Cultuur | Wakkermens

De spirituele bijdrage van Midden en Oost Europa wordt verpletterd in de machtsstrijd tussen Rusland en de V.S.

rovanov — Sat, 11 Feb 2023 22:51:08 +0000

Wat kan daartegen worden gedaan?

Voordracht door Harrie Salman gevolgd door een gesprek. 25 maart, 13.00 – 17.00 uur, Zeist [caption id="attachment_13205" align="alignright" width="300"] Strijd der culturen[/caption] Verschillende volkeren kunnen vanuit hun historische ontwikkeling hun bijdragen leveren aan de ontwikkeling van de cultuur. In veel gevallen misbruiken belangengroepen deze bijdragen en buigen ze in hun voordeel om, zodat volkeren tegen elkaar worden opgezet in plaats van dat zij gaan samenwerken om de belangen van de mensheid te dienen. In de 20e eeuw is dit op grote schaal gebeurd door de elites van de Angelsaksische landen. Oorlogen tussen Europese landen zijn door hen georganiseerd, en daarnaast hebben zij op wereldschaal hun economische imperia gevestigd. In dit grote speelveld tussen Amerika en Azië hadden de Midden-Europese volkeren een tussenpositie kunnen innemen om een derde weg met eigen sociale en spirituele inspiraties te openen. Daarmee zouden ook globaal de tegenstellingen tussen Oost, West en Zuid kunnen worden overbrugd, in een spirituele cultuur en rechtvaardige samenlevingen. In de Midden-Europese cultuur leefde een sterke drang de krachten van het vrije Ik tot ontwikkeling te brengen, waarmee de tegenstelling tussen het extreme individualisme van het Westen dat alleen op de materiële wereld is gericht, en het anti-individuele collectivisme van het Oosten kan worden overwonnen. In Midden-Europa zijn in de Sociale Driegeleding impulsen verschenen waarmee een samenleving kan worden opgebouwd waarin het vrije Ik een rechtvaardige samenleving kan inrichten, waarin het egoïsme wordt begrensd en het collectivisme wordt opengebroken. We leven in een tijd waarin de spirituele en sociale bijdrage van Midden-Europa op alle mogelijk manieren wordt verhinderd. We zien nu in alle openbaarheid de opkomst van een technocratisch totalitarisme met een door de financiële elites gecontroleerde wereldregering, die ook de rijkdommen van Rusland in haar greep wil krijgen. De geest van Midden-Europa moet nu op wereldniveau weer tot leven worden gebracht. Wat we daarvoor kunnen doen is de vraag waarover deze voordracht het gesprek wil openen. Voordracht Harrie Salman, gevolgd door een gesprek. Aanmelden: is wenselijk en kan bij Els van Dongen: fiederels@ziggo.nl Locatie: van Tetslaan 4, Zeist Datum en tijd: 25 maart, 13.00 – 17.00 uur Entree: 15,- Gelieve contant en gepast meenemen. Organisatie: Kerngroep Sociale Driegeleding: Els van Dongen, Feiko van der Veen, Henk Hupkes, Coen Graaf De middag is voor iedereen toegankelijk, dus mocht je nog andere geïnteresseerden in je omgeving kennen, dan zijn zij van harte welkom.

EU Kerstmis 2022

rovanov — Tue, 27 Dec 2022 22:05:08 +0000

[aiovg_video id=61374]

Geboortepijnen van een nieuwe wereld

rovanov — Sun, 27 Nov 2022 06:11:55 +0000

Een bericht van Von Rüdiger Rauls overgenomen van RT-Duits en vertaald door WM.

Uit het optreden van het Westen tegenover Rusland en China krijgt men de indruk dat het Westen zich niet eens meer bewust is van wat haar acties inhouden. Wat wil het bereiken, wat wil het Westen winnen? En waar zal het allemaal toe leiden?

De term Nieuwe Wereld staat meestal voor het door Columbus ontdekte Amerika. Het dankte zijn ontdekking aan het toeval. De Nieuwe Wereld, waarvan wij sinds enkele jaren getuige zijn, komt daarentegen niet toevallig tot stand. Het is het resultaat van de menselijke strijd voor een beter leven, maar niet zoals vroeger voor een minderheid, die Poetin de Gouden Miljard noemt, maar voor iedereen. De ontdekking van de Nieuwe Wereld door Columbus betekende ook het begin van een nieuw tijdperk van menselijke ontwikkeling. Het kapitalisme werd mondiaal. De heersende klasse, de bourgeoisie, had de politieke macht nog niet veroverd, maar als economisch systeem kreeg zij geleidelijk de overhand. Het feodale systeem van de adel daarentegen werd als economische factor maatschappelijk steeds onbelangrijker. De koloniën, als voormalige grondbezittingen van de Europese vorstenhuizen, werden omgevormd tot kapitalistische markten. Deze voormalige Nieuwe Wereld is nu de oude, de verouderde. Het werd eeuwenlang gedomineerd door de leidende kapitalistische staten van Europa en hun Angelsaksische opvolgers (VS, Australië, Nieuw-Zeeland, Canada, enz.). Door hun economische en militaire superioriteit oefenden zij hun koloniale heerschappij uit over de meeste volkeren van de wereld. Deze vorm van regeren brak af in de onafhankelijkheidsoorlogen na de Tweede Wereldoorlog. Maar de economische macht over de wereld was nog steeds in hun handen. Deze oude wereld verliest echter steeds meer zijn economische macht door de heropleving van Rusland en de opkomst van China en andere landen zoals Vietnam. De militaire nederlagen van het Westen, met name van de VS in Zuidoost-Azië, maakten duidelijk dat deze ontwikkeling niet met oorlogsmiddelen kon worden gestopt. De westerse staten veranderden van Saulus - van de militaire strijd tegen het communisme - in de Paulus van de waardeoriëntatie. Als westerse waardengemeenschap willen zij nu het dreigende machtsverlies door sancties een halt toeroepen. Hoewel deze goedkoper zijn dan oorlogen, verzwakken ze de eigen economie steeds meer. Wat we momenteel meemaken is het uiteenvallen van deze westerse waardengemeenschap en haar concept om haar eigen macht over de volkeren van de wereld te handhaven door middel van economische en morele druk. De westerse waardengemeenschap valt niet uiteen door de oorlog van Rusland in Oekraïne. Het valt ook niet uiteen door de penetratie van China in bijna alle continenten en bijna alle gebieden van de economie, wetenschap en onderzoek. Het valt uiteen door zijn eigen tegenstrijdigheden. Steeds meer mensen, naties en samenlevingen herkennen de tegenstrijdigheid tussen de morele claims die de "westerse waarden" als een monstrans((https://nl.wikipedia.org/wiki/Monstrans)) voor zich uitdraagt en zijn feitelijk handelen. Deze oude westerse wereld is niet langer opgewassen tegen de druk van de volkeren die zich decennialang hebben bevrijd van de koloniale overheersing. Deze volkeren, die hard gevochten hebben voor nationale onafhankelijkheid, willen nu hun economische onafhankelijkheid realiseren. Zij willen niet langer afhankelijk zijn van de beslissingen van westerse investeerders. Zij willen ook niet langer berispt worden door de wankelende moraal van westerse politici die met twee maten meten en degenen die niet naar hun pijpen dansen met sancties straffen. De mensen van deze samenlevingen willen hun leven vormgeven volgens hun behoeften, ervaringen en principes. En de tijd lijkt gekomen voor dit aandringen.

Wat wil het Westen?

Welnu, het is één ding om de opkomst van machten te belemmeren, maar iets anders om de wereldgemeenschap zelf een hoopvol vooruitzicht te kunnen bieden. Dit blijkt niet uit het optreden van het Westen. Het kan de opkomende volkeren van de wereld niets meer bieden dat recht doet aan hun verlangen naar een beter leven. Aangezien zij geen voorstellen heeft om de toekomst vorm te geven, houdt zij zich voornamelijk bezig met het handhaven van de huidige toestand. Daarmee verliest zij echter de creatieve kracht. Dit is wat haar onderscheidt van China en de staten die zich aansluiten bij de ideeën en voorstellen van China om de toekomst vorm te geven. En die worden steeds talrijker. In de huidige wereldwijde conflicten is het niet duidelijk waar het Westen zich mee bezighoudt, buiten het tegenhouden van vooruitgang die niet overeenstemt met haaar ideeën. De strijd die zij als argument aangeeft tussen democratie en autocratie is misleidend. Terwijl de westerse waardengemeenschap Rusland en China bestrijdt omdat zij hen ziet als samenlevingen die de mensenrechten aan hun laars lappen, gaat zij achter staten als Saoedi-Arabië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Azerbeidzjan aan om de olie en het gas te krijgen die zij om politieke redenen niet meer van Rusland wil hebben. Maar het verschil tussen degenen die zij bestrijdt en degenen die zij het hof maakt is niet meer uit te leggen. Het is nog moeilijker om uit te leggen waarom het ene minder inhumaan zou zijn dan het andere. Terwijl China wordt veroordeeld vanwege de autocratie van zijn communistische partij over de Chinese samenleving, is Vietnam gewild als nieuwe voorkeurspartner voor Duitse investeringen en toeleveringsketens, hoewel zijn samenleving ook door een communistische partij wordt geleid. Dit tegenstrijdige gedrag wekt de indruk dat de opiniemakers in de politiek en de media niet meer weten waar de conflicten met Rusland en China nog over gaan. De confrontatie is inmiddels zo'n eigen leven gaan leiden dat het lijkt deel te zijn van het westerse DNA. Dit alles is niet meer te verklaren. En hoe minder men zijn eigen gedrag kan verklaren, hoe meer het onderwerp taboe wordt. Een maatschappelijk debat hierover vindt nauwelijks nog plaats, en als dat er is, vindt het plaats in de eigen echokamers van opiniemakers op het niveau van veronderstellingen, onbewezen beweringen, intellectueel zwakke en misleidende conclusies. Een diepere, naar inzicht zoekende controversiële discussie wordt vermeden uit angst voor een verschrikkelijke openbaring: de eigen opvattingen zijn niet langer verenigbaar met de werkelijkheid. Ze zijn mager en hebben geen overtuigingskracht.

