Navo | Wakkermens

De wanideeën van het tijdschrift “Foreign Affairs”

FZ — Sun, 28 Apr 2024 13:22:05 +0000

Foreign Affairs is een tijdschrift dat namens de gezaghebbende Think Tank Council on Foreign Relations uitgegeven wordt. Deze Think Tank lijkt samen met diegene van de Rand Corporation het buitenlandse beleid van de VS te bepalen. In een artikel heeft Foreign Affairs onlangs geopperd dat Europe—but Not NATO—Should Send Troops to Ukraine. De EU-staten zouden dus troepen naar de Oekraïne moeten sturen zonder de VS, d.w.z. zonder de NAVO. De Europese troepen zouden afgeslacht worden, zonder dat de VS erbij betrokken is, maar wel lekker aan geleverde wapens verdient((vergelijk hiertoe een artikel van Anti-Spiegel, Bis zum letzten Europäer — Council on Foreign Relations fordert Kriegseintritt Europas, aber ohne die USA)) Over Foreign Affairs is bij Apolut een ook ander interessant artikel van Rainer Rupp verschenen. Ik heb dit artikel vertaald, of beter gezegd door de Kunstmatige Intelligentie laten vertalen. Mijn beroep als vertaalster wordt langzaam obsoleet, vroeger waren de resultaten van een computervertaling tenminste nog lachwekkend, maar nu is de techniek zover vooruitgegaan dat ik overbodig geworden ben. Ik heb de Nederlandse tekst nog wel geredigeerd. [caption id="attachment_62364" align="aligncenter" width="1024"] Let wel: dit is geen video, maar een screenshot[/caption]

Vijf waanzinnige scenario's voor de toekomst van Rusland

Een vooraanstaande Ruslanddeskundige en regeringsadviseur uit de VS spreekt over de toekomst van Rusland en biedt een scherp inzicht in de heersende mentaliteit in Washington en dus ook in de NAVO en de EU. Op donderdag 18 april, net op tijd voor de beslissing van het lagerhuis van het Amerikaanse Congres (Huis van Afgevaardigden) in Washington op 20 april over nog eens tientallen miljarden dollars aan “hulp” aan de Oekraïne, publiceerde “Foreign Affairs” een lang artikel op hun website met de titel “The Five Futures of Russia - And How America Can Prepare for Whatever Comes Next”. Twee dagen later, op zaterdag, keurde het Huis van Afgevaardigden van het Amerikaanse Congres ook een wapenhulppakket van 95 miljard dollar goed voor de huidige en toekomstige oorlogen van zijn proxies in Oost-Europa, het Midden-Oosten en Azië, met een meerderheid van Republikeinse stemmen. Het leeuwendeel van het totale bedrag, namelijk 61 miljard dollar, gaat naar de neonazi's in Kiev, 26,3 miljard dollar naar de genocidale zionisten in Israël en iets minder dan 8 miljard dollar naar de anti-Chinese marionetten van de VS in Taiwan. Tegelijkertijd nam het Huis van Afgevaardigden maatregelen aan om

de verkoop van TikTok aan Amerikaanse investeerders af te dwingen,
bevroren Russische tegoeden in beslag te nemen en aan de Oekraïne te schenken,
verdere sancties en andere strafmaatregelen op te leggen aan Rusland, China en Iran.

De laatste drie maatregelen werden door het Huis van Afgevaardigden aangenomen met een nog overweldigender meerderheid van 360 tegen 58 stemmen. Gezien de jarenlange agitatie door zogenaamd “gerenommeerde” denktanks en “kwaliteitsmedia” tegen Rusland, China en Iran en tegen alle andere landen die zich verzetten tegen de hegemoon in Washington, was deze uitslag echter geen verrassing. Voordat we in detail ingaan op de waanzin die een vooraanstaande Amerikaanse expert op het gebied van Rusland en regeringsadviseur mag verspreiden op Foreign Affairs, moet worden opgemerkt dat dit tijdschrift behoort tot de prestigieuze denktank United States Council for Foreign Relations (CFR). De oprichting ervan dateert uit 1922 in New York en het is omgeven door een aura van staatspolitieke traditie en analyses op het hoogste niveau, want naast talloze deskundigen op het gebied van buitenlands beleid, academici en auteurs, hebben altijd ook veel voormalige ministers van Buitenlandse Zaken, ministers van Financiën en hooggeplaatste diplomaten deel uitgemaakt van de CFR. Maar het aandeel van hooggeplaatste politici spreekt niet langer voor kwaliteit. Door het intellectuele kaliber van de huidige Amerikaanse politici en de wijdverspreide corruptie van het Amerikaanse politieke leven door de alomtegenwoordige lobby's boordevol geld en invloed, zijn de Amerikaanse denktanks ook niet meer wat ze geweest zijn. Ze hebben hetzelfde probleem als computers die kunstmatige intelligentiesoftware gebruiken om politieke analyses te maken. In beide gevallen geldt dat als je het systeem voedt met onzin en wensdenken, er alleen maar onzin uit kan komen. Zoals meestal het geval is met alle ooit zeer gerespecteerde Amerikaanse instellingen, voedt ook de Council for Foreign Relations zich op zijn weg naar beneden alleen maar met het prestige uit het verleden. De zogenaamde “CFR denktank” is steeds minder in staat om te verbergen dat haar publicaties en pr-werk niets meer zijn dan een lobbymachine voor het Amerikaanse militair-industriële complex (MIC), ook al is het een zeer invloedrijke. Dit Amerikaanse MIC bestaat al lang niet meer alleen uit wapenhandelaren oude stijl. In de afgelopen decennia is het MIC uitgegroeid tot een eindeloos aantal advies- en dienstverlenende bedrijven op het gebied van veiligheidsbeleid, van softwarebedrijven en denktanks tot veiligheids- en huurlingenfirma's die tienduizenden privé-soldaten onder contract hebben en over de hele wereld worden ingezet. Samen behoren deze bedrijven tot de meest winstgevende in de Amerikaanse krijgersstaat, die nog maar weinig andere bloeiende industrieën heeft. Zonder voortdurende oorlogen, die gefinancierd worden door steeds grotere schulden, zou deze Amerikaanse economie in een diepe structurele crisis belanden. Op dit moment groeit de schuld van de Amerikaanse overheid elke 100 dagen met een biljoen (duizend miljard) dollar. Iedereen weet dat dit zal eindigen in een catastrofe voor de VS, het enige waar nog over gediscussieerd wordt is het “wanneer”. Nu naar het CFR-artikel dat aan het begin werd genoemd over de 5 toekomstperspectieven voor Rusland. De auteur is Stephen Kotkin, een Amerikaans historicus. Als lid van verschillende invloedrijke denktanks adviseert hij niet alleen een aantal Amerikaanse ministeries en agentschappen, maar ook de National Intelligence Council ((https://www.intelligence.gov/how-the-ic-works)) , die nu 18 Amerikaanse inlichtingendiensten omvat. Aan het begin van zijn “analyse” is de “Rusland-expert” Kotkin behoorlijk realistisch als hij schrijft dat Washington “op een hardhandige manier” heeft geleerd dat het niet over de nodige hefbomen en chantagemiddelen beschikt om landen als Rusland en China te veranderen volgens de ideeën van de VS. Hij ziet de reden hiervoor in het feit dat deze landen zijn ontstaan als imperia op de Euraziatische landmassa en zichzelf zien als oude beschavingen. Dit was allemaal lang voor de oprichting van de Verenigde Staten, laat staan voor de opkomst van het zogenaamde “Westen”, dat hen nu wil voorschrijven wat beschaving is. Washington en zijn partners moeten daarom niet overdrijven als het bijvoorbeeld gaat om het beïnvloeden van de koers van Rusland. In plaats daarvan moeten ze zich voorbereiden op wat zich in Rusland zou kunnen ontwikkelen. Maar hier houdt het realisme van Kotkin op en in de volgende 5 scenario's voert het typische Amerikaanse wensdenken over Rusland en zijn rol in een door de VS gedomineerde wereld weer de boventoon.

Scenario 1: Rusland wordt net als Frankrijk

Volgens Kotkin heeft Rusland - net als Frankrijk - een constitutionele en monarchale traditie die zal blijven bestaan, ongeacht de aard van het toekomstige politieke systeem, evenals een zogenaamd “beladen revolutionaire traditie” die ook niet meer bestaat, maar voortleeft in instellingen en herinneringen als een bron van inspiratie en waarschuwing. Volgens Kotkin zou de Franse manier het dichtst in de buurt komen van een realistisch model voor een welvarend, vreedzaam Rusland als het land maar een politicus als generaal De Gaulle zou voortbrengen. Hij zou kunnen helpen om een liberale orde in Rusland te introduceren en deze van bovenaf te consolideren. Zo'n persoonlijkheid is op de middellange termijn echter niet aan de Russische horizon te vinden. Kotkin ziet duidelijk over het hoofd dat de overgrote meerderheid van de multi-etnische staat Rusland diep geworteld is in de respectieve tradities. Bovendien is er sinds de chaos van de Jeltsin-jaren en in het licht van de steeds alarmerender sociale uitwassen in het Westen in Rusland een diepe afkeer ontstaan tegen het liberalisme van het “collectieve Westen”. Er zijn echter wel groepen onder jonge Russen die sympathiseren met de ideeën van Westerse Groenen en Linksen. Maar zelfs onder mensen van dezelfde leeftijd zijn ze een uitzondering en ook een irrelevante factor in de politiek. In dit scenario lijkt Kotkin ook volledig te zijn vergeten dat Frankrijk allang zijn soevereiniteit heeft verloren en nu een vazalstaat is van de VS.

Scenario 2: een teruggetrokken Rusland

Volgens dit scenario zou Poetin uitgedaagd kunnen worden door een autoritaire, nationalistische leider die traditionele waarden voorstaat, antiwesterse standpunten inneemt en ideologieën ontleent aan Slavofilisme, Eurazianisme en Oosters-orthodoxie. Zo'n nationalistische leider zou zich vooral zorgen maken over de economische toekomst van Rusland op de lange termijn en Poetin van het falen ervan de schuld geven. Kotkin ontwikkelt het idee dat zo'n radicaal antiwesterse nationalist de aanhangers van Poetin voor zich zou kunnen winnen door hen ervan te overtuigen dat de oorlog in de Oekraïne schadelijk is voor Rusland, vooral omdat Rusland vitale Europese banden voorgoed dreigt te verliezen en afhankelijk dreigt te worden van China. Kotkins constructie is niet alleen wereldvreemd, maar ronduit avontuurlijk. De banden met Europa, die volgens Kotkin van levensbelang zijn voor Rusland, zijn momenteel niet te onderkennen. Het tegendeel is echter waar, want West-Europa heeft Rusland nodig. Rusland heeft de plotselinge invoering van extreme Westerse sancties glansrijk doorstaan en is nu sterker dan voorheen. In West-Europa is dat niet het geval. Bovendien zijn de Russen niet vergeten welke landen het tot hun officieel verklaarde doel hebben gemaakt om Rusland te ruïneren, strategisch te verzwakken of zelfs op te delen in vele makkelijker te hanteren delen. Dat was niet China! Ook in scenario 2 klinkt bij Kotkin weer het wensdenken van bepaalde kringen binnen het Amerikaanse oorlogsestablishment duidelijk door.

Scenario 3: Rusland als vazal van China

In dit derde scenario muteren het Chinees-Russische onbeperkte strategische partnerschap en de sterke persoonlijke banden tussen Poetin en Xi in een ontwikkeling waardoor Rusland uiteindelijk een vazal van China wordt. Kotkin stelt dat de sociale en culturele relaties tussen de twee volkeren oppervlakkig zullen blijven en dat de Russen cultureel Europees georiënteerd zijn en daarom uiteindelijk het Chinese juk van zich af zullen werpen, net zoals ze dat vele eeuwen geleden deden met het Mongoolse juk. Met deze historische analogie, die Kotkin presenteert in scenario 3, laat de auteur zien dat hij volledig in zijn “westerse bubbel” leeft, dat hij niet alleen een heel gebrekkig inzicht heeft in de Russische geschiedenis en de hedendaagse samenleving, maar ook vrijwel niets weet over de Chinese geschiedenis.

Scenario 4: Rusland als een kopie van Noord-Korea

Volgens Kotkin kan Rusland ook zoiets worden als een gigantisch Noord-Korea: politiek repressief in eigen land, internationaal geïsoleerd en bewapend met kernwapens en volledig afhankelijk van China, maar tegelijkertijd nog steeds in staat om Peking op bepaalde gebieden te trotseren. In dit scenario zou de taak om te voorkomen dat Rusland zich weer naar het Westen wendt bovenaan op de prioriteitenlijst van het Chinese leiderschap staan. Want een naar de VS neigend Rusland, zou de anti-Chinese positie van Washington aanzienlijk kunnen versterken. Dit scenario van de grote expert Kotkin is zo idioot dat het geen verder commentaar behoeft.

Scenario 5: Rusland verkeert in chaos

In dit scenario, dat vooral populair is in de VS, van een Rusland dat de controle kwijt is, met binnenlandse muiterij, een of meer grote natuurrampen die de autoriteiten en het Kremlin niet aankunnen, of een ongeluk of opzettelijke sabotage van Russische nucleaire installaties, gecombineerd met de al dan niet toevallige dood van een leider van het Kremlin, kan dit alles leiden tot chaos en een machtsvacuüm dat sommige buurlanden van Rusland (bijvoorbeeld de Oekraïne) zouden kunnen uitbuiten om gebieden die zij voor zich opeisen te “heroveren”. Te midden van een dergelijke chaos zouden criminele syndicaten en cybercriminelen ongestraft hun gang kunnen gaan. Nucleaire en biologische wapens en de wetenschappers die ze ontwikkelen zouden naar alle windstreken verspreid kunnen worden, aldus Kotkin.

Wat opvalt aan de vijf scenario's die naar voren zijn gebracht door Kotkin, een Ruslanddeskundige die erkenning geniet in de VS, is dat ze - in overeenstemming met het Amerikaanse denken - alleen rampzalige vooruitzichten voor Rusland bevatten. Toch heeft Rusland, het grootste land ter wereld, niet alleen ongelooflijke hoeveelheden energie en andere grondstoffen, het is ook de grootste voedselexporteur ter wereld. Rusland heeft niet alleen een enorm industrieel potentieel, maar - in tegenstelling tot de VS - ook een hoogopgeleide samenleving met uitstekende wetenschappers en wiskundigen. Tegen deze achtergrond is het ongelooflijk dat Kotkin het meest waarschijnlijke scenario voor Rusland afdoet als een utopie. Voor hem en zijn westerse collega's is het simpelweg ondenkbaar dat Rusland zich als onafhankelijke Euraziatische macht zal ontwikkelen tot een van de polen van de opkomende multipolaire wereld. Met de typische Amerikaanse arrogantie tegenover Rusland, die culmineerde in Obama's opmerking dat Rusland slechts “een benzinestation met kernwapens” is, beweert Kotkin ook dat het enige wat Rusland naast kernwapen te bieden heeft

“het exporteren van grondstoffen en politiek tuig is, en van getalenteerde mensen (braindrain).”

Hij legt verder op een totaal a-historische manier uit, dat Rusland zich nooit als grootmacht had kunnen doen gelden als het geen nauwe betrekkingen met Europa had gehad. De toekomst van Rusland staat derhalve aan een keerpunt: De ene weg is een riskante afdrijving naar een diepere Chinese omarming, de andere is tegen alle verwachtingen in een terugkeer naar Europa. Kotkin adviseert het Amerikaanse leiderschap daarom,

“om de militaire druk op Rusland overeind te houden en tegelijkertijd om Moskou te stimuleren zich uit de Oekraïne terug te trekken.”

Daartoe zouden creatieve, politieke hefbomen moeten worden gecreëerd met behulp van militaire instrumenten. Tegelijkertijd zou het volgens Kotkin ook nodig zijn om - in nauwe samenwerking met de bondgenoten en partners van de VS -

“om de uitwisseling met invloedrijke maar niet-gouvernementele persoonlijkheden in Rusland te bevorderen”,

waarmee natuurlijk anti-Russische politieke ondermijning en sociale destabilisatie met behulp van figuren als Navalny worden bedoeld. Tot slot, adviseert Kotkin de oorlogsstokers in Washington om zich niet alleen voor te bereiden op de mogelijkheid van een nationalistische heroriëntatie van Rusland, maar ook om zo'n heroriëntatie “gretig te bevorderen”. Kotkin vreest namelijk dat Poetin zijn oorlogsdoelen in de Oekraïne zou kunnen bereiken, voordat een nationalistische Russische officier of ambtenaar de kans krijgt om de macht te grijpen. De hoge kosten voor Rusland in de Oekraïne zouden echter voort blijven bestaan, indien het conflict zou omslaan van een uitputtingsoorlog in een Oekraïense opstand tegen de Russische bezetters. In deze context geeft Kotkin echter toe dat de Verenigde Staten niet langer het goede voorbeeld geven in de wereld zoals ze dat vroeger wel deden. De VS stonden vroeger voor hun bondgenoten en partners synoniem met economische kansen. Vandaag de dag hebben ze deze rol afgestaan aan China.

“Om het verloren terrein terug te winnen en de motor van sociale mobiliteit in eigen land weer op gang te brengen, moeten de Verenigde Staten, die slechts 1,5 miljoen wiskundeleraren hebben en hun kennis van het vak moeten importeren uit Oost- en Zuid-Azië, een programma lanceren om binnen tien jaar een miljoen nieuwe wiskundeleraren op te leiden”.

Investeren in mensen en huisvesting en het herontdekken van een gevoel van burgerschap in de VS zou essentieel zijn. Maar mobilisatie voor wetenschap en nationale projecten alleen zou geen garantie zijn voor gelijke kansen in eigen land. Maar een dergelijk beleid zou een belangrijk begin zijn, een terugkeer naar de beproefde formule die de nationale macht van de VS zou kunnen herstellen in combinatie met de internationale leidersrol van Amerika, aldus Kotkin, die duidelijk niet erkent, of niet wil erkennen, dat dit voor de VS een gepasseerd station is en dat de neergang van de VS en het daarmee gepaard gaande statusverlies niet langer kan worden verhinderd. Als apolut-lezers zich voortdurend verbazen over het ondoordachte beleid van de VS en hun vazallen in Duitsland, hun hoofd schudden als ze de westerse maatregelen tegen Rusland in het honderd zien lopen en zich vaak schamen als ze zien hoe de toppolitici in de VS/NAVO/EU van de ene pijnlijke situatie in de andere strompelen, dan is dat vooral te wijten aan de waardeloze experts in de Amerikaanse en westerse denktanks en in de inlichtingendiensten. Zij zijn al lang niet meer in staat of bereid om echte analyses te leveren. Want de “experts” weten precies wat hun politieke meesters willen en ze buigen de feiten in hun rapporten zodanig om dat hun deskundige mening het gewenste politieke narratief ondersteunt. Zo stellen ze hun inkomen en prestige veilig.

Een ernstige waarschuwing van Jeffrey Sachs

FZ — Sun, 10 Sep 2023 23:11:06 +0000

Jeffrey Sachs is een Amerikaanse top-econoom, die destijds in de jaren 90 de hele economische omwenteling van de voormalige Sovjet-Unie heeft begeleid en nu kennelijk tot hele andere inzichten is gekomen ten aanzien van het Amerikaanse en Wereldwijde economische beleid. Ik heb de hele video bijdrage van Jeffrey Sachs uitgeschreven en vertaald, maar heb de video niet ondertiteld, omdat veel mensen het bezwaarlijk vinden om langdurig en vooral aandachtig ondertitels te lezen bij een video met een belangrijke boodschap.

[caption id="attachment_61936" align="alignright" width="350"] Leerlingen van het NAVO Defense College op bezoek[/caption] Goedemiddag allemaal, Het lawaai op de achtergrond komt vermoedelijk van mijn kant. Waar ik nu ben, in Athene, is het 6 uur 's ochtends. Ik bevind me in een cafetaria, die me heel vriendelijk toestaat deze video hier te mogen opnemen, en ik hoop dat ik goed te horen ben. Ik wil u bedanken voor uw uitnodiging en SHAPE voor het leiderschap.((Saving Humanity and Planet Earth (SHAPE) is een project om de gevaren van confrontaties in het nucleaire tijdperk bloot te leggen en wegen te verkennen naar een veiligere, rechtvaardige en duurzame toekomst. Jeffrey Sachs spreekt deze organisatie toe in het kader van een webinar "Asia Pacific NATO: Fanning the Flames of War", gehouden op 5 juli 2023. Nadat ik de hele toespraak had uitgeschreven, kwam ik erachter dat er ook een originele transcriptie van Jeffrey Sachs zelf bestaat. Ik baseer me echter op mijn eigen versie.)) Ik had zojuist het voorrecht om te mogen luisteren naar Alison Broinowski((Alison Elizabeth Broinowski, AM (geb. 25 oktober 1941) is een Australische academica, journaliste, schrijfster en voormalig Australisch ambtenaar.)) en Chung-in Moon((Moon Chung-in (geb. 25 maart 1951 in Zuid-Korea) is speciaal adviseur van president Moon Jae-in van Zuid-Korea voor buitenlandse zaken en nationale veiligheid. Hij is ook Distinguished University Professor van Yonsei University, Krause Distinguished Fellow, School of Policy and Global Strategy, University of California, San Diego, en mede-oprichter van het Asia-Pacific Leadership Network for Nuclear Non-Proliferation and Disarmament (APLN). Hij is momenteel hoofdredacteur van Global Asia. Op 21 mei 2017 werd Moon Chung-in door president Moon Jae-in benoemd tot speciaal adviseur voor eenwording, diplomatie en nationale veiligheidszaken.)) . En het waren briljante stellingen waar we allemaal op getrakteerd werden, absoluut verhelderend. Ik ben het volkomen eens met alles wat er is gezegd. De wereld is gek geworden, maar vooral de Angelsaksische wereld, ben ik bang. Ik weet niet of er überhaupt nog wel één enkele zinnig denkende geest over is, in ons kleine Engelstalige hoekje van de wereld. En natuurlijk, als we het hebben over de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, dan heeft de politiek van onze landen op dit moment iets diep deprimerends. Deze diepgrijpende gekte komt - vrees ik - voort uit het Britse imperiale denken, dat dan overgenomen is door de Verenigde Staten. Mijn land, de VS, is nu onherkenbaar vergeleken met 20 of 30 jaar geleden. Ik weet eerlijk gezegd niet meer zeker wie het land bestuurt. Ik geloof niet dat het op dit moment de president van de Verenigde Staten is. We worden bestuurd door generaals, door ons veiligheidsapparaat. Het publiek is nergens van op de hoogte. De leugens die worden verteld over het buitenlands beleid zijn alomtegenwoordig en worden dagelijks door de mainstream media verspreid, iets waar ik nauwelijks meer naar kan luisteren of lezen. De New York Times, Washington Post, de Wall Street Journal en de belangrijkste televisiekanalen herhalen elke dag en voor 100% de overheidspropaganda. Het is bijna onmogelijk om er doorheen te prikken. Waar gaat dit over? Nou, zoals je hebt gehoord, gaat het over het waanidee van de Verenigde Staten om aan de Amerikaanse hegemonie te willen vasthouden, gemilitariseerd, gedomineerd door het denken van generaals die slechts middelmatige intellecten zijn, en gedreven door hun persoonlijke hebzucht en zonder enig inzicht, omdat hun enige modus operandi nu eenmaal het voeren van oorlog is. En dan onder leiding van Groot-Brittannië, dat helaas sind ik volwassen ben, steeds pathetischer is geworden en de rol vervult van een cheerleader voor de Verenigde Staten in haar streven naar hegemonie en naar oorlog. Wat de VS ook zegt, Groot-Brittannië zal het nog 10 keer enthousiaster herhalen. En Groot-Brittannië is verrukt over de oorlog in de Oekraïne, die voor de Britse media en het Britse politieke leiderschap een grote tweede Krimoorlog vertegenwoordigt. Hoe Australië en Nieuw-Zeeland aan deze waanzin hebben kunnen meedoen is echt een lastige vraag voor jullie, want de mensen zouden toch beter moeten weten, maar ik ben bang dat het de Five Eyes en andere veiligheidsdiensten zijn die dit aan de politici dicteren, voor zover de politici er hierbij überhaupt nog aan te pas komen. Hun wordt verteld: "Nou, dit is wat we moeten doen. Het gaat om de veiligheid van onze staat." En ik denk niet dat onze politici hierin noodzakelijkerwijs nog een grote rol spelen. Trouwens, het grote publiek heeft helemaal geen invloed op het buitenlands beleid van de VS. er vindt geen debat plaats, geen discussie, geen beraadslaging, ook geen debatten over het toewijzen van de 100 - en inmiddels 113 miljard, maar in feite nog veel meer geld, dat wordt uitgegeven aan de oorlog in Oekraïne. Tot nu toe heeft er nog geen enkel georganiseerd debat plaatsgevonden, zelfs niet in het Congres, laat staan in het openbaar. Maar ik denk dat jullie veiligheidsorganisaties hier echt de drijvende kracht achter zijn. Ze hebben de premier en de anderen ervan kunnen overtuigen, dat dit het opperste veiligheidsbelang is. En dit is precies wat Amerika ons heeft verteld. En laat me uitleggen wat we zien. En natuurlijk kun je het bredere publiek hiervan niet doordringen. Maar dit is de fundamentele kern van de strijd om te overleven in deze huidige wereld. Alles wat ik zie - en ik ben al 43 jaar actief als economisch adviseur over de hele wereld - is onzin. En één van de dingen, die voor de mensen belangrijk zou zijn om te bestuderen om deze ontwikkelingen te kunnen begrijpen, is een treffend artikel van een voormalige collega van mij aan Harvard, Robert Blackwill en Ashley Tellis, geschreven voor de Council on Foreign Relations zo'n acht jaar geleden. Ik wil er een paar fragmenten uit voorlezen omdat daarin het hele plan van wat er nu gebeurt geschetst wordt.((https://www.cfr.org/report/revising-us-grand-strategy-toward-china)) Dit is eerlik gezegd hoe het systeem tegenwoordig in de VS werkt, namelijk via de gevestigde media. Je krijgt in principe te horen wat er gaat gebeuren in niet noodzakelijkerwijs volledig expliciete bewoordingen, omdat wat zich nu ontvouwt echt deel uitmaakt van een geplande agenda voor de langere termijn. Het is niet ad hoc. Dit is wat Blackwill en Tellis in 2015 schreven. Eerste citaat: Sinds de oprichting hebben de Verenigde Staten consequent een grootse strategie gevolgd die gericht was op het verwerven en behouden van de oppermacht over verschillende rivalen. Eerst op het Noord-Amerikaanse continent, daarna op het westelijk halfrond en uiteindelijk wereldwijd. En vervolgens wordt gesteld dat het behoud van de dominante rol het centrale doel moet blijven van de Amerikaanse Grand Strategy in de 21e eeuw. Dus wat de intentie van dit doel is, is heel duidelijk. Het is het primaat van de Verenigde Staten wereldwijd. Vervolgens schetsen Blackwill en Tellis het draaiboek voor de strijd tegen China. Ze beschrijven wat we moeten doen. Hier is de lijst. Dit is slechts een uittreksel. Citaat: nieuwe preferentiële handelsafspraken maken tussen vrienden en bondgenoten van de VS om hun wederzijdse winsten te vergroten door middel van instrumenten die China bewust uitsluiten. Oké, dit is het spelletje dat Obama al met TTIP en TPP((Handelsovereenkomsten, zie b.v. "The TTP and TTIP Trade Agreements: A Dystopian Future in which Corporations Rather Than Elected Governments Call the Shots" van Eric Zuesse)) is begonnen. Hij kreeg deze plannen er echter niet doorheen, maar ik ga nu eerst verder en dan geef ik commentaar. Ten tweede: een technologisch controleregime creëren om de strategische capaciteiten van China te blokkeren om "politieke machtsstructuren van de vrienden en bondgenoten van Amerika in China's periferie op te bouwen en de Amerikaanse strijdkrachten langs de Aziatische randgebieden te versterken, ondanks eventuele Chinese tegenstand." Wat ik hier opmerkelijk aan vind, is dat dit een opsomming is uit 2015. Dit is precies het huidige stap voor stap actieplan. Dit herhaalt zich in de recente geschiedenis en reeds in 1997 beschreef Zbig Brzeziński in een artikel over buitenlandse zaken precies het tijdschema voor de uitbreiding van de NAVO en de intentie om de Oekraïne op te nemen in de NAVO-uitbreiding, want dit was altijd al het plan van de leidende veiligheidsinstanties. En natuurlijk heeft dit rechtstreeks geleid tot de Oekraïne-oorlog, dat is namelijk een oorlog over de uitbreiding van de NAVO. Nu willen de vrienden en genieën die de wereld de oorlog in de Oekraïne hebben gebracht, de oorlog naar uw regio brengen, met de - zoals professor Moon zei - Noord-Atlantische Verdragsorganisatie die haar kantoren in Azië begint te openen, wat niet bepaald de Noord-Atlantische regio is. Dus dit is waar we staan. Dit is niet zo eenvoudig te doorzien en wel om één belangrijke reden, in ieder geval in de VS, ik weet niet hoe het in Australië is, maar ik verwacht dat het hetzelfde is. Nameleijk vanwege het feit dat we hier geen enkele openheid of discussie over hebben. Het beleid is volledig in handen van het veiligheidsapparaat, het militair-industrieel complex, het netwerk van "Think Tanks" in Washington, het zijn eigenlijk non-Think Tanks , die allemaal gefinancierd worden door het militair-industrieel complex. Ze hebben de universiteiten aan de oostkust volledig overgenomen, waar ik les geef. Ik heb 20 jaar lesgegeven aan Harvard. Ik geef les aan Columbia University. Dit is onze huidige leefomgeving. In essentie heeft er een geruisloze staatsgreep plaatsgevonden. Geen debat, geen openbare politiek, geen eerlijkheid, geen documenten onthuld, alles geheim, alles vertrouwelijke en geheimzinnige handelingen. En omdat ik toevallig econoom ben en contact heb met staatshoofden over de hele wereld, hoor ik veel dingen. En dus heb ik veel dingen persoonlijk gezien en gehoord, wat me heeft geholpen om de dagelijkse leugens te doorzien. Maar je zult hier niets van terugvinden in ons publieke debat. Nog even over de Oekraïne-oorlog - volledig voorspelbaar en onderdeel van een actieplan dat teruggaat tot het begin van de jaren negentig, om de Oekraïne in wezen in de militaire invloedssfeer van de VS te brengen. En Brzezinski legde dit al in 1997 uit in The Global Chessboard - zijn beroemde geopolitieke boek. Rusland zonder de Oekraïne is niets. De Oekraïne is de geografische spil voor Eurazië, en het boek zegt in wezen: "ga ervoor!" Opmerkelijk genoeg zei Brzezinski in 1997 in dit boek dat het enige waar Amerikaanse beleidsmakers absoluut voor moeten waken, is dat ze Rusland en China niet samen in een bondgenootschap dwingen. Maar dan zegt hij dat dit zo goed als ondenkbaar is. Maak je daar maar geen zorgen over, want dat zou het meest absurde zijn wat er ter wereld zou kunnen gebeuren. Maar dat is nu precies wat deze krankzinnigen onbedoeld wel hebben gedaan. Ik ben toevallig adviseur geweest van Gorbatsjov, Jeltsin en Koetsjma((de eerste president van de Oekraïne na de onafhankelijkheid in 1991)) in de begindagen van de - nou ja - de nadagen van perestrojka en de begindagen na de ontbinding van de Sovjet-Unie. Ik hield nauwlettend in de gaten wat er gebeurde. Ik zag dat de Verenigde Staten absoluut niet geïnteresseerd waren om Rusland te helpen. Rusland te helpen zich te stabiliseren, het idee was van begin af aan unipolariteit. Rusland in bedwang houden en stappen nemen waartoe in feite al in 1992 was besloten, in directe tegenspraak met wat Gorbatsjov en Jeltsin was verteld, namelijk om de NAVO uit te breiden.(("Keep Russia down" is een toespeling op de oorspronkelijke opzet van de NAVO, zoals geformuleerd door Lord Ismay: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down".)) Dit is dus een draaiboek voor de lange termijn. Nu komen we tot China - de VS waren trouwens nauw betrokken bij de omverwerping van de Oekraïense president in 2014. Het was een staatsgreep. Het was voor een aanzienlijk gedeelte een staatsgreep om het regime te veranderen, geënsceneerd door de Verenigde Staten. Niet in z'n geheel, maar wel in belangrijke mate. Ik heb toevallig een deel ervan op een heel bizarre manier van dichtbij gezien. En ik weet hoe het geld van de VS werd gebruikt om de Maidan te steunen. En het was ongelooflijk weerzinwekkend en zeer verontrustend en Poetin stelde vast dat de VS eraan meewerkten om een bevriende, naburige regering omver te werpen in het kader van de expliciete doelstelling om de NAVO die kant op te duwen, niet alleen naar de Oekraïne, maar ook naar Georgië. En als je naar de kaart kijkt, dan was het Brzezinski's opzet, om Rusland in de regio van de Zwarte Zee te laten omsingelen door landen als de Oekraïne, Roemenië, Bulgarije, Turkije en Georgië, deze zouden allemaal lid worden van de NAVO. Dat zou dan het einde betekenen van een Russische machtsuitbreiding in de richting van het oostelijke Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten. Aldus de plannen van deze genieën. Poetin heeft herhaaldelijk kansen geboden om via onderhandelingen uit deze impasse te geraken. Bij voorbeeld de Minsk-akkoorden die door de VN-Veiligheidsraad zijn bekrachtigd. In 2021, 17 december, bracht hij trouwens een heel redelijk document voor onderhandelingen ter tafel. Het ontwerp van de veiligheidsafspraken tussen de VS en Rusland, waarin werd opgeroepen tot een einde aan de uitbreiding van de NAVO. De VS wimpelden het af. Ik belde het Witte Huis nadat het voorstel op tafel was gelegd, sprak met een van onze hoogste veiligheidsfunctionarissen en zei: onderhandel! Stop de uitbreiding van de NAVO! Je hebt een kans om oorlog te voorkomen. Het formele antwoord van de Verenigde Staten aan Poetin was, dat over de NAVO niet te onderhandelen valt. Dit is alleen een kwestie tussen de VS en de Oekraïne, Rusland heeft niets over de uitbreiding van de NAVO naar de Oekraïne in te brengen. Dit is een verbijsterende manier om buitenlandse zaken te regelen, want dit is de directe weg naar oorlog. Zoals jullie weten - en ik hoop dat iedereen dat beseft - was in maart 2022 bijna een einde gekomen aan deze oorlog in de Oekraïne dankzij het bereikte akkoord, slechts een maand nadat Rusland op 24 februari was binnengevallen. Een vredesverdrag tussen de Oekraïne en Rusland dat door de Verenigde Staten werd getorpedeerd, omdat de VS zeiden: ga door met vechten, houd niet op met vechten, onderhandel niet, accepteer geen neutraliteit. En dus bevinden we ons in een oorlog die blijft escaleren in de richting van een mogelijke kernoorlog, want dat is wat er zou gebeuren indien Rusland een zware nederlaag zou lijden op het slagveld. Dat gebeurt nu niet. Rusland overkomt dat ook niet,niet nu. Maar als dat wel het geval zou zijn, zou de oorlog escaleren naar een kernoorlog. Rusland zal nooit verslagen willen worden of uit de Krim worden verdreven en gedwee naar huis gaan en zeggen: het spijt ons dat we ooit aan deze oorlog zijn begonnen. Rusland zal de zaak escaleren als het dat nodig acht. We zitten nu dus in een spiraal die extreem gevaarlijk is en Japan speelt hier volledig op in. En Australië - het is zo treurig om te zien hoe Australië heeft geaccepteerd om op deze roekeloze manier te worden misbruikt, en een fortuin heeft betaald om op deze roekeloze en provocerende manier te worden gebruikt. De acties van de VS brengen ons, op enkele uitzonderingen na, op weg naar een oorlog met China, vergelijkbaar met de acties van de VS in de Oekraïne. En deze oorlog, nou ja, eigenlijk elke oorlog kan het einde van alles betekenen, maar het hele idee van de VS en haar bondgenoten die tegen China willen vechten is verbijsterend in zijn implicaties, in zijn domheid, in zijn diepe gevaren en in zijn volledige tegenspraak van alle werkelijke veiligheidsbelangen. En tevens van de realiteit, want China vormt geen bedreiging voor Australië, het vormt ook geen bedreiging voor de wereld. En de laatste keer dat me erin verdiept heb - verbeter me indien nodig want er zijn experts in de zaal, veel deskundiger dan ik - ben ik geen enkele overzeese Chinese invasie tegen gekomen in de hele geschiedenis, behalve dan in de grensgebieden. Ik zou niet weten wanneer in zijn hele geschiedenis, behalve dan toen de Mongolen kort over China heersten en probeerden Japan binnen te vallen en deze invasie kwam tot staan vanwege een tyfoon. Verder ken ik geen enkel ander geval in de hele 2.200 jaar van Chinese bestuurskunde. Dus dit staat niet echt bovenaan mijn lijst om me zorgen over te maken. Wat me wel zorgen baart in de wereld zijn de diep neurotische Verenigde Staten, die nummer één willen blijven. Maar er niet in slagen dit te zijn op een manier die overeenkomt met het eigen zelfbeeld van de positie van nummer één, en met een armzalige - en het spijt me dat ik deze term gebruik - met een pathetische cheerleader in Londen. En elke dag maar roepend hoe geweldig alles is, het imperium is geweldig, iedereen zou dat moeten uitproberen, wij houden er echt van! En ik hiermee ga ik eindigen, sorry dat ik maar blijf doorgaan, maar laat me gewoon, als ik nog mag, in één minuut zeggen wat er gedaan zou moeten worden om de oorlog in de Oekraïne te kunnen beëindigen, en wel onmiddellijk,dat is de dag dat Biden uiteindelijk in de openbaarheid zou treden om te verklaren dat de NAVO niet uitgebreid zal worden met de Oekraïne. Geloof het maar, de basis voor onderhandelingen ligt er al sinds 20 jaar, maar dit werd steeds door de VS afgekeurd. Ten tweede: het idee om NAVO-vestigingen in Azië te openen, is gewoonweg verbijsterend vanwege de risico's en de domheid ervan, en zeg alstublieft tegen de Japanners dat ze hiermee moeten stoppen, het is roekeloos. Ten derde: de Amerikaanse benadering van Taiwan is, afgezien van een sprankje realiteit dat Blinken vorige maand heeft getoond, zeer gevaarlijk en provocatief en dat op een kwaadwillende manier. Ten vierde: wat nodig is, is een regionale dialoog in Azië, tussen Aziaten onderling en tussen de bewoners rond de Stille Oceaan. En ten vijfde: maak gebruik van RCEP((Regional Comprehensive Economic Partnership)) - want RCEP is eigenlijk het juiste concept voor de regio - om China, Korea, Japan, de ASEAN landen, Australië en Nieuw-Zeeland samen te brengen binnen een coherent raamwerk, met het oog op de klimaatproblematiek, het energiebeleid, het handelsbeleid en het investeringsbeleid, het zou veel goeds tot stand kunnen brengen. Niet alleen voor de 15 naties in Azië en de Stille Oceaan, maar voor de hele wereld. Sorry dat ik zo lang ben doorgegaan en dat ik blijf doordrammen, maar wat SHAPE doet is zo belangrijk, jullie zitten helemaal op het goede spoor en ik wens jullie het allerbeste.

Praten over vrede is taboe!

