Onderwijs & Opvoeding | Wakkermens

De schade van het beleid voor onze kinderen

rovanov — Wed, 24 Mar 2021 07:20:11 +0000

Al een jaar lang bevinden we ons in een ‘crisis’. Eerst was het een nieuw virus, toen de te hoge curve, vervolgens de hoge druk op de IC’s en nu weer het nieuwe variant. Waar het belangrijk is om kwetsbare mensen te beschermen, is het ook belangrijk om te kijken naar WIE er kwetsbaar zijn in onze samenleving. Want wat voor impact hebben beleidsregels die het gedrag beïnvloeden op de hersenen van onze kinderen die volop in ontwikkeling zijn? Staan we daar bij stil? Een feit is dat bijna ELK UUR een kind belt naar de Kindertelefoon met zelfmoordgedachten! In onderstaande video leg ik kort uit wat de gevolgen kunnen zijn van een teveel aan stress op de latere ontwikkeling en gezondheid van onze kinderen.

Waar ligt jouw grens?

[aiovg_video id=57156]

Tot slot

Ik hoop dat deze woorden je hebben geraakt en dat je ook de behoefte voelt om de kwetsbare groep kinderen in onze samenleving, onze toekomst, te willen beschermen. Dus wat ga je doen? Kom in actie! Ga niet zitten afwachten tot het nog erger wordt. Maar doe het, zet die eerste stap, welke die dan ook maar mag zijn. Maar hoe dan ook kom in beweging. Een paar suggesties:

Schrijf een brief naar je school
Ga in gesprek met je kinderen (hoe ervaren ze dit alles)
Ga in gesprek met de leerkrachten, de bestuurders, de zorgverleners, je buren, je familie, je vrienden
Zoek de verbinding met anderen die ook deze stap willen zetten of reeds gezet hebben: https://wijdeouders.nl/ Meld je aan bij de Telegram groep van Vrouwen voor Vrijheid op School

Dit bericht is van - en verscheen op de webpagina van de psychologe Hester Appelman

Brandbrief van de moeders van Nederland

rovanov — Mon, 08 Mar 2021 07:10:41 +0000

Onze kinderen, onze keuze.

Namens een grote groep moeders en voor alle kinderen in Nederland luiden wij de noodklok. De recent aangescherpte coronamaatregelen op scholen, waaronder een nieuw test-, quarantaine- en mogelijk vaccinatiebeleid, zullen de levens van onze kinderen aanhoudend verder ontwrichten. Met mogelijk onherstelbare, ernstige schade tot gevolg.

Moederhart staat voor:

een kindvriendelijke samenleving zonder test- en vaccinatiedwang
meer inspraak van ouders bij totstandkoming beleid op scholen en opvang
een open dialoog zonder vrees of vooroordelen over en weer
onze vrijheid, onze keuze, vrij van discriminatie.

Want het is nog niet te laat. En als de grens niet hier ligt, waar dan wel?

Download hier de brandbrief. Verstuur deze naar de schoolleiding en leerkrachten van je kinderen. Stuur deze naar andere ouders, vrienden en kennissen.

Dit alles meegewogen moeten wij vaststellen dat de belangen van onze kinderen nergens meer van overheidswege gewaarborgd worden.

Hier gaat het naar de website Moederhart

Enkel met het hart kan men goed zien. Het essentiële is onzichtbaar voor de ogen.

Antoine de Saint-Exupery

Vrijheid van onderwijs is noodzakelijk

rovanov — Mon, 03 Feb 2020 15:50:11 +0000

Vrijheid van onderwijs is noodzakelijk en het kan, maar het vergt wel moed. Belangrijker nog dan klimaatverandering is het streven naar Vrijheid van Onderwijs. Dit wordt door maar weinig mensen waargenomen, op onze website is hierover het een en ander te vinden. Zoals de staat de mainstream media gebruikt om het denken van de volwassenen te vormen, zo gebruikt zij in toenemende mate het onderwijs om bij het opgroeiende kind zo vroeg mogelijk invloed op het denken te kunnen uitoefenen.

Einstein: “Problemen kunnen nooit opgelost worden met de denkwijze die dezen veroorzaakt hebben”

Vrijheid van Onderwijs in het algemeen belang.

Waar zullen de noodzakelijke nieuwe ideeën en impulsen vandaan moeten komen wanneer we door de staats- gecontroleerde en gedicteerde eenheidsbrij bij het jonge kind alle latent aanwezige, nieuwe impulsen de kop in drukken? Geen uniformiteit maar de grootst mogelijke diversiteit, ook binnen het onderwijs, is noodzakelijk om antwoorden te vinden op de complexe vraagstukken waar de mensheid voor staat, op zowel materieel- en ook sociaal gebied.
Wij vonden het met elkaar een goed idee om het geweldmonopolie bij de staat te leggen. Daar is binnen een functionerende democratie niet veel tegenin te brengen. Tenminste, zolang deze geweldmonopolist (de staat) dit monopolie niet gebruikt op terreinen waar zij niets te zoeken heeft, ons denken bijvoorbeeld. Dat deze machthebber (de staat) vervolgens het onderwijs gaat inrichten, is onverenigbaar met een minimaal gevoel voor ethiek. Dit is de natte droom van elke dictator. Het is, wat wij Stalin, Mao en nog vele andere dictatoren verweten hebben.
Het is niet heel ingewikkeld om echte vrijheid binnen het onderwijs te realiseren. Het is mogelijk en voor elk moedig en zelfstandig denkend mens acceptabel; het ontbreekt echter aan interesse, de wil en vooral de moed hiervoor. Daarover hieronder, als laatste, meer.

De discussie

[caption id="attachment_52028" align="alignright" width="300"] Genoeg vraagstukken die om een oplossing vragen[/caption] Met dit artikel willen we nog eens op het belang van Vrijheid van Onderwijs attenderen omdat het thema momenteel weer zeer actueel is. Op allerlei manieren komt het systeem van openbaar en bijzonder onderwijs ter sprake. De discussie wordt overwegend emotioneel en niet rationeel gevoerd en de essentie wordt meestal ontweken. Vrijheid van denken Vrijheid van onderwijs gaat over één van de belangrijke grondrechten van de mens, namelijk de vrijheid van denken. En als het om kinderen gaat, betekent dit vooral: hoe denk je als ouder over de ontwikkeling van je kind, de mens en de wereld überhaupt. Elke inmenging van de staat of ingrepen door “de meerderheid” leiden in dit gebied tot dictatuur. We geven hier op Wakkermens genoeg denkstof om gebieden binnen onze samenleving te kunnen herkennen waar de vrijheid het heersende principe zou moet zijn en niet meerderheidsbesluiten. Ook wijzen we op gebieden waar democratische besluitvorming gepast is. Onderwijs moet neutraal zijn In de discussie over bijzondere onderwijs wordt vaak gesuggereerd dat openbare scholen, die dus niet vanuit een gedefinieerd wereld- en/of levensbeschouwing zijn ingericht, deze ook niet hebben. Dit is natuurlijk flauwekul. [caption id="attachment_52030" align="alignright" width="300"] Geïnspireerd door de economie[/caption] De inrichting van openbare scholen berust bij de staat. Dat klinkt objectief, maar deze vermeende objectiviteit is natuurlijk schijn want achter deze staat verbergt zich een overheid die gevormd wordt door beleidsmakers die vol van wereld-, mens- en levensbeschouwingen zijn. Bovendien wordt deze staat door haar afhankelijkheid vooral “geïnspireerd” door de economie. Ook deze inspiratiebron komt voort uit een levensbeschouwing. Tenslotte, men kan 1+1=2 misschien neutraal overbrengen, ok, topografie ook nog. Bij de meeste verdere kennisoverdracht komt al snel een persoonlijke visie van de onderwijzende om de hoek kijken. Hieronder vallen ook methode boeken en digitale lesstof die door commerciële bedrijven worden samengesteld. Daar is principieel niets op tegen want we zijn mensen met een persoonlijke kijk op de wereld. Menselijk is het om fouten te maken, een vreemde kijk op de wereld te hebben enz. Hier leert een kind van de diversiteit en niet van uniformiteit. Neutrale mensen lijken me overigens heel griezelig. Meerderheid is voor afschaffen religieus onderwijs. Tenminste zo luidt de kop bij EenVandaag. Het is schandalig hoe EenVandaag Vrijheid van Onderwijs tot een religieus vraagstuk deformeert. Deze stemming makende uitspraak speelt geen rol bij de vraag naar Vrijheid van Onderwijs. Ook dat een meerderheid van de bevolking zich als niet religieus beschouwd, speelt hierbij geen rol. Bovendien, wanneer men het beperkt tot een religieuze vraag moet men ook zo fair zijn om tegelijkertijd vast te stellen dat hierover niet democratisch besloten kan worden, en daarmee buiten de staatsbevoegdheid valt. Want sinds wanneer beslist de meerderheid over de geloofsrichting waaruit ik mijn opvoeding wil vormgeven? Vrijheid van Onderwijs gaat over het grondrecht van elk individueel mens om een eigen religieuze en levens- of pedagogische beschouwing te mogen hebben met een kijk op de wereld van waaruit ik mijn kind wil opvoeden. [caption id="attachment_52035" align="alignright" width="300"] "Rechtvaardigheid" is ook een veelvuldig gebruikt schijn argument. Rechtvaardig betekent dat elk kind krijgt wat bij hem past.[/caption] Schijn tolerantie Het hier exemplarisch aangehaalde opinie onderzoek van EenVandaag is dusdanig opgesteld dat de uitkomst van het onderzoek eigenlijk vooraf al vastgelegd wordt. Het begint al met de titel: Onderzoek: Religieus onderwijs De kern van het “onderzoek”, de Vrijheid, is in de titel niet voorhanden. EenVandaag (avrotros): In Nederland kun je kiezen of je je kind naar een openbare school stuurt, of een school met een religieuze of levensbeschouwelijke grondslag. Denk aan een katholieke, islamitische of protestantse school. Zowel openbaar als religieus onderwijs wordt gesubsidieerd door de overheid. De combinatie van deze laatste twee zinnen, subsidie gekoppeld aan islam (om het woord islamitisch te kunnen gebruiken) leidt met grote zekerheid tot het volgende antwoord:

“Ik ga toch niet mee betalen aan deze religieuze hocus pocus”.

