Opvoeding | Wakkermens

Grote broer houdt je in de gaten

rovanov — Mon, 06 Jul 2020 09:12:34 +0000

De surveillance staat ontwikkelt zich voorspoedig. Al voor het griepseizoen schreven we al het bericht We bouwen onze eigen gevangenis. De ontwikkelingen die achter de schermen al lang plaats vonden worden nu steeds zichtbaarder. Geheime diensten en tec-firma's vieren een gouden toekomst. Deze robothond patrouilleert in het Bishan-Ang Mo Kio Park van Singapore als onderdeel van een pilottest om veilige afstandsmaatregelen te bevorderen, tijdens de covid-19 hysterie. Het gaat om veiligheid! Gebouwd door Boston Dynamics, maakt de robotdog deel uit van een twee weken durende proefperiode die begon op vrijdag (8 mei 2020) en zal patrouilleren in het park tijdens off-peak uren. Let in het onderstaande filmpje vooral op het vertrouwelijke. Het hondje gaat zo lief zitten en kan ook heel braaf liggen. Dit kennen we toch? Nix aan de hand toch?

[aiovg_video id=54362]

De zin en onzin van demonstraties

rovanov — Sun, 28 Jun 2020 20:26:18 +0000

Het geldt als een van de verworvenheden van onze moderne democratische samenleving dat we onze protesten “mogen” laten horen en zelfs gemeenschappelijk hieraan uiting “mogen” geven door te demonstreren. Deze veronderstelling berust op meervoudige misverstanden en illusies.

Misverstand

Het belangrijkste misverstand is dat wij het “recht” op demonstreren als een verworvenheid beschouwen. Dit wettelijk vastgelegde “demonstratierecht” heeft niet als doel om rechten en vrijheden van burgers te vergroten of veilig te stellen door dit in een wet te verankeren. Dit “recht” om te demonstreren verschaft de heersende machthebbers een juridische legitimiteit, de spelregels van dit demonstratie-spel vast te leggen. Dat is wel effe wat anders.

Jullie mogen je mening uiten, zolang het naar onze spelregels gaat. (Dank, oh dank!)

Deze “rechten” en “vrijheden” zijn een illusie. In meerdere berichten op Wakkermens wezen we op deze illusie. Bijvoorbeeld hier: Waarom de leerplicht er is. Rainer Mausfeld spreekt zelfs, en legt dit mechanisme ook haarfijn uit, over het democratische surrogaat wat de machtselite bewust voor het volk construeert. Zie hier deze lezing op Wakkermens.

De illusie

Een verder misverstand of beter gezegd illusie is dat we menen dat door demonstraties iets zal veranderen. We menen dat wanneer de protesten maar groot genoeg zijn, politici dit niet kunnen negeren. Dit laatste klopt weliswaar maar hier wordt gewoon op plan B overgestapt. Men neemt maatregelen, wetsvoorstellen of wat dan ook in de gestelde vorm terug. (Een overwinning voor het volk wordt gesuggereerd en gevierd!) Dezelfde doelstellingen verpakt men in een ander jasje, eventueel in kleinere pakjes, et voilà! Nu sluist men het door de achterdeur erin. (Voorbeeld: Europese grondwet, alle dictatoriale terreurbestrijdingswetten sinds 9/11.) Dit is overigens de strategie die de EU sinds haar ontstaan consequent volgt. In meerdere citaten wordt dit duidelijk geformuleerd, o.a. van Monnet en nog niet zo lang geleden door Junker nog eens bevestigd, :

Stapje voor stapje, de meeste parlementariërs begrijpen sowieso niet waarover het gaat, totdat de ontwikkeling onomkeerbaar is.

Werkzaam protesteren

Een werkelijk werkzaam protest is massale burgerlijke ongehoorzaamheid. Bijvoorbeeld ook wanneer werknemers van een bedrijf (of het hele land) massaal stoppen met werken(staken). Men vraagt dan ook niet of men ongehoorzaam mag zijn of 3 weken thuis “ziek” mag zitten. Zeer werkzaam. (En vandaag ook heel makkelijk door te voeren: bij de geringste verdenking moet je thuis in quarantaine blijven:-))

De zin van demonstraties

Grote en lovenswaardige protesten binnen de samenleving, zoals bijvoorbeeld de Occupybeweging, stranden doordat de protesterende of demonstranten niet werkelijk over een gemeenschappelijke visie beschikken. Men weet wel te formuleren waar men tegen is, men heeft echter geen (werkzame) visie voor de toekomst. Dit weten de machthebbers ook. Initiatieven bloeden dood, of er staat een nieuwe messias op waardoor de ene autoriteit voor een ander uitgewisseld wordt. Het volk ontvangt hiermee zijn “Brood en spelen” Een “nieuwe leider” (messias) zal meestal zijn volgelingen krijgen op basis van gevoelens. Het oude, het waardevolle, het behoudende, het beschermende, het verlies. Door gebrek aan inzicht over werkzame, vernieuwende alternatieven, komen slechts frasen tot stand die voortborduren op het “oude” denken. Dit is helaas ook het geval bij de acties van viruswaanzin.nl. Men wil terug naar het “oude normaal” terwijl dit oude normaal de oorzaak is van de huidige dictatoriale ontwikkeling. Het is hoogst noodzakelijk dat men probeert nieuwe ideeën te ontwikkelen en te formuleren hoe een nieuw & beter normaal vorm gegeven zou kunnen worden. Met nog een stapje verder en dan zou je zelfs niet naar een normaal moeten willen streven want dat is normatief! Dat is wat overheden willen: genormeerde burgers. Men zou de weg naar een nieuwe menselijkheid moeten zoeken. Doet men dit niet, valt men terug op het oude denken, het oude normaal. Hiermee begeeft men zich weer op het gebied waar de machthebbers ons willen houden en ons overigens ook de baas zijn. Acties zoals die van viruswaanzin.nl zijn wel degelijk heel belangrijk en verdienen alle ondersteuning. De acties hebben echter alleen zin wanneer de deelnemers deze als aanleiding nemen om tot vernieuwende inzichten te komen. Acties hebben alleen zin wanneer je dit als oproep aan de samenleving en de individuele mens in jet bijzonder beschouwd. Hier haken de meeste mensen af. Het is vermoeiend en soms zelfs pijnlijk oude denkpatronen te ontmantelen en nieuwe een kans te geven.

De ontwrichting van de samenleving

De huidige “Corona” maatregelen maken de dictatoriale ontwikkeling in de wereld zichtbaarder. Deze ontwikkeling is al zeer lang gaande, bereikt nu wel een hoogtepunt met drop of eronder. De maatregelen hebben o.a. tot doel de ontwrichting van de samenleving. Het krampachtig vasthouden aan de afstandsregel is hier een goed voorbeeld van. Sociale afstand wordt het ook wel genoemd. De mens moet zijn medemens als mogelijk gevaar gaan waarnemen, geen samenwerking. Intieme contacten en uitwisseling zijn verboden, vertrouwen in de medemens wordt ondermijnt. Splijting is het gevolg.

Het nieuwe normaal

De ideeën vanuit de sociale driegeleding (een van de kern thema’s op Wakkermens) bieden handvatten om tot werkelijk vernieuwende gedachten rond onze samenleving te kunnen komen. Deze gedachten bieden geen recept. Zij wordt ook niet begrepen door even door te lezen. Ze bieden echter wel de mogelijkheid zich hieraan te ontwikkelen en samenhangen in de samenleving uit een ander perspectief te begrijpen. Zo wordt bijvoorbeeld binnen de samenleving op drie, ogenschijnlijk tegenstrijdige gebieden gewezen:

De minimale, dienende staat. Het gebied waarin mensen samenleven, wetten en regels vormen; dit is het gebied van het rechtsleven waar gelijkheid moet gelden. Hier kan democratisch besloten worden over al datgene wat ons allen in gelijke mate aangaat.
De absolute vrijheid zou het heersende principe moeten zijn in het gebied waarin de individuele mens zich ontwikkelt en vaardigheden oefent of uitoefent; dit is het geestesleven (culturele leven) waar vrijheid noodzakelijk is om ontwikkeling mogelijk te maken. Hier zou ieder individu de anarchist kunnen zijn die in hem leeft, geen enkele autoriteit duldend. In dit gebied heeft de staat niets te zoeken!
Het gebied van de samenwerking. Dit is het gebied waarin mensen zorgen voor elkaars behoeften; dit is het gebied van de economie waar broederlijkheid het heersende principe zou moeten zijn. Binnen de economie zouden beslissingen op basis van kennis en vaardigheden en zonder overheidsbemoeienis tot stand moeten komen. (Natuurlijk binnen de democratisch tot stand gekomen rechtskaders.) Ook binnen de economie heeft de staat niets te zoeken!

Werk aan de winkel!

Het wordt hoogste tijd dat mensen actief zich over een nieuwe menselijke samenleving gedachten gaan maken. Het zal duidelijk worden dat dit een moeizaam en tegelijkertijd zeer inspirerend proces kan zijn. Niet de overheid moet veranderen, wij moeten veranderen. Zolang wij gezapig in luilekkerland elke verantwoording op de staat afschuiven, voor elk probleempje de overheid als verantwoordelijke aanwijzen, zal er niets veranderen. In tegendeel, de staat zal haar exorbitante drang naar meer invloed, bevestigt zien. Wij moeten bereid zijn verantwoordelijkheid voor onszelf, voor onze medemens en de wereld in het geheel, op ons te nemen. Geen vrijheid zonder verantwoordelijkheid.

We bouwen onze eigen gevangenis

rovanov — Tue, 10 Mar 2020 10:29:19 +0000

Toen Steven Spielberg in 2002 de film Minority Report presenteerde, noemde we dit een sciencefictionfilm. Achttien jaar later is dit niet meer futuristisch maar is het de realiteit van de ingeslagen weg. Voor wie de film niet kent in het kort: het gaat over een politie-eenheid die met hulp van algoritmen en Big Data (heel veel Big Data) misdaad voorkomt door mensen te arresteren die “van plan zijn” een misdaad te gaan plegen. Dus even voor de duidelijkheid: er vinden arrestaties plaats voordat de misdaad heeft plaatsgevonden. Zover zijn we in Nederland nog niet, maar Predictive policing is vandaag wel algemeen Nederlands politiebeleid. In Nederland wordt gesproken over het Criminaliteits Anticipatie Systeem (CAS). Klinkt goed, want we willen criminelen vangen. De berichtgeving hierover in de media is sinds 2017 wat opgedroogd en dit is meestal een teken dat er achter de schermen grote vooruitgang in dit proces plaats vindt. De ambities zijn hoog, de technische ontwikkelingen gaan snel, sneller dan ons begrip hierover en de Big Data berg groeit exponentieel. Dat hierbij het bestaande recht niet altijd al te nauw genomen wordt, is inherent aan de doelstellingen: snuffelen, verzamelen, ongemerkt surveilleren.

Exhibitionisme

Er worden altijd dezelfde argumenten gebruikt: meer data, meer burgers preventief en intensief monitoren zal tot meer veiligheid leiden. De gevolgen van deze ontwikkeling is verwoestend. Onze rechtstaat zal volledig ontmanteld worden en over de kop gaan. Voor de burger zal een ondoorzichtig, willekeurig juridisch Wilde Westen overblijven. Zorgwekkend hieraan is vooral dat bijna iedere burger vol overgave actief aan deze ontwikkeling meewerkt. Door het onbezonnen gebruik van smartphones en social media, het ongereflecteerde digitale geklik, de gemakzuchtige omgang met allerlei apps en het exhibitionistisch pingedrag(!) leveren we de zo begeerde data waarmee een nieuw tijdperk gebouwd wordt. Een tijdperk waarin de menswaardigheid een randverschijnsel wordt, individuele vrijheid een illusie. Een tijdperk waarin de meesten van ons zullen baden in zelfgenoegzaamheid en verblind zijn door een geestelijke ontwikkelingsstagnatie.

Fake nieuws

[caption id="attachment_53012" align="alignright" width="300"] Uit de film Metropolis[/caption] Uit recente berekeningen van het CBS blijkt dat, wanneer we alle burgers preventief in de gevangenis opsluiten, de criminaliteit met nagenoeg 100% zal afnemen. Dat is geweldig! Maar natuurlijk nonsens, het geeft wel de vrijheidsberoving weer waar we op afstevenen. Vrijheidsberoving door digitale waarschijnlijkheden en een heilig geloof in onwaarheden die de door mensen geprogrammeerde algoritmen ons voorspiegelen.

Is dit de wereld die je wilt?