FZ — Fri, 10 Feb 2023 17:12:35 +0000

[caption id="attachment_61586" align="alignright" width="350"] Van vredesonderzoeker tot samenzweerder: Daniele Ganser en de media - een interview[/caption] Een van de bekendere Zwitsers (uit de alternative hoek), is Daniele Ganser. Ganser is historicus en werd vooral bekend door zijn dissertatie over de stay-behind organisaties van de NAVO (getiteld: Nato's Secret Armies) en voor de constatering dat op 9/11 twee vliegtuigen in gebouwen gevlogen zijn, maar waarom is dan een derde gebouw, namelijk WTC7 eveneens ingestort? Sindsdien geldt Ganser als complotdenker, hij werd uit zijn baan als docent bij de ETH Zürich ontslagen en houdt zich onder andere door lezingen in leven. Tevens heeft hij een Instituut voor Vredesonderzoek opgericht en is actief in de vredesbeweging. In het Duitstalige gebied is hij heel bekend en hij weet grote zalen met 1000 plaatsen te vullen. In Duitsland is het tegenwoordig taboe om over vrede te praten, terwijl minister van Buitenlandse Zaken, Annalena Baerbock ongestraft mag verkondigen: "we are at war with Russia". Ganser wordt hevig bekritiseerd voor zijn oproepen tot vrede en de huurovereenkomsten van locaties waar hij zou optreden worden opgezegd. Dit gaf aanleiding tot een gemeenschappelijke verklaring van de organisatoren van zijn optredens, ik heb deze vertaald:

[begin van de vertaling]

Gezamenlijke verklaring van de organisatoren van de lezingen van Dr. Daniele Ganser

De Zwitserse historicus Dr. Daniele Ganser doet al meer dan 20 jaar onderzoek naar internationale vredesinspanningen (van 1945 tot heden), geo-strategie en geheime oorlogsvoering. Het VN-verbod op geweld en de eerlijke wil tot vrede, vrijheid en waarheid vormen steeds de uitgangspunten van zijn analyses. Dr. Ganser en zijn constante werk staan zonder enige twijfel voor vrede, internationaal begrip, mindfulness en geweldloos samenleven in een leefbare, eerlijke, open en vriendelijke samenleving. In zijn lezingen benadrukt hij herhaaldelijk dat ieder mens tot de menselijke familie behoort. Hij verwerpt krachtig elke vorm van geweld, kleinering, onderdrukking, discriminatie, uitsluiting en racisme. Daarom wordt Dr. Daniele Ganser terecht een "vredesonderzoeker" genoemd. Er woedt een oorlog in het midden van Europa en de regeringen van de NAVO-landen eisen, met de brede steun van alle belangrijke media, unaniem de levering van zware wapens rechtstreeks aan het oorlogsgebied. Ook Rusland verhoogt de inzet van dag tot dag en heeft intussen zijn troepensterkte verdubbeld. Daarmee lopen beide partijen, de NAVO en Rusland, het risico deze oorlog te verlengen en te laten escaleren. Vredesactivisten die de onmiddellijke start van vredesonderhandelingen eisen worden belasterd. Dr. Ganser geeft veel lezingen in het Duitstalige deel van Europa (D-A-CH) en roept altijd op tot vrede. Zijn evenementen trekken duizenden mensen aan die ook voor vrede zijn en oorlog afwijzen. Zijn analyses gaan vaak veel dieper dan de berichten van de toonaangevende media en laten de geostrategische en historische context van het conflict zien. Daniele Ganser stelt altijd kritische vragen en spreekt zich elke keer duidelijk en openlijk uit tegen geweld, leugens, oorlog en terreur. Daarom proberen sommige groepen momenteel Dr. Ganser's publieke optredens te verbieden. Wij constateren met grote bezorgdheid dat openlijke kritiek op regeringsbesluiten in de toonaangevende media steeds zeldzamer wordt. De massamedia in NAVO-landen pleiten voor wapenleveranties aan de Oekraïne en accepteren zo een verlenging en escalatie van de oorlog. Afwijkende of vermanende stemmen worden in deze media nauwelijks gehoord. Het is vooral erg als mensen die kritiek hebben op de oorlogskoers van de regering worden belasterd. Dit is precies wat er momenteel gebeurt met Dr Daniele Ganser. Hij is een afwijkende en vermanende stem. Door laster, kwaadaardige smaad en valse beschuldigingen ageren de grote media en sommige politici tegen Ganser en stellen zij hem in een kwaad daglicht om zijn lezingen te verhinderen. Alle beschuldigingen, die er uiteindelijk alleen op gericht zijn Dr. Ganser in diskrediet te brengen, zijn meestal van elkaar overgeschreven, niet onderzocht en volkomen ongegrond. De media zouden eigenlijk civiliserende beschermbalken voor een democratische samenleving moeten zijn, die leugens en corruptie helpen ontmaskeren en het ongebreidelde streven naar macht effectief aan banden leggen. Dr Daniele Ganser heeft nu de hulp van de vredesbeweging meer dan ooit nodig! Steun ons om weer een positieve dialoog aan te gaan. Help ons ervoor te zorgen dat de eerlijke wil voor wereldvrede weer als het hoogste goed wordt beschouwd. Zich resoluut verzetten tegen elke vorm van oorlogszucht en niet dulden dat artikel 5 van de Duitse grondwet, dat de vrijheid van meningsuiting garandeert, met voeten wordt getreden. Kom op voor echte democratie en mensenrechten. Wij, de organisatoren van Dr. Daniele Ganser, ondernemen nu resolute juridische stappen tegen de politiek gemotiveerde optredens-verboden van de zaalexploitanten. Contracten kunnen niet zomaar willekeurig worden opgezegd wanneer een spreker zich in tijden van oorlog uitspreekt voor vrede. We zullen alle lezingen zoals aangekondigd laten plaatsvinden. Steun ons alstublieft om de vreedzame boodschap van Daniele Ganser te blijven verspreiden.

[einde van de vertaling]

Lavrov, indrukwekkende voordracht

FZ — Tue, 20 Dec 2022 06:25:57 +0000

Op 7 december heeft Sergej Lavrov in Moskou een lezing gehouden, de zogeheten Primakov-lezing.((Jevgeni Maksimovitsj Primakov (1929-2015) was een Russische (Sovjetische) politicus en diplomaat die van 1998 tot 1999 premier van Rusland was. Tijdens zijn lange carrière was hij ook minister van Buitenlandse Zaken, voorzitter van de Opperste Sovjet van de Sovjet-Unie en hoofd van de inlichtingendienst. Primakov was academicus (arabist) en lid van het presidium van de Russische Academie van Wetenschappen.)) Ik heb deze lezing vertaald om nogmaals te laten zien dat de communicatie in Rusland tussen de overheid en het volk niet alleen uit oekazes of dictaten van Poetin bestaat, maar dat andere gezagsdragers zich ook regelmatig en veelvuldig te woord melden. Ons beeld van Rusland als een monolithische blok, waar uitsluitend Poetin het voor het zeggen heeft, is absoluut onjuist. Daarom zou ook een machtswisseling in Rusland, zoals die door het Westen nagestreefd wordt, niet veel veranderen. Ik heb Lavrov zelden zo ontspannen en losjes horen praten. De Primakov-lezing wordt gehouden voor diplomaten uit het binnen- en buitenland en het is duidelijk dat Lavrov voor gelijkgestemden spreekt. Hij geeft onder andere een samenvatting van de huidige globale situatie. Lavrov sprak bijna 50 minuten en heeft aansluitend nog een uur lang vragen beantwoord. Opmerkelijk dat een minister van Buitenlandse Zaken daarvoor tijd vindt - een minister van het land dat volgens onze media op zijn laatste benen loopt en waar de onderlingen verhoudingen binnen de regering gekenmerkt zouden zijn door ruzies en zuiveringen. Bij de reacties op YouTube staan er velen die zeggen dat je deze rede verplicht aan de Amerikanen zou moeten laten lezen. Ik wil eerlijk zijn, er waren ook reacties zoals: Lavrov is de slechtste minister van BZ die Rusland ooit heeft gehad. Hij zeurt maar door over de geschiedenis. Wie eens een andere kant van Lavrov wil zien, raad ik onze video "Lavrov reciteert Poesjkin" aan. Wie niet de hele toespraak wil lezen, hier enkele hoofdpunten vooraf:

Het is duidelijk dat de huidige deregulering van het internationale systeem van betrekkingen zijn oorsprong vindt in de onwil van de westerse minderheid om haar hegemonistische aspiraties op te geven en de multipolaire realiteit te aanvaarden.
Multipolariteit zal zich niet morgen of overmorgen doen gelden. De vestiging van de multipolaire wereld als algemeen erkende basis voor het verdere functioneren van de internationale gemeenschap zal een historisch lange tijd in beslag nemen.
Het is duidelijk dat we ons buitenlands beleid en buitenlandse handel opnieuw afstemmen. Wij willen niet langer de illusie koesteren dat het Westen, na bewezen te hebben volledig onbetrouwbaar, bedrieglijk en onmogelijk om mee te onderhandelen te zijn, gewetensvol zal deelnemen aan de globaliseringsprocessen of zelfs aan mechanismen van eigen makelij.
We hebben genoeg belangstellenden waarmee we samen kunnen werken en op wie we kunnen rekenen.
Het westerse systeem heeft zichzelf volledig in diskrediet gebracht omdat het niet in staat is afspraken na te komen of te respecteren of slechts er op uit is zijn principes en mechanismen te behouden.
Ze zeggen dat we ons afkeren van het Westen om naar het Oosten te gaan. Wij keren ons niet af omdat het Westen de samenwerking met ons heeft beëindigd en een muur heeft gebouwd. Wij werken samen met degenen die er klaar voor zijn.

[begin van de vertaling]

Beste collega's, Dames en heren, Gasten en gastheren, Ik ben blij dat ik opnieuw de kans krijg om te spreken op de "Primakov-lezing" en deel te nemen aan het gesprek met vooraanstaande deskundigen uit ons land en uit het buitenland. Ik wil erop wijzen dat deze lezing, ondanks de heersende moeilijke situatie, opnieuw talrijke deelnemers bijeen heeft gebracht (zoals mij is verteld en zoals ik zie, waarbij ik veel van mijn collega's herken), ook velen uit het buitenland. Er is in Rusland en in de hele wereld een grote vraag naar intellectuele gesprekken op een hoog niveau om oplossingen te vinden. Aangezien dit nog niet tot de officiële politieke kringen is doorgedrongen, rekenen wij erop dat hier intellectuele discussies kunnen plaatsvinden waarvan wij allen binnen de deskundigengemeenschap zullen profiteren. Wat de huidige situatie in de wereld betreft, bent u ongetwijfeld allemaal bekend met de toespraak van president Vladimir Poetin tijdens de recente bijeenkomst van de Internationale Discussie Club van Valdaj. Ik zal een paar opmerkingen van mezelf toevoegen ten aanzien van wat het Russische leiderschap onlangs heeft verklaard. Het is duidelijk dat de belangrijkste reden voor het voortdurende gebrek aan evenwicht binnen het internationale systeem van betrekkingen, de onwil van de westerse "minderheid" is om een multipolaire realiteit te aanvaarden en haar hegemoniale aspiraties op te geven. Het is wel duidelijk dat het machtsevenwicht op het wereldtoneel niet ten gunste van het Westen zal verschuiven. Daarom probeert het "collectieve Westen" onder leiding van de VS op assertieve wijze zijn machtspositie te handhaven. Het is duidelijk dat men gedurende vijf eeuwen er behoorlijk aan gewend is geraakt; het is moeilijk afscheid te nemen van deze gewoonten. Multipolariteit zal niet morgen of overmorgen tot stand komen. De totstandkoming van een multipolaire wereld als het algemeen aanvaarde raamwerk voor het toekomstige functioneren van de internationale gemeenschap, vergt een lang historisch proces. Iedereen begrijpt wat dit inhoudt. Er is een strijd gaande om deze processen te versnellen. Enerzijds zijn ze objectief, historisch gegrond en onvermijdelijk. Aan de andere kant is er een strijd om deze zo veel mogelijk af te remmen, om het "bevoorrechte bestaan" te verlengen en om zo lang mogelijk, volgens de woorden van president Vladimir Poetin, "als hegemon te blijven fungeren". Het Westen heeft middelen en manieren om deze doelen te bereiken. Wanneer het nuttig en winstgevend leek om bepaalde markten te destabiliseren of, omgekeerd, om "de hand te leggen" op de natuurlijke hulpbronnen van een land, worden landen tienduizenden kilometers van de Amerikaanse kusten zonder enige wroeging tot zone van vitaal belang verklaard. Of het nu gaat om Joegoslavië, Irak, Libië, Syrië of de zinloze en onhandige twintig jaar durende "bezetting" van Afghanistan, die voor de NAVO zeer slecht is afgelopen. Ondanks het feit dat de NAVO in Afghanistan opnieuw heeft "gefaald" in haar poging om haar bestaansrecht aan te tonen, blijft de uitbreiding van het bondgenootschap (als vanouds) de belangrijkste drijfveer van het Westen, niet alleen in de betrekkingen met de Russische Federatie, maar ook met de landen van de voormalige Sovjet-Unie en de landen van het voormalige Warschaupact (die bijna allemaal zijn ingelijfd bij het Noord-Atlantisch Bondgenootschap), en tevens in de betrekkingen met andere delen van de wereld in het algemeen. De NAVO weigert schaamteloos en zonder zelfs maar te blozen (dit geldt zowel voor NAVO-ambtenaren alsook voor vertegenwoordigers van de VS, de aanvoerder van bondgenootschap) toe te geven dat zij Gorbatsjov en Jeltsin hadden beloofd niet naar het oosten te expanderen. Het bewijs dat ze liegen is overvloedig. Gerespecteerde Amerikaanse, Duitse en Britse politici uit die tijd vermelden in hun memoires dat zijzelf en hun collega's garanties hebben gegeven, weliswaar mondeling, maar onder ede en onwrikbaar. Een Britse deelnemer schreef in zijn memoires dat zij dergelijke beloften hadden gedaan, maar dat er toen niemand ervan uitging deze er ook nagekomen dienden te worden, maar dat dit nodig was om de toestand te kalmeren. Dat is tenminste eerlijk. Premier T. Blair zei een paar jaar na de aanval op Irak, dat er inderdaad geen massavernietigingswapens waren gevonden, het was allemaal een misverstand geweest, het was nu eenmaal gebeurd. Maar deze "het is nu eenmaal gebeurd-gevallen" komen wel heel vaak voor. Naast mondelinge beloften om de NAVO niet naar het Oosten uit te breiden, werden er ook schriftelijke toezeggingen gedaan, die op topniveau waren ondertekend. Ik verwijs naar de OVSE-top in Istanbul in 1999, waar regels voor de ondeelbaarheid van veiligheid werden vastgesteld. Dit gebeurde op de basis van de top van Parijs in 1990 (toen niet de Organisatie, maar de Conferentie over Veiligheid en Samenwerking in Europa), waarbij een "nieuw tijdperk" werd afgekondigd en werd verklaard dat "de deling van Europa is beëindigd", "iedereen is nu verenigd", met gemeenschappelijke waarden van de Atlantische Oceaan tot de Oeral en vervolgens tot de Stille Oceaan. In Istanboel werd de ondeelbaarheid van de veiligheid verwoord als een fundamenteel beginsel van het werk van de OVSE, volgens welk geen enkel land of geen enkele organisatie zijn veiligheid in de ruimte van de organisatie kan uitbreiden ten koste van de veiligheid van anderen. Het bevat een belangrijk addendum waarin staat dat geen enkele organisatie het recht heeft een dominante rol op te eisen op het gebied van de veiligheid in het OVSE-gebied. Dit alles werd in 2010 letterlijk bevestigd tijdens de OVSE-top in Astana. Tot nu toe blijft het beginsel onweersproken. Vanaf de periode na de top van Istanbul begonnen we te zeggen dat deze toezeggingen niet werkten en dat er iets moest gebeuren. Maar men bleef de NAVO uitbreiden en beweerde dat alles wat zij deden onze veiligheid niet in gevaar zou brengen. Wij antwoordden dat wij het recht hebben zelf te bepalen wat veiligheid, wat gerustheid, vertrouwen in de manier waarop wij met onze buren omgaan en hoe wij ons in de wereld voelen, voor ons betekenen. Dit mocht allemaal niet baten. Onlangs verklaarde John Kirby, de opperste coördinator voor strategische communicatie van de Nationale Veiligheidsraad van de VS, dat men geen bedreiging kon vaststellen voor de Russische veiligheid. Het is gemakkelijker om in Irak of Libië een bedreiging voor de veiligheid van de VS aan de overkant van de Atlantische Oceaan te zien, dan te geloven dat Rusland de intellectuele capaciteit heeft om te beoordelen wat er gaande is, wat voordelig is voor het land en wat een bedreiging zou kunnen vormen. Aangezien zij politieke verbintenissen zo luchtig interpreteren (hoewel zij deze hebben ondertekend), stelden wij voor deze te codificeren op het niveau van presidenten en premiers en ze niet alleen politiek maar ook juridisch bindend te maken. We hebben dit verschillende keren voorgesteld. In 2008 hebben we aangeboden het Europees Veiligheidsverdrag te ondertekenen. Dit werd op een niet erg beschaafde manier afgewezen. We bleven aandringen op een concreet antwoord. Uiteindelijk kregen we te horen dat het beter was om onze ideeën over wettelijke veiligheidsgaranties niet verder te blijven pushen, omdat dergelijke garanties alleen aan NAVO-leden konden worden gegeven. Dit werd medio 2010 gezegd na de top van Astana. Ons ontwerpverdrag over Europese veiligheid werd door het Westen terzijde geschoven. Daarna waren er andere pogingen, onder meer in december 2021. We presenteerden twee documenten - het ene een Russisch-Amerikaans verdrag, het andere een Rusland-NAVO-overeenkomst. Daarin stelden wij voor om in gecodificeerde juridische zin te bevestigen wat in de jaren negentig op de topconferenties van Istanbul, Astana en Parijs is afgekondigd. Er werd niet naar ons geluisterd. Secretaris-generaal Jens Stoltenberg van het NAVO-Bondgenootschap zei dat binnen deze formule van ondeelbaarheid van veiligheid, de enige voorwaarde die het Westen bereid was te steunen, het recht van elk land was om zijn bondgenootschappen zelf te kiezen. Het fundamentele deel van deze formule, waarin staat dat de eigen veiligheid niet mag gewaarborgd worden ten koste van andere landen, wordt genegeerd, evenals het derde onderdeel van deze formule, namelijk dat geen enkele organisatie het recht heeft deze gemeenschappelijke ruimte te overheersen. En het Noord-Atlantisch Bondgenootschap heeft nu zelfs zijn aanspraken op dominantie ook buiten Europa uitgebreid. De NAVO-top in Madrid in juni van dit jaar kondigde een nieuwe conceptuele aanpak aan. De verantwoordelijkheid van de organisatie strekt zich nu uit tot de Indo-Pacifische regio (om de door het Westen bedachte terminologie te gebruiken) en om (in klare taal uitgedrukt) te proberen India tegen China op te zetten. Het is niet te verdoezelen. Zelfs het concept van de ondeelbaarheid van de veiligheid is weer boven water gekomen, maar dan in een heel andere betekenis dan in het OVSE-besluit. Er wordt nu gezegd dat de veiligheid van de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio ondeelbaar is. Japan ondersteunt dit concept actief. Dit dient als rechtvaardiging voor de vestiging van de NAVO en het opleggen van nato-centrische structuren in de Indo-Pacifische regio ( volgens westerse terminologie, maar in gewone-mensen-taal - in de regio Azië-Stille Oceaan). Terwijl de NAVO vroeger zei dat zij een "defensieve alliantie" was en het duidelijk was dat zij zich verdedigde tegen de Sovjet-Unie en het Warschaupact, is de NAVO sinds het verdwijnen van de USSR blijven beweren dat zij nog steeds een defensieve organisatie was, maar de verdedigingslijn is wel vijf keer naar het oosten verschoven. Tegen wie moet zij zich verdedigden? - Het is moeilijk hierop een antwoord te krijgen. Indien het NAVO bondgenootschap doordringt tot in de regio Azië-Stille Oceaan (en dit zal al snel worden gerealiseerd), zullen zij opnieuw benadrukken dat de frontlinie blijft bestaan, en de NAVO een defensief bondgenootschap is, maar nu zal deze verdedigingslinie in de Zuid-Chinese Zee liggen. Nato-achtige militaire blokken zoals AUKUS proberen zich uit te breiden ten koste van Japan, Zuid-Korea, Nieuw-Zeeland, een soort "partnerschap op het gebied van maritiem gebiedsbesef" wordt gevormd. Een duidelijke truc om de ASEAN van elkaar te vervreemden en een verdere dialoog tussen de ASEAN en de Volksrepubliek China over de Zuid-Chinese Zee te verhinderen. Om alles op eigen kracht op te lossen en vooral zonder China. Om ASEAN-leden die daartoe "genegen" zijn, in dergelijke structuren op te nemen. Er is sprake van een genuanceerde aanpak. De helft van de ASEAN-leden wordt door het Westen gezien als een veelbelovende groep landen om "de organisatie van binnen uit uit te hollen" en de eenheid van de associatie te verbreken en de structuren te ondermijnen die gedurende tientallen jaren met veel moeite rond de ASEAN zijn gecreëerd op basis van consensus en gemeenschappelijke overeenstemming in de regio. Ik doel op het regionaal veiligheidsforum van de ASEAN, de bijeenkomst van de ministers van Defensie van de ASEAN met hun dialoogpartners en de topontmoetingen in Oost-Azië, waar eenmaal per jaar de leiders van de groep van tien landen en van de acht dialoogpartners van de ASEAN op het hoogste niveau bijeenkomen. Over de doelstellingen van de NAVO, het gehele Westen ten aanzien van de Russische Federatie in de huidige situatie gesproken, ik denk dat de " stelregels " van Brzezinski nog steeds van toepassing zijn, namelijk dat "Rusland met Oekraïne is een imperium - Rusland zonder Oekraïne is een regionale macht". Dit is niet begonnen in 2022 of zelfs in 2014. Er waren verkiezingen in Oekraïne in 2004. Een presidentskandidaat die in het Westen pro-Russisch toeschijnt, wint. En de pro-westerse kandidaat verliest na de tweede ronde. Wat doet het Westen? Europese presidenten, waaronder Polen en Litouwen, alsmede de vertegenwoordiger van de EU voor het buitenlands en veiligheidsbeleid en de secretaris-generaal van de OVSE gaan naar Kiev. Na lange onderhandelingen dwingen zij de Kievse autoriteiten de oppositie een nieuwe kans te geven en een derde verkiezingsronde te houden. Het Constitutionele Hof beslist. Hoewel volgens de Oekraïense grondwet geen derde verkiezingsronde kan worden gehouden, en de resultaten van de tweede ronde beslist geldig zijn. Vooral omdat er toen ook internationale waarnemers aanwezig waren. Daarmee is het allemaal begonnen. Dit was de eerste "Majdan" en tevens een schending van de Oekraïense grondwet. Toen kregen we de top van Boekarest in 2008. "Georgië en Oekraïne zullen in de NAVO opgenomen worden". Waarom was dit nodig? Toen werd het zaad gelegd om van Oekraïne een bruggenhoofd te maken om Rusland in te dammen, om de Russische Federatie militair te bedreigen. Nu zijn we er absoluut zeker van, de feiten liggen op tafel en die zijn er meer dan genoeg. In 2008 verkeerde de heer Saakasjvili "in een toestand van tijdelijke verstandsverbijstering" toen de NAVO hem het "geschenk" maakte, dat Georgië "mocht meedoen" aan het Noord-Atlantisch bondgenootschap en hij besloot met geweld de gebieden in te nemen waar de OVSE en de VN hun vredesmissies ontplooiden - te weten Zuid-Ossetië en Abchazië. Hoe dit afliep weten we. Toen was de Oekraïne aan de beurt en er werd door de VS weer een nieuwe "Majdan" in scène gezet. De Amerikaanse vertegenwoordigers waren het eens over de namen van degenen die na de staatsgreep in de Oekraïense regering zouden moeten plaatsnemen. Ik herinner me een telefoongesprek van mevrouw Nuland dat werd afgeluisterd en op Internet werd gezet. Zij was toen verantwoordelijk voor Oekraïense aangelegenheden bij het State Department. Ze dicteerde de namen van toekomstige regeringsleden aan de Amerikaanse ambassadeur. Deze zei met betrekking tot een van de kandidaten dat de EU er beslist bezwaar tegen zou hebben. U weet vast nog wel, wat ze voorstelde met de Europese Unie te doen?((Fuck the EU!)) En de Amerikanen hebben nog steeds dezelfde houding. Daarop volgde een onderhandelingsproces. De Europeanen, vertegenwoordigd door Frankrijk, Duitsland en Polen, stonden garant voor een akkoord tussen de toenmalige president Janoekovitsj en de oppositie. In de oppositie zaten enkele opvallende figuren, waaronder het hoofd van de Svoboda-partij, O.Ja. Tjahnibok, die toen al "beroemd" was omdat hij op bijeenkomsten publiekelijk opriep tot het vermoorden van Moskovieten, Joden en Polen. Toch mocht hij deel uitmaken van de uitverkoren onderhandelaars. De overeenkomst werd goedgekeurd en gegarandeerd door de Europese landen. Reeds de volgende ochtend was de overeenkomst in de prullenmand beland. Er werd geen poging gedaan om een beroep te doen op het gezond verstand van de oppositie of om hen pragmatisch uit te leggen dat zij over enkele maanden toch al aan de macht zouden zijn. Ik herinner u eraan dat de overeenkomst voorzag in vervroegde presidentsverkiezingen, die Janoekovitsj zeker niet zou hebben gewonnen. Niemand heeft van zich laten horen of heeft hen tot de orde geroepen. De eerste actie van deze oppositie, die in strijd met de EU-garanties regeringsgebouwen in beslag nam, bestond uit het eisen van de afschaffing van de regionale status van de Russische taal. Dit werd toen niet uitgevoerd, maar pas veel later. Maar de drijfveren van de regering, die ondanks de EU-garanties de macht in Oekraïne aan zich trok, werden meteen zichtbaar. Net zoals deze ook duidelijk werden na de oproepen van D.A. Jarosj en zijn extreemrechtse strijders om de Russen uit de Krim te gooien, waarop de zogenaamde "vriendschapstreinen" volgden en een poging werd gedaan om de Hoge Raad te gijzelen. Het Westen zweeg toen bijna 50 mensen levend werden verbrand in het vakbondshuis in Odessa op 2 mei 2014 of toen de gevechtsvliegtuigen van het Oekraïense regime (onder de toen reeds verkozen president Porosjenko) op 2 juni 2014 het stadscentrum van Loegansk bombardeerden. Dat was overall op televisie te zien. Maar er kwam geen reactie van het Westen. Hieruit begonnen we te concluderen (toen nog niet definitief) dat het Westen dit alles nodig had en dat het een soort "sociaal contract" was aangegaan met de Oekraïense nazi's, wat inhield dat de Oekraïne alles wat Russisch was zou "begraven": de taal, de cultuur, het onderwijs, de media, de geschiedenis, de betrekkingen met Rusland en met andere delen van de Russische wereld. En dit land zou bereid zijn oorlog met Rusland te voeren om de invloed van Rusland in de regio en in de wereld te ondermijnen. In ruil daarvoor zal het Westen "de ogen sluiten" voor corruptie, diefstal (waarvoor deze lui al lang berucht zijn), geld en wapens pompen en dit "project" op alle mogelijke manieren steunen. Ik zie geen andere verklaring. Er liggen te veel feiten op tafel die dergelijke plannen suggereren. Dan waren er de Minsk akkoorden. Toen had men opnieuw lak aan de garanties van Duitsland en Frankrijk. Porosjenko heeft onlangs toegegeven dat hij nooit van plan is geweest deze uit te voeren. Hij moest tijd winnen om meer wapens te verkrijgen voor een aanval op Rusland en om de Krim te heroveren. Zelenski was net zo min van plan de afspraken na te komen. Hij bewees slechts lippendienst aan de Minsk-akkoorden. Dezelfde Duitse en Franse leiders nodigden hem naar Parijs uit, waar hij in december 2019 de noodzaak bevestigde een rechtstreekse dialoog met Donetsk en Loegansk aan te gaan, om de speciale status voor deze regio's permanent in de Oekraïense wetgeving vast te leggen. Tegelijkertijd zegt de secretaris van de Nationale Veiligheids- en Defensieraad van de Oekraïne, A.M. Danilov, nu dat het erom ging extra tijd te winnen en dat niemand de afspraken zou nakomen. Wederom had men lak aan Duitsland en Frankrijk en aan alle garanties. Als we het erover hebben wie er allemaal maling heeft aan de EU, dan is dat niet alleen de Oekraïne (en dan uiteraard niet alleen uit eigen beweging, de Amerikanen hebben de brutaliteit van het regime in Kiev volop ondersteund), maar ook de Albanese Kosovaren. Kurti heeft gezegd dat hij niet geïnteresseerd is in gesprekken met Belgrado. In 2013, op hetzelfde moment dat de Majdan in de Oekraïne op gang kwam, bereikten Belgrado en Pristina dankzij de bemiddeling van de EU een akkoord over de oprichting van een Gemeenschap van Servische Gemeenten binnen Kosovo. Tegenwoordig probeert iedereen dat te verdringen. Dezelfde Duitsers en Fransen - de mede-auteurs van het destijds afgekondigde "toekomstbepalende" besluit - willen er nu niets meer van horen en dringen bij Belgrado erop aan nieuwe oplossingen en een concept-verdrag te bedenken, volgens welke Kosovo weliswaar niet als onafhankelijke staat erkend wordt, maar ondertussen wel opgenomen wordt in alle internationale organisaties. Een eenvoudige compromis voor eenvoudige mensen. De Gemeenschap van Servische gemeenten in Kosovo was de sleutel voor Belgrado om de onderhandelingen met Pristina voort te zetten. Duitsland en Frankrijk hebben een leidende rol gespeeld in zowel de kwestie Kosovo als de akkoorden van Minsk. Wat hield de speciale status voor Donbass in de akkoorden van Minsk in? Het recht op de eigen taal op alle terreinen. Dit is nu volgens internationale verdragen geen novum, maar veeleer een natuurlijk recht. Ten tweede het recht op eigen wetshandhaving, het recht op inspraak bij de aanstelling van rechters en aanklagers, en vergemakkelijkte economische banden met aangrenzende gebieden van de Russische Federatie. Bijna precies hetzelfde stond in het besluit over de oprichting van de Gemeenschap van Servische Gemeenten in Kosovo. In beide gevallen stond de EU garant, maar werd zij geïgnoreerd, arrogant en zonder uitleg afgepoeierd. Er was dan ook geen uitleg nodig. De EU heeft noch in Kiev noch in Pristina geïnformeerd waarom men niet van plan was uit te voeren, wat was overeengekomen. Dat is het hele verhaal. De EU denkt waarschijnlijk dat zij daarmee de eeuwige dankbaarheid van de Verenigde Staten heeft verworven, die de afgelopen anderhalf jaar het hele Westen op een lijn hebben gebracht en elke beweging naar rechts of links hebben verhinderd. Pogingen daartoe zijn niet eens ondernomen. De schuchtere geluiden over de noodzaak van strategische autonomie in de EU zijn al "verzandt". Er zijn bravoureuze pogingen om een onacceptabele exceptionalisme aan te tonen dat men zichzelf heeft aangemeten. Herinnert u zich nog de uitspraak van J. Borrell: "Europa is een bloeiende tuin en de rest is een jungle"? Wat Europa nu overkomt, is het gevolg van de crisisverschijnselen die tijdens de pandemie hebben ingezet, toen de VS begonnen te proberen de situatie te beheersen door ongedekt geld bij te drukken en goederen te kopen voor slechte tijden. De klimaatinitiatieven hebben eveneens een negatieve rol gespeeld en waren niet vooruit te zien. Alles werd op een onprofessionele en amateuristische manier aangepakt. De situatie werd nog verergerd door de onrechtmatige sancties van de VS die werden ingesteld nadat Rusland jarenlang had geprobeerd uit te leggen dat men niet kon doorgaan met het creëren van gevaren voor de veiligheid van Rusland direct aan onze grenzen of waar dan ook, na onze talloze pogingen om politieke toezeggingen na te komen die op het hoogste niveau in de OVSE waren gedaan en deze te codificeren. Het enige antwoord dat we kregen was een arrogant "nee", terwijl Oekraïne verder volgepompt werd met wapens en de NAVO plannen maakte om meer militaire bases op te richten, onder meer aan de Zee van Azov (wie goed is in geografie kan zich de gevolgen voor Rusland voorstellen). Een groot probleem werd gecreëerd door de oprichting van militair-biologische laboratoria onder auspiciën van het Pentagon (er zijn er tientallen in Oekraïne). Nu kronkelen de Amerikanen rond als een "een kat op een heet tinnen dak", zoals we vroeger zeiden. Ze willen dit onderwerp op geen enkele manier bespreekbaar maken. Toen onze strijdkrachten de betreffende stukken in Oekraïne voor het eerst in beslag hadden genomen, heeft Nuland tijdens een hoorzitting in de Senaat gezegd dat alles in het werk moest worden gesteld om te voorkomen dat het materiaal uit deze laboratoria in handen van de Russen zou vallen. Dit is duidelijk een "schuldbekentenis", wat aangeeft dat er hier iets te onderzoeken valt. Maar dit gebeurt niet in de VN-Veiligheidsraad noch tijdens conferenties van de lidstaten van het Verdrag tot verbod van de ontwikkeling, de productie en de aanleg van voorraden van bacteriologische (biologische) en giftgassen (Biological Weapons Convention). Wij hebben een verschijnsel geconstateerd dat wij de privatisering van het bestuur van internationale organisaties noemen. Dit wordt bijzonder duidelijk bij de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens, waar de westerlingen het bestuur volledig aan hun belangen ondergeschikt hebben gemaakt en, in strijd met het Verdrag inzake chemische wapens, dit bestuur hebben belast met het aanwijzen van de schuldigen. Dit kan volgens de statuten niet want dit is uitsluitend het voorrecht van de VN-Veiligheidsraad. De westerlingen proberen de secretaris-generaal van de VN te manipuleren door een resolutie uit 1980 weer leven in te blazen, waarin sprake was van de mogelijkheid om het bestuur te betrekken bij de bestudering van problemen op het gebied van de proliferatie van chemische en biologische wapens. Veertig jaar lang heeft zich daar niemand om bekommerd, en nu wordt het naar voren geschoven, juist nu wij erop aandringen dat er binnen de partijen bij het Verdrag (maar niet binnen de leiding) een mechanisme wordt ingesteld voor transparantie en verantwoording over de activiteiten die elk land dat partij is bij het Verdrag inzake biologische wapens buiten zijn grenzen ontplooit. De bestrijding van concurrenten is overal te zien. Dit geldt niet alleen voor de Russische Federatie, we werden uit de de energiemarkten verdrongen, en niet pas jongstleden, dit is al lang aan de gang. Denk aan het derde energiepakket van de EU, dat specifiek bedoeld was om de ontwikkeling van Nord Stream 1 te beperken (dit was in 2009). Vervolgens hebben ze van 2012 tot 2016 de Duitsers verboden meer dan 50% van de OPAL-oliepijpleiding te gebruiken, die Nord Stream zou voortzetten. Dat is pure stompzinnigheid! Er was nergens anders gas te krijgen dan via onze pijpen. Zij verwezen naar de eisen ter bestrijding van monopolievorming, dat niemand meer dan 50% van de pijpleidingscapaciteit mag gebruiken. Er wordt gediscrimineerd. In 2019 werden amendementen op het derde energiepakket aangenomen dat met terugwerkende kracht - wat zonder precedent is - en tegen het officiële advies van EU-juristen in, de discriminerende normen heeft uitgebreid tot Nord Stream 2. En dan heb ik het niet eens over de explosies. Men kan eindeloos discussiëren over wie ervan profiteert. Iedereen met enig verstand weet waar het over gaat. De Zweden, Duitsers en Denen (hoewel ze zeggen dat ze Nord Stream exploitant hebben toegelaten om een kijkje te nemen wat er was gebeurd) hebben het aanbod van onze regering om een gezamenlijk onderzoek uit te voeren afgewezen. Hoewel de pijpleidingen van ons zijn, mochten wij niet erbij. Net zoals ze Maleisië niet toestonden de crash van juli 2014 te onderzoeken toen de Maleisische Boeing werd neergeschoten. Vervolgens hebben Australië, Nederland, België en de Oekraïne een vierkoppig onderzoeksteam opgericht, maar Maleisië werd niet uitgenodigd. Het land werd pas vijf maanden later uitgenodigd en dan niet eens als volwaardige deelnemer aan het onderzoek, maar als waarnemer. Wij proberen nog steeds de waarheid te achterhalen, bijvoorbeeld waarom de Amerikaanse satellietgegevens, die door een Nederlandse rechtbank als bewijs waren toegelaten en waarop het pleidooi van de aanklacht berust, nog steeds geheim worden gehouden. De rechtbank deed een fantastische uitspraak: ze heeft een "beëdigde verklaring" afgegeven omtrent de juistheid van de gegevens. Dit is volgens hun voldoende. Meer valt er niet te zeggen over het "Angelsaksische recht". Of hoe wordt dit tegenwoordig genoemd? Wij krijgen geen antwoord op onze talrijke verzoeken om informatie over wat er met de Skripals is gebeurd, noch op onze talrijke verzoeken aan Zweden, Frankrijk, Duitsland en de Organisatie voor het verbod op chemische wapens, de resultaten in te zien van het het onderzoek naar de vergiftiging van Alexander Navalny, wat tot een aanklacht tegen ons heeft geleid. In 2007, toen A.V. Litvinenko werd vergiftigd en in een Londens ziekenhuis overleed, werden wij ook om informatie verzocht. Ons werd meegedeeld dat men besloten had het proces over deze kwestie openbaar te maken, wat automatisch inhield dat er ook geheime documenten zouden zijn die niet openbaar zouden worden gemaakt. Je mag dit wel een trend noemen.

We zien hetzelfde met Nord Stream. Het is waar dat niemand hier "haili laikli"((хайли лайкли, de Russische spelling van de Engelse uitdrukking "highly likely". Highly likely is een gevleugeld woord geworden wanneer de Russen de Westerse diplomatie beschrijven. Men zegt niet met klem "de Russen hebben het gedaan", maar we hebben reden voor de gegronde veronderstelling (highly likely) dat de Russen het gedaan hebben")) zegt, maar op de vraag waarom zij niet proberen de waarheid te achterhalen, wordt geantwoord dat hun geheime diensten geloven dat de Russen de schuldigen zijn. De Russische president Vladimir Poetin heeft meer dan eens publiekelijk op dergelijke beschuldigingen gereageerd. Het niveau van hun analyses en de bereidheid om de nuchtere logica te laten varen en daarvoor vermoedens in de plaats te zetten, was tot dusver ongekend.

Laten we niet vergeten dat Europa nu vele malen meer te lijden heeft dan de VS. De Franse president Macron is naar Washington gevlogen, om te proberen de Amerikaanse president Joe Biden ervan te overtuigen concessies te doen aan Europa bij de uitvoering van de Inflation Reduction Act, die ongekende voordelen zou opleveren voor in de VS gevestigde industriële bedrijven. Gas voor industrieel gebruik is daar al vier keer goedkoper dan in Frankrijk. De Franse minister van economie heeft hier al vaak op gewezen. Deze wet zal leiden tot de deïndustrialisatie van Europa en industriële bedrijven zullen zich haasten om subsidies en meer bevoorrechte voorwaarden in de Verenigde Staten te verkrijgen. Dit is allemaal nu gaande.

Laten we de oprichting van AUKUS niet vergeten. Deze vond plaats na het besluit om Frankrijk een defensiecontract van 56 miljard dollar te ontnemen en dat contract over te dragen aan "betrouwbare" Angelsaksische partners. Ik zeg dit alles zonder enig leedvermaak; ik wil het roofzuchtige karakter van de huidige mondiale ontwikkelingen aantonen omdat ze concurrentie, het vermoeden van onschuld en de vrije markt zijn vergeten. En dat niet alleen op het economisch vlak.

Onze atleten worden uitgesloten van competities, zelfs van de Paralympische. Als Thomas Bach zegt dat de Olympische Spelen van 2024 in Parijs uniek zullen zijn, en dat ze voor iedereen toegankelijk zullen zijn zonder enige politisering, dan bedoelt daarmee niet alle atleten, maar alleen de transgenders. Ik vind dit een schande voor het Internationaal Olympisch Comité. Het Wereld Anti-Doping Agentschap werkt volgens dezelfde principes. Het is overduidelijk dat het probeert concurrenten uit de Russische Federatie te dwarsbomen. Natuurlijk maakt iedereen fouten. Elk land begaat dit soort overtredingen. Atleten uit andere landen die van doping worden verdacht, worden mild behandeld, maar Russische atleten worden hard aangepakt... Ik denk dat iedereen het verschil wel ziet.