Maar we leven toch in een tolerant land? Daarom wordt de volgende vraag ook voorgelegd: 'Als ouders per se onderwijs met religieuze grondslag willen voor hun kind, moeten zij dat zelf bekostigen en niet de overheid.' Eens/Oneens? Dit noem je in de volksmond pesten, want het antwoord zal grotendeels “ Mee eens” luiden. De vergoeding die de staat per kind voor onderwijs uitgeeft, is voor elk kind gelijk, hierbij speelt het geen rol of een kind openbaar of bijzonder onderwijs volgt. Religieuze scholen verbieden, levert dus geen besparing op voor de samenleving, maar maakt Vrijheid van Onderwijs wel onmogelijk. Oh, nu verliezen we ons toch weer in het religieuze debat terwijl het over de Vrijheid binnen het onderwijs gaat.

Hoe kan Vrijheid van Onderwijs dan wel?

Hierboven merkten we al op dat de vergoeding die de staat per kind aan een school betaalt, onafhankelijk is of het een openbare of bijzondere school betreft. In verschillende teksten op Wakkermens wijzen we er op dat elke vorm van staatsinvloed binnen het onderwijs vermeden moet worden. Bovendien is een vorm van concurrentie binnen het onderwijs (en niet binnen de economie!) heel gezond. Het houdt de scholen en leerkrachten scherp. Wat doet mijn school beter dan de collega’s, waarin onderscheid ik mij van een andere school? Waar is mijn collega beter? Het inrichten van werkelijk Vrij onderwijs. Iedereen kan een school oprichten. Vereisten hiervoor zijn: aantoonbare belangstelling, een leerlijn, beleidsplan en een omschrijving vanuit welke wereldvisie de school zich laat inspireren. Wanneer dit laatste niet van toepassing is, kan zij dit natuurlijk als “neutraal” uitgangspunt nemen. Elke school zal vanuit zijn verantwoording voor de leerling, zich ervoor inzetten dat deze leerling aansluiting vindt bij het vervolgonderwijs. De vervolgonderwijsinstelling kan in haar vrijheid, naar eigen inzicht haar eigen toelatingsnormen definiëren. Wie controleert de kwaliteit dan van het onderwijs? Wanneer er werkelijke Vrijheid van Onderwijs bestaat, zal er een zeer grote verscheidenheid aan scholen ontstaan. Deze diversiteit is zeer wenselijk en zal niet beperkt zijn tot wel of geen religieuze inspiratiebron, maar vooral vanuit verschillende pedagogische en didactische inzichten ontstaan. En dat is goed, zo kan het onderwijs zichzelf in vrijheid ontwikkelen. De keuze ligt bij de ouders om te bepalen welke school zij geschikt achten voor hun kind. Ouders zullen hun schoolkeuze niet alleen laten afhangen van de levensbeschouwelijke uitgangspunten, maar ook zal de kwaliteit van het onderwijs dat op een bepaalde school geleverd wordt, een grote rol spelen. Ouders beoordelen de kwaliteit van een school. Scholen die slechte kwaliteit leveren of niet aansluiten bij de behoefte binnen de samenleving zullen geen of steeds minder leerlingen krijgen. Financiering bij absolute Vrijheid van Onderwijs De financiering van het onderwijs is bij een boven beschreven situatie vrij eenvoudig en wijkt niet erg af van de huidige situatie. Nu is het zo dat elke school per leerling en jaar ca. € 5000,- ontvangt. Er zijn nog andere, kleinere geldstromen maar die laten we hier even buiten beschouwing. Dit “leerlingenbudget” kan door de politiek, dus democratisch, vastgesteld worden want het gaat er hierbij om wat ons het onderwijs “waard” is en wat uit de grote pot betaald moet worden. Dit leerlingenbudget, nu 5000,- leerling/jaar, “neemt de leerling mee” naar de school waar de leerling heen gaat, en het wordt aan deze school uitgekeerd. Het huidige systeem kent 1 pijldatum per jaar. Het lijkt ons geen enkel probleem, met de huidige digitale mogelijkheden, dit leerlingen pijlen maandelijks of per kwartaal door te voeren. De schoolinspectie Voor de schoolinspectie verandert het een en ander. Omdat de staat zich op geen enkele manier in het onderwijs mag inmengen vervalt een vrij groot werkgebied van de schoolinspectie, daarvoor ontstaan er wellicht nieuwe.

Initiatieven toetsen Nog steeds moet de reeds boven beschreven aantoonbare belangstelling, leerlijn en beleidsplan onderzocht en gewaardeerd worden. Dit, vanzelfsprekend, in het licht van Vrijheid van Onderwijs. Voorbeeld: wordt de leerlijn goed en aannemelijk onderbouwd? (Eigenlijk zou deze opgave door een soort “Onderwijs raad” doorgevoerd moeten worden, bestaande uit onderwijzenden.)
Controle van de “waren” Een belangrijke en nieuwe opgave voor de schoolinspectie wordt het om te controleren of de scholen ook dat doen wat ze in hun leerlijn, beleidsplan en eventuele levensbeschouwelijke visie aangeven. Met andere woorden: zit er in het pakje dat, wat op de verpakking staat? En vervolgens, figuurlijk gesproken, zijn deze ingrediënten in Nederland toegestaan?
Leerlingen volgen Een zeer belangrijke opgave voor de schoolinspectie blijft het bijhouden van welke leerling naar welke school gaat. Alhoewel de leerplicht natuurlijk al lang opgeheven zou moeten worden, is het bijhouden van de leerlingen noodzakelijk voor de afrekening met de scholen.

Vrijheid van Onderwijs is noodzakelijk, het kan en vergt moed!

Zie ook hier op Wakkermens.

30% Vrijheid

rovanov — Sat, 14 Dec 2019 09:06:18 +0000

Dit bericht verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal

Sinterklaas heeft zich net weer uit de voeten gemaakt, de kerstman is onderweg. ‘Al het goede komt in drieën’, zal Arie Slob gedacht hebben, die hier een window-of-opportunity zag om het onderwijs met een cadeau te verblijden, namelijk: 30% vrijheid. In het onderwijsveld toont men zich verbaasd en in verwarring. “30% Vrijheid, wat is dat en hoe ziet het eruit?” “Gaat het om les- of leerinhoud die wel of niet verplicht aan bod moet komen?” Leuk zo’n cadeautje waarvan je niet weet wat het is. Is het om op te hangen en naar te kijken; is het om aan te trekken; is het om op te eten? Kan het nog geruild worden? Eén ding is wel duidelijk. De minister, en het geldt ook voor de meeste mensen die bij het onderwijs betrokken zijn, hebben geen flauw benul van ‘vrijheid’. Het moge voor hen een schrale troost zijn: de volle betekenis van het begrip vrijheid gaat de meesten van ons boven de pet. 30% Vrijheid, dat is net zoiets als ‘een beetje zwanger’ zijn. Ik heb het, in het gekrakeel van de afgelopen dagen nog niemand horen opmerken. 30% Vrijheid, dat is net zoiets als de kraaltjes en spiegeltjes waarmee naar verluid, in het verleden vreemde volken werden blij gemaakt. Maar er is niemand die dát opmerkt. Het gesprek gaat alleen maar over de spiegeltjes en de kraaltjes. “Het rekenen en de wiskunde, die moeten er wel in gebeiteld worden.” “Die 30% vrijheid, die moet wel strikt bewaakt worden opdat de vrijheid niet misbruikt wordt.” “Als ik in die 70% met mijn klas niet voor elkaar heb wat daar zou moeten gebeuren, gaat dat dan ten koste van die 30%?” “Die 30% kan mooi gebruikt worden om iets te doen aan de dramatisch dalende leesvaardigheid.” Het zijn een paar uitspraken die ik in de media opving. In 1919 schreef Rudolf Steiner (In De kernpunten van het sociale vraagstuk) dat in de samenleving algemeen het beeld leeft dat leerkrachten onpraktisch en wereldvreemd zijn. Wat er ook de afgelopen jaren in of met het onderwijs gebeurd is, dit beeld van de leerkracht is nog niet echt veranderd. Door de overheid wordt hij behandeld als een onbekwaam mens die van a tot z moet worden voorgeschreven wat hij hoe en wanneer moet doen. Om er zeker van te zijn dat dat ook gebeurt, moet de leerkracht alles wat hij doet vastleggen, zodat anderen hem daarover ter verantwoording kunnen roepen. En wanneer er in het maatschappelijk debat, of in de waan van de dag, een probleem is (bijvoorbeeld: ontlezing, agressie, loverboys, verslaving, vandalisme, obesitas, homohaat, …), dan wordt het probleem ‘afgehandeld’ door te roepen: “Daar moet het onderwijs aandacht aan besteden!” Leerkrachten en schoolleiders laten het allemaal gebeuren. Af en toe sputteren zij wat, maar morgen gaat het weer op de oude voet verder (en overmorgen is er de burnout). Verdienen zij medelijden? Niet per se. Want waarom laten zij toe dat zij als onpraktisch en wereldvreemd behandeld worden? – Zij willen de kinderen niet de dupe laten worden van hun protest? Leuk is dat, voor die kinderen. Hun leerkrachten blijven bij hen, al zitten zij samen op een glijbaan en bewegen zij zich in een snelle afdaling naar beneden – naar een toestand waarin elk besef van vrijheid, van een autonoom en zelfstandig denken, van verantwoording dragen en nemen voor wat je doet of nalaat, oplost in het grote collectieve niets. – Nee, als leerkracht kun je niet de barricade op, anders missen de kinderen hun dagelijks onderwijs… Veel mensen vinden dit soort sombere en kritische bespiegelingen niet leuk. Ik ga daarom ook niet door op de rol en verantwoordelijkheid van de ouders in dit verhaal. En ook niet over uw en mijn verantwoordelijkheid. Maar ik kan wel aanduiden: daarvoor heb ik ook geen positieve of opbeurende woorden beschikbaar. Voor wie toch een lichtpuntje zoekt: het enige dat ik nu even kan bedenken is dat wij serieus en met nieuwe ogen proberen te zien en begrijpen wat vrijheid is – en daar naar te leven. jh Dit bericht verscheen in de nieuwsbrief van Driegonaal