We geven in 4 stappen een schets van een ontwikkeling die plaats zal gaan vinden. Hierbij is het geen vraag óf, maar wanneer het zover is. Want we weten maar al te goed: waar nieuwe data beschikbaar komen, waar nieuwe technieken ontwikkeld worden, zullen ook behoeften ontstaan deze te gebruiken. Stap 1: CAS Computersystemen voorspellen de plaats en het tijdstip van zakkenrollerij, straatroof, geweld, diefstal en inbraken. Het is zonder twijfel zeer fascinerend dat deze voorspellingen überhaupt gedaan kunnen worden. Volgens ontwikkelaars van deze techniek, bereikt men inmiddels rond de 80% waarschijnlijkheid dat de voorspellingen kloppen. Overbodig te melden dat deze score zich steeds verder zal verhogen. Maar we mogen nooit vergeten dat het om waarschijnlijkheden gaat en dus nooit de 100% kan bereiken en niets met waarheid te maken heeft! Stap 2: Wie komt als dader in aanmerking? Dit is een logische en een legitieme vraag. Natuurlijk is de politie gebaat bij een aanwijzing hierover. Bij de hierboven reeds vermelde exponentieel groeiende Big Data Berg, zal men ook aan deze vraag tegemoet willen en kunnen komen. Een algoritme zal binnenkort de opsporingsdiensten namenlijsten van mogelijke daders presenteren. Uw naam staat hier wellicht ook bij en u zult genoodzaakt worden uit te leggen waarom u niet de dader bent. Bij deze voorspellingen zullen steeds vaker data gebruikt gaan worden van commerciële bedrijven zoals bijvoorbeeld Google, Facebook maar ook de NS of Netflix. Hiermee wordt een eerste stap genomen om commerciële bedrijven (officieel) te laten anticiperen aan criminaliteitsbestrijding. Voor ons als burger, maar ook voor de opsporingsdiensten, zal het altijd een geheim blijven hoe de door deze bedrijven geleverde data tot stand zijn gekomen. Deze bedrijven zullen, waarschijnlijk op basis van aangetoonde successen, hiervoor hun provisie opstrijken. Stap 3: De digitale aanklacht De boven beschreven opsporingsmogelijkheden zijn al een feit. Deze zullen verder geoptimaliseerd en doeltreffender worden. We zullen scores van 95% en nog hoger bereiken. Dit geldt in het bijzonder voor het aanwijzen van mogelijk verdachte personen. Er zal enige tijd moeten verstrijken, de resultaten zullen nog geloofwaardiger worden en dan, dan zullen de meeste mensen verlangen naar deze illusie van veiligheid, rechtvaardigheid en efficiëntie. De (terechte) bedenkingen worden van tafel geveegd. Het zal met een “proef” beginnen, waarbij computers de aanklacht zullen gaan formuleren en produceren. Deze stap is niet zo groot. Immers, opsporen doen we al op basis van waarschijnlijkheden die door algoritmen berekend worden. Nu wordt het voor de verdachte al aardig lastig, want we hebben inmiddels ook de omgekeerde bewijslast ingevoerd. Niet de openbare aanklager moet de schuld bewijzen maar de verdachte moet zijn onschuld bewijzen. Dit is veel efficiënter en is – om alvast aan te wennen – nu al in de drugsbestrijding en belastingontduiking ingevoerd. Voor de verdachte gaat het moeilijk worden. Deze wordt namelijk geconfronteerd met, laten we zeggen, 1200 pagina’s aan (persoonlijk) materiaal, die met elkaar het indicatieve bewijs onderbouwen. In de kop van de aanklacht staat: 97,8% waarschijnlijkheid. Dit wordt niet “eventjes” zeggen dat je onschuldig bent. Digitaal gaat er niets verloren. Je wordt geconfronteerd met zaken die 15, 20 of 30 jaar geleden een rol in je leven speelden. Dit is een probleem want misschien, heel misschien kan je je hieraan nog herinneren, maar details ben je al lang vergeten. Met grote waarschijnlijkheid is je houding t.o.v. de opgesomde feiten inmiddels verandert. Jij bent veranderd en je hebt je verder ontwikkelt. De digitale wereld kent echter geen levende ontwikkeling. Hier ontstaat een juridisch en moreel probleem. Dit probleem is tegelijkertijd ook het doel van predictive policing. Namelijk: het voorspellen van criminaliteit zodat de politie kan optreden vóórdat er is gehandeld. In het huidige rechtssysteem is een voorwaarde voor strafbaarstelling dat de verdachte strafbaar gehandeld moet hebben. Er zal een verschuiving plaatsvinden van de handeling naar de intentie. In plaats van strafbare handelingen worden afwijkende intenties de graadmeter. Hier komen we dus aan bij de gedachten politie. Stap 4: De rechtspraak De volgende stap is dan ook niet meer zo groot: in de rechtsspraak zullen algoritmen hun intrede doen. Rechters zijn mensen en mensen kunnen vermoeid zijn, kunnen zich vergissen, maken fouten en oordelen altijd vanuit subjectieve opvattingen, bovendien zijn ze duur. De roep zal klinken naar een “objectievere”, efficiëntere en betrouwbaardere rechtsspraak. Tevens geen wachtlijsten meer en veel goedkoper. Want in de toekomst zouden algoritmen met een waarschijnlijkheid van 98% of meer, het “betere” vonnis kunnen vellen. Een aanzienlijk hogere score dus dan een rechter van vlees en bloed. Men is dan inmiddels wel vergeten of neemt het op de koop toe, dat een algoritme niet objectief is en slechts waarschijnlijkheden produceert, geen waarheden. Ook heeft een algoritme niets met moraliteit te maken, iets wat essentieel is in de rechtsspraak. De meeste data die de algoritmen voorgeschoteld krijgen om te verwerken, stammen van commerciële bedrijven. Hierbij zal het zowel voor de burger en opsporingsdiensten nooit herkenbaar worden welke data tot dit resultaat gevoerd hebben.

Is dit de wereld waarin je wilt leven?

Zo ja, dan is dat een keuze, u hoeft verder niets te doen. Zo nee, waarom voedert u dan dagelijks deze systemen met uw data? Door uw exhibitionistisch gedrag levert u vrijwillig uw levensgewoonten, uw gedrag, uw voorkeuren, smaak persoonlijke data & bewegingsprofiel. Bovendien verkoopt u ook nog eens dagelijks uw vrienden en kennissen door het gebruik van Gmail, Hotmail en dat soort lugubere datarovers. Waarom doet u dat? Wanneer ons denken er ver genoeg aan gewend (gemanipuleerd) is, zullen we de zaken zoals hierboven beschreven gaan toejuichen en met groot enthousiasme omarmen. Dan is het te laat iets te ondernemen. Welkom in de wereld van George Orwell.

[aiovg_video id=53979]

Een goede indruk over de stand van zaken betreffende Big Data & Algoritmen geeft dit uitstekende interview van Tegenlicht met Harvard-hoogleraar Shoshana Zuboff. Helaas wordt ook bij deze reportage vooral de commerciële kant benadrukt. Tussen de regels door hoor je wel dat het eigenlijk over het beheersen van ons denken en over de manipulatie van ons gedrag gaat.

Op WakkerMens: Big Data en algoritmen Nieuwsbrief WM: De slimme meter kan je weigeren Ars Aequi, juridische uitgeverij: Predictive policing: De opkomst van een gedachtenpolitie? Bits off Freedom: Hoe de politie haar buitenwettelijke surveillancenetwerk uitbreidt NRC: Hoe de politie misdaad opspoort nog voordat die heeft plaatsgevonden NU.nl: Politiesysteem-gaat-misdaad-voorspellen NRC: SyRI via de rechter verboden

Hoezo geen alternatief voor democratie?

rovanov — Wed, 05 Feb 2020 20:25:03 +0000

Er is geen alternatief voor onze democratische staatsinrichting. Tenminste, dat is wat er bij ons met de paplepel wordt ingegoten. Maar klopt dat wel? Dictatuur als alternatief, daar zullen we hier niet op ingaan, maar hoe is het met het anarchisme of libertarisme? Deze laatste zou zeker een frisse blik op de inrichting van onze samenleving tot gevolg kunnen hebben. Omdat de ontevredenheid over het functioneren van onze democratie groeit, komen ook de twijfels of dit allemaal wel zo ideaal is. De overheid voelt zich geroepen allerlei maatregelen te treffen die deze twijfels moeten ontkrachten. Een voorbeeld hiervan betreft, zoals zo vaak, direct onze kinderen: de verplichte “Burgerschapsvorming” in het onderwijs, een nieuw onderdeel van de staatsopvoeding. Waarom de leerplicht is ingevoerd beschreven we overigens al in dit artikeltje. Of wat dacht u van de politieke stemmen die suggereren dat nepnieuws een gevaar voor de democratie is? In feite een opzetje voor het Ministerie van Waarheid waar het, weliswaar onder een ander vaandel, heen gaat. Onderaan dit bericht plaatsen we een zeer verhelderende lezing van Prof. Rainer Mausfeld met als titel: “De angst van de machtselite voor het volk”. Het lijkt aanvankelijk een beetje volhouden, maar de meesten zullen uiteindelijk gepakt worden door deze zeer leerrijke lezing. Een aanrader voor diegenen die echt willen weten hoe het zit met de schijndemocratie.

Ja, de democratie laat af en toe te wensen over maar er is echt geen alternatief, we moeten het alleen nog democratischer maken!

Wat is dan “nog democratischer” en wat is democratie überhaupt?

[caption id="attachment_52035" align="alignright" width="300"] Gelijke kansen[/caption] Dit is eigenlijk een heel normale vraag, maar stellen we deze ook? In een democratie worden beslissingen genomen met meerderheid van stemmen. De consequentie van deze besluitvorming is dat het individuele belang ondergeschikt is aan de meerderheid, niet te verwisselen met het algemeen belang! Is dit terecht en is dit wat wij als rechtvaardig aanvaarden? In gewone organisaties, voetbalclub, carnavalsvereniging maar ook binnen bedrijven, beschouwen we het als rechtmatig dat iemand die echt “meedoet”, mag meepraten, mag vormgeven en mee mag beslissen. Iemand die alleen wil beslissen en zich er verder buiten houdt, moet ophoepelen. Dit is terecht en komt vanuit een diep verankert gevoel van rechtvaardigheid in ons. Wanneer we dit laatste naar onze huidige democratische staatsinrichting vertalen, blijkt dat er heel veel mensen beslissingen nemen bij zaken waarbij ze zelf niet “meedoen”. Staatsmannen beslissen over zaken waarvan ze zelf helemaal niet betroffen zijn, ze vinden het dan dus “beter” voor de ander. Dit ervaren we, eventueel onbewust, niet alleen als onrechtvaardig, maar het leidt onvermijdelijk tot innerlijke opstand. Immers, we hebben als mens de innerlijke drang om vrij en onafhankelijk te zijn, beslissingen die ons eigen leven aangaan willen we zelf nemen. Een natuurlijk anarchisme zou je kunnen zeggen, leeft in ieder gezond mens. Anarchisme, maar zeker ook Libertarisme, bieden goede handvatten om te begrijpen dat democratie alleen niet voldoende kan zijn. Er zijn dus blijkbaar gebieden waar democratische besluitvorming onvermijdelijk tot opstand leidt. Democratie in een gebied waar zij niet thuis hoort, is de dictatuur van de “meerderheid”.

Anarchie in het verkeer

De hardcore anarchist wijst elke vorm van een hogere macht af. Geen mens mag onderworpen zijn aan een hogere autoriteit. Toch zullen we met elkaar afspraken willen en ook moeten maken over het gedrag van de individuele mensen of bedrijven binnen onze samenleving. Wat vinden we met elkaar van wat wel of niet mag? (dit is cultuurgebonden.) Aan welke regels moeten bedrijven zich houden die binnen onze samenleving actief willen zijn? Willen we in ons land kernenergie? We kunnen en moeten afspraken met elkaar maken, deze kunnen democratisch besloten worden maar alleen dan, wanneer deze afspraken (regels, wetten) voor iedereen in gelijke mate gelden. [caption id="attachment_2272" align="alignright" width="300"] De Provincie Gelderland suggereert democratie.[/caption] Bij de vraag naar kernenergie zijn we allen in gelijke mate van betroffen. Maar de vraag waar deze centrale dan gebouwd moet gaan worden, kan weer niet democratisch besloten worden. Want hier lijkt het mij persoonlijk het beste dat deze niet in mijn tuin geplaatst wordt maar bij de buurman. Deze vraag betreft dus niet iedereen in gelijke mate. Deze beslissing kan alleen genomen worden op basis van kennis van zaken en vaardigheden vanuit deskundigheid. Ook zal niemand ontkennen dat het handig is dat we in het verkeer afspraken hebben gemaakt. Dit vermijdt veel persoonlijke en materiële schade. Of we verkeersregels moeten hebben kunnen we met elkaar (democratisch) besluiten, hoe deze regels eruit gaan zien, kan alleen op basis van kennis en vaardigheid gebeuren en kan niet via de democratische weg verlopen.

Verschillende besluitprocessen

Hierboven hebben we twee verschillende besluitprocessen benoemt. De democratische weg en het besluitproces op basis van kennis en vaardigheden. Er bestaat echter nog een derde gebied met een eigen besluitproces. Het natuurlijk anarchistische gevoel wat in elk mens sluimert, betreft onszelf. Wanneer het uitsluitend mijzelf betreft, duld ik geen autoriteit, het is de innerlijke opstand. Wanneer ik de kinderschoenen ontgroeit en volwassen ben, wil ik heer en meester zijn over mijn eigen leven. Ik bepaal zelf wat goed voor mij is. Ik denk en geloof wat ik wil en vorm mijn eigen wereld- en mensbeeld. Het is mijn keuze welk nieuws ik lees en ik duld geen censuur. Ik wil me vrij kunnen ontwikkelen of mijn leven verkwanselen achter de spelconsole (of smartphone). En wanneer het over de opvoeding van mijn kinderen gaat, wil ik deze vanuit mijn visie over mens en wereld opvoeden en daar heeft iedereen zich (ongevraagd) buiten te houden. In dit laatste gebied, het gebied van religie, individuele ontwikkeling of opvoeding, kunnen besluiten alleen genomen worden op basis van de individuele vrijheid. Gebeurt dit niet, dan heerst de democratische meerderheidsdictatuur of de machtsbeluste betweter.