Er vindt een heroriëntatie plaats van ons buitenlands beleid en van onze buitenlandse economische activiteiten. Dit is duidelijk. Wij zullen niet langer de illusie koesteren dat het Westen, dat bewezen heeft volkomen onbetrouwbaar en bedrieglijk te zijn en bovendien geenszins van plan is om afspraken na te komen, te goeder trouw zal deelnemen aan de processen en mechanismen van de globalisering, die het zelf in het leven heeft geroepen. Of dat het Westen deze niet op dezelfde brutale en onbeschaamde wijze zal uitbuiten, zoals het met de dollar gebeurt is, of met de euro, met het internationale monetaire en financiële stelsel en met de geblokkeerde activiteit van de WTO. Ik denk dat de Amerikaanse globalisering voorbij is. Ja, er zijn nog enkele rudimentaire processen die we onvermijdelijk zullen moeten doorlopen. Tegelijkertijd wordt een nieuw financieel en logistiek systeem opgebouwd, dat niet afhankelijk mag zijn van de grillen en het superioriteitsgevoel van onze voormalige westerse collega's. We hebben nu echte partners. Dat zijn BRICS,((BRICS is een acroniem gevormd uit de beginletters van de Engelstalige namen voor de vijf landen Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika (South Africa). Deze landen bevinden zich in een vergelijkbaar stadium van economische ontwikkeling en vertegenwoordigen in de huidige wereld een alsmaar belangrijker wordende politieke en economische organisatie. Er wordt naar verwezen als "de BRICS", "de BRICS-landen" of de "Grote Vijf".)) de SCO,((Shanghai Cooperation Organisation. De Shanghai Organisatie voor Samenwerking of Shanghai Zes is een intergouvermentele organisatie die op 14 juni 2001 werd opgezet door de leiders van de Volksrepubliek China, Rusland, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan en Oezbekistan. Afgezien van Oezbekistan waren alle landen daarvoor lid van de Shanghai Vijf. Nadat Oezbekistan toetrad, werd de naam veranderd.)) de EAEU((De Euraziatische Economische Unie is een economische unie opgericht door Wit-Rusland, Kazachstan en Rusland bij het op 29 mei 2014 te Astana ondertekend verdrag. Op 10 oktober 2014 werd in Minsk het Verdrag van Toetreding van de Republiek Armenië aan de Euraziatische Economische Unie getekend. De Unie trad in werking op 1 januari 2015. Het doel van de Unie is om de economieën van de deelnemende landen te versterken, de landen "dichter bij elkaar te brengen" en de concurrentiekracht van de landen te verbeteren. Tevens bestaat de unie uit de drie waarnemende leden Cuba, Moldavië en Oezbekistan.)) en het GOS.((Het Gemenebest van Onafhankelijke Staten (GOS) (Russisch: Содружество Независимых Государств) is een los verband van ex-Sovjetstaten dat ontstond bij het uiteen vallen van de Unie in december 1991.)) En ook de CSTO((De Organisatie voor het Verdrag inzake Collectieve Veiligheid (of Verdragsorganisatie voor Collectieve Veiligheid, Russisch: Организация Договора о коллективной безопасности, ОДКБ, ODKB; CSTO) is een militair bondgenootschap van Rusland en vijf andere staten in de voormalige Sovjet-Unie: Armenië, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan en Wit-Rusland. De organisatie kan gezien worden als een tegenpool van de Noord-Atlantische Verdragsorganisatie (NAVO) en een opvolger van het Warschaupact.)) is een belangrijke structuur die bijdraagt tot de veiligheid in het betreffende deel van de post-Sovjetruimte.

Laten we niet vergeten dat de Russische president Vladimir Poetin zes jaar geleden sprak over het Euraziatische continent en het benutten van de trends in Azië en de regio van de Stille Oceaan om de drijvende kracht achter de wereldwijde groei te worden. Hij zei dat we het natuurlijke concurrentievoordeel van de Euraziatische landen niet mogen verliezen. Eurazië is een enorm continent met de grootste bevolking. De ligging ervan is in geopolitiek- en geo-economisch opzicht zo gunstig dat de voordelen van het bundelen van de krachten voor iedereen duidelijk moeten zijn. Vervolgens pleitten wij ervoor dat alle bestaande structuren voor regionale integratie in deze ruimte een netwerkstructuur zouden vormen ten behoeve van wederzijds voordelige samenwerking met alle organisaties voor regionale integratie in heel Eurazië (de EAEU, de SCO en de ASEAN heb ik reeds genoemd). Een samenwerking dankzij het bevorderen van een gemeenschappelijke benadering in plaats van het opleggen van kunstmatige regelingen, zoals dat het geval was bij de Indo-Pacifische voorstellingen. Wij noemen dit proces het "Groter Euraziatisch Partnerschap". Naast de drie organisaties die ik al genoemd heb, moet dit partnerschap toegankelijk zijn voor alle landen van Eurazië, zonder uitzondering - ook voor landen in West-Europa. Maar dit is dan een volgende fase.

Er zijn genoeg mensen om mee te werken, mensen waarop we kunnen vertrouwen. Maar we zien tegelijkertijd ook al pogingen om onze betrouwbare partners "op het verkeerde been te zetten". De Amerikanen deinzen er niet voor terug om de hele wereld rond te gaan. Velen van jullie hebben hier reeds kennis mee gemaakt. Zij beweren dat Rusland al heeft verloren, dat het geen zin heeft om voor de verliezende partij te kiezen, dat zij (de Amerikanen, dus niet Oekraïne!) zullen winnen en dat niemand zich zorgen hoeft te maken. Zij zijn zich ervan bewust dat andere landen schade ondervinden door de sancties, maar toch is het niet geoorloofd Rusland te helpen de sancties te omzeilen door onconventionele alternatieve methoden. De Amerikanen zullen volgens eigen zeggen de verliezen ruimschoots kunnen compenseren. Dat is dus wat ze beweren, ik heb dit uit betrouwbare bronnen. Ze schromen niet om iets dergelijks te beweren, zelfs tegenover onze naaste bondgenoten. Jullie begrijpen allemaal waar ik het over heb. Er zijn landen en personages die onder psychologische druk staan en die in de verleiding zouden kunnen komen om "vanaf de zijlijn toe te kijken". Dat is hun keuze. Op lange termijn (zelfs op middellange termijn) zal deze keuze funest zijn voor hun economische ontwikkeling en hun soevereiniteit. Landen, beschavingen met een lange geschiedenis (en dat zijn er velen), krijgen te horen dat nu "het aas uitgegooid wordt" en dat zij zelfs bepaalde voordelen zullen behalen als zij zich aan de sancties houden. Naast deze puur pragmatische (en in zekere zin cynische) overwegingen heeft een aantal landen een gevoel van zelfrespect behouden. De eerste Amerikaanse staatssecretaris W. Sherman bezocht India begin 2022 (toen de SMO al was aangekondigd) en sprak op een persconferentie in een poging India ervan te overtuigen zich bij de sancties aan te sluiten. Zij verklaarde dat men deze gesprekken had gevoerd en dat ze aan India had moeten uitleggen waar 's lands belangen lagen. Op deze manier worden partners benaderd, die als het ware grote mogendheden zijn. Denk je eens in hoe het kleinere landen vergaat.

De huidige situatie is voor ons geen tragedie. Volgens mij is dit meer een probleem voor de westerse beschaving en hun stelsel van wereldorde, dat gebaseerd is op de door de Amerikanen opgelegde beginselen van globalisering. Dit systeem heeft zichzelf volledig in diskrediet gebracht omdat het niet in staat is overeenkomsten na te komen of een neiging te wekken om deze beginselen en mechanismen in stand te houden. Als morgen zou blijken dat er weer iets anders is dat Washington niet bevalt, zal een nieuwe aanpak bedacht worden zonder ook maar een seconde rekening te houden met de eigen bondgenoten.

Wij willen onze aanpak fundamenteel veranderen. Ze zeggen dat we ons afkeren van het Westen en ons in plaats daarvan op het Oosten richten. Niet wij keren ons af, het Westen heeft immers de samenwerking met ons beëindigd en een muur opgetrokken. Wij werken met degenen die er bereid toe zijn. Wanneer in de westerse landen of in Europa nieuwe leiders aan de macht zullen zijn en men bij de in de Verenigde Staten gecreëerde structuren verder zal kijken dan naar de tweejarige verkiezingscycli en meer in de diepte zal gaan (in plaats van iemands zoon achter tralies te willen zetten, of iemands incompetentie aan te willen tonen, maar dan verder niets te doen), dan zullen wij bereid zijn voor een serieus gesprek.

In afwachting van deze betere tijden, is het altijd een genoegen om een dialoog te voeren met bekwame mensen uit de deskundigengemeenschap. En mijn overtuigingen worden versterkt wanneer ik verschillende politieke forums bijwoon. Gepensioneerde ministers analyseren de huidige gebeurtenissen redelijk, constructief, inhoudelijk en verantwoord. Velen van hen mochten dat niet doen toen ze nog officiële posities bekleedden.

[einde van de vertaling]

Sergej Lavrov beantwoordde na zijn toespraak nog een aantal vragen. Geïnteresseerden kunnen deze in het Engels vinden op de website van het ministerie van Buitenlandse Zaken. Opmerkingen van minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov en antwoorden op vragen tijdens het Internationale Forum Primakov Lezingen, Moskou, 7 december 2022.

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.

Lavrov spreekt in de VN

rovanov — Tue, 27 Sep 2022 07:48:44 +0000

Dit Bericht verscheen op Frontnieuws

Oekraïne, Europa’s dictatuur en verandering van de wereldorde

Het exceptionalisme van het Westen heeft de afgelopen decennia meerdere agressieve oorlogen ontketend, maar de wereldorde is aan het veranderen.

Opmerkingen van de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergey Lavrov tijdens het Algemeen Debat van de 77e zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, op 24 september 2022, New York: Mevrouw de Voorzitter, collega’s, Dames en Heren, We komen bijeen op een zowel uitdagend als dramatisch moment. Crisissituaties nemen toe en de internationale veiligheidssituatie verslechtert snel. In plaats van een eerlijke dialoog aan te gaan en naar compromissen te zoeken, moeten wij het hoofd bieden aan desinformatie, alsmede aan grof geënsceneerde incidenten en provocaties. De door het Westen gevolgde beleidslijn ondermijnt het vertrouwen in de internationale instellingen, die tot taak hebben de verschillende belangen te coördineren en het internationaal recht als waarborg voor rechtvaardigheid om de zwakken tegen willekeur te beschermen. Wij zien deze negatieve tendensen in hun kwintessens hier in de Verenigde Naties, die zijn verrezen uit de puinhopen van het Duitse fascisme en het Japanse militarisme en zijn opgericht om vriendschappelijke betrekkingen tussen de leden te bevorderen en onderlinge conflicten te voorkomen. Over de toekomstige wereldorde wordt vandaag beslist, zoals elke onbevooroordeelde waarnemer duidelijk kan zien. De vraag is of deze wereldorde één enkele hegemoon zal hebben die alle anderen dwingt te leven volgens zijn beruchte regels, die alleen deze hegemoon ten goede komen en niemand anders. Of dat dit een democratische en rechtvaardige wereld zal zijn, vrij van chantage en intimidatie van ongewenste personen, en vrij van neonazisme en neokolonialisme. Rusland kiest resoluut voor de tweede optie. Samen met onze bondgenoten, partners en gelijkgestemde landen roepen wij op tot inspanningen om dit te verwezenlijken. Het unipolaire mondiale ontwikkelingsmodel, dat in dienst stond van de gouden miljard die eeuwenlang hun buitensporige consumptie hadden gevoed door een beroep te doen op Aziatische, Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse hulpbronnen, verdwijnt naar het verleden. Vandaag, met de opkomst van soevereine staten die bereid zijn voor hun nationale belangen op te komen, krijgt een gelijkwaardige, sociaal ingestelde en duurzame multipolaire architectuur vorm. Washington en de heersende elites in de westerse landen die zich hier volledig aan hebben onderworpen, zien deze objectieve geopolitieke processen echter als een bedreiging voor hun dominantie. De Verenigde Staten en hun bondgenoten willen het vliegwiel van de geschiedenis stoppen. Nadat Washington zichzelf ooit als overwinnaar in de Koude Oorlog had uitgeroepen, heeft het zichzelf bijna verheven tot de rang van de boodschapper van de Here God op aarde, begiftigd met geen verplichtingen, maar slechts heilige rechten om ongestraft te handelen waar het maar wil. Elke staat kan het volgende doelwit worden van dergelijke acties, vooral als deze staat de zelfbenoemde meesters van de wereld op de een of andere manier onwelgevallig is. Iedereen herinnert zich hoe onder vergezochte voorwendsels agressieoorlogen werden ontketend tegen Joegoslavië, Irak en Libië, waarbij honderdduizenden burgers omkwamen. Stonden in een van deze landen de legitieme belangen van het Westen op het spel? Hebben ze Engels of talen van andere NAVO-lidstaten verboden, of westerse media, of cultuur? Hebben zij Angelsaksen als onmensen bestempeld of zware wapens tegen hen ingezet? Wat waren de resultaten van de roekeloze onderneming van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten? Hebben ze geholpen de mensenrechtensituatie te verbeteren of de rechtsstaat te bevorderen? Hebben ze geholpen de sociaal-economische situatie te stabiliseren of de bestaansmiddelen van de bevolking te verbeteren? Noem een land waar het leven ten goede is veranderd na de krachtige interventie van Washington. In zijn pogingen om het unipolaire model nieuw leven in te blazen onder het label van een op regels gebaseerde orde, heeft het Westen overal scheidslijnen opgelegd, volgens de logica van een op blokken gebaseerde confrontatie waarbij je ofwel met ons ofwel tegen ons bent. Er bestaat geen derde optie of compromis. De Verenigde Staten bleven volharden in hun irrationele beleid om de NAVO naar het oosten uit te breiden en hun militaire infrastructuur dichter bij de grenzen van Rusland te brengen. Nu willen de VS Azië onderwerpen. Op de NAVO-top van juni in Madrid kondigde deze zelfbenoemde defensieve alliantie de ondeelbaarheid aan van de veiligheid voor de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio. Als onderdeel van de Indo-Pacific-strategieën worden gesloten kaders gecreëerd, die de open en inclusieve regionale architectuur van de ASEAN, die gedurende tientallen jaren vorm heeft gekregen, ondermijnen. Voortbouwend op al deze ontwikkelingen hebben zij besloten om met vuur te spelen met betrekking tot Taiwan, en hebben zij dit land zelfs militaire steun beloofd. Het is duidelijk dat de beruchte Monroe Doctrine een mondiaal karakter krijgt. Washington probeert van de hele wereld zijn eigen achtertuin te maken, terwijl het illegale unilaterale sancties gebruikt als instrument om degenen die het er niet mee eens zijn, onder druk te zetten. Al vele jaren worden deze unilaterale sancties in strijd met het VN-Handvest opgelegd en gebruikt als instrument voor politieke chantage. Het cynisme van deze praktijk is duidelijk. De beperkingen eisen een tol van de gewone mensen, waardoor zij geen toegang hebben tot basisgoederen zoals medicijnen, vaccins en voedsel. De blokkade die de Verenigde Staten al meer dan 60 jaar aan Cuba opleggen, is zo’n flagrant voorbeeld. Al geruime tijd eist de Algemene Vergadering van de VN met een overweldigende meerderheid dat deze blokkade onmiddellijk wordt opgeheven. De secretaris-generaal, die onder meer tot taak heeft de uitvoering van de resoluties van de Algemene Vergadering te vergemakkelijken, moet bijzondere aandacht besteden aan dit probleem. Hij heeft ook een speciale rol te spelen bij het mobiliseren van inspanningen om de voedsel- en energiecrises te overwinnen die het gevolg zijn van het ongecontroleerd bijdrukken van geld in de Verenigde Staten en de EU tijdens de pandemie, evenals het onverantwoordelijke en onprofessionele optreden van de Europese Unie op de koolwaterstofmarkten. Washington en Brussel hebben de situatie nog verergerd door een economische oorlog tegen Rusland te verklaren. Dit leidde tot hogere wereldprijzen voor voedsel, meststoffen, olie en gas. Wij verwelkomen de inspanningen van de secretaris-generaal, die heeft meegewerkt aan de akkoorden van Istanboel van 22 juli 2022. Deze overeenkomsten moeten echter worden uitgevoerd. Tot dusver zijn de meeste schepen met Oekraïens graan niet naar de armste landen gegaan, terwijl de Verenigde Staten en de EU de financiële en logistieke obstakels die Rusland beletten zijn graan en kunstmest te exporteren, nog niet volledig uit de weg hebben geruimd. Wij zeggen al enkele weken dat 300.000 ton meststoffen in Europese havens worden tegengehouden en stellen voor deze gratis te verschepen naar de Afrikaanse landen die ze nodig hebben, maar de Europese Unie reageert niet. De officiële russofobie heeft in het Westen ongekende en groteske vormen aangenomen. Ze hebben niet meer de scrupules om te verklaren dat ze niet alleen ons land militair willen verslaan, maar ook Rusland willen vernietigen en breken. Met andere woorden, ze willen een geopolitieke entiteit die te onafhankelijk is om van de politieke wereldkaart te verdwijnen. Hoe hebben de acties van Rusland in de afgelopen decennia eigenlijk de belangen van zijn tegenstanders geschaad? Zou het kunnen dat zij ons niet kunnen vergeven omdat het de positie van ons land is die de militaire en strategische detente in de jaren tachtig en negentig mogelijk heeft gemaakt? Of dat wij vrijwillig de Verdragsorganisatie van Warschau hebben ontbonden, waardoor de NAVO haar bestaansreden verloor? Of dat wij de hereniging van Duitsland onvoorwaardelijk en in tegenstelling tot de standpunten van Londen en Parijs hebben gesteund? Dat wij onze strijdkrachten uit Europa, Azië en Latijns-Amerika hebben teruggetrokken en de onafhankelijkheid van de voormalige Sovjetrepublieken hebben erkend? Dat wij de beloften van de westerse leiders dat zij de NAVO niet naar het oosten zouden uitbreiden met een centimeter geloofden, en dat wij, toen dit proces begon, ermee instemden dit in feite te legitimeren door de oprichtingsakte van Rusland en de NAVO te ondertekenen? Kan het zijn dat wij de belangen van het Westen hebben geschonden toen wij het waarschuwden dat het voor ons onaanvaardbaar zou zijn om zijn militaire infrastructuur dichter bij onze grens te brengen? Met het einde van de Koude Oorlog hebben westerse arrogantie en Amerikaans exceptionalisme een bijzonder destructief karakter gekregen. In 1991 erkende de Amerikaanse onderminister van Defensie Paul Wolfowitz tijdens een gesprek met de geallieerde opperbevelhebber van de NAVO in Europa Wesley Clark ronduit dat zij na het einde van de Koude Oorlog hun militairen naar believen konden gebruiken… en dat zij vijf of misschien tien jaar de tijd hadden om surrogaat-Sovjetregimes zoals Irak en Syrië uit te schakelen voordat er een nieuwe supermacht zou opduiken om hen uit te dagen. Ik weet zeker dat we ooit uit iemands memoires zullen leren hoe de Verenigde Staten hun Oekraïne-beleid hebben opgebouwd. De plannen van Washington zijn echter al duidelijk. Zou het kunnen dat zij het ons niet kunnen vergeven dat wij op verzoek van de Verenigde Staten en de Europese Unie het akkoord hebben gesteund dat de toenmalige president van Oekraïne, Viktor Janoekovitsj, en de oppositie hebben gesloten om de crisis van februari 2014 op te lossen? Duitsland, Frankrijk en Polen garandeerden deze akkoorden, maar de volgende ochtend trapten de leiders van de regeringscoup ze met voeten, waardoor de Europese bemiddelaars werden vernederd. Het Westen haalde gewoon de schouders op en keek in stilte toe hoe de putschisten Oost-Oekraïne begonnen te bombarderen, waar de mensen weigerden de staatsgreep te aanvaarden. Zij keken toe toen degenen achter de staatsgreep nazi-medeplichtigen die betrokken waren bij gruwelijke etnische zuiveringen tegen Russen, Polen en Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog tot nationale helden verhieven. Moesten wij lijdzaam toezien hoe Kiev de Russische taal, het onderwijs, de Russische media en cultuur volledig verbood, erop aandrong de Russen van de Krim te verdrijven en de oorlog verklaarde aan de Donbass? De toenmalige autoriteiten in Kiev, evenals de huidige leiding, hebben deze mensen bestempeld als wezens, niet als mensen – dit is wat we horen van de hoogste functionaris van het land. Hoe kunnen we dit tolereren? Of bemoeide Rusland zich misschien met westerse belangen toen het een sleutelrol speelde bij het stoppen van de vijandelijkheden die door Kievse neonazi’s in Oost-Oekraïne waren ontketend, en vervolgens aandrong op de uitvoering van het Minsk-pakket van maatregelen, zoals dat in februari 2015 unaniem was goedgekeurd door de VN-Veiligheidsraad, maar vervolgens door Kiev ten grave werd gedragen met directe betrokkenheid van de Verenigde Staten en de Europese Unie? Al vele jaren bieden wij herhaaldelijk aan om overeenstemming te bereiken over de regels voor coëxistentie in Europa op basis van de beginselen van gelijke en ondeelbare veiligheid zoals die op het hoogste niveau zijn vastgelegd in de OVSE-documenten. Volgens dit beginsel kan niemand proberen zijn veiligheid te versterken ten koste van de veiligheid van anderen. De laatste keer dat we met een voorstel kwamen om juridisch bindende overeenkomsten in die zin uit te werken was in december 2021, maar het enige wat we als antwoord kregen was een arrogante weigering. Gezien het onvermogen van de westerse landen om in gesprek te gaan, en het feit dat het regime in Kiev de oorlog tegen de eigen bevolking voortzette, restte ons geen andere keuze dan de onafhankelijkheid van de Volksrepublieken Donetsk en Lugansk te erkennen en een speciale militaire operatie te starten om de Russen en andere mensen in Donbass te beschermen, en tegelijkertijd de bedreigingen voor onze eigen veiligheid weg te nemen, die de NAVO consequent op Oekraïens grondgebied heeft gecreëerd, en die de facto pal aan onze grens ligt. Deze operatie wordt uitgevoerd in uitvoering van de verdragen inzake vriendschap, samenwerking en wederzijdse bijstand die Rusland en deze republieken krachtens artikel 51 van het VN-Handvest hebben gesloten. Ik ben ervan overtuigd dat in deze situatie elke soevereine, zichzelf respecterende staat die zich bewust is van zijn verantwoordelijkheid tegenover zijn eigen volk, hetzelfde zou doen.

Het Westen is nu in een driftbui over de referenda in de Oekraïense regio’s Lugansk, Donetsk, Kherson en Zaporozhye. De mensen daar reageren echter gewoon op het advies van het hoofd van het regime in Kiev, Vladimir Zelensky. In een van zijn interviews in augustus 2021 adviseerde hij allen die zichzelf als Russen beschouwen naar Rusland te vertrekken ten behoeve van hun kinderen en kleinkinderen. Dit is wat de mensen in de genoemde regio’s doen, en het land meenemen waar hun voorouders eeuwenlang hebben gewoond.

Het is voor elke onbevooroordeelde waarnemer duidelijk dat voor de Angelsaksen, die Europa volledig hebben onderworpen, Oekraïne slechts een vervangbaar materiaal is in hun strijd tegen Rusland. De NAVO heeft verklaard dat ons land een onmiddellijke bedreiging vormt voor de Verenigde Staten in hun streven naar totale dominantie, terwijl zij de Volksrepubliek China aanmerkt als een strategische uitdaging voor de lange termijn. Tegelijkertijd zendt het collectieve Westen, geleid door Washington, intimiderende signalen uit naar alle andere landen zonder uitzondering: wie niet gehoorzaamt, kan de volgende zijn. Een van de gevolgen van de door het Westen uitgeroepen kruistocht tegen ongewenste regimes is dat de multilaterale instellingen in een steeds hoger tempo afnemen. De Verenigde Staten en hun bondgenoten gebruiken deze instellingen als instrumenten om hun egoïstische belangen te verwezenlijken. Dit is de aanpak die zij hanteren in de Verenigde Naties, de Mensenrechtenraad, UNESCO en andere multilaterale organisaties. De OPCW is de facto geprivatiseerd. Er worden verwoede pogingen ondernomen om in het kader van het Verdrag inzake biologische wapens een mechanisme op te zetten voor de transparantie van de honderden militaire biologische programma’s die het Pentagon overal ter wereld heeft, ook langs de Russische grenzen en in heel Eurazië. Onweerlegbaar bewijs dat op Oekraïens grondgebied is ontdekt, toont aan dat deze programma’s verre van onschuldig zijn. Wij zijn getuige van een assertieve drang om het VN-secretariaat te privatiseren en zijn werk te doordrenken met een neoliberaal discours, dat voorbijgaat aan de culturele en beschavingsdiversiteit in de wereld van vandaag. In dit verband vragen wij aandacht voor een billijke geografische vertegenwoordiging van de lidstaten binnen het secretariaat, zoals het VN-handvest vereist, zodat niet één enkele groep landen het secretariaat domineert. Er is een onaanvaardbare situatie ontstaan doordat Washington zijn verplichtingen uit hoofde van de overeenkomst tussen het VN-secretariaat en de Amerikaanse regering betreffende het hoofdkwartier van de Verenigde Naties niet nakomt wat betreft het waarborgen van normale omstandigheden die alle lidstaten in staat stellen deel te nemen aan de werkzaamheden van de VN. De secretaris-generaal heeft zijn eigen verplichtingen uit hoofde van deze overeenkomst. Inactiviteit is hier onaanvaardbaar. Pogingen van bepaalde landen om de prerogatieven van de Veiligheidsraad te ondermijnen zijn uiteraard zorgwekkend. Het is duidelijk dat de Raad, en de VN in het algemeen, zich moeten aanpassen aan de realiteit van vandaag. Wij zien mogelijkheden om meer democratie in het werk van de Veiligheidsraad te brengen, maar alleen – dat wil ik speciaal benadrukken – door een bredere vertegenwoordiging van Afrikaanse, Aziatische en Latijns-Amerikaanse landen. Dit geldt met name voor India en Brazilië, die belangrijke internationale actoren en waardige kandidaten zijn om permanente leden van de Raad te worden, mits tegelijkertijd de status van Afrika wordt verbeterd. Vandaag is het als nooit tevoren van essentieel belang dat alle lidstaten hun duidelijk verklaarde gehechtheid aan de doelstellingen en beginselen van het VN-Handvest zonder enig voorbehoud opnieuw bevestigen. Dit zou de eerste en noodzakelijke stap zijn naar het herstel van hun collectieve verantwoordelijkheid voor het lot van mensen. Dit was precies het doel van de oprichting van de Groep Vrienden ter verdediging van het Handvest van de Verenigde Naties. Deze mede door Rusland opgerichte groep omvat reeds een twaalftal landen. De groep streeft naar een strikte naleving van de universele normen van het internationaal recht als tegenwicht tegen verderfelijke unilaterale benaderingen. Wij roepen iedereen die dit standpunt deelt op zich hierbij aan te sluiten. In dit verband menen wij dat de niet-gebonden beweging, BRICS, de SCO en ASEAN een aanzienlijk positief potentieel hebben. Door hun visie op democratie als maatschappelijk model agressief aan alle landen op te leggen, weigeren onze westerse collega’s categorisch de normen van de democratie in internationale aangelegenheden te volgen. De situatie met Oekraïne is het meest recente voorbeeld. Rusland heeft veel moeite gedaan om zijn standpunt te rechtvaardigen en doet dit al enkele jaren. Maar het Westen liet weten het er niet mee eens te zijn. Je zou denken dat het aan de andere leden van de internationale gemeenschap is om hun standpunt te bepalen: de ene of de andere kant te steunen, of neutraal te blijven. Is dit niet de manier waarop dit in democratieën gebeurt, wanneer politici die tegen elkaar strijden hun zaak bepleiten en proberen de steun van de bevolking te winnen? De Verenigde Staten en hun bondgenoten ontzeggen anderen echter deze keuzevrijheid. Zij bedreigen en verdraaien iedereen die onafhankelijk durft te denken. Ze gebruiken dreigementen om anderen te dwingen zich aan te sluiten bij de sancties tegen Rusland. Ze zijn er niet erg goed in geweest, maar het is duidelijk dat dit soort acties van de Verenigde Staten en hun satellieten ver af staan van democratie. In feite komt het neer op dictatuur, puur en alleen, of op zijn minst een poging om die op te leggen. Men krijgt de stellige indruk dat Washington, evenals het aan de heerschappij van Washington onderworpen Europa, alleen verboden methoden gebruikt om hun verdwijnende hegemonie te behouden. Keer op keer hebben zij illegale sancties gebruikt in plaats van diplomatieke methoden tegen sterke concurrenten, of het nu gaat om economie, sport, informatieruimte, culturele uitwisselingen of in het algemeen om contacten tussen mensen. Neem bijvoorbeeld de visumkwestie voor afgevaardigden naar internationale evenementen in New York, Genève, Wenen en Parijs. Dit zijn ook pogingen om concurrenten te verwijderen en multilaterale besprekingen te isoleren van alle alternatieve standpunten. Ik geloof sterk in de noodzaak om de Verenigde Naties te verdedigen en te ontdoen van alles wat confronterend of oppervlakkig is, zodat ze weer opduiken als een platform voor eerlijke discussies om de belangen van alle lidstaten in evenwicht te brengen. Het is deze benadering die ons leidt bij onze inspanningen om onze nationale initiatieven binnen de Verenigde Naties te bevorderen. Het is een principiële zaak dat wij komen tot een universeel verbod op de inzet van wapens in de ruimte, wat het doel is van het door Rusland en China opgestelde ontwerp voor een internationaal verdrag. De VN-ontwapeningsconferentie buigt zich erover. De verdediging van cyberspace verdient bijzondere aandacht, met inbegrip van inspanningen om overeenstemming te bereiken over manieren om internationale informatiebeveiliging te waarborgen binnen de open werkgroep van de Algemene Vergadering, alsmede het opstellen van een universeel verdrag inzake de bestrijding van het gebruik van ICT voor criminele doeleinden binnen het Speciaal Comité. Wij zullen het Bureau voor terrorismebestrijding en andere entiteiten voor terrorismebestrijding binnen de Verenigde Naties blijven steunen. Wij blijven ook streven naar nauwere banden tussen de VN en de CSTO, het GOS en de EAEU om onze inspanningen in heel Groot Eurazië te coördineren en te bundelen. Rusland roept op tot grotere inspanningen om regionale conflicten op te lossen. Tot de prioritaire doelstellingen behoren volgens ons het doorbreken van de impasse bij de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat, het herstel van de staat in Irak en Libië nadat deze door de NAVO-agressie zijn verwoest, het neutraliseren van de bedreigingen voor de soevereiniteit van Syrië, het stabiliseren van de nationale verzoening in Jemen, en het te boven komen van de verwoestende erfenis van de NAVO in Afghanistan. Wij zetten ons in om het Joint Comprehensive Plan of Action inzake het Iraanse nucleaire programma in zijn oorspronkelijke vorm nieuw leven in te blazen, en om een eerlijke en alomvattende oplossing te vinden voor de problemen op het Koreaanse schiereiland. De vele conflicten in Afrika vereisen dat wij de verleiding weerstaan om daar een nulsomspel te spelen en in plaats daarvan externe actoren consolideren om de initiatieven van de Afrikaanse Unie te ondersteunen. De situatie in Kosovo en Bosnië en Herzegovina baart ons zorgen, omdat de Verenigde Staten en de EU hardnekkig proberen het internationale juridische kader, zoals dat is vastgelegd in resolutie 1244 van de VN-Veiligheidsraad en het vredesakkoord van Dayton, open te breken. Mevrouw de Voorzitter, In tijden van verandering hebben mensen de neiging te vertrouwen op en troost te vinden in de wijsheid van hun voorgangers die net zulke moeilijke beproevingen hebben doorstaan. Voormalig secretaris-generaal van de VN, Dag Hammarskjold, die zich de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog herinnerde, merkte treffend op: “De Verenigde Naties zijn niet opgericht om ons naar de hemel te brengen, maar om ons te redden van de hel.” Deze woorden zijn nog nooit zo relevant geweest. Dit betekent dat wij allen onze individuele en collectieve verantwoordelijkheid moeten erkennen om omstandigheden te creëren die de ontwikkeling van toekomstige generaties in veiligheid en harmonie mogelijk maken. Daartoe zal iedereen politieke wil moeten tonen. Wij zijn bereid te goeder trouw samen te werken en zijn er vast van overtuigd dat de stabiliteit van de wereldorde alleen kan worden gewaarborgd door terug te keren naar de wortels van de VN-diplomatie, die gebaseerd zijn op de eerbiediging van de soevereine gelijkheid van staten als het belangrijkste statutaire beginsel voor een echte democratie. Dit Bericht verscheen op Frontnieuws

Is Poetin een complotdenker?

FZ — Sat, 20 Aug 2022 06:10:30 +0000

Al jaren vraagt men zich af of Poetin ook deel uitmaakt van de Davos-kliek (WEF). Op 16 augustus hield Poetin een toespraak op de Moskouse Veiligheidsconferentie (MCIS), waarin hij duidelijker dan ooit tevoren zijn mening over het collectieve Westen te kennen gaf. Wie nu nog twijfelt, heeft iets niet begrepen. [caption id="attachment_60662" align="alignright" width="350"] Multipolariteit is een feit geworden[/caption] De Moskouse Conferentie over vraagstukken van de internationale veiligheid (MCIS-2022), wordt georganiseerd door het ministerie van Defensie van de Russische Federatie. Het evenement wordt bijgewoond door meer dan 700 genodigden, waaronder ministers van Defensie, stafchefs, militaire delegaties, deskundigen uit verschillende staten en vertegenwoordigers van internationale organisaties. Tijdens de conferentie worden mondiale en regionale stabiliteitsvraagstukken besproken, alsmede diverse aspecten van de veiligheid in Azië, Afrika, het Midden-Oosten, Latijns-Amerika en Europa. De conferentie zal dit jaar vier plenaire sessies omvatten. Naast de conferentie zal de minister van Defensie van de Russische Federatie, generaal Sergej Shoigu, een aantal bilaterale ontmoetingen hebben met de hoofden van departementen van defensie van diverse buitenlandse landen.((volgens Wikipedia)) De integrale toespraak van Poetin is op vele plekken te vinden, b.v. in het Russisch, in het Engels en op Duits in de Anti-Spiegel; ik zal er hier enkele punten uitlichten.

De situatie in de wereld is dynamisch aan het veranderen, de contouren van een multipolaire wereldorde beginnen vorm te krijgen. Steeds meer landen en volkeren kiezen voor de weg van vrije, soevereine ontwikkeling op basis van hun identiteit, tradities en waarden. Deze objectieve processen worden tegengewerkt door westerse globalistische elites, die chaos uitlokken, oude en nieuwe conflicten aanwakkeren, het beleid van zogenaamde indamming uitvoeren, en in feite - elke alternatieve, soevereine manier van ontwikkeling ondermijnen. Op die manier proberen zij met alle middelen de hegemonie en de macht te behouden die hun door de vingers glipt, en proberen zij landen en volkeren in de greep te houden van een stelsel dat neokoloniaal van aard is. Hun hegemonie betekent voor de hele wereld, voor de hele beschaving niets dan stagnatie, obscurantisme en het uitbannen van cultuur - neoliberaal totalitarisme dus.

Eigenlijk is elk woord belangrijk, maar ik wil de nadruk leggen op zinsnedes als:

Multipolaire wereldorde
De Westerse globalistische elites produceren chaos
De elites proberen de hegemonie te behouden door een neokoloniale orde op te leggen
Hun hegemonie betekent neoliberaal totalitarisme

Poetin beschuldigt de VS en haar vazallen van meedogenloze inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van soevereine staten.

En dit alles wordt gedaan met als enig doel hun eigen dominantie te handhaven, een model dat hen in staat stelt de hele wereld uit te buiten. Dit gebeurt al eeuwen, maar zo'n model kan echter alleen met geweld in stand worden gehouden.

Daarom is het zogenaamde collectieve Westen doelbewust bezig het Europese veiligheidssysteem te ontwrichten en steeds nieuwe militaire allianties te smeden. [...]

Om hun hegemonie te behouden, hebben ze conflicten nodig. Daarom hebben zij het Oekraïense volk de rol van kanonnenvoer toebedeeld en hebben een "anti-Rusland"-project verzonnen. Zij hebben de verspreiding van de neonazistische ideologie en de massamoord op de inwoners van de Donbass door de vingers gezien en hebben het regime in Kiev vol wapens gepompt en blijven dat doen.

De situatie in Oekraïne toont aan dat de VS dit conflict probeert te verlengen. En zij handelen op dezelfde manier wanneer zij het conflictpotentieel in Azië, Afrika en Latijns-Amerika aanwakkeren. Zoals bekend hebben de VS opnieuw opzettelijk getracht olie op het vuur te gooien en de situatie in de regio Azië-Stille Oceaan te laten escaleren. Het avontuur van Pelosi is een flagrante minachting voor internationale verplichtingen en de soevereiniteit van andere landen. Rusland beschouwt dit als een zorgvuldig geplande provocatie. [...]

Het is duidelijk dat de westerse globalistische elites met dergelijke acties onder meer proberen de aandacht van hun eigen burgers af te leiden van de acute sociaal-economische problemen - dalende levensstandaard, werkloosheid, armoede, deïndustrialisatie - om hun eigen falen af te schuiven op andere landen - op Rusland en China - die hun positie verdedigen, een soeverein ontwikkelingsbeleid opbouwen en zich niet onderwerpen aan de dictaten van supranationale elites.

Poetin benadrukt dat het tijdperk van de unipolaire wereldorde tot het verleden behoort. Hoezeer de begunstigden van het huidige globalistische model zich ook vastklampen aan de status quo, deze orde is gedoemd te verdwijnen. [...]

Ik ben ervan overtuigd dat de Veiligheidsconferentie van Moskou een belangrijke bijdrage zal blijven leveren aan de versterking van vrede en stabiliteit in onze wereld en de ontwikkeling van een constructieve dialoog en partnerschap actief zal blijven bevorderen.

Alexander Mercouris (The Duran) bespreekt de toespraak van Poetin en ook een toespraak van Shoigu op dezelfde conferentie in detail in een video getiteld: Putin, Shoigu Pitch Russia as Main Opponent of Globalisation. (YT-link) Opmerkelijk is ook dat Sjojgoe een lange toespraak houdt. Hij verteld in eigen woorden nog eens (ongeveer) hetzelfde als Poetin.

Multipolariteit is een realiteit geworden. De polen van deze wereld zijn duidelijk afgebakend. Het voornaamste verschil tussen deze polen is dat sommige de belangen van soevereine staten respecteren en rekening houden met de culturele en historische bijzonderheden van landen en volkeren, terwijl andere deze veronachtzamen.

Sjojgoe houdt anders nooit lange toespraken, ik ken van hem eigenlijk meer van het afratelen van militaire verslagen. De toesprak is inhoudelijk heel interessant - maar de man is geen begenadigde spreker. Biden doet het met behulp van zijn teleprompter beter.

Oekraïne, enkele kanttekeningen

rovanov — Thu, 23 Jun 2022 15:16:22 +0000

Alhoewel onderstaand bericht een herhaling is van onze nieuwsbrief van maart jl., heeft de importantie om de inhoud te verspreiden alleen maar toegenomen. De westerse leiders zijn raadloos en vormen hierdoor een reëel gevaar die een escalatie van de oorlogshandelingen in Oekraïne bevordert. Een eventuele escalatie vindt in Europa plaats, ver weg van Washington. Een escalatie zou zelfs voor Amerika zo slecht nog niet zijn: Europa in as en Rusland zwaar beschadigd. Het verlies van Amerika's hegemonie zou (voor korte duur) enigszins geremd kunnen worden.

Beste medemensen!

Het verhaal over de oorlog in Oekraïne zit wel iets anders in elkaar dan het simplistische beeld wat de media ons voorschotelen over de kwaadaardige Russische beer. Ik ben verbaasd. Nee, diep gechoqueerd. Niet door de invasie van Rusland in Oekraïne, maar over het gemak waarmee hele volksstammen hun hoofd soepel van links naar rechts bewegen wanneer er aan het media-meng-paneel een knopje van links naar rechts wordt gedraaid. De volledig gelijkgeschakelde media, werpt na twee jaar oefenen haar vruchten af. Corona is out Oekraïne is in. Angst voor Corona is ingewisseld voor angst voor de Russen.

Social Media

Ook de (on)sociale media platformen hebben de censuur na twee jaar training aardig onder de knie. Kritische uitlatingen over de gang van zaken rond Oekraïne worden door algoritmen direct verwijderd. Haat zaaien en het oproepen tot geweld was altijd officieel verboden op deze kanalen. Behalve oproepen tot moord op Poetin of voor algemene Russenjacht.