Hopeloos

Zo heeft het Westen, en hier vooral de Europese Unie (EU), zich door dit taboe in een moeilijke situatie gemanoeuvreerd. Momenteel lijkt er geen andere uitweg te zijn dan de ineenstorting van een van de bij het conflict betrokken kampen: Rusland aan de ene kant en Oekraïne aan de andere kant als gevolmachtigde van het westerse kamp. Omdat velen in het Westen de mening van mevrouw von der Leyen delen dat Oekraïne de oorlog moet winnen, lijkt er geen andere oplossing mogelijk dan dat een van beide partijen capituleert. Deze compromisloze houding klinkt als de definitieve oplossing en maakt onderhandelingen onmogelijk. Wie moet ze leiden? De westerse leiders bestaan alleen uit mensen die zich inzetten voor de ondergang van Rusland. Maandenlang hebben de media geen ander beeld geschetst dan dat Oekraïne zal winnen, of liever gezegd moet winnen, in het belang van ons allen. Scherpschutters in het kostuum van idealistische zendelingen van waarden, domineren de westerse politiek. En voor hen telt alleen de overwinning van hun ideologische principes, ongeacht de kosten. Voor von der Leyen((Voorzitter EU)), Baerbock((Duitse minister van buitenlandse zaken)) en de andere groene fanatiekelingen is alles behalve een nederlaag van Rusland uitgesloten. Daarvoor is de confrontatie al te ver gevorderd. Ze zijn al te ver gegaan met al hun voorspellingen over de zwakte van Rusland en de krachtige effecten van hun eigen sancties. Hoe kan men nu nog woorden terug nemen? Wie moet de boodschap overbrengen als het anders loopt? Wie gaat er voor het publiek staan en toegeven dat de werkelijkheid anders is dan de verwachtingen die bij de goedgelovigen zijn gewekt? Hoe moeten de media aan hun consumenten uitleggen dat zij de mensen lange tijd een verkeerd beeld van de werkelijkheid hebben gegeven, ongeacht of dit met opzet of door hun eigen waanideeën is gebeurd? Hoe gaan ze rechtvaardigen dat ze geen feiten willen zien die niet in hun eigen wereldbeeld passen? Wie moet aan de mensen toegeven dat alle offers die zij voor Oekraïne en de zogenaamde strijd voor onze vrijheid hebben gebracht, voor niets zijn geweest? Dat, tegen beter weten in, mensen in ellende en wanhoop werden gedreven door ongekende prijsstijgingen, banen werden vernietigd en duizenden bestaansmiddelen werden geëlimineerd. Dit alles gebeurde alleen om het inzicht te vermijden dat de sancties tegen Rusland niet het beoogde effect hadden. Wie moet de mensen vertellen dat dit beleid was gebaseerd op illusies en wensdenken, op onverzettelijkheid, op ideologische blindheid, bazigheid en onverschilligheid voor de belangen van anderen? En bovenal wil niemand zich voorstellen hoe de bedrogenen op deze bekentenissen zullen reageren. De westerse opiniemakers in de politiek en de media hebben zichzelf in een hopeloze situatie gemanoeuvreerd, en dit vooral binnen de EU. In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne hun eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die een ander beleid zou kunnen voorstaan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en hebben honderden miljarden weggeknikkerd. Wie van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne ook het eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die voor een ander beleid zou kunnen staan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en ja-geknikt voor honderden miljarden. Welke van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? Wie is er die van het begin af aan een andere omgang met Rusland heeft geëist, zodat andere politieke actoren Rusland nu kunnen benaderen met voorstellen om de crisis op te lossen? Er is geen partij die een andere regering kan vormen om een evenwicht met Rusland te vinden. Er zit dus niets anders op dan de oorlog tot het bittere einde uit te vechten. Dit einde zal waarschijnlijk bijzonder bitter zijn voor de gewone mensen in dit land en in Oekraïne, over wiens rug Rusland moet worden vernietigd, zoals we van westerse politici hoorden. En welke uitweg is er voor Rusland anders dan het voortzetten van de oorlog bij dergelijke bedreigingen en vooruitzichten?

Nieuwe orde

De oorlog zal niet eeuwig duren, maar wat komt daarna. Dit gaat niet alleen over Oekraïne. Het is slechts een symptoom, een breuk in het wereldbestel zoals dat na het einde van de Koude Oorlog is ontstaan. Welke orde wil het Westen nastreven in plaats van de oude, die van de eigen overheersing, en vooral, vanuit welk wereldbeeld? Rusland, China, Iran en alle andere door het Westen gesanctioneerde landen hebben een duidelijk wereldbeeld. Zij zien de ontwikkeling naar een multipolaire wereld waarin het Westen en de VS als leidende macht niet langer de lakens uitdelen. Deze visie lijkt ook overeen te komen met de gang van zaken in de wereld. Al deze staten, die jarenlang door het Westen met sancties zijn lastiggevallen, willen een onafhankelijke en gelijkwaardige ontwikkeling van hun samenlevingen en economieën volgens hun eigen normen, hun waarden en beginselen, hun culturele en historische ontwikkeling, zonder paternalisme en dreigementen van het Westen. De tijd lijkt gekomen voor deze behoeften en het lijkt niet mogelijk dit te stoppen. Want het machtsevenwicht in de wereld is veranderd. Rusland is zo sterk geworden dat het zich militair verzet tegen elke verdere uitbreiding van het NAVO-grondgebied. China heeft het Westen economisch ingehaald. En de gesanctioneerde landen van de wereld zijn zo'n macht geworden dat Rusland en China op hen kunnen leunen. Daarom deze onverbiddelijkheid van het Westen tegenover Rusland en China. Het ziet geen plaats meer voor zichzelf in deze opkomende nieuwe wereldorde. Haar zelfbeeld van een op waarden gebaseerde superieure orde komt steeds minder overeen met de werkelijkheid. Maar een nieuw wereldbeeld voor zichzelf te creëren op basis van deze veranderingen lijkt buiten haar mogelijkheden te liggen. Dit gaat eigenlijk over niets anders dan afscheid nemen van oude overtuigingen en ideeën, vooral die van de VS, dat zij de orde van de planeet kunnen bepalen. Wanneer de VS en de zogenaamde westerse waardengemeenschap hun dominante positie op aarde verliezen, zullen zij niet ten onder gaan. Beide zullen blijven bestaan. Want het gaat er niet om om het kapitalisme te ontmantelen, zoals in de tijd van de Sovjet-Unie. Mensen zullen nog steeds in hun huizen kunnen wonen, naar hun werk gaan, hun kinderen naar school brengen en boodschappen doen. Ze zullen aan tafel zitten en samen eten. Ze zullen 's avonds tv kijken, met vrienden afspreken en in het weekend picknicken. Er zal niets veranderen in het dagelijks leven van de mensen. Zelfs de zon zal blijven opkomen in de ochtend en ondergaan in de avond. Zoals de Chinese president Xi Jinping zo terecht tegen zijn ambtgenoot Biden zei: "De wereld is groot genoeg voor onze twee landen." Daarin ligt het besef dat niemand de ander iets afneemt. Het idee van iets verliezen als de ander iets wint is een beeld uit een oude wereld. De opkomende nieuwe orde is gebaseerd op samenwerking ten voordele van allen. Rüdiger Rauls is auteur en tekstschrijver. Hier heeft hij zijn blog Politieke Analyse.

De visie van Gorbatsjov

rovanov — Tue, 20 Sep 2022 05:36:28 +0000

Uit de nieuwsbrief van de Stichting Eliant

"Wij zijn allen spelers aan boord van het schip aarde en wij mogen niet toelaten dat het wordt vernietigd. Er zal geen tweede ark van Noach komen"

aldus Michail Gorbatsjov in zijn boek Perestrojka (Herstructurering), dat hij na zijn aantreden als secretaris-generaal van de Communistische Partij in 1985 schreef. De ondertitel van zijn boek was veelbelovend: De tweede Russische Revolutie. Een nieuwe visie voor mijn land en de wereld. Voor de generatie die heeft meegemaakt dat Gorbatsjov op die woorden onmiddellijk ook daden liet volgen, grensde dit aan een mirakel: de koude oorlog met zijn meedogenloze wapenwedloop, die Europa al jarenlang angst inboezemende, werd beëindigd. Dit opende plots ook de deur voor een mogelijke hereniging van Duitsland en voor een nieuwe orde in Europa. Daardoor viel tegelijk ook de Sovjet-Unie uiteen. Het werd opeens mogelijk om probleemloos naar Rusland te reizen en omgekeerd kwam men overal in Europa ook enthousiaste Russische toeristen tegen. Het Duitse weekblad Die Zeit noemde Gorbatsjov naar aanleiding van zijn overlijden op 30 augustus 2022 "een uitzonderlijke persoonlijkheid van de geschiedenis". En hoezeer ook het Westen van het politieke engagement van Gorbatsjov heeft geprofiteerd, zo weinig duurzaam was zijn engagement in zijn eigen land. Hij moest, net op het einde van zijn leven, vaststellen dat de kloof tussen West en Oost zich opnieuw dramatisch aan het verdiepen is. Hoe slaagde Gorbatsjov erin om die kloof tijdens zijn ambtstermijn te overbruggen? Wat was zijn visie?

De visie van Gorbatsjov

Gorbatsjov richtte zich met zijn boek Perestrojka rechtstreeks tot de burgers van zijn land en daarenboven ook "tot de burgers van de hele wereld" met de woorden: "Ik heb dit boek geschreven omdat ik in uw gezond mensenverstand geloof". Het was zijn visie om een brug te bouwen tussen Oost en West, een Europees huis, waar zelfbeschikking de norm was en vrede heerste! Daartoe opende hij de deuren wagenwijd, wat onvoorstelbaar leek. Dat was zo onverwacht en verrassend dat de verantwoordelijke politici in Duitsland en de Verenigde Staten het in eerste instantie niet konden geloven. Wilde hij de Duitsers effectief zelf laten beslissen of ze zich bij de westerse alliantie wilden aansluiten of er de voorkeur aan wilden geven om na de Duitse hereniging een neutrale staat te zijn zoals Oostenrijk of Finland - de optie die Gorbatsjov weliswaar aanbeval maar niet eiste? Zowel Helmut Kohl en zijn buitenlandminister Genscher als Bush senior en de toenmalige buitenlandminister van de USA Condoleezza Rice dachten dat ze het tijdens de onderhandelingen in Moskou en de Verenigde Staten verkeerd hadden gehoord – hij moest het driemaal herhalen. Pas dan geloofden ze dat zijn woorden ernstig bedoeld waren en hij de strategische autonomie effectief wilde verlenen aan Duitsland en aan Oost-Europa, onvoorwaardelijk!