Voor onze kinderen

rovanov — Thu, 03 Oct 2019 19:35:57 +0000

Voor onze kinderen

De wet van Heackel verteld ons dat de ontwikkeling van het embryo in 9 maanden tijd met een sneltreintempo de gehele evolutie doorloopt. Na de geboorte, wanneer het kindje het eerste daglicht heeft gezien, komt heel voorzichtig de ontwikkeling van ziele- en geestelijke vermogens op gang. Wanneer men deze ontwikkeling onbevangen gadeslaat, is de mensheidsontwikkeling als geheel en door alle cultuurperiodes heen te herkennen. In sneltrein tempo doorloopt de wordende mens de gehele mensheidsontwikkeling waarna we deze dan met ca. 18 - 21 jaar volwassen noemen. Wanneer dit laatste zo is, dan zullen komende generaties de vaardigheden die wij nu ontwikkelen veel eerder kunnen oppakken. Wanneer wij nu onze wakkerheid scholen en wat wij ons nu aanleren en eigen maken, zullen onze nakomelingen in 0,nix als vaardigheid ter beschikking staan.

Een wakker bewustzijn zullen toekomstige generaties hard nodig hebben.

Hoera, weer een nieuwe staatsvrije school!

rovanov — Tue, 09 Jul 2019 12:57:48 +0000

In Eindhoven opent op 19 augustus in de Don Bosco Kerk de nieuwe staatsvrije school

“Het Vasteland”

De webpagina van Het Vasteland is nog in de maak. Hier kunt u de brochure inkijken. Over het belang van staatsvrij onderwijs zijn meerdere berichten op Wakkermens te vinden. Merkwaardig genoeg wordt het belang van staatsvrij onderwijs nog niet door zo heel veel mensen waargenomen. Wij vinden het van hėéél groot belang. Een belang welke de hoogste prioriteit zou moeten hebben en dat ver uitstijgt boven klimaatverandering, vluchtelingen, oorlogen en veel andere ellende in de wereld. Wie zich verdiept in het thema vrijheid van onderwijs, zal bemerken dat dit soort initiatieven met veel list en inspanning door de machthebbende geboycot wordt. Men heeft toch niet voor niets de leerplicht ingevoerd! Hoe kunnen we zonder een staatsvrij onderwijs antwoorden vinden die nodig zijn voor de vraagstukken waar de wereld voor staat? Lees hier meer over Vrijheid van Onderwijs Hier hebben wij een lijst van staatsvrije scholen in Nederland

Humaan onderwijs in het digitale tijdperk

rovanov — Thu, 27 Jun 2019 19:31:53 +0000

Humaan onderwijs in het digitale tijdperk

Informatietechnologie begrijpen, haar potentieel en haar grenzen kennen, programmeertalen leren, enz. enz. is vanzelfsprekend een taak van de school. Je hebt daarvoor echter geen school-cloud met big data en learn analytics, leersoftware, die data van leerlingen in het net zendt en WLAN-microgolfbestraling nodig. Dat de toekomst ook door digitale techniek mee bepaald wordt, is precies zo evident als dat een gezond rijp worden van de hersens tijd nodig heeft. Daarom eisen wij dat leraren, opvoeders en ouders zelf kunnen beslissen tot welke leeftijd inrichtingen van onderwijs beeldscherm-vrij zijn en vanaf wanneer het pedagogisch en ontwikkelings-neurologisch zinvol kan zijn om digitale media te introduceren. Lichaam, ziel en geest hebben voor hun ontwikkeling de leer- en ontwikkelingservaringen van de reële wereld van ruimte en tijd nodig. Daarom heeft de Apple oprichter Steve Jobs zijn kinderen noch smartphone noch tablet gegeven. Dat is entertainment-electronica voor volwassenen. Want hij wist heel goed dat je creatief denken en ondernemend handelen niet leert voor een beeldscherm, maar in de omgang met mensen en door ervaringen in de reële wereld.

[aiovg_video id=53965]

Teken de petitie van de stichting Eliant!

Roep naar staatsdoctrine op scholen

rovanov — Thu, 25 Apr 2019 09:39:42 +0000

Na 100 jaar leerplicht mogen we ervan uitgaan dat allen die dit lezen, het schooltraject doorlopen hebben. Hierdoor zijn we dan ook allen, inclusief de schrijver dezes, min of meer slachtoffer van de bemoeizucht van de overheid binnen het onderwijs. Lees hier waarom de staat zich uit het onderwijs heeft te houden. De toename van deze onterechte inmenging van de staat op de lesstof ontwikkelt zich krachtig en inmiddels zover dat er verplichte leerdoelen zijn voorgeschreven. Mijn idee over de leerplicht vindt u hier. Het vroegtijdig aanleggen van een blind vertrouwen in- en een kritiekloos volgen van de overheid is een van deze leerdoelen. Helaas wordt deze niet uitdrukkelijk geformuleerd. Hieronder volgt een leuk voorbeeld hiervan.

Overdracht van wereld- en mensbeeld op scholen

Wanneer scholen zijn ingericht vanuit een gedefinieerd wereld- en/of levensbeschouwing, noemen we dit bijzondere scholen. Hiermee wordt gesuggereerd dat scholen die geen gedefinieerde wereld- en of mensbeeld verkondigen, deze ook niet hebben. Dit is bijvoorbeeld het geval bij de zogenaamde openbare scholen. De inrichting van de school en van het onderwijs berust daar alleen bij de staat. De staat klinkt objectief en vertrouwensvol. Deze vermeende objectiviteit is natuurlijk schijn want achter deze staat verbergt zich een overheid die gevormd wordt door beleidsmakers die vol van wereld-, mens-, en levensbeschouwingen zijn. Inmiddels bepaalt de overheid (ook binnen niet openbare scholen!) in toenemende mate wat de kinderen moeten leren. Dit doet zij vanuit háár visie omtrent mens, wereld en maatschappij.

Als voorbeeld zou hier genoemd kunnen worden dat uit een diepe overtuiging het denken vanuit de vrije marktwerking als al helend middel geproclameerd wordt. Bijna diep religieus wordt geloof gehecht aan de alles richtende, onzichtbare marktgeest.
Cito-toetsen schitteren van een eenzijdig en primitief mens- en wereldbeeld. Zoveel mogelijk toetsen dus.
Bovendien hameren we met deze Cito-toetsen een buitenproportioneel belang van cognitieve vaardigheden in. Hierdoor worden dan bijvoorbeeld sociale en culturele vaardigheden onderwaardeert.
Dat veel, wat onze kinderen op school moeten leren, niet vanuit de leerkracht komt maar door de overheid gedicteerd wordt, bevordert “terloops” bij de kinderen het nodige respect voor de overheid. Zelfs onze leraar gehoorzaamd de overheid. Het woord ‘overheid’ impliceert overigens ook altijd een onder(danig)heid.

Succesvol

De overheid streeft naar een uniform denken. Dat dit streven succesvol is laat het volgende voorval zien. Onlangs kwam ik het volgende bericht tegen: Een natuurkunde leraar vertelde in 2018 aan zijn klas dat 9/11 geen terroristische daad was geweest. Een ouder van deze klas en toevallig ook columniste bij de Stentor schreef daar dit artikel over. De kern van haar verhaal was:

“Het onderwijs en de docenten moeten een baken zijn, zich aan de algemeen geaccepteerde feiten houden en kennis overbrengen. Dat is al moeilijk genoeg. Prima dat zij in hun vrije tijd rond een heksenkring dansen of in ufo's geloven, maar vergiftig mijn kind niet met vaag gelul.”

[caption id="attachment_39605" align="alignright" width="350"] WTC 7 in vrije val. Vrije val kan alleen plaatsvinden wanneer onder het vallende object geen enkele weerstand is.[/caption] Naast de vele open vragen over de gebeurtenissen van 9/11 is het niet heel ingewikkeld om vast te stellen dat het officiële verhaal over de gebeurtenissen niet klopt. Er zijn vele aanwijzingen- maar er bestaat nog weinig zekerheid over de ware toedracht op 9/11. Vast staat echter wel, en zeker voor een natuurkunde leraar, dat het officiële onderzoeksrapport onverenigbaar is met de ons bekende natuurkundige wetten. Het officiële verhaal kan naar de huidige stand der wetenschap niet kloppen. De columniste kiest echter duidelijk voor de officiële, weliswaar onware, algemeen geaccepteerde versie boven de diversiteit die een natuurkunde leraar o.a. op grond van zijn vakkennis, aandraagt. In het hier beschreven geval schijnt de beoordeling van het waarheidsgehalte van de officiële lezing uit te stijgen boven de ratio. Hierdoor worden alternatieve gezichtspunten geblokkeerd, het eigen denken uitgeschakeld en de kudde gevolgd. De staat streeft via het onderwijs naar uniform denken terwijl de grootst mogelijke diversiteit nodig is. Bij deze journaliste is dat dus aardig gelukt. Beangstigend aan dit voorval is vooral dat er een generatie aankomt die de tijd vóór 9/11 niet kent. Zij leren hierover uit de geschiedenisboekjes waarschijnlijk de officiële versie. Dit is vergelijkbaar met het algemeen geaccepteerde denken (bij ons allemaal) over de rol van Amerika in de Tweede Wereldoorlog. Zie ook: Waarom de leerplicht er is

Vrijheid van onderwijs

rovanov — Sat, 20 Apr 2019 19:52:27 +0000

Wanneer we in de toekomst een menswaardig bestaan op onze planeet willen, dan moeten we niet alleen de milieuvraagstukken serieus nemen en hiervoor duurzame oplossingen vinden, maar bovendien en minsten zo belangrijk is het om de noodzaak van vrijheid van onderwijs te onderkennen. Het is natuurlijk een beetje flauw om grote persoonlijkheden te citeren. Dit citaat van Einstein geeft echter zo treffend de kern van het algemeen belang van Vrijheid van Onderwijs weer, dat hiermee bijna alles gezegd is.