Herinnering aan donkere tijden in de geschiedenis

De door de media opgeklopte vurigheid waarmee de emoties rond Oekraïne in Europa letterlijk overlopen, is ronduit verontrustend te noemen. De gestuurde, opgezweepte emoties lopen over en vinden een gerichte “uitlaat” in Russenhaat. In Nederlandse concertzalen wordt het concert geopend met het Oekraïense volkslied. Mensen met Russische achtergrond moeten zich openlijk distantiëren van Poetin anders verliezen zij hun baan. Op winkeldeuren verschijnen de eerste bordjes: Russen niet welkom. De ongevaccineerden zijn naadloos vervangen voor Russen. Deze ontwikkeling herinnert aan donkere tijden in onze Europese geschiedenis. Hoort dit bij het nieuwe normaal? Hiermee wordt voor de tweede achtereenvolgende keer naadloos een thema gecreëerd waarbij een vrije gedachtewisseling een lastig project wordt.

Leed in Oekraïne

Het staat buiten kijf dat de bewoners van Oekraïne een ellendige tijd beleven, dat er veel onschuldige slachtoffers zijn en er groot leed heerst. Natuurlijk moet hier, waar mogelijk, hulp geboden worden. Natuurlijk kan je hier ook emotioneel door getroffen zijn en kan je medemenselijkheid tonen voor de Oekraïners. Laten we vooral ook onze selectieve waarneming proberen te overwinnen en ons medeleven ook de inwoners in Donbass toekomen. De inwoners van Donetsk en Luhansk worden al 8 jaren lang door volksmilities, met ondersteuning van het Oekraïense leger, bestookt, gebombardeerd en willekeurig vermoord. De massaal gecreëerde verontwaardiging over Rusland is op z’n zachts gezegd misplaatst, onheilspellend dubbelzinnig en nep. Het verhaal over de oorlog in Oekraïne zit wel iets anders in elkaar dan het simplistische beeld van de kwaadaardige Russische beer die een groot gevaar voor Europa vormt.

Verontwaardiging

Waar was de grote verontwaardiging over de voortdurende genocide in Jemen, de verwoestingen in Libië en Syrië of de rampzalige bezettingen van Irak en Afghanistan? Waar was de grote verontwaardiging toen de NAVO (incl. Nederland) het voormalige Joegoslavië illegaal verwoeste en uit elkaar gebombardeerd heeft? Blijkbaar hebben we een zeer selectief empathisch vermogen.

Niet Rusland maar Amerika vormt het gevaar

Hulp aan Oekraïne in de vorm van wapenleveranties is geen hulp. Zij verleidt de Oekraïners te vechten, wat gelijk staat aan zelfmoord, omdat wapenleveranties tot nog meer bloedvergieten en slachtoffers zullen leiden. Rusland gaat deze oorlog winnen, met of zonder wapenleveranties. Dat weet Amerika en dat weten ook onze Europese dienders. En ja, er bestaat inderdaad de mogelijkheid dat de oorlogshandelingen volledig escaleren. Of dit gebeurt is minder afhankelijk van Rusland maar meer óf, en zo ja welke stappen Amerika neemt. Het imperium USA brokkelt af. China heeft grote economische en financiële belangen in- en met de VS, toch sympathiseert zij (voorzichtig) met Rusland. Ook India heeft dik genoeg van de alom aanwezige arrogante VS. Een kat in het nauw (VS) maakt rare sprongen.

Amerika’s imperium

Vanuit de zelfverzekerde arrogantie nemen “de Amerikanen” geen blad voor hun mond met betrekking tot hun belangen in de wereld of de spelletjes die ze in het verleden gespeeld hebben. Zo ook het volgende citaat van George Friedman van de The Chicago Council on Global Affairs:

...Het primaire interesse van de Verenigde Staten was in de laatste eeuw, dus in de Eerste, Tweede en ook in de Koude oorlog, de relatie tussen Duitsland en Rusland. Want verenigt zouden deze beiden de enige macht zijn, die ons zou kunnen bedreigen en daarom is te waarborgen, dat dit niet gebeurt….

Bovenstaande uitspraak kan je rustig nog eens een tweede keer lezen... Wellicht komen dan vele gebeurtenissen in de wereld en met name in Europa in een volledig ander daglicht te staan. Een wig tussen Rusland en Duitsland (Europa) te slaan is het primaire interesse van de VS. Met de Oekraïne crisis is deze wig tussen Rusland en Europa voor de komende 20 jaar gewaarborgd.

Enkele USA data:

Van de 248 militaire conflicten die na de Tweede Wereldoorlog plaatsvonden, werden er 201 door de VS geïnitieerd.
De VS geven ca. 40% van de totale, wereldwijde militaire uitgaven uit. (Rusland 3,1%)
Barack Obama bombardeerde in 2016 in 1 jaar tijd 7 landen: Libië, Syrië, Jemen, Somalië, Pakistan, Afghanistan en Irak. Obama noch de VS werden hiervoor ter verantwoording geroepen. Obama ontving de Nobelprijs voor de vrede. Waar was toen de grote verontwaardiging?
De VS hebben 11 vliegdekschepen. China 2, Rusland 1
De VS onderhoudt meer dan 750 militaire basissen in het buitenland. (Rusland ca. 20)

In het tijdschrift Foreign Affairs werd in 1990 onder de titel “The Transformation of Western-Europe” het volgende kaartje gepubliceerd.(zie rechts) Het geeft de wenselijke Oost – West grens aan, wenselijk vanuit Amerikaans perspectief natuurlijk.

Inspanningen van Rusland voor vriendschap

Na de val van de Berlijnse muur (1989) en kort daarop het uiteenvallen van de Sovjet Unie leefde in Europa en Rusland de euforische hoop dat deze gebeurtenis een duurzame vrede, ja zelfs een vriendschap tussen Rusland en de Europese landen tot gevolg zou kunnen hebben. Vandaag beseffen zich weinigen nog dat vooral Rusland hiervoor een grote bijdrage leverde. Rusland trok zich vrijwillig (het was vredestijd) terug uit Oost-Duitsland om een hereniging van Duitsland mogelijk te maken. Ook Rusland droomde openlijk van een vriendschappelijke relatie met West-Europa. De perestrojka (hervorming) en glasnost (openheid) werden in het leven geroepen door de toenmalige leider van de Sovjet-Unie Michail Gorbatsjov. Gorbatsjov sprak over het Huis van Europa. Ook Poetin heeft lang vanuit deze impuls geacteerd en hield indrukwekkende toespraken op verschillende plaatsen in Europa. Steeds weer pleitte hij voor het Huis van Europa, gedreven uit wederzijds respect voor een duurzame en vriendschappelijke samenwerking. Dat Amerika deze ontwikkeling absoluut niet beviel is, gezien het voorafgaande, duidelijk. Immers, Amerika had angst voor een toenadering van Europa tot Rusland. Sindsdien beëindigde Amerika enkele zeer belangrijke vredesverdragen, die de bewapening van beide grootmachten regelden, waaronder het ABM-verdrag en het INF-verdrag. Vergeefs heeft Poetin de afgelopen jaren geprobeerd om nieuwe overeenkomsten te treffen. Hierop werd niet of afwijzend door de VS gereageerd. Met een engelen geduld en een uiterst lovenswaardige terughoudendheid heeft Rusland in de afgelopen 8 jaar de westerse (militaire) provocaties, waaronder regelmatige schending van het luchtruim en intensieve NAVO “oefeningen” (ook gesimuleerde atoombom aanvallen) direct langs de Russische grenzen, laten gebeuren. Bovendien, en belangrijk om altijd weer te beseffen, is dat Rusland groot interesse heeft in een bloeiend Europa. Wie anders zal zo dichtbij huis de immense hoeveelheden gas en olie kopen? Zo moeilijk is dat niet te begrijpen. Uit dit zicht moet men ook naar de hele “ophef” over Nord Stream kijken. Zowel Europa als Rusland hebben groot voordeel bij deze pijpleidingen en is een gezond win – win project. Dat is niet in het interesse van Amerika. Sterker nog: Amerika had (tot voor kort) de controle over Oekraïne en beheerste daardoor ook de gasleidingen die door de Oekraïne van Rusland naar Europa lopen. Rusland kan niets beginnen met een vernietigde infrastructuur in Europa. Rusland vormt geen enkel gevaar voor Europa.

Bedreigingen voor Rusland

Het is voor veruit de meesten mensen in West-Europa moeilijk voorstelbaar dat Rusland niet agressief zou kunnen zijn. De media hebben hier dan ook ruim 70 jaar hard aan gewerkt. Wanneer men echter een andere optiek zou toelaten, zou men kunnen zien dat het juist Rusland is die, meestal gedwongen, reageert op bedreigingen vanuit het Westen. Zo was bijvoorbeeld ook al de oprichting van het zgn. Warschaupact in 1955, een antwoord op de dreigende NAVO die 6 jaar daarvoor in 1949 werd opgericht. (Opgezweept door een zeer agressieve Russenjacht in Amerika).
De hereniging van Oost- en West-Duitsland werd mogelijk gemaakt doordat Rusland vrijwillig zijn troepen uit de DDR terug trok. Er werd geen schot gelost en honderden pantsers rolden naar huis. Daarvoor beloofden de Europese en Amerikaanse bewindslieden dat het NAVO gebied zich “...geen centimeter…” in oostelijke richting zou verplaatsen. Inmiddels is het NAVO gebied ruim 1000 km naar het oosten verlegd en nog enkel gescheiden door Oekraïne.
Rusland verklaarde sinds 2007 al dat de rode lijn voor de oprukkende NAVO Oekraine is. Sindsdien probeert Rusland hierover in gesprek te komen met Europa en de de USA. Vergeefs. Het argument dat Oekraïne hierover zelf moet kunnen beslissen is een rookgordijn wat vooral de stemming van de Europese burgers (incl. Oekraïners) moet beïnvloeden. Hoe zou Amerika reageren wanneer Mexico of Cuba in een vriendschappelijke verhouding met Rusland, Russisch nucleair wapenmateriaal zouden installeren? Deze situatie hadden we al eens tijdens de Cuba crisis in 1962. (Overigens onstond ook deze crisis door de Russische reactie nadat de VS eerst kernkoppen in Italië en Turkije geplaatst hadden)
In 2014 speelde Victoria Nuland op de achtergrond een prominente rol bij de gebeurtenissen in Oekraïne tijdens de regering Obama. Openlijk praalde zij dat de regime-change in Oekraïne slechts 5 miljard USD had gekost en dat nu Amerika niets meer in de weg stond om de Russische Zwarte vloot in te nemen. Beroemd en pijnlijk tegelijkertijd werd een gelekt telefoongesprek met de toenmalige Amerikaanse ambassadeur in Oekraïne waarin zij de opmerking maakte “...fuck the EU!” (over vrienden gesproken).
De Oekraïense president Zelensky, van beroep acteur, heeft al laten weten dat hij ook zonder hulp uit het westen, opzoek gaat naar de atoombom. Het moge duidelijk zijn dat Zelensky gesouffleerd wordt vanuit de USA en dat dit soort uitspraken, hoe infantiel dan ook, nooit zomaar gedaan worden. Ook hierbij lijkt het erop dat de VS een escalatie in Oekraïne wilde.
Er worden steeds meer gegevens bekend dat de USA meerdere laboratoria in Oekraïne onderhield. In deze laboratoria werd naar biologische wapens onderzoek gedaan. Volgens het Handvest van de Verenigde Naties verboden.
Wat weinigen weten is dat Oekraïne sinds de Tweede Wereldoorlog een tamelijk nazi nest is. Het fascistisch gedachtegoed is wijdverbreid. De ideologie van het ‘Dritte Reich’ leeft zonder onderbreking onder grote delen van de bevolking en ook binnen de politiek. Volksmilities terroriseren al decennia lang grote delen van Oekraïne en deze milities worden door de Oekraïense overheid en natuurlijk ook de CIA gebruikt. We gaan daar op deze plek niet verder op in, maar de bijgevoegde documentaire "Ukraine On Fire" van Oliver Stone, geeft hierover veel opheldering.
Oekraïne is een van de meest instabiele landen ter wereld. Er heerst een onvoorstelbare corruptie, die hoofdzakelijk gekoppeld is aan “willekeurige” incidenten. Hierdoor is dit niet goed vergelijkbaar met de corruptie in bijvoorbeeld Rusland. Deze heeft op haar manier “systeem” waardoor “bekende” structuren de regel zijn. (Eigenlijk vergelijkbaar met de VS dus). Het is een schrikbarende voorstelling wanneer dit land over de A-bom of over biologische wapens zou beschikken.

[aiovg_video id=60166]

Het volkerenrecht en de Russische invasie

Het Handvest van de Verenigde Naties regelt het recht tussen staten onderling. Dit handvest is door 194 landen ondergetekend. Dit handvest verbiedt oorlogshandelingen op vreemd grondgebied. Landen respecteren elkaars soevereiniteit en staatsgrenzen en mengen zich niet in de binnenlandse politiek. Uitzonderingen op het verbod om een oorlog te beginnen, landen binnen te vallen of te bombarderen: 1- De Verenigde Naties geven een mandaat hiertoe. 2- Oorlogshandelingen uit noodzakelijke zelfverdediging. Nu is het voor Amerika heel lastig om plausibel te maken dat Joegoslavië, Libië, Syrië, Jemen, Somalië, Pakistan, Afghanistan of Irak uit zelfverdediging gebombardeerd moesten worden. En in ieder geval was er geen VN-mandaat. Volgens het Handvest van de VN waren het dus allemaal illegale oorlogshandelingen en zouden de opdrachtgevers hiervan voor het Internationale gerechtshof in Den Haag moeten worden gebracht. (Overigens: Amerika erkent de autoriteit van dit hof niet aan wanneer het Amerikaanse staatsburgers betreft.) Anders ligt het bij de invasie van Rusland in Oekraïne. De al jaren gaande zijnde ontwikkelingen vormen aantoonbaar een reële en grote bedreiging voor Rusland. Een oorlog uit zelfverdediging zou tenminste een gedachte kunnen zijn.

De opgave van & voor Europa

Na de aanslagen van 11 september 2001, toen de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush 'The War on Terror' lanceerde, deed deze een opmerkelijk kinderlijke en simplistische uitspraak: “Wie niet voor ons is, is tegen ons.” Deze kleuter-achtige zienswijze op de wereld was bedoeld als niet mis te verstane waarschuwing aan alle regeringsleiders in de wereld. Deze, met Nederland voorop, volgen dan ook 1:1 kritiekloos de “aanwijzingen” uit de VS. Er is echter nog een lastiger element waardoor wij ons laten dwingen om voor of tegen (Amerika) te zijn. Op verschillende plekken op Wakkermens wijzen we er op dat Europa sinds WO2 door de VS bezet is en dat we geleerd hebben dat de VS Europa bevrijd heeft. (De werkelijke overwinning van Hitler-Duitsland vond overigens door de Russen, aan het Oostfront plaats. Amerika stapte pas in de oorlog toen Europa grotendeels in as lag.) De overwinnaar schrijft de geschiedenis, zijn wij daarom Amerika voor eeuwig dankbaarheid verschuldigd? Waarom bevrijden we ons niet uit de tang tussen Oost & West? Omdat wij binnen Europa nog in oude voorstellingen gevangen zijn. Het tweedelige denken. Het ja – nee, links – rechts, voor – tegen, Oost – West. Het tegenoverstellen van partijen en belangen, en de onkunde zich werkelijk uiteen te zetten met de belangen van de ander, drijft Europa en haar burgers in de confrontatie. Iedereen voelt zich bedreigt, wil geen stap terug nemen en moet zich tegenoverstellen. Uiteindelijk zal dit denken uitmonden in een oorlog van allen tegen allen. Als Europa hebben we het potentiaal in ons, en dit niet alleen geografisch gezien, om de hand uit te strekken naar de vermeende “tegenstander”. Een werkelijk zinvolle handreiking waarmee we weloverwogen oplossingen ontwikkelen om in een vredig bloeiend Europa te kunnen leven. Dat we werkelijk nieuwe ideeën een kans geven van waaruit een vruchtbare toekomst visie kan ontstaan. Een Huis van Europa waar economische belangen en culturele verscheidenheid uit respect voor de ander een plek hebben. In de wetenschap dat het welzijn van mensen altijd in afhankelijkheid verkeert met “de ander”. We moeten ons bevrijden uit het tweeledige denken van Oost en West. We moeten ons een eigen, ook cultureel, zelfstandige plaats toedelen van waaruit Europa via bemiddeling de verbindende schakel tussen Oost en West kan worden.

Dit proces begint in ons eigen denken.

NB Ik keur op geen enkele wijze het geweld wat Rusland pleegt goed. Ik ondervind wel veel begrip voor het handelen van Rusland. In de laatste tien jaar heeft Rusland op allerlei manieren haar bereidheid getoond om in gesprek te komen. Bijna gebedeld bij de internationale gemeenschap om ook naar hun belangen te willen kijken. Wat blijft de in het nauw gedreven Russen over wanneer het gesprek categorisch en minachtend afgewezen wordt? Blijf gezond zelfstandig denken! Hartelijke groet, Rovanov

Documentaire: Ukraine on Fire

Indrukwekkende documentaire! Deze documentaire uit 2016 werd gemaakt door Oliver Stone. De aangereikte en uitgebreide historische achtergrond biedt de mogelijkheid om tot een beter inzicht te komen over de actuele ontwikkelingen. (Nederlandse ondertitels)

[aiovg_video id=59983]

Hoe verder met Oekraïne?

Nikolaj Platoschkin, voormalig Russische diplomaat, zat door huisarrest in Rusland vast. Een oppositionele politicus en geen Poetin vriend. Hij heeft veel kennis over- en inzicht in het internationale gebeuren. Hier doet hij zijn verhaal. Hij beschrijft de historische en culturele verbinding tussen Rusland en grote delen van Oekraïne. Hij schetst mogelijke oplossingen voor het geo-politische conflict. (Nederlandse ondertitels)

[aiovg_video id=60014]

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

rovanov — Wed, 04 May 2022 20:07:35 +0000

Verschenen op Frontnieuws

De voormalige Duitse toppoliticus Oskar Lafontaine legt in een onlangs verschenen artikel uit dat een door onderhandelingen tot stand gekomen vrede met Moskou – tegen de weerstand van de VS in – steeds dringender wordt. Anders neemt het gevaar van een nucleaire oorlog toe.

Amerika drijft Europa in een nucleaire oorlog

De oorlog in Oekraïne gaat eigenlijk over een confrontatie tussen de VS en Rusland. In zijn boek “The Only World Power”, dat in 1997 verscheen, prijst de voormalige veiligheidsadviseur van de Amerikaanse president Jimmy Carter, Zbigniew Brzezinski, het ongekende militaire apparaat van de VS aan als het enige met een mondiale actieradius. Natuurlijk zijn Rusland en China het niet eens met de Amerikaanse hegemonie. Daarom moeten de VS alles in het werk stellen om te voorkomen dat er een Euraziatische uitdager komt die het Euraziatische continent onder zijn heerschappij zou kunnen brengen. Oekraïne is de geopolitieke spil in het nastreven van dit doel. Zonder Oekraïne is Rusland niet langer een Euraziatisch rijk. Als Moskou echter de controle over Oekraïne zou heroveren, met zijn aanzienlijke minerale rijkdommen en toegang tot de Zwarte Zee, zou Rusland automatisch de middelen krijgen om een machtig rijk te worden dat Europa en Azië omspant. Als men aan deze overwegingen de kernverklaring toevoegt van een lezing die het hoofd van Stratfor, George Friedman, op 3 februari 2015 in Chicago gaf, volgens welke het hoofddoel van het beleid van de VS al decennia lang is, ervoor te zorgen dat er geen samenwerking komt tussen Rusland en Duitsland, dan weet men wat het doel was van de oostwaartse expansie van de Navo.

Miljarden voor een marionet

Men begrijpt ook waarom de Amerikaanse onderminister van Buitenlandse Zaken, Victoria Nuland, jaren geleden vrijuit toegaf dat de VS vijf miljard dollar hadden uitgegeven om in Kiev een marionettenregering te installeren die hun goed uitkwam. Dan wordt duidelijk waarom Washington al jaren alles in het werk stelt om de aanvoer van kolen, olie en gas uit Rusland naar Europa te verhinderen. In deze context is het ook meer dan aannemelijk wanneer de bekende Amerikaanse econoom Jeffrey Sachs waarschuwt dat de Amerikaanse strategie neerkomt op een lange oorlog in Oekraïne met duizenden doden. Hij raadt Europa aan zijn eigen weg te gaan en te praten over een neutraal Oekraïne met autonomie voor de Donbass als onderhandelde oplossing. Het is verbazingwekkend in hoeverre politici en journalisten in Europa, vooral in Duitsland, deze geostrategische verbanden niet onderkennen en blindelings de brandgevaarlijke VS-strategie volgen om de oorlog in Oekraïne verder aan te wakkeren. Het is gevaarlijk omdat de VS blijkbaar niet het advies van hun vroegere president John F. Kennedy willen opvolgen, die zei dat een kernmogendheid nooit in een situatie mag worden gebracht waaruit zij geen gezichtsreddende uitweg meer kan vinden. Het is een groot nadeel dat er nu in Duitsland een regering aan de macht is waarvan de leidende politici weinig ervaring hebben met buitenlands beleid. Bovendien wordt de grootste oppositiepartij, de CDU, geleid door de voormalige Blackrock-lobbyist Friedrich Merz, wiens vroegere werkgever rijkelijk profiteert van de stijging van de aandelenkoersen van wapenbedrijven. Bij de SPD ontbreekt het aan ontspanning-politici die, zoals Brandt of Bahr, nog wisten dat de veiligheid in Duitsland en Europa alleen samen met de kernmacht Rusland bereikt kan worden. Ook in de FDP is er in de wijde omtrek geen politicus te bekennen van de statuur van Hans-Dietrich Genscher, die als minister van Buitenlandse Zaken altijd het gevaar van een tot Europa beperkte nucleaire oorlog voor ogen heeft gehad. Zelfs Guido Westerwelle had nog de moed om de VS in de kou te laten staan tijdens de invasie in Libië. Welke FDP politicus zou u vertrouwen om dat vandaag te doen? De meest consequente en gevaarlijke vazallen van de VS in de federale regering en de Duitse Bondsdag zijn de Groenen, wier toenmalige voorman Joschka Fischer, samen met zijn latere zakenpartner Madeleine Albright, de deelname van Duitsland aan de oorlog in Joegoslavië doordrukte, die in strijd was met het internationale recht. Men dacht dat het niet erger kon worden, maar de nieuwe minister van Buitenlandse Zaken Annalena Baerbock gebruikt nu al fascistische taal en wil Rusland “ruïneren”. Zij geeft zelf toe dat zij op de schouders staat van de onlangs overleden Madeleine Albright, die de dood van 500.000 Iraakse kinderen door de sancties van de VS rechtvaardigde. Stelt u zich het geschreeuw van de Groenen eens voor als de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov, op welke gronden dan ook, de dood van 500.000 Oekraïense kinderen zou rechtvaardigen. In deze rommelige situatie is het voor kanselier Olaf Scholz niet voldoende om de wapenleveranties uit te stellen. Meer wapenleveranties is de mantra van de regering Biden, die Rusland koste wat kost wil verzwakken, zonder rekening te houden met de doden die te betreuren zullen zijn als de wapenleveranties doorgaan. Gelooft iemand serieus dat Rusland, een kernmacht, het zich kan veroorloven de oorlog in Oekraïne te verliezen in de huidige mondiale politieke situatie? Of zij het beseffen of niet, de fanatieke wapenleveranciers in de Bundestag zullen mede verantwoordelijk zijn voor de dagelijkse toename van het aantal doden. Hoe lang zal de oorlog nog duren? Net zo lang als de oorlog in Afghanistan? Waarom leren de Duitse politici niet van de mislukkingen van de door de VS geleide interventieoorlogen waaraan de Bundeswehr heeft deelgenomen? Er zou een kans zijn, zij het een kleine, als de herkozen Franse president Emmanuel Macron, samen met de Duitse bondskanselier Olaf Scholz, zoals François Hollande en Angela Merkel ooit deden, de Amerikaanse oorlogsstokers tegenhouden, en een onderhandelde oplossing zou zoeken op basis van de voorstellen die Volodymyr Zelensky al bepleitte – neutraliteit voor Oekraïne en autonomie voor de Donbass. De Oekraïense president zal daarbij geen betrouwbare partner zijn, want hij wordt herhaaldelijk door de VS en de rechts-extremisten in Oekraïne onder druk gezet. De rivaliteit tussen de wereldmachten VS, Rusland en China dwingt Europa alles in het werk te stellen om niet in een nucleaire confrontatie tussen deze grootmachten betrokken te raken. Charles de Gaulle had dit gevaar voor Frankrijk onderkend en daarom een integratie van de Franse strijdkrachten in de door de VS geleide Navo afgewezen, omdat hij niet wilde vertrouwen op de bereidheid van de VS om hun kernwapens te gebruiken in geval van een confrontatie met de Sovjet-Unie, zelfs als Moskou dreigde met een tegenaanval op de grote steden van de VS. Hij drong er daarom op aan dat Frankrijk zijn eigen kernmacht zou opbouwen. “Staten hebben geen vrienden, alleen belangen” was zijn stelregel, en als het op leven en dood aankwam, d.w.z. oorlog, was hij ervan overtuigd dat de beslissing niet aan anderen kon worden overgelaten.

Stabiele vrede dankzij ontspanning

Evenals de Gaulle wist Bondskanselier Willy Brandt dat hij zijn politiek van vrede en ontspanning alleen zou kunnen uitvoeren tegen de weerstand van Washington in. In de overtuiging dat dit de enige manier was om de vrede in Europa veilig te stellen, voerde hij zijn Ostpolitik stap voor stap uit. De VS waren zeer geërgerd, zoals blijkt uit een telefoongesprek tussen Henry Kissinger en Richard Nixon, waarin Kissinger schaamteloos Willy Brandt de kanker wenste. Op het ogenblik vindt in Duitsland een gewaagde discussie plaats. De politiek van ontspanning, de poging tot goede samenwerking met Rusland, was de oorzaak van de huidige ontwikkeling. Zelden is de waarheid zo op zijn kop gezet. Nooit eerder is zo duidelijk gebleken in welke mate de propaganda van de VS de media en het politieke debat in Duitsland bepaalt. De waarheid is anders. In het midden van de jaren zestig begon het beleid van ontspanning, het leidde tot een stabiele vrede in Europa en bracht de val van de Berlijnse Muur en de terugtrekking van de Sovjettroepen uit Duitsland en Oost-Europa tot stand. In de jaren negentig begon het beleid van confrontatie met de oostwaartse uitbreiding van de Navo en de toenemende omsingeling van Rusland. Het leidde tot de oorlog in Joegoslavië, die volgens het volkenrecht onwettig was, en tot de invasie van Oekraïne door Russische troepen, die ook volgens het volkenrecht onwettig was. Als er niet spoedig een door onderhandelingen tot stand gekomen vrede komt, zal het gevaar van een nucleaire oorlog toenemen, omdat de verantwoordelijken in Moskou met de rug tegen de muur staan en de heethoofden in Washington al jaren geloven dat ze een nucleaire oorlog tot Europa kunnen beperken.

Eerst Oekraïne, dan het Midden-Oosten en Pakistan?

rovanov — Sun, 24 Apr 2022 05:56:31 +0000

Het onderstaand bericht verscheen op Driegliederung.de, is van Johannes Mosmann en vertaald door WM

Hoe Duitsland in Corona waan, de huidige gebeurtenissen verslaapt en zichzelf meesleept in een eind-loze oorlog

[caption id="attachment_60500" align="alignright" width="350"] Afbeelding bron((CC BY-SA 4.0 nl. Het werk mag onder dezelfde voorwaarden opnieuw worden gebruikt. Beeldcollage: Johannes Mosmann. Gebruikte werken: Olaf Kosinsky, Wikimedia Commons, 2019-05-09 Annalena Baerbock GRÜNE MdB alsmede Sandro Halank, 2021-12-07 Ondertekening van het regeerakkoord van de 20e zittingsperiode van de Bondsdag. Bovendien, de volgende Adobe Stock beelden: Prachtige Zonnebloem (Helianthus annuus, Asteraceae) geïsoleerd op witte achtergrond door Olaf Simon, zakenman met gebruik van luidspreker rijden op olifant door Tsung-Lin Wu, vernietiging concept door Sergey Nivens, man met wijzende vinger gebaar rijden op wandelen olifant door Tsung-Lin Wu.))[/caption] Terwijl iedereen naar Oekraïne kijkt, smeulen er in andere delen van de wereld al andere oorlogen - waaraan Duitsland actief zal deelnemen. Tenminste als de Duitse politiek niet onmiddellijk tot bezinning komt. Dat dit nauwelijks nog mogelijk lijkt, is vooral te danken aan de mechanismen van het Corona-systeem die twee jaar lang zijn getraind. Het lijkt erop dat de zesde golf de "golf van solidariteit" met Oekraïne is. Ook deze golf wordt weer geassocieerd met interpretaties van wereldgebeurtenissen die niet in twijfel kunnen worden getrokken zonder de eigen positie in gevaar te brengen. Frank-Walter Steinmeier bijvoorbeeld((Huidige Bondspresident)), die zich in zijn tijd als minister van Buitenlandse Zaken heeft verzet tegen escalatie door de VS, moet zich verontschuldigen en publiekelijk verklaren: "Wij hebben vastgehouden aan bruggen waar onze partners ons voor waarschuwden". Zelfs Angela Merkel, die als kanselier de oorlogsdreiging op afstand hield door een uiterst behendige evenwichtsoefening, wordt bespot om haar "strategische fout". Heftige emoties en het bijbehorende simplistische verklaringspatroon creëren een uiterst beperkt politiek terrein dat een adequate reactie op de Russische aanval praktisch uitsluit. Grote delen van de bevolking verwarren medelijden en morele veroordeling met een professionele beoordeling van de oorzaken en doelen van deze oorlog, op basis waarvan alleen de Oekraïners geholpen zouden kunnen worden. Opvattingen die afwijken van het verhaal van een oorlog die monocausaal is veroorzaakt door een krankzinnige eenzame dader, bijvoorbeeld, zijn eenvoudigweg uit den boze - eenvoudigweg omdat Poetin slecht is. Dat is al erg genoeg. Wat krankzinnig is, is dat deze geestesgesteldheid ook de politieke leiders in zijn greep heeft. Duitsland is momenteel zonder echte leiding. Poetin gebruikt dit om ongehinderd zijn ware oorlogsdoelen te realiseren. In werkelijkheid is het Russische leiderschap niet begaan met Oekraïne, noch met zijn onmiddellijke buren. De aanval functioneert veeleer als een symbool dat zijn leiderschap in een nieuwe alliantie tegen de westerse overheersing veilig stelt. Vanuit het oogpunt van Rusland ontstaat er op dit moment een "nieuwe wereldorde" waarin Europa niet langer een stem heeft. Onder andere de nucleaire macht Pakistan is hier ook bij betrokken. Andere landen, zoals Saoedi-Arabië, aarzelen nog. In het Midden-Oosten, waar Robert Habeck((Duitse minister van economische zaken)) zich nu mee wil gaan bemoeien, zal het de komende maanden uiterst gevaarlijk worden. En op de achtergrond van de herstructurering van onze oude wereldorde ligt het kalme oog van de storm - China. De VS begrijpen deze processen heel goed. De Duitsers daarentegen willen er niets van begrijpen omdat "begrijper" in dit land een belediging is.

Gevaarlijke waarheden

Op de eerste persconferentie, na een zes weken durende onderbreking vanwege ziekte, heeft minister-president Manuela Schwesig (SPD) van Mecklenburg-Vorpommern voor het eerst toegegeven dat zij fouten heeft gemaakt in haar Ruslandbeleid. Zowel de steun voor de aanleg van de aardgaspijpleiding Nord Stream 2 als de oprichting van de Stichting voor klimaatbescherming waren vanuit het huidige perspectief verkeerd, zei Schwesig woensdag na een kabinetsvergadering."((https://www.ndr.de/nachrichten/mecklenburg-vorpommern/Schwesig-raeumt-erstmals-Fehler-in-Russland-Politik-ein,schwesig1150.html)) Ondertussen zal Manuela Schwesig nauwelijks een andere keuze gehad hebben. Het verhaal, van de juiste weergave waarvan haar eigen positie thans afhangt, is dat Poetin in Oekraïne een aanvalsoorlog voert in strijd met het volkenrecht, die er niet zou zijn gekomen indien Duitsland eerder tegen de "dictator" was opgestaan.((https://www.fr.de/politik/ukraine-krieg-wladimir-putin-russland-nuetzliche-idioten-deutschland-merkel-merz-scholz-lindner-91443310.html)) In feite is de situatie precies omgekeerd. In feite is het andersom: door de aanleg van Nord Stream 2 te steunen, heeft Manuela Schwesig een bijdrage geleverd aan de vrede in Europa. Indien de Duitse politici hadden afgezien van de onophoudelijke sabotage van de economische en culturele betrekkingen met Rusland, indien zij, zoals kanselier Scholz aanvankelijk eiste, met name ook de pijpleiding als een zuiver economische aangelegenheid hadden beschouwd, zou deze oorlog nooit hebben plaatsgevonden. Het moorden begon omdat uiteindelijk te weinigen in Duitsland dachten zoals de minister-president van Mecklenburg-Vorpommern, maar zich aansloten bij de oorlogszucht van onze "Groenen". Dit wil geenszins zeggen dat Nord Stream 2 op zich politiek of economisch zinvol is. Of het juist is om vast te houden aan Nord Stream 2 is één ding. Maar als de Duitse regering publiekelijk verklaart dat zij vasthoudt aan Nord Stream 2 en de VS vervolgens ongehinderd dreigbrieven kunnen schrijven aan Duitse bedrijven, is dat een heel andere zaak. Jarenlang heeft Duitsland het beeld versterkt dat het geen contractpartner kon zijn omdat alle beslissingen uiteindelijk in Washington werden genomen. Toen de NSA de mobiele telefoon van de Bondskanselier afluisterde en de hele wereld erom lachte, wat zei de federale regering toen tegen de VS? Niets. Zo zou het eindeloos door kunnen gaan. Poetin was dus steeds meer rechtstreeks met de VS gaan onderhandelen - en zich op een oorlog gaan voorbereiden. In deze gevaarlijke wereldsituatie strompelde een nieuwe, onervaren regering binnen, die elke realiteitszin ontbeerde, althans in haar groene spectrum. De uiteindelijke beslissing om Oekraïne aan te vallen werd genomen toen Scholz terugkeerde uit de VS en plotseling genezen was van zijn eerdere standpunt over de pijplijn. Duitsland had aldus aan het wereldpubliek het definitieve bewijs geleverd dat Duitsland niet mondig is en geen rechtsbevoegdheid bezat. Hierdoor viel Duitsland als onderhandelingspartner uit. Dit heeft op zijn beurt verstrekkende gevolgen voor de toekomstige wereldorde. Dit willen de Russische leiders nu beïnvloeden.

Hersentraining voor het volk

Zulke dingen uit te spreken, is gevaarlijk. En precies dat is op zijn beurt de diepere oorzaak van deze oorlog. Terwijl degenen die menen te mogen oordelen over "Rusland-begrijpers" verrast waren door de oorlog, zagen anderen hem aankomen. Spookachtig vormde zich een "publieke opinie" die onvrijwillig afstevende op een gewelddadig conflict met Rusland. Het "incident" met Donald Trump vertraagde het onvermijdelijke enigszins, maar gaf tegelijkertijd de aanzet tot de intellectuele onderbouwing van de naderende oorlog: omdat Poetin de Amerikaanse president met nepnieuws aan de macht had geholpen, zetten de Amerikaanse Democraten en de EU-Commissie een tot dan toe ongekend systeem op om de publieke opinie te sturen.((https://www.dreigliederung.de/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist-google-ki-fakes-news-eu-kommission)) De werkelijke situatie kon toen worden afgelezen aan de manier waarop de EU met Rusland omging. Het grote gebeuren kon worden getest door het Corona-virus aan te pakken - en het systeem werkte feilloos. Twee jaar lang hebben de mensen onsamenhangende flarden van gedachten geconsumeerd zonder dat hun denkorganen zich actief verzetten tegen de onverteerbare kost en moesten braken; twee jaar lang hebben zij tegenstrijdige, betekenisloze bevelen opgevolgd zonder dat hun eigen wil daar aanstoot aan nam. En zij genoten ervan degenen die de erosie van het denken en de wilsactiviteit opmerkten en waarschuwden voor de destructieve gevolgen, af te maken of er ten minste bovenuit te stijgen. Zo had het sentiment ook iets van het Corona-horrorsprookje. Bij een incidentie van 100 werd de maskerplicht ingevoerd. Nu, met een incidentie van 1.700, schaffen ze het weer af.((https://de.statista.com/statistik/daten/studie/1192085/umfrage/coronainfektionen-covid-19-in-den-letzten-sieben-tagen-in-deutschland/)) Het "vaccin" vaccineert niet. Iedereen krijgt Corona, op de een of andere manier. Maar door het mislukte experiment is de samenleving op haar grondvesten geschud, is een generatie kinderen blijvend beschadigd en hebben miljoenen mensen honger geleden. En toch - zelfs nu alles precies zo is gelopen als "lateraal denkers", "nazi's" en "aluminium hoedjesdragers" begin 2020 voorspelden, is er nog steeds geen herziening van de absolute waarheid van Lauterbach((Duitse minister van volksgezondheid)) & Co. De mislukking leidt niet tot massaontslagen. Of aan de rehabilitatie van de publiekelijk veroordeelden. Nee, de waarheid blijft de waarheid, ondanks alle realiteit. Bill Gates onderkende terecht het sociaal-politieke potentieel van het virus: "De pandemie zet de hele mensheid tegenover het virus ... Dit is als een wereldoorlog, behalve in dit geval staan we allemaal aan dezelfde kant."((https://www.gatesnotes.com/Health/Pandemic-Innovation)) Samen tegen Corona. De mantra schalt al twee jaar door de luidsprekers van het station. Solidariteit is wie niet vraagt, maar gehoorzaamt. Maar zij die nog steeds willen vasthouden aan vrijheid en democratie te midden van de "wereldoorlog" tegen Corona, drijven de spot met de doden en kunnen zeker zijn van de woede van het volk. Dit gedragspatroon kan gemakkelijk op elke tegenstander worden overgebracht. En zoals hier((https://www.dreigliederung.de/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist-google-ki-fakes-news-eu-kommission)) te zien is, was Rusland in feite vanaf het begin het verklaarde volgende doel van de operatie. Al in oktober 2020 droeg de EU-Commissie Big Tech op om bijvoorbeeld de volgende verklaring te behandelen alsof het "nepnieuws" van "Corona-ontkenners" was: "Euro-Atlantische netwerken willen de zaak-Nawalny gebruiken om Nord Stream 2 te dwarsbomen."((Even zo blz. 8)) Tot op zekere hoogte overlapten Corona en anti-Rusland-campagnes elkaar ook, want Poetin was ook schuldig aan de vele Duitse vaccinatieweigeraars en daarmee ook schuldig aan de dodelijke Covid 19 gevallen.((https://www.tagesschau.de/investigativ/rtde-covid-propaganda-desinformation-101.html))

De olifant in de kamer

Manuela Schwesig maakte in haar Ruslandbeleid een fout. Net zoals de vele slimme koppen die tegen het Corona-beleid van de Duitse regering waren, ook een fout maakten. En iedereen die een fout maakt moet tenminste in het openbaar naar het kruis kruipen. Wellicht zal het volk dan genade tonen. Dat is wat de publieke moraal eist. Er is geen plaats voor "ontkenners" of "begrijpers" in deze mooie nieuwe strak georganiseerde maatschappij. Poetin viel Oekraïne aan. Iedereen met televisie kon dat met eigen ogen zien. Net zoals iedereen de Corona sterfgevallen kon zien. Wat is er om over na te denken nu het ding tastbaar is? Ontdoe je van het virus! Schiet Poetin dood! Maar onder het retorische dwangmatig denken, zindert een onbewuste wil tot vrijheid. En omdat dit niet langer een bewuste gedachte kan worden, zoekt het ondergrondse wegen om het zelfgebreide korset af te werpen. Psychologische factoren zoals deze - moeten in aanmerking worden genomen door iedereen die de oorzaken van moderne oorlogen wil onderzoeken. De Eerste Wereldoorlog, bijvoorbeeld, kan niet worden begrepen als men alleen naar de politieke achtergrond kijkt. Een van de oorzaken van de oorlog was dat er in Duitsland een echt verlangen naar oorlog was ontstaan. De jeugdbeweging van de "Wandervögel" trok bijvoorbeeld dansend en zingend ten strijde, omdat zij hoopten dat dit hen zou bevrijden van te nauw geworden sociale structuren. Oorlog als catharsis, als een terugkeer naar nul, als een kans op een nieuw begin. Het was vergelijkbaar met de Tweede Wereldoorlog. Persoonlijkheden als Gottfried Benn zijn daar een goed voorbeeld van. Hitler wekte bij deze intellectueel een diepgeworteld verlangen op: eindelijk wordt het gemoed aangesproken! Uit de abstracte numerieke ruimte, in het volle leven! Maar de situatie is nu, aan de vooravond van de Derde Wereldoorlog, precies hetzelfde. Twee jaar van Corona-maatregelen en cijferspelletjes hebben de mensen van binnen opgedroogd. Zij voelen zich uitgeput en leeg - ook al is het alleen maar in hun onderbewustzijn. En het onderbewustzijn gedraagt zich vaak in spiegelbeeld van wat het bovenkamertje theoretisch "wil". Dergelijke psychologische factoren spelen een grote rol in de vredeswaanzin van deze dagen. De bevangen mensen schamen zich nog steeds voor hun duistere gevoelens, zij gebruiken nog steeds de blauwe en gele vlaggen als ezelsbruggetje voor hun eigen nationalisme, Zelensky vindt het best en stuurt de "Oekraïense helden" in plaats van hun eigen jeugd in de dood - maar de olifant is in de kamer. En dit is de olifant waarop onze politiek rijdt, zonder echter iets van olifanten te weten of zelfs maar richting te kunnen wijzen.

