Verhalen | Wakkermens

Vlaggenprotocol

rovanov — Mon, 20 Feb 2023 19:36:10 +0000

Dit artikel verscheen in het huis-aan-huis-blad Contact. (Achterhoek) Een blad dat mij in de afgelopen drie jaar al vaker positief was opgevallen door het publiceren van 'afwijkende' geluiden. Dit zijn voor mij hoopgevende signalen! Een opinie stuk van Annelies van der Veer Op m’n fiets kom ik langs ‘t gemeentehuis van Bronckhorst dat in een niet ver genoeg verleden net buiten het dorpje Hengelo is neergezet. Je kunt ‘t gebouw door z’n kolossale afmetingen en klimaat-deugen-architectuur niet onopgemerkt passeren. In ‘t dorp zou ‘t meer detoneren maar nu staat ‘t midden in het prachtige coulisselandschap waarop ik na tien jaar nog steeds ‘n beetje verliefd ben. Wie schetst mijn verbazing als ik voor de ingang maar liefst vier vlaggen zie wapperen? Alweer niet aan ‘t oog te onttrekken. Twee van de vier vlaggen herken ik niet, dat wil zeggen, ik associeer ze niet met een Nederlands gemeentehuis en de andere twee zijn lastig te ontcijferen dus ik stap even af om ‘n foto van ‘t viertal te maken. [caption id="attachment_61631" align="aligncenter" width="728"] De vlaggen bij het gemeentehuis van Bronckhorst in Hengelo. Foto: Annelies van der Veer[/caption] De Nederlandse vlag zit er niet bij, dat had ik al wel gezien, de markante groene Achterhoekse echter evenmin. Wel, pal langs de rand van het toegangspad naar het gemeentehuis, een geel-blauwe vlag, bij nader inzien de Oekraïense vlag. Is de Achterhoek een provincie van Oekraïne geworden? Een land ongeveer vijftien keer zo groot als Nederland, dat tamelijk ver weg ligt? Waarom niet de Afghaanse vlag en die van Ethiopië, Jemen, Nigeria, Somalië en Venezuela om ‘n paar landen te noemen waar immers al jaren, zo niet decennia, oorlog woedt? Ik volg geen leugenachtige oude staatsmedia - wat ik iedereen kan aanraden - waar gepropagandeerd wordt, notabene door de zittende premier, dat dit ONZE oorlog is. Ja, dat lees of hoor ik dan weer in de vrije media maar met een genuanceerd commentaar erbij, en waar getracht wordt met gezond verstand de waarheid te achterhalen. Ik wil niemand bang maken maar Oekraïne is (nog steeds) geen NAVO-lid, wat betekent dat dit nooit onze oorlog kan zijn en dat Rusland het recht heeft om bijvoorbeeld de haven van Rotterdam lam te leggen als Putin, logisch nadenkend, tot de conclusie komt dat er via deze haven allerlei oorlogsmateriaal naar Oekraïne wordt getransporteerd. En dat vindt nu plaats! Een levensgevaarlijke situatie die gemakkelijk kan escaleren maar zo zal het de oude-media-kijker niet worden uitgelegd, vrees ik. Terug naar de vlaggen in onze nu nog zo prachtige Achterhoek. Precies tegenover deze uitheemse vlag, dus eveneens vlak naast het toegangspad naar het gemeentehuis, waar meestal weinig ambtenaren te bespeuren zijn, hangt een veelkleurige vlag die je wel op zogeheten Gay Prides in steden als Amsterdam aantreft. Maar voor een gemeentehuis?! Bemoeit de gemeente zich inmiddels ook al met de geaardheid van mensen en is het ineens niet meer genoeg dat we ieders geaardheid tolereren maar moeten we er nu ook openlijk trots op zijn? Wat is dit voor politieke flauwekul of dient het wellicht een specifieke wethouder-agenda? Net als die Oekraïense vlag? De andere twee vlaggen vallen ‘n stuk minder op, die moet je echt lezen om ze te herkennen. Op de ene staat ‘Gemeente Bronckhorst’, dat is wel handig om te weten natuurlijk en op de andere staat ‘Omgevingsdienst Achterhoek’. Daar kan ik me ook wel iets bij voorstellen. Immers de gemeente, in dit geval Bronckhorst, staat in dienst van de mensen in de nabije omgeving. Vanuit mensenperspectief is ‘t dus veel logischer om voor dit gemeentehuis een ‘Trots Op Onze Boeren-vlag’ uit te hangen nu deze groep zo krankzinnig hard wordt veroordeeld en aangepakt door de landelijke overheid alsof Stalinistische (onteigenings)tijden herleven. De omgekeerde ‘Nederland In Nood-vlaggen’ die je hier nog steeds voor boerenbedrijven ziet, zijn daar een zichtbaar bewijs van. Ik begrijp daarom volstrekt niet waarom met al ‘t leed om ons heen die ‘regenboogvlag’ en Oekraïnevlag voor het Achterhoekse gemeentehuis hangen. Die vlaggen werken enorm vervreemdend. Wat hebben de bewoners van een groot gedeelte van de Achterhoek aan dit gemeentebeleid? En als ik het niet begrijp zijn er vast meer mensen die ‘t niet vatten. En dan nog iets. Het vlaggenprotocol 2023 gaat alleen over de Nederlandse vlag. Die vlaginstructie blijkt niet bindend, je ‘mag bij persoonlijk lief en leed ook op andere dan de voorgestelde dagen de vlag hijsen’. Toch heeft de gemeente Bronckhorst ervoor gekozen de omgekeerde Nederlandse vlaggen die van de noodsituatie alhier getuigen langs de doorgangswegen te laten verwijderen. Het ene leed is blijkbaar het andere niet… Over buitenlandse of andere vlaggen zegt het vlaggenprotocol niets. Ik krijg sterk de indruk dat de gemeente zelf maar wat met vlaggen aanrommelt en iedere wethouder z’n hobby met ‘n eigen vlag uitoefent. Dit heeft toch niets meer met de gemeente te maken?! Verwijder dus alsjeblieft die twee vlaggen en hang vervolgens de Achterhoekse vlag uit! Dat is dan ‘n stapje in de goede richting van de gemeente die er voor de mensen is en niet andersom. Annelies van der Veer