Het nieuwe denken

Hij wilde de koude oorlog daadwerkelijk beëindigen en geen nieuwe fronten in het leven roepen. Hij was op zoek naar een nieuw denken, naar een socialisme zonder vijandbeeld, naar een nieuwe sociale orde, die een vreedzaam samenleven van de volkeren van deze aarde, maar in het bijzonder van de Europese landen, mogelijk zou maken: "De staten en volkeren van de aarde zijn zeer verschillend en dat is goed zo. Het is een stimulans om te concurreren. Indien men de dialectische eenheid van de tegenstellingen begrijpt, dan past dit in het concept van de vreedzame co-existentie."

Nooit meer oorlog

Als enige uitweg uit de wapenwedloop en de oorlogsdreiging zag hij de noodzaak om "de internationale betrekkingen menselijker te maken". Hij drukte zijn hoop als volgt uit: "Wanneer leidinggevende politici dit standpunt erkennen en in de praktijk omzetten, zal dit een grote overwinning van het gezond verstand zijn (…) Wij willen dat er in de aankomende 21ste eeuw overal in de wereld vrijheid zal zijn (…) Wij hebben die weg ingeslagen en wij roepen andere landen en naties op om hetzelfde te doen". In deze boodschap liet hij zich niet van de wijs brengen, ondanks alle weerstand en vernederingen waarmee hij in het verdere verloop van de geschiedenis ook in zijn eigen land af te rekenen kreeg. Zo richtte hij zich in 2017 nogmaals met een oproep tot de wereld: "Kom eindelijk tot bezinning – nooit meer oorlog!" en dat deed hij ook in september 2019 met de bestseller Wat er op het spel staat. Mijn oproep voor vrede en vrijheid. In 2014 verscheen zijn biografie Alles op zijn tijd - mijn leven. In 2001 en 2015 werden zijn twee boeken gepubliceerd die aan Rusland zijn gewijd en waarin hij bleef hopen om het nieuwe denken ingang te doen vinden bij zijn landgenoten. In zijn opstel Het christenheid of Europa schrijft Novalis: "Alleen maar geduld, hij zal, hij moet komen, de heilige tijd van de eeuwige vrede". Bij Gorbatsjov konden we het enthousiasme voor een dergelijk ideaal ervaren, maar zagen we ook geduld en het besef dat een dergelijk doel alleen maar kan worden bereikt wanneer het in vele mensen echt gaat leven en actief wordt gerealiseerd. Gezien de oorlog in Oekraïne doen dergelijke idealen bijna kinderlijk naïef aan. De onverdraaglijke neveneffecten van de gewapende conflicten tonen echter duidelijk aan dat er nood is aan dergelijke uitzonderlijke historische figuren als Gorbatsjov, aan mensen die gebruik maken van hun innerlijke vrijheid en niet langer willen meedraaien in het rad van machtsspelletjes en vergelding. Dan worden onderhandelingen mogelijk die naar vrede kunnen leiden – gebaseerd op menselijke waarden. In de hoop dat de gedachten van Michail Gorbatsjov voor de bouw van het Europese Huis zullen blijven werken, groet ik u van harte namens het team van ELIANT Michaela Glöckler Hier kunt u het werk van Eliant met een gift steunen

DWINGEND

rovanov — Tue, 28 Jun 2022 11:09:52 +0000

Een essay van Joop Brussee

[caption id="attachment_60643" align="alignright" width="350"] Gaat de techniek ons vervangen?[/caption] De masten met 5G kastjes stonden er gewoon, op een dag. Afgezien van de vraag hoeveel straling een mens kan verdragen en waarom dat eerst niet grondig onderzocht wordt vroeg ik mij ook af of aandacht aan de vormgeving is besteed. Is rekening gehouden met de esthetische kanten aan deze gigantische uitrol of is dat helemaal niet meer belangrijk? In de zestiger jaren schreef ik een scriptie over industriele vormgeving, een opkomend verschijnsel dat veelbelovend leek. Schoonheid zou niet uitsluitend voor kunstwerken gelden. Ik kookte ineens water in een fluitketel die een prijs had gewonnen. De techniek zou de wereld mooier maken was de belofte. Is dat uitgekomen? Later bezocht ik als regisseur regelmatig de grafische afdeling van de NOS, als enige een zelfstandige unit binnen het facilitair bedrijf. Een vriendelijke manager was de baas. Met een snelle babbel wees de man een ontwerper aan. De opdracht werd uitgevoerd met de allernieuwste technieken. Uiteindelijk waren de leaders voor mijn programma’s complete kunstwerken waar ik altijd vol bewondering naar keek en daarbij mijn programma vergat. Kritiek was niet aan de orde. Helaas stond de prachtig technische vormgeving meestal los van de inhoud. Het waren twee gescheiden werelden. Trucages en technische snufjes drongen zich op andere afdelingen binnen zoals bij post production waar ongekende mogelijkheden kwamen in de montage. Het ging zo snel dat de meeste editors moeite hadden al die technische ontwikkelingen bij te benen. Telkens kwamen nieuwe machines die nog meer geld opslurpten. Wie betaalt, bepaalt betekende dat de producer met de hand op de knip steeds belangrijker werd. Wie nu niet meegaat met de technische ontwikkelingen kan het verder wel vergeten, hoorde ik op een dag een collega zeggen. Dat was schrikken, want wie wilde achterblijven? De knieval voor techniek op alle fronten was ingezet. De marketing deed de rest: technische vernieuwingen zijn immers verbeteringen, stappen voorwaarts! Op een dag stond in een leslokaal bij opleidingen waar ik cursusleider was een nieuwe videorecorder. Verrassend, als gebruiker was mij niets gevraagd. Dat oude apparaat was prima, techniek een hulpmiddel. Liefst functioneel vormgegeven en niet afleidend. Alleen de toetsen play, pauze en stop waren voor mij belangrijk, met natuurlijk een shuttle voor het spoelen. Bij het nieuwe apparaat verdronk ik in de mogelijkheden, vergiste mij voortdurend en dat bleef storen. Moest ik aan al die overbodige techniek gewoon wennen? De technicus was trots. Toen ik zei dat al die snufjes en mogelijkheden mij afleidde sprak hij met een grijns: Jij bent niet de enige cursusleider hier. Een slimme manier om mijn mond te snoeren. Was de technische opmars en de invloed daarvan op de inhoud nog te stuiten, vroeg ik mij af. Aan de telefoon kwamen computerstemmen met mededelingen en knoppen keuze; in de trein digitaal verknipte aankondigingen met verkeerde klemtonen op stationsnamen; gesloten kantoren waar ik doorverwezen werd naar een site, die weer naar de telefoon voerde en opnieuw naar een site. Soms dacht ik: worden we expres gek gemaakt? Of murw? Die oude wereld was doorgeslagen consumentisme accoord, nodig aan vernieuwing toe. Maar in wiens belang gingen die ontwikkelingen? Multinationals? Overheden? Of die twee samen en de gebruikers volledig vergeten zijn? De honger naar iets nieuws leek kunstmatig gestimuleerd. Een nog mooiere uitvoering van dit en dat met nog meer mogelijkheden. Steeds sneller. De onzichtbare techneuten: de meesters van het universum? In deze tijd kan de wereld vol techniek ongecontroleerd doorwandelen. Virussen, voor zover ze bestaan worden schitterend vormgegeven. Controle wordt omgedraaid: de techniek zal de mens volledig controleren en smart slaven van hen maken. Vanzelfsprekend komt na 4G, 5G, 6G enz. Een vraag over deze vooruitgang is lastig, dat remt ontwikkelingen af. In gelikte promotiefilms over het leven in de toekomst kijken kinderen naar schitterende beelden met een gladde uitleg over hoe het leven in het jaar zus en zo eruit zal zien. Volwassenen zitten thuis hun leven uit te zitten met een virtueel apparaat op hun hoofd en kunnen alleen nog een duim opsteken en op een vraag of ze gelukkig zijn alleen ja zeggen. Nee is allang geen optie meer. Die stralingsmasten? Dat zijn nodig. Als je je daaraan stoort omdat je die vervangende kerktorens lelijk vindt dan ga je toch ergens anders wonen? Joop Brussee 27 Maart 2022

Dystopia

FZ — Tue, 28 Sep 2021 06:10:22 +0000

Over een paar maand zul je op je mobieltje lezen: Attentie, attentie: er nadert een ongevaccineerde, ook wel “spook” genoemd. Probeer met lichtsignalen het “spook” af te weren! Mocht u zich niet in uw veilige auto bevinden, los dan een paar waarschuwingsschoten.

Klinkt volkomen onrealistisch, maar wie had een jaar geleden kunnen dromen dat we allemaal met mondkapjes zouden lopen en elkaar niet meer mogen omhelzen. Je kunt het zo gek niet bedenken, zo onder het motto: heeft u nog een nieuwe complottheorie? Want de oude zijn allemaal uitgekomen. In 1516 publiceerde Thomas More zijn boek “Utopia”, waarin een soort ideale samenleving wordt beschreven. Het ultieme boek “Dystopia” moet nog worden geschreven, maar als je onze huidige samenleving bekijkt, zijn we al aardig op weg. In Wikipedia wordt Dystopie zo omschreven: Dystopie is een (denkbeeldige) samenleving met louter akelige kenmerken waarin men beslist niet zou willen leven. Een dystopie is daarmee het tegenovergestelde van een utopie die juist een bijzonder aangename samenleving voorstelt. In Utopia beschrijft More voordat hij aan de ideale samenleving toe komt, eerst de is-toestand. De Engelse samenleving aan het begin van de zestiende eeuw wordt als volgt beschreven: Tirannie en corruptie tieren welig. De kern van alle kwaad het privébezit van land, dat leidt tot uitbuiting door grootgrondbezitters van de massa arme mensen, hetgeen weer tot toenemende criminaliteit leidt. Daar staat nu de ideale samenleving tegenover, die onder andere wordt gekenmerkt door het ontbreken van privébezit. Waarom moet ik nu aan Klaus Schwab en The Great Reset denken? Toen ik mijn gedachten over dystopie en utopie liet gaan kwam ik een interessant essay ((Anti-utopie als genre: terminologie en achtergronden )) in het Russisch tegen, ik heb dit vertaald. Voor wie geen zin heeft in literaire beschouwingen, gaat het hier verder.