"We kunnen onze problemen niet oplossen met dezelfde denkwijze die we gebruikten toen we ze creëerden"

Vrijheid van onderwijs gaat over één van de belangrijke grondrechten van de mens, namelijk de vrijheid van denken. Het streven van het huidig staatsonderwijs is om het kind “klaar” te maken voor de bestaande samenleving. De stand van de samenleving waarin het kind opgroeit, bestaat echter niet meer wanneer het kind volwassen is. Geestelijke verstarring dus. Is geestelijke ontwikkeling ongewenst? [caption id="attachment_14683" align="alignright" width="224"] De straffende meester Jan Steen[/caption] In het onderwijs zou ons hoogste streven moeten zijn dat de in het kind sluimerende vaardigheden, het unieke wat elke nieuwe wereldburger in zich draagt, tot volledige ontplooiing kan komen. Alleen dan kunnen werkelijk nieuwe ideeën, werkelijk nieuwe impulsen de wereld verrijken. En die zijn hard nodig. Overigens wijzen verschillende onderzoeken erop dat het overgrote deel van jonge kinderen in de peuterleeftijd geniaal is. Met voortschrijdende schoolloopbaan verliest het opgroeiende kind deze genialiteit.

Vindt u het normaal dat uw buurman bepaalt wat uw kind op school moet leren?

Zeer veel zaken binnen het onderwijs zijn algemeen geaccepteerd en worden voor normaal bevonden. Hierdoor worden ze vanzelfsprekend, waardoor we ze niet meer- of veel te weinig toetsen. We denken er niet meer over na of deze zaken überhaupt geldigheid hebben en juist zijn. Vele “normaliteiten” blijken echter bij nadere beschouwing volledig absurd, onrechtvaardig en niet in het interesse van onze kinderen te zijn.

Of vindt u het normaal dat uw buurman bepaalt wat uw kind op school moet leren? Pardon? Ja, zo is wel de huidige situatie, tenminste voor diegene die nog in onze democratie en ons rechtssysteem geloven. Uw buurman gaat trouw elke vier jaar stemmen op de partij die hem het meest zinvol lijkt. Deze partij heeft plaats in ons parlement en deze volksvertegenwoordiging stemt met wetten in.

De staat wordt gedreven door de economie, niet door het kind. De staat streeft naar uniforme schoolverlaters terwijl de grootst mogelijke diversiteit gewenst is. Egalisatie & homogenisatie. Zou het kunnen zijn dat de staat geheel andere interesses heeft dan die van uw kind?Zij zal in de toekomst, en zeker wanneer er niet genoeg wakkerheid onder de mensen heerst, haar invloed op de opvoeding van onze kinderen versterken. De leerplicht zal naar het 4e levensjaar vervroegd worden en de vrije schoolkeuze zal ingeperkt worden. Dit laatste onder de oh, zo begrijpelijke dekmantel segregatie. Het tegen gaan van zwarte en witte scholen. Daar kan toch niemand tegen zijn?

Denkt u werkelijk dat de staat primair het welzijn van uw kind voor ogen heeft? Of zou de staat meer interesse kunnen hebben aan functionerende en gehoorzamende burgers?

Lijst met staatsvrije scholen in Nederland

Ideeën over de inrichting van het onderwijs.

Lees hier meer over Vrijheid van Onderwijs in de rubriek Ideeën.

Waarom de leerplicht er is

rovanov — Sat, 20 Apr 2019 12:11:22 +0000

De meesten van ons kennen het niet anders dan dat de leerplicht is ingevoerd om kinderarbeid tegen te gaan. Dit is echter niet het geval maar klinkt wel heel sympathiek en zorgzaam. Dit soort sociaal humanitaire argumenten, werken tot op de dag van vandaag verbluffend goed. Want wie kan er nu niet tegen kinderarbeid zijn? Dat het door de eeuwen heen een belangrijke opgave voor de heersende elite is geweest om de massa te sturen, maar ook te beheersen, is voor de meesten wel begrijpelijk. Lastiger wordt het om in te zien dat aan dit existentiële belang van machthebbers zich tot op de dag van vandaag niets veranderd heeft. In een ver verleden waren het de koningen, keizers of kerkelijke leiders, vandaag noemen we dat de overheid, vertegenwoordigt door politici. (zie ons democratisch front) Het woord overheid impliceert overigens ook altijd een onder(danig)heid. De middelen waarvan men zich bedient zijn voor een groot deel constant gebleven: het massaal verspreiden van “verhalen”; via nieuws, nepnieuws en het altijd succesvolle vijandbeeld wordt de noodzakelijke en beschermende macht van de overheid als redding ingeprent. Een groeiend bewustzijn en individualisatie onder het volk, en de daarmee gepaard gaande groeiende kritische houding, leidde in de tweede helft van de 19e eeuw bij de machthebbers tot de noodzaak, om zich in een vroeg stadium een deel van de opvoeding van kinderen toe te eigenen. Overigens ontstond dit plan in dezelfde tijd waar ook het darwinisme en het marxisme het denken onder de intellectuelen beïnvloedde. Rond 1900 ± 20 jaar werd in elk Europees land de leerplicht ingevoerd. Dit is niet niks: Want onder dreiging van boetes en gevangenisstraf moeten ouders hun kinderen dagelijks naar een door de staat erkende school sturen. Wanneer deze dreiging geen werking heeft, heeft de staat uiteindelijk het recht de ouders de ouderlijke macht te onttrekken. Naast de mooie verhalen die over de invoering van de leerplicht onder het volk verbreid werden, moeten we niet vergeten dat het geweldmonopolie bij de staat ligt en dat werkt zeer overtuigend. Dat laatste vonden we met elkaar een goed idee en daar is, binnen een functionerende democratie, waarschijnlijk niet veel tegenin te brengen; tenminste, zolang deze geweldmonopolist (de staat) dit monopolie niet gebruikt op terreinen waar zij niets te zoeken heeft, ons denken bijvoorbeeld. (zie ook hier) Nadat de leerplicht geïnstalleerd was, kon de staat beginnen met de invulling van het onderwijs. Nu, 100 jaar verder, bepaalt de staat op basisscholen het leeuwendeel van de lesstof. Het leidende principe voor de lesstof is de volgende Cito-toets, niet de kinderen. Gepast zou geweest zijn om een leerrecht in te voeren, onvoorwaardelijk gefinancierd door de staat. Dan was het de overheid om de kinderen gegaan en niet om het eigenbelang om invloed op de opvoeding mogelijk te maken. Omdat elke ouder "het beste" voor zijn kind wenst, zou toenemend tot bijna alle ouders, vrijwillig van dit recht gebruik hebben gemaakt.

De angst van de Machtelite voor het Volk

[aiovg_video id="54090"] Een lezing van Prof. Rainer Mausfeld. Duitstalig met Nederlandse ondertiteling.

Zie ook: Vrijheid van onderwijs De roep naar staatsdoctrine op scholen.

Scholen “digitaliseren” zonder het effect daarvan te kennen

rovanov — Wed, 14 Nov 2018 09:51:25 +0000

Waarom scholen "digitaliseren" zonder het effect daarvan te kennen

Deze petitie richt zich niet tegen digitalisering maar is voor keuzevrijheid!

De Stichting Eliant maakt zich in Europees verband sterk voor keuzevrijheden van burgers. In hedendaagse taal: een lobbyorganisatie voor de burger dus. Dat is ook hard nodig want tussen de absurditeit van Europese regelwoede verstoppen zich wetjes en regeltjes die enorme invloed op onze vrijheden hebben. Actueel is de samenleving in de ban van de digitalisering. Overheden, maar vooral het bedrijfsleven, geven hier het tempo aan, een hoog tempo. Uit angst niet snel genoeg over bruikbare werknemers te beschikken en de economische boot te gaan missen, staat het onderwijs zeker niet achteraan in de belangen rij. Bij deze belangen staat het kind natuurlijk niet centraal. Het onderwijslandschap is niet immuun voor sociale trends die gestuurd worden door machtige belangengroepen. Digitalisering is de beslissende focus in de huidige agenda voor het herschrijven van de pedagogische praktijk van de toekomst in Europa. De digitale verschuiving moet beginnen op het lagere school niveau.

Wetenschappelijk onderzoek is niet eenduidig over de impact van technologie op de ontwikkeling van kinderen.

Een groeiend aantal onafhankelijke studies op het neurologische, psychologische en pedagogische vlak, trachten de langetermijneffecten van digitale apparaten op de fysieke en mentale ontwikkeling van jonge kinderen te ontrafelen. Door de snelle opkomst van technologieën in steeds kortere tijd stellen er zich meer vragen dan er antwoorden kunnen gegeven worden.

De recentste studies over de ontwikkeling van het brein suggereren dat ervaring in de vroege kindertijd beslissend is voor het vermogen van het brein om sterke mentale verbanden te leggen.

Het menselijk brein is het verbindingsorgaan tussen de binnen- en buitenwereld. Actieve interacties met de onmiddellijke omgeving helpen kinderen om de neuronale verbindingen in hun brein te stabiliseren door mentale concepten te verbinden met fysieke acties. Interacties met reële gezichten van mensen zijn essentieel voor de ontwikkeling van communicatie-vermogens, met inbegrip van het spraakvermogen en het luisteren naar de omgeving.

De zorg om keuzevrijheid groeit.

Om de uniciteit van ieder kind te respecteren en een positief resultaat voor iedereen te garanderen, moedigt ELIANT voortdurend onderzoek aan dat de effecten van technologieën op kinderen aantoont, vanuit de overtuiging dat veranderingen in onderwijs en opvoeding gebaseerd moeten zijn op sterke feiten. Daarom ondersteunt ELIANT ten zeerste het recht van leraren, zorgverstrekkers en ouders om het laatste woord te hebben over hoe kinderen worden opgevoed door de vrije keuze tussen verschillende pedagogische methodes te laten spelen.