DWINGEND

rovanov — Tue, 28 Jun 2022 11:09:52 +0000

Een essay van Joop Brussee

[caption id="attachment_60643" align="alignright" width="350"] Gaat de techniek ons vervangen?[/caption] De masten met 5G kastjes stonden er gewoon, op een dag. Afgezien van de vraag hoeveel straling een mens kan verdragen en waarom dat eerst niet grondig onderzocht wordt vroeg ik mij ook af of aandacht aan de vormgeving is besteed. Is rekening gehouden met de esthetische kanten aan deze gigantische uitrol of is dat helemaal niet meer belangrijk? In de zestiger jaren schreef ik een scriptie over industriele vormgeving, een opkomend verschijnsel dat veelbelovend leek. Schoonheid zou niet uitsluitend voor kunstwerken gelden. Ik kookte ineens water in een fluitketel die een prijs had gewonnen. De techniek zou de wereld mooier maken was de belofte. Is dat uitgekomen? Later bezocht ik als regisseur regelmatig de grafische afdeling van de NOS, als enige een zelfstandige unit binnen het facilitair bedrijf. Een vriendelijke manager was de baas. Met een snelle babbel wees de man een ontwerper aan. De opdracht werd uitgevoerd met de allernieuwste technieken. Uiteindelijk waren de leaders voor mijn programma’s complete kunstwerken waar ik altijd vol bewondering naar keek en daarbij mijn programma vergat. Kritiek was niet aan de orde. Helaas stond de prachtig technische vormgeving meestal los van de inhoud. Het waren twee gescheiden werelden. Trucages en technische snufjes drongen zich op andere afdelingen binnen zoals bij post production waar ongekende mogelijkheden kwamen in de montage. Het ging zo snel dat de meeste editors moeite hadden al die technische ontwikkelingen bij te benen. Telkens kwamen nieuwe machines die nog meer geld opslurpten. Wie betaalt, bepaalt betekende dat de producer met de hand op de knip steeds belangrijker werd. Wie nu niet meegaat met de technische ontwikkelingen kan het verder wel vergeten, hoorde ik op een dag een collega zeggen. Dat was schrikken, want wie wilde achterblijven? De knieval voor techniek op alle fronten was ingezet. De marketing deed de rest: technische vernieuwingen zijn immers verbeteringen, stappen voorwaarts! Op een dag stond in een leslokaal bij opleidingen waar ik cursusleider was een nieuwe videorecorder. Verrassend, als gebruiker was mij niets gevraagd. Dat oude apparaat was prima, techniek een hulpmiddel. Liefst functioneel vormgegeven en niet afleidend. Alleen de toetsen play, pauze en stop waren voor mij belangrijk, met natuurlijk een shuttle voor het spoelen. Bij het nieuwe apparaat verdronk ik in de mogelijkheden, vergiste mij voortdurend en dat bleef storen. Moest ik aan al die overbodige techniek gewoon wennen? De technicus was trots. Toen ik zei dat al die snufjes en mogelijkheden mij afleidde sprak hij met een grijns: Jij bent niet de enige cursusleider hier. Een slimme manier om mijn mond te snoeren. Was de technische opmars en de invloed daarvan op de inhoud nog te stuiten, vroeg ik mij af. Aan de telefoon kwamen computerstemmen met mededelingen en knoppen keuze; in de trein digitaal verknipte aankondigingen met verkeerde klemtonen op stationsnamen; gesloten kantoren waar ik doorverwezen werd naar een site, die weer naar de telefoon voerde en opnieuw naar een site. Soms dacht ik: worden we expres gek gemaakt? Of murw? Die oude wereld was doorgeslagen consumentisme accoord, nodig aan vernieuwing toe. Maar in wiens belang gingen die ontwikkelingen? Multinationals? Overheden? Of die twee samen en de gebruikers volledig vergeten zijn? De honger naar iets nieuws leek kunstmatig gestimuleerd. Een nog mooiere uitvoering van dit en dat met nog meer mogelijkheden. Steeds sneller. De onzichtbare techneuten: de meesters van het universum? In deze tijd kan de wereld vol techniek ongecontroleerd doorwandelen. Virussen, voor zover ze bestaan worden schitterend vormgegeven. Controle wordt omgedraaid: de techniek zal de mens volledig controleren en smart slaven van hen maken. Vanzelfsprekend komt na 4G, 5G, 6G enz. Een vraag over deze vooruitgang is lastig, dat remt ontwikkelingen af. In gelikte promotiefilms over het leven in de toekomst kijken kinderen naar schitterende beelden met een gladde uitleg over hoe het leven in het jaar zus en zo eruit zal zien. Volwassenen zitten thuis hun leven uit te zitten met een virtueel apparaat op hun hoofd en kunnen alleen nog een duim opsteken en op een vraag of ze gelukkig zijn alleen ja zeggen. Nee is allang geen optie meer. Die stralingsmasten? Dat zijn nodig. Als je je daaraan stoort omdat je die vervangende kerktorens lelijk vindt dan ga je toch ergens anders wonen? Joop Brussee 27 Maart 2022

Gedeelde smart

rovanov — Sat, 19 Feb 2022 07:51:43 +0000

Een essay van Rosalinde

Op een bordje naast de ingang wordt bezoekers vriendelijk verzocht hun QR en ID gereed te houden. Ik lees: ‘jij mag er niet in’. We hebben het hier over een café waar ik in de afgelopen vijftien jaar al talloze keren voorbij ben gelopen zonder ooit de minste aanvechting te hebben gehad om naar binnen te gaan. Ik had zelfs eerder de neiging om hard door te lopen vanwege het soort muziek dat naar buiten waaide. Dus waarom voelt dit dan als een deur die in mijn gezicht wordt dichtgeslagen? [caption id="attachment_59654" align="alignright" width="350"] Een verre vriend met glimlach
(en zijn boot in aanbouw)[/caption] Ik loop snel door naar de winkel waar allemaal nors ogende mannen werken, die tegenwoordig op mij juist veel vriendelijker overkomen dan de anderen, omdat ze hun gezicht laten zien. Daar kom ik niet alleen voor de paprika en de knoflook, maar ook voor mijn dagelijkse portie glimlach tegen de prijs van een luchtige opmerking. Uiteraard hangen ook in deze winkel bordjes met de gebruikelijke teksten, maar die zien eruit alsof ze al jaren geleden zijn opgehangen en vervolgens zijn vergeten – al lang niet meer van toepassing. Weer thuis laat ik me inspireren door penvrienden uit verschillende landen. Mijn Zweedse penvriendin moppert meer over drugsoverlast in haar buurt dan over corona. De ene Duitse penvriendin doet vooral haar best om zich niet gek te laten maken door de richtlijnen waardoor ze haar werk nauwelijks meer kan doen. De andere Duitse penvriendin is hard op zoek naar de waarheid, maar ik weet niet of die haar zal helpen. Een penvriend uit een klein stadje in het noorden van Californië vertelt me dat je in zijn omgeving helemaal niets merkt van corona: geen zieken en geen maatregelen. Alleen een paar stoffige en genegeerde bordjes ‘mask must be worn’. Ik vind dat een troostend beeld. Maar pas echt opbeurend vind ik de brieven van de Brit van een jaar of zestig, die psytrance party’s organiseert. Lockdown? Nooit van gehoord. Wij zijn gewoon doorgegaan met feesten met een grote groep vaste bezoekers, van wie veel zestigplussers, schrijft hij. En ik ondertussen maar braaf de richtlijnen volgen (want dat deed ik in die tijd nog), uit consideratie met diezelfde zestigplussers (of misschien waren dat dan toch anderen). Blijkbaar is hij niet zo’n schijtluis als ik, denk ik als ik lees over zijn avontuur op zee in een zelfgemaakte roeiboot. Vier dagen door elkaar gehusseld worden in een storm vond hij een fascinerende ervaring. Zelf zou ik zoiets alleen maar afschuwelijk vinden. Omdat ik daar geen stoer verhaal tegenover kan stellen, stel ik maar wat vragen over zijn dagelijks leven. En dan komt het. Hij vertelt over zijn ervaringen met bazen. Hij kan veel hebben, maar gezeur over een door hem gemaakte vergissing, daar kan hij niet tegen. Wat een grapjas, denk ik nog. Rond hotsen in een bootje in de storm, geen probleem, maar afkeuring? Dat gaat te ver. Het volgende moment herinner ik me hoe vaak ik de afgelopen tijd bang ben geweest om door de maatschappij te worden uitgekotst. Dat is precies waardoor zo’n bordje over een QR-code bij een nooit bezocht café me zo’n onheilspellend gevoel geeft. En ik begin te vermoeden dat die angst vrij universeel is.