Anti-utopische romans laten zien hoe de wereld er uit zou kunnen zien en wat er van de mens in deze wereld terecht zou komen.

"Utopia" betekent "niet-bestaande plaats" - van het Griekse οὐ "niet, nee" en τόπος "plaats". Thomas More is de eerste die in zijn boek((De Latijnse titel luidt voluit: Libellus vere aureus, nec minus salutaris quam festivus, de optimo rei publicae statu deque nova insula Utopia - of te wel: "Een klein, waargebeurd verhaal, niet minder profijtelijk dan plezierig, over hoe het in een staat zou moeten zijn en over het nieuwe eiland Utopia.")) de term "Utopia" gebruikt. In het Engels klinkt Utopia trouwens bijna hetzelfde als Eutopia, namelijk "een mooie, ideale plaats".
In de literatuur betekent "utopie" een beschrijving van een fictieve, ideale samenleving.
De inspiratiebron van alle klassieke utopieën is Plato's De Staat (ca. 380 v. Chr.). Naast More's Utopia zijn de bekendste Utopische teksten Tommaso Campanella's De zonnestad (1603), Francis Bacon's Het nieuw Atlantis (1627) en Voltaire's beschrijving van het gelukkige land Eldorado in zijn verhaal Candide (1759). Jonathan Swifts Gullivers reizen (1726) bevat zowel utopische als satirische episodes en wordt soms beschouwd als een prototype van de dystopie.
Niet elke beschrijving van het gelukkig leven en een succesvolle wereldorde is een utopie.
Idyllen zijn het tegenovergestelde van utopieën.
Een idyllische wereld is natuurlijk en eenvoudig, het belangrijkste daarin is het particuliere menselijke geluk.
De utopische wereld is kunstmatig, en is altijd de implementatie van een of ander programma.
Klassieke utopieën beschrijven complexe samenlevingen met rigide hiërarchieën en regels, het algemeen welzijn is altijd belangrijker dan het persoonlijke.
Mythen, legenden en schilderingen die een betere wereld schetsen worden eveneens utopieën genoemd - zoals de mythen over de Gouden Eeuw, folkloristische verhalen over het land van Kokanje of Belovodje (het Russische luilekkerland), maar ook filosofische en politieke beschouwingen. Na het verschijnen van Karl Mannheims Ideologie en Utopie (1929) begon men te spreken van een "utopische denkwijze", dat die in iedere samenleving aanwezig is.
Utopische boeken worden daarom vaker vanuit een filosofisch en sociologisch perspectief bekeken dan vanuit een literair perspectief.

In de literatuur bleek het "negatieve spiegelbeeld" van de utopie meer vruchten af te werpen: er bestaan veel minder kunstzinnige utopieën dan dystopieën. De term "anti-utopie" heeft vaste voet gekregen in de Russische traditie; in de rest van de wereld wordt eerder de term "dystopie" gebruikt. (Er waren ook varianten van "negatieve utopie" en "kakotopie", maar die sloegen niet aan).
"Dystopie" heeft een bredere betekenis - zo wordt elke beschrijving genoemd die een fictieve wereld als disharmonisch afschildert.
Veel genres in de moderne fictie zijn dystopisch of post-apocalyptisch, zoals sommige teksten van het genre "alternatieve geschiedenis" (sience-fiction) of cyberpunk. Maar deze zijn niet altijd geïnspireerd door de utopische traditie. Eerst zullen we het hebben over dystopieën in enge zin en daarna zullen we nagaan hoe zij zich verhouden tot andere soorten dystopieën.
"Anti-utopie" impliceert een parodie op de utopie als genre: de utopische droom verandert in een nachtmerrie. In die zin kunnen we een werk alleen "dystopie" noemen als er, net als bij de utopie, veel aandacht wordt besteed aan de politieke, sociale en culturele kenmerken van de toekomstige wereld of de alternatieve werkelijkheid.
Net als de utopie is de dystopie nauw verbonden met de ideologische context van het betreffende tijdperk. De dystopie is een reactie op de trends van die tijd, de voornemens van politici en de technische vernieuwingen. Het genre kwam tot bloei in de 20e eeuw als antwoord op reële bedreigingen van die tijd, toen het utopische denken niet langer het domein was van filosofische bespiegelingen en nadat sociale experimenten werkelijkheid werden.

More's "Utopia" betekent: isolement, orde, hiërarchie

Een dystopie is niet alleen een utopie die ons niet aanstaat. De werelden van Utopia en de Zonnestad zullen de meeste moderne lezers waarschijnlijk niet aanspreken. Het gaat om de visie die overheerst in de tekst. Laten we bespreken hoe we kunnen vaststellen of er sprake is van dystopie, welke kenmerken heeft deze van de utopie overgenomen en en hoe het utopische wereldbeeld erin wordt vernietigd.
Anti-utopie is een tweeledig genre, het omvat zowel elementen van het genre van de utopie, als ook specifieke technieken die de utopie van binnenuit vernietigen.

Eigenschappen overgenomen van het genre utopie:

de tekst bevat uitleg over de sociale structuur, normen, regels, geschiedenis van de (anti)utopische wereld;
de meeste bewoners van deze wereld beschouwen de bestaande structuur als ideaal of als de enig mogelijke, zijn ervan overtuigd dat het onmogelijk is anders te leven;
een afgesloten, begrensde ruimte. (De klassieke plaats voor utopie is een eiland.) Isolatie wordt benadrukt door fysieke grenzen (muren, grachten, bewegingsverboden) en gebrek aan verbinding met andere gemeenschappen;
alle personages worden betrokken bij het gemeenschappelijk leven - rituelen, gemeenschappelijk werk, de retoriek van de eenheid is belangrijk.

Manieren om een utopie te vernietigen:

in een dystopie treedt de hoofdpersoon op de voorgrond. Hij ziet zijn wereld niet langer als een utopie en vervreemdt van de anderen, dit leidt tot een conflict tussen mens en systeem;
het conflict legt de controlemethoden bloot, en men ontdekt dat de utopie in stand wordt gehouden door geweld en bedrog;
het menselijke collectief is kunstmatig en alleen mogelijk dankzij de massa. Menselijke gevoelens van genegenheid worden kapot gemaakt of verboden;
dystopieën beschrijven de wereld gedetailleerder en specifieker dan utopieën: veel realistische details, individuele karaktertrekken;
de dystopie is ook meer tijdsgebonden: een typische dystopie speelt zich in de toekomst af, en de lezer verneemt wat geleid heeft tot de vorming van een nieuwe maatschappelijke orde - dat is meestal een ramp, een staatsgreep of een oorlog.

De Anti-utopie is een genre dat uit verschillende elementen bestaat: er zijn elementen van utopie, science-fictie, satire, parabel en tragedie aan te treffen. Elke anti-utopie weerspiegelt niet alleen de opvattingen van de auteur, maar ook zijn literaire positie. Vergelijkingen tussen de voorspellingen van Orwell en Huxley en discussies over wiens versie van de toekomst aannemelijker is, zullen er altijd zijn. Maar men moet zich ervan bewust zijn dat alle beroemde dystopische verhalen romans zijn, en geen wetenschappelijke uiteenzetting. Ze zijn niet bedoeld om de denkbeelden van de auteur toe te lichten, maar om de lezer te laten voelen hoe het leven in een wereld die op een abstract idee stoelt zou kunnen zijn. In de loop van de 20e eeuw is er gestaag een literaire canon van dystopische romans ontstaan. Elk van deze boeken geeft een originele kijk op de "omgekeerde utopie" en vormt daardoor de inspiratiebron voor vele navolgingen, citaten, verfilmingen en discussies. De meest bekende dystopische romans van de 20e eeuw:

Wij van Jevgenij Zamjatin, 1922
Brave New World van Aldous Huxley, 1932
Animal Farm en 1984 van George Orwell, respectievelijk 1945 en 1949
Fahrenheit 451 van Ray Bradbury, 1953
The Handmaid's Tale van Margaret Atwood, 1985

Over sommige boeken is er nog steeds een discussie gaande of ze als dystopie beschouwd moeten worden. Hiertoe behoren Franz Kafka's Het proces, Vladimir Nabokovs Uitnodiging voor een onthoofding, Anthony Burgess' Clockwork Orange, en James Ballards High-Rise. De confrontatie tussen de mens en het systeem vindt daarin plaats in een surreële omgeving, maar het systeem zelf is niet het onderwerp van de schildering. Vanaf de tweede helft van de 20e eeuw heeft zich in de Russische literatuur een eigen traditie van anti-utopieën ontwikkeld, de romans zijn meestal satirisch. Daaronder vallen:

"De hoogste verrukking" en "Slak op de helling" van de gebroeders Strоеgatski;
"Gapende hoogten" van Aleksandr Zinovjev;
"Moskou 2042" van Vladimir Voinovitsj;
"De niet-teruggekeerde" van Aleksandr Kabakov;
"Kys" van Tatjana Tolstaja,
"De dag van de opritsjnik" van Vladimir Sorokin.