[aiovg_video id=53965]

Onze alliantie is uiterst dankbaar indien U de petitie van ELIANT verspreidt in uw netwerken samen met onze nieuwste video die het proces toont van een gezonde ontwikkeling van de hersens.

Ga naar de petitie!

Digitale dementie

rovanov — Sat, 13 Oct 2018 19:58:58 +0000

Maakt Google ons dom?

Onze hersenen ondergaan een continue veranderingsproces. Dit veranderingsproces heet ‘leren’ en al onze activiteiten hebben er invloed op. Bepaalde activiteiten hebben echter meer invloed op het vormen van geheugensporen dan andere bezigheden. Het gebruik van de computer blijkt in veel gevallen minder effectief te zijn dan de reguliere vormen van leren doordat het geheugen minder gebruikt wordt. Computergebruik op vroege kleuterschoolleeftijd kan leiden tot aandachtsstoornissen en op latere kleuterschoolleeftijd tot leesproblemen. Op basisschoolleeftijd wordt meer sociaal isolement waargenomen, zoals blijkt uit Amerikaanse en Duitse onderzoeken.

[aiovg_video id=53962]

Een interview met Manfred Spitzer door Brandpunt - KRO

Hier volgt een samenvatting van het boek "Digitale dementie" van Manfred Spitzer

Taxi in Londen

Een grootschalig onderzoek met taxichauffeurs in Londen maakt duidelijk dat het uit het hoofd leren en trainen van grote aantallen straatnamen zichtbare en blijvende groei van bepaalde delen van de hersenen tot gevolg heeft. Taxi-chauffeurs die navigatie-apparatuur gebruiken, hebben deze hersengroei niet.

Waar ben ik?

In de loop van de tijd sterven hersencellen af en komen er nieuwe cellen bij. Op hogere leeftijd versnelt dit proces en sterven er meer cellen af dan dat er bij komen. Wanneer er dus tijdig begonnen wordt met het trainen van het geheugen, kan daarmee het optreden van dementie uitgesteld worden. Proeven tonen aan dat dit wel 5 jaar verschil kan maken.

School: copy & paste in plaats van lezen en schrijven?

Als je iets eenvoudig op internet op kan zoeken, waarom zou je het dan uit je hoofd leren? Wat is het nut van feitenkennis? Maakt het verschil hoe je iets leert? Uit het hoofd leren van feiten en verbanden is belangrijk omdat daardoor de hersens groeien en getraind worden. Ook de manier waarop geleerd wordt, maakt een groot verschil. Digitale media zorgen voor ondiepe verwerking. En ondiepe verwerking betekent oppervlakkig onthouden en dus sneller vergeten. Wanneer je echter kennis via verschillende kanalen tot je neemt, wordt het beter onthouden. Dus bijvoorbeeld via horen en lezen en bespreken. Ook overschrijven is minder nutteloos dan soms gesuggereerd wordt.

In het geheugen opslaan of onderbrengen in de cloud?

Wanneer we onze hersenen niet gebruiken, ontstaan daar ook geen sporen en wordt er dus niets geleerd. Onthouden waar je iets kan vinden maakt je dus niet slimmer en laat je hersenen niet groeien. Het is zelfs zo dat het gevoel dat je alles toch wel op kunt zoeken, er voor zorgt dat je allerlei feiten sneller vergeet. Onbewust is de motivatie voor het onthouden van informatie laag als je weet dat je het elders gemakkelijk kunt vinden.

Sociale netwerken: Facebook in plaats van persoonlijk contact

De computer en het internet zijn onvoorstelbaar krachtige middelen voor anonimiteit. En ook het misbruiken van een internetidentiteit komt veelvuldig voor. De toenemende sociale incompetentie van jonge gebruikers hangt hier mee samen. De computer en internet veranderen niet alleen ons denken, ons geheugen en onze opmerkzaamheid, maar ook ons sociale gedrag. Ons brein is namelijk eerst een vooral een sociaal brein. Mensen zijn sociale wezens en het sociale brein is dus een belangrijk onderdeel van ons gestel. Verwaarloos je je brein, dan heeft dat rechtstreekse gevolgen voor het sociale functioneren. Mensen die vaker persoonlijk met elkaar spreken, hebben betere sociale contacten. Jongelui die op sociaal gebied in ontwikkeling zijn en teveel tijd spenderen aan digitale media, krijgen een achterstand op sociaal gebied. Zogenaamde sociale media lossen dat probleem niet op omdat het een – voor het brein - volstrekt andere manier van communiceren is dan het echte sociale leven. Positieve emoties worden met name via persoonlijke vriendschappen beleefd in de echte wereld, melden zelfs de meest overtuigde mediagebruikers. Er is een belangrijk verschil tussen jongeren en volwassenen als het gaat om het gebruik van sociale media en het effect op de sociale ontwikkeling. Bij volwassenen is de sociale ontwikkeling afgerond en is het gebruik van sociale media een verlengstuk van hun sociale leven. Bij jongeren komen sociale media deels in plaats van de vorming en ontwikkeling van het sociale gedrag in het echte leven. Daardoor loopt de sociale ontwikkeling schade op.

Baby-tv en Baby-Einstein-DVD’s

Digitale media zijn principieel ongeschikt als voeding voor de kindergeest. Het gebruiken van baby-tv en ‘leerzame’ DVD’s voor kinderen van 1 á 2 jaar is funest voor de gezonde ontwikkeling van de hersenen. Kleine kinderen die blootgesteld zijn aan baby-tv of baby-dvd’s, kennen beduidend minder woorden en hebben daarmee dus een achterstand in hun taalontwikkeling. Een belangrijk gegeven, want een succesvolle taalontwikkeling is een soort entreebiljet voor een goede schoolloopbaan. Intelligente kinderen gaan meestal naar het wetenschappelijk onderwijs en kinderen met een laag IQ komen wat leerprestaties betreft doorgaans met weinig diploma’s van school. Maar wat met de grote middenmoot gebeurt, hangt in belangrijke mate af van het aantal tv-uren in de kinderjaren. De tv heeft de grootste invloed op de beroepsopleiding van kinderen met een gemiddeld IQ.

Laptops op de kleuterschool?

Wat er ook geleerd wordt, lopen of spreken, omgangsvormen of eten, voor de hersenen betekent leren vaak dat een aanvankelijk onbekende waarde op grond van afzonderlijke ervaringen moet worden ingeschat en vastgelegd. In dat opzicht leren kinderen anders dan volwassenen. Kinderen leren nieuwe structuren, terwijl volwassenen aanwezige structuren gebruiken en veranderen. Na de geboorte van een kind worden hersenen in twee opzichten gevormd. Er komen snelle verbindingen tussen de diverse hersenmodulen en binnen die modulen ontstaan door leerprocessen sporen van toenemende complexiteit. Bij de ontwikkeling van de hersenen spelen zintuiglijke ervaringen met de echte wereld een belangrijke rol. Hierdoor worden namelijk meerdere hersengebieden tegelijk aangesproken en dat is voor veel leerprocessen cruciaal. Het vervangen van deze zintuiglijke ervaringen voor ‘leren met ICT’ leidt tot een daling van het leerrendement. Een extra aandachtspunt wat verraderlijk meespeelt bij het overmatig gebruik van digitale media, is de samenhang van de diverse leerprocessen. Het is namelijk zo dat vroege, eenvoudige leerprocessen van doorslaggevend belang zijn voor latere, hogere intellectuele prestaties. De input op hogere niveaus is afkomstig van simpeler niveaus. Wat op lagere niveaus geen sporen heeft kunnen maken, wordt op hogere niveaus niet meer verwerkt. Onderzoek geeft bijvoorbeeld aan dat allerlei sensomotorische activiteiten samenhangen met de ontwikkeling van rekenkundige vaardigheden op latere leeftijd. Getallen wordt bijvoorbeeld op verschillende manieren verwerkt in de hersenen: als sensorisch en motorisch gebeuren, nauw verbonden met de vingers, als plek in de getallenreeks in een bepaald deel van de hersenen en als woord in het taalcentrum van de hersenen. Getalbegrip louter via de computer leren, leidt dus onvermijdelijk tot rekenproblemen en problemen met het ruimtelijke inzicht. Denken heeft altijd te maken met ons lichaam en digitalisering van leerprocessen leidt in dat opzicht tot een verlaging van het leerrendement.

Digitale games: slechte cijfers

Ook voor jonge kinderen heeft de dag maar 24 uur. Het is dus logisch dat de tijd die met videogames wordt doorgebracht, niet aan huiswerk, verdieping van de leerstof of het opdoen van sociale vaardigheden wordt besteed. Kinderen leren bij iedere vorm van spelen. Ze leren dus ook bij slechte vormen van spelen, bijvoorbeeld bij geweldsspellen op de computer. De vraag is dus niet óf geweldsspellen van invloed zijn op de ontwikkeling van een kind, maar wat die invloed is. Uit onderzoek blijkt dat computergames van negatieve invloed zijn op de betrekkingen met leeftijdgenoten en vrienden. Het gebruik van spelcomputers heeft zelfs een negatief op de binding met de ouders. De angst dat kinderen en jongeren in een sociaal isolement raken als ze geen beeldschermmedia mogen gebruiken, is volledig ongegrond. Het tegendeel is waar: digitale media schaden het invoelingsvermogen en de sociale vaardigheden en talenten. Geweldsfilms en geweldsspellen leiden tot afstomping van het zeer menselijke vermogen van empathie. Dit betreft een onbewust doorlopen leerproces wat zowel de gedachten, gevoelens als het gedrag betreft. Hiermee ondermijnt fictief geweld de grondslagen van onze huidige samenleving. Het maakt dus wel degelijk uit wat jongeren en kinderen de hele dag doen, want alles laat sporen in hun geheugen achter. Bij computergames zijn dat een toenemende bereidheid tot geweld, afstomping tegenover daadwerkelijk geweld, sociale vereenzaming en geringere opleidingskansen.

