Europa: Oost & West | Wakkermens

Europa’s toekomst

rovanov — Tue, 11 Mar 2025 21:15:53 +0000

Dit bericht is overgenomen van de website Sociale driegeleding

Ruim 100 jaar geleden worstelde Europa met dezelfde problematiek als nu. Toen, zoals ook nu, was de vraag: ligt de toekomst van Europa in haar eigen, of in vreemde handen? In 1917, tijdens de eerste wereldoorlog, formuleerde Rudolf Steiner zijn visie op de toekomst van Europa. Hij schreef, op verzoek, twee Memoranda over wat hij de ‘driegeleding van het sociale organisme’ noemde. Die Memoranda waren bedoeld voor de keizer van Duitsland en voor die van Oostenrijk-Hongarije. In die Memoranda schetste hij de grondbeginselen die, mits zij ernstig genomen zouden worden, Europa hadden kunnen brengen tot een samenleven van volken die in vrijheid hun cultuur zouden vormgeven; in gelijkheid tot het bepalen van hun wetten, rechten en plichten zouden komen; die een economie hadden kunnen ontwikkelen waarin de gecreëerde welvaart eerlijk verdeeld zou worden. Het ging natuurlijk anders: de Oktoberrevolutie in Rusland en het besluit van de Verenigde Staten om deel te nemen aan de oorlog, vormden het begin van de situatie die Europa de rest van de 20e eeuw zou bepalen: de regie over het lot van Europa lag niet meer in, maar buiten Europa. Poetin en Trump bouwen voort op wat Lenin en Wilson teweegbrachten. Het antwoord dat Europa een eeuw geleden had kunnen geven, is nog steeds valide en werd in de kiem al door Rudolf Steiner gegeven. Het is het opbouwen van een samenleving waarin vrijheid, gelijkheid en broederschap elk in een eigen gebied richtsnoer zijn. Daarin lag en ligt de opgave en het bestaansrecht van Europa.

De Duitse term “Putinversteher”

FZ — Sat, 20 Apr 2024 11:39:55 +0000

De term "Putinversteher" is al jaren in omloop. Toen ik het begrip voor het eerst tegen kwam, was ik zo naïf te denken: "wat goed — eindelijk iemand die naar Poetin luistert en begrijpt wat hij zegt". [caption id="attachment_62346" align="alignright" width="475"] Ongekende uitwassen: de bekende zanger Filipp Kirkorov draagt een Putinversteher-ring[/caption] Maar dat was absoluut niet de strekking van het begrip. Daarmee wordt bedoelt: "iemand die door het Kremlin betaald wordt, en trouw alle aanwijzingen van Moskou volgt. Het is een begrip dat iedere discussie uitsluit en de daarmee aangeduide persoon, ondergaat alle "straffen" van de heersende Cancel-Culture. Een Putinversteher te zijn is even erg, als beschuldigt te worden van complotdenken. De term is overigens nog wijder verspreid dan ik dacht en wordt nu ook internationaal gebruikt. Deutsche Welle meldt:

Duitse term 'Poetinversteher' krijgt internationale betekenis
Het Duitse woord dat gebruikt wordt om Poetin-sympathisanten te beschrijven, heeft nu zijn eigen Engelse Wikipedia pagina. Maar wat betekent "Putinversteher" en naar wie verwijst het?

[caption id="attachment_62345" align="alignright" width="217"] De voormalige Duitse bondskanselier Gerhard Schröder wordt beschouwd als een van de bekendste "begripswerkers van Poetin".[/caption] Ook in het Russisch heeft de term ingang gevonden en heet daar "путинферште́ерство", eveneens met een eigen Wikipedia pagina. Daar vind je dan onder andere ook teksten als de bijschrift bij de foto. Een vrouw die mijn gevoelens precies (en veel beter) weet te omschrijven, is de (voormalige) Moskou-correspondente, Gabriele Krone-Schmalz. Ik heb daarom een stuk uit een interview met haar vertaald.((https://www.youtube.com/watch?v=yzLiwWVZCOk&t=4s "Putin war in seiner ersten Amtszeit eine Chance für Europa" | artour | MDR))

Rusland begrijpen

Mevrouw Krone-Schmalz, u wordt vaak een "Putinversteherin" genoemd. Wat vindt u van deze rol? Ten eerste vind ik deze semantische omduiding van de term "begrijpen", die je in grote delen van de gepubliceerde openbare mening aantreft, heel vreemd. Mijn interpretatie van de term begrijpen, is als volgt: Dit heeft niets te maken met begrip hebben voor iets, het heeft te maken met iets überhaupt te begrijpen. Ik denk dat als je intelligent en adequaat wilt handelen, dan moet je iets eerst begrijpen. Waarom is dit debat zo emotioneel geladen? Vraagt u het maar aan degenen die zo emotioneel zijn! Maar wat denkt u, mevrouw Krone-Schmalz? Het debat is nogal verhit. Ik vind dat ongepast, ik vind het ook gevaarlijk. En in mijn boek((Gabriele Krone-Schmalz, Rusland begrijpen, uitgeverij de Blauwe Tijger. https://www.boekenbestellen.nl/boek/rusland-begrijpen/9789492161048)) heb ik geprobeerd om de samenhangen duidelijk te maken, zonder te schuimbekken en het belang te benadrukken van het begrijpen van achtergronden en contexten, niet in de zin van begrip ervoor te willen kweken, maar het gaat om het begrijpen. Ik heb ook geen enkele ambitie, om iets goed te praten. Maar ik moet begrijpen wat er aan de hand is, opdat ik verstandig kan handelen. Anders maak ik fouten. Is Poetin zo'n ergerniswekkende figuur dat dit gebeurt? Ja, kennelijk. Dat is ook mijn stelling: als hij serieus was genomen tijdens zijn eerste ambtstermijn, met de reeks signalen die hij naar het Westen stuurde, dan hadden we onszelf wellicht een hoop situaties kunnen besparen. Maar de fout was dat hij alleen werd gezien als een KGB-functionaris en dat er geen aandacht werd besteed aan wat hij in politiek opzicht deed. En dat was zeer ambitieus en zeer positief ten opzichte van het Westen tijdens zijn eerste ambtstermijn. Daar is nu niets meer van over. Het kwam van Poetin, het kwam uit Moskou in zijn eerste ambtstermijn, de vertrouwensvol uitgestoken hand, zogezegd. Je hoeft maar terug te denken aan de toespraak die hij gaf in de Bondsdag((zie daartoe onze bijdrage: Putins Bondsdag toespraak uit 2001)), met zoveel openheid, zoveel oprechtheid. Ja, er was een staande ovatie in de Bondsdag. Maar uiteindelijk werd het niet serieus genomen. De ideeën om een gemeenschappelijke economische ruimte te creëren en een gemeenschappelijke veiligheidsarchitectuur op te bouwen werden ook niet serieus genomen. Dat zou zinvol zijn geweest na de ineenstorting van de Sovjet-Unie en nadat Duitsland naar elkaar toe was gegroeid. Want de veiligheidssituatie was natuurlijk anders dan daarvoor. Waarom is dit voor het Westen zo moeilijk te begrijpen? Dat is een onderwerp voor een onderzoeksproject. Ik denk dat het neerkomt op belangen die benoemd moeten worden en niet gehuld mogen worden in een humanitaire dekmantel, om ze er beter eruit te laten zien. Het heeft zeker te maken met overblijfselen uit de Koude Oorlog. De vijandbeelden zullen niet zo snel verdwijnen. En ik ben bang dat het ook te maken heeft met structurele veranderingen in de journalistiek. Alles moet sneller en sneller, het mag niets kosten en de mainstream duwt en maakt ruzie. Dit heeft niet veel meer te maken met de onderwerpen of met seriositeit en verantwoorde berichtgeving.

Het einde van de diplomatie

FZ — Mon, 04 Dec 2023 19:11:35 +0000

[caption id="attachment_62115" align="alignright" width="270"] The End of Diplomacy...[/caption] Wikipedia geeft bij de term "Diplomatie" de volgende definitie:

Diplomatie is de kunst en kunde van het voeren van overleg tussen twee groepen om daarmee een bepaald doel te bereiken. Meer specifiek worden met diplomatie de geformaliseerde relaties tussen (meestal onafhankelijke) politieke entiteiten bedoeld, meestal staten.

Deze kunde schijnt men in de VS en Europa tegenwoordig verleerd te zijn. Het is - mijns inziens - niet mogelijk tot een relatief vredige oplossing van conflicten te komen, als de partijen weigeren met elkaar te praten. In het Oekraïne-conflict hebben we nu een punt bereikt dat het collectieve Westen langzaam moet inzien, dat Rusland niet zo eenvoudig te verslaan is als men gehoopt had. Bij president Zelenski wordt er nu behoedzaam op aangedrongen om met Rusland te gaan onderhandelen, maar daartoe zal Rusland niet bereid zijn zolang de Oekraïne aan de eis vasthoud op volledig gebiedsherstel binnen de grenzen van 1991 - dus inclusieve de Krim. Onder leiding van de Baltische Staaten wordt er nu gepoogd om Rusland uit alle nog bestaande overlegstructuren buiten te sluiten. Zo is Rusland onlangs uit de Uitvoerende Raad van de Organisatie voor het Verbod op Chemische Wapens (OPCW) uitgesloten, en door Litauen vervangen (zeker omdat Litauen zo'n chemiegigant is en veel meer inzicht heeft in de productie van chemische wapens)((Melding van TASS: https://tass.ru/mezhdunarodnaya-panorama/19411545 en tevens op Duits: https://www.anti-spiegel.ru/2023/russland-hat-seinen-sitz-im-exekutivrat-der-opcw-verloren/)) Op 30 november en 1 december vond er in Skopje een topontmoeting van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) plaats. De NOS weet te melden:

OVSE-top overschaduwd door komst Russische Minister Lavrov "De Russische agressie-oorlog tegen Oekraïne gaat in tegen alles wat deze organisatie dierbaar is. De oorlog ondermijnt vertrouwen, dialoog en ons vermogen om resultaten te boeken", zei de Noord-Macedoonse minister van Buitenlandse zaken, Osmani bij de opening van de top. Meerdere aanwezigen liepen de zaal uit toen Lavrov aan het woord was. De komst van de Russische minister van Buitenlandse zaken, Lavrov, is controversieel. De OVSE werd in 1975 opgericht om dialoog mogelijk te maken tussen het democratische en kapitalistische West-Europa en het communistische Oost-Europa.

Van diplomatie en dialoog was er in Skopje niet veel te merken, het Westen ontloopt een gesprek met Rusland en doet er alles aan om de "Russen te pesten". Dat een dergelijke houding niet tot vredesonderhandelingen zal leiden, mag wel duidelijk zijn. Nog steeds moet het beeld van het "Russische isolement" in stand gehouden worden. De groepsfoto van de top werd dan ook genomen voordat Lavrov in Skopje aangekomen was. Blinken en Borrell waren toen al weer vertrokken. De westerse diplomatie is tot op het niveau van een kleuterschool gedaald. [caption id="attachment_62112" align="alignright" width="350"] Eén tegen allen -
allen tegen Lavrov[/caption] Sergej Lavrov is voor het eerst sinds het begin van de SMO weer in EU-Europa, bij de vorige top wist Polen zijn komst tegen te houden. De premier van Noord-Macedonië voelde zich genoodzaakt, zich voor Lavrovs aanwezigheid te verontschuldigen:((ik baseer me bij dit verslag op de Russische nieuwsuitzending Vesti Nedeli))

"Dit is absoluut geen diplomatieke overwinning voor Rusland. Het is een diplomatieke overwinning voor de OVSE. Aangezien het functioneren van de OVSE in het geding was, kunnen we zeggen dat de OVSE blijft functioneren dankzij deze top".

In haar 50ste jaar bevindt de OVSE zich in een diepe crisis. De organisatie werd opgericht in de naoorlogse periode, tijdens de Koude Oorlog, als een platform voor dialoog. Nu functioneert deze is alleen nog in naam als een Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa. Lavrov betreurt de teloorgaan van een ooit nuttige organisatie: [begin van de vertaling]((voor de volledige toespraak van Lavrov zie: Выступление Министра иностранных дел Российской Федерации С.В.Лаврова в ходе 30-го заседания СМИД ОБСЕ, Скопье, 30 ноября 2023 года)) De huidige situatie is een direct gevolg van de hardnekkige pogingen van onze westerse buren om hun dominantie veilig te stellen door schaamteloos gebruik te maken van de OVSE om op agressieve wijze bekrompen egoïstische belangen na te streven en opzettelijk het grondbeginsel van consensus en de diplomatieke cultuur zelf te vernietigen. Het is voor ieder onbevooroordeeld iemand duidelijk dat dit niet de manier is om Europese veiligheidskwesties serieus en eerlijk op te lossen. Maar de westerse hoofdsteden " vernietigen" de kansen om de OVSE nieuw leven in te blazen met een benijdenswaardige doelmatigheid. Ze hebben al een "Europese politieke gemeenschap" gecreëerd zonder Rusland en Wit-Rusland. Op deze manier is er weer een scheidslijn getrokken op ons continent, waardoor de OVSE-ruimte wordt kapot gemaakt. De initiatiefnemers van dit idee zouden eens goed moeten nadenken over hoe hun geesteskind zich verhoudt tot de nobele idealen die de grondleggers van het Helsinki-proces en de auteurs van het Handvest van Parijs voor een Nieuw Europa hebben geleid. Traditioneel is het gebruikelijk om de toespraken op onze vergaderingen af te sluiten met een optimistische, positieve noot. Op dit moment zijn er echter geen bijzondere redenen voor optimisme. De OVSE wordt in wezen een aanhangsel van de NAVO en de EU. De organisatie staat (laten we eerlijk zijn) aan de rand van de afgrond. Een eenvoudige vraag dringt zich op: heeft het zin om inspanningen te leveren om de organisatie nieuw leven in te blazen? Zal het ooit in staat zijn om zich aan te passen aan de objectieve realiteit van de globale ontwikkeling en opnieuw een platform te worden voor het aanpakken van regionale veiligheidskwesties op basis van de principes van de Slotakte van Helsinki, in de eerste plaats het principe van gelijkheid van alle deelnemende landen? Tot nu toe zijn er veel meer vragen dan antwoorden. Ondertussen staat het leven niet stil. De processen van Euraziatische integratie en rechtvaardige samenwerking op basis van een eerlijk evenwicht van belangen ontwikkelen zich op ons continent in constructieve vormen, ongeacht de steeds diepere inbedding van de OVSE in de confronterende agenda die haar wordt opgelegd. [einde van de vertaling] De OVSE gaat niet over concurrentie, maar over samenwerking. Maar niet iedereen denkt daar nog wel aan. Nog zo'n staaltje van de nieuwe Europese diplomatieke gedragscodes: Bulgarije gaf het vliegtuig met de Russische delegatie alleen toestemming om over het land te vliegen op voorwaarde dat Maria Zacharova niet aan boord zou zijn. Men moest dus over Griekenland vliegen. Ondanks het "Russische isolement" hield Lavrov 5 bilaterale besprekingen, daarnaast voerde hij ook nog talrijke gesprekken in de wandelgangen. De Oostenrijkse minister van Buitenlandse zaken zei o.a.: "Ik denk dat het juist was om de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergej Lavrov uit te nodigen. We hebben deze organisatie nodig voor de toekomst. De OVSE is een alternative structuur. Ik kan geen buitenlands beleid maken door alleen met Zwitserland en Liechtenstein te praten. Europa zou één ding geleerd moeten hebben: We moeten pragmatisch en nuchter naar de wereld kijken als we problemen willen oplossen." Lavrov hield na afloop van de officiële ontmoetingen een persconferentie van anderhalf uur, de zaal was stampvol met meer dan 100 journalisten, die als gewoonlijk een hoop provocerende vragen stelden, zoals: "Wanneer houdt Moskou eindelijk op met de agressie tegen Kiev?" Lavrov antwoordde lichtelijk geïrriteerd: "De propagandacampagne is nog volop aan de gang en de indruk wordt gewekt dat Rusland op een ochtend wakker werd en besloot aan te vallen. Maar wat niet wordt vermeld, is dat we al jaren praten over het feit dat de opname van Oekraïne in de NAVO een schadelijk effect zal hebben, dat het creëren van directe militaire bedreigingen voor Rusland op het grondgebied van Oekraïne gevaarlijk is, dat er zelfs plannen waren voor de oprichting van een Amerikaanse militaire basis aan de Zwarte Zee en een Britse militaire basis aan de Zee van Azov. Als je naar de kaart kijkt, is dit onder alle omstandigheden onaanvaardbaar. Er zijn er twee nodig om een politiek proces te starten. Of anders gezegd: It takes two to tango. Maar de jongens aan de andere kant zijn niet aan het tango dansen. Ze dansen breakdance. Dat kun je ook alleen doen."

Een andere kijk op de geopolitiek

FZ — Wed, 14 Jun 2023 20:04:34 +0000

Er is altijd een andere kijk op de bestaande situatie mogelijk, alleen wordt deze andere kijk vaak in onze tijd verdrongen. De officiële media zijn er allemaal op uit om uitsluitend een bepaald narratief weer te geven. Alternatieve, andersluidende versies komen niet aan bod. Van jongs af aan is ons geleerd dat het oude Europa het culturele middelpunt van de wereld is. Deze visie wordt geleidelijk aan verdrongen door van het beeld van de VS als culturele voortrekken van het universum. De Amerikanen zijn in ieder geval zelf ervan overtuigd "God's own country" te zijn die hun een exceptionele positie geeft. Mij heeft het altijd verbaasd dat de gebruikelijke West-Europese geschiedschrijving, altijd buiten beschouwing heeft gelaten dat ten Oosten van de vruchtbare halvemaan - een gebied dat als de wieg van de beschaving beschouwd wordt - ook nog andere "beschaafde" culturen bestaan en hebben bestaan. Men denke maar eens aan India of China. Ook wordt in de westerse geschiedschrijving volledige voorbij gaat aan de ondergang van het West-Romeinse Rijk waarna het Oost-Romeinse rijk nog ongeveer 1000 jaar heeft voortbestaan. Byzantium draagt in westerse ogen nog altijd de connotatie van chaos, nepotisme en corruptie met zich mee, terwijl het in het Oosten als een nastrevenswaardige, vooruitstrevende cultuur gezien werd. Vanuit de Russische ogen verschuift het "centrum van de wereld", na de val van Rome en van Byzantium, verder naar het Noord-Oosten. Niet voor niets meet zich Moskou de naam van "het derde Rome" aan ((Третий Рим - het eerste Rome was Rome zelf, het tweede Byzantium en het derde is Moskou. Deze benaming is niet van Poetin afkomstig, maar stamt reeds uit de 16de eeuw)). De patriarch van Constantinopel, het opperhoofd van de orthodoxe kerk (een met de paus vergelijkbare positie), zetelt nog steeds in Istanboel/Constantinopel/Byzantium. Ik heb een artikel uit het Italiaans vertaald, dat ook een andere visie weergeeft.

Het Multipolaire Middellandse-Zeegebied, of de uitdaging naar een betere toekomst

Het oude hart van de wereld

[caption id="attachment_61774" align="alignright" width="350"] De Middellandse Zee in Romeinse tijden[/caption]

In uitgebreide en gedetailleerde internationale beschouwingen over de geopolitiek, bestaat de tendens om zich op de grote intercontinentale systemen te concentreren, vooral op de twee grootmachten die zich in de 20e eeuw beginnen te profileren, namelijk de Verenigde Staten van Amerika en de Russische Federatie, en deze op een bijna eenduidige manier als referentiepunten te nemen; wanneer zich nieuwe grootmachten aandienen, zoals sinds het begin van onze eeuw het geval is, probeert men een parallel te trekken met deze twee grootmachten en de relaties en banden met hen te bestuderen. Dit is naar mijn mening een soort vormfout die volkomen legitiem is, maar tegelijkertijd zou moeten worden herzien.

De geopolitiek heeft namelijk van het begin af aan een bevoorrechte plaats gegeven aan geografie, een der kennisgebieden waarop deze baseert, waardoor geschiedenis pas op de tweede plaats kwam, een rangschikking die meer te maken heeft met functionaliteit dan aan het wetenschappelijke belang. Zonder onhandig te discrimineren, is er een soort luchtbel van het eeuwige heden (of de eeuwige toekomst) gecreëerd waarin veel geopolitieke analyses plaatsvinden, zonder rekening te houden met het verleden en de historiografische constructie van geopolitieke gebeurtenissen, waarvan het begrijpen onmisbaar is, niet alleen om het heden te begrijpen, maar vooral om een richting voor de toekomst aan te geven.

Laten we eens stilstaan bij de Middellandse Zee. Deze is het hart van de zogenaamde 'Oude Wereld', een begrip dat afkomstig is uit het gedachtegoed van het Amerikaanse occidentalisme((Occidentalisme is een vertekend en stereotype beeld van de westerse samenleving (het Occident), dat mensen binnen en buiten de westerse wereld kunnen hebben en dat uitgesproken of impliciet kan zijn. De term ontstond als de tegenhanger van het begrip oriëntalisme - westerse stereotypen van de oosterse wereld, de Oriënt.)), dat Europa decennialang heeft doordrongen en waarvoor het verbreken van de banden tussen de Europese volkeren en de bijbehorende geografische en geologische context een primaire taak was. De fysionomie van Europa heeft in één eeuw tijd een grote gedaanteverwisseling ondergaan, waarbij het Middellandse Zeegebied, dat het centrum was geweest van beschavingsmodellen en grote rijken, werd verplaatst via Londen naar Brussel, veel noordelijker dan de historische feiten. Een variatie die niet alleen geografisch is, maar ook existentieel en daarom, in noëtische zin((Noëtica is een term die gebruikt wordt in de moderne filosofie. Het wordt verschillend gebruikt in filosofische terminologie. Volgens het meest gangbare gebruik duidt het op de fenomenologie (leer van de verschijningen) van de rede. Het woord is afgeleid van het Oudgriekse bijvoeglijk naamwoord νοητική noētikḗ ("over denken, begrijpen"). In het Latijn spreekt men van noetica (scientia), de noëtische wetenschap. Het bijbehorende zelfstandig naamwoord nous duidt op het vermogen om iets mentaal te bevatten en op de instantie in de mens die verantwoordelijk is voor cognitie en denken.)), in staat om de manifestatie van de geest van de volkeren die het continent bewonen onomkeerbaar te veranderen.

Als Halford Mackinder twee of drie eeuwen eerder was geboren, zou hij waarschijnlijk met andere woorden over het Heartland hebben gesproken, die we als volgt zouden omschrijven: 'Wie het Middellandse Zeegebied beheerst, beheerst de wereld'. Het Middellandse Zeegebied is dus niet het 'hartland van de Oude Wereld', maar het 'oude hartland van de wereld', want tot aan de machtsverschuiving in richting de Atlantische Oceaan, was het Middellandse Zeegebied de draaischijf en het object van begeerte en veroveringslust. Als we naar de Europese geschiedenis kijken, lijkt dit eeuwenlang het leidmotief te zijn geweest, vanaf de oude Grieken ten minste tot aan de Eerste Wereldoorlog. De controle over de Middellandse Zee, gedefinieerd als een gesloten zee en daarom extreem welvarend, rijk en strategisch goed gelegen, betekende in die tijd controle over de hele wereld. Want in alle opzichten is de Middellandse Zee niet simpelweg het zuidelijke deel van het continent Europa, waaraan het schiereiland Italië en bijbehorende eilanden aan vast zitten; het is zelfs niet slechts een plas water ingesloten tussen prachtige vruchtbare kustlijnen; het is in de eerste plaats de aloverheersende machtspositie.

Het Middellandse Zeegebied is altijd een grote open ruimte geweest waar veel verschillende entiteiten zijn samengekomen, waarvan de lotsbestemmingen sinds de verste tijdperken met elkaar zijn verweven. Daar kwamen stromingen bij elkaar met fijnmazige knooppunten van onderlinge invloeden, die een rijkdom aan identiteiten, culturen, kunsten en technieken hebben voortgebracht, die ook vandaag de dag nog elk ander volkerengemeenschap in de schaduw stelt van en enthousiast maakt over het Middellandse Zeegebied. Een heroverweging van het belang hiervan, zonder de 'klassieke' canons van de geopolitiek als wetenschap te willen ondermijnen, kan echter een impuls geven aan reflecties en analyses met een ander karakter dan het gebruikelijke westerse centralisme van de hedendaagse politieke wetenschap.

De zee is multipolair

De zee heeft een zeer krachtige multipolaire aantrekkingskracht. Het Middellandse Zeegebied is, zoals gezegd, per definitie multipolair, omdat het voortdurend onder de controle heeft gestaan en de botsing heeft ondergaan van een groot aantal territoriale eenheden, etnische groepen, talen, religies en economische stelsels die verspreid zijn aan de randen van het maritieme universum. Het is het mare nostrum((Onze zee - Latijnse naam van de Middellandse Zee)), waarvan we de omtrekken met ons bloed hebben beschreven, het is de plaats van concurrentie tussen regionale en mondiale krachten. De zee omsluit en vormt het raakvlak van verschillende polen van het geopolitieke schaakbord, wat ons in staat stelt met deze in aanraking te komen. Het Middellandse Zeegebied vormt een geschikte ruimte waarin grootschalige verschuivingen kunnen plaatsvinden; ze verbindt ook het grootste deel van de hele wereld en herbergt de belangrijkste hulpbronnen die de internationale economie aandrijven.

Laten we echter eens kijken naar de geschiedenis: het Romeinse Rijk wordt algemeen beschouwd als een tellurocratische((Tellurocratieën zijn over het algemeen niet puur tellurocratisch. In het bijzonder hebben de meeste grote tellurocratieën kustlijnen en niet alleen in het binnenland, in tegenstelling tot thalassocratieën, die in het verleden over het algemeen alleen kustlijnen zouden hebben en geen binnenlandse territoria. Dit maakt het moeilijk om te definiëren wat precies een tellurocratie is. Tellurocratie - https://nl.abcdef.wiki/wiki/Tellurocracy)) macht. Rome breidde zich echter niet alleen uit dankzij de legioenen die over de uitgestrekte Midden-Europese vlaktes trokken, tot aan de grenzen van de grote bergen in het oosten, maar ook en vanaf het allereerste begin, door de grote zee over te steken, naar het vasteland van Afrika. De multi-etnische en multiculturele rijkdom van de veroveringen van wat het Romeinse Rijk werd, vond juist plaats dankzij de zee. Een samenvallen van strategische en dogmatische domeinen dat waarschijnlijk uniek is op de hele planeet. Deze geweldige voorspoed was ook economisch, juist dankzij de zee, die het mogelijk maakte om vanaf het begin handel te drijven met het oosten en het zuiden, door een dicht netwerk van handelsroutes over het water en over land aan te leggen, die zo goed waren aangelegd dat ze vandaag de dag nog steeds goed functioneren.

In het Middellandse Zeebekken is Italië((Het zou nodig zijn om te verduidelijken - maar dit is hier niet op zijn plaats - of Italië een 'meer' zee- of landmacht is, waar het in de loop van de geschiedenis, zelfs gewoon die van de eenheidsstaat, zijn strategisch overwicht meermaals heeft gevarieerd.)) van nature de houder van het strategisch leiderschap (of zou het dat moeten zijn), een positie die de afgelopen tachtig jaar resoluut is ondermijnd. Deze natuurlijke projectie vormt de kern van ons buitenlands beleid sinds de tijd voordat Italië een eenheidsstaat werd. De Europese Unie en de NAVO((Het Middellandse Zeegebied vormt de 'zuidelijke flank' van het Atlantisch Bondgenootschap, een definitie die het idee van geopolitieke onderwerping al weergeeft. Partnerlanden vervullen een dubbele functie: coöperatief, d.w.z. van interactie en militaire diplomatie tegenover partnerlanden in de regio, ook in het kader van multilaterale initiatieven; operationeel, van aanwezigheid en afschrikking.)) zijn zich terdege bewust van deze strategische ligging, zozeer zelfs dat zowel het soft power beleid als de positionering van internationale allianties((

Het faillissement van Griekenland, een tragische episode in de hedendaagse geschiedenis, is een mogelijk voorbeeld van wat er gebeurt met landen die zich niet scharen achter de beslissing van Brussel en Washington om dienstbaar te blijven aan een overzeese mogendheid.
Italië, dat in het centrum van de Middellandse Zee ligt, ontvangt ook bijna alle migratiestromen, aangewakkerd door een reeks oorzaken, een situatie die de betrekkingen tussen de geallieerden en de Europese lidstaten beïnvloedt.
Niet onvermeld mag blijven de context van hybride oorlogen waarbinnen de grijze zone de vervaging tussen Defensie en Veiligheid en tussen binnenlandse en internationale conflicten steeds groter maakt.