De machthebbers

Wanneer we deze drie besluitprocessen, die samenhangen met diep verankerde menselijke behoeftes, geen eigen plek binnen de samenleving toewijzen en we ons niet bewust worden van de gevolgen wanneer deze tegen elkaar uitgespeeld worden, kan dit alleen chaos, ontevredenheid en verdeeldheid tot gevolg hebben. En dit laatste is vooral zeer wenselijk voor de heersende macht.

Het alternatief leidt tot veel minder democratie

Op WakkerMens beschrijven we een zicht op de samenleving die niet als recept of methode gelezen kan worden. Veelmeer willen we stof tot nadenken geven, want elke werkelijke verandering zou in onszelf moeten ontstaan. Want wanneer we dit niet zelf aangaan, zullen de veranderingen, die gewoon komen, niet het interesse van de mensen dienen. Op deze pagina wijzen we op drie gebieden binnen de samenleving die elk hun eigen logica hebben en dientengevolge ook een eigen plek in ons bewustzijn moeten krijgen. Want hoe krijg je anarchie en een wenselijke staatsordening samen? Hoe maak je de noodzakelijke individuele vrijheid mogelijk, terwijl ook onze mede-wereldburgers recht hebben op dat wat de aarde in samenwerking met de mens voortbrengt? We onderscheiden op de hierboven genoemde pagina drie gebieden:

Het culturele leven, het gebied waar we allen van elkaar verschillen. Hierbinnen zou de individuele vrijheid moeten heersen en door het rechtsleven gewaarborgd moeten worden. Hier worden beslissingen vanuit de individuele vrijheid genomen.
Het rechtsleven is het gebied waar we allen gelijk zijn. Hier maken we met elkaar afspraken die we in regels en wetten formuleren. Deze afspraken kunnen alleen zaken betreffen die ons allen in gelijke mate aangaan. Dit is het gebied waar de democratische staat haar gelding heeft, beslissingen worden met meerderheid van stemmen genomen. Wanneer we de realiteit echter bekijken, zien we dat de eigenlijke en enige legitieme opgave van de staat door deze zelfde staat met voeten getreden wordt.
In het economisch leven dragen we zorg voor elkaars behoeften. Hier vindt de warenproductie, circulatie en consumptie plaats. In het economische leven zouden besluiten op basis van kennis en vaardigheden moeten plaatsvinden, binnen het kader van regels die we samen in het rechtsleven vorm hebben gegeven. Zoals in het culturele leven kunnen ook hier geen besluiten op basis van een meerderheid worden genomen.

Zo gezien, blijft er slechts een klein gebied over, waar democratische besluitvorming op z'n plaats is. De staat zal dus een tamelijk heftige slankheidskuur moeten ondergaan. Dit is niet in de zin van de machtelite. Afrekenen met de mythe dat de democratie zaligmakend is en inzien dat dit op slechts een beperkt gebied toepasbaar is. Het credo is dus, tegenover de huidige situatie, veel minder democratie en veel minder staat!

De angst van de Machtelite voor het Volk

[aiovg_video id=54090]

Een lezing van Prof. Rainer Mausfeld.

Vrijheid van onderwijs is noodzakelijk

rovanov — Mon, 03 Feb 2020 15:50:11 +0000

Vrijheid van onderwijs is noodzakelijk en het kan, maar het vergt wel moed. Belangrijker nog dan klimaatverandering is het streven naar Vrijheid van Onderwijs. Dit wordt door maar weinig mensen waargenomen, op onze website is hierover het een en ander te vinden. Zoals de staat de mainstream media gebruikt om het denken van de volwassenen te vormen, zo gebruikt zij in toenemende mate het onderwijs om bij het opgroeiende kind zo vroeg mogelijk invloed op het denken te kunnen uitoefenen.

Einstein: “Problemen kunnen nooit opgelost worden met de denkwijze die dezen veroorzaakt hebben”

Vrijheid van Onderwijs in het algemeen belang.

Waar zullen de noodzakelijke nieuwe ideeën en impulsen vandaan moeten komen wanneer we door de staats- gecontroleerde en gedicteerde eenheidsbrij bij het jonge kind alle latent aanwezige, nieuwe impulsen de kop in drukken? Geen uniformiteit maar de grootst mogelijke diversiteit, ook binnen het onderwijs, is noodzakelijk om antwoorden te vinden op de complexe vraagstukken waar de mensheid voor staat, op zowel materieel- en ook sociaal gebied.
Wij vonden het met elkaar een goed idee om het geweldmonopolie bij de staat te leggen. Daar is binnen een functionerende democratie niet veel tegenin te brengen. Tenminste, zolang deze geweldmonopolist (de staat) dit monopolie niet gebruikt op terreinen waar zij niets te zoeken heeft, ons denken bijvoorbeeld. Dat deze machthebber (de staat) vervolgens het onderwijs gaat inrichten, is onverenigbaar met een minimaal gevoel voor ethiek. Dit is de natte droom van elke dictator. Het is, wat wij Stalin, Mao en nog vele andere dictatoren verweten hebben.
Het is niet heel ingewikkeld om echte vrijheid binnen het onderwijs te realiseren. Het is mogelijk en voor elk moedig en zelfstandig denkend mens acceptabel; het ontbreekt echter aan interesse, de wil en vooral de moed hiervoor. Daarover hieronder, als laatste, meer.

De discussie

[caption id="attachment_52028" align="alignright" width="300"] Genoeg vraagstukken die om een oplossing vragen[/caption] Met dit artikel willen we nog eens op het belang van Vrijheid van Onderwijs attenderen omdat het thema momenteel weer zeer actueel is. Op allerlei manieren komt het systeem van openbaar en bijzonder onderwijs ter sprake. De discussie wordt overwegend emotioneel en niet rationeel gevoerd en de essentie wordt meestal ontweken. Vrijheid van denken Vrijheid van onderwijs gaat over één van de belangrijke grondrechten van de mens, namelijk de vrijheid van denken. En als het om kinderen gaat, betekent dit vooral: hoe denk je als ouder over de ontwikkeling van je kind, de mens en de wereld überhaupt. Elke inmenging van de staat of ingrepen door “de meerderheid” leiden in dit gebied tot dictatuur. We geven hier op Wakkermens genoeg denkstof om gebieden binnen onze samenleving te kunnen herkennen waar de vrijheid het heersende principe zou moet zijn en niet meerderheidsbesluiten. Ook wijzen we op gebieden waar democratische besluitvorming gepast is. Onderwijs moet neutraal zijn In de discussie over bijzondere onderwijs wordt vaak gesuggereerd dat openbare scholen, die dus niet vanuit een gedefinieerd wereld- en/of levensbeschouwing zijn ingericht, deze ook niet hebben. Dit is natuurlijk flauwekul. [caption id="attachment_52030" align="alignright" width="300"] Geïnspireerd door de economie[/caption] De inrichting van openbare scholen berust bij de staat. Dat klinkt objectief, maar deze vermeende objectiviteit is natuurlijk schijn want achter deze staat verbergt zich een overheid die gevormd wordt door beleidsmakers die vol van wereld-, mens- en levensbeschouwingen zijn. Bovendien wordt deze staat door haar afhankelijkheid vooral “geïnspireerd” door de economie. Ook deze inspiratiebron komt voort uit een levensbeschouwing. Tenslotte, men kan 1+1=2 misschien neutraal overbrengen, ok, topografie ook nog. Bij de meeste verdere kennisoverdracht komt al snel een persoonlijke visie van de onderwijzende om de hoek kijken. Hieronder vallen ook methode boeken en digitale lesstof die door commerciële bedrijven worden samengesteld. Daar is principieel niets op tegen want we zijn mensen met een persoonlijke kijk op de wereld. Menselijk is het om fouten te maken, een vreemde kijk op de wereld te hebben enz. Hier leert een kind van de diversiteit en niet van uniformiteit. Neutrale mensen lijken me overigens heel griezelig. Meerderheid is voor afschaffen religieus onderwijs. Tenminste zo luidt de kop bij EenVandaag. Het is schandalig hoe EenVandaag Vrijheid van Onderwijs tot een religieus vraagstuk deformeert. Deze stemming makende uitspraak speelt geen rol bij de vraag naar Vrijheid van Onderwijs. Ook dat een meerderheid van de bevolking zich als niet religieus beschouwd, speelt hierbij geen rol. Bovendien, wanneer men het beperkt tot een religieuze vraag moet men ook zo fair zijn om tegelijkertijd vast te stellen dat hierover niet democratisch besloten kan worden, en daarmee buiten de staatsbevoegdheid valt. Want sinds wanneer beslist de meerderheid over de geloofsrichting waaruit ik mijn opvoeding wil vormgeven? Vrijheid van Onderwijs gaat over het grondrecht van elk individueel mens om een eigen religieuze en levens- of pedagogische beschouwing te mogen hebben met een kijk op de wereld van waaruit ik mijn kind wil opvoeden. [caption id="attachment_52035" align="alignright" width="300"] "Rechtvaardigheid" is ook een veelvuldig gebruikt schijn argument. Rechtvaardig betekent dat elk kind krijgt wat bij hem past.[/caption] Schijn tolerantie Het hier exemplarisch aangehaalde opinie onderzoek van EenVandaag is dusdanig opgesteld dat de uitkomst van het onderzoek eigenlijk vooraf al vastgelegd wordt. Het begint al met de titel: Onderzoek: Religieus onderwijs De kern van het “onderzoek”, de Vrijheid, is in de titel niet voorhanden. EenVandaag (avrotros): In Nederland kun je kiezen of je je kind naar een openbare school stuurt, of een school met een religieuze of levensbeschouwelijke grondslag. Denk aan een katholieke, islamitische of protestantse school. Zowel openbaar als religieus onderwijs wordt gesubsidieerd door de overheid. De combinatie van deze laatste twee zinnen, subsidie gekoppeld aan islam (om het woord islamitisch te kunnen gebruiken) leidt met grote zekerheid tot het volgende antwoord:

“Ik ga toch niet mee betalen aan deze religieuze hocus pocus”.

Maar we leven toch in een tolerant land? Daarom wordt de volgende vraag ook voorgelegd: 'Als ouders per se onderwijs met religieuze grondslag willen voor hun kind, moeten zij dat zelf bekostigen en niet de overheid.' Eens/Oneens? Dit noem je in de volksmond pesten, want het antwoord zal grotendeels “ Mee eens” luiden. De vergoeding die de staat per kind voor onderwijs uitgeeft, is voor elk kind gelijk, hierbij speelt het geen rol of een kind openbaar of bijzonder onderwijs volgt. Religieuze scholen verbieden, levert dus geen besparing op voor de samenleving, maar maakt Vrijheid van Onderwijs wel onmogelijk. Oh, nu verliezen we ons toch weer in het religieuze debat terwijl het over de Vrijheid binnen het onderwijs gaat.

Hoe kan Vrijheid van Onderwijs dan wel?