Een groot aangekondigde verrassingsaanval

Sinds het begin van 2020 is Duitsland emotioneel in een oorlogsmodus. De Russische leiders bereidde zich echter al sinds 2014 voor om een militaire aanval op Oekraïne economisch te kunnen overleven. Minder emotioneel, meer koelbloedig berekenend. Onmiddellijk na de Krim-crisis introduceerde Poetin een programma om Rusland op alle vitale gebieden zelfvoorzienend te maken.((https://www.zeit.de/wirtschaft/2014-07/sanktionen-russland)) Tegen 2020 was de aanval nog niet besloten, maar het was economisch wel mogelijk geworden. Of dit vanuit het oogpunt van Moskou ook noodzakelijk zou zijn, hing nu uitsluitend af van het gedrag van Europa en het Duitse beleid in het bijzonder. Poetin wachtte en keek toe. En hij herhaalde in steeds duidelijker bewoordingen welke conclusies hij trok. De vermeende verrassingsaanval was al maanden van tevoren aangekondigd. Maar Duitsland was in zijn Corona-waan al te ver verwijderd om deze aankondiging te kunnen horen. En Duitsers mochten sowieso al niets meer "begrijpen" van wat van Russische zijde kwam. Het ging voor Poetin nooit om de pijplijn. Nord Stream 2 is economisch gezien niet oninteressant voor Rusland, maar het is een zaak van ondergeschikt belang. De nieuwe verbinding tussen Midden-Europa en Rusland was veelmeer een symbool voor de relatie en tegelijkertijd een toetssteen voor de ruggengraat van de Duitsers. Zou de Duitse leiding de economische belangen van haar eigen volk weten te verdedigen tegen de politieke ambities van de VS? Of zou het een nederlaag aanvaarden voor een ideologisch partnerschap met zijn "vrienden" overzee? Toen Robert Habeck zich met een stalen helm op in de Donbas liet fotograferen en Annalena Baerbock minister van Buitenlandse Zaken werd, was de zaak in feite besloten. Kanselier Scholz veroorzaakte een korte aarzeling met zijn schuchtere poging om de would-be oorlogshelden in zijn kabinet aan banden te leggen. Maar toen ook deze wilskracht in de algehele ontsporing uitdoofde, viel Poetin aan. Maar de Russische leiders zijn ook niet bezorgd over Oekraïne. Het is geen vraag dat Oekraïne van economische en geostrategische waarde voor Rusland is. En de angst van Poetin voor nazi-bataljons uitgerust met kernraketten en bio- en chemische wapens is, ook al willen veel Duitsers dit niet horen, reëel en gegrond is.((https://www.dreigliederung.de/essays/2022-03-johannes-mosmann-annalena-und-die-wilden-tiere)) Maar de echte "betekenis" van deze oorlog voor Rusland zit hem weer in het symbool. Vele, zeer vele volkeren van deze aarde wachten op iemand die hun een uitweg wijst uit de US-Amerikaanse slavernij. Hem willen ze volgen. En Poetin laat nu zien dat hij kan doen waartoe Irak, Syrië en Libië (maar ook de EU ten aanzien van Iran) niet in staat waren: het uitbreken uit de door de VS gedomineerde infrastructuur van de wereldeconomie. Dat is het echte doel van deze "speciale operatie". Rusland heeft nooit een geheim gemaakt van zijn ware oorlogsdoelen. Onlangs nog, op 16 maart 2022, herhaalde de Russische minister van Buitenlandse Zaken in een talkshow wat de Russische leiders al verscheidene malen hadden verklaard: "Het gaat helemaal niet om Oekraïne. Het gaat al lang niet meer om Oekraïne, maar om de wereldorde". Een nieuwe realiteit tekent zich af: de unipolaire wereld behoort onherroepelijk tot het verleden, een multipolaire wereld is in opkomst. Dit is een objectief proces. Het kan niet worden gestopt."((https://mid.ru/de/foreign_policy/news/1804655/)) Westerse sancties zijn natuurlijk hierbij ingerekend. Door SWIFT te sluiten, schaadt Europa het vertrouwen in de Westerse infrastructuur, creëert angst voor de Amerikaanse almacht en helpt Poetin om meer kopers te winnen om zijn betalingssysteem onafhankelijk van het Westen op te zetten.((Een goed onderbouwde schets van de Russische calculatie wordt gegeven door de econoom Stephan Eisenhut in zijn essay "Rusland rekent anders", opgenomen in Die Drei 2/2022, beschikbaar op: https://diedrei.org/lesen/russland-rechnet-anders)) Op 26 januari 2022, nauwelijks een maand voor de aanval op Oekraïne, verklaarde Lavrov:

"We streven ernaar onze afhankelijkheid van de Amerikaanse dollar te verminderen. De Amerikanen 'helpen' ons daarbij actief: zij doen al het mogelijke om het vertrouwen in hun eigen munt te vernietigen en deze riskant te maken voor het internationale betalingsverkeer, niet alleen voor de Russische Federatie, maar ook voor elk ander land in de wereld"((https://mid.ru/de/foreign_policy/news/1795942/))

En dan, na het uitbreken van de oorlog:

"Saudi-Arabië wil nu al yuan in plaats van Amerikaanse dollars. Dit proces is niet te stoppen... De rol van de Amerikaanse dollar zal afnemen. Het vertrouwen in de dollar daalt aanzienlijk."

Van de meer dan 140 landen die door de VS zijn opgeroepen om sancties tegen Rusland op te leggen, doet slechts een klein deel dat ook daadwerkelijk((https://www.nachdenkseiten.de/?p=82217)) De overgrote meerderheid wacht af en kijkt toe. Deze berichten vind je niet bij ons. Ook wordt hier niet gemeld waarom de houding van China geen geheim is - en wat de wereld nu in Pakistan te wachten staat.

Bandieten & terroristen

Meer dan 80% van China's energie-import moet door de Straat van Malakka. Maar dat is waar de oorlogsschepen van de VS zijn. Dit is een van de redenen waarom China probeert de Arabische Zee te bereiken via de Pakistaanse haven Gwadar, als onderdeel van de "Nieuwe Zijderoute" die het 10 jaar geleden is begonnen op te bouwen. Van daaruit is het slechts een steenworp verwijderd van de oliestaten waarvoor Robert Habeck((Duitse minister van economische zaken)) momenteel een knieval maakt. Malakka zal aan belang inboeten als het China lukt. Dom genoeg trokken de VS zich echter in 2021 "overhaast" terug uit Afghanistan, waarbij ze een groot deel van hun oorlogsmaterieel achter lieten. Terwijl Duitsland filosofeerde over de moraal van de geschiedenis, bereidden Rusland en China zich voor op terreur die zich naar Pakistan zou uitbreiden en de voltooiing van de "Nieuwe Zijderoute" in gevaar zou kunnen brengen.((https://www.voanews.com/a/regional-extremists-energized-by-taliban-s-takeover-could-pose-threat-to-pakistan-china-interests-expert-says-/6236892.html)) Zoals verwacht, annuleerde de Pakistaanse Taliban in december 2021 het staakt-het-vuren met de Pakistaanse regering.((https://www.stern.de/news/pakistanische-taliban-kuendigen-waffenruhe-mit-regierung-auf-31409094.html)) Tegelijkertijd zag de Pakistaanse president Imran Khan zich plotseling geconfronteerd met wat hij zag als een door de VS gestuurde destabilisatie van zijn regering.((https://www.theguardian.com/world/2022/mar/31/imran-khan-address-pakistan-faces-no-confidence-vote)) En alsof dat nog niet genoeg was, kondigden de Indiase en de US-minister van defensie dat ze militair nauwer zouden gaan samenwerken((https://www.dw.com/de/usa-rücken-näher-an-die-seite-indiens/a-56937566)) - enkele dagen nadat India "per ongeluk" een raket op Pakistan had gelanceerd.((https://www.dw.com/de/indien-schießt-versehentlich-rakete-auf-pakistan-ab/a-61099213)) Op 24 februari 2022, enkele uren voor de aanval op Oekraïne, reisde de Pakistaanse president naar Moskou.((https://www.nzz.ch/international/pakistan-imran-khans-seltsamer-besuch-bei-putin-nzz-ld.1671708)) Het was het eerste bezoek van een Pakistaans staatshoofd aan Rusland in 23 jaar. Duitse politici vinden dit even onopmerkelijk als de terugtrekking van Amerikaanse troepen uit Afghanistan. Het lijkt in ieder geval het verhaal over de doorgedraaide enkele dader niet te schokken. Of Poetin werkelijk in staat zal zijn Khan te redden en de kernmacht Pakistan te stabiliseren, wanneer het Westen daar in de komende maanden terroristen in vrijheidsstrijders transformeert, is niettemin twijfelachtig. Peking hoopt het in ieder geval en zal zich in de Oekraïne-oorlog onvoorwaardelijk achter Rusland scharen, niet in de laatste plaats om die reden. Niet alleen Gwadar, maar ook de nieuwe Russische energieleveranties, die eigenlijk voor Europa bestemd waren, zijn belangrijk voor China. De transportroutes kunnen nog worden uitgebreid, maar op lange termijn kan deze route zowel de Straat van Malakka als de Pakistaanse havenstad Gwadar ontlasten.

Het laatste hoofdstuk van de dichters en denkers

Poetin is zonder twijfel de dader. Toch beschrijft dit perspectief slechts een heel klein deel van de werkelijkheid. Omdat de Duitsers momenteel alleen dit uittreksel - fragment zien, zien zij ook over het hoofd dat hun "vredesbeweging" de voorbereiding is van een nog veel wredere oorlog, die bovendien nooit zal eindigen. De VS is altijd en voortdurend in oorlog. En omdat Duitsland nu wanhopig zijn afhankelijkheid van Rusland wil inruilen voor een afhankelijkheid van de Arabische wereld, zal het ook de volgende keer geen "nee" kunnen zeggen tegen de oorlog in Irak. Dankzij de bemiddeling van Habeck gaat Duitsland nu een rechtstreekse concurrentie met China aan, dat momenteel de belangrijkste klant is van de woestijnstaten.((https://asiatimes.com/2021/12/china-to-rely-more-on-middle-east-for-oil-and-gas/)) De Duitse regering zal dus flink moeite moeten doen, zodat de oliestaten de petro-dollar niet afwijzen en in plaats daarvan alleen yuan eisen. Het moet van de VS leren hoe het kwaadaardige spel met de religieuze gevoelens van soennieten en sjiieten gespeeld moet worden. Toevallig heeft Saoedi-Arabië zojuist verklaard van plan te zijn de koppeling aan de dollar op te geven en de yuan te accepteren, althans ten opzichte van zijn grootste klant, China - aangezien "de Saoedische ontevredenheid met Washington groeit."((https://finanzmarktwelt.de/saudi-arabien-denkt-ueber-yuan-statt-us-dollar-fuer-oel-verkaeufe-nach-china-nach-228761/)) Rusland voorziet China van energie, China voorziet de VS van goederen, en de VS voorziet Europa onder meer van zijn virtuele werelden. Dat is waar de stroom eindigt. Er is geen verkeer tussen Europa en Rusland, er is een afscheiding. Europa haalt zijn energie uit de Arabische wereld, raakt daar betrokken bij misdaden tegen de menselijkheid en is permanent verwikkeld in een oorlog zonder einde. Ook kan zij zich niet langer afzijdig houden van de proxy-oorlogen om de minerale rijkdommen van Afrika. De ware tegenstander van Duitsland heet dan China, waarmee het echter symbiotisch verbonden blijft omdat het reusachtige rijk de productieve basis levert voor Duitslands eigen dienstverleningsmaatschappij. Dat is het huidige scenario voor onze toekomst. En het kan volledig gedomineerd worden door de VS. Dit betekent dat zolang Duitsland zo goed braaf blijft meespelen en dan ook nog eens zoals gewenst een actieve rol in het Midden-Oosten op zich neemt, de Oekraïne oorlog zeker in het belang van de VS is. Alleen Oekraïne en Europa kunnen in deze oorlog verliezen. Rusland, China en de VS daarentegen zullen hoe dan ook winnen. Onze groene politieke eerstejaars hebben met iets heel anders te maken dan wat de "democratische meerderheid" in Duitsland graag zou zien. De geesten van vele Duitsers, die kinderlijk naïef zijn opgevoed, zouden willen dat zij de oorzaken van de oorlog konden zien, aanraken of zelfs verpersoonlijken. Ze kunnen de verwoeste huizen immers echt op televisie zien. Ze zien wanhopige mensen, lijken, gedode kinderen. En het gezicht van Poetin, die de aanval bevolen heeft. Ze zouden dat gezicht een klap willen geven. Maar door dat te doen, doen zij niets voor de vrede, maar verergeren de huidige oorlog en bereiden zij de volgende voor. Zij die werkelijk vrede willen, moeten de oorzaken van de oorlog zoeken en bestrijden. Deze kunnen echter niet op het beeldscherm gevolgd worden, maar kunnen alleen denkend doorgrond worden. Dat is vermoeiend. En het maakt eenzaam, want een open uitwisseling over wat men meent te herkennen is nauwelijks meer mogelijk. Bovendien blijft de politieke sabotage van het discours niet zonder werking: het eigen denken verslapt en wordt onvruchtbaar. De menselijke geest heeft vrije, levendige uitwisseling nodig. Dus hoe beter het isolement van kritisch denkende mensen lukt, hoe groter de waarschijnlijkheid dat zij alleen dat wat vreemd is aan de werkelijkheid aan het licht kunnen brengen, .hoe groter het gevaar van een oorlog wordt. Dit is de dodelijke val waarin het volk van de "dichters en denkers" nu vastzitten. Zal het in staat zijn zichzelf op eigen kracht te bevrijden? Johannes Mosmann, 01 april 2022

Annalena en de wilde dieren

rovanov — Tue, 19 Apr 2022 10:17:58 +0000

Annalena Baerbock is de Duitse minister van Buitenlandse Zaken en een oorlogsstoker. Zij heeft de Young Leaders School van het WEF doorlopen en is lid van Die Grünen. De partij die uit de vredesbeweging is voortgekomen.

Sommigen willen "neutraliteit" voor Oekraïne. Maar dit zou praktisch moeten worden afgedwongen tegen persoonlijkheden als Ihor Kolomoisky, een van de "touwtrekkers" achter Zelenski. En het zou ook rekening moeten houden met de ware doelstellingen van Rusland. Johannes Mosmann belicht deze twee aspecten van de oorlog die door de media onopgemerkt zijn gebleven.

Het onderstaand bericht verscheen op Driegliederung.de, is van Johannes Mosmann en vertaald door WM

Van 2015 tot 2019 zond de Oekraïense zender 1 + 1 de serie "Dienaren van het Volk" uit en maakte de komiek Volodymyr Zelenski beroemd. In de satire speelt Selenskyi de president van Oekraïne. Op oudejaarsavond 2018 kondigde hij verrassend aan dat hij ook in het echte leven president wilde worden. De nieuw op te richten partij zou "Dienaren van het Volk" gaan heten, zoals in de TV-serie. Het spel werd serieus - en uiteindelijk oorlog. Een essay over de krankzinnige mengeling van fictie en werkelijkheid die ons momenteel in een kernoorlog dreigt te storten - en een pleidooi voor een nuchtere vredestechniek die miljoenen levens zou kunnen redden.

Een script voor de werkelijkheid

Aanvankelijk dachten de Oekraïners dat het een publiciteitsstunt van de zender was. Maar de komiek was serieus - tenminste zo serieus als Ihor Kolomojskyj, producent van de serie en eigenaar van het mediabedrijf. De oligarch is in verband gebracht met talrijke geweldsmisdrijven((https://de.wikipedia.org/wiki/Ihor_Kolomojskyj. Zie ook: https://www.bpb.de/themen/europa/ukraine/299569/kommentar-der-gewachsene-einfluss-von-ihor-kolomojskyj/)) en mag, als hoofdverdachte in het "grootste fraudeschandaal van de 21e eeuw"((https://www.manager-magazin.de/finanzen/privatbank-wie-das-groesste-geldhaus-der-ukraine-dem-krieg-trotzt-a-9f97fb52-1656-44d2-abc7-20a4db76d159)), momenteel de VS niet in reizen. Als voormalig eigenaar van de Oekraïense "PrivatBank" zou hij onder meer 5,5 miljard dollar hebben verduisterd door het geld naar zijn eigen bedrijfsnetwerk over te maken en de bank vervolgens door de staat te laten "redden".((https://www.spiegel.de/ausland/usa-verhaengen-sanktionen-gegen-ukrainischen-oligarchen-igor-kolomoiski-a-58dfdfe5-96ae-4d9d-ab38-75265f0e338c)) De door hem gefinancierde doodseskaders vervolgen, martelen en vermoorden al 8 jaar lang Russen in de Donbas. Bovendien betaaalt Kolomojskyj "premies" en financiert o.a. ook het Azov-regiment, dat met hakenkruizen en een SS-cultus rechtse amateurmoordenaars uit heel Europa naar Oost-Oekraïne lokt.((https://www.sueddeutsche.de/politik/kolomoisky-praesidentschaftswahl-in-der-ukraine-selensky-1.4418172?reduced=true)) De oligarch, volgens de New York Times "Oekraïnes machtigste figuur buiten de regering",((https://www.nytimes.com/2019/11/13/world/europe/ukraine-ihor-kolomoisky-russia.html)) had de middelen en het mediabereik om de door het volk zo geliefde presidentiële soap in mei 2019 werkelijkheid te laten worden. De coup slaagde - de Oekraïners gaven acteur Zelenski de rol van de echte president. Na de verkiezing probeerde de komiek gras over zijn achtergrond te laten groeien. Maar toen onthulden de Pandora Papers hoe diep de nieuwbakken president zakelijk al betrokken was bij de oligarch via verschillende offshore-rekeningen.((https://www.laender-analysen.de/ukraine-analysen/256/offshore-geschaefte-selenskyj-und-kolomojskyj-in-den-pandora-papers)) Naast de president zouden volgens Volodymyr Fessenko, hoofd van PENTA, ongeveer 30 andere regeringsambtenaren en parlementariërs "close" zijn met Kolomoysky.((https://www.mdr.de/nachrichten/welt/osteuropa/ostblogger/ukraine-oligarch-kolomojskyj-100.html)) Maar corruptie is relatief in het "meest corrupte land van Europa"((https://www.spiegel.de/panorama/korruption-in-der-ukraine-die-kampfansage-a-1096878.html)). De Europese Rekenkamer meldde nog in september 2021 dat een handvol oligarchen de staat en de economie onder elkaar hadden verdeeld en samen de feitelijke regering van het land vormden.((https://www.eca.europa.eu/de/Pages/DocItem.aspx?did=59383)) Ihor Kolomojskyj, die haaien in zijn kantoor houdt ("om te zien hoe geschokt zijn gasten op het bloedbad reageerden"),((https://www.addendum.org/ibiza/straches-schillernder-oligarch/)) is bepaald niet de dikste vis in de schaal. Rinat Akhmetov, bijvoorbeeld, is waarschijnlijk twee keer zo rijk en bezit de andere helft van de Oekraïense mediawereld. Waarnemers vermoeden dat de president daarom ook een open oor heeft voor Akhmetov.((https://ukraineverstehen.de/zajaczkowski-awakow-machterhalt-mit-allen-mitteln-teil-2/))

Relatievorming op z'n Oekraïens

De oligarchen strijden met elkaar om macht en invloed in Oekraïne en, in de Donbas ook concreet om aandelen in onder meer de zware industrie. Maar hun hoofd business is de strijd tussen de NAVO en Rusland om de macht in de regio. De EU betaalde vele miljarden euro's voor de gunsten van Oekraïne - het grootste deel van dit geld is waarschijnlijk verdwenen naar de offshore-rekeningen van de oligarchen. Volgens de media slokt corruptie ongeveer 32 miljard euro per jaar op.((https://orf.at/stories/3229706/))Dit is echter niet genoeg voor Ihor Kolomojskyj. In november 2019 dreigde hij openlijk dat Oekraïne zich op Rusland zou heroriënteren als het Westen niet meer geld zou sturen. In een interview met de New York Times zei de "ondernemer" tegen verbijsterde journalisten: "De Amerikanen dwingen ons ten strijde te trekken en geven ons er niet eens het geld voor". Maar hij wist wel een goed middel voor een betere relatie: "Wat is de snelste manier om problemen op te lossen en de relatie te verbeteren? Alleen met geld..." En dan spreekt de geheime heerser van Oekraïne duidelijke taal: "Als ik naar mezelf kijk zoals de rest van de wereld, zie ik mezelf als een monster, een poppenspeler, een meester van Zelenski, iemand die apocalyptische plannen maakt - ik kan beginnen dat waar te maken." De anticorruptiemaatregelen die het IMF aan leningen wil verbinden, zouden "diepgewortelde zakelijke relaties" verstoren. Oekraïne zou liever de door de Russen aangeboden 100 miljard dollar aannemen en toetreden tot een nieuw "Warschaupact", aldus Kolomoysky.((https://www.nytimes.com/2019/11/13/world/europe/ukraine-ihor-kolomoisky-russia.html)) Met het begin van de Russische invasie heeft de kanselarij rechtbank van Delaware de zaak tegen Kolomojskyj wegens witwassen van geld en fraude opgeschort. Tegenstrijdigheden met de Oekraïense wet waren te vrezen. Het Openbaar Ministerie vermoedt dat de oligarch een "deal" heeft gesloten met de Oekraïense president waarbij de Oekraïense regering de inmiddels genationaliseerde PrivatBank, toch de grootste bank van het land, zou overdragen aan het privébezit van de oligarch - om "hangende of dreigende rechtszaken tegen Kolomoisky te omzeilen."((https://www.law360.com/articles/1470420/ukraine-s-privatbank-gets-chancery-filing-delay-due-to-war)) "Het veroveren van de staat door blokken van machtige politieke en zakelijke elites, die piramidaal zijn gestructureerd en verankerd in de openbare instellingen en de economie, is geïdentificeerd als een kenmerk van corruptie in Oekraïne", vat de Europese Rekenkamer samen in haar speciaal verslag over de situatie in Oekraïne, dat nog maar enkele weken oud is.((https://www.eca.europa.eu/de/Pages/DocItem.aspx?did=59383)) En de controleurs maken duidelijk dat het Oekraïense volk geenszins louter het slachtoffer is van georganiseerde misdaad. Integendeel, corruptie wordt "door grote delen van de bevolking aanvaard als bijna onvermijdelijk. Burgers rechtvaardigen hun betrokkenheid bij dergelijke kleine corruptie vaak door op te merken dat hoge ambtenaren en oligarchen op veel grotere schaal betrokken zijn bij omkoping".

Spelen met vuur

De Oekraïense ambassadeur Andrij Melnyk, die net met succes financiële hulp en snelle wapenleveringen heeft gevraagd aan de Duitse regering en nu zelfs oproept tot NAVO-interventie, legde in 2015 bloemen bij het graf van nazi-collaborateur en oorlogsmisdadiger Stepan Bandera. De Bondsregering gaf pas commentaar toen de partij Die Linke daarom vroeg: "De Bondsregering is op de hoogte van een tweet van de Oekraïense ambassadeur waarin hij melding maakt van zijn bezoek aan het graf van Bandera ... De Oekraïense ambassadeur is voldoende op de hoogte van ons standpunt in deze zaak. De Duitse regering veroordeelt de misdaden die de Organisatie van Oekraïense Nationalisten, OUN, mede onder leiding van Bandera, heeft begaan tegen Poolse, Joodse en Oekraïense burgers en functionarissen."((https://dserver.bundestag.de/btp/18/18102.pdf#P.9775)) Wat de Duitse regering daarentegen verzwijgt, is te lezen op Wikipedia: "Met name in het westen van Oekraïne wordt Bandera vandaag de dag door bredere lagen van de bevolking vereerd als een nationale held; er zijn ook honderden straten naar hem genoemd, vele levensgrote standbeelden en bustes, diverse monumenten alsmede diverse musea ter ere van hem ... Het Simon Wiesenthal Centrum veroordeelde het eerbetoon en wees erop dat Bandera medeplichtig was aan de dood van duizenden Joden."((https://de.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera)) Stepan Bandera kreeg in 2010 postuum de titel "Held van de Natie" uitgereikt door de pro-westerse regering van Oekraïne, de hoogste erkenning van het land. Dit gebeurde niet geheel toevallig: in 1941 probeerden de Oekraïense fascisten zich te bevrijden uit de verstikkende omarming van Rusland door zich nuttig te maken voor de oprukkende nazi's. "Alle andere politieke doelen moesten ondergeschikt worden gemaakt aan de eenheid en onafhankelijkheid van Oekraïne. Dit doel moest worden bereikt door "immoraliteit", d.w.z. door allianties met elke tegenstander van Groot-Rusland zonder uitzondering."((https://de.wikipedia.org/wiki/Organisation_Ukrainischer_Nationalisten)) De huidige "democratische beweging" in Oekraïne probeert nu van haar kant een eigen natie-staat op te bouwen in de schaduw van de oprukkende NAVO. Daarom zien zowel de Oekraïense nationalisten als Poetin hier een parallel met de geschiedenis - alleen Annalena Baerbock((Annalena Baerbock is de Duitse minister van Buitenlandse zaken en een oorlogshavik. Zij heeft de Young Leaders School van het WEF doorlopen. Zij is lid van De Groenen Partij, de partij die uit de vredesbeweging is voortgekomen.)) ziet die niet, want de NAVO is Hitler niet. Voor Stepan Bandera liep de poging om een nationale identiteit te vinden met de hulp van Ruslands vijanden fataal af. Toen ze hem niet meer nodig hadden, gooiden de nazi's hem in een concentratiekamp. Na de bevrijding door de Geallieerden namen de VS vervolgens de financiering van de OUN over. Met steun van de CIA richtte Bandera in München een verbanningscentrum voor Oekraïense fascisten op, totdat de Russische inlichtingendienst hem op het spoor kwam en hem in 1959 vermoordde.((https://de.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera)) De echte heersers van Oekraïne geven niets om het tragische verhaal van hun nationale held. Ze winnen altijd, of ze nu een deal sluiten met de VS of met Rusland. Democratie, nationale trots of SS-romantiek - zij dienen altijd die stemmingen en gevoelens die hun op het moment nuttig lijken. En zij hebben het hele medialandschap, alle takken van de economie en het corrupte staatsapparaat van Oekraïne tot hun beschikking. Het feit dat Ihor Kolomojskyj een actief lid van de Joodse gemeenschap is, kan dus een theoretische tegenspraak zijn met zijn engagement tegenover nationalisten, ultrarechtsen en antisemieten - maar geen praktische. De oligarch houdt zich bezig met het grote geheel.

De rode lijn

De kernmacht Rusland verklaarde ondubbelzinnig dat de VS en Europa op het punt stonden een "rode lijn" te overschrijden. In Wit-Rusland hadden de VS in 2021 met Duitse hulp bijna een staatsgreep bewerkstelligd. De strijders waren afkomstig uit Oekraïne. Bovendien probeert Oekraïne Rusland, dat voor zijn bestaan afhankelijk is van de uitvoer van energie, te betrekken bij een oorlog in de Donbas om Duitsland ervan te overtuigen af te zien van de aanleg van de pijplijn. Oekraïne is in handen van corrupte oligarchen die rechts-radicale bewegingen financieren. Russen werden aangevallen en de Russische taal werd verboden. Er bestond grote bezorgdheid over het publiekelijk aangekondigde plan van de Oekraïense regering om kernraketten aan te schaffen en toe te treden tot de NAVO. Als het Westen nu niet stopt, zullen er consequenties zijn. Om elk misverstand over de gevolgen die hij bedoelde te vermijden, liet Poetin een enorm leger aan de Oekraïense grens opstellen. Nu lag de bal in het kamp van het Westen. Om precies te zijn: in Duitsland, want het standpunt van de VS was duidelijk: Rusland moest alsjeblieft "een beetje" binnenvallen.((https://www.tagesanzeiger.ch/ein-bisschen-darf-putin-in-die-ukraine-einmarschieren-425420779503)) Deze vreemde uitspraak van de Amerikaanse president had de Duitse politici op het laatst de oren moeten doen spitsen. Maar Duitsland was bezig met de overdracht van de macht - en verloor zijn hoofd er over. De leider van de Groene Partij, Robert Habeck, liet zich met een stalen helm op fotograferen aan de frontlinie in de Donbas,((https://www.focus.de/politik/ausland/habeck-eckt-mit-vorstoss-fuer-waffenlieferungen-in-die-ukraine-an_id_13330764.html)) en Annalena Baerbock vertelde iedereen dat haar eerste officiële daad zou zijn de aanleg van de pijpleiding tegen te houden en Poetin eens echt de waarheid te zeggen.((https://www.welt.de/debatte/kommentare/article234587878/Nord-Stream-2-Baerbock-hat-einen-klaren-Blick-auf-Putins-Ambitionen.html)) In een land dat onder economische sancties gebukt gaat, was Duitsland bezig met zijn machtsovergang. De angst groeide in Rusland, dat ernstige schade had opgelopen door de economische sancties. In allerijl werd aan de westerse mogendheden een verdrag voorgelegd, waarin werd bepaald dat "alles in het werk moet worden gesteld om het gevaar van het uitbreken van een oorlog tussen kernwapenstaten te voorkomen".((https://develop.ostinstitut.de/files/de/2021/Ostinstitut_Vertrag_zwischen_der_RF_und_den_USA_über_Sicherheitsgarantien_OL_2_2021.pdf)) Baerbock vertelde ondertussen aan de taz dat Duitsland meer bommenwerpers nodig had die kernwapens konden dragen,((https://taz.de/Annalena-Baerbock-ueber-Aussenpolitik/!5819421/)) en herhaalde onophoudelijk dat zij Rusland ernstige economische schade wilde toebrengen.((https://www.merkur.de/politik/gruenen-kanzlerkandidatin-annalena-baerbock-russland-aussenminister-heiko-maas-china-seidenstrasse-nawalny-90475975.html)) Op dat moment greep kanselier Scholz in. In een moment van mentale alertheid had hij blijkbaar begrepen dat Duitsland in geen geval zijn laatste troef, de pijplijn, mocht vergokken.((https://www.merkur.de/politik/ukraine-scholz-baerbock-putin-gruene-habeck-russland-usa-nord-stream-2-zr-91213260.html)) De Amerikaanse afrekening kwam snel: Biden ontmantelde Scholz voor de camera. Maak je geen zorgen, zei hij, de VS zouden Duitsland van duur vloeibaar gas voorzien.((https://www.ardmediathek.de/video/phoenix-vor-ort/antrittsbesuch-scholz-bei-biden/phoenix/Y3JpZDovL3Bob2VuaXguZGUvMjUwMjA0Mw)) De Duitse kiezers, kennelijk totaal ontgoocheld na twee jaar Corona-verwarring, huldigden Scholz hiervoor en riepen: meer van dat, meer! Geef de Oekraïense komiek de kernbom, schop Poetin onder z'n kont! De aanval op Oekraïne mag dan wreed zijn - irrationeel, zoals de westerse media ons willen doen geloven, is hij niet. Op zijn laatst na de gezamenlijke persconferentie van Biden en Scholz, besefte Poetin dat Duitsland van het wereldtoneel was gestapt om een figurantenrol te spelen in een B-film. Van nu af aan zou Rusland rechtstreeks moeten onderhandelen met het hoofd van de Duitsers - en zichzelf in de best mogelijke positie moeten brengen om dat te doen. De hoop om de VS op hun plaats te zetten, door de handen ineen te slaan met Europa en zich zo te kunnen beschermen tegen China was definitief vervlogen. Het Russische volk zou onder het dak van de rode draak moeten kruipen. De grens tussen de VS en China werd verlegd naar Oost-Europa, omdat de evenwichtige middenmacht zichzelf had afgeschaft. Dat is de oorzaak van oorlog.

Willen we een totale oorlog?

Wordt Poetin dan alleen gedreven door externe omstandigheden? Kan de aanval op Oekraïne wellicht "gerechtvaardigd" zijn? Wie dit uit het bovenstaande opmaakt, heeft de ernst van de situatie niet begrepen. Of de Russische president een "misdadiger" is of dat, omgekeerd, zijn daden zelfs "gerechtvaardigd" kunnen worden (voor wie eigenlijk?) zijn moreel-filosofische vragen. Ze zijn niet van belang voor externe gebeurtenissen. Zij die dergelijke vragen stellen, bewijzen rechtstreeks dat hun medeleven met de oorlogsslachtoffers hypocrisie is en dat zij in werkelijkheid alleen in zichzelf geïnteresseerd zijn. Thomas Fischer, voormalig president van het Federale Hooggerechtshof, probeert dit duidelijk te maken in een opmerkelijk artikel in de Spiegel: "De oorlog in Oekraïne wordt niet beslist op basis van wat juist is. Of de Russische aanval in strijd is met het internationaal recht en een misdaad is, is alleen van belang als er een mogendheid is die dit recht kan afdwingen, d.w.z. een overweldigende, grotere mogendheid. Een dergelijke macht bestaat in de vorm van het militaire potentieel van de NAVO, of beter gezegd van de VS. Het probleem is dat het gebruik van dit geweld de vraag wie "gelijk" heeft uiteindelijk irrelevant zou maken, omdat het zou leiden tot de vernietiging van geheel Europa en aanzienlijke andere delen van de wereld. Dit brengt ons op een gebied dat ongemakkelijk is voor mensen die zich beschermd willen voelen in het warme nest van gelijk hebben. Dit gebied gaat over politiek, staatsmanschap en proportionaliteit. [...] Naar alle waarschijnlijkheid zal Oekraïne deze oorlog verliezen. Noch gelijk hebben, noch medeleven tonen, zal dat veranderen . Willen wij de Oekraïners echt aanmoedigen om hun jonge generatie naar een heldendood te sturen? Duitse toonaangevende media tieren over de naderende "binnenlandse oorlog" van de burgerbevolking tegen het Russische leger? Men kan zeggen (sommigen zeggen het) dat Oekraïne het Vietnam van Rusland moet worden. Dat is een buitengewoon cynische uitnodiging van derden tot onvoorstelbaar lijden."((https://www.spiegel.de/panorama/ukraine-krieg-gas-und-oel-aus-russland-olaf-scholz-hat-recht-kolumne-a-bf8a5981-a91d-4dda-a537-af65146ee8a8)) Zo spreekt een tijdgenoot die dapper de gruwel van dit uur onder ogen ziet. De vergeefse terugtrekking in de diepten van de eigen ziel, die grote delen van de Duitse publieke opinie in haar greep heeft, werd daarentegen onlangs gedemonstreerd door Jost Schieren, uitgerekend hoofd van het Pedagogisch Onderzoekscentrum van de Vereniging van Onafhankelijke Vrijescholen en decaan van de Alanus Universiteit: "Wat moet ik doen? Wat kan ik doen? Mijn antwoord is: Dood Poetin! - een oproep tot tirannicide. [...] Wie de kans heeft en Poetin niet doodt, pleegt nalatigheid van bijstand. Maar wie kan Poetin doden? Waar zijn de inlichtingendiensten van de wereld die nu kunnen optreden? [Dood Poetin is een oproep, een actie en een boodschap die nu door de wereld moet gaan, waar veel mensen zich bij aansluiten, geschreven op schoolborden en wapperend uit ramen in plaats van vredesvlaggen, geplakt als bumperstickers op auto's en een hashtag vormend: #killputin. Het is geen geëmotioneerde boodschap van haat, het is geen agressie tegen de agressor, deze oproep is veeleer een rationele berekening van menselijkheid: voordat er nog duizenden mensen in nood komen en sterven, laat er dan één sterven. Dood Poetin!"((Het artikel was oorspronkelijk hier te vinden en werd na protesten teruggetrokken: https://info3-verlag.de/blog/killputin/))

Waar de weg van het onderwijs begint

"Oekraïners en Oekraïense vrouwen zijn van nature een mengeling van anarchisten en democraten," beweert Yaroslava Black-Terletska, een van oorsprong Oekraïense en priester van de Christengemeenschap in Keulen. "Het is een grappig mengsel: de mensen van Oekraïne houden er niet van als iemand over hen regeert, een vreemdeling die over hun zou bepalen. Ze doen het liever met hun eigen president, zelfs als die dom of corrupt is."((https://dasgoetheanum.com/es-geht-um-die-mitte/)) Ik vind dat helemaal niet grappig. Maar ik geloof mevrouw Black-Terletska dat Oekraïners van nature democraten zijn, net zoals ik geloof dat Duitse demonstranten denken dat blauwe en gele pochetten een symbool van vrede zijn. Maar ik geloof ook dat de meeste Russen evenveel of even weinig te maken hebben met wat er nu gebeurt als de gemiddelde Oekraïner of Duitser. Als je de ware gevoelens van de leden van verschillende volkeren onderzoekt, zul je alleen maar nobele dingen vinden. Maar voorlopig hebben dergelijke houdingsvragen niets te maken met de uiterlijke werkelijkheid. In alle landen zijn de mensen verenigd in het streven naar een gemeenschappelijk, groot ideaal. De realiteit staat in de weg. Het gaat er dus niet om of de Oekraïners "voor democratie" zijn of de Duitsers "voor vrede", maar of het mogelijk is over te schakelen van de idealistische bepaling van "het eigen standpunt" naar het veld waarop de werkelijkheid speelt. Dit gebied wordt momenteel gedomineerd door de Kolomojskyjs van deze wereld. Waarom is dat? Wat doen de oligarchen anders dan de vredelievende mensen in Oost en West? Zij gaan volledig voorbij aan de inhoud van de betreffende sentimenten, de "vrijheid" van het Westen, het Russische pan-Slavisme of het nationalisme van de Oekraïners, en beschouwen dergelijke verschijnselen alleen voor zover zij van buitenaf werkzame krachten zijn. Zij die werkelijk invloed uitoefenen, werken met de uiterlijke werkelijkheid, niet met de subjectieve inhoud. Wanneer Duitsers bijvoorbeeld met de Russische leiders over mensenrechten willen praten, hebben zij "mensenrechten" in hun gedachten. Zij concentreren zich op een inhoud - en zien het externe feit over het hoofd dat zij er met de Russische leiders over willen praten. Dit feit heeft een effect, niet de inhoud van het hoofd. Het effect is dat de Russische leiders walgen van de arrogantie van de Duitsers en daardoor minder ontvankelijk worden voor het idee van de mensenrechten. De politiek effectieve buitenkant van de Duitse "opinie" is precies het tegenovergestelde van haar inhoud. En voor dit niveau van feiten, hebben de grote "spelers" een gevoel. De machtigen onderscheiden zich van de machtelozen doordat zij de subjectieve binnenwereld en de objectieve buitenwereld niet door elkaar halen. De kiezers wordt geleerd dat het de inhoud is die telt. In werkelijkheid zijn subjectief waargenomen inhouden betekenisloos. Vermeende vredesactivisten over de hele wereld zijn momenteel druk doende de aanval van Poetin te "veroordelen", hun "solidariteit met Oekraïne" te betuigen en op de een of andere manier "voor vrede" te zijn. Zij geven ongegeneerd toe dat zij de aanval op Oekraïne "niet begrijpen"; zij gebruiken zelfs "Poetin-begrijpers" en, meer recent, "Rusland-begrijpers" als scheldwoord. De mate van naïviteit dient als maatstaf voor de morele status van de eigen persoon: wie Poetin begrijpt, moet wel geen mededogen hebben met de slachtoffers van de oorlog. Dit toont aan wat deze vredeswaanzin werkelijk drijft: oorlog is een gelegenheid om te gloeien van medelijden met de slachtoffers en haat tegen de daders - en om zichzelf daarin te ervaren. Degenen die Poetin trachten te begrijpen, voelen daarentegen niet minder voor de slachtoffers. Hij gelooft gewoon niet dat zijn eigen medeleven al het wereldschokkende feit is dat er alleen toe doet. Hij stelt zich gewoon minder voor over zichzelf en zijn eigen morele standpunt. In plaats van "voor vrede" te zijn, wil hij vrede echt maken. Hij wil dat het moorden echt ophoudt. Aan "welke kant" hij zich dus bevindt in de virtuele cartografie van de juiste meningen , speelt voor hem geen rol. Want hij weet dat de buitenkant van deze vredesbeweging oorlog is.