)) gericht zijn op de mediterrane volkeren. Het concept van de uitgebreide Middellandse Zee zelf, dat de zee beschouwt als een complex multidimensionaal stelsel dat in staat is om het vasteland van Europa, het Midden-Oosten en de noordelijke en sub-Sahara-gordel van het Afrikaanse continent in zich op te nemen, en dat tevens een verbinding vormt met het Verre Oosten en zich in westelijke richting opent naar de oceaan, is een ideale en strategische voortzetting van het mare nostrum uit het Romeinse gedachtegoed((Het hele Middellandse Zeegebied wordt gekenmerkt door instabiliteit, onzekerheid en een gearticuleerde dynamiek als gevolg van het conflict in Libië, de grensspanningen tussen Marokko en Algerije, de politieke crisis in Tunesië en de onopgeloste kwestie van de territoriale soevereiniteit van de Westelijke Sahara. Daarnaast is er het zeer verslechterde veiligheidsbeeld van de Sahel, dat wordt gekenmerkt door de verspreide aanwezigheid van DAESH, de onveiligheid van de Golf van Guinee, die door het IMB (International Maritime Bureau) wordt omschreven als een mondiale hotspot voor piraterij, en de Hoorn van Afrika. De instabiliteit in Jemen en de weerslag daarvan op Bab El Mandeb en de crisis in Ethiopië in verband met de regio Tigray aan de grens met Eritrea blijven bestaan. Zonder de aanhoudende kwetsbaarheid van de Balkan en Libanon, de Syrische crisis, de energie- en territoriale aspiraties in het oostelijke Middellandse Zeegebied, het opnieuw oplaaien van de Oekraïense crisis en die aan de Turks-Syrische grens, tot aan de instabiliteit in Irak en de oplopende spanningen in het gebied rond de Perzische Golf, met herhaalde aanvallen op koopvaardijschepen en, meer recent, op kustlanden, te vergeten.)).

Carthago verkeerd gepositioneerd, Rome bezet en geschiedenis teruggedraaid

Men kan begrijpen waarom de Anglo-Amerikaanse pijler - die een thalassocratie bij uitstek vormt - er strategisch belang bij had om het Middellandse Zeegebied en de bijbehorende volkeren te onderwerpen. Een zekere mate van controle, zowel direct als indirect, zou de exploitatie van dit zeegebied hebben gegarandeerd op een manier die bevorderlijk is voor hegemoniaal expansionisme, maar ook de mogelijkheid bood om na de Eerste en Tweede Wereldoorlog de groei en het herstel van de Europese staten beperkt en binnen beheersbare grenzen te houden. Het onderwerpen van de besturen rond de Middellandse Zee zorgt ervoor dat de Middellandse Zee kan worden gecontroleerd. Dit werd militair, financieel en politiek gerealiseerd tijdens meer dan een eeuw, door middel van internationale betrekkingen, gewapende conflicten en economische crises, echter altijd volgens een nauwkeurig en samenhangend plan.

Carthago, de aartsvijand van Rome, is nu buiten spel gezet en gedecentraliseerd, en neemt in geografisch opzicht niet langer de plaats in die het ooit heeft gehad. De voormalige positie van Carthago is nu ingenomen door de as Londen en Washington. Vanuit die positie heeft de as met succes het plan uitgevoerd om zich de zee, waarover Carthago ooit heeft geheerst, toe te eigenen. De Zuilen van Hercules zijn overwonnen, ze zijn niet langer een angstaanjagende natuurlijke en metafysische grens van het bestaan van de mediterrane volkeren. De geschiedenis is in zekere zin teruggedraaid omdat Rome geen macht meer heeft en ondergeschikt is aan de erfgenamen van Carthago, dat gaat zover dat het bestaan van een mediterrane beschaving wordt ontkent, hetgeen mogelijk is geworden door de continuering van een niet-multipolaire, maar unipolaire wereld met Atlantische hegemonie toe te laten. Rome is nu in zekere zin bezet door de afgezanten van Carthago. De mediterrane mogendheden((Ervan uitgaande dat men überhaupt mag spreken van mogendheden.)) beschikken zelf over een enorm potentieel om zich te wreken op de Anglo-Amerikaanse machtspositie; een potentieel dat echter niet eens hypothetisch opgewassen is tegen de dimensies van een mondiaal thalassocratisch conflict, waarbij de Anglo-Amerikaanse machtspositie door de combinatie van elementen in ieder geval groter, sterker en beter georganiseerd is. Strategisch gezien zou de mogelijkheid van een conflict om de onafhankelijkheid te herwinnen een inspanning betekenen die zo groot is dat er tevens het risico op vernietiging bestaat; economisch gezien zou dit een voldoende sterke autonomie vereisen om het Middellandse Zeegebied los te koppelen van alle internationale economische en politieke partnerschappen en afhankelijkheden. De onttakeling van Carthago betekent echter niet de teloorgang van het hele Middellandse Zeegebied en zijn volkeren. Dit wederom betekent dat er nog steeds een reëel potentieel is voor herovering.

Een mediterraan partnerschap

Om deze beschouwing af te ronden en in de hoop op een herstel van de multipolaire dimensie van het Middellandse Zeegebied en de bijbehorende volkeren, lijkt het interessant om te speculeren over de mogelijkheid van een mediterraan partnerschap, bestaande uit oeverlanden, die voldoende strategisch, geopolitiek en geo-economisch belang hebben bij de versteviging van de macroregionale autonomie en het herstel van het evenwicht tussen de heerschappij over land en die over zee, ooit de spil vormden van de historische macht van Europa. Een dergelijk partnerschap is feitelijk al mogelijk en men zou kunnen stellen dat de administratieve en strategische decentralisatie van de NAVO, tot op zekere hoogte, al een dergelijk bondgenootschap vertegenwoordigt. In werkelijkheid, door zich los te maken van de Atlantische afhankelijkheidsrelatie, en uitsluitend langs deze weg, zal een integrale mediterrane autonomie mogelijk zijn. Ook vanuit een multipolair perspectief zou het mediterrane partnerschap de herinvoering van oude overeenkomsten en allianties mogelijk maken, waardoor de oeverstaten zich zouden kunnen consolideren als zenuwcentrum tussen Europa, Eurazië, Azië, het Midden-Oosten en Afrika, met de mogelijkheid om een strategisch blok te vormen dat zo sterk is dat het het Amerikaanse continent op de achtergrond zou laten verdwijnen ten opzichte van de hyperregio 'in het oosten'. Zo'n internationale overeenkomst zou de deur openen naar een enorme versterking van allianties onder Europees beschermheerschap - en niet noodzakelijkerwijs volgens het model van de Europese Unie -, zowel economisch als strategisch, waardoor het continentale blok sterker zou worden en een onaantastbaar referentiepunt zou worden voor de verkeerswegen en grenzen van de 'oude wereld', zoals dat trouwens ook het geval was tijdens de eeuwen van het bestaan van Europese keizerrijken. Het is vandaag de dag moeilijk om aan een mediterraan gecentreerd Europa te denken, en niet aan een Atlantisch gecentreerd Europa, omdat nadat de binnenlandse en internationale onafhankelijkheid verloren was gegaan, de banden die werden aangegaan zo'n sterke overheersing tot gevolg hadden dat het voortbestaan van politieke instellingen ervan afhing. Het is nog steeds moeilijk om Europese landen, in de eerste plaats Italië, te zien als economische machten die de koers van de markten kunnen dicteren en er niet aan onderworpen zijn. Het is precies dit vooruitzicht op toekomstige voorspoed dat de Verenigde Staten willen voorkomen, maar dat de Europeanen, met name de Mediterranen, moeten terugwinnen.

Lorenzo Maria Pacini.

De spirituele bijdrage van Midden en Oost Europa wordt verpletterd in de machtsstrijd tussen Rusland en de V.S.

rovanov — Sat, 11 Feb 2023 22:51:08 +0000

Wat kan daartegen worden gedaan?

Voordracht door Harrie Salman gevolgd door een gesprek. 25 maart, 13.00 – 17.00 uur, Zeist [caption id="attachment_13205" align="alignright" width="300"] Strijd der culturen[/caption] Verschillende volkeren kunnen vanuit hun historische ontwikkeling hun bijdragen leveren aan de ontwikkeling van de cultuur. In veel gevallen misbruiken belangengroepen deze bijdragen en buigen ze in hun voordeel om, zodat volkeren tegen elkaar worden opgezet in plaats van dat zij gaan samenwerken om de belangen van de mensheid te dienen. In de 20e eeuw is dit op grote schaal gebeurd door de elites van de Angelsaksische landen. Oorlogen tussen Europese landen zijn door hen georganiseerd, en daarnaast hebben zij op wereldschaal hun economische imperia gevestigd. In dit grote speelveld tussen Amerika en Azië hadden de Midden-Europese volkeren een tussenpositie kunnen innemen om een derde weg met eigen sociale en spirituele inspiraties te openen. Daarmee zouden ook globaal de tegenstellingen tussen Oost, West en Zuid kunnen worden overbrugd, in een spirituele cultuur en rechtvaardige samenlevingen. In de Midden-Europese cultuur leefde een sterke drang de krachten van het vrije Ik tot ontwikkeling te brengen, waarmee de tegenstelling tussen het extreme individualisme van het Westen dat alleen op de materiële wereld is gericht, en het anti-individuele collectivisme van het Oosten kan worden overwonnen. In Midden-Europa zijn in de Sociale Driegeleding impulsen verschenen waarmee een samenleving kan worden opgebouwd waarin het vrije Ik een rechtvaardige samenleving kan inrichten, waarin het egoïsme wordt begrensd en het collectivisme wordt opengebroken. We leven in een tijd waarin de spirituele en sociale bijdrage van Midden-Europa op alle mogelijk manieren wordt verhinderd. We zien nu in alle openbaarheid de opkomst van een technocratisch totalitarisme met een door de financiële elites gecontroleerde wereldregering, die ook de rijkdommen van Rusland in haar greep wil krijgen. De geest van Midden-Europa moet nu op wereldniveau weer tot leven worden gebracht. Wat we daarvoor kunnen doen is de vraag waarover deze voordracht het gesprek wil openen. Voordracht Harrie Salman, gevolgd door een gesprek. Aanmelden: is wenselijk en kan bij Els van Dongen: fiederels@ziggo.nl Locatie: van Tetslaan 4, Zeist Datum en tijd: 25 maart, 13.00 – 17.00 uur Entree: 15,- Gelieve contant en gepast meenemen. Organisatie: Kerngroep Sociale Driegeleding: Els van Dongen, Feiko van der Veen, Henk Hupkes, Coen Graaf De middag is voor iedereen toegankelijk, dus mocht je nog andere geïnteresseerden in je omgeving kennen, dan zijn zij van harte welkom.

Geboortepijnen van een nieuwe wereld

rovanov — Sun, 27 Nov 2022 06:11:55 +0000

Een bericht van Von Rüdiger Rauls overgenomen van RT-Duits en vertaald door WM.

Uit het optreden van het Westen tegenover Rusland en China krijgt men de indruk dat het Westen zich niet eens meer bewust is van wat haar acties inhouden. Wat wil het bereiken, wat wil het Westen winnen? En waar zal het allemaal toe leiden?

De term Nieuwe Wereld staat meestal voor het door Columbus ontdekte Amerika. Het dankte zijn ontdekking aan het toeval. De Nieuwe Wereld, waarvan wij sinds enkele jaren getuige zijn, komt daarentegen niet toevallig tot stand. Het is het resultaat van de menselijke strijd voor een beter leven, maar niet zoals vroeger voor een minderheid, die Poetin de Gouden Miljard noemt, maar voor iedereen. De ontdekking van de Nieuwe Wereld door Columbus betekende ook het begin van een nieuw tijdperk van menselijke ontwikkeling. Het kapitalisme werd mondiaal. De heersende klasse, de bourgeoisie, had de politieke macht nog niet veroverd, maar als economisch systeem kreeg zij geleidelijk de overhand. Het feodale systeem van de adel daarentegen werd als economische factor maatschappelijk steeds onbelangrijker. De koloniën, als voormalige grondbezittingen van de Europese vorstenhuizen, werden omgevormd tot kapitalistische markten. Deze voormalige Nieuwe Wereld is nu de oude, de verouderde. Het werd eeuwenlang gedomineerd door de leidende kapitalistische staten van Europa en hun Angelsaksische opvolgers (VS, Australië, Nieuw-Zeeland, Canada, enz.). Door hun economische en militaire superioriteit oefenden zij hun koloniale heerschappij uit over de meeste volkeren van de wereld. Deze vorm van regeren brak af in de onafhankelijkheidsoorlogen na de Tweede Wereldoorlog. Maar de economische macht over de wereld was nog steeds in hun handen. Deze oude wereld verliest echter steeds meer zijn economische macht door de heropleving van Rusland en de opkomst van China en andere landen zoals Vietnam. De militaire nederlagen van het Westen, met name van de VS in Zuidoost-Azië, maakten duidelijk dat deze ontwikkeling niet met oorlogsmiddelen kon worden gestopt. De westerse staten veranderden van Saulus - van de militaire strijd tegen het communisme - in de Paulus van de waardeoriëntatie. Als westerse waardengemeenschap willen zij nu het dreigende machtsverlies door sancties een halt toeroepen. Hoewel deze goedkoper zijn dan oorlogen, verzwakken ze de eigen economie steeds meer. Wat we momenteel meemaken is het uiteenvallen van deze westerse waardengemeenschap en haar concept om haar eigen macht over de volkeren van de wereld te handhaven door middel van economische en morele druk. De westerse waardengemeenschap valt niet uiteen door de oorlog van Rusland in Oekraïne. Het valt ook niet uiteen door de penetratie van China in bijna alle continenten en bijna alle gebieden van de economie, wetenschap en onderzoek. Het valt uiteen door zijn eigen tegenstrijdigheden. Steeds meer mensen, naties en samenlevingen herkennen de tegenstrijdigheid tussen de morele claims die de "westerse waarden" als een monstrans((https://nl.wikipedia.org/wiki/Monstrans)) voor zich uitdraagt en zijn feitelijk handelen. Deze oude westerse wereld is niet langer opgewassen tegen de druk van de volkeren die zich decennialang hebben bevrijd van de koloniale overheersing. Deze volkeren, die hard gevochten hebben voor nationale onafhankelijkheid, willen nu hun economische onafhankelijkheid realiseren. Zij willen niet langer afhankelijk zijn van de beslissingen van westerse investeerders. Zij willen ook niet langer berispt worden door de wankelende moraal van westerse politici die met twee maten meten en degenen die niet naar hun pijpen dansen met sancties straffen. De mensen van deze samenlevingen willen hun leven vormgeven volgens hun behoeften, ervaringen en principes. En de tijd lijkt gekomen voor dit aandringen.

Wat wil het Westen?

Welnu, het is één ding om de opkomst van machten te belemmeren, maar iets anders om de wereldgemeenschap zelf een hoopvol vooruitzicht te kunnen bieden. Dit blijkt niet uit het optreden van het Westen. Het kan de opkomende volkeren van de wereld niets meer bieden dat recht doet aan hun verlangen naar een beter leven. Aangezien zij geen voorstellen heeft om de toekomst vorm te geven, houdt zij zich voornamelijk bezig met het handhaven van de huidige toestand. Daarmee verliest zij echter de creatieve kracht. Dit is wat haar onderscheidt van China en de staten die zich aansluiten bij de ideeën en voorstellen van China om de toekomst vorm te geven. En die worden steeds talrijker. In de huidige wereldwijde conflicten is het niet duidelijk waar het Westen zich mee bezighoudt, buiten het tegenhouden van vooruitgang die niet overeenstemt met haaar ideeën. De strijd die zij als argument aangeeft tussen democratie en autocratie is misleidend. Terwijl de westerse waardengemeenschap Rusland en China bestrijdt omdat zij hen ziet als samenlevingen die de mensenrechten aan hun laars lappen, gaat zij achter staten als Saoedi-Arabië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Azerbeidzjan aan om de olie en het gas te krijgen die zij om politieke redenen niet meer van Rusland wil hebben. Maar het verschil tussen degenen die zij bestrijdt en degenen die zij het hof maakt is niet meer uit te leggen. Het is nog moeilijker om uit te leggen waarom het ene minder inhumaan zou zijn dan het andere. Terwijl China wordt veroordeeld vanwege de autocratie van zijn communistische partij over de Chinese samenleving, is Vietnam gewild als nieuwe voorkeurspartner voor Duitse investeringen en toeleveringsketens, hoewel zijn samenleving ook door een communistische partij wordt geleid. Dit tegenstrijdige gedrag wekt de indruk dat de opiniemakers in de politiek en de media niet meer weten waar de conflicten met Rusland en China nog over gaan. De confrontatie is inmiddels zo'n eigen leven gaan leiden dat het lijkt deel te zijn van het westerse DNA. Dit alles is niet meer te verklaren. En hoe minder men zijn eigen gedrag kan verklaren, hoe meer het onderwerp taboe wordt. Een maatschappelijk debat hierover vindt nauwelijks nog plaats, en als dat er is, vindt het plaats in de eigen echokamers van opiniemakers op het niveau van veronderstellingen, onbewezen beweringen, intellectueel zwakke en misleidende conclusies. Een diepere, naar inzicht zoekende controversiële discussie wordt vermeden uit angst voor een verschrikkelijke openbaring: de eigen opvattingen zijn niet langer verenigbaar met de werkelijkheid. Ze zijn mager en hebben geen overtuigingskracht.

Hopeloos

Zo heeft het Westen, en hier vooral de Europese Unie (EU), zich door dit taboe in een moeilijke situatie gemanoeuvreerd. Momenteel lijkt er geen andere uitweg te zijn dan de ineenstorting van een van de bij het conflict betrokken kampen: Rusland aan de ene kant en Oekraïne aan de andere kant als gevolmachtigde van het westerse kamp. Omdat velen in het Westen de mening van mevrouw von der Leyen delen dat Oekraïne de oorlog moet winnen, lijkt er geen andere oplossing mogelijk dan dat een van beide partijen capituleert. Deze compromisloze houding klinkt als de definitieve oplossing en maakt onderhandelingen onmogelijk. Wie moet ze leiden? De westerse leiders bestaan alleen uit mensen die zich inzetten voor de ondergang van Rusland. Maandenlang hebben de media geen ander beeld geschetst dan dat Oekraïne zal winnen, of liever gezegd moet winnen, in het belang van ons allen. Scherpschutters in het kostuum van idealistische zendelingen van waarden, domineren de westerse politiek. En voor hen telt alleen de overwinning van hun ideologische principes, ongeacht de kosten. Voor von der Leyen((Voorzitter EU)), Baerbock((Duitse minister van buitenlandse zaken)) en de andere groene fanatiekelingen is alles behalve een nederlaag van Rusland uitgesloten. Daarvoor is de confrontatie al te ver gevorderd. Ze zijn al te ver gegaan met al hun voorspellingen over de zwakte van Rusland en de krachtige effecten van hun eigen sancties. Hoe kan men nu nog woorden terug nemen? Wie moet de boodschap overbrengen als het anders loopt? Wie gaat er voor het publiek staan en toegeven dat de werkelijkheid anders is dan de verwachtingen die bij de goedgelovigen zijn gewekt? Hoe moeten de media aan hun consumenten uitleggen dat zij de mensen lange tijd een verkeerd beeld van de werkelijkheid hebben gegeven, ongeacht of dit met opzet of door hun eigen waanideeën is gebeurd? Hoe gaan ze rechtvaardigen dat ze geen feiten willen zien die niet in hun eigen wereldbeeld passen? Wie moet aan de mensen toegeven dat alle offers die zij voor Oekraïne en de zogenaamde strijd voor onze vrijheid hebben gebracht, voor niets zijn geweest? Dat, tegen beter weten in, mensen in ellende en wanhoop werden gedreven door ongekende prijsstijgingen, banen werden vernietigd en duizenden bestaansmiddelen werden geëlimineerd. Dit alles gebeurde alleen om het inzicht te vermijden dat de sancties tegen Rusland niet het beoogde effect hadden. Wie moet de mensen vertellen dat dit beleid was gebaseerd op illusies en wensdenken, op onverzettelijkheid, op ideologische blindheid, bazigheid en onverschilligheid voor de belangen van anderen? En bovenal wil niemand zich voorstellen hoe de bedrogenen op deze bekentenissen zullen reageren. De westerse opiniemakers in de politiek en de media hebben zichzelf in een hopeloze situatie gemanoeuvreerd, en dit vooral binnen de EU. In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne hun eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die een ander beleid zou kunnen voorstaan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en hebben honderden miljarden weggeknikkerd. Wie van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne ook het eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die voor een ander beleid zou kunnen staan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en ja-geknikt voor honderden miljarden. Welke van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? Wie is er die van het begin af aan een andere omgang met Rusland heeft geëist, zodat andere politieke actoren Rusland nu kunnen benaderen met voorstellen om de crisis op te lossen? Er is geen partij die een andere regering kan vormen om een evenwicht met Rusland te vinden. Er zit dus niets anders op dan de oorlog tot het bittere einde uit te vechten. Dit einde zal waarschijnlijk bijzonder bitter zijn voor de gewone mensen in dit land en in Oekraïne, over wiens rug Rusland moet worden vernietigd, zoals we van westerse politici hoorden. En welke uitweg is er voor Rusland anders dan het voortzetten van de oorlog bij dergelijke bedreigingen en vooruitzichten?

Nieuwe orde

De oorlog zal niet eeuwig duren, maar wat komt daarna. Dit gaat niet alleen over Oekraïne. Het is slechts een symptoom, een breuk in het wereldbestel zoals dat na het einde van de Koude Oorlog is ontstaan. Welke orde wil het Westen nastreven in plaats van de oude, die van de eigen overheersing, en vooral, vanuit welk wereldbeeld? Rusland, China, Iran en alle andere door het Westen gesanctioneerde landen hebben een duidelijk wereldbeeld. Zij zien de ontwikkeling naar een multipolaire wereld waarin het Westen en de VS als leidende macht niet langer de lakens uitdelen. Deze visie lijkt ook overeen te komen met de gang van zaken in de wereld. Al deze staten, die jarenlang door het Westen met sancties zijn lastiggevallen, willen een onafhankelijke en gelijkwaardige ontwikkeling van hun samenlevingen en economieën volgens hun eigen normen, hun waarden en beginselen, hun culturele en historische ontwikkeling, zonder paternalisme en dreigementen van het Westen. De tijd lijkt gekomen voor deze behoeften en het lijkt niet mogelijk dit te stoppen. Want het machtsevenwicht in de wereld is veranderd. Rusland is zo sterk geworden dat het zich militair verzet tegen elke verdere uitbreiding van het NAVO-grondgebied. China heeft het Westen economisch ingehaald. En de gesanctioneerde landen van de wereld zijn zo'n macht geworden dat Rusland en China op hen kunnen leunen. Daarom deze onverbiddelijkheid van het Westen tegenover Rusland en China. Het ziet geen plaats meer voor zichzelf in deze opkomende nieuwe wereldorde. Haar zelfbeeld van een op waarden gebaseerde superieure orde komt steeds minder overeen met de werkelijkheid. Maar een nieuw wereldbeeld voor zichzelf te creëren op basis van deze veranderingen lijkt buiten haar mogelijkheden te liggen. Dit gaat eigenlijk over niets anders dan afscheid nemen van oude overtuigingen en ideeën, vooral die van de VS, dat zij de orde van de planeet kunnen bepalen. Wanneer de VS en de zogenaamde westerse waardengemeenschap hun dominante positie op aarde verliezen, zullen zij niet ten onder gaan. Beide zullen blijven bestaan. Want het gaat er niet om om het kapitalisme te ontmantelen, zoals in de tijd van de Sovjet-Unie. Mensen zullen nog steeds in hun huizen kunnen wonen, naar hun werk gaan, hun kinderen naar school brengen en boodschappen doen. Ze zullen aan tafel zitten en samen eten. Ze zullen 's avonds tv kijken, met vrienden afspreken en in het weekend picknicken. Er zal niets veranderen in het dagelijks leven van de mensen. Zelfs de zon zal blijven opkomen in de ochtend en ondergaan in de avond. Zoals de Chinese president Xi Jinping zo terecht tegen zijn ambtgenoot Biden zei: "De wereld is groot genoeg voor onze twee landen." Daarin ligt het besef dat niemand de ander iets afneemt. Het idee van iets verliezen als de ander iets wint is een beeld uit een oude wereld. De opkomende nieuwe orde is gebaseerd op samenwerking ten voordele van allen. Rüdiger Rauls is auteur en tekstschrijver. Hier heeft hij zijn blog Politieke Analyse.

Poetin’s rede bij Valdaj 2022

FZ — Mon, 14 Nov 2022 06:54:28 +0000

De Valdaj Discussie Club (in het Russisch Международный дискуссионный клуб "Валдай") is opgericht in 2004 op initiatief van Vladimir Poetin. Het is een jaarlijks internationaal forum dat deskundigen bijeenbrengt om te debatteren over Rusland en zijn rol in de wereld. De doelstelling van de club is een internationaal platform te creëren waar Russische elites (de intelligentsia) met buitenlandse deskundigen uit de academische wereld, de politiek en de media kunnen debatteren over de ontwikkeling van het land en zijn rol in de wereld. De Valdaj Club staat voor een multipolaire wereldvisie, in tegenstelling tot een unipolaire wereld die gedomineerd wordt door de Verenigde Staten van Amerika. Een vast onderdeel van de bijeenkomst is een optreden van de president van de Russische Federatie (RF) met een toespraak en een paneldiscussie of persconferentie. De gespreksleider was, zoals reeds in eerdere jaren, de politicoloog Fjodor Loekjanov. Ik heb Poetin nog maar zelden zo op dreef gezien, hij was heel zelfverzekerd en goed gehumeurd. De toespraak wordt nu al door commentatoren als een van de belangrijkste redevoeringen van Poetin gezien, en wordt in een adem met de redevoering van München in 2008 genoemd. Deze nieuwste toespraak is een haast wel cultuur-filosofische beschouwing van de verhoudingen tussen Rusland en het Westen.

Nog een persoonlijke opmerking:

Toe ik de vertaling klaar had, heb ik gemerkt dat FRONTNIEUWS ook een vertaling heeft gepubliceerd. Zij hebben zelfs nog een gedeelte van de vragenronde vertaald. Dus wie nog niet genoeg van Poetin heeft - ga naar FRONTNIEUWS.