Hierboven merkten we al op dat de vergoeding die de staat per kind aan een school betaalt, onafhankelijk is of het een openbare of bijzondere school betreft. In verschillende teksten op Wakkermens wijzen we er op dat elke vorm van staatsinvloed binnen het onderwijs vermeden moet worden. Bovendien is een vorm van concurrentie binnen het onderwijs (en niet binnen de economie!) heel gezond. Het houdt de scholen en leerkrachten scherp. Wat doet mijn school beter dan de collega’s, waarin onderscheid ik mij van een andere school? Waar is mijn collega beter? Het inrichten van werkelijk Vrij onderwijs. Iedereen kan een school oprichten. Vereisten hiervoor zijn: aantoonbare belangstelling, een leerlijn, beleidsplan en een omschrijving vanuit welke wereldvisie de school zich laat inspireren. Wanneer dit laatste niet van toepassing is, kan zij dit natuurlijk als “neutraal” uitgangspunt nemen. Elke school zal vanuit zijn verantwoording voor de leerling, zich ervoor inzetten dat deze leerling aansluiting vindt bij het vervolgonderwijs. De vervolgonderwijsinstelling kan in haar vrijheid, naar eigen inzicht haar eigen toelatingsnormen definiëren. Wie controleert de kwaliteit dan van het onderwijs? Wanneer er werkelijke Vrijheid van Onderwijs bestaat, zal er een zeer grote verscheidenheid aan scholen ontstaan. Deze diversiteit is zeer wenselijk en zal niet beperkt zijn tot wel of geen religieuze inspiratiebron, maar vooral vanuit verschillende pedagogische en didactische inzichten ontstaan. En dat is goed, zo kan het onderwijs zichzelf in vrijheid ontwikkelen. De keuze ligt bij de ouders om te bepalen welke school zij geschikt achten voor hun kind. Ouders zullen hun schoolkeuze niet alleen laten afhangen van de levensbeschouwelijke uitgangspunten, maar ook zal de kwaliteit van het onderwijs dat op een bepaalde school geleverd wordt, een grote rol spelen. Ouders beoordelen de kwaliteit van een school. Scholen die slechte kwaliteit leveren of niet aansluiten bij de behoefte binnen de samenleving zullen geen of steeds minder leerlingen krijgen. Financiering bij absolute Vrijheid van Onderwijs De financiering van het onderwijs is bij een boven beschreven situatie vrij eenvoudig en wijkt niet erg af van de huidige situatie. Nu is het zo dat elke school per leerling en jaar ca. € 5000,- ontvangt. Er zijn nog andere, kleinere geldstromen maar die laten we hier even buiten beschouwing. Dit “leerlingenbudget” kan door de politiek, dus democratisch, vastgesteld worden want het gaat er hierbij om wat ons het onderwijs “waard” is en wat uit de grote pot betaald moet worden. Dit leerlingenbudget, nu 5000,- leerling/jaar, “neemt de leerling mee” naar de school waar de leerling heen gaat, en het wordt aan deze school uitgekeerd. Het huidige systeem kent 1 pijldatum per jaar. Het lijkt ons geen enkel probleem, met de huidige digitale mogelijkheden, dit leerlingen pijlen maandelijks of per kwartaal door te voeren. De schoolinspectie Voor de schoolinspectie verandert het een en ander. Omdat de staat zich op geen enkele manier in het onderwijs mag inmengen vervalt een vrij groot werkgebied van de schoolinspectie, daarvoor ontstaan er wellicht nieuwe.

Initiatieven toetsen Nog steeds moet de reeds boven beschreven aantoonbare belangstelling, leerlijn en beleidsplan onderzocht en gewaardeerd worden. Dit, vanzelfsprekend, in het licht van Vrijheid van Onderwijs. Voorbeeld: wordt de leerlijn goed en aannemelijk onderbouwd? (Eigenlijk zou deze opgave door een soort “Onderwijs raad” doorgevoerd moeten worden, bestaande uit onderwijzenden.)
Controle van de “waren” Een belangrijke en nieuwe opgave voor de schoolinspectie wordt het om te controleren of de scholen ook dat doen wat ze in hun leerlijn, beleidsplan en eventuele levensbeschouwelijke visie aangeven. Met andere woorden: zit er in het pakje dat, wat op de verpakking staat? En vervolgens, figuurlijk gesproken, zijn deze ingrediënten in Nederland toegestaan?
Leerlingen volgen Een zeer belangrijke opgave voor de schoolinspectie blijft het bijhouden van welke leerling naar welke school gaat. Alhoewel de leerplicht natuurlijk al lang opgeheven zou moeten worden, is het bijhouden van de leerlingen noodzakelijk voor de afrekening met de scholen.

Vrijheid van Onderwijs is noodzakelijk, het kan en vergt moed!

Zie ook hier op Wakkermens.

Wakkermens is eenzijdig

rovanov — Fri, 06 Dec 2019 20:51:32 +0000

Zo is het, Wakkermens is eenzijdig. Daar willen we graag iets aan doen maar daar hebben we wel hulp bij nodig. Waarom zijn we eenzijdig? Simpel, te weinig mensen. Meer mensen betekent meer diversiteit. We hebben geen echte journalisten en te weinig “hobby” schrijvers. Maar bovenal is diversiteit een voorwaarde zodat de lezer zich door de verschillende gezichtspunten kan bewegen. Verschillende gezichtspunten is noodzakelijk om een eigen indruk van de werkelijkheid te ontwikkelen.

Wie wil meewerken en artikelen aanleveren?

Om veelzijdiger te worden zoeken we vrijwilligers. Journalisten, vertalers en mensen die nieuws in de diverse media opspeuren, geschikt voor publicatie op Wakkermens. Mensen die uiteindelijk de tekst, met eventueel beeldmateriaal, klaar aanleveren. Maar ja, het moet wel op Wakkermens passen.

Wat wil Wakkermens dan eigenlijk?

We willen graag berichten publiceren van nieuws wat bij de (over)heersende media “per ongeluk” niet verschijnt of te weinig aandacht krijgt. Nieuws wat echter wel de wereld beweegt. Ook opinie stukken zijn welkom. Voor esoterische hocus pocus zijn er zeker andere, meer geschikte webpagina’s te vinden. Aan de andere kant is het uitsluiten van een niet waarneembare wereld, niet echt slim. Immers, we weten het niet of deze wel of niet bestaat. Het uitsluiten daarvan beperkt je dan onnodig in je denken. Ook zijn we van mening dat onze samenleving de ontwikkeling, zoals deze beschreven wordt in het boek 1984 van George Orwell, allang voorbij is. Dat de meesten binnen onze samenleving dus ongemerkt al in een schijnwereld leven. Dit betreft de kijk op de samenleving, de staat, onze democratie, mensenrechten, politiek, digitale media, onderwijs, vrijheid van godsdienst en meningsuiting, enz. Maar vooral betreft dit “het geïnformeerd” zijn. Beter gezegd: geïnformeerd voelen en gedesinformeerd zijn. Een geniale lezing hier op JoeTjoep van Prof. Dr. Rainer Mausfeld (Duitstalig). Daarmee komen we dan direct op vertalen. Er zijn veel en bijzonder professionele alternatieve, Duitstalige webpagina’s en ook veel video materiaal die zeer goed aansluiten bij wat we hier graag zouden willen plaatsen. Vertaalwerk, ondertitelen.

Meer dan alleen nieuws

Alhoewel we de indruk hebben dat veel bezoekers ook bij Wakkermens, eigenlijk vooral jagen op de bevestiging van een al vastgelegde mening, willen we toch meer dan alleen over de misstanden en de misleidingen in de wereld berichten. Het kennis nemen van- en het inzicht krijgen op deze misstanden en grove manipulatie in onze westerse media vormt een eerste stap op weg naar een mogelijk inzicht. Ons denken is een voorwaarde voor inzicht en zonder inzicht ook geen vrijheid.

Inzicht

Wanneer het kwartje gevallen is en het duidelijk wordt dat de wereld niet zo is, waarvoor men deze altijd gehouden heeft, zal bij velen de innerlijke vraag ontstaan wat men hieraan kan doen. De wereld verbeteren dat kan, maar het begint wel met ons eigen individuele denken over deze wereld. En daar wordt het moeizaam en intensief. Maar het kan. Vooral sinds de laatste 150 jaar loopt de ontwikkeling van onze samenleving, niet meer echt menswaardig en de inrichting van de samenleving dient steeds minder de mens zelf binnen deze samenleving. Maar we waren toch allemaal “er bij”?

Misleiding in het denken

We waren blijkbaar niet wakker genoeg. We lieten en laten ons maar al te graag (ver)leiden door het uitzicht op meer, op meer welvaart. Dit werkt, omdat het (on)bewust ons egoïsme aanspreekt. Inmiddels heeft zich hierdoor een kapitalistische samenleving kunnen vestigen die gebaseerd is op altijd meer en waarin we allen gevangen lijken. Ons is wijsgemaakt dat wanneer je heel hard voor je eigen hachje werkt (verdeel en heers), de welvaart ons allen en jezelf in het bijzonder, toekomt. Door gebrek aan inzicht geloven we dit diep van binnen ook nog stiekem, ondanks de waarneming dat er maar een klein kringetje mensen stinkend rijk worden door ons geploeter. De tweede verleiding waar we ingetrapt zijn is onze “democratische” staatsinrichting. Niet dat democratie slecht is, maar zoals we die inmiddels als normaal beschouwen kan deze niet werken en is zij slecht. Dat doen we hier uitgebreid uit de doeken. Nu is de status zo, dat de machtigen de beslissingen in de achterkamertjes nemen en via de media het juiste gedachtegoed onder het volk gevormd wordt. Hierdoor is de “democratie” stuurbaar en daarmee een prachtig instrument om de massa tevreden en in toom te houden. Dit is ook de reden waarom de staat (“onze democratie”) zich alles en nog wat, terecht en onterecht, toe eigent. Zich op elk gebied wat ons mensen aangaat, gerechtigd en bevoegd verklaard beslissingen voor ons te nemen. Hoe breder dit gebied waarover de staat zich gelegitimeerd verklaart is, om zo groter zijn de mogelijkheden de bevolking tevreden en onder controle te houden, zonder dat we dit merken. Hier doen we een poging om tot vernieuwende gedachten te kunnen komen over onze maatschappij. Het gaat hier om natuurwetten die binnen de mens leven en daarmee ook binnen onze samenleving. Zolang we deze gebieden in de wereld niet herkennen en alles steeds maar over een kam scheren, zolang zal de willekeur ons beheersen.

Democratische vernieuwing

rovanov — Wed, 04 Sep 2019 21:07:14 +0000

Waarom werken de meeste politieke maatregelen weinig of überhaupt niet?

Vaak wordt van “democratische vernieuwing” gesproken terwijl eigenlijk “vernieuwing van het (democratisch) staatsbestel” bedoeld wordt. Democratie kan men niet vernieuwen daar dit een vast begrip is over een besluitvormingsproces. Het tweede, de vernieuwing van ons staatsbestel, is zeer wenselijk en ook hoog nodig. Maar ook bij de vernieuwing van ons “democratisch staatsbestel” moet men eerst de kwaliteit van de democratie begrijpen. In de notendop is dit dat besluiten met meerderheid van stemmen genomen worden.

Waarom stelt niemand eerst de volgende vragen:

Zijn er gebieden aan te wijzen waar dit meerderheidsprincipe geen gelding kan hebben?Hoe is het wanneer de meerderheid zou besluiten dat 2+3 = 6 is? Hier zou kennis van zaken het leidende principe moeten zijn en niet het meerderheidsprincipe. Hier is democratische besluitvorming ongepast. Waarom bepaalt in toenemende mate de overheid een groot deel van de onderwijsinhoud en beslist zij welk onderwijs goed is voor mijn kind? Hier zou toch de individuele keuzevrijheid van ouders en de vaardigheden van de leerkrachten het leidend principe moeten zijn? Binnen het onderwijs, leiden democratische beslissingen tot een misplaatste meerderheidsdictatuur.
Wat is de opgave van de staat eigenlijk en in welk gebied van onze samenleving heeft zij haar bestaansrecht? En omdat we hier over een democratische staat spreken is deze vraag inherent aan de vraag: in welk gebied binnen de samenleving kunnen we volgens het meerderheidsprincipe beslissingen nemen?
Kunnen we binnen de samenleving ook duidelijk aangeven waar de staat niets te zoeken heeft en waar besluitvorming volgens andere dan het meerderheidsprincipe genomen moet worden?

Decimering van het staatsmoloch

Wanneer we het rechtmatige werkingsgebied van de staat helder kunnen aangeven en deze haar plaats kunnen toewijzen, zal blijken dat een overgroot deel van de huidige staatsbemoeienis onrechtmatig is. Zonder duidelijke afspraken zal de staat zich verder ontwikkelen als een woekering, een kankergezwel dat onbegrensd groeit met de drang naar steeds meer.

Ruimte in onze voorstellingszeepbel scheppen

Om een bevredigend antwoord te vinden op boven geformuleerde vragen, zullen we de grootste weerstand tegen werkelijke vernieuwing in ons eigen denken moeten overwinnen. De meeste “vernieuwing” komt dan ook vaak niet verder dan nieuwe, soms creatieve, wellicht hoog intelligente antwoorden op vraagstukken die de staat zich – meestal onterecht – als haar verantwoordingsgebied heeft toe geëigend. (Bijvoorbeeld binnen het onderwijs, gezondheidszorg, en ook binnen het bedrijfsleven)

Fundamentele menselijke behoeften

We zullen geen langdurige en bevredigende antwoorden vinden zolang we binnen onze samenleving alle maatschappelijke vraagstukken over één kam scheren. We zullen geen tevredenstellende staatsorganisatie kunnen formuleren wanneer we niet eerst naar de meest basale behoeften van de mens binnen deze samenleving kijken, de mensen die deze samenleving vormen. Drie fundamentele behoeften die we niet zomaar kunnen negeren:

De behoefte om sociale verhoudingen mede vorm te geven. Hier is elk mens een burger.
De behoefte aan een materiële bestaansbasis. Hier is elk mens een deel van de mensheid.
De behoefte aan zelfverwerkelijking. Hier is elk mens een minderheid.

1 - Elk mens is een burger: De behoefte naar Gelijkheid

De meest moderne behoefte, hangt samen met de mondigheid van de mens. Het gaat hier om onze verhouding tot andere mensen. Waar het gaat om het menselijk samenleven, om het deel-uit-maken van een verband van mensen, dan wil je als mens van deze tijd mee praten. Je wilt mee besluiten, wilt afspraken, regels en wetten die tot stand gebracht worden mee vormgeven. Gelijkheid zou het heersende principe in het rechtsleven moeten zijn. Dit is het eigenlijke werkingsgebied van de staat, van de democratische besluitvorming. Dit is het gebied waar elk mondig mens een stem heeft en alle stemmen even zwaar wegen. Daar praten en besluiten we over de dingen die ons allemaal in gelijke mate aangaan. Voor de wet zijn we allen gelijk. De besluiten die hier tot stand komen, zijn ook altijd tijd- en cultuur afhankelijk.