Houvast

rovanov — Sun, 19 Sep 2021 06:42:04 +0000

Een essay van Joop Brussee

De opdracht was een tekening te maken van een klasgenoot die voor het bord stond. Hij was gehuld in klassiek Griekse kleding. Ik staarde geruime tijd naar het blanco papier. Tekenen was niets voor mij. Voorzichtig begon ik met streepjes en krassen, met het begin van de arm waar een lap stof over hing. Plotseling stond de leraar naast mijn tafel. Hij nam het potlood van mij over en zette een aantal forse lijnen op het papier. ‘Kijk’, zei hij, ‘jij begint in details maar durf nu eens vanuit de hele pose te werken. Neem eerst het model goed in je op en zet dat totaalbeeld grof neer. Daarna vul je de details in.’ Deze korte instructie zou ik nooit meer vergeten. Wanneer je in de bioscoop zit ben je benieuwd naar de film. Je wilt je overgeven aan het verhaal, nieuwsgierig naar wat komen gaat. Stel je voor dat het eerste wat je ziet een overzicht van een kamer is waarin een tafel staat. Wat zal zich in die ruimte gaan afspelen? De film kan ook anders beginnen: de tafel is alleen te zien is. Bij de kijker roept dat laatste de vraag op: waar staat die tafel? Tot de plek gegeven is blijft het spannend. Met lange tijd voortdurend details of onderdelen geven (suspense) kan het geheel, het rustpunt of houvast worden uitgesteld. Anderhalf jaar worden mondiaal details gegeven alsof het een spannende film betreft, met als titel Pandemie. Naar een totaaloverzicht moet iemand zelf op zoek. Gebeurt dat niet, dan blijft volgt aanhoudende spanning of stress. De ontspanning wordt overgelaten aan de verspreiders, de media. Wachten tot er groen licht komt wanneer het killer virus is verdwenen. In de tussentijd klampt iedereen zich vast aan de gegeven details, de beperkte informatie met cijfers, modellen, beelden en teksten. Een mens leeft dan in de waan te denken te weten wat er in de wereld aan de hand is. In dit geval: met elkaar gespannen en goedgelovig bibberen in het dorp Nederland. Vorig jaar kreeg ik na de uitbraak een vermoeden dat een zogenaamde pandemie als een fuik moest uitmonden in een vaccin. Door voortdurend dezelfde verhalen en uitspraken te horen en hetzelfde soort detailshots te zien ontstond een verlangen naar een totaalbeeld. Met gezonde argwaan zocht ik naar informatie vanuit zoveel mogelijk bronnen. Daarna probeerde ik als bij een puzzel een geheel daarvan te maken. Vrij snel verdronk ik bijna in een poel van tegenstrijdigheden en vreemde maatregelen die plotseling overal in de wereld opdoken. Medeburgers liepen als in de film 1984 massaal in angst eenzelfde kant op door media en overheid gestuurd. Het gedachten wisselen met elkaar was in een klap verdwenen. Nadenken bijna verboden. Met z’n allen zijn we plotseling in de greep van een wereldmacht terechtgekomen die ons in het dagelijks leven zware beperkingen oplegt. Zowel fysiek als geestelijk. Die macht wil dat we denken zoals de uitvoerende autoriteiten via de media ons voorschrijft. Ook al zijn hun opdrachten vreemd, onwerkelijk of zelfs stompzinnig. Zoals voor onze gezondheid zoveel mogelijk ongezond leven. Gebrek aan houvast geven de meeste mensen daar massaal gehoor aan. De media lijkt iedereen in een manipulatieve slangenkuil te willen lokken of sleuren. Dat betekent dat achter dit theaterstuk een meesterplan zit. Een verhaal in basis geschreven en telkens indien nodig bijgestuurd. Welke doelstelling, welk totaal plaatje ligt daaraan ten grondslag? Na klimaat bangmakerij en virusangst wordt mondiaal de bevolking gedreven naar een artificial intelligence wereld via een medische dekmantel. Dat is al geruime tijd geen geheim meer. Een oude man bij wie onze leiders regelmatig op bezoek gaan houdt regelmatig toespraken en publiceert vanuit een wereld platforum korte films over de nabije toekomst. Mens en techniek worden met elkaar samengesmolten zegt hij, nadat het laatste restje rebellen richting spuit gedreven is. Na deze opmaat kan de reset, het echte technocratische filmverhaal voor de toekomst van start. Bestudering van Agenda 30 geeft panklaar de uitgestippelde weg aan van deze bovenbaas c.s. Afgerond in 2030. Een burger krijgt geen kans iets bij te dragen aan die communistisch klinkende Agenda. Nee, alles is bepaald en wordt van boven aangeleverd. Het mens zijn, inclusief de ziel is daarbij niet meer nodig, tenminste na het nemen van het zogenaamde vaccin. Na toediening kan iemand zich volledig ontspannen wordt beloofd. Zoiets als ik in eerdere tekenlessen kon doen door het natekenen, een kopie maken van een illustratie, dat was voldoende. Creativiteit volkomen onbelangrijk. In de draadloze wereld van de toekomst is het de bedoeling dat het leven onzichtbaar wordt gestuurd. Alles, ook gedachten komen van buiten. De druk op een knop is voldoende een einde te maken aan iemands grootste bezit: zijn lichaam, zijn leven. Tijdens de tekenles zocht ik houvast bij een detail. Maar dat houvast was er niet, in werkelijkheid priegelde ik mij voort en verlangde naar het eind van de les. Het echte houvast liet ik buiten mij, zoals geleerd met inkleuren en namaken van een dik omlijnde tekening? Deze leraar dwong mij te kijken, hoe daarna vanuit het geheel te beginnen, vanuit mezelf. Dat werkte door in mijn hele leven: hoofd- van bijzaken onderscheiden, informatie in een context plaatsen, nooit angst jezelf te verliezen in details. Durf was nodig zei hij nog. En gelijk had hij. Zoals in deze tijd: ingrijpen voor het maken van een totaal beeld in een opgedrongen Pandemie film en je niet afhankelijk maken van de makers die je een tijdelijk rustpunt gunnen wanneer het hun uitkomt. Zou een echt mens als die leraar nog steeds bestaan? Joop Brussee September 2021