Het thema van het forum van dit jaar was "Vrede in het post-hegemoniale tijdperk: rechtvaardigheid en veiligheid voor iedereen". Aan de vierdaagse bijeenkomst namen 111 deskundigen, politici, diplomaten en economen deel uit Rusland en 40 andere landen, waaronder Afghanistan, Brazilië, China, Egypte, Frankrijk, Duitsland, India, Indonesië, Iran, Kazachstan, Zuid-Afrika, Turkije, Oezbekistan en de VS. F. Loekjanov: Beste vrienden, gewaardeerde gasten! Hiermee openen wij de afsluitende plenaire zitting van het 19e jaarlijkse forum van de internationale Valdaj Discussie Club. Het verheugt mij u allen hier te zien, en het verheugt mij nog meer onze gast in deze plenaire vergadering, de president van de Russische Federatie, Vladimir Vladimirovitsj Poetin, te mogen aankondigen. Mijnheer de President, welkom! We kijken er elk jaar naar uit u te verwelkomen, maar dit jaar waren we misschien nog ongeduldiger dan gewoonlijk, omdat er zoveel te bespreken valt. V. Poetin: Ja, dat vermoedde ik al. Loekjanov: Het onderwerp van ons forum was eigenlijk gewijd aan de wereldorde: hoe deze verandert en vooral wie op dit moment in principe de macht heeft in de wereld - wie er in feite regeert en wie er in principe zou kunnen regeren. Maar wij praten erover als buitenstaanders, terwijl u de daadwerkelijke macht in handen heeft. Daarom verzoeken wij u nu ook om de situatie uit uw zicht te schetsen. V. Poetin: Hartelijk dank. Geachte deelnemers aan deze plenaire vergadering! Dames en heren! Vrienden! Ik heb even geluisterd naar de discussies die hier de afgelopen dagen zijn gevoerd - zeer interessant en informatief. Ik hoop dat jullie geen spijt hebben van jullie komst naar Rusland en dat jullie met elkaar in gesprek gekomen zijn. Ik ben blij u allen te zien. In de Valdaj Club hebben we reeds vele malen gesproken over de verschuivingen - de ernstige, grote verschuivingen die al hebben plaatsgevonden en nog plaatsvinden in de wereld, over de risico's in verband met de teloorgang van de globale instellingen, de uitholling van de beginselen van collectieve veiligheid, de vervanging van het internationaal recht door zogenaamde regels - ik wilde zeggen, het is wel duidelijk door wie deze zijn verzonnen, maar misschien is dat niet juist - het is niet een duidelijk wie deze regels heeft opgesteld, waarop de regels zijn gebaseerd, wat deze regels eigenlijk inhouden. Blijkbaar probeert men slechts één enkele regel vast te stellen, zodat de machthebbers - ik heb het nu over macht, ik heb het over wereldwijde macht - zonder enige regel kunnen leven en mogen doen wat ze willen, ongestraft hun gang kunnen gaan. Dat zijn namelijk precies de regels die ons voortdurend worden aangeprezen. De waarde van de Valdaj-besprekingen is juist dat er verschillende analyses en prognoses worden gedaan. Hoe juist deze waren, zal het leven laten zien - het leven dat de strengste en meest objectieve toetssteen is. Hieruit zal blijken hoe nauwkeurig onze voorbereidende discussies van de afgelopen jaren waren. Helaas ontwikkelen de gebeurtenissen zich nog steeds volgens het ongunstige scenario waarover wij in onze vorige vergaderingen meer dan eens hebben gesproken. Bovendien hebben deze gebeurtenissen zich ontwikkeld tot een grootschalige, systemische crisis, niet alleen op politiek-militair gebied, maar ook op economisch en humanitair gebied. Het zogeheten Westen - dat is uiteraard heel algemeen bedoelt, want er heerst daar geen eensgezindheid - het moge duidelijk zijn dat dit een zeer gecompliceerd conglomeraat is, maar laten we zeggen, dat dit Westen de laatste jaren en vooral de laatste maanden heel wat stappen heeft ondernomen die de situatie hebben verergerd. Goed beschouwd streven zij altijd de escalatie na, ook dat is niets nieuws. Daartoe behoren het uitlokken van de oorlog in de Oekraïne, de provocaties rond Taiwan en de destabilisering van de globale voedsel- en energiemarkten. Dat laatste is natuurlijk niet met opzet gebeurd, daar bestaat geen twijfel over, maar door een aantal stelselmatige fouten van juist die westerse autoriteiten die ik al heb genoemd. En zoals we nu kunnen zien, kwam daar nog de vernieling van de pan-Europese gaspijpleidingen overheen. Dit is een ongehoorde daad, maar desondanks moesten wij getuige worden van deze tragische gebeurtenissen. Macht over de hele wereld is precies waar het zogenaamde Westen op in heeft gezet. Maar dit is zeker een gevaarlijk, bloederig en, ik zou zeggen, vuil spel. Het ontkent de soevereiniteit van landen en volkeren, hun identiteit en unieke eigenschappen, en hecht geen waarde aan de belangen van andere staten. Als deze belangen tenminste niet ronduit worden ontkend, is dit precies wat er in de praktijk gebeurt. Niemand, behalve degenen die de door mij reeds genoemde regels formuleren, heeft het recht een eigen identiteit te ontwikkelen: alle anderen moeten moeten volgens deze regels "terechtgesnoeid" worden. In dit verband wil ik u herinneren aan de voorstellen van Rusland aan de westerse partners inzake het opbouwen van vertrouwen en het opzetten van een systeem van collectieve veiligheid. Afgelopen december werden deze als gewoonlijk terzijde geschoven. Maar in de wereld van vandaag is achterover leunen nauwelijks een optie. Zij die de wind zaaien zullen, zoals men zegt, storm oogsten. De crisis heeft nu werkelijk een globaal karakter gekregen, deze raakt iedereen. Niemand hoeft hier nog enige illusie te koesteren. De mensheid staat nu in wezen voor twee keuzes: ofwel toe te laten dat de problemen zich verder ophopen, problemen waaronder wij onvermijdelijk allemaal bedolven zullen raken, of samen oplossingen proberen te vinden, hoe imperfect deze ook mogen zijn, maar toch tenminste bruikbare oplossingen, die onze wereld stabieler en veiliger kunnen maken. Zoals u weet, heb ik altijd geloofd en blijf ik geloven in de kracht van het gezonde verstand. Ik ben er dan ook van overtuigd dat zowel de nieuwe centra van een multipolaire wereldorde als het Westen vroeg of laat zullen moeten gaan praten over een gemeenschappelijke toekomst voor ons, hoe eerder hoe beter. En in dit verband wil ik wijzen op enkele zeer belangrijke punten voor ons allen. De hedendaagse gebeurtenissen hebben de milieuproblematiek overschaduwd. Klimaatverandering staat niet langer bovenaan de agenda. Maar deze fundamentele uitdagingen zijn niet verdwenen, ze verdwijnen niet, ze worden alleen maar groter. Een van de gevaarlijkste gevolgen van het ecologisch onevenwicht is de vermindering van de biodiversiteit in de natuur. En nu kom ik bij het hoofdthema waarvoor wij allen bijeen zijn: is een andere diversiteit - cultureel, sociaal, politiek, beschaafd - minder belangrijk? Tegelijkertijd is versimpeling, het uitvlakken((De zogeheten Cancel-Culture)) van alle karakteristieke kenmerken bijna de essentie van het moderne Westen aan het worden. Wat zit achter deze versimpeling? Allereerst is dat het wegvallen van het creatieve potentieel van het Westen zelf en tevens het verlangen om de vrije ontwikkeling van andere beschavingen te beteugelen, te blokkeren. Natuurlijk is er ook een concreet commercieel belang: door het opleggen van hun waarden, het stroomlijnen van de consumentenwensen, de uniformering, proberen onze tegenstanders - zo ik noem ze maar even met een beleefde omschrijving - de markten voor hun producten uit te breiden. Dit alles is uiteindelijk maar heel primitief. Het is geen toeval dat het Westen beweert dat zijn cultuur en wereldbeeld universeel moeten zijn. Als zij dit al niet rechtstreeks beweren - hoewel zelfs dat ook vaak duidelijk verwoord wordt - gedragen zij zich op die manier en benadrukken dat hun beleid er in feite op neerkomt dat juist deze waarden onvoorwaardelijk moeten worden aanvaard door alle andere deelnemers aan de internationale communicatie. Hier is een citaat uit de beroemde toespraak van Alexander Solzjenitsyn in Harvard. Al in 1978 merkte hij op dat het Westen werd gekenmerkt door een "aanhoudende verblindheid door hun superioriteitsgevoel" - dat ook vandaag de dag nog steeds bestaat. Een gevoel dat "op de idee stoelt dat al de wijdse contreien op deze aarde zich moeten ontwikkelen en moeten worden overheerst op basis van het huidige westerse systeem...". 1978. Er is niets veranderd. In de afgelopen bijna halve eeuw heeft deze verblindheid waarover Solzjenitsyn sprak - die uitgesproken racistisch en neokoloniaal van aard is - ronduit lelijke vormen aangenomen, vooral sinds het ontstaan van de zogenaamde unipolaire wereld. Wat wil ik daarmee zeggen? Het geloof aan de eigen onfeilbaarheid is een zeer gevaarlijke toestand: het is één stap verwijderd van het streven van de "onfeilbaren" zelf om degenen die hen niet aanstaan eenvoudigweg te vernietigen. Zoals men zo mooi zegt, deze te "cancellen", ze af te schaffen - we zouden tenminste over de betekenis van dit woord moeten nadenkend. Zelfs op het hoogtepunt van de Koude Oorlog, op het hoogtepunt van de confrontatie tussen systemen, ideologieën en gewapende conflicten, heeft nooit iemand het bestaan van de cultuur, kunst en wetenschap van zijn tegenstanders ontkend. Niemand haalde het in zijn hoofd! Ja, er werden bepaalde beperkingen opgelegd op het gebied van onderwijs, wetenschap, cultuur en helaas ook op het gebied van sport. Toch begrepen zowel de Sovjet- als de Amerikaanse autoriteiten destijds dat op humanitair gebied behoedzaam te werk moest worden gegaan, door de tegenstander te bestuderen en te respecteren, en men iets van hem diende te leren om tenminste voor de toekomst een basis te behouden voor gezonde en vruchtbare betrekkingen. Wat gebeurt er nu? De nazi's gingen in hun tijd ertoe over boeken verbrandden, en nu zijn de westerse " voorvechters van liberalisme en vooruitgang " afgegleden tot het verbieden van Dostojevski en Tsjaikovski. De zogenaamde Cancel-Culture, de cultuur van de afschaffing, maar in feite - we hebben er al vaak over gesproken - ontneemt ons de cancel-culture alles wat leeft en creatief is en laat het vrije denken op geen enkel gebied toe: niet in de economie, niet in de politiek, niet in de cultuur. De liberale ideologie zelf is tegenwoordig onherkenbaar veranderd. Als het klassieke liberalisme de vrijheid van ieder mens oorspronkelijk opvatte als de vrijheid om te zeggen wat men wil en te doen wat men wil, dan begonnen liberalen al in de 20e eeuw te zeggen dat de zogenaamde open samenleving vijanden heeft - de open samenleving heeft dus ook tegenstanders - en de vrijheid van die tegenstanders kan en moet worden beperkt of zelfs opgeheven. Nu heeft dit zelfs het absurde niveau bereikt dat elk alternatief standpunt wordt bestempeld als subversieve propaganda en een bedreiging voor de democratie. Alles wat uit Rusland komt wordt allemaal "Kremlin machinaties" bestempeld. Maar kijk eens naar jullie zelf! Zijn we echt zo almachtig? Elke kritiek op onze tegenstanders - elke! - wordt gezien als "Kremlin complotten", als "het ingrijpen van het Kremlin". Dit is onzin. Hoe zijn we zover gekomen? Gebruik je hersens, bedenk iets interessants, verwoord je standpunt op een doordachtere manier. Je kunt niet alles wijten aan de intriges van het Kremlin. Dit alles werd door Fjodor Michailovitsj Dostojevski al in de 19e eeuw profetisch voorspeld. Een van de personages in zijn roman "De bezetenen"((in het Nederlands verschenen onder de titel "Boze geesten")), de nihilist Sjigaljov, beschreef de mooie toekomst die hij zich voorstelde als volgt: "Terwijl ik de grenzeloze vrijheid verlaat, eindig ik in een grenzeloos despotisme". Een ander personage van de roman, Pjotr Verchovenski, valt hem bij en stelt dat verraad, verklikken en spionage overal nodig zijn, dat de maatschappij geen behoefte heeft aan talenten en buitengewone bekwaamheden: "Cicero wordt de tong afgesneden, Copernicus de ogen uitgestoken, Shakespeare gestenigd". Dit is waar onze westerse tegenstanders naartoe gaan. Wat is dit anders dan de moderne westerse Cancel-Culture? Dit waren grote denkers, en ik ben dankbaar, laat ik eerlijk zijn, dat mijn assistenten deze citaten hebben gevonden. Wat kunnen we verder daarover nog zeggen? De geschiedenis zal zeker alles op zijn plaats wijzen en niet de grootste werken van universeel erkende genieën van de wereldcultuur schrappen, maar diegenen die besloten hebben dat zij het recht hebben naar eigen goeddunken over deze wereldcultuur te kunnen beschikken. De verwaandheid van zulke figuren is van de gekke, zoals ze zeggen, maar niemand zal zich hun namen over een paar jaar nog herinneren. En Dostojevski zal voortleven, net als Tsjaikovski en Poesjkin - hoe graag iemand dat ook zou willen tegengaan. Het westerse model van globalisering, neokoloniaal in zijn essentie, is dan ook gebaseerd op eenwording, op financiële en technologische monopolievorming, op het wegvagen van alle verschillen. De doelstelling was helder - de onvoorwaardelijke dominantie van het Westen in de wereldeconomie en -politiek te versterken, en daartoe de natuurlijke en financiële hulpbronnen, de intellectuele, menselijke en economische capaciteiten van de hele planeet in dienst te nemen, om dit voor elkaar te krijgen onder het mom van de zogenaamde nieuwe globale onderlinge afhankelijkheid. Hier wil ik nog een Russische filosoof in herinnering roepen - Alexander Alexandrovitsj Zinovyev, wiens honderdste verjaardag we op 29 oktober zouden vieren. Meer dan 20 jaar geleden zei hij dat voor het overleven van de westerse beschaving op tot op heden behaalde niveau, "de hele planeet als basis noodzakelijk zou zijn om te overleven, alle hulpbronnen van de hele mensheid worden benodigd". Dat is dan ook wat ze voor zich opeisen, dat is een feit. Bovendien had het Westen in dit systeem aanvankelijk een enorme voorsprong, omdat het de beginselen en mechanismen ervan heeft ontwikkeld - zoals nu ook die beginselen waarover voortdurend wordt gesproken, maar die een ondoorgrondelijk "zwart gat" vormen: niemand weet ze precies voorstellen. Maar zodra niet-westerse landen en andere staten begonnen te profiteren van de globalisering, en dan hebben we het natuurlijk in de eerste plaats over grote Aziatische landen, heeft het Westen onmiddellijk veel van de regels veranderd of geschrapt. En de zogenaamde heilige principes van vrije handel, economische opening, gelijke concurrentie en zelfs het recht op eigendom waren plotseling volledig vergeten. Zodra iets voor henzelf winstgevend werd, veranderden zij onmiddellijk, ter plekke, de spelregels. Of een ander voorbeeld van vervanging van begrippen en betekenissen. Westerse ideologen en politici zeggen en herhalen al jaren tegen de hele wereld: er is geen alternatief voor democratie. Eerlijk gezegd hadden zij het over het westerse, zogenaamde liberale model van de democratie. Zij verwierpen alle andere varianten en vormen van democratie met minachting en - ik wil er op wijzen - aanmatigend en arrogant. Deze houding is al lang geleden ontstaan, sinds de koloniale tijd: iedereen wordt beschouwd als tweederangs mensen en alleen zijzelf zijn uitzonderlijk. Het gaat al eeuwen zo, ook nu nog. Maar vandaag eist de overgrote meerderheid van de wereldgemeenschap gewoon democratisch verhoudingen en aanvaardt zij geen enkele vorm van autoritair dictaat van afzonderlijke landen of groepen van staten. Wat is dat anders dan de directe toepassing van democratische beginselen op het niveau van de internationale betrekkingen? En wat is een standpunt van het "beschaafde" - tussen aanhalingstekens - Westen? Als jullie democraten zijn, lijken jullie zo'n natuurlijk streven naar vrijheid van miljarden mensen toe te juichen - maar nee! Het Westen noemt het de ondermijning van de liberale, op regels gebaseerde orde, lanceert economische en handelsoorlogen, sancties, boycots, kleurenrevoluties en allerhande staatsgrepen. Een van deze staatsgrepen leidde tot de tragische gebeurtenissen in de Oekraïne in 2014 - het Westen had deze staatsgreep gesteund en verkondigde zelfs hoeveel geld eraan was besteed. Over het algemeen zijn ze gewoon niet goed wijs, ze schamen zich nergens voor. Ze hebben Suleimani gedood, een Iraanse generaal. U kunt over Suleimani denken zoals u wilt, maar hij was een functionaris van een buitenlandse mogendheid! Ze doodden hem op het grondgebied van een derde staat en zeiden: ja, we hebben hem gedood. Waar gaat dit over? Waar leven we in godsnaam? Als vanouds blijft Washington de huidige wereldorde een Amerikaanse vorm van liberalisme noemen, maar in feite verergert deze beruchte "orde" de chaos met de dag. Deze orde wordt zelfs ook steeds intoleranter ten opzichte van westerse landen indien deze een poging doen een zekere onafhankelijkheid te bewaren. Alles wordt in de kiem gesmoord en er worden zelfs sancties opgelegd aan de eigen bondgenoten - ongegeneerd! En deze laten gedwee over zich heen lopen, met onderdanig gebogen hoofd. Zo werden in juli de voorstellen van de Hongaarse parlementariërs om de toewijding aan Europese christelijke waarden en cultuur in het EU-Verdrag vast te leggen, niet eens als een oppositionele mening opgevat, maar als een regelrechte vijandige tegenwerking. Wat moet dat? Hoe moeten we dit interpreteren? Ja, sommige mensen zullen dat uiteraard geweldig vinden en anderen niet. In Rusland is gedurende duizend jaar een unieke cultureel van samenspel tussen alle wereldreligies ontstaan. Het is niet nodig om iets te cancelen, of het nu gaat om christelijke waarden, islamitische waarden of joodse waarden. Nog andere grote religies zijn aanwezig in ons land. We moeten elkaar gewoon met respect behandelen. In sommige streken van ons land, ik heb dit zelf meegemaakt, begaan mensen christelijke, islamitische, boeddhistische en joodse feestdagen samen, ze doen dit met plezier, feliciteren elkaar en zijn blij voor elkaar. Maar dat gebeurt elders niet. En waarom niet? Men zou er toch tenminste over kunnen praten. Heel vreemd! Zonder overdrijving hebben we hier te maken met niet slechts een systemische, maar met een doctrinaire crisis ten aanzien van het Amerikaanse neoliberale model van de wereldorde. Ze hebben geen nieuwe ideeën om iets te scheppen, om voor een positieve ontwikkeling te zorgen. Ze kunnen de wereld gewoon niets bieden, behalve dan het in stand houden van hun dominantie. Ik ben ervan overtuigd dat in een multipolaire wereld echte democratie vooral te maken heeft met het vermogen van elke natie – dat wil ik nog eens benadrukken – van elke maatschappij of beschaving om haar eigen weg te vinden en haar eigen sociaal-politieke systeem te kiezen. Als de VS en de Europese Unie dat recht hebben, dan hebben ook de Aziatische landen, de islamitische staten, de koninkrijken aan de Perzische Golf en de staten op andere continenten dat recht zeker ook. En vanzelfsprekend heeft ook ons land, Rusland, datzelfde recht en niemand kan ons volk ooit voorschrijven wat voor een soort samenleving we moeten opbouwen en en welke principes daaraan ten grondslag moeten liggen. De directe bedreiging voor het politieke, economische, ideologische monopolie van het Westen ligt het feit dat er op deze wereld alternatieve sociale modellen kunnen ontstaan, die in de huidige tijd - en dat wil ik benadrukken - effectiever, helderder en aantrekkelijker zullen zijn dan de modellen die er nu bestaan. Dergelijke modellen zullen beslist ontstaan - dat is onvermijdelijk. Overigens schrijven Amerikaanse politieke wetenschappers en deskundigen hier ook zonder omhaal over. Het klopt echter ook, dat de autoriteiten nog niet werkelijk naar hen luisteren, hoewel ze er niet omheen zullen komen deze concepten in politiek-wetenschappelijke tijdschriften en in discussies ter kennis te nemen. Vooruitgang moet berusten op de dialoog tussen beschavingen en gebaseerd zijn op spirituele en morele waarden. Inderdaad verschilt de definitie van de mens en zijn wezen per beschaving - al is dat vaak maar oppervlakkig, en de fundamentele waarde en de geestelijke essentie van de mens zijn onbetwist. Een gemeenschappelijke basis waarop wij onze toekomst kunnen en moeten bouwen is van cruciaal belang. Dit is iets wat ik wil benadrukken. Traditionele waarden zijn geen vaststaande reeks postulaten waaraan iedereen zich moet houden. Natuurlijk niet. Het verschil met de zogenaamde neoliberale waarden is dat zij in elk afzonderlijk geval uniek zijn, omdat zij voortvloeien uit de tradities van een bepaalde samenleving, haar cultuur en historische achtergrond. Daarom kunnen traditionele waarden aan niemand worden opgelegd - ze moeten eenvoudigweg worden gerespecteerd, en men moet datgene koesteren, wat elk volk in de loop der eeuwen voor zichzelf heeft gekozen. Dit is hoe we traditionele waarden interpreteren, en de meerderheid van de mensheid deelt en accepteert deze benadering. Dat is begrijpelijk, want de traditionele samenlevingen van het Oosten, Latijns-Amerika, Afrika en Eurazië vormen wereldwijd de basis van de beschaving. Respect voor de individuele eigenschappen van volkeren en beschavingen is in ieders belang. Eigenlijk zou dit ook in het belang van het zogeheten Westen moeten zijn, dat in de internationale arena snel een minderheid aan het worden is, naarmate het zijn dominantie verliest. En natuurlijk moet het recht van deze westerse minderheid op haar eigen culturele identiteit - dat zou ik willen onderstrepen - worden gewaarborgd en met respect worden behandeld, maar, ook dat is belangrijk, op gelijke voet als de rechten van elk ander volk. Als de westerse elites denken dat zij in staat zijn in de denkwereld van hun volkeren, hun samenlevingen - de in mijn ogen modieuze tendensen, zoals als tientallen geslachten en homoparades, te kunnen introduceren, dan moeten ze dat vooral doen. Ze kunnen doen wat ze willen! Maar wat zij beslist niet mogen doen, is te eisen dat ook anderen dezelfde richting zullen inslaan. Wij nemen de complexe demografische, politieke en sociale processen waar die in het westen plaatsvinden. Dit is natuurlijk hun eigen zaak. Rusland mengt zich niet in deze kwesties en is dat ook niet van plan - in tegenstelling tot het Westen bemoeien wij ons niet met andermans achtertuin. Wij verwachten echter dat het pragmatisme zal zegevieren en dat de dialoog tussen Rusland en het echte, traditionele Westen, alsmede ook met andere gelijkgerechtigde centra van ontwikkeling, een belangrijke bijdrage zal leveren aan de opbouw van een multipolaire wereldorde. Ik zou hieraan willen toevoegen dat multipolariteit een reële, en in feite de enige kans is, die Europa heeft om zijn politieke en economische soevereiniteit te herstellen. We begrijpen allemaal, en dit wordt ook in Europa duidelijk uitgesproken, dat de rechtspositie van Europa vandaag de dag - hoe zal ik het voorzichtig zeggen, om niemand te beledigen - zeer beperkt is. De wereld is van nature divers en de pogingen van het Westen om iedereen in hetzelfde schema te persen zijn objectief gezien, gedoemd te mislukken, daar komt niets van terecht. Het arrogante streven naar wereldleiderschap, of in feite naar dictatuur, of naar het behoud van het leiderschap door middel van dictatuur, tast in feite het internationale gezag van de leiders van de westerse wereld, met name van de Verenigde Staten aan en vergroot in het algemeen het wantrouwen in hun vermogen tot onderhandelen. De ene dag zeggen ze het ene en de volgende dag iets anders; ze ondertekenen documenten en de volgende dag negeren ze de overeenkomsten; ze doen wat ze willen. Er is helemaal geen stabiliteit. Het is absoluut onduidelijk hoe de documenten zijn ondertekend, waarover gesproken is, en waar we op kunnen rekenen. Waar ooit slechts enkele landen het aandurfden met Amerika in discussie te gaan en dit dan bijna een sensatie leek, is het nu al heel gewoon geworden dat enkele staten de ongegronde eisen van Washington afwijzen, ondanks al de pogingen om iedereen onder druk te zetten. Dit is een verkeerd beleid dat nergens toe leidt. Maar laat ze, als ze nu eenmaal daarvoor hebben gekozen. Ik ben ervan overtuigd dat de volkeren van deze wereld hun ogen niet langer zullen sluiten voor een repressief beleid dat zichzelf in diskrediet heeft gebracht. En telkens zal het Westen een hogere prijs moeten betalen voor zijn pogingen om zijn hegemonie te behouden. Als ik deze westerse elites was, zou ik serieus over dergelijke vooruitzichten nadenken. Iets waarmee sommige politicologen en politici in de Verenigde Staten reeds rekening houden, zoals ik al eerder zei. In de huidige omstandigheden van gewelddadige conflicten, zal ik sommige dingen ronduit uitspreken. Rusland, als een onafhankelijke, zelfstandige beschaving, heeft zichzelf nooit als een vijand van het Westen beschouwd en doet dat ook nu niet. Amerikafobie, anglofobie, francofobie, germanofobie zijn evenzeer vormen van racisme als russofobie en antisemitisme, evenals ook alle andere uitingen van vreemdelingenhaat. Men moet alleen goed beseffen dat er - zoals ik al zei - twee verschillende westerse beschavingen bestaan, en dan minimaal twee, maar misschien ook meer, maar laten we het maar op twee houden: namelijk ten eerste het Westen van de traditionele, voornamelijk christelijke waarden, van vrijheid, patriottisme, met een rijke cultuur en tegenwoordig ook van islamitische waarden - want inmiddels belijdt een aanzienlijk deel van de bevolking van veel westerse landen de islam. Dit Westen staat in zekere zin dicht bij ons, in veel opzichten hebben we gemeenschappelijke, zelfs wel uit de oudheid stammende, wortels. Maar er is ook een ander Westen - agressief, kosmopolitisch en neokoloniaal. Het fungeert als instrument van de neoliberale elites. Natuurlijk zal Rusland zich nooit bij de dictaten van dit Westen neerleggen. Wat mij in 2000, nadat ik tot president was verkozen, te wachten stond, zal ik mij altijd blijven herinneren - denk aan de prijs die wij betaalden voor de vernietiging van het terroristische nest in de Noordelijke Kaukasus, dat destijds bijna openlijk door het Westen werd gesteund. De meeste aanwezigen in de zaal, zijn al een beetje ouder en begrijpen maar al te goed waar ik het over heb. Wij weten precies wat er in de praktijk is gebeurd: financiële, politieke en informatieve steun. We hebben het allemaal meegemaakt. Bovendien heeft het Westen terroristen op Russisch grondgebied niet alleen actief gesteund, maar heeft deze dreiging ook in veel opzichten doen groeien. We weten dit. Toen de situatie zich echter had gestabiliseerd, toen de belangrijkste terroristische bendes waren verslagen, mede dankzij de moed van het Tsjetsjeense volk, hebben wij besloten niet in het verleden te blijven hangen, niet verontwaardigd te zijn, maar vooruit te kijken, nieuwe banden aan te gaan, zelfs met degenen die ons eigenlijk hadden tegenwerkt, betrekkingen aan te knopen en te ontwikkelen met allen die dat wensten, op basis van wederzijds profijt en respect voor elkaar. Men zou denken dat dit in ieders belang was. Rusland overleefde godzijdank alle moeilijkheden van die tijd, hield stand, was in staat het interne en externe terrorisme het hoofd te bieden. De economie bleef functioneren, begon zich te ontwikkelen en het defensieve vermogen werd beter. Wij probeerden betrekkingen op te bouwen met de toonaangevende landen in het Westen en met de NAVO. Onze boodschap was altijd: laten we ophouden vijanden te zijn, laten we als vrienden samenleven, laten we de dialoog aangaan, laten we wederzijds vertrouwen scheppen en aldus bouwen aan vrede. We waren absoluut oprecht, dat wil ik benadrukken. We begrepen duidelijk de complexiteit van deze toenadering, maar dit was onze inzet. Wat kregen we als antwoord? Kortom, we kregen een "nee" te horen bij alle belangrijke onderdelen van een mogelijke samenwerking. De druk op ons werd steeds groter en er ontstonden spanningshaarden aan onze grenzen. En wat is het doel van deze druk? Zeg het mij! Is het alleen om te oefenen? Natuurlijk niet. Het doel is om Rusland kwetsbaarder te maken. Het doel is om van Rusland een instrument te maken om hun eigen geopolitieke doelen te bereiken. In feite is dit een universele regel: men probeert iedereen in een werktuig veranderen, om dan dit werktuig voor zijn eigen doeleinden te kunnen gebruiken. En degenen die niet aan deze druk toegeven, die niet zo'n instrument willen zijn - zij worden gesanctioneerd, er worden allerlei economische beperkingen opgelegd en er worden staatsgrepen tegen hen voorbereid en indien mogelijk ook uitgevoerd, ga zo maar door. En uiteindelijk, als er niets van all dit gebaat heeft, dan blijft er nog maar een het doel over - vernietigen en van de politieke kaart vegen. Maar een dergelijk scenario heeft ten opzichte van Rusland nog nooit gewerkt en zal ook nooit werken. Wat valt er nog meer te zeggen? Rusland daagt de elites van het Westen niet uit - Rusland verdedigt gewoon zijn bestaansrecht en zijn recht zich vrij te ontwikkelen. Maar ondertussen zullen wij ons niet tot de nieuwe alleenheerser ontwikkelen. Rusland is niet van voornemens unipolariteit te vervangen door bipolariteit, tri-polariteit enzovoort; de westerse overheersing door een oosterse te vervangen, of door een vanuit het Noorden of het Zuiden. Dit zou onvermijdelijk leiden tot een nieuwe patstelling. En hier wil ik de woorden citeren van de grote Russische filosoof Nikolaj Jakovlevitsj Danilevski, die van mening was dat vooruitgang niet darin bestaat dat iedereen dezelfde richting uit zou moeten gaan, zoals sommige van onze tegenstanders ons willen opdringen. Dat zou alleen maar tot gevolg hebben dat de vooruitgang tot stilstand komt, aldus Danilevski. Vooruitgang wordt bereikt door "het hele terrein, dat het historische domain van de mensheid vormt, in alle richtingen te verkennen". En hij voegt eraan toe dat geen enkele beschaving er prat op kan gaan dat zij het summum van ontwikkeling zou vertegenwoordigen. Ik ben ervan overtuigd dat dictatuur alleen tegengehouden kan worden door de ontplooiing van landen en volkeren in vrijheid en dat de degradatie van het individu alleen gestopt kan worden door de liefde voor mens en Schepper. Primitieve vereenvoudigingen en beperkingen kunnen alleen worden verholpen dankzij de bloeiende complexiteit van culturen en tradities. De betekenis van het historische moment van vandaag ligt nu juist daarin, dat voor alle beschavingen, staten en hun samenwerkingsverbanden de mogelijkheid van een eigen, democratische, authentieke ontwikkelingsweg daadwerkelijk openstaat. En bovenal geloven wij dat de nieuwe wereldorde gebaseerd moet zijn op recht en wet, vrij, autonoom en rechtvaardig moet zijn. De wereldeconomie en -handel moeten dus rechtvaardiger en opener worden. Rusland gelooft dat het proces van het creëren van nieuwe internationale financiële instelingen, waaronder één voor internationale betalingen, noodzakelijk is. Dergelijke instellingen moeten buiten de nationale jurisdictie vallen, veilig, gedepolitiseerd en geautomatiseerd zijn, en niet afhankelijk van één enkel controlecentrum. Is dit mogelijk of niet? Natuurlijk wel. Het zal veel moeite kosten, veel landen moeten hun krachten bundelen, maar het kan. Dit zal de mogelijkheid van misbruik van de nieuwe wereldwijde financiële infrastructuur wegnemen en een efficiënte, winstgevende en veilige manier van internationale transacties mogelijk maken zonder de dollar en andere zogenaamde reservemunten. Temeer daar de VS en het Westen, door de dollar als wapen te gebruiken, het instituut van de internationale financiële reserves in diskrediet hebben gebracht. Eerst werden deze gedevalueerd door inflatie in de dollar- en eurozone, en toen - hapsnap - hebben ze onze internationale reserves gestolen. De transitie naar nationale valuta zal beslist aan momentum winnen - dat is onontkoombaar. Het hangt natuurlijk af van de toestand van de emittenten van die valuta's en de toestand van hun economieën, maar ze zullen sterker worden en dergelijke financiële afwikkelingen zullen zeker geleidelijk gaan overheersen. Dat is de logica van soeverein economisch en financieel beleid in een multipolaire wereld. Verder. Vandaag beschikken de nieuwe centra van de globale ontwikkeling op diverse vlakken reeds over unieke technologieën en wetenschappelijke ontwikkelingen, en op vele gebieden kunnen zij met succes concurreren met westerse transnationale ondernemingen. Uiteraard hebben wij een gemeenschappelijk, vrij pragmatisch belang bij een eerlijke en open wetenschappelijke en technologische uitwisseling. Samen zal iedereen er meer baat bij hebben dan ieder apart. De vruchten moeten de meerderheid ten goede komen, en niet een paar afzonderlijke superrijke bedrijven. Hoe is het vandaag? Als het Westen geneesmiddelen of zaden van gewassen aan andere landen verkoopt, geeft het instructies om de plaatselijke farmaceutische industrie alsmede de telt en veredeling om zeep te helpen, in feite komt alles hierop neer; leveringen van machines en apparatuur - vernietigt de plaatselijke machine-industrie. Toen ik premier was, drong dit tot mij door: zodra je de markt voor een bepaalde productgroep openstelt, is het gedaan, de lokale producent "ging ten onder", en het wordt vrijwel onmogelijk om zijn hoofd boven water te houden. Op deze basis zijn de relaties opgebouwd. Op deze manier worden eignet men zich markten en middelen toe, landen wordt hun technologisch en wetenschappelijk potentieel ontnomen. Dit is geen vooruitgang, maar overheersing, de reductie van de economie naar een primitief niveau. Technologische ontwikkeling mag de ongelijkheid in de wereld niet verergeren, maar moet deze juist verminderen. Daarop is van oudsher het buitenlands technologiebeleid van Rusland gericht. Door bijvoorbeeld kerncentrales in andere staten te bouwen, creëren we daar tegelijkertijd deskundigheidscentra, leiden we plaatselijk personeel op - we creëren een hel bedrijfstak, we bouwen niet alleen een enkele fabriek, maar laten een hele industriële sector ontstaan. In principe geven wij andere landen de kans om een echte doorbraak te bewerkstelligen in hun wetenschappelijke en technologische ontwikkeling, de ongelijkheid te verminderen en hun energiesector op een nieuw niveau van efficiëntie en milieuvriendelijkheid te brengen. Ik benadruk nogmaals: soevereiniteit en inheemse ontwikkeling betekenen geenszins isolement en autarkie, maar maakt veeleer een actieve, wederzijds voordelige samenwerking op basis van eerlijke en billijke beginselen mogelijk. De liberale globalisering betekent depersonalisering, het opleggen van het westerse model aan de hele wereld; terwijl in tegenstelling daartoe integratie de benutting is van het potentieel van elke beschaving ten behoeve van het geheel, van iedereen. Indien het globalisme een dictaat is, waar uiteindelijk alles op uit zal draaien, dan is integratie de gezamenlijke ontwikkeling van gemeenschappelijke strategieën, waar iedereen baat bij heeft. In dit verband acht Rusland het van belang dat de mechanismen voor het creëren van grote zones, gebaseerd op de interactie tussen buurlanden waarvan de economie, het sociale stelsel, de hulpbronnen en de infrastructuur elkaar aanvullen, actiever nagestreefd worden. Dergelijke grootschalige zones vormen in feite de basis voor een multipolaire wereldorde - de economische basis. Uit hun onderlinge dialoog zal een ware harmonie binnen de mensheid voortvloeien, die veel complexer, gedifferentieerder en multidimensionaler is dan de simplistische opvattingen van sommige westerse ideologen. Eenheid binnen de mensheid stoelt niet op de instructies zoals "handel zoals ik" of "gedraag je zoals wij". De eenheid ontstaat indien men rekening houdt met al de verschillende meningen, en de identiteit van elke samenleving en volk respecteert. Dit is het principe waarop langdurige interactie in een multipolaire wereld zich kan ontwikkelen. In dit verband moeten we misschien ook nadenken over de vraag hoe de structuur van de Verenigde Naties, inclusief de Veiligheidsraad, de diversiteit van de regio's in de wereld beter kan weerspiegelen. In de wereld van morgen zal immers veel meer afhangen van Azië, Afrika en Latijns-Amerika dan vandaag algemeen wordt aangenomen, en een dergelijke toename van invloed is zeker positief. Ik wil eraan herinneren dat de westerse beschaving niet de enige bestaande is, zelfs niet in onze gemeenschappelijke Euraziatische ruimte. Bovendien is de meerderheid van de bevolking juist in het oosten van Eurazië geconcentreerd, waar ook de bakermat van de oudste beschavingen van de mensheid was gelegen. De waarde en betekenis van Eurazië wordt daardoor bepaald, dat dit continent een zelfvoorzienend geheel vormt met gigantische hulpbronnen van allerlei aard en een enorm potentieel. En hoe voortvarender wij te werk gaan om de banden in Eurazië aan te halen, om nieuwe wegen, vormen van samenwerking te creëren, des te indrukwekkender onze successen zullen zijn. De succesvolle activiteiten van de Euraziatische Economische Unie, de snelle groei van het gezag en de invloed van de Shanghai Cooperation Organisation, de grootschalige initiatieven in het kader van One Belt, One Road, de plannen voor multilaterale samenwerking om de Noord-Zuid-vervoerscorridor en andere, vele andere projecten in dit deel van de wereld ten uitvoer te brengen, vormen ongetwijfeld het begin van een nieuw tijdperk, een nieuwe fase in de ontwikkeling van Eurazië. Deze integratieprojecten werken elkaar uiteraard niet in tegen, maar vullen elkaar aan, tenminste als ze door naburige landen in hun eigen belang worden uitgevoerd, en niet door externe krachten worden opgezet om de Euraziatische ruimte te verdelen en er een conflictzone tussen verschillende blokken te creëren. Het westelijke uiteinde, Europa, zou ook een natuurlijk onderdeel van Groot Eurazië kunnen vormen. Maar veel van haar leiders worden gehinderd door de overtuiging dat Europeanen beter zijn dan de rest, dat ze te goed zijn om op gelijke voet met anderen te verkeren. Ze merken niet eens dat ze zelf in de periferie zijn gedrongen en in wezen vazallen zijn geworden, vaak ook zonder enige zeggenschap. Beste collega's! De ineenstorting van de Sovjet-Unie heeft het geopolitieke machtsevenwicht verstoord. Het Westen voelde zich overwinnaar en verkondigde een unipolaire wereldorde, waarin alleen de wil, de cultuur en de belangen van het Westen een bestaansrecht hadden. Nu deze historische periode van onverdeelde dominantie van het Westen in internationale aangelegenheden ten einde loopt, behoort ook de unipolaire wereld tot het verleden. We staan op een historisch kruispunt, en hebben waarschijnlijk het gevaarlijkste, meest onvoorspelbare maar tegelijkertijd ook belangrijkste decennium sinds het einde van de Tweede Wereldoorlog voor de boeg. Het Westen is niet in staat om in zijn eentje de mensheid te regeren, maar probeert dat wanhopig te doen, en de meeste naties van de wereld zijn niet langer bereid dat te accepteren. Dit is de grote tegenstrijdigheid van het nieuwe tijdperk. Volgens een klassieke uitspraak((een uitspraak van Lenin: верхи не могут, а низы не хотят так уже жить. Dit is verrassend omdat Poetin niet de gewoonte heeft Lenin te citeren.)) bevinden wij ons in een tamelijk revolutionaire situatie: "de bovenlaag kan zo niet meer leven en de onderklasse wil zo niet langer leven." Deze stand van zaken kan tot wereldwijde conflictsituaties leiden of tot een hele reeks van conflicten, die een bedreiging zullen vormen voor de mensheid, met inbegrip van het Westen zelf. Deze tegenstrijdigheid op constructieve manier op te lossen, is de belangrijkste historische taak van deze tijd. Een paradigmaverschuiving is een smartelijk, maar tevens een natuurlijk en onvermijdelijk proces. De toekomstige wereldorde krijgt voor onze ogen vorm. En in deze wereldorde moeten we naar iedereen luisteren, rekening houden met elk standpunt, elke natie, maatschappij, cultuur, elke wereldbeschouwing, idee en religieuze overtuiging, zonder één enkele "waarheid" aan iemand op te dringen, en uitsluitend op deze basis moeten we onze verantwoordelijkheid begrijpen voor het toekomstige lot - het lot van naties, de planeet, teneinde een symfonie van menselijke beschavingen op te kunnen bouwen. Op dit punt wil ik eindigen en u bedanken voor uw geduld waarmee u naar mijn boodschap hebt geluisterd. Hartelijk dank.