Binnen het rechtsleven moet besluitvorming met meerderheid van stemmen plaats vinden. In dit gebied, het rechtsleven, heeft de democratie, en daarmee de staat, haar bestaansrecht.

2 – Elk mens is een deel van de mensheid en bewoner van dezelfde aarde: De materiële behoeften

De oudste behoefte die in ieder mens leeft, komt door het feit dat we in een fysiek lichaam rondlopen. Ons lichaam moet gekleed en gevoed worden. Anders gezegd: we hebben behoefte aan datgene wat de aarde, in samenwerking met de mens, kan voortbrengen en waarmee we ons lichamelijke bestaan kunnen onderhouden. Dit is het gebied van de economie. Hierin zorgen mensen voor elkaars behoeften; dit is het gebied waar samenwerking en onderling overleg (in associatief verband) het heersende principe zou moeten zijn. Het economisch leven bestaat uit warenproductie, warencirculatie en warenconsumptie. Het is de opgave van het economische leven om dat te produceren waarnaar behoefte is. Deze warenproductie moet op een zo vakkundig en economisch mogelijke manier plaatsvinden. Dat betekent ook met verantwoording t.o.v. alle mogelijke ecologische aspecten. Immers, de gehele mensheid heeft recht op een schoon milieu, heeft recht op de grondstoffen en algemeen gesproken: op alles wat de aarde voortbrengt. Er ontbreekt echter bij de meeste mensen een begrip van de economische basis principes. Zo is bijvoorbeeld concurrentie geen economisch principe. Integendeel, zij is zeer oneconomisch en leidt in de regel tot verspilling van kapitaal, grondstoffen en capaciteiten. Concurrentie is een principe dat in het culturele leven thuis hoort. (zie verder beneden) Alleen door bundeling van alle beschikbare kennis en vakkundigheid kunnen producten tot stand komen die onder alle relevante aspecten de mensheid het meest ten goede komen. Hier is samenwerking gevraagd, voortkomende uit het inzicht dat de een aangewezen is op de inbreng van de ander, het broederschapsprincipe.

In het economische leven moeten, binnen de door het rechtsleven gestelde voorwaarden, besluiten worden genomen op basis van kennis en vakbekwaamheid en niet op basis van een meerderheid. Op langere termijn heeft de staat, en daarmee de democratische besluitvorming, hier niets te zoeken.

3 – Elk mens is een minderheid: De behoefte naar Vrijheid

Ik stel hier ook dat elk mens de diepmenselijke behoefte in zich draagt om datgene wat als potentie, als vaardigheid in hem leeft, te kunnen opwekken en te kunnen ontwikkelen. Anders gezegd: als mens hebben we de behoefte om ons te ontwikkelen, om innerlijk in beweging te blijven en ons steeds beter te kwalificeren: om morgen iets te doen wat vandaag nog niet lukte. Het is een behoefte die in ieder mens leeft. En als we dit proeven, kunnen we ook direct vaststellen dat deze ontwikkelingsbehoefte voor ieder mens verschillend is. Onderwijs, opvoeding, wetenschap, religie, kortweg het geestesleven genoemd – de cultuur – leeft van de individuele creativiteit en daarmee op de individuele vrijheid. Hier is iedereen vrij om zich los van iedere groepsbinding op te stellen, om een culturele grensoverschrijder te zijn. Hier is elk mens een minderheid.

Binnen dit geestesleven kunnen alleen besluiten in individuele vrijheid genomen worden. In dit gebied is elk mens een minderheid en voert besluitvorming vanuit het meerderheidsprincipe tot dictatuur (bv. bij onderwijs, gezondheidszorg, wetenschap). In dit gebied heeft de staat niets te zoeken!

Samengevat

De wakkere lezer zal bemerkt hebben dat in het voorafgaande de idealen die ten tijde van de Franse Revolutie voor het eerst verwoord werden, een plaats krijgen: vrijheid, gelijkheid en broederschap, in 1789 niet begrepen en vandaag grotendeels vergeten. Vrijheid in het geestesleven, gelijkheid in het rechtsleven en de broederlijkheid (samenwerking) in het economisch leven. Wanneer we echter deze idealen zó begrijpen, als diep menselijke behoeften die in de huidige moderne mens leven, kunnen we deze niet meer negeren. Deze diepmenselijke behoeften zijn verbonden met deze drie gebieden binnen de samenleving die hierdoor een feit zijn, elk met zijn eigen kwaliteit en logica. Hier vindt u op onze webpagina meer over deze drieledigheid binnen de samenleving.

Geen Utopie

Een streven om vanuit deze drie idealen te werken is geen utopie. We spreken hier over wetmatigheden die binnen de samenleving herkenbaar zijn en vanuit dit inzicht vruchtbaar georganiseerd kunnen worden. Men kan dus per direct zijn handelen, of politieke beslissingen door dit inzicht laten bevruchten. De bevrijding van staatsbemoeienis binnen het culturele leven, het geestesleven, waar de individuele vrijheid heersend zou moeten zijn, is relatief overzichtelijk. Lastiger en ingewikkelder wordt het om de staatsbemoeienis, en de daarmee samenhangende democratische besluitvorming, uit het economische leven te bannen. Hier is kennis en vakkundigheid gevraagd om beslissingen te kunnen nemen. Duidelijke en strakke randvoorwaarden die vanuit het rechtsleven (democratisch) geformuleerd moeten worden, zullen als eerste vastgelegd moeten worden. Te denken is hierbij aan het arbeids- en eigendomsrecht.

De storm van voren!

Vooral bij dit laatste, de economie, waar beslissingen niet door een meerderheidsbesluit gelegitimeerd kunnen worden maar vanuit kennis van zaken en deskundigheid, zal een massieve weerstand ontstaan. Hier spelen de grote machtsinteresse een doorslaggevende rol. Het collectief is manipuleerbaar en over het algemeen niet georganiseerd. Kennis en vakbekwaamheid bieden hiervoor een gezond tegenwicht.

Een uitdaging

De boven beschreven diep verankerde, menselijke behoeften kan men niet zomaar negeren. Hierdoor ontstaat de noodzakelijkheid om ook binnen onze samenleving een drieledigheid te herkennen en te onderscheiden. Binnen de samenleving volgt elk der drie levensgebieden, met al haar ogenschijnlijke tegenstellingen, zijn eigen logica. Het is de opgave van de mens om, in eerste instantie via democratische besloten regelgeving, deze gebieden te organiseren, af te zonderen, een eigen plek toe te wijzen en de daarvoor wenselijke wet- en regelgeving aan te passen. Boven beschreven gebieden kunnen een leidraad vormen voor duidelijke definities omtrent het werkingsgebied van de staat en ja, dat vergt moed – veel moed zelfs. Het voorafgaande is geen recept maar biedt een mogelijkheid om tot meer inzicht te komen. Grootste struikelblok zal het zijn om onze huidige, vast geroeste en “vanzelfsprekende” voorstellingen en verwachtingen m.b.t. de overheid (en samenleving) nieuw vorm te willen geven. Dit betreft iedereen en ons allen.

Humaan onderwijs in het digitale tijdperk

rovanov — Thu, 27 Jun 2019 19:31:53 +0000

Humaan onderwijs in het digitale tijdperk

Informatietechnologie begrijpen, haar potentieel en haar grenzen kennen, programmeertalen leren, enz. enz. is vanzelfsprekend een taak van de school. Je hebt daarvoor echter geen school-cloud met big data en learn analytics, leersoftware, die data van leerlingen in het net zendt en WLAN-microgolfbestraling nodig. Dat de toekomst ook door digitale techniek mee bepaald wordt, is precies zo evident als dat een gezond rijp worden van de hersens tijd nodig heeft. Daarom eisen wij dat leraren, opvoeders en ouders zelf kunnen beslissen tot welke leeftijd inrichtingen van onderwijs beeldscherm-vrij zijn en vanaf wanneer het pedagogisch en ontwikkelings-neurologisch zinvol kan zijn om digitale media te introduceren. Lichaam, ziel en geest hebben voor hun ontwikkeling de leer- en ontwikkelingservaringen van de reële wereld van ruimte en tijd nodig. Daarom heeft de Apple oprichter Steve Jobs zijn kinderen noch smartphone noch tablet gegeven. Dat is entertainment-electronica voor volwassenen. Want hij wist heel goed dat je creatief denken en ondernemend handelen niet leert voor een beeldscherm, maar in de omgang met mensen en door ervaringen in de reële wereld.

[aiovg_video id=53965]

Teken de petitie van de stichting Eliant!

Vrijheid van onderwijs

rovanov — Sat, 20 Apr 2019 19:52:27 +0000

Wanneer we in de toekomst een menswaardig bestaan op onze planeet willen, dan moeten we niet alleen de milieuvraagstukken serieus nemen en hiervoor duurzame oplossingen vinden, maar bovendien en minsten zo belangrijk is het om de noodzaak van vrijheid van onderwijs te onderkennen. Het is natuurlijk een beetje flauw om grote persoonlijkheden te citeren. Dit citaat van Einstein geeft echter zo treffend de kern van het algemeen belang van Vrijheid van Onderwijs weer, dat hiermee bijna alles gezegd is.

"We kunnen onze problemen niet oplossen met dezelfde denkwijze die we gebruikten toen we ze creëerden"

Vrijheid van onderwijs gaat over één van de belangrijke grondrechten van de mens, namelijk de vrijheid van denken. Het streven van het huidig staatsonderwijs is om het kind “klaar” te maken voor de bestaande samenleving. De stand van de samenleving waarin het kind opgroeit, bestaat echter niet meer wanneer het kind volwassen is. Geestelijke verstarring dus. Is geestelijke ontwikkeling ongewenst? [caption id="attachment_14683" align="alignright" width="224"] De straffende meester Jan Steen[/caption] In het onderwijs zou ons hoogste streven moeten zijn dat de in het kind sluimerende vaardigheden, het unieke wat elke nieuwe wereldburger in zich draagt, tot volledige ontplooiing kan komen. Alleen dan kunnen werkelijk nieuwe ideeën, werkelijk nieuwe impulsen de wereld verrijken. En die zijn hard nodig. Overigens wijzen verschillende onderzoeken erop dat het overgrote deel van jonge kinderen in de peuterleeftijd geniaal is. Met voortschrijdende schoolloopbaan verliest het opgroeiende kind deze genialiteit.

Vindt u het normaal dat uw buurman bepaalt wat uw kind op school moet leren?

Zeer veel zaken binnen het onderwijs zijn algemeen geaccepteerd en worden voor normaal bevonden. Hierdoor worden ze vanzelfsprekend, waardoor we ze niet meer- of veel te weinig toetsen. We denken er niet meer over na of deze zaken überhaupt geldigheid hebben en juist zijn. Vele “normaliteiten” blijken echter bij nadere beschouwing volledig absurd, onrechtvaardig en niet in het interesse van onze kinderen te zijn.

Of vindt u het normaal dat uw buurman bepaalt wat uw kind op school moet leren? Pardon? Ja, zo is wel de huidige situatie, tenminste voor diegene die nog in onze democratie en ons rechtssysteem geloven. Uw buurman gaat trouw elke vier jaar stemmen op de partij die hem het meest zinvol lijkt. Deze partij heeft plaats in ons parlement en deze volksvertegenwoordiging stemt met wetten in.

De staat wordt gedreven door de economie, niet door het kind. De staat streeft naar uniforme schoolverlaters terwijl de grootst mogelijke diversiteit gewenst is. Egalisatie & homogenisatie. Zou het kunnen zijn dat de staat geheel andere interesses heeft dan die van uw kind?Zij zal in de toekomst, en zeker wanneer er niet genoeg wakkerheid onder de mensen heerst, haar invloed op de opvoeding van onze kinderen versterken. De leerplicht zal naar het 4e levensjaar vervroegd worden en de vrije schoolkeuze zal ingeperkt worden. Dit laatste onder de oh, zo begrijpelijke dekmantel segregatie. Het tegen gaan van zwarte en witte scholen. Daar kan toch niemand tegen zijn?

Denkt u werkelijk dat de staat primair het welzijn van uw kind voor ogen heeft? Of zou de staat meer interesse kunnen hebben aan functionerende en gehoorzamende burgers?

Lijst met staatsvrije scholen in Nederland

Ideeën over de inrichting van het onderwijs.

Lees hier meer over Vrijheid van Onderwijs in de rubriek Ideeën.