Oogst van de angst

rovanov — Thu, 27 May 2021 06:15:53 +0000

Door Hanneke Tinor-Centi

In gesprek met Willem F. Erné

Op 2 april jl. verscheen Oogst van de angst, de derde roman van Willem Erné. Een realistische en bijzonder actuele roman, die alle zintuigen op scherp zet. In dit boek laat de auteur de tweelingbroers Alex en Nidas de discussie voeren of corona wel of geen ‘gewone’ griep is en of er wellicht sprake is van een vooropgezet plan. Hij ontvouwt een complottheorie die zijn weerga niet kent, waarin de overheid en ‘big pharma’ een – op zijn minst – dubieuze rol spelen. Dit opzienbarende boek is voor mij reden om de auteur een aantal vragen te stellen. Hij honoreert mijn verzoek en wij spreken af in de fraaie binnentuin van de Nicolaikerk in Utrecht, waar zijn vader ooit organist was. Een prachtige én symbolische plek aangezien Willem hier graag zijn boek had gepresenteerd en – eveneens symbolisch – het eerste exemplaar aan wijlen zijn vader had willen overhandigen. Door de maatregelen rondom Corona ging daar een fikse streep doorheen. Iets wat hem niet alleen dwarszit, maar ook iets waar hij weinig begrip voor op kan brengen. Mijn eerste vraag hangt daarmee samen. Willem, hoe sta jij zelf in de hele Corona-affaire? Na het lezen van Oogst van de angst kent men de ‘meningen’ van Alex en Nidas, maar hoe kijkt Willem tegen dit alles aan? “Ik denk dat we te maken hebben met een wereldwijde staatsgreep. Wie helemaal bovenaan aan de touwtjes trekken is in deze fase niet keihard te bewijzen, maar dat een aantal miljardairs erbij betrokken is, is duidelijk. Ik denk daarbij aan Klaus Schwab, Bill Gates en George Soros. De hele ontwikkeling zoals we die nu zien, staat beschreven op de website van het WEF, de Rockefeller foundation en is ook consistent met de agenda 2030 van de Verenigde Naties. Het internet staat bol van de aanwijzingen en bewijzen van de betrokkenheid van deze mensen en instellingen. Een complot, inderdaad, maar het is onverstandig niet in complotten denken omdat vrijwel de gehele politieke wereldgeschiedenis uit complotten bestaat, van de moord op Julius Caesar tot 9/11, en dan bedoel ik het officiële verhaal, dus dat een stel Arabieren die twee hoge torens in New York hebben vernietigd. Er klopt niets van het officiële verhaal, maar het is wel een complottheorie.” Wat wil je bereiken met jouw verhaal rondom Alex en Nidas? En met welk van de twee broers identificeer jij je het meeste? “Het eerste doel van mijn schrijverij is altijd zelfbevrediging geweest, zal ik maar zeggen. De reis van eerste woord tot laatste punt moet voor mij een aangename zijn, ook al weet ik dat ik onderweg af en toe in een donkere steeg beland die wordt geblokkeerd door een hoge muur waar ik overheen moet zien te komen. Daarnaast hoop ik natuurlijk dat mensen mijn boek kopen en er genot uit halen, plezier aan beleven. Als ik alleen maar voor mezelf schreef, zou ik elk boek dat ik af had thuis op de plank kunnen zetten en aan het volgende beginnen. Bij dit boek echter was en is er ook nog een ander doel, namelijk de lezer die nog in het overheidsverhaal gelooft ervan overtuigen dat er iets heel anders aan de hand is. Al is het maar één lezer. Eigenlijk had ik dat doel al voor de verschijningsdatum bereikt, want een aantal mensen dat mijn manuscript heeft gelezen, heeft gezegd dat het ze aan het denken heeft gezet. Dat is mooi. Als R=1 wordt die groep mensen steeds groter en dat is nodig om een catastrofe af te wenden.” Nou, dát doel is dan al bereikt, want ik behoor tot die groep mensen die het manuscript al heeft gelezen en ja, het heeft mij zeker aan het denken gezet. Ik vraag Willem vervolgens wat hem heeft doen besluiten om dit boek te schrijven en daar zelfs een ander manuscript voor aan de kant te schuiven? Willem: “De toespraak van Mark Rutte op 16 maart 2020. Daarin zei hij dat we te maken hadden met de grootste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. Ik viel zowat van m’n stoel. Ik dacht, je bent historicus, dan weet je ook dat we na 1945 eerst de Indonesische onafhankelijkheidsoorlog hebben gehad, die wij op school nogal eufemistisch als de politionele acties leerden. Toen kregen we de Koreaanse oorlog, de oorlog in Vietnam en tussendoor in 1962 nog de Cubaanse raketcrisis, waarbij de Verenigde Staten en de Sovjet-Unie bijna in een nucleaire derde wereldoorlog verzeild raakten. Wist Rutte iets wat wij niet wisten? Achteraf denk ik dat hij zich met deze opmerking versproken heeft. Hij was en is op de hoogte van het plan achter de pandemie en wist dat het zou uitmonden in de ergste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. Vervolgens zei hij dat alle maatregelen, zoals de intelligente lockdown waarvoor hij met deze toespraak de weg aan het plaveien was, noodzakelijk was om de zwakken en ouderen in de samenleving te beschermen. Ik dacht: Wat? Je hebt negen jaar, drie kabinetten lang, bezuinigd op alles wat zwak is in de samenleving, oud en jong, en nu moeten we dit ineens voor de zwakken doen? Ik ben het internet opgegaan en ik kwam meteen al totaal andere geluiden tegen, van onafhankelijke wetenschappers als dr. Wolfgang Wodarg, professor Sucharit Bhakdi, professor John Ioannidis en diverse anderen. Wat zij zeiden was: ‘Kalm aan, corona maakt al heel lang deel uit van de seizoensgriep en manifesteert zich meestal in het staartje. Laten we eerst goed de cijfers bekijken en vergelijken met voorgaande jaren voordat we draconische maatregelen nemen.’ En: ‘we moeten heel erg uitkijken dat de maatregelen die nu genomen zijn en worden niet veel ernstiger uitpakken dan de kwaal.’ Het was duidelijk dat zich een enorm conflict aan het ontwikkelen was tussen de coupplegers en hun nietsvermoedende aanhang aan de ene kant en onafhankelijke wetenschappers en wakkere burgers aan de andere kant. Ik had een andere derde roman bijna af. Die speelt in 1973, maar ik had geen zin nog 3, 4 maanden, de tijd die ik nodig zou hebben om het boek te perfectioneren, in dat jaar te bivakkeren. Ik heb het op de plank gezet en ben gaan nadenken over een roman in het nu.” Gezien de heftige openbare discussie die er gevoerd wordt door voor- en tegenstanders is het aannemelijk dat ook Oogst van de angst heftige reacties zal opwekken. Ik vraag Willem of hij die eventuele discussies aangaat of dat hij de meningen van zijn lezers laat voor wat ze zijn? Willem is daar helder in: “De discussie aangaan met een lezer, lezers, betekent uitleg geven over een roman. Ik vind niet dat een schrijver dat moet doen, althans niet als het boek vers is. Misschien vijf of tien jaar later. In het geval van non-fictie ligt dat anders, maar bij fictie zit alles per definitie in het boek en zal de lezer het daarmee moeten doen. Dat wil niet zeggen dat ik in een interview de discussie uit de weg ga, maar ik zie me nog niet in een praatprogramma zitten met allerlei door de industrie gecorrumpeerde zakkenvullers en tendentieuze vragenstellers. Tot