Lavrov spreekt in de VN

rovanov — Tue, 27 Sep 2022 07:48:44 +0000

Dit Bericht verscheen op Frontnieuws

Oekraïne, Europa’s dictatuur en verandering van de wereldorde

Het exceptionalisme van het Westen heeft de afgelopen decennia meerdere agressieve oorlogen ontketend, maar de wereldorde is aan het veranderen.

Opmerkingen van de Russische minister van Buitenlandse Zaken Sergey Lavrov tijdens het Algemeen Debat van de 77e zitting van de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties, op 24 september 2022, New York: Mevrouw de Voorzitter, collega’s, Dames en Heren, We komen bijeen op een zowel uitdagend als dramatisch moment. Crisissituaties nemen toe en de internationale veiligheidssituatie verslechtert snel. In plaats van een eerlijke dialoog aan te gaan en naar compromissen te zoeken, moeten wij het hoofd bieden aan desinformatie, alsmede aan grof geënsceneerde incidenten en provocaties. De door het Westen gevolgde beleidslijn ondermijnt het vertrouwen in de internationale instellingen, die tot taak hebben de verschillende belangen te coördineren en het internationaal recht als waarborg voor rechtvaardigheid om de zwakken tegen willekeur te beschermen. Wij zien deze negatieve tendensen in hun kwintessens hier in de Verenigde Naties, die zijn verrezen uit de puinhopen van het Duitse fascisme en het Japanse militarisme en zijn opgericht om vriendschappelijke betrekkingen tussen de leden te bevorderen en onderlinge conflicten te voorkomen. Over de toekomstige wereldorde wordt vandaag beslist, zoals elke onbevooroordeelde waarnemer duidelijk kan zien. De vraag is of deze wereldorde één enkele hegemoon zal hebben die alle anderen dwingt te leven volgens zijn beruchte regels, die alleen deze hegemoon ten goede komen en niemand anders. Of dat dit een democratische en rechtvaardige wereld zal zijn, vrij van chantage en intimidatie van ongewenste personen, en vrij van neonazisme en neokolonialisme. Rusland kiest resoluut voor de tweede optie. Samen met onze bondgenoten, partners en gelijkgestemde landen roepen wij op tot inspanningen om dit te verwezenlijken. Het unipolaire mondiale ontwikkelingsmodel, dat in dienst stond van de gouden miljard die eeuwenlang hun buitensporige consumptie hadden gevoed door een beroep te doen op Aziatische, Afrikaanse en Latijns-Amerikaanse hulpbronnen, verdwijnt naar het verleden. Vandaag, met de opkomst van soevereine staten die bereid zijn voor hun nationale belangen op te komen, krijgt een gelijkwaardige, sociaal ingestelde en duurzame multipolaire architectuur vorm. Washington en de heersende elites in de westerse landen die zich hier volledig aan hebben onderworpen, zien deze objectieve geopolitieke processen echter als een bedreiging voor hun dominantie. De Verenigde Staten en hun bondgenoten willen het vliegwiel van de geschiedenis stoppen. Nadat Washington zichzelf ooit als overwinnaar in de Koude Oorlog had uitgeroepen, heeft het zichzelf bijna verheven tot de rang van de boodschapper van de Here God op aarde, begiftigd met geen verplichtingen, maar slechts heilige rechten om ongestraft te handelen waar het maar wil. Elke staat kan het volgende doelwit worden van dergelijke acties, vooral als deze staat de zelfbenoemde meesters van de wereld op de een of andere manier onwelgevallig is. Iedereen herinnert zich hoe onder vergezochte voorwendsels agressieoorlogen werden ontketend tegen Joegoslavië, Irak en Libië, waarbij honderdduizenden burgers omkwamen. Stonden in een van deze landen de legitieme belangen van het Westen op het spel? Hebben ze Engels of talen van andere NAVO-lidstaten verboden, of westerse media, of cultuur? Hebben zij Angelsaksen als onmensen bestempeld of zware wapens tegen hen ingezet? Wat waren de resultaten van de roekeloze onderneming van de Verenigde Staten in het Midden-Oosten? Hebben ze geholpen de mensenrechtensituatie te verbeteren of de rechtsstaat te bevorderen? Hebben ze geholpen de sociaal-economische situatie te stabiliseren of de bestaansmiddelen van de bevolking te verbeteren? Noem een land waar het leven ten goede is veranderd na de krachtige interventie van Washington. In zijn pogingen om het unipolaire model nieuw leven in te blazen onder het label van een op regels gebaseerde orde, heeft het Westen overal scheidslijnen opgelegd, volgens de logica van een op blokken gebaseerde confrontatie waarbij je ofwel met ons ofwel tegen ons bent. Er bestaat geen derde optie of compromis. De Verenigde Staten bleven volharden in hun irrationele beleid om de NAVO naar het oosten uit te breiden en hun militaire infrastructuur dichter bij de grenzen van Rusland te brengen. Nu willen de VS Azië onderwerpen. Op de NAVO-top van juni in Madrid kondigde deze zelfbenoemde defensieve alliantie de ondeelbaarheid aan van de veiligheid voor de Euro-Atlantische en de Indo-Pacifische regio. Als onderdeel van de Indo-Pacific-strategieën worden gesloten kaders gecreëerd, die de open en inclusieve regionale architectuur van de ASEAN, die gedurende tientallen jaren vorm heeft gekregen, ondermijnen. Voortbouwend op al deze ontwikkelingen hebben zij besloten om met vuur te spelen met betrekking tot Taiwan, en hebben zij dit land zelfs militaire steun beloofd. Het is duidelijk dat de beruchte Monroe Doctrine een mondiaal karakter krijgt. Washington probeert van de hele wereld zijn eigen achtertuin te maken, terwijl het illegale unilaterale sancties gebruikt als instrument om degenen die het er niet mee eens zijn, onder druk te zetten. Al vele jaren worden deze unilaterale sancties in strijd met het VN-Handvest opgelegd en gebruikt als instrument voor politieke chantage. Het cynisme van deze praktijk is duidelijk. De beperkingen eisen een tol van de gewone mensen, waardoor zij geen toegang hebben tot basisgoederen zoals medicijnen, vaccins en voedsel. De blokkade die de Verenigde Staten al meer dan 60 jaar aan Cuba opleggen, is zo’n flagrant voorbeeld. Al geruime tijd eist de Algemene Vergadering van de VN met een overweldigende meerderheid dat deze blokkade onmiddellijk wordt opgeheven. De secretaris-generaal, die onder meer tot taak heeft de uitvoering van de resoluties van de Algemene Vergadering te vergemakkelijken, moet bijzondere aandacht besteden aan dit probleem. Hij heeft ook een speciale rol te spelen bij het mobiliseren van inspanningen om de voedsel- en energiecrises te overwinnen die het gevolg zijn van het ongecontroleerd bijdrukken van geld in de Verenigde Staten en de EU tijdens de pandemie, evenals het onverantwoordelijke en onprofessionele optreden van de Europese Unie op de koolwaterstofmarkten. Washington en Brussel hebben de situatie nog verergerd door een economische oorlog tegen Rusland te verklaren. Dit leidde tot hogere wereldprijzen voor voedsel, meststoffen, olie en gas. Wij verwelkomen de inspanningen van de secretaris-generaal, die heeft meegewerkt aan de akkoorden van Istanboel van 22 juli 2022. Deze overeenkomsten moeten echter worden uitgevoerd. Tot dusver zijn de meeste schepen met Oekraïens graan niet naar de armste landen gegaan, terwijl de Verenigde Staten en de EU de financiële en logistieke obstakels die Rusland beletten zijn graan en kunstmest te exporteren, nog niet volledig uit de weg hebben geruimd. Wij zeggen al enkele weken dat 300.000 ton meststoffen in Europese havens worden tegengehouden en stellen voor deze gratis te verschepen naar de Afrikaanse landen die ze nodig hebben, maar de Europese Unie reageert niet. De officiële russofobie heeft in het Westen ongekende en groteske vormen aangenomen. Ze hebben niet meer de scrupules om te verklaren dat ze niet alleen ons land militair willen verslaan, maar ook Rusland willen vernietigen en breken. Met andere woorden, ze willen een geopolitieke entiteit die te onafhankelijk is om van de politieke wereldkaart te verdwijnen. Hoe hebben de acties van Rusland in de afgelopen decennia eigenlijk de belangen van zijn tegenstanders geschaad? Zou het kunnen dat zij ons niet kunnen vergeven omdat het de positie van ons land is die de militaire en strategische detente in de jaren tachtig en negentig mogelijk heeft gemaakt? Of dat wij vrijwillig de Verdragsorganisatie van Warschau hebben ontbonden, waardoor de NAVO haar bestaansreden verloor? Of dat wij de hereniging van Duitsland onvoorwaardelijk en in tegenstelling tot de standpunten van Londen en Parijs hebben gesteund? Dat wij onze strijdkrachten uit Europa, Azië en Latijns-Amerika hebben teruggetrokken en de onafhankelijkheid van de voormalige Sovjetrepublieken hebben erkend? Dat wij de beloften van de westerse leiders dat zij de NAVO niet naar het oosten zouden uitbreiden met een centimeter geloofden, en dat wij, toen dit proces begon, ermee instemden dit in feite te legitimeren door de oprichtingsakte van Rusland en de NAVO te ondertekenen? Kan het zijn dat wij de belangen van het Westen hebben geschonden toen wij het waarschuwden dat het voor ons onaanvaardbaar zou zijn om zijn militaire infrastructuur dichter bij onze grens te brengen? Met het einde van de Koude Oorlog hebben westerse arrogantie en Amerikaans exceptionalisme een bijzonder destructief karakter gekregen. In 1991 erkende de Amerikaanse onderminister van Defensie Paul Wolfowitz tijdens een gesprek met de geallieerde opperbevelhebber van de NAVO in Europa Wesley Clark ronduit dat zij na het einde van de Koude Oorlog hun militairen naar believen konden gebruiken… en dat zij vijf of misschien tien jaar de tijd hadden om surrogaat-Sovjetregimes zoals Irak en Syrië uit te schakelen voordat er een nieuwe supermacht zou opduiken om hen uit te dagen. Ik weet zeker dat we ooit uit iemands memoires zullen leren hoe de Verenigde Staten hun Oekraïne-beleid hebben opgebouwd. De plannen van Washington zijn echter al duidelijk. Zou het kunnen dat zij het ons niet kunnen vergeven dat wij op verzoek van de Verenigde Staten en de Europese Unie het akkoord hebben gesteund dat de toenmalige president van Oekraïne, Viktor Janoekovitsj, en de oppositie hebben gesloten om de crisis van februari 2014 op te lossen? Duitsland, Frankrijk en Polen garandeerden deze akkoorden, maar de volgende ochtend trapten de leiders van de regeringscoup ze met voeten, waardoor de Europese bemiddelaars werden vernederd. Het Westen haalde gewoon de schouders op en keek in stilte toe hoe de putschisten Oost-Oekraïne begonnen te bombarderen, waar de mensen weigerden de staatsgreep te aanvaarden. Zij keken toe toen degenen achter de staatsgreep nazi-medeplichtigen die betrokken waren bij gruwelijke etnische zuiveringen tegen Russen, Polen en Joden tijdens de Tweede Wereldoorlog tot nationale helden verhieven. Moesten wij lijdzaam toezien hoe Kiev de Russische taal, het onderwijs, de Russische media en cultuur volledig verbood, erop aandrong de Russen van de Krim te verdrijven en de oorlog verklaarde aan de Donbass? De toenmalige autoriteiten in Kiev, evenals de huidige leiding, hebben deze mensen bestempeld als wezens, niet als mensen – dit is wat we horen van de hoogste functionaris van het land. Hoe kunnen we dit tolereren? Of bemoeide Rusland zich misschien met westerse belangen toen het een sleutelrol speelde bij het stoppen van de vijandelijkheden die door Kievse neonazi’s in Oost-Oekraïne waren ontketend, en vervolgens aandrong op de uitvoering van het Minsk-pakket van maatregelen, zoals dat in februari 2015 unaniem was goedgekeurd door de VN-Veiligheidsraad, maar vervolgens door Kiev ten grave werd gedragen met directe betrokkenheid van de Verenigde Staten en de Europese Unie? Al vele jaren bieden wij herhaaldelijk aan om overeenstemming te bereiken over de regels voor coëxistentie in Europa op basis van de beginselen van gelijke en ondeelbare veiligheid zoals die op het hoogste niveau zijn vastgelegd in de OVSE-documenten. Volgens dit beginsel kan niemand proberen zijn veiligheid te versterken ten koste van de veiligheid van anderen. De laatste keer dat we met een voorstel kwamen om juridisch bindende overeenkomsten in die zin uit te werken was in december 2021, maar het enige wat we als antwoord kregen was een arrogante weigering. Gezien het onvermogen van de westerse landen om in gesprek te gaan, en het feit dat het regime in Kiev de oorlog tegen de eigen bevolking voortzette, restte ons geen andere keuze dan de onafhankelijkheid van de Volksrepublieken Donetsk en Lugansk te erkennen en een speciale militaire operatie te starten om de Russen en andere mensen in Donbass te beschermen, en tegelijkertijd de bedreigingen voor onze eigen veiligheid weg te nemen, die de NAVO consequent op Oekraïens grondgebied heeft gecreëerd, en die de facto pal aan onze grens ligt. Deze operatie wordt uitgevoerd in uitvoering van de verdragen inzake vriendschap, samenwerking en wederzijdse bijstand die Rusland en deze republieken krachtens artikel 51 van het VN-Handvest hebben gesloten. Ik ben ervan overtuigd dat in deze situatie elke soevereine, zichzelf respecterende staat die zich bewust is van zijn verantwoordelijkheid tegenover zijn eigen volk, hetzelfde zou doen.

Het Westen is nu in een driftbui over de referenda in de Oekraïense regio’s Lugansk, Donetsk, Kherson en Zaporozhye. De mensen daar reageren echter gewoon op het advies van het hoofd van het regime in Kiev, Vladimir Zelensky. In een van zijn interviews in augustus 2021 adviseerde hij allen die zichzelf als Russen beschouwen naar Rusland te vertrekken ten behoeve van hun kinderen en kleinkinderen. Dit is wat de mensen in de genoemde regio’s doen, en het land meenemen waar hun voorouders eeuwenlang hebben gewoond.