Waarom de leerplicht er is

rovanov — Sat, 20 Apr 2019 12:11:22 +0000

De meesten van ons kennen het niet anders dan dat de leerplicht is ingevoerd om kinderarbeid tegen te gaan. Dit is echter niet het geval maar klinkt wel heel sympathiek en zorgzaam. Dit soort sociaal humanitaire argumenten, werken tot op de dag van vandaag verbluffend goed. Want wie kan er nu niet tegen kinderarbeid zijn? Dat het door de eeuwen heen een belangrijke opgave voor de heersende elite is geweest om de massa te sturen, maar ook te beheersen, is voor de meesten wel begrijpelijk. Lastiger wordt het om in te zien dat aan dit existentiële belang van machthebbers zich tot op de dag van vandaag niets veranderd heeft. In een ver verleden waren het de koningen, keizers of kerkelijke leiders, vandaag noemen we dat de overheid, vertegenwoordigt door politici. (zie ons democratisch front) Het woord overheid impliceert overigens ook altijd een onder(danig)heid. De middelen waarvan men zich bedient zijn voor een groot deel constant gebleven: het massaal verspreiden van “verhalen”; via nieuws, nepnieuws en het altijd succesvolle vijandbeeld wordt de noodzakelijke en beschermende macht van de overheid als redding ingeprent. Een groeiend bewustzijn en individualisatie onder het volk, en de daarmee gepaard gaande groeiende kritische houding, leidde in de tweede helft van de 19e eeuw bij de machthebbers tot de noodzaak, om zich in een vroeg stadium een deel van de opvoeding van kinderen toe te eigenen. Overigens ontstond dit plan in dezelfde tijd waar ook het darwinisme en het marxisme het denken onder de intellectuelen beïnvloedde. Rond 1900 ± 20 jaar werd in elk Europees land de leerplicht ingevoerd. Dit is niet niks: Want onder dreiging van boetes en gevangenisstraf moeten ouders hun kinderen dagelijks naar een door de staat erkende school sturen. Wanneer deze dreiging geen werking heeft, heeft de staat uiteindelijk het recht de ouders de ouderlijke macht te onttrekken. Naast de mooie verhalen die over de invoering van de leerplicht onder het volk verbreid werden, moeten we niet vergeten dat het geweldmonopolie bij de staat ligt en dat werkt zeer overtuigend. Dat laatste vonden we met elkaar een goed idee en daar is, binnen een functionerende democratie, waarschijnlijk niet veel tegenin te brengen; tenminste, zolang deze geweldmonopolist (de staat) dit monopolie niet gebruikt op terreinen waar zij niets te zoeken heeft, ons denken bijvoorbeeld. (zie ook hier) Nadat de leerplicht geïnstalleerd was, kon de staat beginnen met de invulling van het onderwijs. Nu, 100 jaar verder, bepaalt de staat op basisscholen het leeuwendeel van de lesstof. Het leidende principe voor de lesstof is de volgende Cito-toets, niet de kinderen. Gepast zou geweest zijn om een leerrecht in te voeren, onvoorwaardelijk gefinancierd door de staat. Dan was het de overheid om de kinderen gegaan en niet om het eigenbelang om invloed op de opvoeding mogelijk te maken. Omdat elke ouder "het beste" voor zijn kind wenst, zou toenemend tot bijna alle ouders, vrijwillig van dit recht gebruik hebben gemaakt.

De angst van de Machtelite voor het Volk

[aiovg_video id="54090"] Een lezing van Prof. Rainer Mausfeld. Duitstalig met Nederlandse ondertiteling.

Zie ook: Vrijheid van onderwijs De roep naar staatsdoctrine op scholen.

Scholen “digitaliseren” zonder het effect daarvan te kennen

rovanov — Wed, 14 Nov 2018 09:51:25 +0000

Waarom scholen "digitaliseren" zonder het effect daarvan te kennen

Deze petitie richt zich niet tegen digitalisering maar is voor keuzevrijheid!

De Stichting Eliant maakt zich in Europees verband sterk voor keuzevrijheden van burgers. In hedendaagse taal: een lobbyorganisatie voor de burger dus. Dat is ook hard nodig want tussen de absurditeit van Europese regelwoede verstoppen zich wetjes en regeltjes die enorme invloed op onze vrijheden hebben. Actueel is de samenleving in de ban van de digitalisering. Overheden, maar vooral het bedrijfsleven, geven hier het tempo aan, een hoog tempo. Uit angst niet snel genoeg over bruikbare werknemers te beschikken en de economische boot te gaan missen, staat het onderwijs zeker niet achteraan in de belangen rij. Bij deze belangen staat het kind natuurlijk niet centraal. Het onderwijslandschap is niet immuun voor sociale trends die gestuurd worden door machtige belangengroepen. Digitalisering is de beslissende focus in de huidige agenda voor het herschrijven van de pedagogische praktijk van de toekomst in Europa. De digitale verschuiving moet beginnen op het lagere school niveau.

Wetenschappelijk onderzoek is niet eenduidig over de impact van technologie op de ontwikkeling van kinderen.

Een groeiend aantal onafhankelijke studies op het neurologische, psychologische en pedagogische vlak, trachten de langetermijneffecten van digitale apparaten op de fysieke en mentale ontwikkeling van jonge kinderen te ontrafelen. Door de snelle opkomst van technologieën in steeds kortere tijd stellen er zich meer vragen dan er antwoorden kunnen gegeven worden.

De recentste studies over de ontwikkeling van het brein suggereren dat ervaring in de vroege kindertijd beslissend is voor het vermogen van het brein om sterke mentale verbanden te leggen.

Het menselijk brein is het verbindingsorgaan tussen de binnen- en buitenwereld. Actieve interacties met de onmiddellijke omgeving helpen kinderen om de neuronale verbindingen in hun brein te stabiliseren door mentale concepten te verbinden met fysieke acties. Interacties met reële gezichten van mensen zijn essentieel voor de ontwikkeling van communicatie-vermogens, met inbegrip van het spraakvermogen en het luisteren naar de omgeving.

De zorg om keuzevrijheid groeit.

Om de uniciteit van ieder kind te respecteren en een positief resultaat voor iedereen te garanderen, moedigt ELIANT voortdurend onderzoek aan dat de effecten van technologieën op kinderen aantoont, vanuit de overtuiging dat veranderingen in onderwijs en opvoeding gebaseerd moeten zijn op sterke feiten. Daarom ondersteunt ELIANT ten zeerste het recht van leraren, zorgverstrekkers en ouders om het laatste woord te hebben over hoe kinderen worden opgevoed door de vrije keuze tussen verschillende pedagogische methodes te laten spelen.

[aiovg_video id=53965]

Onze alliantie is uiterst dankbaar indien U de petitie van ELIANT verspreidt in uw netwerken samen met onze nieuwste video die het proces toont van een gezonde ontwikkeling van de hersens.

Ga naar de petitie!

Digitale dementie

rovanov — Sat, 13 Oct 2018 19:58:58 +0000

Maakt Google ons dom?

Onze hersenen ondergaan een continue veranderingsproces. Dit veranderingsproces heet ‘leren’ en al onze activiteiten hebben er invloed op. Bepaalde activiteiten hebben echter meer invloed op het vormen van geheugensporen dan andere bezigheden. Het gebruik van de computer blijkt in veel gevallen minder effectief te zijn dan de reguliere vormen van leren doordat het geheugen minder gebruikt wordt. Computergebruik op vroege kleuterschoolleeftijd kan leiden tot aandachtsstoornissen en op latere kleuterschoolleeftijd tot leesproblemen. Op basisschoolleeftijd wordt meer sociaal isolement waargenomen, zoals blijkt uit Amerikaanse en Duitse onderzoeken.

[aiovg_video id=53962]

Een interview met Manfred Spitzer door Brandpunt - KRO

Hier volgt een samenvatting van het boek "Digitale dementie" van Manfred Spitzer

Taxi in Londen

Een grootschalig onderzoek met taxichauffeurs in Londen maakt duidelijk dat het uit het hoofd leren en trainen van grote aantallen straatnamen zichtbare en blijvende groei van bepaalde delen van de hersenen tot gevolg heeft. Taxi-chauffeurs die navigatie-apparatuur gebruiken, hebben deze hersengroei niet.

Waar ben ik?

In de loop van de tijd sterven hersencellen af en komen er nieuwe cellen bij. Op hogere leeftijd versnelt dit proces en sterven er meer cellen af dan dat er bij komen. Wanneer er dus tijdig begonnen wordt met het trainen van het geheugen, kan daarmee het optreden van dementie uitgesteld worden. Proeven tonen aan dat dit wel 5 jaar verschil kan maken.

School: copy & paste in plaats van lezen en schrijven?

Als je iets eenvoudig op internet op kan zoeken, waarom zou je het dan uit je hoofd leren? Wat is het nut van feitenkennis? Maakt het verschil hoe je iets leert? Uit het hoofd leren van feiten en verbanden is belangrijk omdat daardoor de hersens groeien en getraind worden. Ook de manier waarop geleerd wordt, maakt een groot verschil. Digitale media zorgen voor ondiepe verwerking. En ondiepe verwerking betekent oppervlakkig onthouden en dus sneller vergeten. Wanneer je echter kennis via verschillende kanalen tot je neemt, wordt het beter onthouden. Dus bijvoorbeeld via horen en lezen en bespreken. Ook overschrijven is minder nutteloos dan soms gesuggereerd wordt.

In het geheugen opslaan of onderbrengen in de cloud?

Wanneer we onze hersenen niet gebruiken, ontstaan daar ook geen sporen en wordt er dus niets geleerd. Onthouden waar je iets kan vinden maakt je dus niet slimmer en laat je hersenen niet groeien. Het is zelfs zo dat het gevoel dat je alles toch wel op kunt zoeken, er voor zorgt dat je allerlei feiten sneller vergeet. Onbewust is de motivatie voor het onthouden van informatie laag als je weet dat je het elders gemakkelijk kunt vinden.

Sociale netwerken: Facebook in plaats van persoonlijk contact

De computer en het internet zijn onvoorstelbaar krachtige middelen voor anonimiteit. En ook het misbruiken van een internetidentiteit komt veelvuldig voor. De toenemende sociale incompetentie van jonge gebruikers hangt hier mee samen. De computer en internet veranderen niet alleen ons denken, ons geheugen en onze opmerkzaamheid, maar ook ons sociale gedrag. Ons brein is namelijk eerst een vooral een sociaal brein. Mensen zijn sociale wezens en het sociale brein is dus een belangrijk onderdeel van ons gestel. Verwaarloos je je brein, dan heeft dat rechtstreekse gevolgen voor het sociale functioneren. Mensen die vaker persoonlijk met elkaar spreken, hebben betere sociale contacten. Jongelui die op sociaal gebied in ontwikkeling zijn en teveel tijd spenderen aan digitale media, krijgen een achterstand op sociaal gebied. Zogenaamde sociale media lossen dat probleem niet op omdat het een – voor het brein - volstrekt andere manier van communiceren is dan het echte sociale leven. Positieve emoties worden met name via persoonlijke vriendschappen beleefd in de echte wereld, melden zelfs de meest overtuigde mediagebruikers. Er is een belangrijk verschil tussen jongeren en volwassenen als het gaat om het gebruik van sociale media en het effect op de sociale ontwikkeling. Bij volwassenen is de sociale ontwikkeling afgerond en is het gebruik van sociale media een verlengstuk van hun sociale leven. Bij jongeren komen sociale media deels in plaats van de vorming en ontwikkeling van het sociale gedrag in het echte leven. Daardoor loopt de sociale ontwikkeling schade op.

Baby-tv en Baby-Einstein-DVD’s

Digitale media zijn principieel ongeschikt als voeding voor de kindergeest. Het gebruiken van baby-tv en ‘leerzame’ DVD’s voor kinderen van 1 á 2 jaar is funest voor de gezonde ontwikkeling van de hersenen. Kleine kinderen die blootgesteld zijn aan baby-tv of baby-dvd’s, kennen beduidend minder woorden en hebben daarmee dus een achterstand in hun taalontwikkeling. Een belangrijk gegeven, want een succesvolle taalontwikkeling is een soort entreebiljet voor een goede schoolloopbaan. Intelligente kinderen gaan meestal naar het wetenschappelijk onderwijs en kinderen met een laag IQ komen wat leerprestaties betreft doorgaans met weinig diploma’s van school. Maar wat met de grote middenmoot gebeurt, hangt in belangrijke mate af van het aantal tv-uren in de kinderjaren. De tv heeft de grootste invloed op de beroepsopleiding van kinderen met een gemiddeld IQ.

Laptops op de kleuterschool?