Digitale Natives: mythe en realiteit

De jeugd die momenteel leeft, groeit op met digitale media. Dat heeft onvermijdelijk gevolgen voor de neuroplasticiteit en de hersenontwikkeling. De omgeving verandert en dus moeten wij mensen ook veranderen, zeggen voorstanders van veelvuldig gebruik van digitale middelen. Maar ook een digitaal tijdperk vraagt om goed ontwikkelde hersenen. Jonge mensen blijken het moeilijk te vinden om de betekenis van diverse bronnen in te schatten. Terwijl dat juist zo belangrijk is bij het veelvuldig gebruik van internet. Daarnaast blijken volwassenen beter te zoeken dan jongelui, omdat ze een beter denkkader van bestaande kennis hebben. Om de weg op internet te vinden, heb je blijkbaar een solide basiskennis nodig. Deze expertise is niet te vervangen door een internetrijbewijs of computerkennis. Onderwijzen betekent voor een belangrijk deel: het vuur aanwakkeren, motiveren. Leren middels ICT gaat aan dit gegeven voorbij. Daarnaast leidt digitaal leren niet tot de persoonlijke vorming van het individu in ontwikkeling. Wetenschap betekent dialoog.

Multitasking: een aandachtsstoornis

Gelijktijdig gebruik van meerdere media, en dus onvermijdelijk het gelijktijdig uitvoeren van meerdere taken, speelt een bijzonder belangrijke rol in het mentale leven van veel jonge mensen. Maar worden deze jongeren daar ook intelligenter en sneller van? Als je iets veel doet, zou je er toch steeds beter in moeten worden? Het blijkt echter dat multitasking niet leidt tot een steeds betere cognitieve controle. Voortdurend veel dingen tegelijk doen, leidt tot een oppervlakkiger verwerking van de veelvuldige en continu wisselende input. In plaats van dat je dus je aandacht traint, maak je je een aandachtsstoornis eigen. Ook andere mentale vermogens lijden onder het veelvuldig multitasken, zoals het werkgeheugen en de reactiesnelheid.

Zelfbeheersing versus stress

Digitale media hebben ook invloed op de menselijke zelfbeheersing. Deze invloed is echter versluierd en dus is extra oplettendheid vereist. Zelfbeheersing bestaat uit drie facetten: werkgeheugen, inhibitie (remming) en flexibiliteit. Het is belangrijk dat je voor ogen houdt wat je wilt, zodat je je kunt beheersen als je daar van af dreigt te wijken. Maar hoe wordt de wil getraind? Kan dat met behulp van digitale middelen? Het blijkt dat de ontwikkeling van de wil en van zelfsturend gedrag met name gaat door ervaringen in bijvoorbeeld spel waarbij anderen begeleiden en / of corrigeren. Wie in zijn leven leert om emoties en gedrag in bedwang te houden, komt niet alleen beter door het leven, maar maakt het leven van zijn medemensen ook gemakkelijker. Stress is falende zelfbeheersing. Niet onaangename ervaringen zorgen voor stress, maar het gevoel daar machteloos tegenover aan overgeleverd te zijn. Zelfbeheersing speelt een belangrijke rol in het voorkomen van stress. Daarbij zijn aandachtsstoornissen het tegenovergestelde van zelfbeheersing. Wie continu afgeleid wordt, heeft zijn aandacht en motoriek niet in de hand en is aan haar overgeleverd.

Slapeloosheid, depressie, verslaving en de lichamelijke gevolgen daarvan

In wetenschappelijke onderzoeken komt keer op keer de samenhang tussen lichaam en geest naar voren. Dat maakt de effecten van digitale media des te groter. Dit is duidelijk merkbaar op het terrein van de slaap. Tijdens de slaap rusten onze hersenen niet uit, maar ze verwerken de informatie die ze overdag tot zich hebben genomen. Om ervaringen langdurig in het geheugen te houden, moeten ze verankerd worden en dat gebeurt tijdens de slaap. Tijdens de slaap wordt nieuwe geheugeninhoud gekoppeld aan bestaande kennis. Slapeloosheid behoort tot de meest frequent voorkomende bijwerkingen van het gebruik van digitale media. Te veel en te lang doorgaan met digitale media leidt tot slaapgebrek. Dit zorgt niet alleen voor het onvoldoende verwerken van de opgedane kennis, maar kan ook leiden tot verminderde weerstand en daardoor tot allerlei ziekten. Mensen worden vaak vrolijk van deelname aan sociale activiteiten. Hoe meer er echter gebruik wordt gemaakt van digitale media, hoe minder er wordt deelgenomen aan gemeenschappelijke activiteiten. Dit leidt tot een verlaagde levensvreugde. Is het ernstig en komen er ook slaapproblemen bij, dan zijn depressies een veelvoorkomend verschijnsel.

Kop in het zand? Waarom gebeurt er niks?

Politici zijn afhankelijk van de media. Wie die tegen zich in het harnas jaagt, wordt aan de schandpaal genageld. Daarom is het lastig om bepaalde typen media aan de kaak te stellen. ICT bedrijven hebben er belang bij om de negatieve kanten van digitale media niet al te veel onder de aandacht te brengen. Zij verdienen immers hun brood met het produceren van deze hard- en software?

Wat te doen?

Het gaat er niet om de digitale media te bestrijden of zelfs af te schaffen. Er is zeker sprake van nuttig gebruik. Maar wees alert op de nadelen die er zijn bij veelvuldig gebruik. We moeten de vorming van onze hersenen en daarmee van onze geest bevorderen, en alles wat die vorming tegenwerkt, uit de weg ruimen. Om de problemen van deze wereld op te lossen, hebben we experts nodig: artsen en ingenieurs, juristen en wetenschappers, etc. Al die mensen onderscheiden zich door een gedegen kennis van hun vakgebied. Die kennis krijg je niet door te onthouden dat je het via Google kan opzoeken. Voor onze hele samenleving geldt: als het om onze welstand en het behoud van onze beschaving gaat, zijn de hoofden van de volgende generatie het enige wat we hebben. Laten we dus ophouden die hoofden systematisch met vuilnis in de vorm van sex, misdaad en geweld te vullen!

Recensie

Manfred Spitzer is hersenonderzoeker en weet dus heel goed wat er tijdens leerprocessen in de hersenen gebeurt. Daarom is het van belang om zijn kritische aandachtspunten uiterst serieus te nemen. En hij heeft belangrijke dingen te zeggen over de verschillen in diepgang en kwaliteit van leren die er zijn tussen digitaal en analoog leren. Hij propageert niet dat er geen digitale middelen in het onderwijs gebruikt moeten worden. Maar hij pleit wel voor een zorgvuldige en weloverwogen inzet van digitale middelen, zodat de kwaliteit van het leren en de sociale vorming niet achteruit gaat. Het boek "Digitale dementie" is in een vlotte stijl geschreven en leest dus gemakkelijk. Manfred Spitzer is een wetenschapper die dit boek voor het brede publiek geschreven heeft en dus een wat populaire en laagdrempelige toon aanslaat. Die populaire stijl doet op sommige punten wel wat afbreuk aan zijn verhaal. Voor iedereen die zich in dit digitale tijdperk serieus met onderwijs bezig wil houden, is dit boek verplichte kost! Het boek "Digitale dementie" is van Manfed Spitzer. Samengevat door: Machiel Karels Overgenomen van: https://wij-leren.nl

Staatsgecontroleerd onderwijs slecht, duur en onaangenaam

rovanov — Tue, 17 Apr 2018 15:02:34 +0000

Door Arjen Nijeboer

Ondanks de zalvende verzekeringen die politici regelmatig afgeven over ‘het belang van de vrijheid van onderwijs’, heeft de staat overal in het Westen een beslissende greep op het onderwijs. In Nederland verplicht de staat enerzijds ouders om hun kinderen al vanaf jonge leeftijd naar een staatsgecontroleerde school te sturen, waar ze lange dagen uiterst inefficiënt onderwijs volgen. De staat sticht zelf zulke scholen, legt de overige scholen forse inhoudelijke verplichtingen en verboden op, en dwingt de burgers op straffe van gevangenis om voor dit onderwijs te betalen. De meeste mensen beseffen niet dat dit systeem van gedwongen staatsgecontroleerd onderwijs slechts geleidelijk in de loop van de afgelopen eeuw is ingevoerd, vaak met moreel twijfelachtige doelstellingen (zie hiervoor het boek van Geert de Vries uit 1993, Het pedagogisch regiem). De staatscontrole is hoogst ongelukkig omdat de staat totaal niet geschikt is om het onderwijs te reguleren. Het onderwijs bevindt zich in het geestesleven, en haar hele aard en functioneren is wezensvreemd aan het politiek juridische karakter van de staat. Ambtenaren en politici als zodanig hebben geen verstand van pedagogie, opvoeding en scholing. Ze hebben ook geen beeld van de concrete leerlingen met wie de opvoeder of leraar concreet te maken heeft. De eisen die de staat aan het onderwijs stelt, zijn dan ook algemeen en abstract en komen voort uit een eenzijdig mensbeeld, volgens welke een mens zich mechanisch en rechtlijnig ontwikkeld. Om het maar eens hardop te zeggen: toppolitici en topambtenaren lijden vaak aan intellectuele zelfoverschatting. Zo komen ze op het idee dat zij over de talenten beschikken om iets centraal aan testuren dat naar zijn aard zelf niet centraal te besturen valt (maar dat door centrale aansturing wel ontwricht kan worden). Van uit haar eigen aard moet de staat wel streven naar ‘nette burgers’. Nette burgers verzetten zich niet tegen beslissingen die over hun hoofden heen genomen worden, betalen netjes hun belastingen en wijden zich na hun opleiding liefst 40 jaar of langer aan hun werkleven. Het is logisch dat de staat haar machtspositie gebruikt om de eisen vanuit de huidige politiek-economische orde aan het onderwijs op te leggen. Dat is volgens Rudolf Steiner een fundamentele fout. Hij hamerde erop dat elke nieuwe generatie kinderen unieke en onverwachte kwaliteiten, impulsen en talenten met zich meebrengt. De bestaande orde zou die impulsen vol vertrouwen moeten stimuleren, en ze niet bij voorbaat verlammen door aan het nieuwe allerlei eisen te stellen vanuit de beperkte, oude blikrichting. In ons systeem moeten alle schooltypen en pedagogische richtingen zich aan dezelfde uitgebreide overheidsregulering aanpassen. Bijzondere kenmerken van allerlei schooltypes gaan verloren in een grauwe uniformiteit. Hierdoor kunnen allerlei pedagogische onderwijsrichtingen niet werken zoals ze dat vanuit hun visie zouden willen. In de praktijk moeten ze zich met een of twee handen op de rug gebonden zien te bewijzen. Volgens Rudolf Steiner werkt het concurrentieprincipe schadelijk in de economie, maar is het op zijn plaats in het geestesleven (waartoe het onderwijs behoort, samen met o.a. kunst, cultuur, wetenschappen, media, religie enzovoort). Het is ironisch en veelzeggend dat de staat de boel op z’n kop zet: in het geestesleven draait ze de concurrentie de nek om en in de economie wordt kunstmatige, destructieve concurrentie via EU-wetgeving en marktwaakhonden dwingend opgelegd.