Het is voor elke onbevooroordeelde waarnemer duidelijk dat voor de Angelsaksen, die Europa volledig hebben onderworpen, Oekraïne slechts een vervangbaar materiaal is in hun strijd tegen Rusland. De NAVO heeft verklaard dat ons land een onmiddellijke bedreiging vormt voor de Verenigde Staten in hun streven naar totale dominantie, terwijl zij de Volksrepubliek China aanmerkt als een strategische uitdaging voor de lange termijn. Tegelijkertijd zendt het collectieve Westen, geleid door Washington, intimiderende signalen uit naar alle andere landen zonder uitzondering: wie niet gehoorzaamt, kan de volgende zijn. Een van de gevolgen van de door het Westen uitgeroepen kruistocht tegen ongewenste regimes is dat de multilaterale instellingen in een steeds hoger tempo afnemen. De Verenigde Staten en hun bondgenoten gebruiken deze instellingen als instrumenten om hun egoïstische belangen te verwezenlijken. Dit is de aanpak die zij hanteren in de Verenigde Naties, de Mensenrechtenraad, UNESCO en andere multilaterale organisaties. De OPCW is de facto geprivatiseerd. Er worden verwoede pogingen ondernomen om in het kader van het Verdrag inzake biologische wapens een mechanisme op te zetten voor de transparantie van de honderden militaire biologische programma’s die het Pentagon overal ter wereld heeft, ook langs de Russische grenzen en in heel Eurazië. Onweerlegbaar bewijs dat op Oekraïens grondgebied is ontdekt, toont aan dat deze programma’s verre van onschuldig zijn. Wij zijn getuige van een assertieve drang om het VN-secretariaat te privatiseren en zijn werk te doordrenken met een neoliberaal discours, dat voorbijgaat aan de culturele en beschavingsdiversiteit in de wereld van vandaag. In dit verband vragen wij aandacht voor een billijke geografische vertegenwoordiging van de lidstaten binnen het secretariaat, zoals het VN-handvest vereist, zodat niet één enkele groep landen het secretariaat domineert. Er is een onaanvaardbare situatie ontstaan doordat Washington zijn verplichtingen uit hoofde van de overeenkomst tussen het VN-secretariaat en de Amerikaanse regering betreffende het hoofdkwartier van de Verenigde Naties niet nakomt wat betreft het waarborgen van normale omstandigheden die alle lidstaten in staat stellen deel te nemen aan de werkzaamheden van de VN. De secretaris-generaal heeft zijn eigen verplichtingen uit hoofde van deze overeenkomst. Inactiviteit is hier onaanvaardbaar. Pogingen van bepaalde landen om de prerogatieven van de Veiligheidsraad te ondermijnen zijn uiteraard zorgwekkend. Het is duidelijk dat de Raad, en de VN in het algemeen, zich moeten aanpassen aan de realiteit van vandaag. Wij zien mogelijkheden om meer democratie in het werk van de Veiligheidsraad te brengen, maar alleen – dat wil ik speciaal benadrukken – door een bredere vertegenwoordiging van Afrikaanse, Aziatische en Latijns-Amerikaanse landen. Dit geldt met name voor India en Brazilië, die belangrijke internationale actoren en waardige kandidaten zijn om permanente leden van de Raad te worden, mits tegelijkertijd de status van Afrika wordt verbeterd. Vandaag is het als nooit tevoren van essentieel belang dat alle lidstaten hun duidelijk verklaarde gehechtheid aan de doelstellingen en beginselen van het VN-Handvest zonder enig voorbehoud opnieuw bevestigen. Dit zou de eerste en noodzakelijke stap zijn naar het herstel van hun collectieve verantwoordelijkheid voor het lot van mensen. Dit was precies het doel van de oprichting van de Groep Vrienden ter verdediging van het Handvest van de Verenigde Naties. Deze mede door Rusland opgerichte groep omvat reeds een twaalftal landen. De groep streeft naar een strikte naleving van de universele normen van het internationaal recht als tegenwicht tegen verderfelijke unilaterale benaderingen. Wij roepen iedereen die dit standpunt deelt op zich hierbij aan te sluiten. In dit verband menen wij dat de niet-gebonden beweging, BRICS, de SCO en ASEAN een aanzienlijk positief potentieel hebben. Door hun visie op democratie als maatschappelijk model agressief aan alle landen op te leggen, weigeren onze westerse collega’s categorisch de normen van de democratie in internationale aangelegenheden te volgen. De situatie met Oekraïne is het meest recente voorbeeld. Rusland heeft veel moeite gedaan om zijn standpunt te rechtvaardigen en doet dit al enkele jaren. Maar het Westen liet weten het er niet mee eens te zijn. Je zou denken dat het aan de andere leden van de internationale gemeenschap is om hun standpunt te bepalen: de ene of de andere kant te steunen, of neutraal te blijven. Is dit niet de manier waarop dit in democratieën gebeurt, wanneer politici die tegen elkaar strijden hun zaak bepleiten en proberen de steun van de bevolking te winnen? De Verenigde Staten en hun bondgenoten ontzeggen anderen echter deze keuzevrijheid. Zij bedreigen en verdraaien iedereen die onafhankelijk durft te denken. Ze gebruiken dreigementen om anderen te dwingen zich aan te sluiten bij de sancties tegen Rusland. Ze zijn er niet erg goed in geweest, maar het is duidelijk dat dit soort acties van de Verenigde Staten en hun satellieten ver af staan van democratie. In feite komt het neer op dictatuur, puur en alleen, of op zijn minst een poging om die op te leggen. Men krijgt de stellige indruk dat Washington, evenals het aan de heerschappij van Washington onderworpen Europa, alleen verboden methoden gebruikt om hun verdwijnende hegemonie te behouden. Keer op keer hebben zij illegale sancties gebruikt in plaats van diplomatieke methoden tegen sterke concurrenten, of het nu gaat om economie, sport, informatieruimte, culturele uitwisselingen of in het algemeen om contacten tussen mensen. Neem bijvoorbeeld de visumkwestie voor afgevaardigden naar internationale evenementen in New York, Genève, Wenen en Parijs. Dit zijn ook pogingen om concurrenten te verwijderen en multilaterale besprekingen te isoleren van alle alternatieve standpunten. Ik geloof sterk in de noodzaak om de Verenigde Naties te verdedigen en te ontdoen van alles wat confronterend of oppervlakkig is, zodat ze weer opduiken als een platform voor eerlijke discussies om de belangen van alle lidstaten in evenwicht te brengen. Het is deze benadering die ons leidt bij onze inspanningen om onze nationale initiatieven binnen de Verenigde Naties te bevorderen. Het is een principiële zaak dat wij komen tot een universeel verbod op de inzet van wapens in de ruimte, wat het doel is van het door Rusland en China opgestelde ontwerp voor een internationaal verdrag. De VN-ontwapeningsconferentie buigt zich erover. De verdediging van cyberspace verdient bijzondere aandacht, met inbegrip van inspanningen om overeenstemming te bereiken over manieren om internationale informatiebeveiliging te waarborgen binnen de open werkgroep van de Algemene Vergadering, alsmede het opstellen van een universeel verdrag inzake de bestrijding van het gebruik van ICT voor criminele doeleinden binnen het Speciaal Comité. Wij zullen het Bureau voor terrorismebestrijding en andere entiteiten voor terrorismebestrijding binnen de Verenigde Naties blijven steunen. Wij blijven ook streven naar nauwere banden tussen de VN en de CSTO, het GOS en de EAEU om onze inspanningen in heel Groot Eurazië te coördineren en te bundelen. Rusland roept op tot grotere inspanningen om regionale conflicten op te lossen. Tot de prioritaire doelstellingen behoren volgens ons het doorbreken van de impasse bij de oprichting van een onafhankelijke Palestijnse staat, het herstel van de staat in Irak en Libië nadat deze door de NAVO-agressie zijn verwoest, het neutraliseren van de bedreigingen voor de soevereiniteit van Syrië, het stabiliseren van de nationale verzoening in Jemen, en het te boven komen van de verwoestende erfenis van de NAVO in Afghanistan. Wij zetten ons in om het Joint Comprehensive Plan of Action inzake het Iraanse nucleaire programma in zijn oorspronkelijke vorm nieuw leven in te blazen, en om een eerlijke en alomvattende oplossing te vinden voor de problemen op het Koreaanse schiereiland. De vele conflicten in Afrika vereisen dat wij de verleiding weerstaan om daar een nulsomspel te spelen en in plaats daarvan externe actoren consolideren om de initiatieven van de Afrikaanse Unie te ondersteunen. De situatie in Kosovo en Bosnië en Herzegovina baart ons zorgen, omdat de Verenigde Staten en de EU hardnekkig proberen het internationale juridische kader, zoals dat is vastgelegd in resolutie 1244 van de VN-Veiligheidsraad en het vredesakkoord van Dayton, open te breken. Mevrouw de Voorzitter, In tijden van verandering hebben mensen de neiging te vertrouwen op en troost te vinden in de wijsheid van hun voorgangers die net zulke moeilijke beproevingen hebben doorstaan. Voormalig secretaris-generaal van de VN, Dag Hammarskjold, die zich de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog herinnerde, merkte treffend op: “De Verenigde Naties zijn niet opgericht om ons naar de hemel te brengen, maar om ons te redden van de hel.” Deze woorden zijn nog nooit zo relevant geweest. Dit betekent dat wij allen onze individuele en collectieve verantwoordelijkheid moeten erkennen om omstandigheden te creëren die de ontwikkeling van toekomstige generaties in veiligheid en harmonie mogelijk maken. Daartoe zal iedereen politieke wil moeten tonen. Wij zijn bereid te goeder trouw samen te werken en zijn er vast van overtuigd dat de stabiliteit van de wereldorde alleen kan worden gewaarborgd door terug te keren naar de wortels van de VN-diplomatie, die gebaseerd zijn op de eerbiediging van de soevereine gelijkheid van staten als het belangrijkste statutaire beginsel voor een echte democratie. Dit Bericht verscheen op Frontnieuws

De visie van Gorbatsjov

rovanov — Tue, 20 Sep 2022 05:36:28 +0000

Uit de nieuwsbrief van de Stichting Eliant

"Wij zijn allen spelers aan boord van het schip aarde en wij mogen niet toelaten dat het wordt vernietigd. Er zal geen tweede ark van Noach komen"

aldus Michail Gorbatsjov in zijn boek Perestrojka (Herstructurering), dat hij na zijn aantreden als secretaris-generaal van de Communistische Partij in 1985 schreef. De ondertitel van zijn boek was veelbelovend: De tweede Russische Revolutie. Een nieuwe visie voor mijn land en de wereld. Voor de generatie die heeft meegemaakt dat Gorbatsjov op die woorden onmiddellijk ook daden liet volgen, grensde dit aan een mirakel: de koude oorlog met zijn meedogenloze wapenwedloop, die Europa al jarenlang angst inboezemende, werd beëindigd. Dit opende plots ook de deur voor een mogelijke hereniging van Duitsland en voor een nieuwe orde in Europa. Daardoor viel tegelijk ook de Sovjet-Unie uiteen. Het werd opeens mogelijk om probleemloos naar Rusland te reizen en omgekeerd kwam men overal in Europa ook enthousiaste Russische toeristen tegen. Het Duitse weekblad Die Zeit noemde Gorbatsjov naar aanleiding van zijn overlijden op 30 augustus 2022 "een uitzonderlijke persoonlijkheid van de geschiedenis". En hoezeer ook het Westen van het politieke engagement van Gorbatsjov heeft geprofiteerd, zo weinig duurzaam was zijn engagement in zijn eigen land. Hij moest, net op het einde van zijn leven, vaststellen dat de kloof tussen West en Oost zich opnieuw dramatisch aan het verdiepen is. Hoe slaagde Gorbatsjov erin om die kloof tijdens zijn ambtstermijn te overbruggen? Wat was zijn visie?

De visie van Gorbatsjov

Gorbatsjov richtte zich met zijn boek Perestrojka rechtstreeks tot de burgers van zijn land en daarenboven ook "tot de burgers van de hele wereld" met de woorden: "Ik heb dit boek geschreven omdat ik in uw gezond mensenverstand geloof". Het was zijn visie om een brug te bouwen tussen Oost en West, een Europees huis, waar zelfbeschikking de norm was en vrede heerste! Daartoe opende hij de deuren wagenwijd, wat onvoorstelbaar leek. Dat was zo onverwacht en verrassend dat de verantwoordelijke politici in Duitsland en de Verenigde Staten het in eerste instantie niet konden geloven. Wilde hij de Duitsers effectief zelf laten beslissen of ze zich bij de westerse alliantie wilden aansluiten of er de voorkeur aan wilden geven om na de Duitse hereniging een neutrale staat te zijn zoals Oostenrijk of Finland - de optie die Gorbatsjov weliswaar aanbeval maar niet eiste? Zowel Helmut Kohl en zijn buitenlandminister Genscher als Bush senior en de toenmalige buitenlandminister van de USA Condoleezza Rice dachten dat ze het tijdens de onderhandelingen in Moskou en de Verenigde Staten verkeerd hadden gehoord – hij moest het driemaal herhalen. Pas dan geloofden ze dat zijn woorden ernstig bedoeld waren en hij de strategische autonomie effectief wilde verlenen aan Duitsland en aan Oost-Europa, onvoorwaardelijk!

Het nieuwe denken

Hij wilde de koude oorlog daadwerkelijk beëindigen en geen nieuwe fronten in het leven roepen. Hij was op zoek naar een nieuw denken, naar een socialisme zonder vijandbeeld, naar een nieuwe sociale orde, die een vreedzaam samenleven van de volkeren van deze aarde, maar in het bijzonder van de Europese landen, mogelijk zou maken: "De staten en volkeren van de aarde zijn zeer verschillend en dat is goed zo. Het is een stimulans om te concurreren. Indien men de dialectische eenheid van de tegenstellingen begrijpt, dan past dit in het concept van de vreedzame co-existentie."

Nooit meer oorlog

Als enige uitweg uit de wapenwedloop en de oorlogsdreiging zag hij de noodzaak om "de internationale betrekkingen menselijker te maken". Hij drukte zijn hoop als volgt uit: "Wanneer leidinggevende politici dit standpunt erkennen en in de praktijk omzetten, zal dit een grote overwinning van het gezond verstand zijn (…) Wij willen dat er in de aankomende 21ste eeuw overal in de wereld vrijheid zal zijn (…) Wij hebben die weg ingeslagen en wij roepen andere landen en naties op om hetzelfde te doen". In deze boodschap liet hij zich niet van de wijs brengen, ondanks alle weerstand en vernederingen waarmee hij in het verdere verloop van de geschiedenis ook in zijn eigen land af te rekenen kreeg. Zo richtte hij zich in 2017 nogmaals met een oproep tot de wereld: "Kom eindelijk tot bezinning – nooit meer oorlog!" en dat deed hij ook in september 2019 met de bestseller Wat er op het spel staat. Mijn oproep voor vrede en vrijheid. In 2014 verscheen zijn biografie Alles op zijn tijd - mijn leven. In 2001 en 2015 werden zijn twee boeken gepubliceerd die aan Rusland zijn gewijd en waarin hij bleef hopen om het nieuwe denken ingang te doen vinden bij zijn landgenoten. In zijn opstel Het christenheid of Europa schrijft Novalis: "Alleen maar geduld, hij zal, hij moet komen, de heilige tijd van de eeuwige vrede". Bij Gorbatsjov konden we het enthousiasme voor een dergelijk ideaal ervaren, maar zagen we ook geduld en het besef dat een dergelijk doel alleen maar kan worden bereikt wanneer het in vele mensen echt gaat leven en actief wordt gerealiseerd. Gezien de oorlog in Oekraïne doen dergelijke idealen bijna kinderlijk naïef aan. De onverdraaglijke neveneffecten van de gewapende conflicten tonen echter duidelijk aan dat er nood is aan dergelijke uitzonderlijke historische figuren als Gorbatsjov, aan mensen die gebruik maken van hun innerlijke vrijheid en niet langer willen meedraaien in het rad van machtsspelletjes en vergelding. Dan worden onderhandelingen mogelijk die naar vrede kunnen leiden – gebaseerd op menselijke waarden. In de hoop dat de gedachten van Michail Gorbatsjov voor de bouw van het Europese Huis zullen blijven werken, groet ik u van harte namens het team van ELIANT Michaela Glöckler Hier kunt u het werk van Eliant met een gift steunen

Poetin, Rusland en de nieuwe wereldorde

rovanov — Sat, 03 Sep 2022 20:39:23 +0000

Een opmerkelijk interview uit een onverwachte hoek. Wierd Duk schetst in het interview de context waarin Poetin aan de macht is gekomen en hoe hij Rusland weer opnieuw heeft opgebouwd na de implosie van begin jaren '90. Het land was toen helemaal bankroet en de munt was waardeloos geworden. Spaarders waren al hun geld kwijt en met name de ouderen leefden in bittere armoede. Het land moest in korte tijd overschakelen van een planeconomie naar een vrije markteconomie, waardoor een kleine groep mensen enorm rijk werd ten koste van de rest van de Russische bevolking. De levensstandaard en levensverwachting daalde, terwijl de opbrengst van waardevolle grondstoffen voor een habbekrats naar oligarchen gingen.

Poetin gelooft dat hij een historische missie heeft om de eer van Rusland te herstellen en het westen te laten zien dat Rusland een soeverein land is.

Dat zegt Wierd Duk, verslaggever bij de Telegraaf.

[aiovg_video id=60722]

Rusland weer terug op wereldtoneel

Poetin doorbrak deze donkere fase in de Russische geschiedenis door orde op zaken te stellen en af te dwingen dat de inkomsten uit grondstoffen ten goede zouden komen aan de Russische bevolking. Hij zorgde dat de staat controle behield over vitale industrieën en pakte de maffia aan, waardoor ook de eigen bevolking kon profiteren van de economische opleving. Daardoor speelt Rusland vandaag de dag weer een rol van betekenis op het wereldtoneel, zo beschrijft Duk. Vanuit dit perspectief beschouwt hij ook de beweegredenen van Poetin om Oekraïne binnen te vallen. Duk verwijst naar de toespraak die Poetin hield tijdens de Veiligheidsconferentie in München in 2007. Sindsdien heeft de Russische president meermaals zijn ongenoegen uitgesproken over de unipolaire wereldorde, waarin de Verenigde Staten belangrijke besluiten kunnen nemen en de rest van de wereld zich daar naar moet schikken. Ten aanzien van de huidige economische situatie ziet Duk het somber in voor Europa. We trekken aan het kortste eind, omdat onze economische sancties tegen Rusland niet werken. Europa betaalt daardoor torenhoge energieprijzen, terwijl de Verenigde Staten daar veel minder last van hebben. Rusland profiteert juist, omdat hun inkomsten zijn toegenomen sinds de invasie in Oekraïne. Verscheen op Hollandgold

Is Poetin een complotdenker?

FZ — Sat, 20 Aug 2022 06:10:30 +0000

Al jaren vraagt men zich af of Poetin ook deel uitmaakt van de Davos-kliek (WEF). Op 16 augustus hield Poetin een toespraak op de Moskouse Veiligheidsconferentie (MCIS), waarin hij duidelijker dan ooit tevoren zijn mening over het collectieve Westen te kennen gaf. Wie nu nog twijfelt, heeft iets niet begrepen. [caption id="attachment_60662" align="alignright" width="350"] Multipolariteit is een feit geworden[/caption] De Moskouse Conferentie over vraagstukken van de internationale veiligheid (MCIS-2022), wordt georganiseerd door het ministerie van Defensie van de Russische Federatie. Het evenement wordt bijgewoond door meer dan 700 genodigden, waaronder ministers van Defensie, stafchefs, militaire delegaties, deskundigen uit verschillende staten en vertegenwoordigers van internationale organisaties. Tijdens de conferentie worden mondiale en regionale stabiliteitsvraagstukken besproken, alsmede diverse aspecten van de veiligheid in Azië, Afrika, het Midden-Oosten, Latijns-Amerika en Europa. De conferentie zal dit jaar vier plenaire sessies omvatten. Naast de conferentie zal de minister van Defensie van de Russische Federatie, generaal Sergej Shoigu, een aantal bilaterale ontmoetingen hebben met de hoofden van departementen van defensie van diverse buitenlandse landen.((volgens Wikipedia)) De integrale toespraak van Poetin is op vele plekken te vinden, b.v. in het Russisch, in het Engels en op Duits in de Anti-Spiegel; ik zal er hier enkele punten uitlichten.

De situatie in de wereld is dynamisch aan het veranderen, de contouren van een multipolaire wereldorde beginnen vorm te krijgen. Steeds meer landen en volkeren kiezen voor de weg van vrije, soevereine ontwikkeling op basis van hun identiteit, tradities en waarden. Deze objectieve processen worden tegengewerkt door westerse globalistische elites, die chaos uitlokken, oude en nieuwe conflicten aanwakkeren, het beleid van zogenaamde indamming uitvoeren, en in feite - elke alternatieve, soevereine manier van ontwikkeling ondermijnen. Op die manier proberen zij met alle middelen de hegemonie en de macht te behouden die hun door de vingers glipt, en proberen zij landen en volkeren in de greep te houden van een stelsel dat neokoloniaal van aard is. Hun hegemonie betekent voor de hele wereld, voor de hele beschaving niets dan stagnatie, obscurantisme en het uitbannen van cultuur - neoliberaal totalitarisme dus.

Eigenlijk is elk woord belangrijk, maar ik wil de nadruk leggen op zinsnedes als:

Multipolaire wereldorde
De Westerse globalistische elites produceren chaos
De elites proberen de hegemonie te behouden door een neokoloniale orde op te leggen
Hun hegemonie betekent neoliberaal totalitarisme

Poetin beschuldigt de VS en haar vazallen van meedogenloze inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van soevereine staten.

En dit alles wordt gedaan met als enig doel hun eigen dominantie te handhaven, een model dat hen in staat stelt de hele wereld uit te buiten. Dit gebeurt al eeuwen, maar zo'n model kan echter alleen met geweld in stand worden gehouden.

Daarom is het zogenaamde collectieve Westen doelbewust bezig het Europese veiligheidssysteem te ontwrichten en steeds nieuwe militaire allianties te smeden. [...]

Om hun hegemonie te behouden, hebben ze conflicten nodig. Daarom hebben zij het Oekraïense volk de rol van kanonnenvoer toebedeeld en hebben een "anti-Rusland"-project verzonnen. Zij hebben de verspreiding van de neonazistische ideologie en de massamoord op de inwoners van de Donbass door de vingers gezien en hebben het regime in Kiev vol wapens gepompt en blijven dat doen.

De situatie in Oekraïne toont aan dat de VS dit conflict probeert te verlengen. En zij handelen op dezelfde manier wanneer zij het conflictpotentieel in Azië, Afrika en Latijns-Amerika aanwakkeren. Zoals bekend hebben de VS opnieuw opzettelijk getracht olie op het vuur te gooien en de situatie in de regio Azië-Stille Oceaan te laten escaleren. Het avontuur van Pelosi is een flagrante minachting voor internationale verplichtingen en de soevereiniteit van andere landen. Rusland beschouwt dit als een zorgvuldig geplande provocatie. [...]

Het is duidelijk dat de westerse globalistische elites met dergelijke acties onder meer proberen de aandacht van hun eigen burgers af te leiden van de acute sociaal-economische problemen - dalende levensstandaard, werkloosheid, armoede, deïndustrialisatie - om hun eigen falen af te schuiven op andere landen - op Rusland en China - die hun positie verdedigen, een soeverein ontwikkelingsbeleid opbouwen en zich niet onderwerpen aan de dictaten van supranationale elites.

Poetin benadrukt dat het tijdperk van de unipolaire wereldorde tot het verleden behoort. Hoezeer de begunstigden van het huidige globalistische model zich ook vastklampen aan de status quo, deze orde is gedoemd te verdwijnen. [...]

Ik ben ervan overtuigd dat de Veiligheidsconferentie van Moskou een belangrijke bijdrage zal blijven leveren aan de versterking van vrede en stabiliteit in onze wereld en de ontwikkeling van een constructieve dialoog en partnerschap actief zal blijven bevorderen.

Alexander Mercouris (The Duran) bespreekt de toespraak van Poetin en ook een toespraak van Shoigu op dezelfde conferentie in detail in een video getiteld: Putin, Shoigu Pitch Russia as Main Opponent of Globalisation. (YT-link) Opmerkelijk is ook dat Sjojgoe een lange toespraak houdt. Hij verteld in eigen woorden nog eens (ongeveer) hetzelfde als Poetin.

Multipolariteit is een realiteit geworden. De polen van deze wereld zijn duidelijk afgebakend. Het voornaamste verschil tussen deze polen is dat sommige de belangen van soevereine staten respecteren en rekening houden met de culturele en historische bijzonderheden van landen en volkeren, terwijl andere deze veronachtzamen.

Sjojgoe houdt anders nooit lange toespraken, ik ken van hem eigenlijk meer van het afratelen van militaire verslagen. De toesprak is inhoudelijk heel interessant - maar de man is geen begenadigde spreker. Biden doet het met behulp van zijn teleprompter beter.

Diplomatie of oorlog. Het Russische veiligheidsperspectief

rovanov — Wed, 16 Feb 2022 07:21:57 +0000

Dit artikel verscheen op VREDE.be

Volgens het heersende narratief zijn de spanningen rond Oekraïne te wijten aan Vladimir Poetin, een autocratische leider die zich oorlogszuchtig en onredelijk opstelt. Het vervolg van dit verhaal is dat Oekraïne het slachtoffer is van het Russische expansionisme en de NAVO zich moet voorbereiden op een mogelijke invasie.

Dat het conflict met Rusland gepersonaliseerd wordt rond de figuur van Poetin is een klassieke propagandatechniek.

Het is een belangrijke misvatting dat president Poetin het grote struikelblok vormt. Dat het conflict met Rusland rond zijn figuur gepersonaliseerd wordt heeft vooral te maken met klassieke propagandatechnieken: wij willen géén oorlog, het is de vijand die zich oorlogszuchtig opstelt. En die vijand is niet het volk, maar een leider van wie de monsterlijke kwaliteiten worden uitvergroot. Het eigen kamp wil vrede, verdedigt waarden en strijdt voor mensenrechten. Om zicht te krijgen op hoe de oorlogspropaganda zich op de spanningen rond Oekraïne heeft geënt, is het de moeite om het boek dat Anne Morelli aan de vooravond van de oorlog tegen Irak schreef (‘Elementaire principes van de oorlogspropaganda’) nog eens uit de boekenkast te halen.

[caption id="attachment_59617" align="alignright" width="350"] Amerikaanse en Russische functionarissen ontmoeten elkaar in Genève tijdens de Oekraïense spanningen
Foto Sem Janssen[/caption] De werkelijkheid is geen zwart-wit-verhaal, maar complexer en genuanceerder. Ook zonder Poetin zouden deze spanningen er zijn en wel omdat de VS in de relaties met Rusland de militaire logica altijd heeft laten primeren. Washington gebruikt de NAVO al sinds haar oprichting in 1949 voor de verdediging van de geostrategische belangen en domineert zo al decennialang de Europese veiligheidspolitiek. Met de opname van nieuwe lidstaten in Oost-Europa, die een historische angst hebben ontwikkeld voor Moskou, is de VS erin geslaagd om de NAVO, ondanks het verdwijnen van het Warschaupact (het militaire verbond van de communistische staten tijdens de Koude Oorlog) meer dan ooit een hoofdrol te laten innemen qua veiligheidsbeleid. Vooral Frankrijk en Duitsland zien dat met lede ogen aan en leveren heel wat inspanningen voor een autonome Europese militarisering, waarbij het voorzichtig schipperen is om de VS niet voor het hoofd te stoten. In de grond is de beruchte uitspraak van Lord Ismay (de eerste NAVO-Secretaris-Generaal) van aan het begin van de Koude Oorlog nog altijd geldig: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down."

“Geen aantasting van de Russische veiligheidsbelangen”

Het gaat niet om Poetin, op wiens binnenlands beleid er zonder twijfel veel aan te merken valt, maar om fundamentele Russische veiligheidsbelangen zoals die al meer dan drie decennia worden gedeeld en verdedigd door de politieke top in Moskou. Russische leiders en bij uitbreiding het gros van de politieke wereld voelden zich van bij de aanvang van het post-Koude Oorlogstijdperk misleid. Aan de vooravond van de Duitse hereniging (3 oktober 1990) was de boodschap die de toenmalige westerse politieke tenoren aan Moskou afleverden behoorlijk duidelijk: de NAVO zal niet uitbreiden. De Duitse minister van Buitenlandse Zaken – die de kwestie als een van de eersten publiekelijk aankaartte - stelde dat de veranderingen in Oost-Europa en het Duitse eenwordingsproces niet in gevaar mochten worden gebracht door een “aantasting van de veiligheidsbelangen van de Sovjet-Unie” en daarom “zou de NAVO de uitbreiding naar het oosten moeten uitsluiten”. Behalve Genscher, zouden VS-President Bush, zijn minister van Buitenlandse zaken Baker en top-veiligheidsadviseur Gates (later CIA-directeur en minister van Defensie), de Franse president Mitterrand, de Britse premier Thatcher en haar opvolger Major en vele anderen Moskou in de loop van 1990-91 verzekeren dat de NAVO niet zou uitbreiden. Die beloftes werden evenwel nooit formeel in een akkoord gegoten en heel vlug gebroken. [caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Met het aantreden van President Clinton veranderde de VS van koers. Het Warschaupact en de Sovjet-Unie waren in elkaar gestuikt. Vanaf 1994 sprak de VS-president openlijk over een uitbreiding van de NAVO tot groot ongenoegen van Moskou dat verzwakt was en kampte met heel wat interne politieke en economische problemen. Toenmalig Russisch president Boris Jeltsin uitte meermaals zijn protest en bezorgde twee brieven (oktober 1993 en december 1994) aan het Witte Huis. Daarin schreef hij dat de uitbreiding van de NAVO niet alleen bij de oppositie, maar ook in gematigde kringen “opgevat zal worden als een vorm van neo-isolatie van ons land.” Een jaar later omschreef hij de eerste onderhandelingen over de uitbreiding (met Polen, Hongarije en Tsjechië) als “het begin van een nieuwe opsplitsing van Europa”. Jeltsin maakte duidelijk dat Rusland streeft naar een pan-Europees veiligheidssysteem door de (“niet-cosmetische”) versterking van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking (OVSE, waar alle NAVO- en voormalige Warschaupactlanden lid van zijn). Net als Poetin vandaag had Jeltsin het over de “ondeelbaarheid” van veiligheid, d.w.z. dat veiligheid niet kan verkregen worden ten koste van de andere partij. Die ondeelbaarheid van veiligheid, waar Rusland vandaag zo hard op hamert en die volgens het Kremlin verder wordt aangetast met de ‘open-deur’ politiek van de NAVO, is geen Russische uitvinding. De principes ervan zijn vastgelegd in de Slotakte van Helsinki (1975, waaruit de OVSE is ontsproten), het Handvest van Parijs (1990), de NAVO-Rusland Stichtingsakte (1997) en het Handvest van Europese Veiligheid (1999). Alleen ontbreken de criteria voor die ondeelbaarheid van veiligheid of zijn ze vaag geformuleerd.