voor kort werden critici van het beleid niet eens uitgenodigd in programma’s als Op1, en nu dat wel het geval is, zoals bij Wybren van Haga onlangs, worden er allerlei insinuerende vragen gesteld en krijgt hij eigenlijk niet de kans om meer dan enkele woorden te zeggen voordat hij wordt geïnterrumpeerd met de volgende tendentieuze vraag. Dat gezegd hebbende, als mijn aanwezigheid in zo’n programma ertoe leidt dat duizenden mensen meer mijn boek lezen en van mening veranderen, dan is dat het waard om een paar minuten onheus bejegend te worden. Ik heb enorme bewondering voor de kalmte en deskundigheid waarmee Wybren de beledigende onzin pareert die op hem afgevuurd wordt.” In Oogst van de angst is broer Nidas de meest progressieve broer en vertegenwoordigt Alex feitelijk het gros van de mensen. Hij heeft zich royaal verdiept in de hele materie en alle argumenten die je Nidas laat aandragen teneinde zijn broer Alex te overtuigen dat er veel meer aan de hand is dan hetgeen de overheid en pers ons wil doen geloven, is gebaseerd op gepubliceerde artikelen en onderzoeken. Daar moet enorm veel research aan vooraf zijn gegaan. Hoelang ben je met de voorbereidingen van Oogst van de angst bezig geweest? “Op 17 maart 2020 heb ik dus besloten het boek waaraan ik op dat moment werkte, in de ijskast te zetten en met een actuele roman te beginnen. Ik heb me vier maanden lang helemaal suf gelezen, zowel op internet als in boeken, en ben toen gaan schrijven. Tijdens het schrijven ben ik natuurlijk blijven lezen en onderzoeken. Die onderzoeksfase ging niet alleen over feiten en gebeurtenissen, maar ook over de vorm van mijn boek, en de titel, natuurlijk. Eind januari 2021 was ik klaar, op het redactiewerk na. Dat wil zeggen, het invoeren van opmerkingen van de redacteur en meelezers.” Je woont met jouw echtgenote Marguerite in Duitsland. Waarom ben je uit Nederland vertrokken en waarom Duitsland? “We woonden in Utrecht, heel fijn. Utrecht is een fijne stad. Ik ben een geboren Utrechter, Marguerite een geboren Rotterdamse. Maar we waren klaar met de drukte. We wilden rust. Het buitenleven. Uitzicht. Maar we werkten beiden nog wel, anders was het misschien wel Drenthe geworden. De plek waar we nu wonen in Duitsland is perfect: een mooi, aantrekkelijk geprijsd huis met 1500 vierkante meter grond, op 20 minuten rijden van een Nederlands treinstation. We hebben er nooit spijt van gehad en nu, met al die vrijheidsbeperkende maatregelen, prijzen we ons helemaal gelukkig dat we niet meer in de stad wonen.” Je hebt jouw professionele roots in de muziekwereld (Willem werkte jarenlang als multi-instrumentalist bij Seth Gaaikema, Tineke Schouten en Henk Elsink), wat heeft de overstap naar tekst en taal bewerkstelligd? “Rond 1990, Toen Henk (Elsink-redactie) stopte met optreden, ben ik zelfstandig geworden. Ik had een eigen studiootje en maakte allerlei muziekproducties, maar ook luisterstrips. Allengs ben ik ook gaan vertalen en rond 1995 heb ik enkele non-fictieboeken voor kinderen geschreven, waaronder Het politieboek. Ik heb toen ook een fictiekinderboek geschreven maar dat is nooit gepubliceerd. Al toen ik een jaar of 25 was, had ik de ambitie om schrijver te worden, maar mijn muzikale ambities hebben heel lang de overhand gehad. Na het jaar 2000 waren er allerlei persoonlijk omstandigheden waardoor ik de knoop om een roman te gaan schrijven pas later heb doorgehakt, op 1 februari 2013 om precies te zijn. De dag na mijn 60e verjaardag. Mijn schoonzus was op de thee, nog voor mijn verjaardag, toen haar vriend me vroeg of ik nog met iets speciaals bezig was. Ik hoorde ik mezelf zeggen: ‘ik ga een roman schrijven.’ Marguerite keek me verbaasd aan. Ik denk dat ik op dat moment gedacht heb: Nu is de tijd rijp en als ik mijn intentie uitspreek, dan schept dat de verplichting om die roman ook daadwerkelijk te schrijven.” Waar en wanneer schrijf je het liefst en in welke setting krijg je de meeste/beste ideeën? “Ik schrijf bijna altijd in mijn werkkamertje, met uitzicht op de landerijen. Meestal ’s middags, tussen 14.00 en 17.30 uur. Elke dag, zeven dagen per week, tenzij ik een keer een sociale verplichting heb maar die zijn er gelukkig niet zoveel. Soms pak ik aan het eind van de ochtend ook nog een uurtje, of twee uurtjes, maar ik houd altijd de stelregel van Ernest Hemingway aan: ‘schrijf je nooit helemaal leeg, maar zorg dat je altijd de volgende zin nog weet.’ Vooral dat eerste is belangrijk. Vaak lig ik ’s avonds in bed ook nog te broeden. Toen ik mijn telefoon nog mee naar bed nam, sprak ik eventuele ideetjes in en stuurde die via de mail aan mezelf. Vanwege de straling zet ik de smartphone nu uit en laat hem beneden liggen, dus ik probeer me die ideetjes in te prenten en hoop dan dat ik ze de volgende ochtend nog weet. Helaas is dat niet altijd het geval, vooral natuurlijk wanneer ze zijn ontstaan in het schemergebied tussen waken en slapen. De vraag is natuurlijk of die invallen, net als dromen, geen waanideetjes zijn die heel wat lijken maar als je ze opschrijft de volgende dag totaal onbegrijpelijk blijken te zijn.” Is er een volgend boek in wording? “Ik heb even met het idee gespeeld om een thriller te schrijven, getiteld De moord op het midden- en kleinbedrijf, maar de daders van die misdaad zijn zo overduidelijk bekend dat er van enige spanning natuurlijk geen sprake zou zijn. Nee, serieus. Het boek dat ik in de ijskast heb gezet, ligt in mijn hoofd alweer te chambreren: Vincenzo da Vinci. Als het niet hevig tegenzit, zou ik het boek aan het eind van het jaar kunnen publiceren, maar je weet maar nooit wie zich nu weer op de televisie laat zien met en leugen. Vincenzo da Vinci had eigenlijk in september 2020 zullen verschijnen en ik had voor afgelopen maart een novelle over wijlen mijn vader in gedachten. Genre: Faction, getiteld Toen de kraaien nog geen reet hadden. 19 maart jongstleden was het namelijk 50 jaar geleden dat mijn vader– veel te jong – overleed. Daarnaast werk ik, tussen de bedrijven door, nog aan een verhalenbundel etiteld Vergrijp en vergelding en droom ik al sinds de jaren 90 over een roman waarin Johannes Gensfleisch, beter bekend als Johannes Gutenberg, de uitvinder van de boekdrukkunst, de hoofdrol speelt. Dat verhaal zou zich dus in het midden van de 15e eeuw afspelen. Ik zal dus nog een flink aantal jaren moeten blijven leven, maar als het zwarte scenario dat op dit moment over ons uitgerold wordt daadwerkelijk uitgespeeld gaat worden, vrees ik dat dat lastig gaat worden.” Ik ben door mijn vragen heen. Vragen die Willem open heeft beantwoord en daar dank ik hem heel hartelijk voor! Dit interview werd gevoerd door Hanneke Tinor-Centi Oogst van de angst is via alle reguliere kanalen te bestellen. De 333 pagina’s tellende paperback is uitgegeven bij Uitgeverij DeWielen2 ISBN-nummer: 9789082765342 Eerdere boeken van Willem F. Erné zijn: De arrogantie van het doorgeefluik (2017) Van de liefde en de zee (2019).