Privaat onderwijs in Afrika en Azië

Is eigenlijk ooit aangetoond dat de invloed van de staat op het onderwijs positief uitpakt? Eén van de weinige plekken op de wereld waar vrij en privaat onderwijs nog vrij concurreert met staatsgecontroleerd onderwijs is de Derde Wereld. Tijdens een trip voor de Wereldbank ontdekte professor James Tooley het bestaan van een uitgebreid netwerk van private scholen in Hyderabad, India. Hij raakte gefascineerd en deed vervolgens jarenlang veldonderzoek naar vrij privaat onderwijs in India, Ghana, Kenia, Nigeria en China dat hij beschreef in zijn boek The beautiful tree (2009). Deze scholen richten zich op de armste klassen en leraren op dergelijke scholen hebben doorgaans geen lesbevoegdheid. Zijn conclusie was keer op keer dat deze scholen goedkoper en kwalitatief beter zijn dan het officiële staatsonderwijs. Tooley stuitte op een paar opmerkelijke feiten. Eén daarvan was dat arme ouders vaak de voorkeur geven aan private scholen vanwege hun hogere kwaliteit, ondanks het feit dat private scholen om een, minimale, financiële bijdrage vragen terwijl het officiële staatsonderwijs “gratis” is. Voor ouders die helemaal niets kunnen betalen, hebben private scholen meestal manieren gevonden om hun kinderen toch te onderwijzen. Daarnaast vond Tooley dat veel ontwikkelingsconsultants van het Wereldbank-, UNICEF- en Oxfam- type zich wel bewust zijn van de kracht van de private scholen en van de nadelen van het staatsgecontroleerde onderwijs, maar om één of andere reden toch alleen met het officiële staatsonderwijs werken.

Thuisonderwijs in Amerika, Engeland en Vlaanderen

Vrijheid van onderwijs begint met de vraag: stuur ik mijn kind wel naar school? Eeuwenlang was thuisonderwijs in Europa iets heel normaals. Mensen als Albert Einstein genoten thuisonderwijs. In Nederland zijn de mogelijkheden voor thuisonderwijs uiterst beperkt, op dit moment krijgen slechts circa 400 kinderen in Nederland thuisonderwijs. Echter, in bijvoorbeeld Amerika, Engeland en Vlaanderen is thuisonderwijs gewoon toegestaan en nagenoeg ongereguleerd. Ouders hoeven geen lesbevoegdheid te hebben en sturen slechts een briefje naar de bevoegde instanties dat hun kind voortaan thuisonderwijs volgt. Alleen in Amerika al krijgen momenteel 1,5 miljoen kinderen thuisonderwijs. Financieel worden deze gezinnen sterk benadeeld. Want kinderen die naar een staatsgecontroleerde school gaan, worden door de staat gesubsidieerd (in Nederland momenteel 6100 euro per kind per jaar in het basisonderwijs en 7600 euro in het voortgezet onderwijs). Maar thuis onderwijzende ouders krijgen niets, moeten al hun eigen kosten voldoen, terwijl ze tevens via de belastingen worden gedwongen om het staatsgecontroleerde onderwijs waar ze geen gebruik van maken mee te financieren. De staat vervalst dus de concurrentie tussen het officiële en het alternatieve thuisonderwijs. Toch wijzen alle onderzoeken uit dat thuisonderwijs kwalitatief veel beter is. In 2002 bekeek de Nederlandse thuisonderwijsdeskundige Henk Blok van de Universiteit van Amsterdam een hele reeks buitenlandse onderzoeken naar de kwaliteit van thuisonderwijs en vatte samen (in het Nederlands Tijdschrift voor Onderwijsrecht en Onderwijsbeleid, jrg. 14 nr. 4):

Bijna alle hier besproken onderzoeken wijzen in dezelfde richting. Kinderen die thuisonderwijs hebben gekregen, onderscheiden zich in hun schoolvorderingen en in hun sociaal-emotionele ontwikkeling in positieve zin van hun leeftijdsgenoten die schoolonderwijs gekregen hebben. Volgens sommige onderzoeken bedraagt de gemiddelde voorsprong van to[thuisonderwijs]-kinderen zelfs meerdere leerjaren. Een dergelijke voorsprong mag men zonder meer fors noemen. (...) Wetenschappelijk gezien zijn er geen argumenten om thuisonderwijs als een minderwaardige onderwijsvorm te beschouwen.

Blok haalt allerlei redenen aan waarom thuisonderwijs zo gunstig afsteekt. Een greep: ouders kennen hun kinderen het beste en zijn van nature uitstekende coaches, bijvoorbeeld bij het zindelijk worden en de vroege taalontwikkeling. Eén op één onderricht blijkt in alle gevallen de meest effectieve onderwijsmethode te zijn. Het gebruik van de leertijd is in een thuisonderwijssituatie veel efficiënte, en thuis kunnen kinderen vrijwel eindeloos vragen stellen, wat in een schoolsituatie onmogelijk is. Tegelijk zijn argumenten tegen thuisonderwijs vaak ronduit absurd. Zo wordt altijd weer ingebracht dat thuisonderwijs onwenselijk is omdat het kinderen in hun emotionele en sociale ontwikkeling zou storen. Kennelijk is sociaal-emotionele ontwikkeling volgens deze critici alleen mogelijk als je 25 personen van gelijke leeftijd in rijen en binnen vier muren hele dagen lang naar een ‘sprekend hoofd’ laat luisteren. In werkelijkheid houden kinderen die thuisonderwijs volgen, veel meer tijd over voor teamsporten, muziekles, vrijwilligerswerk, enzovoort. Zij hebben uiteraard buurkinderen, familie, enzovoort. Niettemin werkt staatssecretaris Dekker van onderwijs, die blijkens zijn CV geen enkele onderwijservaring bezit, aan een totaalverbod op thuisonderwijs.

Waldorf Homeschooling

Een bijzondere beweging is die van de “Waldorf Homeschooling” (zie bijvoorbeeld www.christopherushomeschool.org): ouders die de vrije-schoolpedagogie van Rudolf Steiner in het thuisonderwijs toepassen. De Antwerpenaar Jos Verhulst, die zelf decennialang op verschillen de steinerscholen in België lesgaf, ging zijn vier kinderen thuisonderwijs geven toen ze op een gegeven moment aankondigden niet meer naar school te willen. Ze vonden school stomvervelend. Verschillende van zijn kinderen hebben de Vlaamse kranten gehaald omdat ze de jongste universiteitsstudenten van Vlaanderen waren. Zij gingen studeren op een leeftijd van 15, 15, 16 en 19 jaar. Verhulst vertelde eens dat hij pas in de thuisonderwijssituatie de kracht van de Steinerpedagogie heeft leren kennen, en merkte op dat je zonder school tien keer zo snel leert. Hij becijfert dat hij de gemeenschap 140.000 euro heeft bespaard, waarvan 20.000 euro door een korting op de kinderbijslag, die Verhulst opeens niet meer kreeg wegens het geven van thuisonderwijs. Uiteraard zal lang niet elke ouder thuisonderwijs kunnen en willen geven. De meesten blijven hun kinderen naar gevestigde scholen sturen. Waar het op aan komt is dat de ouders zelf bepalen of hun kind naar school gaat en dat er werkelijk iets te kiezen valt als ze hun kinderen naar school willen sturen. De financiering van het geestesleven, dus ook het onderwijs, zou volgens Rudolf Steiner dienen te gebeuren door geldoverschotten die ontstaan in de economie over te hevelen naar het geestesleven zonder dat de staat en/of de bedrijven zeggenschap hebben over de besteding. Er zijn verschillende manieren om dat te realiseren, bijvoorbeeld door het invoeren van een ‘diplomageld’ zoals Jos Verhulst voorstelt (een vergoeding voor het gevolgde onderwijs na het behalen van het diploma) of door het invoeren van een ‘onderwijs voucher’. Dit valt echter buiten het kader van dit artikel. Maar het is belangrijk dat het individu degene is die schenkt, vanuit inzicht en vertrouwen in de kwaliteiten en vaardigheden van de (in dit geval) leraar.