De vernedering van Rusland

Jeltsin was een verzwakte president. Rusland was nog maar pas geboren uit het puin van de Sovjet-Unie en hij overleefde in 1993 een moeilijke machtsstrijd met het parlement. Vanaf 1996 was hij afhankelijk van oligarchen voor zijn politiek voortbestaan. Washington zag zich als de overwinnaar van de Koude Oorlog en had de macht om de Europese veiligheidspolitiek naar eigen wensen en belangen te organiseren. Dat de VS zijn visie op de Europese orde oplegde aan Europa en Rusland, zoals gewapenderhand zou gebeuren rond Kosovo (1999) voelde voor veel Russen, en zeker voor de latere president Vladimir Poetin, als een vernedering. De oorlog tegen Servië kwam er zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties waardoor Rusland een van zijn laatste troeven als grootmacht, het vetorecht in die Veiligheidsraad, niet kon inzetten. De NAVO voerde deze operatie uit als een ‘niet-artikel-5’ missie, dus volgens het bondgenootschap zelf niet gedekt door het NAVO-verdrag. Artikel 5 concipieerde het Atlantisch bondgenootschap in 1949 essentieel als een defensieorganisatie en bijgevolg niet als een alliantie voor het uitvoeren van interventies buiten het grondgebied. Jeltsin, die dacht dat hij met de VS verbonden was in een partnerschap, voelde zich verraden. De VS maakte hem duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

De VS maakte president Jeltsin duidelijk dat er een geopolitieke prijs moest betaald worden door de verliezende partij van de Koude Oorlog.

George Kennan die algemeen gezien wordt als de architect van de Koude Oorlog met zijn oproep na de Tweede Oorlog om de Sovjet-Unie "in te dammen", waarschuwde begin 1997 dat de uitbreiding van de NAVO de "meest fatale fout" zou zijn van de VS-politiek sinds het einde van de Koude Oorlog. "Een dergelijk besluit zal naar verwachting de nationalistische, antiwesterse en militaristische tendenzen in de Russische opinie aanwakkeren" met een "negatief effect op de ontwikkeling van de Russische democratie", aldus Kennan. Hij drukte zijn vrees uit dat de uitbreiding de koude oorlogssfeer in de Oost-West relaties terug zou oproepen en de Russische buitenlandse politiek in "richtingen (zal) duwen die beslist niet naar onze zin zijn".

In diplomatieke kringen was men zich m.a.w. zeer bewust wat de gevolgen zouden zijn van een NAVO-uitbreiding. Kennans voorspellingen kwamen in elk geval uit.

Poetin streefde aanvankelijk naar goede relaties

[caption id="attachment_59564" align="alignright" width="350"] Een rebel observeert posities van het Oekraïense leger, Oost-Oekraïne, 17 mei 2015
(Foto: Mstyslav Chernov, CC BY-SA 4.0)[/caption] Aanvankelijk ondernam Poetin - die in 2000 het presidentschap overnam - net als zijn voorganger pogingen om tot een goede verstandhouding te komen met de VS en de NAVO. Na de terroristische aanslagen van 11 september 2001 deed de Russische president verschillende gestes. Om Washington te steunen in de ‘oorlog tegen de terreur’ stemde hij in – zij het met weinig enthousiasme – met de oprichting van twee militaire basissen in Centraal-Azië (Oezbekistan en Kirgizië). In 2002 sloot hij ook de resterende militaire basissen op Cuba met de boodschap dat hij hoopte op een tegengebaar (de sluiting van een radarinstallatie aan de Noors-Russische grens). In een toespraak dat jaar verklaarde Poetin dat een partnerschap met de Verenigde Staten van het grootste belang is voor Rusland, en dat terrorismebestrijding een van de belangrijkste elementen is van het buitenlandse beleid van Rusland. Hij zette zijn woorden voor een goede verstandhouding met de VS kracht bij door in 2003 de Russische troepen onverwachts terug te trekken uit Kosovo. Washington bleef evenwel verder handelen in overeenstemming met zijn status van overwinnaar en enige supermacht. Eind 2001 kondigde president Bush de terugtrekking aan van de VS uit het ABM-verdrag dat aan de VS en Rusland grote beperkingen oplegde voor de ontplooiing van een raketschild om de nucleaire balans tussen beide staten niet in gevaar te brengen. In de jaren daarop kondigde de VS aan dat het delen van een raketschild wilde opstellen in Polen en Tsjechië (later Roemenië). Het plan voorzag om in beide landen SM3-interceptoren (raketten) op te stellen. Rusland protesteerde en kondigde in 2007 aan dat het de uitvoering van het CFE-verdrag (Conventional Armed Forces in Europe), dat beperkingen oplegde aan de ontplooiing van conventionele wapensystemen, zoals tanks en artillerie, zou opschorten. De oorlog die de VS tegen Irak (2003) voerde, opnieuw zonder mandaat van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, gooide verder olie op het vuur. Rusland veroordeelde de VS-aanval (net als Parijs en Berlijn trouwens).

NAVO breidt uit

Ondanks gemaakte beloftes en herhaald protest vanuit Moskou, breidde de NAVO in vijf rondes uit van 16 landen aan het eind van de Koude Oorlog naar 30 landen vandaag. Op de NAVO-top in Boekarest (2008) ontspon zich een discussie over de grenzen van die uitbreidingen toen de VS de procedure wilden opstarten (het Membership Action Plan) voor lidmaatschap van Oekraïne en Georgië. Frankrijk en Duitsland, maar ook België verzetten zich daartegen. Premier Fillon verklaarde toen in de Franse pers: “Frankrijk is tegen de komst van Georgië en Oekraïne in de NAVO” omdat dit “het verkeerde antwoord is op de machtsverhoudingen in Europa en tussen Europa en Rusland”. Uiteindelijk bereikten de betrokken NAVO-lidstaten een consensus. De procedure voor lidmaatschap zou niet worden geopend, maar er was wel een principiële ‘open deur’ voor beide landen die op termijn “lid zullen worden van de NAVO”. De VS duwde door, wetende dat dit verder ten koste zou gaan van de verstandhouding met Rusland. De NAVO bouwde daarop de relaties met Oekraïne uit. Sinds de Oekraïnecrisis van 2014 gaat het om aanzienlijke militaire steun, wapenleveringen en regelmatige gezamenlijke militaire manoeuvres met de gekende Russische reacties tot gevolg.

Het is Moskou er niet om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater komt.

Rusland voerde de druk op door op grote schaal troepen te ontplooien in de grensregio. Volgens Ruslandkenner David Teurtrie in het Franse maandblad le Monde Diplomatique is het Moskou er niet zozeer om te doen om Oekraïne terug in zijn invloedsfeer te krijgen, dan wel om te vermijden dat het land definitief in anti-Russisch vaarwater terecht komt, wat niet hetzelfde is.

De krachtmeting heeft absurde maar uiterst gevaarlijke proporties aangenomen, omdat de NAVO op elk vlak weigert tegemoet te komen aan Rusland, ondanks de beloftes die westerse leiders aan het eind van de Koude Oorlog maakten en ondanks het voorbehoud dat enkele Europese NAVO-lidstaten zelf maakten op die bewuste NAVO-top in Boekarest.

‘Open deur’ voor een onwaarschijnlijke uitbreiding

Bovendien is het principe van uitbreiding met Oekraïne en Georgië de komende jaren onuitvoerbaar. Beide landen zitten al jaren met zware spanningen met minderheidsgroepen en afvallige gebieden die de onafhankelijkheid uitriepen. Het is weinig waarschijnlijk dat de NAVO-lidstaten betrokken willen geraken in deze wespennesten. Na schendingen van het staakt-het-vuren viel Georgië in 2008 Zuid-Ossetië binnen. Het gebied had zich in 1990 onafhankelijk verklaard nadat de taalrechten van de regio werden ontkend. Rusland kwam militair tussenbeide en erkende vervolgens de onafhankelijkheid van Zuid-Ossetië. Moskou erkende meteen ook de in 1993 uitgeroepen onafhankelijkheid van de andere opstandige Georgische regio, Abchazië. Het Kremlin gaf zo ook het signaal – na de NAVO-top in Boekarest - dat de uitbreiding met Georgië een ‘rode lijn’ was. Na het verdrijven van de Oekraïense verkozen president Janoekovitsj in februari 2014, intervenieerden Russische troepen om de Autonome Republiek de Krim te bezetten met de steun van lokale milities van de Russische meerderheid op het schiereiland. Een maand later stemde een meerderheid van de kiezers in een betwist (en een door het grondwettelijk hof van Oekraïne ongeldig verklaard) referendum voor afscheuring van Oekraïne en integratie bij Rusland. De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties stemde een resolutie die het referendum als ‘niet geldig’ bestempelde. Als twee dagen na de machtswissel in de hoofdstad Kiev het parlement beslist om de erkenning van het Russisch als regionale taal in te trekken komen de oostelijke provincies Donetsk en Lugansk, waar een belangrijk Russische minderheid woont, eveneens in opstand. Kiev stuurt troepen, waarop Rusland militaire steun verleent aan de opstandelingen. Ondanks een akkoord over het Staakt-het-vuren en afspraken in de Minskakkoorden (2015) om beide provincies autonomie te verlenen, komt er geen einde aan het geweld. Gezien de chronische instabiliteit van beide landen is de kans dat ze de procedure kunnen opstarten om lid te worden de komende jaren zo goed als nihil. Voor veel Europese NAVO-lidstaten is het ondenkbaar dat ze zich in een militair avontuur zouden willen begeven als gevolg van de bijstandsclausule (Artikel 5) van het NAVO-verdrag, die stelt dat als een lidstaat wordt aangevallen alle andere lidstaten het aangevallen land solidair bijstaan.

Oorlog omwille van symboliek?

Gezien de chronische instabiliteit van Georgië en Oekraïne is de kans dat ze effectief NAVO-lid worden, de komende jaren zo goed als nihil.

Het gaat dus met andere woorden over een louter symbolische strijd met als inzet de principiële open deur politiek van de NAVO (artikel 10 van het NAVO-verdrag), die evenwel moet samen gelezen worden met het principe van de ondeelbaarheid van veiligheid zoals omschreven in de eerder opgesomde akkoorden. Als het klopt dat president Poetin gevaarlijk en onberekenbaar is, dan is het bovendien veiliger om met het Kremlin tot een akkoord te komen dan een allesvernietigende nucleaire oorlog te riskeren. Volgens de Russische nucleaire doctrine behoudt Rusland zich het recht voor om kernwapens in te zetten in “het geval van agressie tegen de Russische Federatie met het gebruik van conventionele wapens wanneer het voortbestaan van de staat in gevaar komt”.

Russisch diplomatiek offensief

Midden december lanceerde Rusland, na lang diplomatiek overleg over en weer, twee documenten, een ontwerpverdrag met de VS en een ontwerpovereenkomst met de NAVO, met een hele reeks veiligheidsafspraken. Volgens beide documenten zou de NAVO zich moeten onthouden van verdere oostwaartse expansie. Ook zouden beide partijen geen troepen mogen ontplooien in andere Europese staten met terugwerkende kracht tot mei 1997. Verder zouden er geen middellange en korteafstandsraketten mogen ontplooid worden in gebieden vanaf waar ze de andere partij kunnen raken. Een ander heikel punt raakt de NAVO als nucleaire alliantie, omdat Rusland vraagt dat er geen kernraketten buiten het grondgebied van de kernwapenmachten opgesteld zouden worden, zoals nu het geval is met de kernbommen van de VS die in België, Duitsland, Italië, Nederland en Turkije gestationeerd staan. De VS is het enige land ter wereld met kernwapens op buitenlands grondgebied. Ook het algemene principe van de ondeelbaarheid van veiligheid staat prominent in de teksten uitgeschreven. De VS verwerpt de teksten, hoewel ze op veel punten niet onredelijk zijn. Gezien de ervaringen uit het verleden wil Rusland dat afspraken op papier worden vastgelegd. Dat Moskou daar nu mee komt aanzetten en aandringt op vlugge afspraken heeft te maken met twee cruciale momenten later dit jaar. Eind juni vindt de NAVO-top plaats waar de NAVO haar nieuwe 'Strategie 2030' wil afklokken die Rusland als een ‘systemische rivaal’ en een ‘dreiging’ voor de Euro-Atlantische regio omschrijft. Dat zou dan een ‘raison d’être’ voor de NAVO worden, vergelijkbaar met de bestaansreden van de NAVO tijdens de Koude Oorlog. Eens dit formeel is vastgelegd zal het veel moeilijker worden om te werken aan strategische stabiliteit en een ander pan-Europees veiligheidssysteem waar Rusland al jaren vragende partij voor is. Een ander cruciaal ogenblik zijn de mid-term verkiezingen in de VS, met de mogelijkheid dat de Republikeinen de meerderheid halen in zowel Senaat als Huis van Afgevaardigden, wat een akkoord met Washington ernstig kan bemoeilijken.

Moratorium op uitbreiding kan doorbraak betekenen

Een zinnetje van de VS/NAVO is voldoende om tot ontspanning te komen: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode".

Het is dus in ieders belang om vlug werk te maken van het uitwerken van een consensus. Een zinnetje in het antwoord van de VS/NAVO zou al voldoende kunnen zijn om Moskou over de streep te trekken: “De NAVO kondigt een moratorium af op verdere oostwaartse uitbreidingen voor een significante periode”. Met een moratorium hoeft de NAVO niet af te stappen van het principe van een ‘open deur’ en het geeft tijd om te werken aan ontspanning en vertrouwen tussen beide partijen. Het voordeel is dat er dan - als vorm van wederdienst - meer diplomatieke ruimte kan ontstaan om de problemen in Oekraïne aan te pakken.

Beide partijen kunnen hun invloed aanwenden in respectievelijk de het Donetsbekken (waar de opstandige regio’s zich bevinden) en Kiev om het conflict te demilitariseren en de Minsk-akkoorden uit te voeren. Op termijn zou een neutrale status voor Oekraïne zowel de verhoudingen met Rusland alsook de binnenlandse relaties in Oekraïne met de grote Russische minderheid ten goede kunnen komen. Na de Tweede wereldoorlog werd tussen de VS en de Sovjet-Unie overeengekomen dat Oostenrijk een neutrale staat zou worden, wat vervolgens grondwettelijk werd vastgelegd. Tot op heden heeft dat Oostenrijk zeker niet onveiliger gemaakt. Aan de andere kant kan er ook naar gestreefd worden – wat de Baltische staten en Polen ten goede zou komen - om Wit-Rusland militair neutraal te maken, zoals dat nu (nog) grondwettelijk het geval is voor Moldavië. Voorts kan de terugtrekking van militaire NAVO-infrastructuur en NAVO-troepen in Polen en de Baltische Staten parallel verlopen aan een afspraak dat Rusland hetzelfde doet in Wit-Rusland, terwijl elk kan blijven vasthouden aan het lidmaatschap van respectievelijk de NAVO en de Collectieve Veiligheidsverdragsorganisatie (met naast Wit-Rusland, Rusland, Armenië, Kazachstan, Kirgizië en Tadzjikistan). Tot slot kan een toename van het vertrouwen ervoor zorgen dat de idee van een gemeenschappelijk veiligheidssysteem kan worden uitgewerkt en versterkt, een belangrijke voorwaarde om tot ernstige ontwapeningsakkoorden te kunnen komen die heel Europa kunnen denucleariseren. Dit is alles zou werkelijkheid kunnen worden als het diplomatiek overleg niet langer gepaard gaat met militair spierballengerol.

Kerstmis in Donetsk

FZ — Tue, 28 Dec 2021 07:15:04 +0000

[caption id="attachment_59165" align="alignright" width="350"] Ondanks het feit dat het vriest dat het kraakt, zijn de mensen in Donetsk in grote aantallen bijeen gekomen om er bij te zijn als de kerstboom voor het eerst wordt verlicht[/caption] Vergeten door de media, woedt er in de Donbass nog steeds een burgeroorlog. De mensen die er wonen krijgen geen aandacht, omdat de openbare mening blijkbaar erop gespitst is het sprookje van de Russische agressie overeind te houden. Ik vraag me af of een burgeroorlog niet nog erger is dan een oorlog met een vijand van buitenaf. Tegen een vijand van buiten kan men zich met zijn allen, gemeenschappelijk verweren. In de maatschappelijke samenwerking vindt men steun. In een burgeroorlog is dat anders, dan kan plotseling de buurman tot een vijand worden. De Oekraïense schrijver Oles Buzina (in 2015 door nationalisten vermoord) heeft ooit gezegd:

[er wordt niet alleen een gebied verwoest] – een burgeroorlog vernietigt ook de ziel.

Cicero stelt zelfs:

het ultieme kwaad is een overwinning in een burgeroorlog.

We zien nu dat tijdens deze Corona-crisis de maatschappij steeds meer verdeeld raakt, ingeënten spreken niet meer met niet-ingeënten. De stress in verband met de maatregelen heeft tot veel geestelijk leed en zelfs zelfmoorden geleid. We ondergaan dit nu al sinds 18 maanden. Stel je voor in een nog veel ergere toestand te leven, want er wordt ook nog geschoten – en dat sinds bijna 8 jaar. De bevolking in Donetsk is uitgeput, maar probeert zo normaal als mogelijk verder te leven. Op dit moment bevindt zich een jonge Duitse vrouw, Alina Lipp, in Donetsk en doet verslag van de situatie ter plaatse. Hier haar indrukken uit Donetsk.

Sinds mijn aankomst ben ik niet in een gevaarlijke situatie geweest, heb ik geen enkele dubieuze of zelfs maar dronken figuur gezien en ik heb alleen aan de grens gewapende soldaten ontmoet. De Donetsk bevolking leeft een - bijna - normaal dagelijks leven. Bijna, want ze staan nu al bijna acht jaar onder permanente spanning. De mensen hier hebben duidelijk genoeg van de oorlog. De geweerschoten en explosies in de verte, die niet dagelijks maar regelmatig in de stad te horen zijn, herinneren ons voortdurend aan de ernst van de situatie. Niet velen lopen hier lachend over straat en genieten van een gemakkelijk, zorgeloos leven. [caption id="attachment_59171" align="alignright" width="350"] Een supermarkt wordt geopend door het staatshoofd, Aleksandr Zachartsjenko (in 2018 vermoord)[/caption] Waarbij het de doorsnee burger hier aan niets ontbreekt: De supermarkten zijn goed bevoorraad (vooral met Russische producten), cafés en restaurants zijn open, evenals theaters, bioscopen of sportscholen. Het beschikbare voedsel voorziet overigens niet alleen in basisbehoeften, maar biedt het winkelend publiek bijvoorbeeld ook verschillende soorten Italiaanse koffie, Duitse Ritter Sportchocolade en meer ongewone zaken zoals rijst- of boekweit-melk. De nieuwste technische snufjes of seizoensgebonden merkkleding zijn ook verkrijgbaar in de winkelcentra. Zo te zien zijn de meeste mensen onopvallend gekleed en redelijk goed verzorgd. Over de toestand van de stad zelf kan het volgende worden gezegd: In het centrum zijn er geen door de oorlog beschadigde of half ingestorte gebouwen te zien, ook al is aan de gebouwen, straten en trottoirs vaak te merken dat er al meer dan zeven jaar geen geld meer in het onderhoud ervan is gestoken. Aan de rand van de stad, richting Oekraïne, is de situatie natuurlijk heel anders. In totaal werden tijdens de oorlog ongeveer 28.000 huizen verwoest; tot dusver is nauwelijks de helft herbouwd. Donetsk was tot de oorlog in Oekraïne de vijfde stad van het land. Van veel mensen hoorde ik enthousiaste beschrijvingen hoe het hier voor de oorlog had uitgezien, hoe het leven werkelijk pulseerde en de straten vol mensen waren op alle uren van de dag en de nacht. Als je vandaag door de stad loopt, is het zichtbaar en voelbaar dat de helft van de bevolking gevlucht is om elders een beter leven te zoeken. Steeds weer wordt mij gevraagd "waarom ik in godsnaam uit Duitsland naar Donetsk ben gekomen". Nou, goede vraag. Wordt vervolgd.

[caption id="attachment_59168" align="aligncenter" width="350"] Donetsk na de hevige beschietingen in 2015[/caption]

[caption id="attachment_59169" align="aligncenter" width="350"] Bij voorkeur wordt de infrastructuur op de korrel genomen[/caption]

Donetsk is een stad van meer dan 900.000 inwoners. Voor de stichting van de DNR (Volksrepubliek Donetsk) was Donetsk qua inwoners de vijfde stad van de Oekraïne. In het gebied van de DNR wonen in totaal ongeveer 2,3 miljoen mensen. Zoals op de kaart te zien is ligt Donetsk dicht bij de frontlinies en wordt ondanks alle verdragen steeds weer beschoten. Op 12 februari 2015 werd het tweede verdrag van Minsk getekend, dit verdrag houdt onder andere een wapenstilstand en verregaande autonomie van de Donbass in. De wapenstilstand is al ontelbare keren geschonden, en Zelenski heeft onlangs verkondigd zich niet meer aan de overeenkomst te willen houden. Desondanks is er kort voor Kerst een nieuwe overeenkomst getekend waarin een tijdelijke wapenstilstand voor de feestdagen werden vastgelegd. Dit was niet van lange duur, de OVSE heeft al weer honderden schendingen gemeld. De situatie is zeer gespannen, het Oekraïense leger is in paraatheid gebracht en de mensen in de Donbass verwachten ieder moment een aanval. Het is niet uitgesloten dat het regime in Kiev in de aanval zal gaan of een van de partijen iets doms zal doen. Dan escaleert het conflict nog meer en zal Rusland zich genoodzaakt zien in te grijpen. De troepen staan al klaar. [caption id="attachment_59174" align="aligncenter" width="1024"] De Russische troepen staan weliswaar aan de grens klaar om in te grijpen, maar zijn kennelijk niet erg vechtlustig. Me behulp van tanks is er het woord ХУЙ, gevormd, wat LUL betekent.[/caption]

Het goud van de Scythen – een politieke zaak

FZ — Thu, 11 Nov 2021 13:41:40 +0000

De Scythen, zijn een oud volk dat heerste over de Euraziatische steppen van ongeveer de 9e tot ongeveer de 3e eeuw voor Christus. Ze waren een nomadisch volk, en een van de eersten die de oorlogvoering te paard beheersten. De Scythen waren ook zeer bekwame goudsmeden, en hun ingewikkelde gouden sieraden worden beschouwd als behorende tot de mooiste uit de antieke wereld. De Krim was een van de centra van de Scythische cultuur, en op het schiereiland zijn veel onschatbare Scythische artefacten gevonden, die in de plaatselijke musea bewaard werden. In 2013 werden Scythische goudschatten uit vier musea op de Krim voor tentoonstellingen verzonden, eerst naar Duitsland, vervolgens naar het Allard Pierson Museum in Amsterdam. Volgens de overeenkomsten zouden de objecten later in 2014, na afloop van de tentoonstelling terug worden gestuurd naar de Krim. Deze schatten zitten echter nog steeds in Nederland vast, omdat men zogenaamd niet weet waarheen het Scythische goud terug gestuurd zou moeten worden. Mij lijkt de keuze vrij simpel, namelijk naar de musea waar de voorwerpen vandaan komen. Maar nu komt de politiek in het spel. De Krim is sinds februari 2014

volgens de Oekraïense lezing - door de Russen bezet
volgens de lezing van de Russische Federatie en tevens volgens de lezing van de bewoners van de Krim - met het Russische moederland herenigd

[caption id="attachment_58595" align="alignright" width="350"] Ook de Dothraki in Game of Thrones zijn geïnspireerd op onze beeldvorming van de Scythen.[/caption] De bewoners van de Krim beschouwen de schatten van de Scythen als hun culturele erfgoed, en de regering in Kiev vindt dat de Krim tot de Oekraïne behoort, en dat dus alle tentoonstellingsobjecten van de musea op de Krim Oekraïens eigendom zijn. Beide volkeren (als je deze tenminste de Oekraïners en de Russen als twee verschillende volkeren wilt beschouwen - maar dat is een ander hoofdstuk) beroepen zich erop dat ze de directe nakomelingen zijn van de Scythen, wat gezien het feit dat er toch wel ca. 2500 jaar tussen liggen, vrij dubieus is. Omdat we heel weinig over de Scythen weten hangt er een mythische waas om dat volk. Het is zelfs niet bekend hoe dit ruitervolk zichzelf noemde, de Grieken noemden hen Scythen de Perzen Saken. Wat we wel weten is dat men in het hele Scythische gebied een materiële cultuur aantreft, die nagenoeg identiek is, dus op een homogene bevolking laat sluiten. Genetisch onderzoek duidt echter erop dat er sprake is van een gemengde bevolking afkomstig uit diverse genenpoelen. Men neemt aan dat in het hele gebied een oud-iraanse taal werd gesproken, maar ook dat is niet zeker, er bestaan geen schriftelijke bronnen. De Scythen zijn vooral bekend om hun schitterende gouden voorwerpen, daarom spreekt men in Rusland ook over het goud van de Scythen, terwijl het Allard Pierson museum de tentoonstelling bescheiden "De Krim" noemde. Waar is de goudschat nu? Die ligt stof te vergaren in de kelders van het Allard Pierson museum (mits het museum tenminste kelders heeft). Er is nog steeds geen definitieve beslissing genomen wie nu eigenlijk recht heeft op de voorwerpen, de Krim of de Oekraïne. Op 26 oktober 2021 heeft de rechtbank in Amsterdam in de derde instantie de uitspraak gedaan dat de collectie aan de Oekraïne toebehoort, maar tegen deze uitspraak kan nog in beroep gegaan worden. De zaak kan dus nog jaren duren. Zelenski kraait ondertussen al victorie en heeft verkondigd: "nu krijgen we het goud van de Scythen terug en later krijgen we ook nog de Krim". De Russische Federatie ziet dat uiteraard ietsjes anders: de Russische ambassadeur in Nederland heeft al gezegd dat hij er alles aan zou doen dat de bewoners van de Krim hun culturele erfenis terug zouden krijgen.((De rechters zijn volledig voorbijgegaan aan het feit dat de in Nederland tentoongestelde artefacten integraal deel uitmaken van het culturele en historische erfgoed van de volkeren die op de Krim wonen," benadrukte de Russische ambassadeur in Nederland.)) Het Russische Ministerie van Buitenlandse zaken waarschuwde bij monde van Marija Zacharova dat de uitspraak van het Amsterdamse gerechtshof een uiterst gevaarlijk precedent schept. Daardoor wordt het vertrouwen tussen musea in de verschillende landen ondermijnd en het vooruitzicht op verdere samenwerking tussen musea, vooral tussen Rusland en Nederland, staat ter discussie. Betreurenswaardig!" Wereldwijd is het streven dat archeologische vondsten zo dicht mogelijk bij de vindplaats voor het publiek toegankelijk gemaakt zouden moeten worden. Onze westerse media zijn verheugd over het besluit van de Amsterdamse rechtbank en dit mijns inziens niet om redenen van het behoud van het culturele erfgoed of iets dergelijks, maar om Rusland weer eens iets te kunnen verwijten. Dit gaat zo ver dat men ook journalistieke uitingen zoals de onderstaande tegen kan komen:

Scythen door de Russen gegijzeld

Hoe ver is de Krim van Siberië verwijderd? Toch wel enkele duizenden kilometers, niet waar? Maar je hebt het mis! Laten we kennis maken met de nieuwe kijk van het Hermitage Museum op de geschiedenis en de geografie. In Londen, in het British Museum, wordt momenteel een uitgebreide tentoonstelling gehouden onder de pompeuze naam "Scythische krijgers van het oude Siberië" (Scythian warriors of ancient Siberia). Het evenement werd georganiseerd in samenwerking met de Hermitage (Sint-Petersburg). De achtergrond van de tentoonstelling was het conflict over het Scythische goud: in 2014, na de annexatie van de Krim, wilden de Russen zich de Oekraïense stukken toe-eigenen die voor een tentoonstelling naar Nederland waren gehaald, maar deze moeten na een uitspraak van een Nederlandse rechter aan de Oekraïne werden teruggegeven. De Britse historicus en tv-presentator Dan Snow schrijft in zijn blog dat de voorbereidingen voor deze tentoonstelling in 2014 zijn begonnen, vlak na het oplaaien van het conflict over het Scythische goud. En dat dit de reactie van de Russen op dit conflict is. De symbolische betekenis van de tentoonstelling "Scythische krijgers uit het oude Siberië" kan dan ook moeilijk worden overschat: de tentoonstelling probeert de geannexeerde Krim met Rusland te verbinden via de geschiedenis van de Scythen om aan te tonen dat Rusland de opvolger is van de Scythische beschaving. Natuurlijk is dit niets nieuws voor Europa, dat de Russen zich niet alleen vreemde gebieden toe-eigenen, maar ook geschiedenis. [...] Maar wij kunnen dergelijke manipulaties, die de frontlinie van de Russische informatieoorlog zijn geworden, niet onopgemerkt voorbij laten gaan.

Mijn conclusie is: cultuur, geschiedenis en politiek kun je maar beter niet vermengen. Het belemmert een objectieve kijk op het verleden.