De grote verliezer is Europa

Veel Europeanen waren blijkbaar zelfs verrast door de aanval op Oekraïne. Tot op de dag van vandaag, kunnen ze niet verklaren hoe het heeft kunnen gebeuren. Met de aanslag heeft een krankzinnige dictator zijn eigen land in een hopeloze situatie gebracht, menen zij. Rusland zou het wereldwijde isolement economisch niet kunnen overleven; de ellende van de bevolking zou er uiteindelijk toe leiden dat Poetin uit de macht wordt gezet. De oorlog is dus ook een verschrikkelijke vergissing wat de belangen van de Russische leiders betreft - "Caesar" moet wel krankzinnig zijn. Deze karikatuur is in twee opzichten misleidend : Enerzijds verdoezelt zij de redenen van de Russische aanval en dus de oorzaken van de oorlog waarbij het Westen rechtstreeks betrokken was en is. Anderzijds is Poetin niet gek en niet alleen - en daarom in werkelijkheid veel gevaarlijker dan de westerse media ons willen doen geloven. Misschien moeten de Europeanen een atlas tevoorschijn halen. Het oneindige land waar Europa zogezegd aan vastzit, is Rusland. Een vruchtbaar land met een unieke eigenschap: het zorgt voor zijn inwoners. De Russische economie is, in tegenstelling tot die van de Europese landen, nog steeds grotendeels zelfvoorzienend en dienovereenkomstig minder afhankelijk van de wereldeconomie. Al in 2014 reageerde de "gek uit Moskou" op westerse sancties met een verbod op de invoer van landbouwproducten - om "nationale belangen te beschermen".((https://www.n-tv.de/politik/Putin-verbietet-Agrarimporte-article13379716.html)) Op dat moment betrok Rusland nog 30% van zijn voedsel uit het buitenland. Dankzij de spiraal van sancties is het nu zelfvoorzienend - en 's werelds grootste graanexporteur.((https://laender-analysen.de/russland-analysen/375/der-aufstieg-russlands-zum-weltweit-groessten-weizenexporteur-bedeutung-fuer-den-globalen-getreidehandel/)) Ook op andere gebieden is de Russische leiding onmiddellijk na de Krim-crisis begonnen met het scheppen van de voorwaarden om verdere "provocaties" van het Westen met een militaire aanval te kunnen beantwoorden en dit economisch te kunnen overleven.((https://www.zeit.de/wirtschaft/2014-07/sanktionen-russland)) Natuurlijk gaat de Russische bevolking nu moeilijke tijden tegemoet. De chips van Chinese fabrikanten werken trager, een namaak iPhone is ook niet naar ieders smaak en Duitse luxe limousines zijn nu onbetaalbaar in Rusland. Maar het Russische volk kan ontberingen verdragen. Als het moet, zelfs voor tientallen jaren. In Duitsland daarentegen zouden zelfs minieme prijsschommelingen het onstabiele evenwicht van de "sociale markteconomie" in een gevaarlijke scheefgroei kunnen brengen. Minder auto rijden, zoals sommigen denken, zal de binnenlandse vrede ook niet lang bewaren. De energieprijzen drijven alle andere prijzen op. Het graantekort doet de rest, ook indirect via onrust onder bondgenoten, toenemende vluchtelingenstromen, enz. Maar dit betekent: rechts wint, Europa valt uiteen. Vandaag de dag zijn de VS ook zelfvoorzienend op de belangrijkste gebieden, zoals energie en basisvoedingsmiddelen. Europa, daarentegen, blijft afhankelijk. Dat de VS hun "Europese vrienden" daarom iets zullen geven is tamelijk onwaarschijnlijk. De financiële markt staat op instorten. Het is dus waarschijnlijker dat de VS zijn slechte leningen in Europa zal begraven. Poetin is nog nooit zo helder in zijn hoofd geweest als nu. Decennialang had hij tevergeefs gehoopt door de Europeanen als Europeaan te worden gezien - ook uit vrees voor Chinese overheersing. Zijn Rusland zou in Europa moeten zijn, niet in Azië. Op 24 februari 2022, gaf hij het op. De aanval op Oekraïne was tegelijkertijd het radicale fundamentele besluit van de "Russische tsaar" om toe te geven aan de sanctiedruk van het Westen en zich op Azië te richten. Met deze wrede, maar strategisch geniale zet, manoeuvreerde hij Rusland uit het defensief. In plaats van te wachten op de volgende gunsteling van Washington die uit de gifbeker drinkt((Putin beweert dat Navalny zichzelf vergiftigt heeft. Omdat de betreffende ambtenaren hun berichten zwart maken en de belangrijke onderzoeksuitkomsten nog steeds achter slot en grendel verblijven, zal de zaak waarschijnlijk nooit opgehelderd worden. Vandaar kan je geen enkele these uitsluiten Putin, het Westen, criminelen of eigen aanhang. Daarover kan nauwelijks gediscussieerd worden, omdat zelfs twijfel aan de schuld van Poetin door de invloed van de EU-commissie, dit door de Big-Tech bedrijven als Fake-News geïdentificeerd en gecensureerd werd. Zie ook hier: thttps://www.dreigliederung.de/files/download/essays/2020-10-johannes-mosmann-corona-virus-mit-kuenstlicher-intelligenz-gegen-den-freien-geist.pdf)) en Rusland nieuwe sancties oplegt, confronteerde Poetin de Europeanen met hun eigen kwetsbaarheid. Nu moet Europa luisteren - of een wereldoorlog beginnen. Alleen Habeck gelooft nog steeds dat hij Poetin niet hoeft te begrijpen: De groene minister van Economische Zaken wil de energietransitie liever heel snel doorzetten, namelijk "met Tesla-snelheid".((https://www.zdf.de/nachrichten/wirtschaft/habeck-energie-importstopp-ukraine-krieg-russland-100.html)) Zou hij misschien daadwerkelijk sneller in een Tesla (en met een stalen helm?) in Washington kunnen komen dan de AfD aan de macht? Hoe dan ook, de klimaatbeschermer zal zich moeten haasten. Omdat zijn snelle sjees - net als windturbines, smartphones en gevechtsvliegtuigen - zeldzame aardmetalen nodig heeft. De grootste afzetting ter wereld bevindt zich in China. De op één na grootste bevindt zich in Rusland.((https://institut-seltene-erden.de/russland-will-den-abbau-seltener-erden-foerdern/))

23 jaar geleden begon de NAVO-oorlog tegen Joegoslavië

rovanov — Tue, 29 Mar 2022 05:58:28 +0000

Op de avond van 24 maart 1999 bombardeerden de VS en hun NAVO-bondgenoten voor de eerste maal Belgrado en andere Servische steden. De oorlog keerde terug naar Europa. We kijken terug op de nu bijna vergeten wending van de tijd.

"Het begon met een leugen" is de titel van een ARD-documentaire die voor het eerst werd uitgezonden in 2001, in een tijd dat er nog sprake was van macht-kritische journalistiek bij de publieke omroep. De film is een les in hoe het mogelijk was dat een coalitie van de SPD en de Groenen, Duitsland in de eerste aanvalsoorlog kon leiden die volgens het onbetwiste internationale recht onwettig was. Om de oorlog in de ogen van de aanvankelijk sceptische Duitse bevolking te legitimeren, schuwden de media en de ministeriële propaganda leugens en vervalsingen niet. De toenmalige Duitse minister van Defensie, Rudolf Scharping, rechtvaardigde de bombardementen:

"We zouden immers nooit militair zijn opgetreden als deze humanitaire catastrofe in Kosovo er niet was geweest, met 250.000 vluchtelingen binnen Kosovo, ruim 400.000 vluchtelingen in totaal en een momenteel niet te tellen aantal doden".

Dit was allemaal fictief. De Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), die ter plaatse actief is met waarnemers, had vanaf het begin van de burgeroorlog in Kosovo tot maart 1999 slechts 39 doden geteld. Norma Brown, Amerikaans diplomaat bij de OVSE, zegt in de documentaire:

"Er was geen humanitaire crisis vóór de interventie van de NAVO. Iedereen wist dat als de NAVO zou bombarderen, er een humanitaire crisis zou uitbreken."

[caption id="attachment_60196" align="alignright" width="350"] Verwoeste brug in Novi Sad[/caption] Ook de gegevens over vluchtelingen werden gemanipuleerd: Er waren geen honderdduizenden die voorgoed gevlucht waren. Overal - waar vóór maart 1999 gevechten plaatsvonden tussen het Joegoslavische leger en het Albanese UÇK, ontvluchtten dorpelingen de gevechten en keerden later terug toen het schieten ophield. Er waren Serviërs en Albanezen onder de tienduizenden die Kosovo daadwerkelijk verlieten, en de redenen om te vluchten waren velerlei. In een poging om de Duitse bevolking achter de NAVO-oorlog en het Duitse beleid te mobiliseren, verzonnen Scharping en de groene minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer zelfs concentratiekampleugens: "enkele duizenden mensen" werden geïnterneerd in het stadion van Pristina, beweerde Scharping op de televisie, en hij volgde met de al even vrij verzonnen horrorclaim dat Albanese leraren werden doodgeschoten voor de ogen van de studenten. Later verwees Scharping naar "getuigenverklaringen" en moest hij toegeven dat er geen foto's waren gemaakt en dat deze vermeende getuigenverklaringen niet waren geverifieerd. In de ARD-documentaire meldden Albanese getuigen later precies het tegenovergestelde: geen enkele gevangene had het stadion van de provinciehoofdstad gezien, het had eerder het Joegoslavische leger gediend als landingsplaats voor helikopters. Het bestaan van een plan om de Albanezen uit Kosovo te verdrijven, in de westerse propaganda het "hoefijzerplan" genoemd, kon nooit worden bewezen. Het absolute hoogtepunt van de anti-Servische propagandacampagne was Fischers vergelijking met de Holocaust. [caption id="attachment_60198" align="alignright" width="350"] Chicago: Protest tegen de oorlog.[/caption] Op 24 maart om 19.41 uur stegen de eerste bommenwerpers van de VS en hun bondgenoten op met een dodelijke lading. Die nacht vlogen zo'n 200 vliegtuigen in twee golven op talrijke doelen in de Federale Republiek Joegoslavië. Wat volgde was 78 dagen oorlog. NAVO-bommenwerpers hebben in die periode meer dan 6000 aanvallen op Servische steden en infrastructuur uitgevoerd. Zij gebruikten ook verboden clusterbommen en, zoals de wereld later vernam, uraniummunitie. De VS, Groot-Brittannië, Duitsland, Nederland, Italië, Griekenland, Turkije, Spanje, België, Denemarken en Canada waren erbij betrokken. Zonder mandaat van de VN-Veiligheidsraad en zonder een geval van zelfverdediging door een NAVO-staat. Voor Joegoslavië, en vooral voor de meest getroffen deelrepubliek Servië, waren dit 78 dagen van verschrikking. De aanvallen waren niet alleen gericht tegen militaire doelwitten, maar ook tegen ministeries en objecten van civiel bestuur en infrastructuur, het televisiecentrum, de Chinese ambassade in Belgrado, industriële installaties, bruggen en spoorwegen. Meer dan 500 Servische burgers en drie Chinese journalisten werden het slachtoffer van de bombardementen, duizenden raakten gewond, en de gevolgen op lange termijn van het gebruik van uraniummunitie is niet duidelijk. Een van de bekendste oorlogsmisdaden van de NAVO was de beschieting van een passagierstrein op weg naar Athene op 12 april 1999, waarbij ten minste 13 passagiers om het leven kwamen. Op 1 mei bombardeerden NAVO-bommenwerpers een passagiersbus in de buurt van de Kosovaarse hoofdstad Pristina, waarbij 23 doden vielen. Maar dat was nog niet alles: in een tweede aanval vielen de piloten de reddingswerkers aan die bezig waren de gewonden te behandelen. Niet gespaard van NAVO-bombardementen en raketvuur bleef Kosovo, dat geacht werd te worden beschermd. Verscheidene aanvallen op Pristina en andere steden in de regio eisten burgerslachtoffers, de Kosovaarse burgeroorlog escaleerde, en nu volgden ook de grote aantallen slachtoffers en massale vluchtbewegingen in de regio. Pristina werd zelfs de meest gebombardeerde stad van deze oorlog, met 374 gevlogen aanvallen, meer dan Belgrado, dat 212 aanvalsgolven te verwerken kreeg. Het totale aantal slachtoffers van de NAVO-bombardementen bedraagt meer dan 1.700 burgers (Serviërs en Albanezen), waaronder ongeveer 400 kinderen. 821 mensen, voornamelijk Serviërs, zijn spoorloos verdwenen. Het aantal Joegoslavische militaire slachtoffers bedraagt iets meer dan 1.000 soldaten en politieagenten en meer dan 5.000 gewonden. Hogere cijfers van de NAVO hierover werden niet bevestigd. De burgeroorlog in Kosovo was nog lang niet voorbij met het einde van de NAVO-operatie "Allied Force". Het duurde jaren en eiste duizenden levens aan beide zijden van het conflict.

Het begon met een leugen

[aiovg_video id=60144]

Moment opname

FZ — Sun, 20 Mar 2022 07:08:07 +0000

Al vroeg in mijn leven bemerkte ik dat geen enkele gebeurtenis ooit correct in een krant werd vermeld, maar in Spanje zag ik voor het eerst krantenberichten die geen enkel verband hielden met de feiten, zelfs niet het verband dat in een gewone leugen besloten ligt. Ik zag grote veldslagen gemeld worden waar niet gevochten was, en complete stilte waar honderden mannen gesneuveld waren. Ik zag hoe troepen die dapper hadden gevochten als lafaards en verraders werden afgeschilderd, en anderen die nooit een schot hadden zien plaatsvinden, als de helden van een denkbeeldige overwinningen werden bejubeld, en ik zag hoe kranten in Londen deze leugens doorvertelden. En hoe gretige intellectuelen, emotionele superstructuren bouwden over gebeurtenissen die nooit hadden plaatsgevonden. Ik zag in feite hoe de geschiedenis werd geschreven, niet over wat er gebeurd was, maar van wat er volgens de verschillende 'partijlijnen' had moeten gebeuren.

George Orwell, hij vocht in de Spaanse Burgeroorl [caption id="attachment_59775" align="alignright" width="350"] De kaart van de Oekraïne op 02-03-2022[/caption] Het is uitermate moeilijk om erachter te komen hoe de gevechtshandelingen zich ontwikkelen. Van Russische zijde hoor je alleen de officiële legerbulletins, en van Oekraïense zijde wordt er zoveel nep-nieuws verspreid dat er geen touw aan vast te knopen is. En ik moet toegeven - de propaganda-oorlog hebben de Oekraïners zonder meer gewonnen. Op de slagvelden ziet het er weliswaar heel anders uit. Rusland doet zijn uiterste best om civiele slachtoffers te vermijden, dus steden waar de Banderistas((Stepan Bandera (1909-1959) was een Oekraïens leider van de nationalistische Oekraïense beweging rondom de Tweede Wereldoorlog. Na de Tweede Wereldoorlog werd Bandera door de Sovjetautoriteiten van talloze gevallen van moord en banditisme beschuldigd. Hij is uiteindelijk in opdracht van hen geliquideerd in München, door de KGB. In het hedendaagse Oekraïne is hij een controversieel figuur. Door zijn aanhangers wordt Bandera gezien als een held, door anderen (met name tegenstanders van het Oekraïens nationalisme) als een nazi-collaborateur.[https://nl.wikipedia.org/wiki/Stepan_Bandera])) zich verschanst hebben, worden omsingeld en afgewacht of ze zich overgeven. Berucht zijn vooral de twee vrijwilligersbataljons Azov en Ajdar. Ze vechten nu met een tactiek waarmee ze zwaar wapentuig (kanonnen, tanks ed.) midden in woonwijken opstellen, wel wetende dat Rusland geen woonwijken zal beschieten. De bewoners worden als menselijke schilden misbruikt, wat natuurlijk volgens alle conventies over oorlogsvoering verboden is. Dit vertraagt het Russische oprukken enorm. Amerika ziet dat als het zwakke, aarzelende optreden van Poetin. Amerika doet het dan ook heel anders: eerst de hele boel platbombarderen en dan pas met het leger binnentrekken. Ik vraag me af of het niet juist een teken van sterkte is als je je zo zeker voelt van je militaire overmacht, dat je je de tijd kunt nemen om de bevolking te sparen. Een van de bronnen waar je wel wat strategische informatie kunt vinden is The Vineyard of the Saker. Hier wordt de stand van zaken per dag beschreven en dat op een manier die ook voor een militaire leek begrijpelijk is. [begin van de vertaling]

Dag 6, 2 maart 2022

Ten eerste, een behoorlijke kaart met de situatie van vandaag om mee te beginnen: In het rood de meest recente Russische bewegingen van gisteren. De enige grote vooruitgang is binnen het roze vierkant waar Russische troepen tot diep in het achterland van zowel Odessa als Kiev zijn doorgedrongen. Dus vraag ik me af – is er een strategische ketel gepland? Ik weet het niet, maar ik heb een zwarte balk toegevoegd om te laten zien waarop we de komende dagen misschien onze aandacht zullen moeten vestigen. Mariupol is, zoals reeds vermeld, volledig omsingeld en er wordt hevig gevochten. De stad zal de komende dagen met geweld worden gedenazificeerd. De (langverwachte) operationele ketel in het oosten is nog steeds niet fysiek afgesloten door Russische troepen. Maar, zoals ik al zei, het niemandsland tussen de twee Russische bruggenhoofden is volledig “doorgeschoten” (om maar eens een Russische uitdrukking te gebruiken), wat betekent dat hoewel kleine groepen het nog kunnen ontsnappen, het afgelopen is voor de zware Oekie-pantservoertuigen, de artillerie en de nazi-doodseskaders die nog steeds Donetsk beschieten (waarover natuurlijk niemand bericht in het Amerikaanse leugen-imperium). Ik veronderstel dat ze [de nazi’s] zoveel mogelijk Russen willen doden voordat het definitief voorbij is… Over dit onderwerp kreeg ik vandaag een e-mail van een Chinese vriend en hij maakte een zeer scherpzinnige observatie. Hij schreef:

“Is het je opgevallen hoeveel Wehrmacht-tactieken in de stijl van de Slag om Berlijn worden gebruikt door het regime van Kiev? We zijn minder dan een week in de oorlog en tot nu toe zien we al:

Volkssturm((De Volkssturm (letterlijk Volksstorm, in de zin van nationale storm) was een Duitse volksmilitie aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. De Volkssturm werd officieel op 18 oktober 1944 op bevel van Adolf Hitler opgericht en bestond uit mannen tussen de 16 en 60 jaar die nog niet in militaire dienst zaten, ook vrouwen werden opgeroepen om voor de Volkssturm te vechten.)) in Kiev (ik geef toe, een halfslachtige versie daarvan);

Voorkomen dat burgers het oorlogsgebied verlaten ((zie: https://greekcitytimes.com/…/greek-in-mariupol-fascist…/));

Stellingen proberen te verdedigen tot aan de laatste man (bijv. Charkov, Mariupol, enz.);

Gedwongen dienstplicht van meerderjarigen; [18-60, red]

Strafbataljon

Mis ik iets? :-D

Hij heeft zeker een punt, nietwaar? Maar hij miste één ding: de Oekie “Wunderwaffen” natuurlijk! Mogelijke kandidaten zijn onder meer:

Javelins [Amerikaanse antitankraket]
Bayraktars [Turkse Drones]
NLAW’s! [Engels/Zweedse lichte anti-tank wapens]
Westerse gevechtsvliegtuigen
IS-strijders
Houten Kalasjnikovs
Diverse wapens uit het Sovjettijdperk met nieuwe namen
Nazi-vrijwilligers uit heel Europa
Poolse, Britse en Estse speciale troepen en uiteraard,
Zelenski’s kernbommen

Dus niet één, maar TIEN Wunderwaffen voor de Oekies. Zal Zelenski eindigen zoals Adolf deed of zal hij vluchten? Ik wed dat hij zal vluchten, doen ze immers meestal allemaal… Nog één ding. De Oekie-Volkssturm verandert in een zeer ernstige ramp die in de nabije toekomst nog veel erger kan worden. Dit is wat er gebeurt. In sommige steden zijn de lokale autoriteiten benaderd door Russische troepen en vond een ordelijke commandowisseling plaats. De burgerautoriteiten werken (bijna?) normaal en de openbare orde is (meestal?) gewaarborgd. Het probleem zijn de hardcore vrijwillige doodseskaders van de nazi’s die militaire wapens uitdeelden aan iedereen, inclusief veroordeelde misdadigers en criminelen. Deze bendes vechten nu meestal met elkaar omdat ze zijn bezeten door paranoïde hallucinaties over de alomtegenwoordige “Russische Spetsnaz”, en aangezien de meeste Oekies Russisch spreken, als er net geen videocamera aanstaat, zelfs de hardcore-nationalisten, hebben ze een graverend “IFF” (Identification Friend or Foe) probleem. Ze worden nog wanhopiger en zelfs nog gewelddadiger dan normaal: Russische krijgsgevangenen worden als een vanzelfsprekendheid doodgemarteld (Russische speciale diensten sporen al hun namen op, er zal een groot Neurenberg-achtig proces zijn wanneer deze oorlog eindigt). Ik heb slechts van één geval gehoord waar de Oekie-Volkssturm een eenheid van de Russische nationale garde heeft aangevallen. Ze werden allemaal binnen enkele minuten gedood. Maar hier zijn twee zeer reële gevaren:

In heel Banderastan lopen Oekraïense burgers nu gevaar.
Gruweldaden van de Okie-Volkssturm zullen worden gefilmd door de westerse persstituees, waarvan Rusland later de schuld zal krijgen.

Eerlijk gezegd zou dit kunnen evolueren in een andere MH-17-ramp, maar dan op een veel, veel grotere schaal. Ik hoop en bid dat alle Oekraïners die geen nazi’s zijn, nu (eindelijk) ophouden erop te wachten totdat Rusland de boel in hun land heeft opgeruimd (alweer!) en iets doen om de plunderende Oekie-Volkssturm-bendes te ontwapenen. Moge God al diegenen helpen die onschuldig zijn en hen bewaren door Zijn Macht. Genoeg voor vandaag Andrei (the Saker)

Ukraine on Fire

rovanov — Thu, 17 Mar 2022 10:54:55 +0000

Indrukwekkende documentaire

Deze documentaire uit 2016 werd gemaakt door Oliver Stone. (Nederlands ondertiteld) De aangereikte en uitgebreide historische achtergrond biedt de mogelijkheid om tot een beter inzicht te komen over de actuele ontwikkelingen.

[aiovg_video id=59983]

Het bloedbad van Maidan in 2014 gaf aanleiding tot een gewelddadige opstand waarbij president Viktor Janoekovitsj werd afgezet en Rusland door de westerse media werd afgeschilderd als de grote boosdoener. Maar hoe zat het echt? "Ukraine on Fire" van Igor Lopatonok biedt een historisch perspectief van de diepe verdeeldheid in de regio, die leidden tot de Oranje Revolutie van 2004, de opstanden van 2014 en de gewelddadige omverwerping van de democratisch gekozen Janoekovitsj. Het werd door de westerse media behandeld als een volksrevolutie, maar het was in feite een staatsgreep die was geregisseerd en georganiseerd door nationalistische groeperingen en het Amerikaanse ministerie van Buitenlandse Zaken. Producer Oliver Stone heeft op sociale media aangegeven dat de documentaire rechtenvrij gedeeld mag worden door een ieder die dat wil, omdat de publieke opinie daar schreeuwend behoefte aan blijkt te hebben. Het is een indrukwekkende, zorgvuldig opgebouwde documentaire die een geheel ander licht schijnt op de gebeurtenissen in de recente historie van Oekraïne, dan het licht dat de westerse media er destijds op schenen. Dat was toen. Welke rol spelen die media nu?

De bevrijding van Donetsk

rovanov — Wed, 09 Mar 2022 11:26:02 +0000

Grote delen van de Oekraïne ervaren de Russische invasie als bevrijding. Hebben de Westerse media wel eens bericht over de terreur die delen van de Oekraïne al acht jaar ten deel valt? En hebben de Westerse politici zich in klare taal uitgesproken over de beschietingen van onder andere schoolbussen en kinderdagverblijven? Het bericht van deze jonge vrouw in Donetsk laat een ander verhaal horen dan ons hier wordt voorgeschoteld.

[aiovg_video id=59884]

Poetins inval in Oekraïne: vlucht naar voren?

rovanov — Sat, 05 Mar 2022 07:10:27 +0000

Dit bericht verscheen bij Apolut.net Een commentaar van Hermann Ploppa

Voordat het mes op de Russische keel werd gezet, werd de preventieve aanval uitgevoerd. Eén verliezer in dit Va Banque – spel staat al vast: West-Europa - en in het bijzonder Duitsland.

[caption id="attachment_59813" align="alignright" width="350"] Russische tank kort voor de invasie van Oekraïne op het Krim-schiereiland[/caption] Wij zijn er allemaal aan gewend geraakt dat de Russische president Vladimir Poetin zich gedistingeerd op de achtergrond houdt en iedere onbeschaamdheid van de westerse waardengemeenschap herhaaldelijk met engelengeduld en stoïcijnse kalmte betitelt als een actie van "onze westerse partners". Dat is nu voorbij. Ik stond op het punt deze dagelijkse dosis te schrijven toen de Russische strijdkrachten op weg gingen naar de afgescheiden republieken Donetsk en Lugansk. En ik kon mijn oren niet geloven toen plotseling Russische parachutisteneenheden het vliegveld van de Oekraïense hoofdstad Kiev al hadden veroverd. Russische gevechtseenheden werden ook gespot in Kharkov. Dat was nog maar net gebeurd of de Russen hadden al de toegang tot een kanaal veroverd dat van cruciaal belang is voor de watervoorziening van de Krim. En die door de junta in Kiev was afgesloten om de bevolking van de Krim letterlijk uit te drogen. Nu heeft Rusland zelfs een eiland in de Donau-delta geannexeerd. Dat neemt ons alle woorden uit de mond. Dit is zonder twijfel en ondubbelzinnig een schending van het internationaal recht. Het is onuitsprekelijk hypocriet wanneer het zelfingenomen Westen zich hierover kunstmatig opwindt, want er is nog nooit één interventie door het Westen geweest die niet gebaseerd was op een massale schending van het internationaal recht. En omdat dit het geval was, werden steeds nieuwe constructies geleverd om deze schendingen van het internationaal recht voor het publiek aanvaardbaar te maken: “Het Westen heeft met haar westerse waarden de verantwoordelijkheid om bedreigde minderheden in een soevereine staat te beschermen tegen hun existentiële bedreiging door de regering van het betrokken land. De boosaardige Serviërs hadden andere volkeren in de Federale Republiek Joegoslavië uitgemoord en in concentratiekampen gestopt. We kunnen niet aan de zijlijn blijven staan! We moeten de Joegoslavische hoofdstad Belgrado bombarderen - in naam van de mensheid!”

"En nu de Russische president Poetin. In eerste instantie beroept hij zich op zijn verantwoordelijkheid om de burgers van de republieken Donetsk en Lugansk, die zich van Oekraïne hebben afgescheiden, te beschermen."

In feite zijn de meeste burgers van deze republieken in het bezit van een Russisch paspoort, zodat zij duidelijk onder de beschermingsverantwoordelijkheid van de Russische Federatie vallen (op een totale bevolking van ongeveer 3,5 miljoen mensen zijn er momenteel 860.000 in het bezit van een Russisch paspoort - noot redactie). En sinds de Maidan-coup van 2014 zijn burgers van de twee republieken herhaaldelijk zonder aanleiding in hinderlagen neergeschoten door Oekraïense paramilitaire terreurmilities, en zijn granaten gebruikt om belangrijke gebouwen te vernielen. Het feit dat Russische troepen nu in het Oekraïense binnenland binnendringen is echter ontegenzeggelijk een schending van het internationaal recht. Niettemin heeft het Westen tot dusver tamelijk gematigd gereageerd op de Russische militaire operaties in Oekraïne. Russische bankrekeningen in het Westen zijn "bevroren". Profielen van vooraanstaande Russische politici en zakenlieden worden gepubliceerd. Maar het is niet heel ingrijpend. De Amerikaanse president Joe Biden verklaarde dat Rusland niet zal worden uitgesloten van het wereldwijde rekeningbeheersysteem SWIFT. De VS willen ook niet zonder de goedkope grondstoffen uit Rusland. Zichzelf afsnijden van vitale Russische grondstoffen, dergelijke hara-kiri manoeuvres zijn alleen weggelegd voor de debiele Duitse regering, met haar annulering van de Nord Stream 2 gaspijpleiding. En de Oekraïense president Vladimir Selenkiy huilt: de NAVO laat hem in de steek. Hij had alle 27 staatshoofden van de NAVO-landen gebeld en om hulp gevraagd. Zij verklaarden allen dat zij niet verantwoordelijk waren. Selenskiy moet nu alleen onderhandelen met de gemene Russische beer. De Oekraïense president heeft immers op de Veiligheidsconferentie van München gedreigd zijn land met kernwapens te bewapenen - hetgeen met een pijnlijke stilte werd beantwoord. Waar gaat Selensky zo snel de kernbommen vandaan halen?! Oekraïne is een mislukte staat en mag al blij zijn als er 's middags nog aardappelen op tafel staan. Wil Selensky de bommen op de zwarte markt krijgen? Nu staat de Oekraïense president daar naakt en geeft hij reeds een geopolitieke neutralisatie van Oekraïne te kennen als een witte vlag naar Moskou. We komen echter niet echt verder met de behandeling van het Oekraïne-conflict in het kader van het internationaal recht. Dit blindemannetjesspel wordt momenteel hartstochtelijk gespeeld door alle partijen in de Duitse Bondsdag. Het feit dat de zogenaamde Linkse Partij reeds lang pro-Amerikaanse solidariteit aan de dag legt, is niet nieuw meer. Maar ook de AfD-parlementsfractie veroordeelt nu de jongste militaire operaties van Rusland. Dit is geenszins een verrassing voor iedereen die de moeite heeft genomen het partijprogramma van de ‘Alternative für Deutschland’ te lezen. De AfD wil zich fit houden voor een komende coalitieregering met de CDU en CSU onder leiding van een BlackRock-kanselier Friedrich Merz. Achter het niveau van het nobele internationale recht schuilt echter de cynische grimas van de realpolitik. Internationaal recht is een prachtig iets. Maar het wordt door alle hoofdrolspelers in de wereldpolitiek slechts misbruikt als propagandistisch decor voor basale wandaden. In het geval van Rusland betekent realpolitik:

"Het is al meer dan honderdvijftig jaar het verklaarde doel van de Westerse mogendheden om het Euraziatisch continentaal plat in te pikken."

Of het nu de Engelse geopoliticus Halford Mackinder is of de geopolitieke bemoeial George Friedman: het doel is altijd Rusland open te breken en zich zijn immense bodemschatten toe te eigenen. Potentiële concurrenten zoals Duitsland moeten worden uitgeschakeld. Dat is de rode draad in de wereldpolitiek - en al het andere is slechts decoratief. Na de ontbinding van de Sovjet-Unie werden de bufferstaten van het Warschaupact overgebracht naar de westerse invloedssfeer en geleidelijk opgenomen in de NAVO. Dit verkort ook de aanvliegroute voor westerse troepen naar de Russische Federatie. Publicist Gellermann noemt de Russische militaire operatie in Oekraïne "oorlog tegen oorlog". President Poetin heeft in zijn recente toespraken keer op keer duidelijk gemaakt dat de kans om Rusland te verdedigen tegen een geplande omsingeling met westerse kernwapens steeds kleiner wordt. In de ogen van veel Russen heeft Poetin veel te lang geaarzeld om deze komende dreiging krachtig af te wijzen. De komende dreiging wordt genoemd: Amerikaanse atoombommen liggen opgeslagen in het stadje Büchel in Duitsland. Ze worden nu ingeruild voor een nieuwe, effectievere generatie kernbommen. Deze atoombommen moeten op de een of andere manier op Rusland worden afgevuurd. Voor dit doel hebben de VS nieuwe oppervlakte-grondraketten van het Dark Eagle-systeem ontwikkeld. Een Dark Eagle systeem bestaat uit vier enorme vrachtwagens. Op elke truck worden twee grond-grondraketten geplaatst. Deze raketten kunnen kernkoppen van de generatie B61-12 met een snelheid van vier keer de geluidssnelheid binnen enkele minuten in Russische metropolen zoals Moskou katapulteren. De tijd tot de inslag in Rusland wordt verder verkort door het feit dat deze Dark Eagle transporters steeds heen en weer worden gereden langs de Russische grens. In de toekomst zal er dus geen tijdvenster meer zijn waarin dergelijke eerste aanslagen nog kunnen worden afgewend. Op dit punt kan de Russische tegenpartij alleen een nucleaire tegenaanval lanceren. Het zijn echter niet de VS die door de Russische tegenaanval zouden worden getroffen. Centraal-Europa, vooral Polen en Duitsland, zou dan in een maanlandschappen worden omgetoverd. Dat de VS de nucleaire vernietiging van Duitsland willens en wetens accepteren, werd reeds in 1987 bewezen tijdens het virtuele NAVO-manoeuvre WINTE/CIMEX in de toenmalige regeringsbunker Ahrtal. In dit simulatiespel werden de steden Hamburg en Dresden door het Westen zelf op de tekentafel weggevaagd als reactie op een veronderstelde Russische aanval. Op dat moment had kanselier Helmut Kohl nog het statuur om zijn volk terug te trekken uit de NAVO-manoeuvre. Want wat voor nut hebben verdedigingsmaatregelen als er niets meer te verdedigen valt? Welnu, de vernieuwde Dark Eagle-generatie in de geplande nucleaire oorlog tegen Rusland werd onlangs getest in de VS en zal tegen eind 2023 worden ingezet aan de Russische grens in Oost-Europa. Het is duidelijk dat Rusland niet werkeloos kan en mag toezien bij deze monsterlijke bedrijging. Het is evenmin geruststellend dat Rusland een mislukte staat genaamd Oekraïne voor zich heeft liggen. Een staat die sinds 2014, sinds de zogenoemde Maidan-opstand, in verval is geraakt. Er zijn oligarchen die de staatsbegroting slechts zien als een buit voor hun kleptocratische verrijking. Een staat die zich de luxe veroorlooft om fascistische paramilitaire bendes te financieren uit belastinginkomsten. Er gaat praktisch niets meer in deze in verval geraakte gemeenschap: De beroemde Antonov vliegtuigfabrieken produceren geen vliegtuigen meer. Scheepswerven worden als insolvent geliquideerd. En Oekraïne kan niet leven van graanexport alleen. De staal- en steenkoolvelden bevinden zich ook in de afgescheiden Oostelijke republieken. Een dergelijke onstabiele staat vormt een voortdurend veiligheidsrisico voor de buurlanden. De terroristische troepen, gesteund door de Oekraïense belastingbetalers, paraderen ongegeneerd door het land met hakenkruis-symbolen. Ze verwijzen trots naar een traditie van de schoktroepen onder leiding van Stepan Bandera.

"In naam van deze schoktroepen werden van februari 1943 tot april 1944 100.000 Polen afgeslacht in Volhynia en Oost-Galicië. Bandera bandieten waren ook betrokken bij gruwelijke pogroms tegen de Joodse bevolking".

Vandaag de dag wordt Bandera in Oekraïne gevierd als een nationale held. Bandera was een agent van de Duitse Abwehr en droeg de codenaam "Consul II". Met zo'n desolate uitgangspositie probeert Selenskij een beetje indruk te maken met zijn kernwapens, die hij vermoedelijk van het Darknet wil halen.

"Dat betekent: voordat de Russen het mes op de keel wordt gezet, zal Poetin een bevrijdende slag toedienen."

Gezien de hierboven beschreven bedreigende situatie zou het cynisch zijn om de Russen het recht op zelfverdediging te ontzeggen. De vraag is veeleer of de Russen erin zullen slagen zich weer uit Oekraïne terug te trekken. Zullen zij erin slagen respect te herwinnen met selectieve strategische aanvallen en zich dan terugtrekken in Rusland? Of zal het Oekraïne-avontuur uitdraaien op een nieuw Afghanistan-debacle? We herinneren ons: om de Afghaanse regering te beschermen tegen door het Westen opbouwde islamistische terroristen, viel de Sovjet-Unie Afghanistan binnen met zware artillerie. En kwam vast te zitten in de Afghaanse puinhoop. Hetzelfde kan gebeuren met de Russen in Oekraïne. De Russen kunnen waarschijnlijk snel afrekenen met een miserabel gemotiveerd Oekraïens leger en luchtmacht. Maar dan blijven de fascistische paramilitaire eenheden nog over. Ze kunnen terugkijken op bijna honderd jaar partizanen oorlog. Guerrillaoorlogvoering is hun businessmodel. Met de hulp van westerse financiering en materiële voorraden kunnen zij zich voorbereiden op een lange guerrilla-oorlog en de Russische strijdkrachten voor lange tijd aan zich binden. Wederom zou de burgerbevolking het slachtoffer worden van deze tragedie. Het Pentagon heeft reeds berekend dat in geval van een Russische interventie in Oekraïne, ongeveer vijf miljoen Oekraïners hun land zouden ontvluchten. Zij zouden dan moeten worden overgebracht naar kampen in Polen en Duitsland. Dit keer zouden landen als Libanon en Turkije geen miljoenen vluchtelingen in kampen opnemen, zoals tijdens de Syrische oorlog het geval was. Deze keer zouden wij in Duitsland het gelag betalen voor onze blinde-volgzaamheid aan de VS. Daar komt nog bij dat een gestoorde Oekraïense krijgsheer de gaspijpleidingen naar het Westen in gijzeling zou kunnen nemen en onze gasvoorraad verder naar nul zou kunnen brengen. Mensen, zorg voor kachels op vaste brandstof als je kunt... Wat betekent dit voor de Duitse vredesbeweging? Dit alles betekent natuurlijk niet dat wij de schending van het internationale recht door Rusland toejuichen. Maar het betekent duidelijk dat wij ons ten minste even krachtig moeten verzetten tegen de nucleaire bewapening tegen Rusland vanaf onze bodem als wij destijds hebben gedaan met de zogenaamde Pershing raketbewapening in het begin van de jaren tachtig. Wij hoeven hiervoor niet te vertrouwen op de partijen en hun politici. In de strijd tegen de Coronamaatregelen heeft zich echter onlangs opnieuw een zelfverantwoordelijke burgerbeweging gevormd. Deze beweging omvat reeds miljoenen ontwaakte medeburgers en zij kunnen zichzelf organiseren. En natuurlijk omvat de strijd tegen de dictatuur van Corona ook de strijd tegen de nucleaire bewapening van onze oosterburen. Dit wordt reeds vertaald in praktische politiek op een breed front. Laten we de corrupte politici links en rechts laten. Laten wij onze eigen strijd voor democratie en vrede leiden.

