijgen, het neerschieten van een Amerikaanse straaljager door vliegtuigen van hetzelfde type als Russische jachtvliegers, een nep-terroristische actie door een schip te laten zinken met Cubaanse ballingen, het neerhalen van een civiel chartervliegtuig door een Cubaans vliegtuig. Kennedy was zo verstandig om dergelijke acties af te keuren en deze voorstellen af te wijzen. Maar slechts twee jaar later had president Johnson er geen enkel probleem mee om de goedkeuring van het Congres te krijgen met behulp van het fictieve Tonkin-incident - de vermeende beschieting van de Amerikaanse torpedobootjager Maddox in de Golf van Tonkin - waardoor dan de bombardementen op Noord-Vietnam gelegitimeerd werden. Sinds de revolutie in Iran in 1979 is het Midden-Oosten het speerpunt geworden van het buitenlands beleid van de VS. Na de ineenstorting van het regime van Sjah Reza Pahlavi en de (illegale) invasie van de Sovjet-Unie van Afghanistan, gingen de VS in de aanval. President Jimmy Carter verkondigde aan de wereld:

“Elke poging van een andere macht om de controle over de Perzische Golf te krijgen, zal door ons worden beschouwd als een aanval op de vitale belangen van de Verenigde Staten. Zo'n aanval zal met alle mogelijke middelen worden afgeweerd, desnoods ook met militair geweld. ”

Sindsdien hebben de VS gehandeld alsof de Carter-doctrine, de wederrechtelijke toeëigening van gebieden tot wet was verheven. De regeringsploeg van de Amerikaanse president George W. Bush (junior), vicepresident Dick Cheney en "minister van oorlog" Donald Rumsfeld beloog in 2003 het wereldpubliek tot ze barstten. Er klopte niets van, maar dan ook helemaal niets, toen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Colin Powell de Veiligheidsraad inlichtte dat Irak bezig was met het produceren van massavernietigingswapens. Met de "Coalition of the Willing" zongen Bush en de premier van Groot-Brittannië, Tony Blair, zich los van het "oude Europa" en begonnen aan een oorlog die het leven zou kosten aan een miljoen mensen en waardoor de rijkdommen van Irak werden verkwanseld.

Democratieën en het "militair-industriële complex"

Natuurlijk zijn de VS niet het enige land dat zich schuldig maakt aan oorlogsleugens. De uitspraak van Hitler "sinds 5 uur 45 wordt er teruggeschoten" is slechts één voorbeeld van een groot aantal propaganda-leugens die deel uitmaakten van de voorbereidingen voor een oorlog. Deze voorbereidingen horen net zo bij een oorlog, als de onmetelijke ellende die deze veroorzaakt. De regeringen van alle landen gedogen, dat hun geheime diensten zich boven de wet en de grondwet verheven voelen. Maar in democratieën is het bijzonder moeilijk om de kiezers ertoe te bewegen zich achter de agressieve intenties van hun regeringen te scharen. Daarom heeft geen enkel andere grootmacht vaker een verzonnen voorwendsel voor een oorlog voorgespiegeld, dan de Verenigde Staten. Het staat buiten kijf dat Saddam Hoessein een onmenselijke moordenaar en oorlogsmisdadiger was. Maar het feit dat een miljoen mensen samen met hem moesten sterven, om de controle van de Verenigde Staten over het Midden-Oosten te garanderen, is een onbeschrijfelijke oorlogsmisdaad die nooit zal worden vervolgd voor enig tribunaal. De ineenstorting van een natie begint met het verval van haar morele waarden; het Romeinse rijk verging het toen niet anders als de Verenigde Staten nu. Dat het land (schijnbaar) nu onder de Amerikaanse president Donald Trump, de afgrond tegemoet gaat, is een proces dat al lang voordat deze egomaniak het Witte Huis introk, is begonnen. De zondeval begon ermee dat de democratische, menselijke waarden volledig ondergeschikt werden gemaakt aan de belangen van het “militair-industriële complex” (vandaag zou je moeten zeggen: de belangen van het “militair-digitale complex”). De Amerikaanse economische elite keert zich nu slechts halfslachtig tegen Trump, omdat zij zichzelf decennia lang heeft laten corrumperen. Wij Europeanen kunnen ons alleen redden door onze eigen weg te vinden, in de politiek, het bedrijfsleven en de journalistiek. "Het oude Europa" zou eindelijk de moed moeten vinden om zich te distantiëren van alle voorgeschotelde leugens, in plaats van bij alles ja en amen te zeggen. Bronnen:

Chomsky, N., Mislukte Staten (2006), vertaling van Failed States: The Abuse of Power and the Assault on Democracy
Ramsey Clark, W. [voormalige Amerikaanse procureur-generaal] (1992), The Fire This Time: U.S. War Crimes in the Gulf
Ganser, D., Illegale Kriege
Cull, N.J. / Culbert, D. / Welch, D. (2003), Propaganda and Mass Persuasion

OPCW klokkenluider: Onze onderzoeksresultaten zijn gemanipuleerd

rovanov — Mon, 18 Nov 2019 11:00:00 +0000

Dit bericht verscheen bij De stille Waarheid

De Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) in Den Haag heeft het onderzoek naar het incident met ‘chemische wapens’ van 2018 in Douma, Syrië, gemanipuleerd om tot een vooraf bepaalde conclusie te komen, is te lezen in een klokkenluidersverklaring dat naar buiten is gebracht via de Courage Foundation. De klokkenluider binnen de organisatie bevestigt waar we al jarenlang voor hebben gewaarschuwd: westerse media, politici en de onderzoeksresultaten van het OPCW zijn niet te vertrouwen. De beschuldiging is gebaseerd op bewijsstukken en een getuigenis van een OPCW-onderzoeker, die zelf met bewijs naar buiten kwam dat zijn eigen organisatie (het OPCW) onderzoeksresultaten manipuleert. Een panel van een aantal prominente specialisten en publieke figuren, waaronder José Bustani, een Braziliaanse diplomaat en voormalig eerste directeur-generaal van de OPCW zegt dat het rapport was gebaseerd op een gebrekkige conclusie en opzettelijk stuurde naar een vooraf bepaalde conclusie.

“Gifgasaanval”

In de ochtend van 8 april 2018 werden we in de westerse wereld wakker met het nieuws dat er ‘opnieuw’ een chemische aanval plaats heeft gevonden in Syrië. De mainstream media verspreidden massaal een video waarin slachtoffers van een chemische aanval te zien zouden zijn. De video is een dag eerder opgenomen in een ziekenhuis in de Syrische stad Douma. Getuigen (artsen en burgers) melden dat er om 19.00 uur iemand het ziekenhuis binnen kwam rennen, en vervolgens begon te roepen dat er chemische wapens waren gebruikt. De chaos begon nadat onbekenden water op mensen begonnen te gooien. Het moment van chaos is vastgelegd door een lid van de omstreden Witte Helmen, en werd vervolgens massaal verspreid door de westerse pers. De V.S. Engeland en Frankrijk bombardeerden verschillende overheidsinstanties in Syrië als reactie op de video. Maar artsen, burgers en zelfs de ‘slachtoffers’ die te zien zijn in de video claimen dat er helemaal geen chemische aanval plaats heeft gevonden in Douma. Ook een BBC-producent gaf later toe dat er geen aanval plaats heeft gevonden. Maar waarom kwam de OPCW dan tot een andere conclusie?

Klokkenluider

Na het gesprek met de klokkenluider en het onderzoeken van interne rapporten, tekstuitwisselingen en ander bewijsmateriaal, was het panel ervan overtuigd dat “essentiële informatie over chemische analyses, toxicologische consultaties, ballistische studies en getuigenverklaringen werden verborgen, om zo tot een vooraf bepaalde conclusie te komen.” De klokkenluider meldt dat de OPCW er alles aan gedaan heeft om ”afwijkende” onderzoekers uit te sluiten en hun pogingen om bezorgdheid over het rapport te uiten, tot zwijgen te brengen, wat “een recht is dat expliciet wordt toegekend aan inspecteurs in het Chemische Wapenverdrag.” De experts riepen de organisatie op om haar onderzoek te herzien en toe te staan degenen die het niet eens zijn met de conclusie in het eindrapport om hun zorgen kenbaar te maken zonder angst voor represailles.

Lees De stille Waarheid hier verder

Had Anis Amri handlangers bij aanslag op Berlijnse kerstmarkt?

rovanov — Mon, 16 Sep 2019 07:23:15 +0000

Dit bericht komt van NOVINI

Een vreemd genoeg pas onlangs opgedoken video laat het vermoeden toe dat Anis Amri bij de aanslag in Berlijn met handlangers van de plaats delict vluchtte. Politie en openbaar ministerie verdedigen niettemin met klem de these dat Amri alleen handelde.