Terzijde: op het wapen van de Krim is een griffioen afgebeeld. De griffioen komt oorspronkelijk uit de mythologie van de Scythen en is een combinatie van een adelaar en een leeuw, en staat voor de heerschappij over lucht en land. Er zijn veel Scythische voorwerpen met dit motief gevonden. De banderole is in de kleuren blauw, wit, rood (de kleuren van de Russische Federatie) en bevat de tekst: "bloei in eenheid". Dit wapen is niet pas na de hereniging van de Krim met Rusland (2014) in elkaar gezet, maar reeds in 1992.

De Kleurenrevolutie in Belarus

rovanov — Sun, 07 Nov 2021 07:06:14 +0000

Een bericht van Anton Isaev Verscheen in september 2020 in het tijdschrift Gezond Verstand

De westerse ambitie om macht in Oost-Europa te vergroten manifesteert zich in de vorm van wekenlange protesten in Belarus. De Verenigde Staten, de Europese Unie en Belarussische oppositie erkennen niet langer het presidentschap van Aleksandr Loekashenko. Zijn recente verkiezingsoverwinning zou middels fraude behaald zijn. Een aantijging waarvoor geen bewijzen zijn aangedragen. Niettemin wil de EU sancties tegen Belarus instellen. Loekashenko spreekt van een door de VS gecoördineerde staatsgreep. Sinds de jaren negentig vonden meerdere door Washington aangestuurde omverwerpingen van regimes plaats, die kleurenrevoluties worden genoemd. Deze bestaan uit het aanwakkeren van een heersende ontevredenheid, middels ngo’s, en dat te laten escaleren naar massale volksprotesten. De revolutie kan dan tot stand komen zonder militair ingrijpen. Zowel Loekashenko als het Kremlin zijn ervan overtuigd dat Belarus in een kleurenrevolutie terecht is gekomen. Poetin spreekt er openlijk over tijdens interviews. Een belangrijke aanwijzing daarvoor waren voorbereidingen op een staatsgreep lang voordat de verkiezingen plaatsvonden. In 2019 en begin van dit jaar schonk de VS ongeveer 20 miljoen dollar aan verschillende ngo’s. Het geld werd gebruikt voor het opzetten van een netwerk van vermeende onafhankelijke bloggers en social media-profielen om Belarussische activisten te organiseren. De kleurenrevolutie in Belarus kan te maken hebben met met de weigering van president om zich te onderwerpen aan de door de WHO opgelegde corona maatregelen. Loekashenko’s recept was om veel wodka te drinken en sauna’s te nemen. Daarmee stak hij meer dan enig ander regeringshoofd de draak met wat er in de rest van wereld plaats vond. De IMF is gebleken één van de krachtigste pleitbezorgers te zijn voor de bijzondere maatregelen. In juni lichtte Loekashenko zijn kabinet in over hoe deze organisatie op ongebruikelijke wijze macht over hem wilde afdwingen. De economie van Belarus verkeert in een hulpbehoevende situatie. De IMF bood hulp bestaande uit 940 miljoen dollar onder voorwaarde dat ook Belarus draconische coronamaatregelen vergelijkbaar met die in Zuid-Europese landen zou invoeren. Na Loekashenko’s weigering dit spel mee te spelen, braken de protesten uit en verscheen in juli plotseling een kersverse oppositieleider. Svetlana Tichanovskaja, de vrouw van een YouTube-blogger die zelf niet aan de presidentsverkiezingen mocht deelnemen. Met Europese media en politici als steun, houdt zij het Belarussische volk een belofte voor: democratie en welvaart. Een onderwerping van Belarus aan een prowesters leiderschap, dat op de Amerikaanse verlanglijst staat, zou een klap voor Rusland betekenen. Niet alleen neemt Belarus geografisch gezien een strategische plaats in, ook is de Wit-Russische krijgsmacht een belangrijke militaire troef voor het Kremlin. Loekashenko is een geslepen politicus die lange tijd balanceerde tussen het behouden van Belarussische neutraliteit en het met mate ontwikkelen van samenwerking met Europa. De loyaliteit van het volk kon hij redelijk goed behouden met hulp van energiesubsidies uit Rusland. Deze combinatie heeft nu een minder effectieve uitwerking. Loekashenko waarschuwt dat ‘nadat Belarus is gevallen, Rusland spoedig aan de beurt zal zijn’. Tijdens een ontmoeting met Poetin op 14 september werd nog eens onderstreept dat Poetin duidelijk erkent dat het land van zijn gesprekspartner kan worden gezien als de laatste buffer tussen Rusland en de NAVO. Verplichtingen jegens Moskou van hun grote buurland baart politici van Polen en de Baltische staten zorgen. Zij zijn belast met nog onverwerkt zeer uit Sovjettijden en nemen een felle positie in tegen de Russische Federatie. Zij waarschuwen nu voor wat zij typeren als een ‘zachte annexatie’ zoals met de Krim gebeurde, mocht de EU geen actie ondernemen. Inmiddels heeft Loekashenko de grenzen met Polen en Litouwen – uitgesproken aanhangers van NAVO-doelstellingen – laten sluiten

Slovenië en de EU

FZ — Sun, 24 Oct 2021 06:38:21 +0000

Veel geschreeuw en weinig wol

Op dit moment is Slovenië voorzitter van de EU en dit heeft al tot de nodige spanningen geleid. De president van Slovenië heeft een paar uitspraken gedaan die de rest van de Europarlementariërs tegen de haren in strijkt. Of eigenlijk moet ik zeggen “de westerse rest van de Europarlementariërs”. Ik neem sinds enige tijd binnen de EU een duidelijke verdeeldheid waar tussen de oud-ingezetenen leden van de EU en de Oost-Europese "nieuwkomers". De stichtingsleden van de EU doen zich voor alsof ze de betere Europeanen zijn, die precies weten hoe het zou moeten. Deze houding wordt ze in veel Oost-Europese landen niet in dank afgenomen, het wordt ervaren als een gebrek aan respect, als een krenking van de nationale trots. De Slavische volkeren, maar ook de Hongaren en de Roemenen werden in het Keizerrijk Oostenrijk als burgers tweede klasse behandeld, wat tot verscheidene opstanden en emancipatiebewegingen heeft geleid. De volkeren van Zuid-Oost-Europa, zoals Servië, Bulgarije, Albanië etc., waren onderdanen van het Osmaanse Rijk en ook daar ontstonden de nodige bevrijdingsbewegingen. Na de eerste wereldoorlog waren zowel het Osmaanse Rijk als de Donaumonarchie uiteengevallen en de meeste voormalige onderdanen in deze gebieden genoten een korte periode van nationale zelfstandigheid. De tweede wereldoorlog bracht daar verandering in, de meeste Oost-Europese landen werden nu bondgenoten van de Sovjet-Unie, of zoals men ook zegt “vielen binnen de invloedssfeer van het Warschaupact”, terwijl Joegoslavië tot de niet-gebonden landen wordt gerekend. Nadat de Sovjet-Unie en Joegoslavië opgehouden hadden te bestaan, werden de Oost-Europese landen al spoedig in de EU opgenomen, met de belofte van welvaart en democratie. De oude EU landen namen echter ten opzichte van de nieuwe leden een schoolmeesterachtige houding aan, de meer traditionele waarden als patriottisme of familiebanden moesten plaats maken voor vrouwenemancipatie en LGBT-rechten. Na deze lange aanloop kom ik bij de aanleiding voor dit artikel in Die Welt: [begin van de vertaling]

Sloveense premier bestempelt EU-Europarlementariërs als "Marionetten van Soros”

Opnieuw veroorzaakt de Sloveense premier Janez Janša een schandaal in het Europees Parlement: hij beschuldigt de leden van het Europees Parlement ervan vooringenomen te zijn tegen zijn land en noemt hen "Marionetten van Soros". De voorzitter van het Europees Parlement ziet dit als een "aanval op de Europese burgers". [caption id="attachment_58449" align="alignright" width="350"] Dus wie kritiek heeft op de EU-parlementariërs, valt de gehele Europese bevolking aan?[/caption] Na verschillende Twitter-aanvallen op parlementsleden heeft de voorzitter van het Europees Parlement David Sassoli de Sloveense regeringsleider Janez Janša tot de orde geroepen. Hij drong er bij Jansa op aan te stoppen met de provocaties, schreef de Italiaan donderdag op Twitter. "Aanvallen op leden van dit Parlement zijn ook aanvallen op Europese burgers." Het geschil is bijzonder explosief omdat Slovenië momenteel het roulerende voorzitterschap van de EU-lidstaten bekleedt. Constructieve samenwerking kan alleen gebaseerd zijn op wederzijds vertrouwen en respect, schreef Sassoli. Momenteel bezoeken leden van het Justitiële Comité Slovenië om zich een beeld te vormen van de rechtsstaat en de persvrijheid in het land. Op Twitter beschuldigde Janša hen van partijdigheid en vroeg hoe vaak zij bij de Duitse kanselier, de Nederlandse premier of de Franse president langs waren geweest. Janša deelde donderdag onder meer een foto op Twitter waarop de Amerikaanse miljardair George Soros te zien is te midden van een netwerk van verschillende Europarlementariërs. Dit zouden volgens het fotobijschrift de "Soros marionetten in het EU Parlement" zijn. Soros is een in Hongarije geboren overlevende van de Holocaust die via zijn stichting talrijke maatschappelijke organisaties steunt. Onder andere is het hoofd van de EU-delegatie in Slovenië, Sophie in 't Veld, op de foto te zien. Critici beschuldigen Janša, wiens partij net als de CDU en CSU tot de christen-democratische partijfamilie in Europa behoort, er al lang van dat hij onder meer de onafhankelijke media in Slovenië onder druk zet. In maart ontstond er een schandaal in het Europees Parlement nadat Jansa tijdens een hoorzitting over de toestand van de media in zijn land eiste dat een door hem gepresenteerde video zou worden getoond. Nadat zijn verzoek was afgewezen, ontstond er een verhitte woordenwisseling met de voorzitster van de commissie in 't Veld. Tenslotte verliet Janša de videoconferentie zonder afscheid te nemen. [eind van de vertaling] [caption id="attachment_58452" align="alignright" width="350"] 13 van de 226 marionetten van Soros in het EU-parlement. De journaliste Vida Kocjan schrijft erbij: "Niet alleen dat. Geоrge Soros is ook hun mecenas." Mij valt op dat tot dat groepje opmerkelijk veel Nederlanders behoren.[/caption] Opvallend is dat Die Welt hier plotseling in een paar bijzinnen aandacht aan de persoon van George Soros besteedt, door middel van de tekst: "Soros is een in Hongarije geboren overlevende van de Holocaust die via zijn stichting talrijke maatschappelijke organisaties steunt." Soros wordt hier als een weldoener en onschuldig slachtoffer afgeschilderd, terwijl hij in sommige kringen behoorlijk omstreden is. De stichting waarvan hier sprake is de Open Society Foundation, die haar hand had in alle mislukte en geslaagde "regime changes" in Oost-Europa (voor het gemak tel ik daar nu ook landen als Georgië en Armenië bij). Ik wil hier niet dieper op ingaan, George Soros en de Open Society Foundation zijn een aparte artikelen-reeks waard.((Vergelijk bij dit thema ook onze artikelen: De “Open Border Society” van George Soros geinfiltreerd in de EU en Europees Parlement en De Soros-machine)) Er wordt al niet eens meer een poging gedaan om het standpunt van Slovenië uit te leggen. De kritiek van Janša wordt niet inhoudelijk beoordeeld maar onmiddellijk afgekeurd. En waarom worden tegenwoordig interne conflicten binnen de EU op Twitter uitgedragen? In iedere geval wordt stemming tegen Janša gemaakt, het gaat hier al lang niet meer om inhoudelijke discussies maar alles wordt op de persoon gespeeld. Het geval heeft ook de Russische media gehaald, en werd bijvoorbeeld bij Русская Весна besproken, onder de titel: Een schandaal bij de EU: de Sloveense premier noemt Europarlementariërs "marionetten van Soros". Naast de uitspraak van de voorzitter van het EU-parlement((Wij doen een dringend beroep op Janša om de provocaties tegen leden van het Europees Parlement te stoppen. Aanvallen op leden van de instelling zijn ook aanvallen op Europese burgers", schreef David Sassoli, voorzitter van het Europees Parlement, op Twitter.)), wordt er nog bij gezegd: Ook een aantal leden van het Europees Parlement hebben Janša aan de kaak gesteld, sommigen beschuldigden hem van antisemitisme. Het commentaar luidt verder: "Hoe dan ook, de zaak is veelzeggend. De Hongaarse premier Orban staat niet langer alleen in zijn strijd tegen Soros," aldus het Telegram-kanaal Политика Страны (@stranaua, een Oekraïens kanaal). In een ander artikel van Die Welt ((Die Welt is een krant die tot de Axel Springer groep behoort. Gezien het feit dat tegenwoordig de meeste media dezelfde meningen verkondigen, mag wat Die Welt schrijft als de politiek correcte mening beschouwd worden. Dit geldt niet alleen voor Duitsland, in de West-Europese landen zien we een schrikbarende concentratie van de media in handen van een paar rijken)) wordt het thema Slovenië als volgt besproken:

Een fan van Orbán zal nu Europa leiden

Janez Janša laat zich door de EU niet voorschrijven wat vrijheid en democratie is

Het artikel in Die Welt gaat daarna als volgt door: "Op 1 juli neemt Slovenië het voorzitterschap van de Raad van de EU over, d.w.z. de politieke leiding van de 27 lidstaten. Premier Jansa wordt geacht de rechtsstaat in Europa te versterken, zijn beleid volgt echter dat van Viktor Orbán. Hevige kritiek komt uit Duitsland." Nu is het tegenwoordig al bijna zo erg om een fan van Orban te zijn, als een aanhanger van Hitler. Hongarije is gelijk Orban, Polen is gelijk Duda en Slovenië is gelijk Janša. Wat ze gemeen hebben is dat dit allemaal populisten zijn, en dus per definiete slecht. Maar wat is een populist? Iemand die de taal van het volk spreekt. Is dat verwerpelijk of is dat democratisch? Door deze typeringen is het voor de rest van de Europarlementariërs gemakkelijk alles wat uit deze hoek komt terzijde te leggen. Naar de Oost-Europese landen wordt niet geluisterd als hun ideeën niet stroken met het uitgestippelde beleid. En ik krijg langzaam de indruk dat tegenwoordig de voornaamste reden van bestaan voor de EU is om als splijtzwam tussen West-Europa en Rusland te dienen. Als je de kaarten van de Europese Navo-landen en die van de lidstaten van de EU naast elkaar legt, komt de gedachte op dat de EU tot de politieke tak van de Navo gedegradeerd is. De toegang tot de westerse wereld loopt via de Navo (daarom wil de Oekraïne ook koste wat het kost Navo-lid worden). Ik verklaar het verlangen van de Oost-Europese landen om als volwaardig lid van de Westerse gemeenschap geaccepteerd te worden door de eeuwenlange onzelfstandigheid en het gebrek aan soevereiniteit. Maar de Oost-Europese landen willen niet "vroegere onderdrukking" inruilen voor West-Europese betutteling. Zolang West-Europa niet luistert naar de Oost-Europese inbreng, zal het project "Europese eenheid" tot mislukken gedoemd zijn. Landen als Slovenië, maar ook de Baltische staten zijn in wezen te klein om in onze geglobaliseerde wereld zelfstandig te kunnen ageren. De EU zou misschien een stap terug moeten doen en weer als de Europese Economische Gemeenschap van toen moeten fungeren. Een samengaan op economisch vlak tot ieders profijt. In een dergelijke constructie zouden de Oost-Europese landen zich misschien meer thuis voelen. Een van de redenen voor het uiteenvallen van Joegoslavië was toen dat de deelstaten Slovenië en Kroatië zich tekort gedaan voelden, omdat dankzij hun industriële productie armere delen zoals Macedonië gefinancierd werden. Dezelfde onvrede bespeur ik bij de Slovenen over hun positie in de EU, ze worden volgens hun eigen waarneming niet voor vol aangezien. Maar Slovenië is in wezen een economische successtory. Wikipedia weet over Slovenië te vertellen: Slovenië is een ontwikkeld land, met een geavanceerde economie met een hoog inkomen; het scoort zeer hoog op de Human Development Index. ((Slovenië ligt op deze lijst op plaats 48, voor landen als Portugal en Frankrijk)) Gemeten naar de Gini-index van de Wereldbank heeft het een van de laagste percentages inkomensongelijkheid ter wereld. Het land is lid van verschillende internationale organisaties, waaronder de Verenigde Naties, de Europese Unie, de eurozone, het Schengengebied, de OVSE, de OESO, de Raad van Europa, en de NAVO. Een van de laagste percentages inkomensongelijkheid ter wereld klinkt mij heel goed in de oren. Maar wat vindt men in Slovenië over Janša? De Sloveense Wikipedia weet o.a. te melden: Janez Janša verwierf grote bekendheid en populariteit tijdens de onafhankelijkheidsstrijd, ((hier wordt de strijd van Slovenië bedoeld voor meer zelfstandigheid binnen de Joegoslavische Federatie)) toen hij in 1988 als politieke gevangene een symboolfiguur van de vrijheidsstrijd werd. Janez Janša kan rekenen op veel steun in de Sloveense Democratische Partij (SDS) en wordt door zijn aanhangers vaak aangeduid als de meest prominente tegenstander van links: "Janša is een scherpe doorn in het oog van de linkse partijen en hun bazen geworden, alleen omdat hij consequent is in zijn kritiek, omdat hij de situatie vrij goed analyseert, omdat hij op geen enkel punt concessies doet, en omdat dit hen nog banger voor hem maakt." Er is natuurlijk ook veel kritiek: "Janez Janša is een levendige en strijdlustige publieke figuur. Hij lokt sterke ambivalente reacties uit. Kritische reacties gaan vaak verder dan politieke beoordelingen en raken aan de persoonlijke kwaliteiten van Janez Janša." De journaliste, Spomenka Hribar ((Spomenka Hribar is de "grand old lady" van de linkse oppositie in Slovenië, en voert al sinds de jaren '90 een verbeten verbaal gevecht tegen Janša, dat soms heel persoonlijk wordt en op een echtelijke twist gaat lijken)) publiceerde een boek met de titel: De wereld als samenzwering - Een analyse van Janez Janša's politieke stijl. en komt tot de conclusie dat Janez Janša een politicus is, die een gevaar vormt voor de democratie in Slovenië. Desondanks wordt Janša telkens herkozen - en ook weer afgezet. De protesten die tijdens de tweede regering Janša in de winter van 2012-2013 uitbraken, brachten Janša en zijn politieke rivaal Zoran Janković onder de aandacht van de anticorruptiecommissie, in een rapport werd vastgesteld dat beide politici "gebukt gingen onder corruptierisico's." De demonstranten eisten het ontzetten uit de macht van de gehele politieke elite. Met name sommige publieke optredens van Janez Janša en andere vertegenwoordigers van de SDS, in de elektronische media en in toespraken vonden een negatieve weerklank bij het linkse publiek. De Ombudsman Zdenka Čebašek-Travnik constateerde hate-speech in Janša's toespraak, die het duidelijkst naar voren kwam toen hij de acties van zijn politieke tegenstanders omschreef als "links fascisme". In Wikipedia kom je tevens vrij curieuze feiten tegen: "De receptie van Janez Janša in de kunst De figuur en het werk van Janez Janša waren voor drie Sloveense kunstenaars aanleiding om zich in 2007 officieel om te laten dopen. Er bestaan nu een Janez Janša (regisseur), een Janez Janša (beeldend kunstenaar) en een Janez Janša (performance kunstenaar). De drie sindsdien Janez Janša genoemden werken vaak samen. De regisseur Janez Janša heeft, in samenwerking met de andere twee omgedoopte kunstenaars en een aantal geïnterviewden, in 2012 de film Ik ben Janez Janša gemaakt." Hier kan ik dan alleen nog maar verbaasd mijn hoofd schudden. Hoe tegenwoordig de stemming in de Sloveense bevolking is, kan ik helaas niet beoordelen, daarvoor is mijn Sloveens te slecht. Wat ik wel constateer is dat we landen steeds van buitenaf beoordelen, zonder ook maar een poging te doen om er iets van te begrijpen. Op die manier wordt het nooit wat met het nagestreefde "onderlinge begrip tussen de volkeren".

Geschiedenis van de Oekraïne

FZ — Wed, 26 May 2021 06:43:38 +0000

Als we het over de Oekraïne hebben, hebben de meeste mensen maar een vaag beeld voor ogen - in de trant van "daar ergens in het oosten aan de zwarte zee". Wat men niet beseft is, dat de Oekraïne (als men Rusland buiten beschouwing laat), het grootste land van Europa is. Het land zou eigenlijk de ideale brug tussen de EU en Rusland kunnen zijn. Maar dat is echter door de politiek niet gewenst. De Oekraïne heeft zich in de afgelopen decennia, dankzij de daadkrachtige hulp van de VS tot een kruitvat ontwikkeld, waarvan alleen nog de lont aangestoken moet worden. Ten noorden van de Oekraïne ligt Wit-Rusland, nog zo'n geopolitieke stoorfactor, die nodig in het gareel gebracht dient te worden.

[caption id="attachment_57656" align="aligncenter" width="350"] De kaarten met een Franse tekst zijn afkomstig van LesCrises, daar is een hele serie over de Oekraïne te vinden met veel kaartmateriaal.[/caption]

Veel landen hebben een soort trauma door het feit dat ze hun macht kwijt geraakt zijn en wensen zich de tijd terug toen ze nog een grote mogendheid waren. We zien dit bij het British Empire en de Poolse Rzeczpospolita. Vaak hebben deze landen een neiging tot overdreven nationalisme. Dit is nog erger bij landen die gedurende hun hele geschiedenis nooit een soevereine staat hebben gevormd zoals de Oekraïne. (Waarom deze stelling niet opgaat voor de Nederlanden is me nog steeds een raadsel.)

De verhoudingen tussen Rusland en de Oekraïne worden nog bemoeilijkt door het feit dat Rusland Kiëv als de wieg van het Russische Rijk beschouwt (Kievskaja Roes of te wel het Kiëvse Rijk). En niet alleen in politiek opzicht voelt Rusland zich sterk met de Oekraïne verbonden, hetzelfde geldt voor het geloof. Poetin heeft ooit gezegd: "Op de Krim ligt de spirituele oorsprong voor het ontstaan van het Russische rijk". Grootvorst Vladimir van Kiëv is namelijk in Chersonesos op de Krim gedoopt (988) en heeft daarna ook zijn onderdanen aangemaand hetzelfde te doen. Daarvoor werd hij later heilig gesproken. Vladimir was een achterkleinzoon van de legendarische Roerik (860-879). Van Roerik stammen alle Russische tsaren af, voordat de macht overging naar de Romanovs. Aan Vladimir wordt voor de Russische orthodoxie en tevens ook in politiek opzicht dezelfde betekenis toegekend, als Karel de Grote voor West-Europa heeft.

De Mongool Batu Khan, kleinzoon van Genghis Khan, was de eerste vorst van het Kanaat van de Gouden Horde. Deze datum is de scheidslijn die het volk van de Roes van Kiev in twee verschillende volkeren verdeelt: de Russen die naar het Noorden en het Oosten zijn gevlucht en die het gebied op de Mongolen hebben heroverd en de Oekraïners die ter plaatse zijn gebleven en die aan Litouwen en Polen zullen worden onderworpen. Daarom heeft Rusland sindsdien de neiging vertoond om het Russische volk te "herenigen", terwijl de Oekraïners de indruk hadden de westerse sfeer binnen te treden dankzij de bekering van de Litouwse edelen tot het katholicisme. In 1240 werd Kiev, dat met zijn ruim 30.000 inwoners toen een van de grootste steden van Europa was, door de Mongolen verwoest. De volgende zes eeuwen was Kiev niet meer dan een provinciestad in het Pools-Litouwse Gemenebest en het Russische Rijk.

[caption id="attachment_57658" align="aligncenter" width="350"] Europa om 1250[/caption]

Een van de trauma's van het Russische Rijk is het Tartaarse juk, een groot deel van wat vandaag Rusland heet werd door de Mongolen of te wel Tartaren overheerst, en de bevrijding ervan in 1480, heeft zowel voor de Russische als ook de Oekraïense natie een grote betekenis. Interessant is dat de grens tussen het Kanaat van de Gouden Horde en de Russische Grootvorstendommen ongeveer daar verliep waar de Oekraïne ook vandaag nog gespleten is. In de Oost-Oekraïne werd toen al een soort guerrillaoorlog tegen de Gouden Horde gevoerd, en ook nadat de Gouden Horde vertrokken was, bleef dit een gebied dat moeilijk te regeren was. Tijdens het Russische Tsarenrijk hebben er verscheidene Kozakkenopstanden plaats gevonden.

De eeuwen daarna werden bepaald door een machtsstrijd tussen het Pools-Litouwse Gemenebest en het Russische Rijk. In het gebied van het Pools-Litouwse Gemenebest heerste een sterke sociale verdeeldheid, veel sterker nog dan in het Russische Rijk.

De adelsklasse, de Szlachta, had zeer veel politieke invloed. Polen-Litouwen was een kiesmonarchie (vergelijkbaar met het Heilige Roomse Rijk) waarbij de koning gekozen werd door de zogenaamde magnaten, de rijkste en machtigste leden van de Szlachta. De magnaten bezaten enorme landgoederen, die hun voornaamste bron van inkomsten vormden.
Handwerkslieden en handelaren, die in de grotere nederzettingen woonden. Deze klasse bestond in aanzienlijke mate uit Joden. Dat was in wezen een voorloper van wat we vandaag de middenklasse noemen.
Verder waren er op het gebied van de Oekraïne nog de landarbeiders, (keutel)boeren en lijfeigenen. Deze spraken Oekraïens. Door de bovenklasse werd dat als een minderwaardig Slavisch dialect beschouwd, als je vooruit wilde komen in het leven diende je Pools te spreken.
En dan was er uiteraard nog de clerus. De Katholieke kerk had een hele grote invloed. Een ook dat leidde tot conflicten met de voor het merendeel Russisch-orthodoxe boerenklasse. Daar werd uiteindelijk een oplossing voor gevonden: de oosters-katholieke kerk of geünieerde kerk. Zij vormt een unie met de Rooms-Katholieke Kerk en erkent het gezag van de paus. De kerk volgt de Byzantijnse rituelen en de liturgische taal is het Oekraïens.

[caption id="attachment_57693" align="aligncenter" width="350"] Het Oekraïense gebied in de 15de eeuw. Binnen de stippellijnen: de huidige Oekraïne. Grijs - het Grootvorstendom Litouwen, rood - het Koninkrijk Polen[/caption]

Het grootste gedeelte van de huidige Oekraïne (stippellijn) behoorde tot het Pools-Litouwse Gemenebest. Daarbuiten vallen de Wilde Velden of Woeste Velden (Frans: Champs Sauvages, Russisch: Дикое Поле), dit is een begrip dat in 16e en 17e eeuw werd gebruikt voor de dunbevolkte steppegebieden tussen de Don in het oosten, de Boven-Oka-vorstendommen((Kleine vorstendommen die niet tot het Russische Rijk behoorden en meestal ook niet lang hebben bestaan)) in het noorden en de zijrivieren van de Dnjepr en de Desna in het westen. In groen is het Kanaat van de Krim weergegeven, een van de laatste overblijfselen van de Gouden Horde.

Vanaf de 16e eeuw vindt er een machtsverschuiving plaats ten gunste van het Russische Rijk. Het Pools-Litouwse Gemenebest verliest steeds meer aan betekenis, totdat Polen na de derde Poolse deling helemaal van de kaart is verdwenen. De Poolse gebieden vallen aan Pruisen, het Habsburgse Rijk en aan Rusland. Na de inval van de Gouden Horde was niet veel meer over van het Kiëvse Rijk. In het noorden lagen ver van elkaar verwijderd en niet aaneengesloten verschillende grootvorstendommen. Een daarvan was het grootvorstendom Moskou, en van daaruit vond de Russische "reconquista" plaats.