Laten we eens nagaan wat voor dystopische romans er in de 19e eeuw zijn ontstaan en welke daarvan als de voorlopers kunnen worden beschouwd van de 20e eeuwse dystopieën. Het woord "dystopie" werd spontaan bedacht door de Britse filosoof en econoom John Stuart Mill. In 1868, toen hij in het parlement kritiek uitte op een regeringsinitiatief, zei hij dat de makers niet eens utopisten konden worden genoemd: een utopie is een goed idee dat niet kan worden uitgevoerd, en het idee dat hij bekritiseerde "is zowel onpraktisch als slecht - het is dus een dystopie". Deze context is al lang vergeten, maar het was geen toeval dat het Victoriaanse Engeland zich afvroeg wat de keerzijde van de utopie zou zijn. Groot-Brittannië was het centrum van de technologische vooruitgang, en veel denkers vroegen zich af of dit de sociale vooruitgang bevorderde of hinderde. In 1872 werd Erewhon van Samuel Butler gepubliceerd. De titel is een anagram van het woord "nowhere", "nergens". Het werk is in principe opgebouwd naar het model van de klassieke utopieën: de verteller komt in een wonderlijk, geïsoleerd land en beschrijft de structuur ervan. De beschreven utopie blijkt een karikaturale afspiegeling te zijn van de moderniteit. Ziekte wordt in deze wereld bestraft als een misdaad, en misdaad wordt beschouwd als een ziekte; de kerk is een "muziek-bank" geworden, waarvan niemand de munteenheid gebruikt, maar iedereen doet alsof ze waarde heeft, op universiteiten wordt geleerd om lege redevoeringen te houden. Wat Butlers tekst onderscheidt van satirische dystopieën uit de 20e eeuw, is het gebrek aan het directe conflict, de held heeft hier de rol van toeschouwer. Dit boek staat ook bekend als aan het eerste dat de angst voor kunstmatige intelligentie thematiseert: in Nowhere waren machines verboden, zodat ze de mens niet zouden kunnen verslaven. In Jules Verne's roman Parijs in de twintigste eeuw (1860) neemt de verbeelding van de toekomst een voor de auteur atypische en verontrustende vorm aan. Net als in zijn andere 'wetenschapsromans' doet Verne een aantal opmerkelijk nauwkeurige voorspellingen - er komen auto's, metro's, wolkenkrabbers en computers in de roman voor. Maar de plot is opgebouwd rond de tegenslagen van een jonge dichter die geen plaats heeft in een wereld van zegevierende technologie en kapitaal. Kunst wordt in de nieuwe eeuw veracht, in de bibliotheek is zelfs geen enkele roman te vinden, en de hoofdpersoon is gedoemd tot eenzaamheid. Verne's roman viel niet in de smaak bij zijn tijdgenoten, maar het was de eerste keer dat het thema van het conflict tussen cultuur en beschaving werd belichaamd in een anti-utopisch plot. Prototypes van dystopieën worden niet alleen in fantasie- of allegorische werken aangetroffen, maar ook in realistische romans. In Dickens' roman Hard Times (1854) is de plot opgebouwd rond een sociaal project dat alleen in zijn kleinschaligheid verschilt van latere dystopieën - het is een dystopie binnen één school en één gezin. In een conventionele industriestad richt de utopische held Thomas Gradgrind een "school van de toekomst" op. Daarin is alles utilitaristisch, het onderwijs is alleen bedoeld voor praktische toepassing, er hoeven alleen "feiten" geleerd te worden. Het is kinderen verboden sprookjes en fantasy te lezen; in de lessen worden de leerlingen met cijfers in plaats van namen genoemd. Gradgrind voedt zijn eigen kinderen op dezelfde manier op, en de roman laat zien hoe tragisch de lotgevallen zijn van allen die door het utopische project worden getroffen. In de lijst van vroege dystopische romans mag ook Dostojevskis "Aantekeningen uit het ondergrondse" (1864) niet ontbreken. Daarin rekent de verteller, de "ondergrondse man" op wrange wijze met alle modieuze, utopische ideeën af. Het "Crystal Palace", een bouwwerk voor de Wereldtentoonstelling in Londen, wordt het symbool voor het nieuwe utopische denken - Dostojevski's held gelooft niet in vooruitgang en vermoedt dat een ideale toekomst saai is. Dostojevski parodieerde in de eerste plaats de utopie van Tsjernysjevski over een ideale revolutionair (in Wat te doen?). Voor de literatuur van de 20e eeuw is het wantrouwen ten opzichte van de utopie kenmerkend, evenals het idee van de discrepantie tussen de utopische wereld en de menselijke psyche.

Utopie – een realistische toekomstvoorspelling?

Er wordt nog steeds gedisscussieerd of 1984 van George Orwell als een realistische voorspelling beschouwd mag worden en zijn toekomstsvisie wordt met die van Aldous Huxley in "Brave New World" vergeleken. Schrijvers zijn geen helderzienden en welke voorspellingen uitkomen is niet van belang. Wat van belang is, is dat zowel de utopie als de dystopie niet bestaande werelden beschrijven die eigenlijk niet bij de menselijke natuur passen. Een van de kenmerken van zowel utopie als dystopie is de van boven opgelegde strakke hiërarchische ordening en een stelsel van straf en beloning. Dit doet mij aan social credits denken en de beperkingen voor niet-gevaccineerden. Misschien houden schrijvers zich juist met utopieën en dystopieën bezig om te laten zien waartoe bepaalde ontwikkelingen kunnen leiden, en waar we beslist niet naar toe moeten, omdat deze denkbeelden onmenselijk zijn. En daarmee zijn we weer terug bij The Great Reset. We raken onze individuele vrijheid kwijt ten bate van het collectieve welzijn (The Greater Good). Omdat ieder mens van nature een egoïst is (wat ook noodzakelijk is om te overleven), kan de nieuwe normaliteit alleen door middel van dwang worden opgelegd, in het onderhavige geval door het verspreiden van angst. Solidariteit wordt tot de sociale norm verheven, maar afgedwongen solidariteit heeft niets met echte solidariteit of empathie gemeen. We hebben met een soort Orwelliaanse Nieuwspraak te maken, waarbij oude termen een nieuwe uitleg krijgen. Collaterale schade, humanitaire interventie en vredestroepen zijn daar goede voorbeelden voor. Er bestaat een Russische voorloper van 1984 en Brave New World, namelijk de roman Wij van Jevgenij Zamjatin. Daarin wordt onvrijheid als iets bijzonder nastrevenswaardigs afgeschilderd. Ik ben er het mooie citaat tegen gekomen:

Waarom is dans mooi? Het antwoord: omdat het een onvrije beweging is, omdat de diepe betekenis van dans ligt in absolute, esthetische onderworpenheid, de ideale onvrijheid - het instinctieve streven naar onvrijheid is al sinds oertijden onlosmakelijk geworteld in de menselijke natuur.

En daarmee wil ik sluiten.

Achtergronden MASSA PSYCHOSE

FZ — Wed, 01 Sep 2021 17:58:10 +0000

Hoe een heel volk zijn verstand verliest.

[caption id="attachment_58022" align="alignright" width="350"] Hier de film op Wakkermens[/caption] Ik ben er nog steeds verbijsterd over hoe zeer onze samenleving sinds vorig jaar is veranderd. Dat er een gevaarlijke epidemie zou heersen lijkt steeds minder aannemelijk. Toch is het gedrag van de mensen geheel aan de nieuwe omstandigheden aangepast. We leven in de toestand van "Nieuw Normaal". De video van After Skool doet enkele verklaringen aan de hand hoe dit allemaal zo heeft kunnen gebeuren. De video gaat in op de gevaarlijkste van alle psychische epidemieën - de massapsychose.

Een massapsychose is een epidemie van waanzin en treedt op wanneer een groot deel van een samenleving het contact met de realiteit verliest en in waanvoorstellingen vervalt. Bij Academy of Ideas is nagenoeg dezelfde video en een transcriptie (Engels) ervan te vinden. In de video komen er veel citaten voor, dus voor wie zich verder in de materie wil verdiepen, hier enkele toelichtingen:((De biografische gegevens zijn afkomstig uit de Engelse en Nederlandse Wikipedia)) Gustave Le Bon (Nogent-le-Rotrou, 7 mei 1841 – Parijs, 15 december 1931) was een Frans socioloog en psycholoog. Hij was arts en oefende dat beroep ook vele jaren uit, daarnaast publiceerde hij boeken en artikelen. Zijn beroemdheid had hij te danken aan zijn in 1895 gepubliceerde werk La psychologie des foules (De psychologie der massa’s). Le Bon vertegenwoordigt het standpunt, dat het individu, ook als dit deel uitmaakt van een cultureel hoog ontwikkelde samenleving, in de massa zijn kritische vermogens verliest en zich dan affectief, en vaak ook primitief-barbaars, gedraagt. Een dergelijke gedrag kan al ontstaan bij een handjevol mensen. In massaal verband handelt de mens meestal aangepast aan de intelligentie van de mínst intelligenten in de groep. In de massasituatie is de individuele persoon lichtgeloviger en ook vatbaarder voor propaganda en massapsychoses. Dat heeft tot gevolg dat de massa vaak blind achter een leider aanloopt. Dit verschijnsel zou ook een verklaring kunnen zijn voor de populariteit van populistische partijen en demagogen en voor het ontstaan van volkstribunalen en lynchpartijen. Le Bon zag drie mechanismen die dit collectieve gedrag of dit groepsdenken veroorzaken:

Anonimiteit, hierdoor voelt men zich minder verantwoordelijk voor zijn eigen gedrag;
Besmetting, emoties verspreiden zich door de massa als besmettelijke ziekte;
Suggestibiliteit, in een massa accepteert men suggesties eerder als waar zijnde. Zo is de massa gemakkelijker te leiden door haar een vijandbeeld voor te spiegelen, dan door een logische gedachte uiteen te zetten.