Waarom?

FZ — Tue, 01 Mar 2022 06:51:13 +0000

Omdat ik het noodzakelijk vind om een beetje structuur in de informatie-chaos omtrent de Oekraïne-crisis te brengen, heb ik een artikel van de Anti-Spiegel vertaald. Zelf schrijven lukt op dit moment niet, van alle kanten stroomt zoveel informatie binnen, dat ik het moeilijk vind mezelf een beeld te vormen. Russische media die ik nodig heb om tot een evenwichtig beeld te komen zijn op dit moment zeer moeilijk bereikbaar. Zo is de EU b.v. van plan om Sputnik en RT te verbieden. [begin van de vertaling]

Waarom voert Rusland een militaire operatie uit in de Oekraïne?

Deze vraag houdt momenteel de hele wereld bezig. Ik wil hier het Russische standpunt uiteenzetten, omdat de Westerse media dat niet doen.

Waarom? Deze vraag hoor je overal. In het Westen produceren de media propaganda volgens het boekje, terwijl het informatieve gehalte van de talloze artikelen over het onderwerp Oekraïne momenteel nog lager is dan gewoonlijk. Anderzijds staan de artikelen vol met afkeurende formuleringen en emotionerende verhalen om de negatieve houding van het publiek tegenover Rusland verder aan te wakkeren. Haast geen alinea in een artikel in de media kan het momenteel zonder bijzinnen als "Rusland bombardeert kinderspeelplaats" af, terwijl er geen foto's of andere bewijzen worden geleverd. Ik wil hier proberen de objectiviteit terug te brengen in de discussie, want ook ik heb mezelf de afgelopen week een paar dagen betrapt op zware uitvalsverschijnselen bij mijn analyses. Ik wil hier laten zien waarom de Russische regering van mening was dat een militaire operatie in de Oekraïne de enige uitweg was. Je hoeft het niet eens te zijn met deze mening, maar het is belangrijk om op zijn minst de standpunten van de andere kant te begrijpen als men een probleem wil oplossen. En dat er een probleem is, daar is iedereen het over eens.

NAVO in de Oekraïne

In het Westen wordt niet gemeld dat de NAVO allang bases in de Oekraïne heeft opgericht. Soms werd dit wel aangestipt, maar de westerse media hebben de formulering van de NAVO overgenomen en hadden het over "opleidingsmissies". Dat klinkt mooi en onschuldig, maar ondertussen werden er duizenden NAVO-soldaten in de Oekraïne gestationeerd onder het mom van training. Dit is overigens ook in strijd is met het Minsk-akkoord((alle links verwijzen naar artikelen in de Anti-Spiegel, deze zijn in het Duits en niet vertaald)), want in punt 10 daarvan werd uitdrukkelijk de "terugtrekking van alle buitenlandse gewapende verbanden, militair materieel en ook huurlingen van het grondgebied van de Oekraïne" overeengekomen. Rusland heeft jarenlang openlijk gezegd dat de toetreding van de Oekraïne tot de NAVO voor Rusland onaanvaardbaar is. En de reden is ook gemakkelijk te begrijpen, want als Amerikaanse (kern)raketten in Oekraïne worden geplaatst, is hun vliegtijd naar Moskou slechts een paar minuten. Ter herinnering: tijdens de Cubaanse raketcrisis riskeerden de VS een kernoorlog omdat Sovjet-raketten op Cuba waren geplaatst. Waarom weigeren de VS enig begrip te tonen voor de bezorgdheid van Rusland, terwijl zij zelf bereid zijn om in een vergelijkbaar geval een kernoorlog te riskeren?

Veiligheidsgaranties

Rusland heeft het afgelopen jaar steeds vaker gesproken over zijn "rode lijnen" en een daarvan is dat de Oekraïne geen lid mag worden van de NAVO en dat er onder geen enkel ander voorwendsel NAVO-troepen of zelfs Amerikaanse vliegtuigen en raketten in dit land mogen worden gestationeerd. Rusland heeft hier eind 2021 steeds vaker en duidelijker op gewezen. Toch ging er geen maand voorbij zonder NAVO-manoeuvres in de Oekraïne. De Russische pleidooien om hiervan af te zien werden tegen het einde van het jaar frequenter en dringender en ik heb daarover veelvuldig bericht, zoals over de uitspraken van Poetin over rode lijnen op de conferentie voor investeerders "Russia calling" of zijn toespraak op het ministerie van Buitenlandse Zaken of een andere toespraak van Poetin tijdens de accreditering van nieuwe buitenlandse ambassadeurs, waarin hij aandrong op veiligheidsgaranties. Dit waren slechts een paar voorbeelden, als u de Anti-Spiegel artikelen van oktober, november en december 2021 doorkijkt zult u er nog veel meer vinden. En ik heb lang niet over alles bericht, dat lukt me simpelweg niet als eenmanszaak. Wat precies de reden was voor deze extreme toename aan Russische statements, dus wat er achter de schermen gebeurd is, daarnaar kunnen we alleen maar raden. Maar men kan ervan uitgaan dat de door de VS geleide NAVO dingen is gaan doen, of technische middelen is gaan stationeren in de Oekraïne, of de voorbereidingen heeft getroffen tot een stationering, die voor Rusland onaanvaardbaar waren. Op 13 december hebben de Amerikaanse president Biden en de Russische president Poetin een videotop gehouden. In het persbericht van het Kremlin kon men lezen:

"Joseph Biden van zijn kant benadrukte het vermeende "bedreigende" karakter van de Russische troepenbewegingen nabij de grenzen van de Oekraïne en schetste sanctiemaatregelen die de VS en hun bondgenoten zouden kunnen toepassen indien de situatie verder zou escaleren. In zijn antwoord benadrukte Vladimir Poetin dat de verantwoordelijkheid niet op Rusland mag worden afgeschoven, aangezien de NAVO gevaarlijke pogingen doet om het Oekraïense grondgebied te ontsluiten en de militaire capaciteiten nabij de Russische grenzen uit te breiden. Rusland heeft er derhalve groot belang bij betrouwbare, juridisch bindende garanties te krijgen om de uitbreiding van de NAVO naar het oosten en de inzet van offensieve wapensystemen in de buurlanden van Rusland te voorkomen. De staatshoofden kwamen overeen hun vertegenwoordigers opdracht te geven inhoudelijk overleg te plegen over deze gevoelige kwesties.

Met de kennis van nu is het niet moeilijk te raden wat het onderwerp van het gesprek was: Poetin maakte Biden duidelijk dat het optreden van de VS en de NAVO in de Oekraïne voor Rusland onaanvaardbaar was. Rusland heeft toen snel gehandeld. Hoe ernstig Rusland de situatie vond, blijkt uit het volgende feit: voor het eerst in de geschiedenis heeft een regering alle details van de onderhandelingen bekendgemaakt. Normaal gesproken vinden zulke dingen achter gesloten deuren plaats. Rusland heeft de VS en de NAVO medio december verdragsteksten toegezonden met voorstellen voor wederzijdse veiligheidsgaranties en de tekst ervan is enkele dagen later gepubliceerd. Dit is nog nooit eerder gebeurd.

Leugens en bedrog

De reden voor deze stap was vermoedelijk een gebeurtenis in oktober/november 2021. Duitsland en Frankrijk riepen toen publiekelijk op tot een bijeenkomst in het kader van het Normandië-formaat over de Oekraïne, maar in een diplomatieke briefwisseling met de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov, weigerden beide landen voor het eerst zelf het akkoord van Minsk ten uitvoer te brengen. Lavrov weigerde vervolgens naar de bijeenkomst te komen om te praten over de tenuitvoerlegging van het akkoord van Minsk, terwijl de andere partijen echter openlijk verklaren dat zij niet van plan zijn het uit te voeren. De ministers van Buitenlandse Zaken van Duitsland en Frankrijk hebben de pers te woord gestaan en verklaard dat Rusland weigert te onderhandelen over het akkoord van Minsk. Lavrov publiceerde vervolgens de diplomatieke briefwisseling en liet de hele wereld zien wie hier had gelogen en wie de overeenkomst van Minsk niet wilde uitvoeren, de details zijn hier te vinden. Om het Westen niet nog eens de kans te geven Rusland op deze manier in een kwaad daglicht te zetten, onderhandelde Rusland met de VS op een quasi-openbare manier en maakte vooraf de eigen voorstellen bekend. Toen de VS en de NAVO eind januari eindelijk antwoordden, lekten deze antwoorden uit naar de Spaanse krant El Pais (hoewel de krant zegt dit niet van Rusland te hebben ontvangen), zodat de antwoorden van de VS en de NAVO ook openbaar waren. Hoewel de westerse media veel verborgen hielden, waren tenminste de regeringen van alle landen ter wereld op de hoogte van wat er werkelijk was gebeurd.

Op tijd spelen?

In hun antwoord zijn de VS niet ingegaan op de kernproblemen waarover Rusland zich grote zorgen maakt. Rusland heeft ook zijn reactie op de officiële antwoorden van de VS en de NAVO bekendgemaakt. Ondertussen heeft men Poetin in Rusland al herhaaldelijk geciteerd, dat Moskou zich afvroeg of de VS überhaupt wel serieus wilden onderhandelen, of dat zij alleen maar tijd probeerden te rekken. Blijkbaar - en dit is natuurlijk slechts mijn persoonlijke inschatting, waarvoor er echter meer dan genoeg indirect bewijzen zijn - heeft de NAVO (of de VS) in de Oekraïne iets gedaan of voorbereid dat Poetin grote zorgen baart, en dat is de reden waarom hij sinds omstreeks november 2021 in alle openbare verklaringen eist dat de VS Rusland "nu meteen" veiligheidsgaranties moeten geven. En toen de onderhandelingen eindelijk begonnen en de VS meer dan een maand nodig hadden om een antwoord te formuleren, werd in Moskou de vraag gesteld of de VS slechts probeerden tijd te winnen. Iets was blijkbaar plotseling erg urgent geworden voor de Russen. Wat dat is, zullen we vermoedelijk pas in de meer of minder verre toekomst te weten komen.

Genegeerde zorgen

Laat ik duidelijk zijn: men hoeft het niet eens te zijn met het Russische standpunt, en men hoeft ook niet te begrijpen dat de Russen zich bedreigd voelden door de gebeurtenissen in de Oekraïne. Maar men kan niet ontkennen dat er iets is dat Rusland grote zorgen baart. En daar gaat het om in de internationale politiek, net als in het privé-leven: je kunt alleen problemen oplossen als je de zorgen van de ander serieus neemt. Als u de bezorgdheid van de ander negeert, zal een geschil zeker escaleren. In de internationale politiek is dit al eerder de reden voor oorlogen geweest. En het is duidelijk ook de reden voor de huidige oorlog. Wat er precies aan de hand is in de Oekraïne, waarover de Russen zich zo ongerust over maken, weten we (nog) niet. Maar het moet in Moskou zoveel bezorgdheid hebben veroorzaakt dat militair ingrijpen als het minste kwaad werd beschouwd.

Sovjet-denkbeelden

Om te begrijpen hoe moeilijk deze stap voor de Russische regering moet zijn geweest, moet ik iets uitleggen dat iedereen die Rusland kent, als vanzelfsprekend weet: Russen die in de Sovjet-Unie zijn opgegroeid en gevormd, beschouwen Oekraïners en Russen als één volk. Dat Oekraïners en Russen op elkaar schieten is voor door de Sovjet-Unie gevormde mensen net zo onvoorstelbaar als het voor Duitsers is dat Hamburgers en Münchenaren oorlog tegen elkaar voeren. Poetin is per slot van rekening iemand die door de Sovjet-Unie is gevormd, en zelfs als de Westerse media hem tot een nieuwe Hitler willen opbouwen, is het idee dat Russen en Oekraïners op elkaar schieten volstrekt absurd voor iemand die door in de Sovjet-Unie is groot geworden, zoals Poetin. Het gebeurt nu al acht jaar in de Donbass, maar dat verandert niets aan het feit. Ik heb vermeld dat toen Poetin in zijn toespraak de Donbass-republieken erkende, hij zo emotioneel was als ik hem nog nooit heb gezien. En ik heb waarschijnlijk alle openbare optredens van Poetin gezien in de afgelopen jaren, in verband met mijn boek over Poetin en het werk aan de Anti-Spiegel. In die toespraak van vorige week maandag was Poetin erg kwaad, dat was duidelijk te zien. Hij wist toen waarschijnlijk al dat militair ingrijpen onvermijdelijk was, of in ieder geval zeer waarschijnlijk, vanuit zijn gezichtspunt. Natuurlijk moet iedereen op basis van zijn eigen morele waarden beslissen of hij de interventie in de Oekraïne gerechtvaardigd vindt. Ik heb hier mijn eigen problemen mee, maar ik weet niet welke andere keuze Poetin had, gezien het feit dat de NAVO, die officieel vijandig staat tegenover Rusland, bezig was de Oekraïne militair over te nemen. De NAVO heeft geweigerd hierover te praten, hoewel Rusland heel duidelijk heeft laten zien dat er zojuist een rode lijn is overschreden en dat Rusland al met de rug tegen de muur staat en geen stap terug kan doen als er Amerikaanse raketten in de Oekraïne worden geplaatst.

De onthoofding-slag

In Rusland wordt nu gezegd dat de Russische interventie in de Oekraïne de enige manier was om een grote oorlog, een derde wereldoorlog, te voorkomen. Men zou kunnen denken dat dit Russische propaganda is, maar er zijn twee feiten die in aanmerking moeten worden genomen. Ten eerste is er in de VS de strategie van de zogenaamde nucleaire onthoofdingslag. Volgens deze strategie zou een snelle en verrassende nucleaire preventieve aanval op Russische commandocentra en kernwapens het grootste deel van het nucleaire potentieel van Rusland vernietigen. De rest kan, volgens de voorstanders van deze strategie, worden onderschept en slechts enkele kernraketten van de Russische tegenaanval zouden tot de VS doordringen. En aangezien die waarschijnlijk in Europa en niet in de VS zullen inslaan, is deze strategie een optie die door sommige haviken in Washington openlijk wordt besproken. Dit zijn geen enkelingen die in Washington het denkbeeld aanhangen dat een nucleaire oorlog te winnen is, als men maar snel genoeg kan toeslaan. Daartoe zouden Amerikaanse kernraketten zo dicht mogelijk bij de grenzen van Rusland moeten worden geplaatst, bijvoorbeeld in de Oekraïne. Ten tweede sluiten de VS, als enige kernmogendheid ter wereld, in hun militaire doctrine een nucleaire preventieve aanval niet expliciet uit. China en Rusland hebben in hun militaire doctrines opgenomen dat kernwapens alleen mogen worden gebruikt in het geval van een nucleaire aanval op hun landen of in het geval van een existentiële bedreiging van hun landen. De VS daarentegen sluiten niet uit dat zij een land met kernwapens verrassend zullen aanvallen, als het ware vanuit het niets. Dit staat zo beschreven in de Amerikaanse militaire doctrine en wordt ook in het geheel niet ontkend. Dit wetende, wordt het duidelijk waarom men zich in Rusland zo'n zorgen maakt. Amerikaanse kernwapens in de Oekraïne, vooral als de VS binnenkort over eigen hypersonische raketten zullen beschikken, zouden een nucleaire onthoofdingsslag mogelijk maken omdat de waarschuwingstijd voor Rusland teruggebracht zou zijn tot minder dan vier minuten. Om nog maar te zwijgen van het gevaar van een oorlog per vergissing, omdat een of ander verkeerd geïnterpreteerd radarsignaal wijst op een raketlancering en er geen tijd is om dit nog eens te controleren.

Oorlog om een kernoorlog te voorkomen?

Het staat iedereen vrij te denken dat de NAVO een vredesbondgenootschap is en dat de regering van de VS het bolwerk van vreedzame politici is, maar niemand kan serieus ontkennen dat hier een existentiële dreiging (potentiële, voor mijn part) voor Rusland is geschapen. Zouden de VS toestaan dat een land dat de VS als vijand beschouwt, en dat ook openlijk in zijn regeringsverklaringen uitspreekt, dat zo'n land dan kernwapens opstelt die Washington, New York of San Francisco in slechts vier minuten vliegtijd kunnen bereiken? Men hoeft het niet eens te zijn met de Russische verklaring dat de enige keuze was om militair op te treden en deze dreiging uit te schakelen, maar men moet wel begrijpen dat deze dreiging in ieder geval niet volledig kan worden weggewuifd. En ik herhaal: al was het maar om het risico van een kernoorlog per vergissing te voorkomen. De VS en de NAVO hebben categorisch geweigerd om zelfs maar te onderhandelen over het NAVO-lidmaatschap of de stationering van NAVO-troepen in de Oekraïne in het kader van de bilaterale verdragen. Integendeel, zij zijn reeds begonnen met de bouw van bases in de Oekraïne, het stationeren van soldaten in de Oekraïne en het ombouwen van militaire luchthavens en andere militaire objecten volgens NAVO-normen.

Mijn conclusie

Ik was blij na de erkenning van de Donbass-republieken, omdat ik daar vrienden heb en ik het vooruitzicht dat de acht jaar durende oorlog nu voorbij zou zijn, omdat de Oekraïne geen conflict met Rusland zou riskeren, positief vond. Ik was - net als de meeste anderen - zeer emotioneel. Of je nu emotioneel was - zoals ik - omdat je blij was met de erkenning van de Donbass-republieken of omdat je er boos over was, dat doet er niet toe. De overgrote meerderheid van de mensen die ook maar enigszins geïnteresseerd waren in politiek, waren een week geleden emotioneel en gefixeerd op de Donbass. En toen Rusland vervolgens op donderdag met zijn militaire operatie begon, nadat de beschietingen van de Donbass door Kiev na de erkenning waren toegenomen in plaats van afgenomen, toen liepen de emoties pas echt hoog op. Ik denk dat de meeste mensen het gevoel hadden (en nog steeds hebben) dat zij in de loop van deze emotionalisering hun analytisch verstand met vakantie hebben gestuurd. Dat was in ieder geval het geval voor mij, en pas in het weekend begon ik te beseffen dat het vermoedelijk helemaal niet om de Donbass ging. Zeker, het beëindigen van de oorlog daarginds zal wel een positief neveneffect zijn voor Poetin en de Russische regering, en de weigering van Kiev om het akkoord van Minsk na te komen en in plaats daarvan een massale troepenconcentratie in de Donbass bijeen te brengen was zeker eveneens van betekenis. Maar dit was zeker ook niet echt nieuw, en dat hebben we in de afgelopen acht jaar al vele malen mee gemaakt zonder dat Rusland daarom militair heeft ingegrepen. Daarom ga ik ervan uit dat de belangrijkste reden voor het Russische optreden het gedrag van de VS en de NAVO is. Er is iets gebeurd in de Oekraïne waardoor de kaarten opnieuw zijn geschud en Rusland onder druk is komen te staan om dit nu te voorkomen of het zal niet langer in staat zijn om een existentiële bedreiging voor zijn land af te wenden. We weten vandaag nog niet wat daar gebeurd is, maar ik vermoed dat het niet lang meer zal duren voordat Rusland daarmee naar buiten treedt. De oorlog die we nu meemaken, had kunnen worden voorkomen indien de VS, ten ene male, ermee waren opgehouden zich de Oekraïne op militair gebied toe te eigenen. En ten andere male, indien er op Kiev druk was uitgeoefend om de beschieting van de Donbass te staken. Rusland wist dat het na de erkenning van de Donbass - en vooral na zijn militaire interventie in de Oekraïne - met vernietigende sancties zou worden geconfronteerd. Het feit dat Rusland deze stap toch heeft gezet, hoewel het er niet veel bij te winnen heeft (afgezien van de Donbass) maar beslist gigantische economische schade op de koop toe zou moeten nemen, toont eens te meer aan dat Rusland van mening is dat dit de enige manier is om iets te voorkomen dat nog veel erger is. Je kunt Rusland en Poetin veel dingen verwijten, maar dom zijn Poetin en zijn adviseurs zeker niet. Het grootste land ter wereld zal niet echt een oorlog voeren alleen maar om een paar vierkante kilometer extra land te veroveren of in handen te krijgen dat bovendien naderhand tegen hoge kosten weer opgebouwd moet worden. Oorlogen werden en worden altijd gevoerd voor specifieke doelen, omdat men hoopt er iets mee te winnen. Rusland heeft echter niets te winnen in de Oekraïne dat op de een of andere manier de te verwachtten sancties zou kunnen compenseren. Daarom ben ik tot de conclusie gekomen dat Poetin met zijn militaire interventie iets heeft willen voorkomen dat voor Rusland nog erger zou zijn dan de sancties die er nu aankomen. De sancties zouden zo ver kunnen gaan dat alle (economische) betrekkingen met het Westen volledig worden verbroken.Dit kan niet langer worden uitgesloten. Rusland heeft dit risico desondanks genomen. Of u het daar nu mee eens bent of niet, maar ik heb de indruk dat men in Rusland echt gelooft door middel van een militaire interventie in Oekraïne de Derde Wereldoorlog te kunnen voorkomen, die dreigt indien Amerikaanse raketten in de Oekraïne worden gestationeerd. Het Westen had deze oorlog kunnen voorkomen als het de openlijk en herhaaldelijk uitgesproken bezorgdheid van Rusland serieus had genomen. Dit verandert niets aan het feit dat het Rusland was dat de Oekraïne is binnengedrongen, en niet andersom. Maar als het Westen echt geïnteresseerd was geweest in vrede, had het dit alles kunnen voorkomen met een beetje toeschietelijkheid. Hoe meer ik over dit alles nadenk, des te meer ik genegen ben te denken dat Rusland misschien gelijk heeft. En ik heb geen idee hoe Rusland had kunnen voorkomen dat de NAVO en de Verenigde Staten zich de Oekraïne op militair gebied zouden toe-eigenen en de daarmee gepaard gaande stationering van Amerikaanse raketten, anders dan door een militaire interventie. Maar het Westen wilde over dit onderwerp niet praten. Als men nu ook nog in gedachten houdt, dat de Oekraïense President Zelenski op de Veiligheidsconferentie van München op 19 februari openlijk heeft aangekondigd zijn land nucleair te willen bewapenen, en dat Poetin de Donbass-republieken onmiddellijk daarna op 21 februari erkende en op 24 februari instructies heeft gegeven tot een militaire operatie, dan wordt de samenhang in de tijd wel duidelijk. Het is moeilijk om te veronderstellen dat de Russische militaire operatie, en vooral de datum van het begin ervan, lang van tevoren was gepland, omdat het in de Oekraïne nu net dooit, waardoor het land in een modderpoel verandert, een van de meest ongunstige momenten voor een militaire operatie. Iets – misschien Zelenski's aankondigingen in München of de dubieuze vracht van het een of ander Amerikaans vliegtuig, dat wapens naar de Oekraïne had gebracht - heeft ervoor gezorgd dat Poetin besloot in te grijpen en dat op het vanuit militair oogpunt meest ongunstige moment. Naar een lang van tevoren geplande actie ziet dit er niet uit, dan zou Rusland eerder zijn binnengevallen, toen alles nog bevroren was, of zou een maand of twee hebben gewacht totdat de modderperiode voorbij was. Rusland heeft dit dus niet gedaan, wat ook aangeeft dat er iets gebeurd moet zijn, wat Poetin vanuit zijn standpunt gedwongen heeft om snel een beslissing te nemen. [eind van de vertaling]

Diplomatie of oorlog. Het Russische veiligheidsperspectief

rovanov — Wed, 16 Feb 2022 07:21:57 +0000

Dit artikel verscheen op VREDE.be

Volgens het heersende narratief zijn de spanningen rond Oekraïne te wijten aan Vladimir Poetin, een autocratische leider die zich oorlogszuchtig en onredelijk opstelt. Het vervolg van dit verhaal is dat Oekraïne het slachtoffer is van het Russische expansionisme en de NAVO zich moet voorbereiden op een mogelijke invasie.

Dat het conflict met Rusland gepersonaliseerd wordt rond de figuur van Poetin is een klassieke propagandatechniek.

Het is een belangrijke misvatting dat president Poetin het grote struikelblok vormt. Dat het conflict met Rusland rond zijn figuur gepersonaliseerd wordt heeft vooral te maken met klassieke propagandatechnieken: wij willen géén oorlog, het is de vijand die zich oorlogszuchtig opstelt. En die vijand is niet het volk, maar een leider van wie de monsterlijke kwaliteiten worden uitvergroot. Het eigen kamp wil vrede, verdedigt waarden en strijdt voor mensenrechten. Om zicht te krijgen op hoe de oorlogspropaganda zich op de spanningen rond Oekraïne heeft geënt, is het de moeite om het boek dat Anne Morelli aan de vooravond van de oorlog tegen Irak schreef (‘Elementaire principes van de oorlogspropaganda’) nog eens uit de boekenkast te halen.

[caption id="attachment_59617" align="alignright" width="350"] Amerikaanse en Russische functionarissen ontmoeten elkaar in Genève tijdens de Oekraïense spanningen
Foto Sem Janssen[/caption] De werkelijkheid is geen zwart-wit-verhaal, maar complexer en genuanceerder. Ook zonder Poetin zouden deze spanningen er zijn en wel omdat de VS in de relaties met Rusland de militaire logica altijd heeft laten primeren. Washington gebruikt de NAVO al sinds haar oprichting in 1949 voor de verdediging van de geostrategische belangen en domineert zo al decennialang de Europese veiligheidspolitiek. Met de opname van nieuwe lidstaten in Oost-Europa, die een historische angst hebben ontwikkeld voor Moskou, is de VS erin geslaagd om de NAVO, ondanks het verdwijnen van het Warschaupact (het militaire verbond van de communistische staten tijdens de Koude Oorlog) meer dan ooit een hoofdrol te laten innemen qua veiligheidsbeleid. Vooral Frankrijk en Duitsland zien dat met lede ogen aan en leveren heel wat inspanningen voor een autonome Europese militarisering, waarbij het voorzichtig schipperen is om de VS niet voor het hoofd te stoten. In de grond is de beruchte uitspraak van Lord Ismay (de eerste NAVO-Secretaris-Generaal) van aan het begin van de Koude Oorlog nog altijd geldig: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down."

“Geen aantasting van de Russische veiligheidsbelangen”

Het gaat niet om Poetin, op wiens binnenlands beleid er zonder twijfel veel aan te merken valt, maar om fundamentele Russische veiligheidsbelangen zoals die al meer dan drie decennia worden gedeeld en verdedigd door de politieke top in Moskou. Russische leiders en bij uitbreiding het gros van de politieke wereld voelden zich van bij de aanvang van het post-Koude Oorlogstijdperk misleid. Aan de vooravond van de Duitse hereniging (3 oktober 1990) was de boodschap die de toenmalige westerse politieke tenoren aan Moskou afleverden behoorlijk duidelijk: de NAVO zal niet uitbreiden. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken – die de kwestie als een van de eersten publiekelijk aankaartte - stelde dat de veranderingen in Oost-Europa en het Duitse eenwordingsproces niet in gevaar mochten worden gebracht door een “aantasting van de veiligheidsbelangen van de Sovjet-Unie” en daarom “zou de NAVO de uitbreiding naar het oosten moeten uitsluiten”. Behalve Genscher, zouden VS-President Bush, zijn minister van Buitenlandse zaken Baker en top-veiligheidsadviseur Gates (later CIA-directeur en minister van Defensie), de Franse president Mitterrand, de Britse premier Thatcher en haar opvolger Major en vele anderen Moskou in de loop van 1990-91 verzekeren dat de NAVO niet zou uitbreiden. Die beloftes werden evenwel nooit formeel in een akkoord gegoten en heel vlug gebroken. [caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Met het aantreden van President Clinton veranderde de VS van koers. Het Warschaupact en de Sovjet-Unie waren in elkaar gestuikt. Vanaf 1994 sprak de VS-president openlijk over een uitbreiding van de NAVO tot groot ongenoegen van Moskou dat verzwakt was en kampte met heel wat interne politieke en economische problemen. Toenmalig Russisch president Boris Jeltsin uitte meermaals zijn protest en bezorgde twee brieven (oktober 1993 en december 1994) aan het Witte Huis. Daarin schreef hij dat de uitbreiding van de NAVO niet alleen bij de oppositie, maar ook in gematigde kringen “opgevat zal worden als een vorm van neo-isolatie van ons land.” Een jaar later omschreef hij de eerste onderhandelingen over de uitbreiding (met Polen, Hongarije en Tsjechië) als “het begin van een nieuwe opsplitsing van Europa”. Jeltsin maakte duidelijk dat Rusland streeft naar een pan-Europees veiligheidssysteem door de (“niet-cosmetische”) versterking van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking (OVSE, waar alle NAVO- en voormalige Warschaupactlanden lid van zijn). Net als Poetin vandaag had Jeltsin het over de “ondeelbaarheid” van veiligheid, d.w.z. dat veiligheid niet kan verkregen worden ten koste van de andere partij. Die ondeelbaarheid van veiligheid, waar Rusland vandaag zo hard op hamert en die volgens het Kremlin verder wordt aangetast met de ‘open-deur’ politiek van de NAVO, is geen Russische uitvinding. De principes ervan zijn vastgelegd in de Slotakte van Helsinki (1975, waaruit de OVSE is ontsproten), het Handvest van Parijs (1990), de NAVO-Rusland Stichtingsakte (1997) en het Handvest van Europese Veiligheid (1999). Alleen ontbreken de criteria voor die ondeelbaarheid van veiligheid of zijn ze vaag geformuleerd.

De vernedering van Rusland

Jeltsin was een verzwakte president. Rusland was nog maar pas geboren uit het puin van de Sovjet-Unie en hij overleefde in 1993 een moeilijke machtsstrijd met het parlement. Vanaf 1996 was hij afhankelijk van oligarchen voor zijn politiek voortbestaan. Washington zag zich als de overwinnaar van de Koude Oorlog en had de macht om de Europese veiligheidspolitiek naar eigen wensen en belangen te organiseren. Dat de VS zijn visie op de Europese orde oplegde aan Europa en Rusland, zoals gewapenderhand zou gebeuren rond Kosovo (1999) voelde voor veel Russen, en zeker voor de latere president Vladimir Poetin, als een vernedering. De oorlog tegen Servië kwam er zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties waardoor Rusland een van zijn laatste troeven als grootmacht, het vetorecht in die Veiligheidsraad, niet kon inzetten. De NAVO voerde deze operatie uit als een ‘niet-artikel-5’ missie, dus volgens het bondgenootschap zelf niet gedekt door het NAVO-verdrag. Artikel 5 concipieerde het Atlantisch bondgenootschap in 1949 essentieel als een defensieorganisatie en bijgevolg niet als een alliantie voor het uitvoeren van interventies buiten het grondgebied. Jeltsin, die dacht dat hij met de VS verbonden was in een partnerschap, voelde zich verraden. De VS maakte hem duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

De VS maakte president Jeltsin duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

George Kennan die algemeen gezien wordt als de architect van de Koude Oorlog met zijn oproep na de Tweede Oorlog om de Sovjet-Unie "in te dammen", waarschuwde begin 1997 dat de uitbreiding van de NAVO de "meest fatale fout" zou zijn van de VS-politiek sinds het einde van de Koude Oorlog. "Een dergelijk besluit zal naar verwachting de nationalistische, antiwesterse en militaristische tendenzen in de Russische opinie aanwakkeren" met een "negatief effect op de ontwikkeling van de Russische democratie", aldus Kennan. Hij drukte zijn vrees uit dat de uitbreiding de koude oorlogssfeer in de Oost-West relaties terug zou oproepen en de Russische buitenlandse politiek in "richtingen (zal) duwen die beslist niet naar onze zin zijn".

In diplomatieke kringen was men zich m.a.w. zeer bewust wat de gevolgen zouden zijn van een NAVO-uitbreiding. Kennans voorspellingen kwamen in elk geval uit.

Poetin streefde aanvankelijk naar goede relaties

[caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Aanvankelijk ondernam Poetin - die in 2000 het presidentschap overnam - net als zijn voorganger pogingen om tot een goede verstandhouding te komen met de VS en de NAVO. Na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 deed de Russische president verschillende gestes. Om Washington te steunen in de ‘oorlog tegen de terreur’ stemde hij in – zij het met weinig enthousiasme – met de oprichting van twee militaire basissen in Centraal-Azië (Oezbekistan en Kirgizië). In 2002 sloot hij ook de resterende militaire basissen op Cuba met de boodschap dat hij hoopte op een tegengebaar (de sluiting van een radarinstallatie aan de Noors-Russische grens). In een toespraak dat jaar verklaarde Poetin dat een partnerschap met de Verenigde Staten van het grootste belang is voor Rusland, en dat terrorismebestrijding een van de belangrijkste elementen is van het buitenlandse beleid van Rusland. Hij zette zijn woorden voor een goede verstandhouding met de VS kracht bij door in 2003 de Russische troepen onverwachts terug te trekken uit Kosovo. Washington bleef evenwel verder handelen in overeenstemming met zijn status van overwinnaar en enige supermacht. Eind 2001 kondigde president Bush de terugtrekking aan van de VS uit het ABM-verdrag dat aan de VS en Rusland grote beperkingen oplegde voor de ontplooiing van een raketschild om de nucleaire balans tussen beide staten niet in gevaar te brengen. In de jaren daarop kondigde de VS aan dat het delen van een raketschild wilde opstellen in Polen en Tsjechië (later Roemenië). Het plan voorzag om in beide landen SM3-interceptoren (raketten) op te stellen. Rusland protesteerde en kondigde in 2007 aan dat het de uitvoering van het CFE-verdrag (Conventional Armed Forces in Europe), dat beperkingen oplegde aan de ontplooiing van conventionele wapensystemen, zoals tanks en artillerie, zou opschorten. De oorlog die de VS tegen Irak (2003) voerde, opnieuw zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, gooide verder olie op het vuur. Rusland veroordeelde de VS-aanval (net als Parijs en Berlijn trouwens).

NAVO breidt uit

Ondanks gemaakte beloftes en herhaald protest vanuit Moskou, breidde de NAVO in vijf rondes uit van 16 landen aan het eind van de Koude Oorlog naar 30 landen vandaag. Op de NAVO-top in Boekarest (2008) ontspon zich een discussie over de grenzen van die uitbreidingen toen de VS de procedure wilden opstarten (het Membership Action Plan) voor lidmaatschap van Oekraïne en Georgië. Frankrijk en Duitsland, maar ook België verzetten zich daartegen. Premier Fillon verklaarde toen in de Franse pers: “Frankrijk is tegen de komst van Georgië en Oekraïne in de NAVO” omdat dit “het verkeerde antwoord is op de machtsverhoudingen in Europa en tussen Europa en Rusland”. Uiteindelijk bereikten de betrokken NAVO-lidstaten een consensus. De procedure voor lidmaatschap zou niet worden geopend, maar er was wel een principiële ‘open deur’ voor beide landen die op termijn “lid zullen worden van de NAVO”. De VS duwde door, wetende dat dit verder ten koste zou gaan van de verstandhouding met Rusland. De NAVO bouwde daarop de relaties met Oekraïne uit. Sinds de Oekraïnecrisis van 2014 gaat het om aanzienlijke militaire steun, wapenleveringen en regelmatige gezamenlijke militaire manoeuvres met de gekende Russische reacties tot gevolg.

Het is Moskou er niet om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater komt.

Rusland voerde de druk op door op grote schaal troepen te ontplooien in de grensregio. Volgens Ruslandkenner David Teurtrie in het Franse maandblad le Monde Diplomatique is het Moskou er niet zozeer om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, dan wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater terecht komt, wat niet hetzelfde is.

De krachtmeting heeft absurde maar uiterst gevaarlijke proporties aangenomen, omdat de NAVO op elk vlak weigert tegemoet te komen aan Rusland, ondanks de beloftes die westerse leiders aan het eind van de Koude Oorlog maakten en ondanks het voorbehoud dat enkele Europese NAVO-lidstaten zelf maakten op die bewuste NAVO-top in Boekarest.

‘Open deur’ voor een onwaarschijnlijke uitbreiding

Bovendien is het principe van uitbreiding met Oekraïne en Georgië de komende jaren onuitvoerbaar. Beide landen zitten al jaren met zware spanningen met minderheidsgroepen en afvallige gebieden die de onafhankelijkheid uitriepen. Het is weinig waarschijnlijk dat de NAVO-lidstaten betrokken willen geraken in deze wespennesten. Na schendingen van het staakt-het-vuren viel Georgië in 2008 Zuid-Ossetië binnen. Het gebied had zich in 1990 onafhankelijk verklaard nadat de taalrechten van de regio werden ontkend. Rusland kwam militair tussenbeide en erkende vervolgens de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië. Moskou erkende meteen ook de in 1993 uitgeroepen onafhankelijkheid van de andere opstandige Georgische regio, Abchazië. Het Kremlin gaf zo ook het signaal – na de NAVO-top in Boekarest - dat de uitbreiding met Georgië een ‘rode lijn’ was. Na het verdrijven van de Oekraïense verkozen president Janoekovitsj in februari 2014, intervenieerden Russische troepen om de Autonome Republiek de Krim te bezetten met de steun van lokale milities van de Russische meerderheid op het schiereiland. Een maand later stemde een meerderheid van de kiezers in een betwist (en een door het grondwettelijk hof van Oekraïne ongeldig verklaard) referendum voor afscheuring van Oekraïne en integratie bij Rusland. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties stemde een resolutie die het referendum als ‘niet geldig’ bestempelde. Als twee dagen na de machtswissel in de hoofdstad Kiev het parlement beslist om de erkenning van het Russisch als regionale taal in te trekken komen de oostelijke provincies Donetsk en Lugansk, waar een belangrijk Russische minderheid woont, eveneens in opstand. Kiev stuurt troepen, waarop Rusland militaire steun verleent aan de opstandelingen. Ondanks een akkoord over het Staakt-het-vuren en afspraken in de Minskakkoorden (2015) om beide provincies autonomie te verlenen, komt er geen einde aan het geweld. Gezien de chronische instabiliteit van beide landen is de kans dat ze de procedure kunnen opstarten om lid te worden de komende jaren zo goed als nihil. Voor veel Europese NAVO-lidstaten is het ondenkbaar dat ze zich in een militair avontuur zouden willen begeven als gevolg van de bijstandsclausule (Artikel 5) van het NAVO-verdrag, die stelt dat als een lidstaat wordt aangevallen alle andere lidstaten het aangevallen land solidair bijstaan.

Oorlog omwille van symboliek?

Gezien de chronische instabiliteit van Georgië en Oekraïne is de kans dat ze effectief NAVO-lid worden, de komende jaren zo goed als nihil.

Het gaat dus met andere woorden over een louter symbolische strijd met als inzet de principiële open deur politiek van de NAVO (artikel 10 van het NAVO-verdrag), die evenwel moet samen gelezen worden met het principe van de ondeelbaarheid van veiligheid zoals omschreven in de eerder opgesomde akkoorden. Als het klopt dat president Poetin gevaarlijk en onberekenbaar is, dan is het bovendien veiliger om met het Kremlin tot een akkoord te komen dan een allesvernietigende nucleaire oorlog te riskeren. Volgens de Russische nucleaire doctrine behoudt Rusland zich het recht voor om kernwapens in te zetten in “het geval van agressie tegen de Russische Federatie met het gebruik van conventionele wapens wanneer het voortbestaan van de staat in gevaar komt”.