Prik

rovanov — Fri, 29 Jan 2021 07:17:29 +0000

Door Joop Brussee

[caption id="attachment_56589" align="alignright" width="350"] Afscheid zonder bewijs[/caption] Het begon toen ze de brief van de zorgverzekering opende. Van de schrik ging ze zitten. De bijgevoegde declaratie van de apotheek was niet misselijk. Naast de crème voor haar lippen die volgens haar al hoog geprijsd was, stond een flink bedrag voor advies. Ze legde de papieren op tafel en keek naar buiten waar rond het verzorgingshuis in het park de bladeren naar beneden vielen. Gisteren had ze de brief over de jaarlijkse griepprik gekregen. Ik klopte op de deur en even later zat ik tegenover haar aan de ronde tafel midden in de kamer. Verontwaardigd vertelde ze over de hoge rekening van de apotheek. Ze zocht naar de bijsluiter die bij de tube zat, vroeg mij die voor te lezen. Tijdens het verhaal over mogelijke bijwerkingen knikte ze met haar hoofd steeds heftiger. ‘Ik moet fors betalen voor dat voordragen van die bijsluiter! Daarover hebben ze mij niets gezegd.’ ‘O. Tja, als die tekst dezelfde is ……’ ‘Dan is het nu afgelopen’, zei ze krachtig en sloeg flink met haar hand op de tafel, ‘ik gooi in een keer alle medicijnen uit het kastje de vuilnisbak in.’ Verbaasd keek ik haar aan. Afgezien dat het zomaar weggooien van medicijnen schadelijk kan zijn voor het milieu is het niet uitgesloten dat er iets bij is waar een rustige afbouw nodig is. Maar…. ik had geen idee hoeveel en wat ze allemaal slikte. ‘Luister ma…’ ‘De laatste tijd heb ik veel gelezen over gezond leven dat ik vanaf nu alleen nog homeopathische aanvullingen wil.’ ‘Maar hier in dit ….’ ‘Ik hoor genoeg verhalen van andere mensen in dit huis. De meesten zijn verder heen dan ik. Ik mag blij zijn dat ik mijn gezonde verstand nog kan gebruiken. En dat wil ik graag zo lang mogelijk blijven doen.’ Ik glimlachte. Het had geen zin tegen haar in te gaan. Ze vertelde vroeger aan elke bezoeker dat ik een eigenwijs kind was. Dat, als ik iets in mijn hoofd had, het niet in mijn kont zat. Die eigenschap kwam ongetwijfeld van haar. In de jaren die volgden ging het steeds beter met haar gezondheid. Ze werd oud maar de scherpte in haar denken nam nauwelijks af. Trots was ze de ingeslagen weg gevonden te hebben: zelf het beste weten wat gezond voor je lichaam is. Regelmatig adviseerde ze mij nogal dwingend wat ik vooral moest eten en stopte mij soms folders in de hand van producten uit de natuur. Ze vertelde over haar wandelingen en liet zien welke bewegingen ze dagelijks deed. Dat enthousiasme werd een keer getemperd toen ze na een val in het ziekenhuis belandde. Bij een bezoek aan haar zag ik naast het bed medicijnen staan. Dat ontging haar niet. Met een ondeugende schittering in haar ogen en op gedempte toon vertelde ze dat ze die pillen natuurlijk niet slikte. Ze demonstreerde hoe ze op een vraag van de zuster had gereageerd. ‘Kijk, zei ik tegen haar ziet u wel? Ik doe de pillen keurig in mijn mond en spoel ze weg met water. Precies wat de bedoeling is.’ Tegelijk demonstreerde ze hoe ogenschijnlijk de pillen in haar mond verdwenen. Het zag eruit als een goocheltruc die ik niet beter had kunnen uitvoeren. ‘Later gaan ze in een servetje weg, samen met de etensresten.’ Glimlachend schudde ik mijn hoofd en zag hoe ze knikte, alsof ze zei: ik doe nog steeds wat ik wil zelf wil doen. Opnieuw gingen een paar jaar voorbij. Haar geest bleef helder, lichamelijk ging het moeizamer. Ze vertelde dat ze haar eigen arts was geworden. In het verzorgingshuis werd dat niet in dank afgenomen. Zeker niet omdat ze haar kritische houding ten aanzien van medicamenten aan iedereen uitgebreid toelichtte. Als een missie. Elk jaar adviseerde ze medebewoners geen griepprik te halen. Trots kwam dan het verhaal hoe ze vroeger op het randje van de dood had gelegen tijdens de Spaanse griep. Zonder prik het overleefd! Ze moest niets hebben van zo’n spuit. Haar lichaam was prima in staat om griepgolven op te vangen mits je natuurlijk zelf zorgde voor voldoende vitaminen, mineralen en spoorelementen naast de dagelijkse maaltijden. Bij het ouder worden werd vanuit het verzorgingshuis elk jaar de druk opgevoerd de jaarlijkse vaccinatie te nemen. Haar weerstand ertegen hield op een dag geen stand. Ze capituleerde. Mijn broer belde mij niet lang daarna op. ‘Moeder is overleden.’ Joop Brussee januari 2021