"The masses have never thirsted after truth. They turn aside from evidence that is not to their taste, preferring to deify error, if error seduce them. Whoever can supply them with illusions is easily their master; whoever attempts to destroy their illusions is always their victim.” (Vert: De massa's hebben nooit naar de waarheid gehunkerd. Zij wijzen feiten af die hun niet bevallen, en hemelen liever een dwaling op, als deze hen wel bekoord. Wie hen met illusies om de tuin leidt, is hun de baas; wie probeert hen te ontgoochelen, is altijd hun slachtoffer)

— Gustave Le Bon, The Crowd: A Study of the Popular Mind

Carl Gustav Jung, ook Karl Gustav Jung, 26 juli 1875 - 6 juni 1961), was een Zwitsers psychiater en psychoanalyticus die als de vader van de analytische psychologie mag worden beschouwd. Jung's werk was van invloed op het gebied van psychiatrie, antropologie, archeologie, literatuur, filosofie, psychologie en godsdienstwetenschappen. Jung werkte als onderzoeker aan het bekende Burghölzli ziekenhuis in Zürich. In deze periode trok hij de aandacht van Sigmund Freud, de grondlegger van de psychoanalyse. De twee mannen voerden een langdurige briefwisseling en werkten een tijdlang samen aan een gemeenschappelijke visie op de menselijke psychologie. Freud zag in de jongere Jung de opvolger die geschikt was zijn ideeën over de "nieuwe psychoanalytische wetenschap" voort te zetten en hij zorgde er voor dat Jung benoemd werd tot voorzitter van de pas opgerichte Internationale Psychoanalytische Vereniging. Jung's onderzoek en persoonlijke visie maakten het voor hem echter onmogelijk om de stellingen van zijn oudere collega geheel te delen en een schisma werd onvermijdelijk. Deze scheuring was voor Jung persoonlijk een drama en resulteerde in de uitwerking van Jung's analytische psychologie als een veelomvattend systeem los van de psychoanalyse. Een van de centrale concepten van de analytische psychologie is individuatie - het levenslange psychologische proces van differentiatie van het zelf uit de bewuste en onbewuste elementen van elk individu. Jung beschouwde dit als de belangrijkste taak van de menselijke ontwikkeling. Hij werkte enkele van de bekendste psychologische concepten uit, waaronder synchroniciteit, archetypische verschijnselen, het collectief onbewuste, het psychologisch complex en extraversie en introversie. Daarnaast was Jung ook een verdienstelijk kunstenaar, ambachtsman, bouwer en schrijver. Veel van zijn geschriften werden pas na zijn dood gepubliceerd en sommige wachten nog steeds op publicatie.

"It is not famine, not earthquakes, not microbes, not cancer but man himself who is man’s greatest danger to man, for the simple reason that there is no adequate protection against psychic epidemics, which are infinitely more devastating than the worst of natural catastrophes." (Vert: Het zijn geen hongersnood, geen aardbevingen, het zijn geen microben, geen kanker, maar het is de mens zelf die het grootste gevaar vormt voor de mens, om de eenvoudige reden dat er geen adequate bescherming is tegen psychische epidemieën, die oneindig veel verwoestender zijn dan de ergste natuurrampen.)

— Carl Jung, The Symbolic Life

“It is not for nothing that our age cries out for the redeemer personality, for the one who can emancipate himself from the grip of the collective [psychosis] and save at least his own soul, who lights a beacon of hope for others, proclaiming that here is at least one man who has succeeded in extricating himself from the fatal identity with the group psyche.” (Vert: Het is niet voor niets dat onze tijd schreeuwt om de verlossende persoonlijkheid, voor degene die zich kan emanciperen uit de greep van het collectief [psychose] en op zijn minst zijn eigen ziel kan redden, die als een baken van hoop voor anderen schijnt, verkondigend dat hier tenminste één man is die erin geslaagd is zich te bevrijden van de fatale identiteit met de groepspsyche.)

— Jung, Civilization in Transition

Frances Hill, A delusion of Satan : the full story of the Salem witch trials, 1995 In 1692 vonden er in Massachusetts in een puriteins milieu een aantal heksenprocessen plaats. Dit mag wel als een massahysterie worden beschouwd, maar op beperkte schaal en ook wel kortstondig. Het citaat “In some Swiss villages, there where scarcely any women left alive after the frenzy had finally burnt itself out. Is afkomstig uit het voorwoord van het boek en klinkt wel dramatisch, maar komt niet overeen met de historische feiten.((Volgens schattingen werden er in Zwitserland in de periode van 1500 tot eind van de 18de eeuw ongeveer 6000 (volgens andere schattingen 10.000) heksen veroordeeld en ter dood gebracht. Zie b.v.: https://www.swissinfo.ch/ger/hexen-in-der-schweiz—ein-truebes-kapitel/7462548)) Ik vraag me af of je de heksenprocessen wel door een massapsychose kunt verklaren. De heksenprocessen kwamen het meest in Duitsland en Zwitserland voor. Beide landen werden gekenmerkt door het ontbreken van een centralistische staatsmacht. In Frankrijk daarentegen werd de heksenjacht juist door de de koning in toom gehouden. Er is dus een verschil tussen een massapsychose onder een totalitair regime, waar de maatregelen die tot deze psychose leiden van boven af opgelegd zijn, en benut worden om de massa’s te sturen. Daarentegen zijn de excessen van de heksenprocessen veeleer te verklaren door sociale onvrede binnen een gemeenschap, die nog versterkt werden natuurrampen en oorlogen, waarvoor dan een zondebok gezocht werd, namelijk de heksen.

Silvano Arieti (28 juni 1914 in Pisa, Italië - 7 augustus 1981 in New York City) was een psychiater die beschouwd werd als een van 's werelds meest vooraanstaande autoriteiten op het gebied van schizofrenie. Hij behaalde zijn M.D. aan de Universiteit van Pisa en verliet Italië kort na zijn studie, vanwege het steeds antisemitischer wordende rassenbeleid van Benito Mussolini. Arieti was professor in de psychiatrie aan het New York Medical College. Hij was ook onderzoeker bij de afdeling psychoanalyse van het William Alanson White Institute en redacteur van het zesdelige American Handbook of Psychiatry. Zijn Interpretation of Schizophrenia won in 1975 de National Book Award in Science.Zijn The Will to be Human won in 1973 de National Book Award in de categorie Philosophy and Religion. Arieti therapierde schizofrene patiënten, een ongebruikelijke benadering waarvoor toen weinig van zijn collega's kozen. Zijn werk werd in zijn tijd beschouwd als een belangrijke herziening van het concept van schizofrenie. Zijn opvattingen in Interpretation of Schizophrenia weerspiegelden een uitgebreide bio-psychosociale benadering van de stoornis, die in contrast stond met de sterk biologische benadering van veel andere psychiaters uit het midden van de vorige eeuw. Angsten in de kindertijd en psychologische ervaringen van het kind werden beschouwd als een primaire oorzaak van de latere ontwikkeling van schizofrenie. Hij ontwikkelde de ideeën van de psychodynamische school, en zijn bijdragen werden de fundamenten van veel van het latere werk in de psychotherapie van schizofrenie. Silvano Arieti wordt beschouwd als een vooraanstaande intellectueel, die zijn leven had gewijd aan het behandelen van de meest ernstig geesteszieken.

Arthur Versluis (1959) is hoogleraar Godsdienstwetenschap aan het College of Arts & Letters van de Michigan State University. Hij deed zijn promotieonderzoek aan de Universiteit van Michigan, Ann Arbor. Zijn proefschrift Ex oriente lux: American Transcendentalism and the Orient (1990) werd in 1993 onder de titel American Transcendentalism and Asian Religions gepubliceerd. Versluis' onderzoek richt zich op westerse esoteriek en magie, met een speciale belangstelling voor de invloed van het Platonisme op de westerse mystiek en het Amerikaanse Transcendentalisme.

"Totalitarianism is the modern phenomenon of total centralized state power coupled with the obliteration of individual human rights: in the totalized state, there are those in power, and there the objectified masses, the victims.” (Vert: Totalitarisme is het moderne fenomeen van een volledig gecentraliseerde staatsmacht gekoppeld aan de vernietiging van individuele mensenrechten: in de getotaliseerde staat zijn diegenen aan de macht, en daar zijn de geobjectiveerde massa's, de slachtoffers.)

— Arthur Versluis, The New Inquisitions

Hannah Arendt (14 oktober 1906 - 4 december 1975) was een in Duitsland geboren Amerikaanse politicologe en filosofe. Veel van haar boeken en artikelen hebben een blijvende invloed gehad op de politieke theorie en filosofie. Arendt wordt algemeen beschouwd als een van de vooraanstaande denkers van de 20e eeuw. Na een middelbare schoolopleiding in Berlijn, studeerde ze aan de Universiteit van Marburg bij Martin Heidegger, met wie ze een korte verhouding had. In 1929 promoveerde zij aan de Universiteit van Heidelberg in de filosofie op een proefschrift over de liefde en de heilige Augustinus, de existentialistische filosoof Karl Jaspers was haar promotor. In 1933, het jaar waarin Adolf Hitler aan de macht kwam, werd Arendt gearresteerd en korte tijd gevangen gezet door de Gestapo wegens illegaal onderzoek naar antisemitisme in nazi-Duitsland. Na haar vrijlating vluchtte ze uit Duitsland en verbleef tijdelijk in Tsjecho-Slowakije en Zwitserland, voordat zij zich in Parijs vestigde. Daar werkte ze voor Youth Aliyah, die jonge Joden hielp bij hun emigratie naar het Britse Mandaat Palestina (nu Israël). Toen Duitsland in 1940 Frankrijk binnenviel, werd ze door de Franse autoriteiten als buitenlandse gearresteerd, hoewel ze sinds 1937 statenloos was. Zij kon ontsnappen en kwam in 1941 via Portugal in de Verenigde Staten terecht. Arendt vestigde zich in New York, waar zij de rest van haar leven zou blijven wonen. In 1950 verkreeg zij het Amerikaanse staatsburgerschap. Ze werkte als schrijfster en redactrice en was ook werkzaam voor de organisatie Jewish Cultural Reconstruction. Met de publicatie van The Origins of Totalitarianism in 1951 werd haar reputatie als filosofe en schrijfster gevestigd, later volgden een reeks andere werken volgde. Deze omvatten de boeken The Human Condition in 1958, evenals Eichmann in Jeruzalem en On Revolution in 1963. Zij doceerde aan een aantal Amerikaanse universiteiten, maar wilde nooit een vaste aanstelling. Op 69-jarige leeftijd overleed zij in 1975 plotseling aan een hartaanval. Haar laatste werk, The Life of the Mind, bleef onvoltooid. Haar werk bestrijkt een breed scala van onderwerpen, maar zij is het meest bekend om haar werk over de aard van macht en kwaad, en over politiek, directe democratie, autoriteit en totalitarisme. Bij het grote publiek is zij vooral bekend door de controverse rond het proces tegen Adolf Eichmann, en haar poging om uit te leggen hoe gewone mensen actoren worden in totalitaire systemen. Dit werd door sommigen als een apologie beschouwd vanwege de door haar gebezigde termen "de banaliteit van het kwaad".