Wat er ook geleerd wordt, lopen of spreken, omgangsvormen of eten, voor de hersenen betekent leren vaak dat een aanvankelijk onbekende waarde op grond van afzonderlijke ervaringen moet worden ingeschat en vastgelegd. In dat opzicht leren kinderen anders dan volwassenen. Kinderen leren nieuwe structuren, terwijl volwassenen aanwezige structuren gebruiken en veranderen. Na de geboorte van een kind worden hersenen in twee opzichten gevormd. Er komen snelle verbindingen tussen de diverse hersenmodulen en binnen die modulen ontstaan door leerprocessen sporen van toenemende complexiteit. Bij de ontwikkeling van de hersenen spelen zintuiglijke ervaringen met de echte wereld een belangrijke rol. Hierdoor worden namelijk meerdere hersengebieden tegelijk aangesproken en dat is voor veel leerprocessen cruciaal. Het vervangen van deze zintuiglijke ervaringen voor ‘leren met ICT’ leidt tot een daling van het leerrendement. Een extra aandachtspunt wat verraderlijk meespeelt bij het overmatig gebruik van digitale media, is de samenhang van de diverse leerprocessen. Het is namelijk zo dat vroege, eenvoudige leerprocessen van doorslaggevend belang zijn voor latere, hogere intellectuele prestaties. De input op hogere niveaus is afkomstig van simpeler niveaus. Wat op lagere niveaus geen sporen heeft kunnen maken, wordt op hogere niveaus niet meer verwerkt. Onderzoek geeft bijvoorbeeld aan dat allerlei sensomotorische activiteiten samenhangen met de ontwikkeling van rekenkundige vaardigheden op latere leeftijd. Getallen wordt bijvoorbeeld op verschillende manieren verwerkt in de hersenen: als sensorisch en motorisch gebeuren, nauw verbonden met de vingers, als plek in de getallenreeks in een bepaald deel van de hersenen en als woord in het taalcentrum van de hersenen. Getalbegrip louter via de computer leren, leidt dus onvermijdelijk tot rekenproblemen en problemen met het ruimtelijke inzicht. Denken heeft altijd te maken met ons lichaam en digitalisering van leerprocessen leidt in dat opzicht tot een verlaging van het leerrendement.

Digitale games: slechte cijfers

Ook voor jonge kinderen heeft de dag maar 24 uur. Het is dus logisch dat de tijd die met videogames wordt doorgebracht, niet aan huiswerk, verdieping van de leerstof of het opdoen van sociale vaardigheden wordt besteed. Kinderen leren bij iedere vorm van spelen. Ze leren dus ook bij slechte vormen van spelen, bijvoorbeeld bij geweldsspellen op de computer. De vraag is dus niet óf geweldsspellen van invloed zijn op de ontwikkeling van een kind, maar wat die invloed is. Uit onderzoek blijkt dat computergames van negatieve invloed zijn op de betrekkingen met leeftijdgenoten en vrienden. Het gebruik van spelcomputers heeft zelfs een negatief op de binding met de ouders. De angst dat kinderen en jongeren in een sociaal isolement raken als ze geen beeldschermmedia mogen gebruiken, is volledig ongegrond. Het tegendeel is waar: digitale media schaden het invoelingsvermogen en de sociale vaardigheden en talenten. Geweldsfilms en geweldsspellen leiden tot afstomping van het zeer menselijke vermogen van empathie. Dit betreft een onbewust doorlopen leerproces wat zowel de gedachten, gevoelens als het gedrag betreft. Hiermee ondermijnt fictief geweld de grondslagen van onze huidige samenleving. Het maakt dus wel degelijk uit wat jongeren en kinderen de hele dag doen, want alles laat sporen in hun geheugen achter. Bij computergames zijn dat een toenemende bereidheid tot geweld, afstomping tegenover daadwerkelijk geweld, sociale vereenzaming en geringere opleidingskansen.

Digitale Natives: mythe en realiteit

De jeugd die momenteel leeft, groeit op met digitale media. Dat heeft onvermijdelijk gevolgen voor de neuroplasticiteit en de hersenontwikkeling. De omgeving verandert en dus moeten wij mensen ook veranderen, zeggen voorstanders van veelvuldig gebruik van digitale middelen. Maar ook een digitaal tijdperk vraagt om goed ontwikkelde hersenen. Jonge mensen blijken het moeilijk te vinden om de betekenis van diverse bronnen in te schatten. Terwijl dat juist zo belangrijk is bij het veelvuldig gebruik van internet. Daarnaast blijken volwassenen beter te zoeken dan jongelui, omdat ze een beter denkkader van bestaande kennis hebben. Om de weg op internet te vinden, heb je blijkbaar een solide basiskennis nodig. Deze expertise is niet te vervangen door een internetrijbewijs of computerkennis. Onderwijzen betekent voor een belangrijk deel: het vuur aanwakkeren, motiveren. Leren middels ICT gaat aan dit gegeven voorbij. Daarnaast leidt digitaal leren niet tot de persoonlijke vorming van het individu in ontwikkeling. Wetenschap betekent dialoog.

Multitasking: een aandachtsstoornis

Gelijktijdig gebruik van meerdere media, en dus onvermijdelijk het gelijktijdig uitvoeren van meerdere taken, speelt een bijzonder belangrijke rol in het mentale leven van veel jonge mensen. Maar worden deze jongeren daar ook intelligenter en sneller van? Als je iets veel doet, zou je er toch steeds beter in moeten worden? Het blijkt echter dat multitasking niet leidt tot een steeds betere cognitieve controle. Voortdurend veel dingen tegelijk doen, leidt tot een oppervlakkiger verwerking van de veelvuldige en continu wisselende input. In plaats van dat je dus je aandacht traint, maak je je een aandachtsstoornis eigen. Ook andere mentale vermogens lijden onder het veelvuldig multitasken, zoals het werkgeheugen en de reactiesnelheid.

Zelfbeheersing versus stress

Digitale media hebben ook invloed op de menselijke zelfbeheersing. Deze invloed is echter versluierd en dus is extra oplettendheid vereist. Zelfbeheersing bestaat uit drie facetten: werkgeheugen, inhibitie (remming) en flexibiliteit. Het is belangrijk dat je voor ogen houdt wat je wilt, zodat je je kunt beheersen als je daar van af dreigt te wijken. Maar hoe wordt de wil getraind? Kan dat met behulp van digitale middelen? Het blijkt dat de ontwikkeling van de wil en van zelfsturend gedrag met name gaat door ervaringen in bijvoorbeeld spel waarbij anderen begeleiden en / of corrigeren. Wie in zijn leven leert om emoties en gedrag in bedwang te houden, komt niet alleen beter door het leven, maar maakt het leven van zijn medemensen ook gemakkelijker. Stress is falende zelfbeheersing. Niet onaangename ervaringen zorgen voor stress, maar het gevoel daar machteloos tegenover aan overgeleverd te zijn. Zelfbeheersing speelt een belangrijke rol in het voorkomen van stress. Daarbij zijn aandachtsstoornissen het tegenovergestelde van zelfbeheersing. Wie continu afgeleid wordt, heeft zijn aandacht en motoriek niet in de hand en is aan haar overgeleverd.

Slapeloosheid, depressie, verslaving en de lichamelijke gevolgen daarvan

In wetenschappelijke onderzoeken komt keer op keer de samenhang tussen lichaam en geest naar voren. Dat maakt de effecten van digitale media des te groter. Dit is duidelijk merkbaar op het terrein van de slaap. Tijdens de slaap rusten onze hersenen niet uit, maar ze verwerken de informatie die ze overdag tot zich hebben genomen. Om ervaringen langdurig in het geheugen te houden, moeten ze verankerd worden en dat gebeurt tijdens de slaap. Tijdens de slaap wordt nieuwe geheugeninhoud gekoppeld aan bestaande kennis. Slapeloosheid behoort tot de meest frequent voorkomende bijwerkingen van het gebruik van digitale media. Te veel en te lang doorgaan met digitale media leidt tot slaapgebrek. Dit zorgt niet alleen voor het onvoldoende verwerken van de opgedane kennis, maar kan ook leiden tot verminderde weerstand en daardoor tot allerlei ziekten. Mensen worden vaak vrolijk van deelname aan sociale activiteiten. Hoe meer er echter gebruik wordt gemaakt van digitale media, hoe minder er wordt deelgenomen aan gemeenschappelijke activiteiten. Dit leidt tot een verlaagde levensvreugde. Is het ernstig en komen er ook slaapproblemen bij, dan zijn depressies een veelvoorkomend verschijnsel.

Kop in het zand? Waarom gebeurt er niks?

Politici zijn afhankelijk van de media. Wie die tegen zich in het harnas jaagt, wordt aan de schandpaal genageld. Daarom is het lastig om bepaalde typen media aan de kaak te stellen. ICT bedrijven hebben er belang bij om de negatieve kanten van digitale media niet al te veel onder de aandacht te brengen. Zij verdienen immers hun brood met het produceren van deze hard- en software?

Wat te doen?

Het gaat er niet om de digitale media te bestrijden of zelfs af te schaffen. Er is zeker sprake van nuttig gebruik. Maar wees alert op de nadelen die er zijn bij veelvuldig gebruik. We moeten de vorming van onze hersenen en daarmee van onze geest bevorderen, en alles wat die vorming tegenwerkt, uit de weg ruimen. Om de problemen van deze wereld op te lossen, hebben we experts nodig: artsen en ingenieurs, juristen en wetenschappers, etc. Al die mensen onderscheiden zich door een gedegen kennis van hun vakgebied. Die kennis krijg je niet door te onthouden dat je het via Google kan opzoeken. Voor onze hele samenleving geldt: als het om onze welstand en het behoud van onze beschaving gaat, zijn de hoofden van de volgende generatie het enige wat we hebben. Laten we dus ophouden die hoofden systematisch met vuilnis in de vorm van sex, misdaad en geweld te vullen!

Recensie

Manfred Spitzer is hersenonderzoeker en weet dus heel goed wat er tijdens leerprocessen in de hersenen gebeurt. Daarom is het van belang om zijn kritische aandachtspunten uiterst serieus te nemen. En hij heeft belangrijke dingen te zeggen over de verschillen in diepgang en kwaliteit van leren die er zijn tussen digitaal en analoog leren. Hij propageert niet dat er geen digitale middelen in het onderwijs gebruikt moeten worden. Maar hij pleit wel voor een zorgvuldige en weloverwogen inzet van digitale middelen, zodat de kwaliteit van het leren en de sociale vorming niet achteruit gaat. Het boek "Digitale dementie" is in een vlotte stijl geschreven en leest dus gemakkelijk. Manfred Spitzer is een wetenschapper die dit boek voor het brede publiek geschreven heeft en dus een wat populaire en laagdrempelige toon aanslaat. Die populaire stijl doet op sommige punten wel wat afbreuk aan zijn verhaal. Voor iedereen die zich in dit digitale tijdperk serieus met onderwijs bezig wil houden, is dit boek verplichte kost! Het boek "Digitale dementie" is van Manfed Spitzer. Samengevat door: Machiel Karels Overgenomen van: https://wij-leren.nl

Professor Van der Pijl en de MH17-ramp-twijfels..

rovanov — Tue, 26 Jun 2018 18:35:00 +0000

Dit artikel verscheen bij: Want to Know

[caption id="attachment_15957" align="alignright" width="350"] Professor dr. Kees van der Pijl[/caption] Dit keer is het geen journalist maar een emeritus hoogleraar, professor Kees van der Pijl, hoogleraar ‘International Relations’ in het ‘Centre for Global Political Economy’ aan de University of Sussex, die een indrukwekkend boek schreef over de werkelijke feiten achter de MH17-ramp. Ook deze deskundige laat zich, na een diepgaande studie, uiterst kritisch uit over de officiële versie van deze traumatische gebeurtenis. En kennelijk doet ie dat goed, want er is stevige tegenwerking. En dat is, zo weten wij uit ervaring, altijd een teken, dat je op het juiste spoor zit..! Nog voordat de Engelstalige versie van het boek was verschenen, werd vanuit Oekraïne een campagne opgezet op social media om de publicatie ervan tegen te houden. Het verhaal daarbij is natuurlijk bizar, want hoewel ze het boek nog niet eens hadden kúnnen lezen, wisten critici zich wel al te melden. Want het zou hier gaan, naar hun zeggen, om ‘een amateuristische, niet-wetenschappelijke verzameling grove leugens die niet gepubliceerd zou mogen worden’. En zelfs de uitgever van het boek, Manchester University Press, werd zódanig geïntimideerd, dat het besloot passages in het boek aan te passen. Zo verving zij de het woord ‘burgeroorlog’ door ‘onrust’. Kees van der Pijl over dit specifieke geval:: “Je spreekt toch ook niet van de Spaanse onrust als je het hebt over de Spaanse burgeroorlog?” Van der Pijl verklaart, dat de directie van uitgever M.U.P., vanuit Kiev/Oekraïne werd bestookt met juridisch opgestelde brieven, waarin werd gedreigd met rechtszaken. Daarnaast werden zowel de Universiteit van Manchester, als de Britse ambassade in Kiev bewerkt, om hun invloed aan te wenden, inzake de publicatie van het boek, aldus professor Van der Pijl. Er werd dus in korte tijd, een grootschalige campagne opgezet om de publicatie van het boek tegen te houden. Als dát geen goed boek moet zijn..!! Waarom slikt iedereen het verhaal van het JIT als zoete koek..? Er worden in de Nederlandse media bijzonder weinig vraagtekens gezet bij de inhoud, maar vooral niet bij de totstandkoming van het JIT-rapport. Waarom de bevindingen van het Joint Investigation Team zoveel parallellen vertonen met wat de online onderzoekers van Bellingcat al eerder publiceerden.En als we dan Kees van der Pijl dit horen zeggen: “De man die de campagne leidde op Facebook heeft onder meer connecties met Bellingcat,