Parasieten

rovanov — Sun, 22 Nov 2020 07:20:48 +0000

Een essay van Joop Brussee

Lessen uit de jungle

Toen ik de aankondiging las van de zoveelste pandemische politieke persconferentie moest ik ineens denken aan het bezoek jaren geleden, aan een vriend in de tropen. Die twee weken dat ik bij hem logeerde zal ik nooit vergeten. Hij vergeleek de jungle met de maatschappij, vooral met de politiek waarin hij een aantal jaren actief was geweest. Een leraar op school had mij ooit aangeraden vanwege mijn diplomatiek gedrag de politiek in te gaan, maar de valse en vieze spelletjes in Den Haag trokken mij totaal niet. Op een ochtend stopte hij me een grote kniptang in de hand en nam me mee naar een veld waar bomen enkele meters van elkaar stonden. ‘Ik zal je nog niet met de echte jungle laten kennismaken’, sprak hij, ‘je bent bang voor slangen en ander gedierte, dat betekent dat je ongetwijfeld niet goed luistert naar wat ik vertel.’ Hij vroeg me wat mij opviel bij de boom waarvoor wij stil stonden. Direct wees ik naar de uiteinden van takken die enigszins naar beneden bogen en waartussen schitterende witte bloemen te zien waren. Hij glimlachte en gebaarde mij verder te kijken. Ik zei dat door het gekrioel van al dat groen het voor mij het niet duidelijk was of dit allemaal wel behoorde aan de boom, gezien het struikgewas eromheen. Terwijl hij knikte, wees hij naar de stam. Het viel me op dat daar een soepele grijsblauwe slinger omhoog draaide. Hij vroeg me die door te knippen. Dat deed ik direct, zonder te vragen waarom. ‘Kill your darlings!’ riep hij. Verbaasd draaide ik mij om. ‘Je hebt zojuist je mooie bloemen doorgeknipt.’ Direct begon hij vergelijkingen te trekken met de politiek, zoals mooie beloften voor de verkiezingen, vooruitzichten in de toekomst. Hij wees me op verstrengelingen die moeilijk te ontwarren waren en ook belangenstrijd. ‘Vul verder zelf maar aan’, voegde hij eraan toe en verplaatste zijn aandacht weer naar de boom. ‘Die mooie bloemen laten je in een val trappen! Laat die nou als parasieten het probleem zijn voor zijn groei. De struik wurgt als een slang de stam zoals een touw van een moordenaar dat doet om de nek van zijn slachtoffer. De parasiet leeft schitterend verder ten koste van de boom. Hij trok een van de uitstekende slierten uit de groene massa. Dat lukte gedeeltelijk. ‘Later’, zei hij, ‘kom ik terug en kan de bruin geworden resten er eenvoudig uithalen. Op dat moment is hij echt vrij.’ Hij legde uit dat ik zonder na te denken was gaan knippen op een plek recht voor mij. ‘Maar voor het grondig uitroeien van die mooie bloemen zul je toch echt tijd moeten nemen om de wortels te vinden.’ Ik knikte. Enthousiast liep ik naar een andere boom en ging met de tang op zoek naar een killer. Dat was moeilijker dan ik dacht. In de groenen wirwar volgde ik een paar keer een spriet maar kwam telkens bij de stam van de boom uit. Mijn vriend volgde mijn acties op afstand en begon hartelijk te lachen. ‘Je hebt niet het flauwste idee hoe het in de jungle toegaat.’ Ik keek hem verbaasd aan. ‘Die parasieten zijn niet achterlijk. Sommigen zelfs heel slim. Waar jij nu naar kijkt is een vergroeiing. Zuiverheid, wat bij wie hoort zul je bij deze boom moeilijk vinden. Alles is vergroeid met elkaar.’ Ik opperde dat er dan geen probleem was. Het leek op een soort win – win situatie. ‘Toch niet’, zei hij, ‘het duurt even voor je gaat zien waar het met deze boom heengaat. Dan ben je hier niet meer.’ Ik herinnerde me dat hij later een foto stuurde van die eerste boom. Bevrijd! stond op de achterkant. Ik knikte. Geen groene kluwen meer maar een prachtige losstaande boom waar je op sommige plaatsen doorheen kon kijken, met takken omhoog gericht. Toen ik hem vroeg wat er van die andere, die symbiotische was geworden was zijn reactie: ‘Zag er op een gegeven moment niet meer uit. Die heb ik uit zijn lijden verlost. Dat gedrocht hoort thuis in de echte jungle.’ Van hem leerde ik niet alleen over de natuur en de politiek, maar ook over mijn eigen gedrag. Joop Brussee november 2020