"Totalitarianism is an attempted transformation of human nature itself.” (Vert: Totalitarisme is een poging tot transformatie van de menselijke natuur zelf.)

Hannah Arendt licht verder toe:

"Totalitaire bewegingen verschillen van revolutionaire bewegingen doordat zij "niet de transformatie van de maatschappij, maar de transformatie van de menselijke natuur zelf" beogen. Er is maar één ding dat duidelijk naar voren treedt, namelijk dat het meest extreme kwaad kan ontstaan in samenspan met een systeem waarin alle mensen even overbodig zijn geworden. Hier ligt dus het ultieme nachtmerrieachtige doel van het totalitaire denken: de mens overbodig maken."

Joost Abraham Maurits Meerloo (14 maart 1903 - 17 november 1976) was een Nederlands/Amerikaanse arts en psychoanalyticus. Meerloo specialiseerde zich op het gebied van bewustzijnsbeheersings-, indoctrinatie- en manipulatietechnieken ("mind control") zoals die met name door autoritaire en/of totalitaire regimes in praktijk worden gebracht. Zij belangrijkste werk is Rape of the Mind, een analyse van hersenspoeltechnieken en gedachtencontrole in totalitaire staten. Meerlo werd in 1903 geboren in Den Haag en vertrok in 1946 naar de Verenigde Staten. In 1972 keerde hij naar Nederland terug en herkreeg het Nederlanderschap. Meerloo praktiseerde meer dan veertig jaar als psychiater. Hij maakte deel uit van de staf van een psychiatrisch centrum en was tijdens de Duitse bezetting ook nog als huisarts werkzaam, waarbij hij voor zijn verzetsactiviteiten de voornaam Joost aannam. In 1942 vluchtte hij uiteindelijk naar Engeland. In Engeland werd hij psychologisch adviseur van het Bureau Militair Gezag van het ministerie van Oorlog in ballingschap. Van 1944 tot 1945 was hij vanuit Londen werkzaam als regeringscommissaris voor de Bijzondere Hulpverlening in Nederland, en na de oorlog werd hij adviseur van UNRRA en SHAEFF. In 1950 werd hij Amerikaans staatsburger en was verbonden aan de Colombia Universiteit en assistent-hoogleraar psychiatrie aan de New York School of Psychiatry. Voor de Nederlandse situatie is zijn Total War and the Human Mind: A Psychologist's Experience in Occupied Holland (1944), misschien nog wel het meest relevante werk. Meerloo beschrijft daarin met name de gebeurtenissen, maatschappelijke verhoudingen en leefomstandigheden tijdens de eerste bezettingsjaren en geeft een psychologische analyse van deze periode.

“Logic can be met with logic, while illogic cannot—it confuses those who think straight. The Big Lie and monotonously repeated nonsense have more emotional appeal […] than logic and reason. While the [people are] still searching for a reasonable counter-argument to the first lie, the totalitarians can assault [them] with another." (Vert: Logica kan met logica worden beantwoord, terwijl dat bij onlogica niet mogelijk is - het verwart hen die rechtlijnig denken. De Grote Leugen en monotoon herhaalde onzin hebben meer emotionele aantrekkingskracht […] dan logica en rede. Terwijl de helder denkende mensen nog steeds op zoek zijn naar een redelijk tegenargument voor de oorspronkelijke leugen, kunnen de totalitaire leiders hen bestoken met nieuwe leugens.)

“There is in fact much that is comparable between the strange reactions of the citizens of [totalitarianism] and their culture as a whole on the one hand and the reactions of the…sick schizophrenic on the other.” (Vert:"Er zijn in feite veel overeenkomsten tussen de absurde reacties van mensen in een totalitair stelsel en hun culturele omgeving enerzijds en de reacties van een aan schizofrenie lijdend individu anderzijds")

The Rape of the Mind

“It is simply a question of reorganizing and manipulating collective feelings in the proper way.” (Vert: Het is gewoon een kwestie van het reorganiseren en manipuleren van collectieve gevoelens op de juiste manier.)

“Modern technology teaches man to take for granted the world he is looking at; he takes no time to retreat and reflect. Technology lures him on, dropping him into its wheels and movements. No rest, no meditation, no reflection, no conversation – the senses are continually overloaded with stimuli. [Man] doesn’t learn to question his world anymore; the screen offers him answers-ready-made.” (Vert: De moderne technologie leert de mens de wereld waar hij naar kijkt als vanzelfsprekend te beschouwen; hij neemt geen tijd om zich terug te trekken en erover na te denken. De technologie lokt hem en laat hem vallen in zijn eigen wielen en bewegingen. Geen rust, geen meditatie, geen reflectie, geen gesprek – de zintuigen worden voortdurend overbelast met stimuli. Hij leert om zijn wereld niet meer in vraag te stellen; het scherm biedt hem de kant en klare antwoorden.)

Meerloo gebruikt de term menticide om de manipulatie van de menselijke geest onder een totalitair regime te omschrijven, zal hij geïnspireerd zijn door het mooie Nederlandse woord "geestdodend"?

"The totalitarian systems of the 20th century represent a kind of collective psychosis, whether gradually or suddenly, reason and common human decency are no longer possible in such a system: there is only a pervasive atmosphere of terror, and a projection of 'the enemy', imagined to be 'in our midst'. Thus society turns on itself, urged on by the ruling authorities.” (Vert: De totalitaire systemen van de 20ste eeuw vertegenwoordigen een soort collectieve psychose, of het nu geleidelijk of plotseling is, de rede (ratio) en normaal menselijk fatsoen zijn in zo 'n systeem niet meer mogelijk: er is alleen een overheersende sfeer van terreur, en een projectie van 'de vijand', die 'in ons midden' zou zijn. Zo keert de maatschappij zich tegen zichzelf, aangespoord door de heersende autoriteiten.)

Václav Havel (5 oktober 1936 - 18 december 2011) was een Tsjechisch staatsman, toneelschrijver en dissident. Van 1989 tot de ontbinding van Tsjecho-Slowakije in 1992 was hij de laatste president van dat land, en vervolgens van 1993 tot 2003 de eerste president van de Tsjechische Republiek. In literair opzicht geniet hij bekendheid vanwege zijn toneelstukken, essays en memoires. Havel was afkomstig uit een welvarend gezin. Toen de communisten in 1948 aan de macht kwamen, bleek zijn bourgeois-afkomst een nadeel. Hij had problemen om toegelaten te worden tot een hogere opleiding. Na de middelbare school werkte hij vanaf 1951 in verschillende baantjes werkte en volgde avondcursussen. Van 1954-1956 studeerde hij kort aan de Technische Universiteit, gevolgd door het vervullen van de militaire dienstplicht (1957-1959).Vanaf 1959 werkte hij in verschillende theaters, eerst als toneeltechnicus, later ook als toneelschrijver. Ondertussen studeerde hij aan de Hogeschool voor Drama. In 1963 vond de eerste openbare opvoering van een toneelstuk van zijn hand plaats (Het Tuinfeest - Zahradní slavnost), een satire op de moderne bureaucratie. In zijn werken Het Tuinfeest en Het Memorandum bezigt Havel een absurdistische stijl om het communistische systeem te bekritiseren. Nadat hij had deelgenomen aan de Praagse Lente en op de zwarte lijst was gezet na de invasie van het Warschaupact in Tsjecho-Slowakije, werd hij politiek actiever en hielp hij bij de oprichting van verschillende dissidente initiatieven, waaronder Charta 77 en het Comité ter Verdediging van de Onrechtvaardig Vervolgden. Zijn politieke activiteiten brachten hem onder toezicht van de StB geheime politie, en hij bracht meerdere perioden door als politiek gevangene, de langste van zijn gevangenisperioden was bijna vier jaar, tussen 1979 en 1983. Havel's politieke filosofie was er een van anti-consumentisme, humanitarisme, milieuactivisme, burgerlijk activisme en directe democratie. Hij steunde de Tsjechische Groene Partij van 2004 tot aan zijn dood. Havel wordt door sommigen beschouwd als een van de belangrijkste intellectuelen van de 20e eeuw.

“[…] what else are parallel structures than an area where a different life can be lived, a life that is in harmony with its own aims and which in turn structures itself in harmony with those aims? […] What else are those initial attempts at social self-organization than the efforts of a certain part of society […] to rid itself of the self-sustaining aspects of totalitarianism and, thus, to extricate itself radically from its involvement in the […] totalitarian system?” (Vert: […] wat zijn parallelle structuren anders dan een gebied waar een ander leven kan worden geleefd, een leven dat in harmonie is met zijn eigen doelstellingen en dat op zijn beurt zichzelf vormt in harmonie met deze doelen? […] Wat zijn die eerste pogingen tot sociale zelforganisatie anders dan de pogingen van een bepaald deel van de samenleving […] om zich te ontdoen van de zichzelf in takt houdende aspecten van het totalitarisme en zich dus radicaal te bevrijden van zijn betrokkenheid bij het totalitaire systeem?)

—Havel, The Power of the Powerless

Havel droomde van een parallelle samenleving naast de gevestigde orde. Dit doet me denken aan de vraagstukken waar veel mensen tegenwoordig mee bezig zijn, namelijk een alternatieve samenleving naast het bestaande systeem.((Voor meer informatie over Václav Havel zie b.v. het artikel Lessons how to Create a Parallel Polis))

Poetin en het Jungleboek

FZ — Tue, 04 May 2021 09:22:59 +0000

Op 21 april heeft Poetin zijn jaarlijkse toespraak aan de federatieraad en de Duma gehouden.((De Engelse vertaling van de redevoering is te vinden op de website van de Russische president. In het Duits is er ook veel informatie over te vinden, b.v. bij Anti-Spiegel)) Hij ging daarin heel uitvoerig op de binnenlandse situatie in (de toespraak duurde ca. anderhalf uur), slechts de laatste 10 minuten waren aan de buitenlandse politiek geweid.