Russisch diplomatiek offensief

Midden december lanceerde Rusland, na lang diplomatiek overleg over en weer, twee documenten, een ontwerpverdrag met de VS en een ontwerpovereenkomst met de NAVO, met een hele reeks veiligheidsafspraken. Volgens beide documenten zou de NAVO zich moeten onthouden van verdere oostwaartse expansie. Ook zouden beide partijen geen troepen mogen ontplooien in andere Europese staten met terugwerkende kracht tot mei 1997. Verder zouden er geen middellange en korteafstandsraketten mogen ontplooid worden in gebieden vanaf waar ze de andere partij kunnen raken. Een ander heikel punt raakt de NAVO als nucleaire alliantie, omdat Rusland vraagt dat er geen kernraketten buiten het grondgebied van de kernwapenmachten opgesteld zouden worden, zoals nu het geval is met de kernbommen van de VS die in België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije gestationeerd staan. De VS is het enige land ter wereld met kernwapens op buitenlands grondgebied. Ook het algemene principe van de ondeelbaarheid van veiligheid staat prominent in de teksten uitgeschreven. De VS verwerpt de teksten, hoewel ze op veel punten niet onredelijk zijn. Gezien de ervaringen uit het verleden wil Rusland dat afspraken op papier worden vastgelegd. Dat Moskou daar nu mee komt aanzetten en aandringt op vlugge afspraken heeft te maken met twee cruciale momenten later dit jaar. Eind juni vindt de NAVO-top plaats waar de NAVO haar nieuwe 'Strategie 2030' wil afklokken die Rusland als een ‘systemische rivaal’ en een ‘dreiging’ voor de Euro-Atlantische regio omschrijft. Dat zou dan een ‘raison d’être’ voor de NAVO worden, vergelijkbaar met de bestaansreden van de NAVO tijdens de Koude Oorlog. Eens dit formeel is vastgelegd zal het veel moeilijker worden om te werken aan strategische stabiliteit en een ander pan-Europees veiligheidssysteem waar Rusland al jaren vragende partij voor is. Een ander cruciaal ogenblik zijn de mid-term verkiezingen in de VS, met de mogelijkheid dat de Republikeinen de meerderheid halen in zowel Senaat als Huis van Afgevaardigden, wat een akkoord met Washington ernstig kan bemoeilijken.

Moratorium op uitbreiding kan doorbraak betekenen

Een zinnetje van de VS/NAVO is voldoende om tot ontspanning te komen: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode".

Het is dus in ieders belang om vlug werk te maken van het uitwerken van een consensus. Een zinnetje in het antwoord van de VS/NAVO zou al voldoende kunnen zijn om Moskou over de streep te trekken: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode”. Met een moratorium hoeft de NAVO niet af te stappen van het principe van een ‘open deur’ en het geeft tijd om te werken aan ontspanning en vertrouwen tussen beide partijen. Het voordeel is dat er dan - als vorm van wederdienst - meer diplomatieke ruimte kan ontstaan om de problemen in Oekraïne aan te pakken.

Beide partijen kunnen hun invloed aanwenden in respectievelijk de het Donetsbekken (waar de opstandige regio’s zich bevinden) en Kiev om het conflict te demilitariseren en de Minsk-akkoorden uit te voeren. Op termijn zou een neutrale status voor Oekraïne zowel de verhoudingen met Rusland alsook de binnenlandse relaties in Oekraïne met de grote Russische minderheid ten goede kunnen komen. Na de Tweede wereldoorlog werd tussen de VS en de Sovjet-Unie overeengekomen dat Oostenrijk een neutrale staat zou worden, wat vervolgens grondwettelijk werd vastgelegd. Tot op heden heeft dat Oostenrijk zeker niet onveiliger gemaakt. Aan de andere kant kan er ook naar gestreefd worden – wat de Baltische staten en Polen ten goede zou komen - om Wit-Rusland militair neutraal te maken, zoals dat nu (nog) grondwettelijk het geval is voor Moldavië. Voorts kan de terugtrekking van militaire NAVO-infrastructuur en NAVO-troepen in Polen en de Baltische Staten parallel verlopen aan een afspraak dat Rusland hetzelfde doet in Wit-Rusland, terwijl elk kan blijven vasthouden aan het lidmaatschap van respectievelijk de NAVO en de Collectieve Veiligheidsverdragsorganisatie (met naast Wit-Rusland, Rusland, Armenië, Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan). Tot slot kan een toename van het vertrouwen ervoor zorgen dat de idee van een gemeenschappelijk veiligheidssysteem kan worden uitgewerkt en versterkt, een belangrijke voorwaarde om tot ernstige ontwapeningsakkoorden te kunnen komen die heel Europa kunnen denucleariseren. Dit is alles zou werkelijkheid kunnen worden als het diplomatiek overleg niet langer gepaard gaat met militair spierballengerol.

Zag Poetin 15 jaar geleden de huidige toestand al aankomen?

FZ — Sun, 13 Feb 2022 06:58:25 +0000

Liz Truss, Annalena Baerbock — twee onvermoeibare strijdsters voor de vrede

De spanningen tussen de westerse landen en Rusland lopen nog steeds op, of misschien moet ik eerder zeggen: de spanningen worden door de westerse landen steeds verder aangejaagd. De Russische eis voor veiligheidsgaranties en verdragen over raketten voor de middellange afstand heeft in de politiek heel wat opschudding veroorzaakt.((In ons artikel "De symboliek van een oude A-Ford" worden deze eisen kort toegelicht.)) Het is in diplomatieke kringen vrij ongebruikelijk om publiekelijk eisen op tafel te leggen, Rusland lijkt naar de grootst mogelijke transparantie te streven. Meestal worden staatsbelangen achter gesloten deuren besproken. Misschien is dit de Russische strategie om onwaarheden in het westerse narratief te ontkrachten. Vanwege deze nieuwe aanpak houden in Moskou en Kiev de diplomaten en regeringsvertegenwoordigers bij wijze van spreken de deur voor elkaar open. Of zoals een commentator dat mooi omschrijft:

Om een metafoor te gebruiken: Poetin heeft een stok in de "westerse mierenhoop" gestoken en alle mieren (westerse politici) rennen nu als een kip zonder kop rond.

Ook in Kiev is de situatie niet anders. Op de ene dag wordt angstig geroepen "de Russen komen!" op de volgende "volgens onze inlichtingen is Rusland niet van plan om aan te vallen", daar is echter ook één constante in de mededelingen uit Kiev, namelijk - "we hebben meer centen nodig!" De VS hebben al weer een datum voor de Russische invasie geprikt, de 22ste februari. Bij de vorige voorspelde data waren de Russen zo onbeschoft om niet aan de verwachtingen te voldoen. Begin februari zat zogenaamd het weer niet mee, het was te warm en daardoor konden de Russische tanks niet door de blubber rijden. De persspreekster van Biden, Jen Psaki klaagde: we weten niet wat Poetin gaat doen, we kunnen niet in zijn hoofd kijken. Om te weten wat Poetin gaat doen zou het misschien nuttig zijn eens naar de Russische uitingen te luisteren en er over na te denken of de Russen misschien gewoon zeggen wat ze van plan zijn en dat dat de waarheid zou kunnen zijn. Poetin vertelt al jaren in verschillende bewoordingen hetzelfde - Rusland wil geen oorlog. Maar dat wil hier niemand horen. Ik heb daarom een van de spraakmakende redevoeringen van Poetin vertaald, namelijk zijn toespraak op de Veiligheidsconferentie in München, 2007.((Deze redevoering uit 2007 kan haast wel profetisch genoemd worden, zie bijvoorbeeld ook; Poetins profetische speech uit 2007 of Putin’s Munich Speech 15 years later: What prophecies have come true?))

[begin van de vertaling] Vladimir Poetin: Hartelijk dank, mevrouw de bondskanselier, de heer Teltschik((Horst Teltschik, een adviseur van Helmut Kohl, was jarenlang de voorzitter van de Münchner Sicherheitskonferenz)), dames en heren! Ik ben zeer dankbaar voor de uitnodiging voor zo'n prestigieuze conferentie, waaraan politici, militairen, ondernemers en deskundigen uit meer dan 40 landen hebben deelgenomen. Het formaat van de conferentie stelt mij in staat overdreven beleefdheid en de noodzaak om in afgeronde, aangename maar lege diplomatieke clichés te spreken, te vermijden. De opzet van de conferentie stelt mij in staat te zeggen wat ik echt denk over internationale veiligheidskwesties. En als mijn argumenten overdreven polemisch of onnauwkeurig lijken voor onze collega's, wees dan alstublieft niet boos op mij - het is maar een conferentie. En ik hoop dat de heer Teltschik na twee of drie minuten van mijn toespraak niet "het rode lampje" zal laten inschakelen. Zo. Het is bekend dat de problematiek van de internationale veiligheid veel breder is dan de politiek-militaire stabiliteit. Het gaat om de duurzaamheid van de wereldeconomie, het overwinnen van armoede, economische zekerheid en de ontwikkeling van de interculturele dialoog. Dit alomvattende en ondeelbare karakter van veiligheid komt ook tot uiting in het grondbeginsel ervan: "de veiligheid van iedereen is de veiligheid van allen". Zoals Franklin Roosevelt tijdens de eerste dagen na het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog zei: "Waar de vrede wordt verbroken, wordt de vrede overal bedreigd en in gevaar gebracht. Deze woorden zijn ook vandaag nog relevant. Dit blijkt overigens uit het thema van onze conferentie: "Mondiale crises - mondiale verantwoordelijkheid". Nog maar twee decennia geleden was de wereld ideologisch en economisch verdeeld en werd haar veiligheid gewaarborgd door het enorme strategische potentieel van de twee supermachten. De wereldwijde confrontatie overschaduwde uiterst nijpende economische en sociale kwesties in de marge van de internationale betrekkingen . En zoals elke oorlog liet de Koude Oorlog ons achter met "onontplofte projectielen", in figuurlijke zin. Ik heb het over ideologische stereotypen, dubbele maatstaven en andere patronen van blokmentaliteit. De unipolaire wereld die na de Koude Oorlog werd voorgespiegeld, is niet tot stand gekomen. Natuurlijk kent de geschiedenis van de mensheid perioden van een unipolaire staatsvorm en het streven naar wereldheerschappij. In de geschiedenis van de mensheid zijn er al veel dingen gebeurd. Maar wat is de unipolaire wereld? Hoe men de term ook verfraait, uiteindelijk betekent hij in de praktijk maar één ding: er is maar één enkel machtscentrum, één krachtcentrum, één centrum van besluitvorming. Het is een wereld van één meester, één heerser. En dit is uiteindelijk niet alleen destructief voor iedereen binnen het systeem, maar ook voor de heerser zelf, omdat het hem van binnenuit vernietigt. En het heeft natuurlijk niets te maken met democratie. Want democratie is, zoals u weet, de macht van de meerderheid met inachtneming van de belangen en meningen van de minderheid. Trouwens, Rusland, ons, wordt voortdurend democratie bijgebracht. Maar zij die ons onderwijzen, zijn om een of andere reden zelf niet erg geneigd om iets te leren. Ik denk dat het unipolaire model niet alleen onaanvaardbaar is voor de moderne wereld, maar ook onmogelijk. En niet alleen omdat er met een uni-polair leiderschap in de wereld van vandaag - en juist in de wereld van vandaag - een tekort zal zijn aan militaire, politieke en economische middelen. Maar wat belangrijker is: het model zelf is disfunctioneel, omdat het in een moderne beschaving niet de morele of zedelijke grondslag vormt en ook niet kan vormen. Tegelijkertijd is alles wat er vandaag in de wereld gebeurt - en wij zijn daar nu pas over begonnen - een gevolg van pogingen om juist dit concept in de wereld te introduceren - het concept van een unipolaire wereld. En wat is het resultaat? Unilaterale, onwettige acties hebben vaak geen enkel probleem opgelost. Bovendien zijn zij een bron van nieuwe menselijke tragedies en broeinesten van spanningen geworden. Oordeelt u zelf: oorlogen, lokale en regionale conflicten zijn niet minder geworden. De heer Teltschik heeft dit heel mild nog eens herhaald. En grote aantallen mensen sterven in deze conflicten, meer dan voorheen - veel meer, veel meer! Vandaag zijn wij getuige van een bijna ongebreideld, overmatig gebruik van geweld in internationale aangelegenheden, militair geweld, geweld dat de wereld in de afgrond van elkaar opvolgende conflicten zal storten. Als gevolg daarvan zijn er gewoon niet genoeg middelen om ze allemaal volledig op te lossen. Ook een politieke oplossing ervan is niet meer mogelijk. Er is een toenemende veronachtzaming van de grondbeginselen van het internationaal recht. Bovendien hebben individuele normen, ja zelfs bijna het gehele rechtsstelsel van één enkele staat, met name natuurlijk de Verenigde Staten, op alle gebieden hun nationale grenzen overschreden: in de economie, in de politiek en op humanitair gebied - en worden zij aan andere staten opgedrongen. Nou, wie wil dat ? Wie zou dat willen? In internationale aangelegenheden is er een toenemende wens om deze of gene kwestie op te lossen op basis van zogenaamd politiek opportunisme, gebaseerd op de huidige politieke situatie. En dit is natuurlijk uiterst gevaarlijk. En het leidt ertoe dat niemand zich meer veilig voelt. Ik wil dit benadrukken: niemand voelt zich veilig! Omdat niemand zich kan verschuilen achter het internationaal recht als een veilige stenen muur. Een dergelijk beleid is natuurlijk de aanjager van een wapenwedloop. Het misbruik van de factor macht stimuleert onvermijdelijk het verlangen van sommige landen om ook massavernietigingswapens te bezitten. Bovendien zijn er fundamenteel nieuwe bedreigingen opgedoken die vroeger al bekend waren, maar die nu een mondiaal karakter krijgen, zoals het terrorisme. Ik ben ervan overtuigd dat we een keerpunt hebben bereikt waarop we serieus moeten nadenken over de hele mondiale veiligheidsarchitectuur. En hier moeten we uitgaan van het zoeken naar een redelijk evenwicht tussen de belangen van alle betrokkenen binnen de internationale gemeenschap. Vooral nu, nu het "internationale landschap" zo zichtbaar en zo snel verandert - als gevolg van de dynamische ontwikkeling van een aantal staten en regio's. De Bondskanselier heeft dit reeds vermeld. Zo is het gecombineerde BNP van India en China op basis van koopkrachtpariteit reeds groter dan dat van de Verenigde Staten van Amerika. En het BNP van de BRIC-landen - Brazilië, Rusland, India en China - berekend volgens hetzelfde principe is groter dan het totale BNP van de Europese Unie. En volgens deskundigen zal deze kloof binnen afzienbare tijd alleen maar groter worden. Het lijdt geen twijfel dat het economisch potentieel van de nieuwe centra van mondiale groei onvermijdelijk zal worden omgezet in politieke invloed en de multipolariteit zal versterken. In dit verband neemt de rol van de multilaterale diplomatie sterk toe. Voor openheid, transparantie en voorspelbaarheid in de politiek bestaat geen alternatief, en de toepassing van geweld zou inderdaad slechts een exceptioneel middel mogen zijn, net zoals het gebruik van de doodstraf dat is in de rechtsstelsels van sommige staten. Maar integendeel, wij zijn thans getuige van een situatie waarin landen waar de doodstraf verboden is tegen moordenaars en andere misdadigers - gevaarlijke misdadigers, desondanks gemakkelijk betrokken raken bij militaire operaties, die nauwelijks legitiem kunnen worden genoemd.In deze conflicten worden wel mensen gedood - honderden, duizenden burgers! Maar tegelijkertijd rijst een vraag: moeten wij gevoelloos en onverschillig kijken naar diverse interne conflicten in sommige landen, naar het optreden van autoritaire regimes, tirannen, de proliferatie van massavernietigingswapens? Dit was in feite de kern van de vraag die onze geachte collega Lieberman aan de Bondskanselier heeft gesteld. (Als ik uw vraag goed begrepen heb. En natuurlijk is het een serieuze vraag! Kunnen we onbewogen kijken naar wat er aan de hand is? Ik zal proberen uw vraag ook te beantwoorden. Natuurlijk kunnen we niet werkeloos toezien. Natuurlijk niet. Maar hebben wij de middelen om deze gevaren het hoofd te bieden? Zeker hebben we die. Kijk maar naar de recente geschiedenis. Er was immers een vreedzame overgang naar de democratie in ons land! Een vreedzame transformatie van het Sovjet regime heeft plaatsgevonden - een vreedzame transformatie! En wat een regime! Met welke wapens, inclusief kernwapens! Waarom is het nu nodig om bij elke gelegenheid te bombarderen en te schieten? Hebben wij, in afwezigheid van een dreiging van wederzijdse vernietiging, niet voldoende politieke cultuur, respect voor de waarden van de democratie en de wet? Ik ben ervan overtuigd: het enige besluitvormingsmechanisme inzake het gebruik van militair geweld als laatste redmiddel kan alleen het VN-Handvest zijn. En in dat opzicht heb ik ofwel niet begrepen wat onze collega, de Italiaanse minister van Defensie, onlangs heeft gezegd, ofwel heeft hij zich niet juist uitgedrukt. Ik heb in ieder geval uit zijn woorden begrepen dat het gebruik van geweld als legitiem zou worden beschouwd als het besluit wordt genomen of in NAVO-verband, in de Europese Unie of in het kader van de VN. Als hij dat echt denkt, dan hebben hij en ik verschillende standpunten. Of misschien heb ik het verkeerd gehoord. Het gebruik van geweld kan alleen als legitiem worden beschouwd indien het besluit is genomen op basis van en binnen het kader van de VN. En de NAVO of de EU mogen niet de plaats innemen van de VN. En indien de VN daadwerkelijk de krachten van de internationale gemeenschap weet te bundelen, die in staat zijn te reageren op gebeurtenissen in afzonderlijke landen, indien wij ons bevrijden van de minachting voor het internationaal recht, dan zal de situatie wellicht veranderen. Anders zal de situatie alleen maar in een impasse geraken en zal het aantal grove fouten alleen maar toenemen. We moeten er uiteraard voor zorgen dat het internationaal recht universeel is, zowel in interpretatie als in toepassing. We mogen niet vergeten dat democratische politieke actie noodzakelijkerwijs gepaard gaat met discussie en het zorgvuldig uitwerken van oplossingen. Dames en heren. Het potentiële gevaar van destabilisatie van de internationale betrekkingen hangt ook samen met de duidelijke stagnatie op het gebied van ontwapening. Rusland pleit voor een hervatting van de dialoog over deze uiterst belangrijke kwestie. Het is van belang de stabiliteit van het internationale juridische kader van de ontwapening te bewaren en tegelijkertijd de continuïteit van het proces van vermindering van de aantallen kernwapens te waarborgen. Wij zijn met de Verenigde Staten overeengekomen onze strategische nucleaire vermogens tegen 31 december 2012 terug te brengen tot 1700 à 2200 kernkoppen. Rusland is voornemens de aangegane verplichtingen strikt na te komen. Wij hopen dat onze partners op dezelfde transparante wijze zullen handelen en geen extra paar honderd kernkoppen opzij zullen zetten voor het geval dat, voor een "regenachtige dag". En als de nieuwe minister van Defensie van de Verenigde Staten ons hier vandaag aankondigt dat de Verenigde Staten deze extra bommen niet in opslagplaatsen of "onder het kussen" of "onder de deken" zullen verstoppen, nodig ik iedereen uit om op te staan en dat toe te juichen. Dit zou een zeer belangrijke mededeling zijn. Rusland houdt zich strikt aan het Verdrag inzake de niet-verspreiding van kernwapens en de multilaterale regeling voor de beheersing van rakettechnologie, en is voornemens zich daaraan te blijven houden. De in deze documenten neergelegde beginselen zijn universeel van aard. In dat verband zou ik eraan willen herinneren dat de USSR en de Verenigde Staten in de jaren tachtig een verdrag hebben ondertekend over de uitbanning van een hele klasse van raketten voor middellange en korte afstand, maar dat dit document niet universeel is geworden. Vandaag de dag beschikt een aantal landen al over dergelijke raketten: de Democratische Volksrepubliek Korea, de Republiek Korea, India, Iran, Pakistan, Israël. Vele andere staten over de hele wereld zijn bezig met de ontwikkeling van deze systemen en zijn van plan ze in gebruik te nemen. Alleen de Verenigde Staten en Rusland hebben verplichtingen om dergelijke wapensystemen niet te bouwen. Het is duidelijk dat wij in deze omstandigheden gedwongen zijn na te denken over het verzekeren van onze eigen veiligheid. Tegelijkertijd mag niet worden toegestaan dat er nieuwe destabiliserende hoogtechnologische wapens opduiken. Ik heb het niet eens over maatregelen om nieuwe terreinen van confrontatie te voorkomen, vooral in de ruimte. "Star Wars, zoals we weten, is niet langer fantasie, maar realiteit. In het midden van de jaren '80 [van de vorige eeuw] hebben onze Amerikaanse partners de onderschepping van een van hun eigen satellieten in de praktijk gebracht. De militarisering van de ruimte zou volgens Rusland onvoorspelbare gevolgen kunnen hebben voor de wereldgemeenschap - niet minder dan het begin van het nucleaire tijdperk. Wij hebben herhaaldelijk initiatieven genomen om wapens uit de ruimte te bannen. Vandaag wil ik u mededelen dat wij een ontwerp-verdrag hebben opgesteld over de preventie van de plaatsing van wapens in de ruimte. Het zal binnenkort als officieel voorstel aan de partners worden toegezonden. Laten we er samen aan werken. Wij kunnen ook niet anders dan bezorgd zijn over de plannen om een deel van het raketafweersysteem in Europa op te stellen. Wie heeft in dit geval nog een volgende ronde van de onvermijdelijke wapenwedloop nodig? Ik betwijfel ten zeerste of dat de Europeanen zelf zijn. Geen van de zogenaamde problematische landen heeft een raketarsenaal dat Europa echt zou kunnen bedreigen, met een bereik van ongeveer 5-8 duizend kilometer. En in de nabije toekomst en in de voorzienbare toekomst zullen deze ook niet verschijnen en ze zijn zelfs niet gepland. En de hypothetische lancering, bijvoorbeeld, van een Noord-Koreaanse raket naar het grondgebied van de VS via West-Europa is duidelijk in strijd met de wetten van de ballistiek. Zoals we in Rusland zeggen, het is als "met je rechterhand naar je linkeroor reiken". En omdat ik hier in Duitsland ben, kan ik het niet nalaten ook de kritieke toestand van het Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa te vermelden. Het aangepaste Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa is in 1999 ondertekend. Er werd rekening gehouden met de nieuwe geopolitieke realiteit - de ontbinding van het Warschau-pakt. Zeven jaar zijn sindsdien verstreken en slechts vier staten hebben het document geratificeerd, waaronder de Russische Federatie. De NAVO-landen hebben openlijk verklaard dat zij het Verdrag niet zullen ratificeren, met inbegrip van het Verdrag inzake conventionele strijdkrachten in Europa (de beperking van het aantal strijdkrachten in de randgebieden), zolang Rusland zijn bases in Georgië en Moldavië niet heeft teruggetrokken. Onze troepen worden teruggetrokken uit Georgië, zelfs op een versnelde manier. We hebben deze problemen met onze Georgische collega's opgelost, en iedereen weet dat. Een contingent van 1.500 manschappen blijft in Moldavië om vredestaken uit te voeren en munitiedepots te bewaken die zijn overgebleven uit het Sovjettijdperk. En Mr. Solana en ik zijn voortdurend hierover in gesprek; hij kent ons standpunt. Wij zijn bereid om in die richting verder te werken. Maar wat gebeurt er op dit moment? Tegelijkertijd verschijnen in Bulgarije en Roemenië zogenaamde lichte vooruitgeschoven bases, elk met 5.000 man. Het blijkt dat de NAVO haar geavanceerde strijdkrachten naar onze staatsgrenzen verplaatst, terwijl wij, met strikte inachtneming van het Verdrag, op geen enkele wijze op deze acties reageren. Ik denk dat het duidelijk is: het uitbreidingsproces van de NAVO heeft niets te maken met de modernisering van het bondgenootschap zelf of met het waarborgen van de veiligheid in Europa. Integendeel, het is een ernstig provocerende factor die het niveau van wederzijds vertrouwen doet dalen. En we hebben het volste recht om eerlijk te vragen: tegen wie is deze uitbreiding gericht? En wat is er gebeurd met de toezeggingen die de westerse partners na de ontbinding van het Warschaupact hebben gedaan? Waar zijn die verklaringen nu? Niemand herinnert zich hen zelfs maar. Maar ik zal mezelf toestaan om in dit publiek te herinneren wat er gezegd is. Ik zou graag de secretaris-generaal van de NAVO, de heer Wörner, in Brussel op 17 mei 1990 willen citeren. Hij zei het toen: "Alleen al het feit dat wij bereid zijn geen NAVO-troepen buiten het grondgebied van de BRD te stationeren, geeft de Sovjet-Unie harde veiligheidsgaranties." Waar zijn die garanties nu? De stenen en betonblokken van de Berlijnse Muur worden al lang verkocht als souvenirs. Maar we mogen niet vergeten dat de val ervan ook mogelijk werd gemaakt door een historische keuze, onder meer van ons eigen volk - het volk van Rusland - een keuze voor democratie en vrijheid, openheid en een oprecht partnerschap met alle leden van de grote Europese familie. Nu proberen zij ons nieuwe scheidslijnen en muren op te dringen - zij het dan virtueel, maar toch nog steeds verdelend en doorklievend door ons gemeenschappelijk continent. Zal het weer vele jaren en decennia duren, een opeenvolging van generaties politici, om deze nieuwe muren te "ontmantelen" en "af te breken"? Dames en heren. Wij zijn ook onvoorwaardelijke voorstanders van een aanscherping van het non-proliferatiestelsel. Het bestaande internationale rechtskader maakt het mogelijk technologieën te creëren voor het genereren van nucleaire brandstof voor vreedzame doeleinden. En veel landen hebben goede redenen om hun eigen kernenergie te willen ontwikkelen als basis voor hun energie-onafhankelijkheid. Maar we beseffen ook dat deze technologieën snel kunnen worden omgevormd tot kernmateriaal dat geschikt is voor wapens. Dit leidt tot ernstige internationale spanningen. De situatie met betrekking tot het nucleaire programma van Iran is een uitstekend voorbeeld. Tenzij de internationale gemeenschap met een verstandige oplossing voor dit belangenconflict komt, zal de wereld voortdurend verstoord worden door dergelijke destabiliserende crises, want er zijn meer drempel-landen dan alleen maar Iran, en we weten dat ook. We zullen voortdurend geconfronteerd worden met het risico van proliferatie van massavernietigingswapens. Vorig jaar heeft Rusland een initiatief ingediend om multinationale centra voor uraniumverrijking op te richten. Wij staan open voor het idee om dergelijke centra op te richten, niet alleen in Rusland, maar ook in andere landen waar vreedzame kernenergie legaal bestaat. Staten die kernenergie willen ontwikkelen, zouden de garantie kunnen krijgen dat zij splijtstof krijgen door directe participatie in deze centra, uiteraard onder streng toezicht van de IAEA. De meest recente initiatieven van de Amerikaanse president George W. Bush liggen in de lijn van het Russische voorstel. Ik ben van mening dat Rusland en de Verenigde Staten een objectief en wederzijds belang hebben bij het aanscherpen van de regelingen voor de non-proliferatie van massavernietigingswapens en de lanceerinrichtingen ervoor. Het zijn onze landen die koplopers zijn op het gebied van nucleaire- en raket-technologie, die het voortouw moeten nemen bij de ontwikkeling van nieuwe, strengere non-proliferatie-maatregelen. Rusland is bereid tot een dergelijk initiatief. We zijn in overleg met onze Amerikaanse vrienden. In het algemeen moeten we het hebben over het creëren van een heel systeem van politieke instrumenten en economische stimulansen waardoor staten geen belangstelling meer hoeven te hebben voor de ontwikkeling van hun eigen kerncentrifuges, maar wel de mogelijkheid zouden krijgen voor exploitatie van kernenergie en de uitbreiding van hun energiecapaciteit. In dit verband zou ik nader willen ingaan op de internationale samenwerking op energiegebied. Ook de bondskanselier heeft dit weliswaar maar heel even ter sprake gebracht, zij heeft het echter wel aangestipt. In de energiesector richt Rusland zich op het creëren van uniforme marktbeginselen en transparante voorwaarden. Het spreekt vanzelf dat de prijs van energie door de markt moet worden bepaald en niet onderhevig mag zijn aan politieke speculatie, economische druk of chantage. Wij staan open voor samenwerking. Buitenlandse bedrijven nemen deel aan onze grootste energieprojecten. Volgens verschillende schattingen, tot 26 procent van de Russische olieproductie - denk eens na over dit cijfer, 26 procent van de Russische olieproductie wordt door buitenlands kapitaal voortgebracht. Probeer mij een voorbeeld te geven van zo'n ruime aanwezigheid van Russische bedrijven in sleutelsectoren van de Westerse economieën. Zulke voorbeelden zijn er niet. Zulke voorbeelden zijn er niet! Ik wil u ook herinneren aan de verhouding tussen de investeringen die Rusland binnenkomen en die welke vanuit Rusland uitgaan naar andere landen in de wereld. De verhouding is ongeveer vijftien tegen één. Dit is een zichtbaar voorbeeld van de openheid en stabiliteit van de Russische economie. Economische zekerheid is een gebied waar iedereen dezelfde beginselen moet aanhangen. We zijn klaar om eerlijk te concurreren. De Russische economie biedt hiertoe steeds meer mogelijkheden. Deze dynamiek wordt objectief beoordeeld door deskundigen en onze buitenlandse partners. Zo is Rusland onlangs opgewaardeerd in de OESO-ranglijst: ons land is van de vierde creditrating naar de derde gestegen. En ik zou vandaag hier in München van de gelegenheid gebruik willen maken om onze Duitse collega's te bedanken voor hun hulp bij het nemen van bovengenoemd besluit. Verder. Zoals u weet, heeft het proces van de toetreding van Rusland tot de WTO een finale fase bereikt. Ik zou willen opmerken dat wij tijdens de lange en moeizame onderhandelingen herhaaldelijk termen hebben gehoord als vrijheid van meningsuiting, vrijheid van handel en gelijke kansen, maar om de een of andere reden alleen in verband met onze Russische markt. En een ander belangrijk onderwerp dat een directe invloed heeft op de veiligheid in de wereld. Er wordt vandaag veel gesproken over de strijd tegen de armoede. Wat is hier echt aan de hand? Enerzijds worden financiële middelen - en soms aanzienlijke financiële middelen - uitgetrokken voor hulpprogramma's ten behoeve van de armste landen. Maar eerlijk gezegd, en velen hier weten dat ook, worden zij vaak geëxploiteerd door de bedrijven van de donorlanden zelf. Maar tegelijkertijd worden in de ontwikkelde landen de subsidies in de landbouw gehandhaafd en is de toegang tot geavanceerde technologie voor anderen beperkt. En laten we de dingen bij hun juiste naam noemen: het blijkt dat met de ene hand "liefdadigheidshulp" wordt uitgedeeld, terwijl met de andere hand niet alleen de economische achterstand in stand wordt gehouden, maar ook winsten worden binnengehaald. De sociale spanningen die in dergelijke achtergebleven gebieden ontstaan, leiden onvermijdelijk tot groei van radicalisme en extremisme en wakkeren terrorisme en plaatselijke conflicten aan. En als dit alles ook nog eens gebeurt, bijvoorbeeld in het Midden-Oosten, in omstandigheden waarin de buitenwereld als onrechtvaardig wordt ervaren, bestaat het gevaar van wereldwijde destabilisatie. Het is duidelijk dat de leidende landen in de wereld deze dreiging moeten onderkennen. En, bijgevolg, om een democratischer en rechtvaardiger systeem van economische betrekkingen in de wereld op te bouwen, een systeem dat iedereen een kans en een mogelijkheid geeft om zich te ontwikkelen. Bij het toespreken van de veiligheidsconferentie, dames en heren, kan men niet voorbijgaan aan de activiteiten van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. Zoals u weet, is deze in het leven geroepen om alle - ik benadruk dit - alle aspecten van veiligheid aan te pakken: politiek-militair, economisch, humanitair, en in hun onderlinge samenhang. Wat zien we vandaag in de praktijk? Wij zien dat dit evenwicht duidelijk is verstoord. Tegenstanders proberen van de OVSE louter een instrument te maken om de belangen van één of een groep landen op het gebied van het buitenlands beleid veilig te stellen ten opzichte van andere landen. Ook het bureaucratische apparaat van de OVSE, dat geen enkele band heeft met de oprichtende staten, is op deze taak toegesneden. De besluitvormingsprocedures en de inschakeling van zogenaamde niet-gouvernementele organisaties werden op deze taak toegesneden. Formeel onafhankelijk ja, maar doelbewust gefinancierd en dus gecontroleerd. Volgens de fundamentele documenten op humanitair gebied dient de OVSE de aangesloten landen op hun verzoek bij te staan bij de naleving van de internationale normen op het gebied van de mensenrechten. Dit is een belangrijke taak. Wij steunen die. Maar het betekent helemaal niet dat men zich moet mengen in de binnenlandse aangelegenheden van andere landen, laat staan dat men die landen moet voorschrijven hoe zij moeten leven en zich moeten ontwikkelen. Het is duidelijk dat een dergelijke inmenging niet bijdraagt tot de rijping van democratieën. Integendeel, het verstoort, maakt landen afhankelijk en bijgevolg politiek en economisch instabiel. Wij verwachten van de OVSE dat zij zich laat leiden door haar onmiddellijke taken en betrekkingen met soevereine staten opbouwt op basis van respect, vertrouwen en transparantie. Dames en Heren! Tot besluit zou ik het volgende willen opmerken. Wij horen zeer dikwijls, ik ik hoor dit persoonlijk zeer vaak, van onze partners, met inbegrip van onze Europese partners, oproepen aan Rusland om een actievere rol te spelen in wereldzaken. Ik zou in dit verband een kleine opmerking willen maken. We hoeven nauwelijks te worden gepusht of aangemoedigd om dat te doen. Rusland is een land met een geschiedenis van meer dan duizend jaar, dat bijna altijd het voorrecht heeft gehad een onafhankelijk buitenlands beleid te voeren. We gaan deze traditie vandaag ook niet veranderen. Tegelijkertijd zien wij heel duidelijk hoe de wereld is veranderd en zijn wij realistisch over onze eigen mogelijkheden en ons eigen potentieel. En natuurlijk willen wij verantwoordelijke en ook onafhankelijke partners hebben met wie wij kunnen samenwerken om een rechtvaardige en democratische wereldorde tot stand te brengen, die veiligheid en welvaart waarborgt voor allen, niet slechts voor enkelen. Dank u voor uw aandacht. [eind van de vertaling]

Gorbatsjov en het einde van de Sovjet-Unie

rovanov — Fri, 14 Jan 2022 07:20:54 +0000

verscheen op 8 januari 2022 in de weekeditie van De Andere Krant

Een bericht van Marie-Thérèse ter Haar

Nu de spanningen tussen Rusland en het Westen onverantwoord hoog zijn opgelopen, blikt deskundige Marie-Thérèse ter Haar terug op het einde van de Sovjet-Unie dertig jaar geleden.

Op 25 december 2021 was het dertig jaar geleden dat de Sovjet-Unie ophield te bestaan en Michail Gorbatsjov van zijn troon viel. In het Westen zien we hem als held, omdat hij een einde maakte aan de Koude Oorlog. Woorden als perestrojka (staatkundige en economische hervormingen) en glasnost (openheid) waar hij prat op ging, kennen de meeste mensen van boven de dertig jaar wel. Voor de jongere generatie is hij echter veelal onbekend. Andere kopstukken uit deze belangrijke tijd zijn overleden, zoals George Bush sr., Helmut Kohl, [Duits minister van buitenlandse zaken, red.] Hans-Dietrich Genscher, [zijn Russische ambtsgenoot, red.] Edoeard Sjevardnadze en onze Nederlander Ruud Lubbers. De 90-jarige Gorbatsjov is de enige die nog leeft en is geestelijk in een goede conditie. Gorbatsjov zelf is helemaal niet zo positief over datzelfde Westen. Als de Westerse politiek en media daar wat meer over hadden bericht, had dit tot meer begrip kunnen leiden waarom Rusland vandaag de dag op een bepaalde manier handelt. Juist deze held van het Westen zou toch meer interviews en aandacht kunnen krijgen? Het zou tot zoveel meer verduidelijking kunnen leiden in een tijd dat de spanningen met Rusland hoog zijn opgelopen. Tot op de dag van vandaag blijft Gorbatsjov zich bedrogen voelen over hoe de garanties om niet uit te breiden zijn geschonden die hij in 1990 van de NAVO kreeg. Die staat nu immers aan de Russische grens. Gorbatsjov heeft het ook over het Westerse politieke en economische handelen in de jaren 90 in Rusland – het zou allemaal niet zo netjes zijn gegaan. Hij spreekt harde taal dat Europa hem dertig jaar geleden had beloofd dat er meerdere ‘kamers’ waren in het ‘Europese huis’. Het Westen heeft hier echter weinig van waargemaakt: alles leek te gebeuren met een Westers superioriteitsgevoel. ‘Serieus luisteren en meedenken met de belangen van Rusland was er niet bij, ook al deed men voorkomen dat dit wel zo was.’ Vooral zet de gepensioneerde Gorbatsjov zich in om de gevaarlijke wapenwedloop af te wenden. Daarbij laat hij van zich horen als er weer een NAVO-conferentie is. De afgelopen jaren reageerde hij meerdere malen zeer geërgerd bij nieuwe uitbreidingsgolven: In 1999 werden Hongarije, Polen en Tsjechië lid van de NAVO. Bulgarije, Estland, Letland, Litouwen, Roemenië, Slovenië en Slowakije volgden in 2004. Vijf jaar later sloten ook Albanië en Kroatië zich aan, gevolgd door Montenegro en Noord-Macedonië. Uitbreiding met Georgië en Oekraïne werd niet doorgevoerd vanwege protest van Rusland. In november sprak secretaris-generaal Jens Stoltenberg bij een NAVO-bijeenkomst in Riga: ‘De beste verdediging van het NAVO-bondgenootschap is Rusland permanent dreigen met een nucleaire oorlog, door ervoor te zorgen dat elk lokaal conflict waarbij Rusland is betrokken in Oost-Europa onmiddellijk om te zetten in een alomvattend conflict tussen Rusland en de NAVO.’ In 2016 zei Gorbatsjov reeds over deze organisatie: “Alle retoriek … schreeuwt alleen maar van een verlangen om Rusland bijna de oorlog te verklaren. Ze praten alleen over verdediging, maar eigenlijk bereiden ze zich voor op offensieve operaties.” Op 24 december 2021 vertelde hij bovendien tegen het Russisch persbureau RIA Novosti op de vooravond van zijn aftreden precies dertig jaar geleden: ‘De VS werden arrogant na de val van de Sovjet-Unie. Na de Koude Oorlog bouwden de VS met de NAVO een nieuw rijk op.’ Als Nederlandse vrouw, die weliswaar al meer dan 35 jaar met Rusland en Oost-Europa verbonden is, blijf ik Gorbatsjov waarderen omdat hij een einde maakte aan de Koude Oorlog. Toch ben ik mij ervan bewust dat dit een typisch Westerse zienswijze is. Mijn Russische vrienden en kennissen kijken mij soms verbaasd aan en sommigen bekogelen mij zelfs met geïrriteerde reacties in de trant van: ‘Jij zou toch beter moeten weten en begrijpen dat hij bij ons helemaal niet populair is! Hij heeft ons land slecht bestuurd en uiteen laten vallen.’ Het gaat mij erom waarom onze Westerse visie zo anders is dan de Russische. In mijn ogen gaat het al mis met de Westerse politiek en berichtgeving. We zouden onszelf kunnen afvragen: Waarom is Gorbatsjov in het Westen heel populair en in zijn eigen Rusland niet? Wat hebben westerlingen gemist in de berichtgeving of beleving? En dan nu dertig jaar later: waarom is Poetin in het Westen zeer onpopulair en wordt hij in Rusland door het grootste deel van de bevolking op handen gedragen? Deze vragen geven aan hoe weinig wij westerlingen van Russen weten, en hoe gemakkelijk het is om bepaalde Russische gebeurtenissen vandaag de dag vanuit een westerse visie te belichten zonder voldoende achtergrondkennis. En ook hoe gemakkelijk het is – nu de spanningen tussen Rusland en het Westen weer hoog oplopen – Rusland niet voldoende te begrijpen. Of extremer: te demoniseren. Doordat de meeste westerlingen niet voldoende van Rusland weten, is het nog gemakkelijker om alle anti-Rusland-berichten voor waarheid aan te nemen. Maar het moet toch niet zo moeilijk zijn op zoek te gaan naar antwoorden op de waarom-vragen? Of om in ieder geval te proberen te begrijpen waarom een groot deel van de Russen vandaag de dag wel redelijk tevreden is. Dit bericht uit de pen van Marie-Thérèse ter Haar verscheen in de weekeditie van 8 januari 2022 van de Andere Krant. Met dank aan Madeleine Klinkhamer en Edwin Giltay voor hun redactiewerk. Marie-Thérèse ter Haar schreef diverse boeken waaronder De ontgoocheling (De Blauwe Tijger, 2017). Haar Rusland & Oost-Europa Academie organiseert reizen, geeft lezingen – sinds kort ook online lezingen– en blogt: ruslandacademie.nl