Buitenaardse waarschuwing

rovanov — Tue, 06 Oct 2020 10:56:15 +0000

Dit bericht is van Joop Brussee en verscheen op zijn blog OpenVuist

De vraag voor het interview stond in een verrassende mail. Een afspraak volgde. Van achter het scherm van mijn computer tikte ik vragen in en antwoorden verschenen bijna onmiddellijk. Het is niet van belang wanneer de lezer dit interview naar het land der fabelen verwijst. Iedereen gelooft in het leven wat hij wil geloven. Waarom valt mij de eer te beurt? Toeval. Interviews geven wij op dit moment aan mensen over de hele wereld. Wat moet ik me voorstellen bij buitenaards contact? Niets. Onbelangrijk. Wij houden jullie een spiegel voor. Hoe zit dat met de taal? In technisch opzicht zijn wij verder dan jullie. Alles verloopt vanzelf. Elk interview wordt aangepast aan de locatie. Mag ik uitgaan van een soort van invasie op dit moment? Nee. We willen zoveel mogelijk mensen wakker schudden. Het is nog net niet te laat. Hoezo ‘te laat’? Vanuit ons standpunt in de ruimte zijn wij in staat onfrisse ontwikkelingen te zien. Spiralen waar te nemen. Jullie zijn vele jaren geleden een technologische richting ingeslagen. De voortgang is momenteel verontrustend. Verontrustend? Angst, leugens, dwang, vals spel, omkoping, een neerwaartse spiraal. Doorgeslagen materialisme, anarchie en complete chaos. Dat kan vrij snel helemaal verkeerd aflopen. ‘Verkeerd aflopen’, hoe zien jullie dat? Plotseling een coup, waardoor het eindpunt van een startende nieuwe cultuur snel bereikt is. In plaats van samen die toekomst vorm te geven wordt de bevolking maatregelen en controles dwingend opgelegd. Onder het mom van klimaatverandering of virusgevaar. Een slecht pad, dat voorspelt weinig goeds. Neem Europa als voorbeeld: in de schaduw wordt de ene na de andere wet aangenomen. Dat vervreemdt mensen van alles en iedereen. Een slimme onderdrukking met allerlei handige trucjes is geen gezonde weg. Dat gaat een keer knallen!? Zo is het. In jullie communicatieve wereld zal de opbouw echt samen moeten, met alle lagen van de bevolking. Dat weten wij uit ervaring. Hoe? Toch niet vanuit een totalitair systeem? Denk niet in systemen. Wij geven richting. Mensen willen veilig overal in vrijheid op hun eigen manier het leven vorm kunnen geven. Met AI als hulpmiddel. Waar jullie behoefte aan hebben is een groot omvattend kader voor die noodzakelijke opbouw. Zo. En wie gaat of moet dat kader dan bepalen? Dagelijks zijn jullie omringd door leugens, onderdrukking, valse beschuldigingen, machtsmisbruik, corruptie, omkopen, censuur, ga zo maar door. Balans ontbreekt volledig. De beerput gaat open aan het eind van een tijdperk. Mensen zijn onzeker, zoeken houvast, zijn eenvoudig doodsbang te maken. Burgers willen veiligheid, bescherming maar de autoriteiten doen wat hun uitkomt, als cowboys. Het regeren van een verdeeld en angstig volk is eenvoudig, dus aantrekkelijk. Wacht even. Waar hebben jullie het precies over? Geld en macht. Machtshebbers hebben vrij spel, liegen en bedriegen erop los. Dat groepje superrijken geeft overal opdrachten en zorgt voor dekking. Correcties en controles vanuit journalisten, rechters, wetenschappers en ook vanuit de religieuze hoek zijn afgevallen. Iedereen roept wat, of het nu waar is of niet. Censuur lukraak ingesteld. Als dit zo doorgaat nemen perverse machtsspelletjes van boven alleen maar toe. Een alledaags voorbeeld. Iemand die heel rijk is heeft macht. Hij kan rustig in zijn auto zo hard rijden als hij maar wil. Boetes? Hij lacht. Het rijbewijs koopt hij eenvoudig terug. Zelf vindt hij dit de gewoonste zaak van de wereld. Over de top? Die oude cultuur is over de top, dat zou je kunnen zeggen, ja. Wat valt jullie speciaal op? Veel omkeringen, bewegingen en verstrengelingen. Soms bizar. Zoals onzinnige maatregelen van de overheid die vervolgens door een meerderheid van de angstige burgers streng verdedigd wordt! Opnieuw een spiraal. De regenten voelen zich gesteund en gesterkt. Gedragen zich nog vreemder, doen van alles in het wilde weg, in opdracht of vanuit eigen belang. Steeds dwingender waardoor angsten blijven toenemen! Maar de promotie van een nieuwe wereldorde is in volle gang! Zolang menselijke initiatieven in het klein, op plaatselijk niveau met de natuur niet omarmd worden en zich niet kunnen uitbreiden, zal meer ellende en armoede volgen. Zo zal een wo3 met succes psychologisch gewonnen worden. Denk na. Een nieuwe wereldorde van boven opgelegd! Steunend op technologische grondvesten. Zoiets mist elke menselijke basis. Dat betekent zowel richting- als inhoudsloos. Rampzalig. Wat is nodig? Een oorlog voordat een nieuwe opbouw mogelijk is? Op dit moment vindt destructie van boven af plaats. Een geplande afbraak. Op een gruwelijke manier. Wij waarschuwen. Wanneer hier het menselijk aspect eenvoudig genegeerd en vertrapt wordt, bestaat het gevaar dat de mensheid uitsterft en verandert in robotten of diersoorten. Is er een concreet gevaar? Ja. Vanuit dat groepje superrijken. Zij lachen wanneer overheden hun handtekening zetten. De regenten leggen vervolgens gedwongen maatregelen op aan burgers. Zij strooien zand in de ogen van het volk, vertellen mooie sprookjes, spelen mensen tegen elkaar uit, jojo-en met iedereen. Belonen zelfs verraders! Dat alles gebeurt vanuit de comfortabele zetel van de media die als spreekbuis volgens eigen zeggen de enige echte waarheid overdraagt. Zien jullie lichtpuntjes in dit gruwelijke totaalbeeld? Alleen vanuit de basis van mens en natuur kan een nieuwe cultuur groeien. Breed gedragen. Met techniek erbij als hulp. Gecontroleerd omgaan met AI dus. Dat is onze boodschap. Alles hangt af of het jullie lukt een leefbaar kader daarvoor te scheppen. Maar, hoe moet dat? We hebben geen voorbeeld. Dat is aan jullie. Wij waarschuwen en wijzen in een richting. We doen dat met een helikoptervisie vanuit de ruimte. We dringen niets op. Intussen ons achterlatend met problemen, chaos en ellende: onbetaalbare klimaatplannen en een zwabberende pandemie om maar iets te noemen!? Kruimels. Daar houden wij ons niet mee bezig. Zoals ook met die indirecte machten als gevaarlijke ngo’s, lobby’s met veel geld, opgebouwde en sterke destructieve netwerken over de hele wereld. In onze ogen zijn jullie afgegleden naar corruptie en maffia praktijken. Nogmaals, vanuit dwang levert dat een onmenselijk vervolg op. Ja ja. Duidelijk. Bedankt. Succes met het creatief zoeken naar een nieuwe humane toekomst! Met een lichtflits werd het computerscherm schoongeveegd. Joop Brussee oktober 2020

[aiovg_video id=54827]