In de westerse media wordt deze redevoering als het zoveelste bewijs voor de "Russische agressie" gezien. Ik zie daarin meer een waarschuwing aan het Westen om hun hand niet te overspelen. Poetin is duidelijk geschokt over de beraamde aanslag op de Wit-Russische president, Loekasjenko.

[begin van de vertaling]

De zin en het doel van het Russische beleid in de internationale arena - ik zal daar tot slot enkele woorden aan wijden - is het waarborgen van vrede en veiligheid voor het welzijn van onze burgers en voor de stabiele ontwikkeling van ons land. Rusland heeft uiteraard zijn eigen belangen, die wij verdedigen en zullen blijven verdedigen binnen het kader van het internationale recht, zoals alle andere staten dat doen. En als iemand dit vanzelfsprekende feit niet wil zien en weigert de dialoog aan te gaan, of in het gesprek een egoïstische en arrogante toon aanslaat, dan zal Rusland altijd een manier vinden om zijn positie te verdedigen. Tegelijkertijd lijkt iedereen in de wereld helaas gewend te zijn aan de praktijk van politiek gemotiveerde, illegale economische sancties en aan de brutale pogingen van bepaalde actoren om anderen met geweld hun wil op te leggen. Maar vandaag de dag ontaardt deze praktijk in iets dat nog veel gevaarlijker is - ik doel op de recente onthullingen over rechtstreekse pogingen om in Wit-Rusland een staatsgreep te plegen en de president van dat land te vermoorden. Daarbij is het tekenend dat zelfs dergelijke schandelijke acties niet worden veroordeeld door het zogenaamde collectieve Westen. Niemand schijnt het op te merken. Iedereen doet alsof er niets aan de hand is.

[...]

Wat zou er gebeurd zijn als er werkelijk een staatsgreep had plaatsgevonden in Wit-Rusland? Daar ging het tenslotte allemaal om. Hoeveel mensen zouden er gewond zijn geraakt? Wat zou er van Wit-Rusland geworden zijn? Niemand denkt daaraan. Net zoals niemand nadacht over de toekomst van de Oekraïne tijdens de staatsgreep in dat land. Intussen zijn ook de onvriendelijke maatregelen tegen Rusland onverminderd doorgegaan. Sommige landen hebben de onhebbelijke gewoonte aangenomen om Rusland bij elke gelegenheid dwars te zitten, en dat meestal zonder enige reden. Het is een soort nieuwe sport van wie het hardst schreeuwt. [caption id="attachment_57438" align="alignright" width="350"] Het motto van Tabaqui: "Een ieder voor zich"[/caption] Wij gedragen ons in dit opzicht uiterst terughoudend, ik zou zelfs zeggen, bescheiden, en dit zeg ik zonder enige ironie. Vaak geven wij er de voorkeur aan helemaal niet te reageren, niet alleen op onvriendelijke handelingen, maar zelfs niet eens op overduidelijke onbeschoftheden. Wij willen goede betrekkingen onderhouden met iedereen die deelneemt aan de internationale dialoog. Maar we zien wat er in het echte leven gebeurt. Zoals ik al zei, wordt Rusland af en toe zonder reden op de korrel genomen. En natuurlijk draaien allerlei kleine Tabaquis om ons heen, zoals Tabaqui om Shere Khan heen draaide, jankend om hun vorst gunstig te stemmen, zoals bij Kipling beschreven - Kipling was een groot schrijver.((Voor een uitleg wie Tabaqui en Shere Khan zijn, zie verderop)) Wij willen echt goede betrekkingen onderhouden met alle deelnemers aan de internationale gemeenschap, met inbegrip overigens van degenen met wie wij de laatste tijd op zijn zachtst gezegd niet goed overweg kunnen. We willen echt geen bruggen verbranden. Maar als iemand onze goede bedoelingen opvat als onverschilligheid of zwakte en van plan is deze bruggen volledig te verbreken of zelfs op te blazen, moet hij weten dat de reactie van Rusland asymmetrisch, snel en hard zal zijn. De organisatoren van elke provocatie die onze essentiële veiligheidsbelangen bedreigt, zullen spijt daarvan hebben zoals zij lang geen spijt ergens van hebben gehad. Tegelijkertijd moet ik duidelijk stellen dat wij over voldoende geduld, verantwoordelijkheid, professionalisme, zelfvertrouwen en vertrouwen in onze aanpak dienen te beschikken, evenals over gezond verstand, wanneer wij een beslissing van welke aard dan ook nemen. Maar ik hoop dat niemand het in zijn hoofd zal halen de "rode lijn" met betrekking tot Rusland te overschrijden. En waar deze loopt, bepalen wij in elk concreet geval zelf.

[Poetin zegt nu het een en ander over de Russische bewapening, met inbegrip van de nucleaire wapens]

De vijf kenmachten hebben hierbij een bijzondere verantwoordelijkheid. Ik hoop dat het initiatief dat wij vorig jaar hebben genomen voor een persoonlijke ontmoeting van de regeringsleiders van de permanente leden van de VN-Veiligheidsraad, tot stand zal komen, zodra de epidemiologische omstandigheden dit toelaten. Rusland staat altijd open voor brede samenwerking tussen staten. Wij hebben ons consequent ingezet voor het behoud en de versterking van de sleutelrol van de Verenigde Naties in de wereldpolitiek, wij zijn vastbesloten regionale conflicten te helpen oplossen, en wij hebben reeds veel gedaan om de situatie in Syrië te stabiliseren en een politieke dialoog in Libië op gang te brengen. Zoals u weet, heeft Rusland een belangrijke rol gespeeld bij het beëindigen van het gewapende conflict in de regio Nagorno-Karabach. Op basis van wederzijds respect bouwen wij betrekkingen op met de overgrote meerderheid van de naties in de wereld: in Azië, Latijns-Amerika, Afrika en met vele Europese landen. Consequent en prioritair breiden wij de contacten uit met onze naaste partners in de Shanghai Samenwerkingsorganisatie, de BRICS, het Gemenebest van Onafhankelijke Staten, en de bondgenoten van de Organisatie voor het Verdrag inzake Collectieve Veiligheid. Onze gezamenlijke projecten in het kader van de Euraziatische Economische Unie zijn erop gericht de groei van de economie en het welzijn van de burgers te waarborgen. Tegelijkertijd zijn er nieuwe interessante richtingen, zoals de ontwikkeling van vervoers- en logistieke corridors. Ik ben er zeker van dat zij betrouwbare infrastructuurkaders van het Groot Euraziatisch Partnerschap zullen worden. De Russische ideeën omtrent deze brede open associatie worden reeds in praktijk gebracht, onder meer door consolidatie met andere integratieprocessen. Dit zijn allemaal geen speculatieve geopolitieke constructies, maar praktische instrumenten voor het oplossen van de problemen van nationale ontwikkeling.

[einde van de vertaling]

Maar om terug te komen op de toespeling van Poetin op het Jungleboek: in eerste instantie begreep ik helemaal niet waar hij het over had, en ben op onderzoek gegaan. Tabaqui is een jakhals uit twee verhalen van Het jungleboek van Rudyard Kipling (verschenen 1894/1895). Hij is het hulpje van Shere Khan de tijger. Tabaqui zou in het Hindi hetzelfde zijn als "hielenlikker".((Wikipedia)) Tabaqui komt in het begin van het verhaal, het hol van de wolvenfamilie binnen en kondigt vervolgens aan dat Shere Khan besloten heeft om op hun territorium te gaan jagen, met of zonder hun toestemming. In het boek wordt het volgende over hem gezegd: "De wolven verachten Tabaqui omdat hij onrust stookt met zijn kwaadsprekerij en omdat hij vaak buitgemaakt vlees van de wolven steelt. Maar ze vrezen hem ook, omdat wanneer hij voor de verandering eens niet bang is, maar juist woest, hij alles en iedereen aanvalt en flink bijt, als een dolle bloedhond. Zelfs de tijger Shere Khan zou zich verbergen wanneer hij merkt dat Tabaqui in een blinde woedeaanval verkeert." Anders dan ik, leken de meeste aanwezigen Poetins toespeling meteen te begrijpen. Wat ook weer het een en ander vertelt over het intellectuele niveau van de "Russische barbaren". Over het algemeen zijn de Russen veel belezener dan wij hier in het Westen. Zelfs nu nog zie je mensen een echt boek lezen in de metro, en dat niet alleen uit een gebrek aan tablets, want die zijn er ook volop. Het publiek reageerde op de kwinkslag van Poetin met gelach en applaus. Het jungleboek is in Rusland zeer bekend, het werd ook tijdens de Sovjet Unie herhaaldelijk heruitgegeven (in vertaling). Misschien omdat je het ook als sociale kritiek kan interpreteren. Op Youtube is er een video te vinden met de titel: Shere Khan en Tabaqui, waarvan Poetin heeft gesproken. Er zijn dus meer mensen die zich dat hebben afgevraagd. Nu is er in de sociale media een discussie gaande of je Shere Khan met Rusland moet vergelijken of met de VS. Gezien het feit dat Shere Khane in het verhaal de boosdoener is, neem ik aan dat Poetin daarmee de VS en haar vazallen bedoelde.

[aiovg_video id=57477]

De Russische pers staat nu ook vol van hoe het Witte huis op deze opmerking heeft gereageerd. Daar lijken ook wel een paar Kipling-kenners rond te lopen. De perschef, Jen Psaki komt dan ook bijna meteen met een persverklaring en antwoordt op een vraag van de pers of de VS dit persoonlijk opvat: "ik denk niet dat we wat Poetin ook mag zeggen, ooit persoonlijk opvatten. We hebben een dikke huid". Maar het feit dat de VS zo snel reageerden is veelzeggend. Opmerkelijk aan de toespraak was ook dat Poetin de Oekraïne nauwelijks aanstipte, terwijl de spanningen tussen de twee landen hoog oplopen, of beter gezegd - er steeds meer olie op het vuur wordt gegoten.