Lees verder bij Want to Know

Staatsgecontroleerd onderwijs slecht, duur en onaangenaam

rovanov — Tue, 17 Apr 2018 15:02:34 +0000

Door Arjen Nijeboer

Ondanks de zalvende verzekeringen die politici regelmatig afgeven over ‘het belang van de vrijheid van onderwijs’, heeft de staat overal in het Westen een beslissende greep op het onderwijs. In Nederland verplicht de staat enerzijds ouders om hun kinderen al vanaf jonge leeftijd naar een staatsgecontroleerde school te sturen, waar ze lange dagen uiterst inefficiënt onderwijs volgen. De staat sticht zelf zulke scholen, legt de overige scholen forse inhoudelijke verplichtingen en verboden op, en dwingt de burgers op straffe van gevangenis om voor dit onderwijs te betalen. De meeste mensen beseffen niet dat dit systeem van gedwongen staatsgecontroleerd onderwijs slechts geleidelijk in de loop van de afgelopen eeuw is ingevoerd, vaak met moreel twijfelachtige doelstellingen (zie hiervoor het boek van Geert de Vries uit 1993, Het pedagogisch regiem). De staatscontrole is hoogst ongelukkig omdat de staat totaal niet geschikt is om het onderwijs te reguleren. Het onderwijs bevindt zich in het geestesleven, en haar hele aard en functioneren is wezensvreemd aan het politiek juridische karakter van de staat. Ambtenaren en politici als zodanig hebben geen verstand van pedagogie, opvoeding en scholing. Ze hebben ook geen beeld van de concrete leerlingen met wie de opvoeder of leraar concreet te maken heeft. De eisen die de staat aan het onderwijs stelt, zijn dan ook algemeen en abstract en komen voort uit een eenzijdig mensbeeld, volgens welke een mens zich mechanisch en rechtlijnig ontwikkeld. Om het maar eens hardop te zeggen: toppolitici en topambtenaren lijden vaak aan intellectuele zelfoverschatting. Zo komen ze op het idee dat zij over de talenten beschikken om iets centraal aan testuren dat naar zijn aard zelf niet centraal te besturen valt (maar dat door centrale aansturing wel ontwricht kan worden). Van uit haar eigen aard moet de staat wel streven naar ‘nette burgers’. Nette burgers verzetten zich niet tegen beslissingen die over hun hoofden heen genomen worden, betalen netjes hun belastingen en wijden zich na hun opleiding liefst 40 jaar of langer aan hun werkleven. Het is logisch dat de staat haar machtspositie gebruikt om de eisen vanuit de huidige politiek-economische orde aan het onderwijs op te leggen. Dat is volgens Rudolf Steiner een fundamentele fout. Hij hamerde erop dat elke nieuwe generatie kinderen unieke en onverwachte kwaliteiten, impulsen en talenten met zich meebrengt. De bestaande orde zou die impulsen vol vertrouwen moeten stimuleren, en ze niet bij voorbaat verlammen door aan het nieuwe allerlei eisen te stellen vanuit de beperkte, oude blikrichting. In ons systeem moeten alle schooltypen en pedagogische richtingen zich aan dezelfde uitgebreide overheidsregulering aanpassen. Bijzondere kenmerken van allerlei schooltypes gaan verloren in een grauwe uniformiteit. Hierdoor kunnen allerlei pedagogische onderwijsrichtingen niet werken zoals ze dat vanuit hun visie zouden willen. In de praktijk moeten ze zich met een of twee handen op de rug gebonden zien te bewijzen. Volgens Rudolf Steiner werkt het concurrentieprincipe schadelijk in de economie, maar is het op zijn plaats in het geestesleven (waartoe het onderwijs behoort, samen met o.a. kunst, cultuur, wetenschappen, media, religie enzovoort). Het is ironisch en veelzeggend dat de staat de boel op z’n kop zet: in het geestesleven draait ze de concurrentie de nek om en in de economie wordt kunstmatige, destructieve concurrentie via EU-wetgeving en marktwaakhonden dwingend opgelegd.

Privaat onderwijs in Afrika en Azië

Is eigenlijk ooit aangetoond dat de invloed van de staat op het onderwijs positief uitpakt? Eén van de weinige plekken op de wereld waar vrij en privaat onderwijs nog vrij concurreert met staatsgecontroleerd onderwijs is de Derde Wereld. Tijdens een trip voor de Wereldbank ontdekte professor James Tooley het bestaan van een uitgebreid netwerk van private scholen in Hyderabad, India. Hij raakte gefascineerd en deed vervolgens jarenlang veldonderzoek naar vrij privaat onderwijs in India, Ghana, Kenia, Nigeria en China dat hij beschreef in zijn boek The beautiful tree (2009). Deze scholen richten zich op de armste klassen en leraren op dergelijke scholen hebben doorgaans geen lesbevoegdheid. Zijn conclusie was keer op keer dat deze scholen goedkoper en kwalitatief beter zijn dan het officiële staatsonderwijs. Tooley stuitte op een paar opmerkelijke feiten. Eén daarvan was dat arme ouders vaak de voorkeur geven aan private scholen vanwege hun hogere kwaliteit, ondanks het feit dat private scholen om een, minimale, financiële bijdrage vragen terwijl het officiële staatsonderwijs “gratis” is. Voor ouders die helemaal niets kunnen betalen, hebben private scholen meestal manieren gevonden om hun kinderen toch te onderwijzen. Daarnaast vond Tooley dat veel ontwikkelingsconsultants van het Wereldbank-, UNICEF- en Oxfam- type zich wel bewust zijn van de kracht van de private scholen en van de nadelen van het staatsgecontroleerde onderwijs, maar om één of andere reden toch alleen met het officiële staatsonderwijs werken.

Thuisonderwijs in Amerika, Engeland en Vlaanderen

Vrijheid van onderwijs begint met de vraag: stuur ik mijn kind wel naar school? Eeuwenlang was thuisonderwijs in Europa iets heel normaals. Mensen als Albert Einstein genoten thuisonderwijs. In Nederland zijn de mogelijkheden voor thuisonderwijs uiterst beperkt, op dit moment krijgen slechts circa 400 kinderen in Nederland thuisonderwijs. Echter, in bijvoorbeeld Amerika, Engeland en Vlaanderen is thuisonderwijs gewoon toegestaan en nagenoeg ongereguleerd. Ouders hoeven geen lesbevoegdheid te hebben en sturen slechts een briefje naar de bevoegde instanties dat hun kind voortaan thuisonderwijs volgt. Alleen in Amerika al krijgen momenteel 1,5 miljoen kinderen thuisonderwijs. Financieel worden deze gezinnen sterk benadeeld. Want kinderen die naar een staatsgecontroleerde school gaan, worden door de staat gesubsidieerd (in Nederland momenteel 6100 euro per kind per jaar in het basisonderwijs en 7600 euro in het voortgezet onderwijs). Maar thuis onderwijzende ouders krijgen niets, moeten al hun eigen kosten voldoen, terwijl ze tevens via de belastingen worden gedwongen om het staatsgecontroleerde onderwijs waar ze geen gebruik van maken mee te financieren. De staat vervalst dus de concurrentie tussen het officiële en het alternatieve thuisonderwijs. Toch wijzen alle onderzoeken uit dat thuisonderwijs kwalitatief veel beter is. In 2002 bekeek de Nederlandse thuisonderwijsdeskundige Henk Blok van de Universiteit van Amsterdam een hele reeks buitenlandse onderzoeken naar de kwaliteit van thuisonderwijs en vatte samen (in het Nederlands Tijdschrift voor Onderwijsrecht en Onderwijsbeleid, jrg. 14 nr. 4):

Bijna alle hier besproken onderzoeken wijzen in dezelfde richting. Kinderen die thuisonderwijs hebben gekregen, onderscheiden zich in hun schoolvorderingen en in hun sociaal-emotionele ontwikkeling in positieve zin van hun leeftijdsgenoten die schoolonderwijs gekregen hebben. Volgens sommige onderzoeken bedraagt de gemiddelde voorsprong van to[thuisonderwijs]-kinderen zelfs meerdere leerjaren. Een dergelijke voorsprong mag men zonder meer fors noemen. (...) Wetenschappelijk gezien zijn er geen argumenten om thuisonderwijs als een minderwaardige onderwijsvorm te beschouwen.

Blok haalt allerlei redenen aan waarom thuisonderwijs zo gunstig afsteekt. Een greep: ouders kennen hun kinderen het beste en zijn van nature uitstekende coaches, bijvoorbeeld bij het zindelijk worden en de vroege taalontwikkeling. Eén op één onderricht blijkt in alle gevallen de meest effectieve onderwijsmethode te zijn. Het gebruik van de leertijd is in een thuisonderwijssituatie veel efficiënte, en thuis kunnen kinderen vrijwel eindeloos vragen stellen, wat in een schoolsituatie onmogelijk is. Tegelijk zijn argumenten tegen thuisonderwijs vaak ronduit absurd. Zo wordt altijd weer ingebracht dat thuisonderwijs onwenselijk is omdat het kinderen in hun emotionele en sociale ontwikkeling zou storen. Kennelijk is sociaal-emotionele ontwikkeling volgens deze critici alleen mogelijk als je 25 personen van gelijke leeftijd in rijen en binnen vier muren hele dagen lang naar een ‘sprekend hoofd’ laat luisteren. In werkelijkheid houden kinderen die thuisonderwijs volgen, veel meer tijd over voor teamsporten, muziekles, vrijwilligerswerk, enzovoort. Zij hebben uiteraard buurkinderen, familie, enzovoort. Niettemin werkt staatssecretaris Dekker van onderwijs, die blijkens zijn CV geen enkele onderwijservaring bezit, aan een totaalverbod op thuisonderwijs.

Waldorf Homeschooling

Een bijzondere beweging is die van de “Waldorf Homeschooling” (zie bijvoorbeeld www.christopherushomeschool.org): ouders die de vrije-schoolpedagogie van Rudolf Steiner in het thuisonderwijs toepassen. De Antwerpenaar Jos Verhulst, die zelf decennialang op verschillen de steinerscholen in België lesgaf, ging zijn vier kinderen thuisonderwijs geven toen ze op een gegeven moment aankondigden niet meer naar school te willen. Ze vonden school stomvervelend. Verschillende van zijn kinderen hebben de Vlaamse kranten gehaald omdat ze de jongste universiteitsstudenten van Vlaanderen waren. Zij gingen studeren op een leeftijd van 15, 15, 16 en 19 jaar. Verhulst vertelde eens dat hij pas in de thuisonderwijssituatie de kracht van de Steinerpedagogie heeft leren kennen, en merkte op dat je zonder school tien keer zo snel leert. Hij becijfert dat hij de gemeenschap 140.000 euro heeft bespaard, waarvan 20.000 euro door een korting op de kinderbijslag, die Verhulst opeens niet meer kreeg wegens het geven van thuisonderwijs. Uiteraard zal lang niet elke ouder thuisonderwijs kunnen en willen geven. De meesten blijven hun kinderen naar gevestigde scholen sturen. Waar het op aan komt is dat de ouders zelf bepalen of hun kind naar school gaat en dat er werkelijk iets te kiezen valt als ze hun kinderen naar school willen sturen. De financiering van het geestesleven, dus ook het onderwijs, zou volgens Rudolf Steiner dienen te gebeuren door geldoverschotten die ontstaan in de economie over te hevelen naar het geestesleven zonder dat de staat en/of de bedrijven zeggenschap hebben over de besteding. Er zijn verschillende manieren om dat te realiseren, bijvoorbeeld door het invoeren van een ‘diplomageld’ zoals Jos Verhulst voorstelt (een vergoeding voor het gevolgde onderwijs na het behalen van het diploma) of door het invoeren van een ‘onderwijs voucher’. Dit valt echter buiten het kader van dit artikel. Maar het is belangrijk dat het individu degene is die schenkt, vanuit inzicht en vertrouwen in de kwaliteiten en vaardigheden van de (in dit geval) leraar.

De kern van de zaak

Onder de jongeren die nu opgroeien bevinden zich vele jongeren met ideeën die tegelijk heel praktisch en vaardig zijn, zakelijk en enthousiast. Zij brengen nieuwe kwaliteiten en impulsen mee. Vrijheid van onderwijs geeft hen de mogelijkheid zich naar hun aard en ideaal te ontwikkelen. Steiner sprak ooit iets heel belangrijks uit toen hij zei dat het in het geestesleven gaat om de reële kwaliteiten van de leraar, om dat wat hij kan, en niet dat wat hij zou moeten kunnen. Werkers in het geestesleven moeten werken vanuit hun eigen visies en kundes, vanuit eigen motivatie en eigen waarneming van de geestelijke behoeften en ontwikkelingsvragen van de mensen met wie ze werken. Staatsregulering verlamt hen, maakt hen tot ongeloofwaardige en oninteressante uitvoerders van een systeem en legt een verstikkende deken over het vrije initiatief. De school van de toekomst ziet er waarschijnlijk heel anders uit dan de school zoals wij die nu kennen. Een mengvorm van groepsgewijs onderricht, thuisonderwijs, studiehuis, huiswerkinstituut, life long learning, onderwijs op afstand, persoonlijke privé-leraren, enzovoort. Waar het om gaat is dat al die vormen vanuit privé-initiatief kunnen ontstaan, en dat ze de volle gelegenheid krijgen om in de praktijk te bewijzen wat ze waard zijn.