De aanslag van de afgewezen maar niet uitgezette Tunesische asielzoeker Anis Amri op de kerstmarkt in Berlijn op 19 december 2016 was de tot nu toe zwaarste islamistische aanslag op Duitse bodem. De dader was als risico bekend en in het vizier van verschillende overheidsdiensten. Niettemin kon hij zijn aanslag ongestoord uitvoeren. Ook bij de achtervolging en vlucht van de dader van de plaats delict liet men aanzienlijke steken vallen. Deze waren allemaal voorwerp van onderzoek in een daarna ingestelde onderzoekscommissie.

Amateurbeelden van Amri met mogelijke handlangers duiken op

Daar bleef het echter niet bij. Want ook in het onderzoek naar de aanslag, de manier waarop de slachtoffers herdacht werden en zelfs in de door de Duitse Bondsdag in 2018 ingestelde onderzoekscommissie heeft men steken laten vallen. Zo hebben leden van de onderzoekscommissie nu pas inzage in een tot voor kort niet openbare video-opname van de plaats delict. Het filmpje van 34 seconden lang werd op de avond van 19 december 2016 op de Breitscheidplatz tijdens en direct na de terroristische aanslag van Anis Amri opgenomen. Het gaat om amateurbeelden, gefilmd vanuit een nabijgelegen flat. Desalniettemin zijn de beelden scherp genoeg om het gerechtelijk onderzoek tot nu toe en vooral de direct na de aanslag afgekondigde versie dat Amri alleen handelde in twijfel te trekken.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!

Eerder al twijfel over stelling dat Amri alleen handelde

Direct na de aanslag bestond reeds twijfel over de stelling dat Amri alleen gehandeld zou hebben. Op de nu op televisie vertoonde nieuwe video is het gebeuren te zien rond de vrachtwagen waarmee Amri in de mensenmassa raasde. Daarbij kwamen elf mensen op de kerstmarkt om het leven. De Poolse vrachtwagenchauffeur had Amri eerder al doodgeschoten. De video toont de paniek en chaos nadat de vrachtwagen op de Budapester Straße tot stilstand is gekomen. Circa 40 meter verwijderd van de vrachtwagen liep een persoon met schoenen met witte zolen weg van de plaats delict in de richting van het metrostation Zoologischer Garten. Hem naderden drie andere personen. Men heeft de indruk dat ze bij elkaar horen.

Lees verder op Novini

Mens tussen Hemel en Aarde

rovanov — Thu, 27 Sep 2018 19:17:17 +0000

Op deze plaats komt geen religieus betoog, alhoewel de titel bij sommigen lezers misschien deze associatie oproept. Wel willen we de kloof aanspreken. De kloof tussen arm & rijk, tussen goed & kwaad en tussen hemel en aarde. Wij als mens hebben ergens hier tussenin een plekje. Wij bewegen ons tussen de extremen. Tenminste, zoekend naar het midden. Daar willen we het dus over hebben: het midden. Dit is hard nodig:

Er was nog nooit zoveel armoede in de wereld en tegelijkertijd een perverse ophoping van kapitaal anderzijds.
Het kruistochten model uit de Middeleeuwen wordt nieuw getransformeerd. De Christelijke (westerse) waarden versus de Islam. Het goede tegen het kwade. Het doel heiligt oorlogen. Pervers eigenlijk, want in werkelijkheid worden deze oorlogen onder valse vlag gevoerd.
Het materialisme viert hoogtij en anderzijds vluchten mensen in esoterische hocus pocus.

Materialisme versus esoterische hocus pocus lijkt een beetje op hemel en aarde. Vandaag dreigen de extremen te zegevieren. We vragen ons dan af: waar blijft de mens? De mens die naar de middenweg en het evenwicht zoekt? De mens, met de natuurlijke drang zichzelf in vrijheid te kunnen ontwikkelen en die tegelijkertijd de innige wens naar saamhorigheid koestert. Het gevoel, deel van een gemeenschap te zijn. Wie of wat hindert ons systematisch eraan het evenwicht te vinden, wat doorkruist steeds weer onze zoektocht naar het midden?

Lees meer