De kern van de zaak

Onder de jongeren die nu opgroeien bevinden zich vele jongeren met ideeën die tegelijk heel praktisch en vaardig zijn, zakelijk en enthousiast. Zij brengen nieuwe kwaliteiten en impulsen mee. Vrijheid van onderwijs geeft hen de mogelijkheid zich naar hun aard en ideaal te ontwikkelen. Steiner sprak ooit iets heel belangrijks uit toen hij zei dat het in het geestesleven gaat om de reële kwaliteiten van de leraar, om dat wat hij kan, en niet dat wat hij zou moeten kunnen. Werkers in het geestesleven moeten werken vanuit hun eigen visies en kundes, vanuit eigen motivatie en eigen waarneming van de geestelijke behoeften en ontwikkelingsvragen van de mensen met wie ze werken. Staatsregulering verlamt hen, maakt hen tot ongeloofwaardige en oninteressante uitvoerders van een systeem en legt een verstikkende deken over het vrije initiatief. De school van de toekomst ziet er waarschijnlijk heel anders uit dan de school zoals wij die nu kennen. Een mengvorm van groepsgewijs onderricht, thuisonderwijs, studiehuis, huiswerkinstituut, life long learning, onderwijs op afstand, persoonlijke privé-leraren, enzovoort. Waar het om gaat is dat al die vormen vanuit privé-initiatief kunnen ontstaan, en dat ze de volle gelegenheid krijgen om in de praktijk te bewijzen wat ze waard zijn.

De digitalisering in het onderwijs moet geminderd worden

rovanov — Sun, 08 Apr 2018 19:15:24 +0000

Dit artikel is van Rosalinde Tippe en verscheen op Opiniestukken

Onze samenleving is helemaal in de ban van digitalisering. En daarmee staan we in het onderwijs zeker niet achteraan in de rij. Echter, we kunnen ook te veel doordraven met digitaliseren. In 1981 werd de Personal Computer uitgevonden en een paar jaar later werd deze ook geïntroduceerd in het onderwijs. Zo rond het jaar 2000 werd deze alleen nog maar gebruikt voor eenvoudige reken- en taalprogramma's. Met de komst van het digitale schoolbord, oftewel, het digibord, veranderde er in korte tijd erg veel op scholen. Docenten konden hun 'saaie' presentatie vormgeven door er een prachtige PowerPoint-presentatie bij te laten zien. Ook de tijd die besteed werd aan het voorlezen van een boek als 'Oorlogswinter' van Jan Terlouw wordt nu anders ingevuld. Want tegenwoordig hebben we een digibord en internet op school. En daarom kijken we gewoon het programma '13 in de oorlog' tijdens de les. Volgens het online platform voor docenten, leraar24.nl, zitten er ontzettend veel voordelen aan de digitalisering binnen het onderwijs. Docenten kunnen hun lessen voorbereiden op hun laptop, de leerlingen vlug helpen bij hun vragen en de absentie gemakkelijk noteren. Kortom: er lijken talloos veel voordelen te zitten aan de digitalisering binnen het onderwijs. Maar wat nu als de laptop van de docent het niet doet? Dat betekent dus dat er een les moet worden gegeven zonder lesvoorbereiding en zonder beeldmateriaal. De oude, niet meer vertrouwde lesmethode van vroeger, maar dan ook nog eens onvoorbereid. Welke docent krijgt het tegenwoordig nog voor elkaar om de leerlingen dan de lesstof te geven die ze nodig hebben? Er zijn zo veel vragen te stellen over de digitalisering. Is het wel ethisch verantwoord? Wat als we opeens geen internet hebben? Maar de belangrijkste vraag die mij, als pedagoge in opleiding, rest, is: heeft digitalisering van het onderwijs invloed op de ontwikkeling van het kind?

Onderzoek

Uit onderzoek van de Duitse neurowetenschapper Manfred Spitzer blijkt dat de digitalisering van de maatschappij ons niet slimmer maakt, maar juist dommer. Kinderen leren ontzettend snel. Dat komt al naar voren tijdens een spelletje Memory. Het geheugen van een kind is veel beter dan dat van een volwassene. Om te leren moet het kind wel mentale arbeid verrichten(Pek, 2013). Maar in deze gedigitaliseerde maatschappij wordt het denkwerk veelal aan de computer overgelaten. Hieruit kunnen we dus concluderen dat de digitalisering in het onderwijs niet bevorderlijk is voor de ontwikkeling van het kind.

Lees verder op Opiniestukken

Adaptief leren

rovanov — Tue, 05 Dec 2017 07:45:44 +0000

Dit artikel is van JohannesVisser & verscheen bij De Correspondent

Wynona’s (8) bloem groeit als ze een opgave goed maakt. Op een van de drie computers in de hoek van de klas maakt ze sommetjes. Heeft ze een antwoord goed, dan worden de sommen automatisch moeilijker. Maakt ze een fout, dan worden de oefeningen makkelijker. Bij tien gemaakte sommen verdient ze munten waarmee ze trofeeën kan kopen voor in haar prijzenkast. Juf Petra kan ondertussen op haar scherm zien hoe Wynona het doet. Haar leerling heeft al 251 opgaven aftrekken gemaakt dit schooljaar, vier dagen geleden voor het laatst. Ze maakte 192 optelsommen, en behoort tot de beste acht procent leerlingen in groep 4 van Nederland. Optellen tot 100 gaat goed, maar over de som 40+67 deed ze achttien seconden, om vervolgens het verkeerde antwoord te geven. Wynona is geen uitzondering. In een bontgekleurd overzicht kan juf Petra zien hoe het met ál haar leerlingen gaat. Wanneer ze voor het laatst geoefend hebben, hoe lang ze hebben gedaan over de oefeningen, welke sommen ze goed en fout hebben gemaakt en hoe ze op 22 verschillende rekenleerdoelen scoren ten opzichte van het landelijk gemiddelde. Tien kilometer verderop, in het centrum van Amsterdam, ziet een team datawetenschappers ondertussen dat die ochtend nog 20.104 leerlingen bezig zijn met digitale rekensommen, die met z’n allen ruim 800.000 oefeningen maken.

De groei en beloften van adaptief leren

Het datateam werkt voor het adaptieve leerplatform Oefenweb, in het onderwijs bekend van de adaptieve programma’s Rekentuin, Taalzee en Words&Birds. Adaptief betekent dat de digitale oefeningen zich aanpassen aan de leerling, Er zijn ook programma’s die claimen zich aan de passen aan de ‘leerstijl’ van een leerling. " aria-expanded="false" aria-controls="contentitem-infocard-contents-121685"> meestal aan zijn niveau. Zulk lesmateriaal wordt steeds populairder. Op Oefenweb spelen in Nederland al ruim 300.000 kinderen spelletjes die hen helpen bij hun schoolwerk. Concurrent Snappet heeft zo’n 200.000 geregistreerde kinderen. Muiswerk, dat taalverzorging, wiskunde en rekenen aanbiedt voor meerdere onderwijstypen, heeft er jaarlijks zo’n 200.000. Van Squla, dat zich voornamelijk op de thuismarkt richt, maken Op Squla zijn jaarlijks thuis zo’n 120.000 kinderen actief en op school een kleine 500.000. " aria-expanded="false" aria-controls="contentitem-infocard-contents-121700"> dagelijks ruim 50.000 kinderen gebruik.

Luidt adaptieve technologie een nieuw onderwijstijdperk in?

En de eerste onderzoeken hiernaar stemmen hoopvol. Uit Die onderzoeken vind je hier terug. " aria-expanded="false" aria-controls="contentitem-sidenote-contents-121687"> twee onafhankelijke studies van de Radboud Universiteit en de Universiteit Twente blijkt dat het voordeel van een halfjaar Snappet ten opzichte van geen Snappet op de rekenvaardigheid ongeveer anderhalve maand leerwinst betekent. Die bevindingen stroken met de resultaten uit eerder onderzoek naar Taalzee en Rekentuin, programma’s van Oefenweb. De verwachtingen van al die adaptieve programma’s zijn dan ook hooggespannen. Technologiebedrijf IBM ziet in adaptieve technologie bijvoorbeeld Dat zegt het bedrijf in dit filmpje. " aria-expanded="false" aria-controls="contentitem-sidenote-contents-121688"> het einde van het tijdperk waarin alle kinderen op hetzelfde moment hetzelfde moeten leren, waardoor ze school maar saai vinden. Eindelijk kan ieder kind op zijn eigen niveau en tempo leren wat het wil leren. Als het over de toekomst van onderwijs ging, is dat hét verhaal dat ik de afgelopen jaren hoorde. Voor mij was het de reden om dit schooljaar over onderwijs en technologie te schrijven. Na stukken over M’n stuk over programmeeronderwijs lees je hier terug. " aria-expanded="false" aria-controls="contentitem-sidenote-contents-121691"> programmeeronderwijs en M’n stuk over digitale vaardigheden lees je hier terug. " aria-expanded="false" aria-controls="contentitem-sidenote-contents-121692"> digitale vaardigheden, probeerde ik afgelopen weken antwoord te vinden op de vraag: luidt adaptieve technologie een nieuw onderwijstijdperk in?

Maar dit stuk komt een paar jaar te vroeg

Nee, zegt de expert van het kenniscentrum technologie en onderwijs. Nee, vertellen meerdere aanbieders van adaptief lesmateriaal me aan de telefoon. ‘Het is voor ons allemaal nog een beetje wennen,’ zeggen de leerkrachten van een basisschool waar ik op bezoek ben. Stiekem had ik gehoopt op grote verhalen, zoals dat van IBM. Toekomstvisies waarin het onderwijs radicaal anders is, waarin kinderen niet meer naar school hoeven om te leren, of waarin de leraar een datamanager is. Maar nee: ik stuitte op een ontnuchterend ‘we maken kleine stapjes’ en een bescheiden ‘we weten ook nog niet zo goed wat werkt.’ Ieder gesprek weer werd duidelijk dat schoolleiders, leraren én aanbieders op zoek zijn naar hoe ze adaptieve technologie in kunnen zetten. Een leerkracht zei zelfs: ‘Je bent eigenlijk een paar jaar te vroeg.’ Een herformulering van mijn vraag dus: wat moet het onderwijs met adaptieve technologie?

Wat er nieuw is aan adaptieve methoden

Dat er in een klas, zeker op de basisschool, flinke niveauverschillen tussen kinderen kunnen bestaan, is voor de leraar natuurlijk niets nieuws. Binnen een dag heeft hij door welke kinderen liever hun haar vlechten dan de persoonsvorm uit een zin halen. Na de eerste toetsen weet hij welke kinderen goed kunnen leren.

Lees verder