[caption id="attachment_57674" align="aligncenter" width="350"] Terwijl het Kiëvse Rijk uit kleinere vorstendommen bestond, expandeert het Russische Rijk in de jaren 1300-1796 gestaag en vormt een eenheid[/caption]

Een van de belangrijkste doelstellingen van het Russische Rijk was de toegang tot een ijsvrije haven. In het noorden werd dit doel verwezenlijkt toen Peter de Grote Sint Petersburg stichtte. Daarna richtte Rusland zich steeds meer naar het zuiden, en probeerde gebieden rond de Zwarte Zee te veroveren. In die contreien was echter inmiddels een nieuwe tegenstander opgedoken - het Osmaanse rijk. De Russische geschiedenis wordt bepaald door Russisch-Turkse oorlogen, en deze vonden vaak ergens op het territorium van de huidige Oekraïne plaats. De Oekraïne zoals we deze vandaag kennen, heeft dus tot in de 20 eeuw nooit een territoriale eenheid gevormd en is ook altijd een behoorlijke lappendeken van verschillende volkeren geweest. Tussen 1721 en 1917 heette een groot deel van het gebied "Klein-Rusland". Oekraïne betekend letterlijk vertaald "aan de rand", daarmee wordt bedoeld dat het land altijd een grensstreek heeft gevormd. Sommige Russen zijn van mening dat de Oekraïne in haar huidige vorm alleen tot stand is gekomen dankzij "geschenken" van verschillende Sovjet-leiders en dat het land zich niet moet aanstellen als daarvan iets wordt afgepakt.

De Oekraïners werden voor hun eigen gevoel nooit voor vol aangezien, en in wezen kan men "Klein-Rusland" best wel als denigrerend beschouwen. De culturele hoofdsteden waren eerst Sint-Petersburg en daarna Moskou. In Oekraïense ogen zijn daarom alle Russen arrogante "Moskovieten" en door hen wil men niet geregeerd worden.

De Oekraïne heeft eigenlijk nooit de tijd gehad een nationale eenheid te vormen. Ze heeft weliswaar in Sovjet-tijden ook al in de huidige vorm bestaan, maar toen was ze gewoon een van de Sovjet-republieken en waar de grenzen lagen maakte niet zoveel uit. Na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie was de politiek van het westen erop gericht de landen die aan Rusland grensden in de invloedssfeer van de EU en de Navo te krijgen. Deze politiek heeft de Oekraïne in 2004 de eerste kleurenrevolutie gebracht, en omdat de resultaten kennelijk niet bevredigend waren, werd het experiment 10 jaar later nog eens herhaald. Het resultaat van dit alles is, dat het land totaal ontwricht is en er grote verdeeldheid heerst.

De kaart met de stemverdeling bij de presidentsverkiezingen van 2010 laat duidelijk zien dat het Oosten van de Oekraïne een ander stemgedrag vertoont dan het Westen. En dit is geen eenmalig toeval, ook in andere jaren kan men eenzelfde soort kaart tekenen. In wezen komt het erop neer dat het kerngebied van de Oekraïne, Klein-Rusland dus, altijd met de later bijgekomen gebieden van mening verschilt.

Mijns inziens zou alleen een opsplitsing van de Oekraïne binnen een federatief stelsel, waarin de bondsstaten een grote mate van autonomie genieten, een oplossing kunnen bieden. Daar hebben natuurlijk ook anderen over nagedacht, maar ik vrees dat de hardliners die erop gefixeerd zijn de Donbass en de Krim te "bevrijden", op dit moment veel teveel invloed hebben. Bovendien komt het de VS zeer gelegen om op ieder gewenst moment het conflict met Rusland te kunnen laten oplaaien.

In wezen beslaat de Donbass, waar zich de Volksrepublieken Donetsk en Loegansk (Donetskaja narodnaja respoeblika, Loeganskaja narodnaja respoeblika = DNR, LNR) bevinden maar een heel klein deel van het Oekraïense gebied. Op dit moment ziet Rusland zich geconfronteerd met een lose-lose situatie. Mocht Kiëv de Volksrepublieken binnen vallen en Rusland schiet de Russische broeders daar te hulp, dan zal de VS de Russische agressie veroordelen en de NAVO zou vermoedelijk ingrijpen. Indien Rusland zich niet inmengt, zou het in eigen land zeer slecht vallen dat men het broedervolk in steek heeft gelaten. Er gaan zelfs stemmen op dat de enige mogelijkheid om zonder klerenschuren uit dit dilemma te komen, zou zijn om alle bewoners van de volksrepublieken te evacueren en in Rusland te herhuisvesten. En dan spreken we over ca. 4,5 miljoen mensen, die misschien toch liever thuis zouden blijven.

Al met al een onoplosbaar probleem. De regering in Kiëv heeft openlijk verklaard dat ze zich niet gebonden voelt door de verdragen van Minsk. De doctrine luidt nu: "bevrijding en opnieuw in bezit nemen van de verloren gebieden", dus de Donbass, maar ook de Krim. De Krim terug te krijgen zal vermoedelijk niet lukken, ten eerste willen de bewoners helemaal niet "bevrijd" worden en zullen ze zich met hand en tand ertegen verzetten, en ten tweede heeft Rusland enorm veel geld eraan besteed om de Krim weer tot een leefbaar geheel te maken en zal de Krim onder geen voorwaarde afstaan.

Wat bezielt de Europese Unie?

FZ — Thu, 08 Apr 2021 08:19:39 +0000

Ik had niet gedacht dat dit een serie((Zie ook ons artikel: Wat bezielt de Verenigde Staten)) zou worden, maar helaas volgt de EU de Amerikaanse lijn en kondigt eveneens nieuwe sancties tegen Rusland en China af.

Europese sancties tegen China

[ik vertaal hier een artikel van Anti-Spiegel], met mijn eigen aanvulling voor Nederland]

De ministers van Buitenlandse Zaken van de EU hebben maandag onder meer sancties opgelegd aan vier Chinezen en een Chinese organisatie wegens de vermeende onderdrukking van de Oeigoeren. Brussel dacht waarschijnlijk dat China - zoals Rusland dat gewoonlijk doet - zou reageren met eenzelfde aantal tegensancties en was dan ook dienovereenkomstig geschokt toen China tegensancties instelde tegen tien Europeanen en vier EU-instellingen tegelijk. Der Spiegel bericht hierover als volgt: "Diplomaten gingen er de laatste tijd van uit dat vergeldende maatregelen van de kant van Peking gematigd zouden uitvallen - al was het maar om de Europeanen niet in de armen te drijven van de nieuwe Amerikaanse president Joe Biden, die de EU wil overhalen tot gezamenlijke acties tegen China op bepaalde terreinen. Deze hoop lijkt zich nu niet bewaarheid te hebben." China is Rusland niet en laat dit ook duidelijk blijken. De Chinezen beschouwen het, nog meer dan de Russen, als een aanmatiging wanneer een Westerling hen probeert te vertellen hoe hun politiek eruit dient te zien. Dit verschil in waarneming is vermoedelijk ook door het feit bepaald dat Rusland in cultureel opzicht een veel nauwere band met West-Europa heeft, omdat West-Europa en Rusland in tegenstelling tot China, duizend jaar van een gezamenlijke historische ontwikkeling met elkaar delen. Voor China daarentegen ligt Europa heel ver weg. De sancties waren geenszins een idee van Brussel. Zij zijn een idee van de VS, die niet slechts door de VS en de EU ten uitvoer worden gebracht, maar ook Canada en het VK hebben op dezelfde dag soortgelijke sancties opgelegd met eenzelfde redenering. Dit was dus een gecoördineerde actie van het "collectieve Westen", zoals het tegenwoordig in Rusland wordt genoemd.

Duitsers en Nederlanders op de Chinese sanctielijst

Een van de Duitsers op de Chinese sanctielijst is Reinhard Bütikofer. De groene politicus is in Brussel een van de felste scherpslijpers tegen China, die al lange tijd strijdt voor sancties tegen China. Op de website van German-Foreign-Policy kon u vorig jaar over hem lezen: "Politici van Bündnis 90/Die Grünen spelen een leidende rol in een nieuwe anti-China alliantie van transatlantische parlementariërs. In de Interparlementaire Alliantie voor China (IPAC), die vrijdag is opgericht, worden anti-Chinese Amerikaanse hardliners - Marco Rubio, Bob Menendez - gezien als de drijvende krachten. Een concreet doel is de handhaving van het VS-sanctiebeleid tegen Peking ook in Europa. De groene afgevaardigde Reinhard Bütikofer had de oprichting van een dergelijke parlementaire pressiegroep voorgesteld; hij treedt nu op als medevoorzitter van de IPAC. De organisatie, die ook oproept tot de ontwikkeling van "veiligheidsstrategieën" tegen China, heeft een ex-CIA specialist in haar adviesraad". Een van de Nederlanders is Sjoerd Sjoerdsma van D66. Sjoerdsma studeerde sociologie aan University College Utrecht, het internationale honours college van de Universiteit Utrecht, en internationale betrekkingen aan de London School of Economics and Political Science. Na een traject als rijkstrainee werkte hij als ambtenaar op het ministerie van Buitenlandse Zaken, de ambassade in Kabul en de Nederlandse vertegenwoordiging bij de Palestijnse Autoriteit. Sjoerd Sjoerdsma staat bekend om zijn kritische houding tegen mensenrechtenschendingen in China. Sjoerdsma heeft onder andere een motie ingediend dat Nederland als voorvechter van de mensenrechten een uitspraak dient te doen, dat er "in China een genocide plaatsvindt op de Oeigoerse minderheid".((Uit Wikipedia)) Bütikofer en zijn medestanders in het Europese Parlement en de haviken uit Washington hebben met hun campagnes nu succes geboekt. Dat China dit soort haviken, die zich ook al tijdens de regering Trump ervoor sterk maakten dat de EU het VS-beleid zou volgen, op de sanctielijst zou zetten is niet verbazingwekkend. Hetzelfde geldt voor de tweede Duitser op de sanctielijst, die minder bekend is en nauwelijks bij naam wordt genoemd. Der Spiegel heeft het alleen over "wetenschappers" die door Chinese sanctie werden getroffen. Adrian Zenz, de persoon in kwestie, is antropoloog en wordt beschouwd als een "evangelische christenfundamentalist". Hij werd bekend door zijn onvermoeibare strijd tegen China.

De Oeigoeren

Het Westen bekritiseert China voor zijn vermeende onderdrukking van de Oeigoeren. Het feit dat er op het grondgebied van de Oeigoeren islamitische terreuraanslagen hebben plaatsgevonden met vele slachtoffers, wordt in het Westen verzwegen. Er wordt alleen gesproken over de vermeende onderdrukking van de Oeigoeren. Aangezien weinigen van ons daar ooit zijn geweest, is het moeilijk voor ons om te beoordelen wat er aan de hand is. Om echter ook de andere kant aan het woord te laten, heb ik enige tijd geleden een Russische televisiereportage uit het Oeigoerse gebied vertaald, waarin alles heel anders klonk dan wat in het Westen wordt gezegd. Naar mijn mening moet men altijd beide kanten van het verhaal aanhoren.

De reactie van Berlijn

Der Spiegel meldt over de reactie van het Duitse ministerie van Buitenlandse Zaken het volgende: "Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft China opgeroepen de sancties tegen parlementsleden en academici uit de EU in te trekken. "Het Chinese leiderschap moet zijn besluit om sancties op te leggen aan parlementsleden als Reinhard Bütikofer en aan wetenschappers onmiddellijk intrekken", verklaarde staatsminister Niels Annen tegenover Redaktionsnetzwerk Deutschland (RND). Hij noemde het besluit van Peking "arbitrair" en "onbegrijpelijk". (...) "De EU heeft een lijst opgesteld van mensen in China die verantwoordelijk zijn voor ernstige schendingen van de mensenrechten", aldus Annen. "De toegang ontzeggen aan parlementsleden in reactie hierop is een willekeurig en onbegrijpelijk besluit." Deze arrogante dubbele standaard van het Westen is niet nieuw. Het Westen legt eenzijdig steeds nieuwe strafsancties op en is dan altijd stomverbaasd wanneer de getroffen landen lik op stuk geven.

[eind van de vertaling]

Dit geldt ook voor Nederland. Minister Blok vindt het "onacceptabel dat China democratisch gekozen volksvertegenwoordigers en mensen die ons land vertegenwoordigen in Brussel of waar dan ook treft met dit soort van sancties". China vergeldt naar eigen zeggen alleen maar de strafmaatregelen die de EU vier Chinezen en een staatsbedrijf eerder op de dag oplegde voor de onderdrukking van de Oeigoerse moslimminderheid, maar dat gaat volgens de minister niet op.((Ook Chinese sancties voor Nederlandse politici)) Nederland volgt dus strak de richtlijnen die door Brussel uitgevaardigd zijn. Er wordt een vijandbeeld (of eigenlijk twee vijandbeelden) gecreëerd, dat zorgvuldig opgebouwd en in stand gehouden wordt. Mantra-achtig wordt herhaald dat China en Rusland slecht, agressief en niet te vertrouwen zijn. Dit is een techniek die Cato in het oude Rome reeds toepaste door steeds te herhalen: "Ceterum autem censeo Carthaginem esse delendam". Carthago werd uiteindelijk vernietigd, laten we hopen dat het in moderne tijden minder goed lukt.

China en Rusland

Rusland en China worden door de Westerse politiek als het ware naar elkaar toe gedreven. En gebeurt hier niet iets wat de VS en de EU volgens hun eigen doctrines ten alle tijden zouden moeten voorkomen? Namelijk het bevorderen van een steeds nauwere samenwerking tussen China en Rusland. We zien hier een nieuwe Koude Oorlog en één ding moge duidelijk zijn, de voorwaarden zijn nu anders dan tijdens de eerste Koude Oorlog. China en Rusland hebben zich ondertussen tot grootheden ontwikkeld, die Europa en Amerika ook gezamenlijk nauwelijks meer in bedwang kunnen houden. [caption id="attachment_57215" align="alignright" width="350"] Lavrov draagt een masker met de opschrift: FCKNG QRNTN, Fucking Quarantaine dus. Wat hij met dit statement bedoelt, wordt in Rusland ijverig bediscussieerd.[/caption] De Russische Minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov was op bezoek in Beijing (22-03 tot 24-03-2021). Gevraagd naar de verhoudingen met de EU antwoordde hij slechts: "Van het westelijk front geen nieuws"((Een verwijzing naar het beroemde boek van Eric Maria Remarque. Remarque was een Duitse veteraan van de Eerste Wereldoorlog, en schreef over de gruwelen en de zinloosheid van oorlog.)) Lavrov vervolgde: "maar in het Oosten volgen wij een uitgebreide agenda, die ieder jaar nog uitgebreider zal worden". Lavrov is in Beijing om over de hernieuwing van het Chinees-Russische Vriendschapsverdrag te spreken. Volgens de officiële berichten zullen "de ministers van Buitenlandse Zaken van de twee landen een bijeenkomst van de staatshoofden voorbereiden om het verdrag te vernieuwen en verdere punten toe te voegen om het strategisch partnerschap van de landen te verdiepen". Maar er zullen wellicht ook andere dingen aan de orde komen. Naar aanleiding van de verscherping van de Amerikaanse sancties en het aanhoudende confrontatiebeleid, heeft Lavrov China voorgesteld om zich los te maken van zowel de dollar als de internationale instellingen die het betalingsverkeer regelen. Indien deze plannen verwezenlijkt worden, zou dit het einde van de Amerikaanse hegemonie kunnen inluidden. Amerika past namelijk op alle met dollars gebezigde transacties het Amerikaanse rechtssysteem toe, ook al hebben deze buiten Amerika plaats gevonden. Dit is bij uitsteek het middel om de Amerikaanse belangen en daarmee de Amerikaanse dominantie te beschermen. Vanaf het moment dat de Democraten het presidentschap heroverd hebben, intensiveren de Verenigde Staten de confrontatie-koers met landen die hun lijn niet gedwee genoeg volgen. Het nieuwste communiqué van Rusland, bij monde van zijn minister van Buitenlandse Zaken, is bijzonder interessant. In dit interview drong Lavrov erop aan de gevolgen van sancties te verzachten, door de technologische autonomie van het eigen land te beschermen, door de rol van de dollar in het internationale betalingsverkeer te verkleinen ten gunste van de nationale munt of een gemeenschappelijk munt die de dollar zou kunnen aflossen en door geen gebruik meer te maken van de internationale betalingsplatforms, die in handen zijn van het Westen. Zijn woorden waren voornamelijk aan China gericht, dat eveneens het doelwit is van de Europese en Amerikaanse sancties. Volgens Lavrov dwingen deze omstandigheden Rusland en China "om een eigen koers in hun economische en sociale ontwikkeling te volgen, om op deze manier niet afhankelijk zijn van de 'grillen' van onze westerse partners". Elke actie leidt tot een reactie. Het Amerikaanse sanctiebeleid leidt niet tot een toenadering tot Rusland, maar vergroot de afstand tussen de twee landen. Hetzelfde geldt voor Europa, door de vijandige houding ten aanzien van Rusland en tevens de economische sancties, was het land haast wel gedwongen weer zelfvoorzienend te worden en de eigen industrie te steunen. Dit is in strijd met de trend tot globalisering, waarbij alle grenzen tussen de aparte landen zouden moeten vervagen. In die zin is het een strategische fout van de globalisten om Rusland tot grotere zelfstandigheid te dwingen.((Het gedeelte over de financiële aspecten van Lavrovs bezoek aan China is geïnspireerd door een artikel van Russie politics, evenals het volgende gedeelte over het gesprek tussen Poetin en Charles Michel.)) De Europese Unie was oorspronkelijk ervoor bedoeld om de banden tussen de Europese landen te versterken, maar door Europa tot een soort superstaat te maken, hebben de lidstaten het gevoel hun autonomie te verliezen, en zijn steeds minder bereid macht aan Europa af te staan. Dit leidt tot permanente onenigheden, die de besluitvorming blokkeren. Rusland heeft door de jaren heen steeds de toenadering tot de Europese Unie gezocht, maar Europa vond de banden met Amerika kennelijk belangrijker, vergetende dat Rusland nu eenmaal - zeker ook in cultureel opzicht - een Europees land is.

Wil de EU de banden met Rusland verbreken?

Naar aanleiding van de toenemende verslechtering van de betrekkingen tussen de EU en Rusland, heeft Poetin op 22 maart 2021 het initiatief genomen en heeft Charles Michel, de voorzitter van de Europese Raad, gebeld. Michel liet niet alleen de zoveelste kans voorbijgaan om het conflict dat een steeds hevigere vorm aanneemt, te verzachten, maar verergerde de situatie zelfs nog. In een mate dat Lavrov het commentaar gaf dat "Brussel alles had vernietigd wat er nog over was van de relatie tussen Rusland en de EU". De Europese Unie schaadt objectief gezien heel Europa. De Europese Raad was van plan om op 25 en 26 maart bijeen te komen (in levende lijve) om tijdens die bijeenkomst het vraagstuk van de betrekkingen tussen de EU en Rusland te bespreken. Gezien de versnelde verslechtering van de betrekkingen met het Atlantische blok in het algemeen, en de EU in het bijzonder, heeft de Russische president het initiatief genomen tot een telefonisch gesprek met Michel. De beste manier om in de politiek een conflict op te lossen en te neutraliseren is het directe contact, waarbij de gesprekspartners vrijuit kunnen discussiëren. Maar in dit geval was een mislukking onvermijdelijk, aangezien de EU niet vrij is om haar beleid te bepalen en gezien het feit dat zij al lang niet meer handelt in het belang van de Europese bevolking. De Europese Unie is slechts een regionale dependance van het globale Trans-Atlantische bestuur. Dus wanneer de Russische president de toestand van de betrekkingen tussen de EU en Rusland betreurt, die op zijn zachtst gezegd niet erg constructief en zelfs funest zijn; en wanneer de Russische president in zo'n situatie zegt dat hij ernaar streeft tot een volledige normalisatie te komen, indien de EU van haar kant daar ook de bereidheid toe toont, dan is de reactie van Charles Michel rondweg verbijsterend. Een antwoord, dat om gegronde redenen niet in de media is verschenen. Charles Michel, de voorzitter van de Europese Raad, antwoordt met alle arrogantie van iemand die toch geen mandaat heeft om het conflict op te lossen, dat er inderdaad grote meningsverschillen bestaan met Rusland en de betrekkingen daadwerkelijk op een dieptepunt zijn beland. Volgens de EU hangt de verbetering van deze betrekkingen uitsluitend van Rusland af, en daaraan worden drie voorwaarden verbonden:

de akkoorden van Minsk moeten ten uitvoer gebracht worden, want volgens de EU staat Rusland kennelijk niet langer slechts garant, maar is een betrokken partij geworden
er moet een einde komen aan de hybride oorlogsvoering en de cyberaanvallen tegen EU-lidstaten Rusland wordt dus door de EU a priori als agressor beschouwd, zonder daarvoor bewijzen te hebben
de mensenrechten te respecteren

Op deze manier was het dus niet mogelijk de geschillen bij te leggen. De EU zoekt de confrontatie, houdt voet bij stuk en dat is ook precies de rol die de Unie toebedeeld is en zij vervulde deze braaf. De Russische minister van Buitenlandse Zaken, Sergej Lavrov, reageerde onmiddellijk en verklaarde dat Rusland geen betrekkingen meer onderhoudt met de EU als organisatie: "Brussel heeft de betrekkingen met Moskou vernietigd. Er zijn nog maar weinig landen in Europa die zich laten leiden door hun nationale belangen en een gelijkwaardig partnerschap met Rusland in stand houden". Het gesprek tussen Michel en Poetin werd gehouden voorafgaande aan een Europese top op 25 en 26 maart. Alles liep kennelijk wat anders dan gepland, want de voorzitter van de Europese Raad, Charles Michel, heeft in de uitnodiging aan de EU-leiders voor de videoconferentie gezegd dat de "strategische discussie" over Rusland wordt uitgesteld tot de volgende niet-virtuele rechtstreekse bijeenkomst van de Unie en dat hij voornemens is om hen dan te informeren over zijn contacten met de Russische president Vladimir Poetin. Via een communiqué maakte de persdienst van de Europese Raad verder bekend, dat de voorzitter van de Europese Raad "de oproep van de EU aan de Russische autoriteiten heeft herhaald om de heer Navalny vrij te laten en een transparant onderzoek in te stellen naar de moordpoging". Tevens is Michel van mening dat de betrekkingen tussen de EU en Rusland zich daadwerkelijk op een dieptepunt bevinden en herhaalde dat de EU de kwestie zal benaderen op basis van de "vijf grondbeginselen" die stoelen op de naleving van de fundamentele waarden van de EU.((In maart 2016 stemden de EU-ministers van Buitenlandse Zaken in met de "vijf beginselen" van Federica Mogherini (de voorgangster van Josep Borrell in de functie van hoge vertegenwoordiger van de EU voor buitenlandse zaken). In haar toespraak over de nieuwe mondiale strategie voor de Europese Unie in juni 2016 heeft zij vijf prioriteiten gesteld: veiligheid, veerkracht van de staat en de samenleving in het oosten en zuiden van de EU, een geïntegreerde aanpak van conflictbeheersing, coöperatieve regionale structuren en mondiaal bestuur van de 21e eeuw. Zij richt haar buitenlands beleid dus steeds meer op Soft Power, pragmatisme en oplossingen op maat, alsook op regionale ' governance'.)) Volgens Aleksej Tsjesnakov, een politicoloog met goede betrekkingen tot het Kremlin, bestaat het vermoeden dat het gesprek tussen Poetin en Michel slechts een "belletje uit beleefdheid" was en dat Michel het nieuwe beleid van de EU ten aanzien van Rusland heeft uitgestippeld, de inhoud waarvan uit voor de hand liggende redenen pas later zal worden onthuld. Het bezoek van Blinken aan Brussel doet denken aan de voorbereidingen van een escalatie-scenario. Waarschijnlijk zullen morgen, na de bijeenkomst van de ministers van Buitenlandse Zaken van het bondgenootschap, wijzigingen in de strategie van de NAVO worden voorgesteld. De komende week zullen er nog andere belangrijke signalen volgen. We zullen zien. De EU is dus volledig ingebonden in de globalistische Trans-Atlantiek en vervult de functie van een supra-regionale instelling, die de Europese landen aan zich heeft weten te binden, gebonden aan belangen die niet de hunne zijn, maar te zwak om te kunnen reageren. Wanneer regeringen onbekwaam zijn, is het de taak van het volk om hen te herinneren aan hun verplichtingen, waarvan de voornaamste de bescherming van het nationaal belang is. Een nationaal belang, dat op het Europese continent een samenwerking-zonder-confrontatie met Rusland voorschrijft.

Poetin spreekt het World Economic Forum toe

FZ — Tue, 09 Feb 2021 07:18:05 +0000

Vladimir Poetin heeft op 27 januari 2012 per video de deelnemers aan het forum toegesproken. Het is interessant welke punten uit de redevoering door de pers benadrukt worden. Iedereen lijkt eruit te pikken wat in zijn straatje past. Ikzelf hoor in deze rede een duidelijke verwerping van The Great Reset en de aankondiging dat Rusland een eigen weg zal volgen. Tevens betekent dit het einde van de globalisering en het neo-liberalisme. Maar ik wil de lezer dezes niet beïnvloeden en hem zijn eigen conclusies laten trekken, daarom heb ik de hele rede vertaald (Poetin heeft 45 minuten gesproken). [Klaus Schwab, oprichter en voorzitter van het WEF] Mijnheer de President, welkom bij de Davos Agenda Week. Rusland is een belangrijke wereldmacht, en de deelname van Rusland aan het Economisch Wereldforum kent een lange traditie. Op dit moment in de geschiedenis, waarop de wereld nog maar één kans heeft om binnen een kort tijdsbestek over te gaan van een tijdperk van confrontatie naar een tijdperk van samenwerking, is de gelegenheid om uw stem, de stem van de president van de Russische Federatie, te horen, van essentieel belang. Zelfs en vooral in tijden die worden gekenmerkt door meningsverschillen, geschillen en protesten, is een constructieve en eerlijke dialoog om onze gemeenschappelijke problemen aan te pakken, beter dan isolement en polarisatie. [caption id="attachment_56756" align="alignright" width="350"] Let voor de grap eens op de lichaamstaal
Screenshot van de originele toespraak[/caption] Uw telefoongesprek van gisteren met president Biden en het akkoord om het kernwapenverdrag New START in beginsel te verlengen, waren mijns inziens een veelbelovende stap in die richting. COVID-19, mijnheer de president, heeft onze mondiale kwetsbaarheid en onderlinge verbondenheid aangetoond, en net als elk ander land, zal ook Rusland daar zeker de gevolgen van ondervinden, en uw economische ontwikkeling en de vooruitzichten voor internationale samenwerking zijn uiteraard voor ons allen van belang. Mijnheer de president, wij zijn benieuwd naar, hoe u vanuit uw perspectief en het perspectief van Rusland, de situatie in het derde decennium van de 21e eeuw beoordeelt en wat er moet gebeuren opdat de mensen overal in vrede en welvaart kunnen leven. Mijnheer de president, de wereld wacht op uw woorden. [Vladimir Poetin] Geachte heer Schwab, beste Klaus! Geëerde collega's! Ik ben naar vele evenementen geweest die de heer Schwab in de jaren 90 organiseerde. Klaus heeft mij daarnet eraan herinnerd dat we elkaar in 1992 voor het eerst hebben ontmoet. Toen ik nog in Petersburg werkte, heb ik herhaaldelijk dit invloedrijke forum bijgewoond. Ik wil u bedanken voor het feit dat ik vandaag de gelegenheid heb om mijn standpunt uiteen te zetten aan een deskundig publiek, dat dankzij de inspanningen van de heer Schwab bijeengekomen is op dit wereldwijd gerespecteerde platform. Allereerst, dames en heren, zou ik alle deelnemers aan het World Economic Forum willen begroeten. Het is verheugend dat het Forum ook dit jaar, ondanks de pandemie, ondanks alle beperkingen, zijn werkzaamheden toch voortzet. Hoewel het Forum beperkt is tot online-deelname, vindt het toch plaats en biedt de deelnemers de gelegenheid om tijdens een open en vrije discussie hun beoordelingen en prognoses uit te wisselen. Dit compenseert gedeeltelijk het toenemende gebrek aan persoonlijke ontmoetingen tussen staatshoofden, vertegenwoordigers van het internationale bedrijfsleven en het publiek van de afgelopen maanden. Dit alles is van groot belang nu er zoveel moeilijke vragen te beantwoorden zijn. Het huidige forum is het eerste in het begin van het derde decennium van de 21e eeuw en uiteraard is het merendeel van de onderwerpen gewijd aan de ingrijpende veranderingen die zich in de wereld voltrekken. Het is onmogelijk de fundamentele veranderingen in de globale economie, de politiek, het sociale leven en de technologie over het hoofd te zien. De coronavirus-pandemie, waar Klaus het zojuist over had, vormt een grote uitdaging voor de hele mensheid, en heeft de structurele veranderingen, waarvoor de voorwaarden reeds lang geleden waren geschapen, in een stroomversnelling gebracht. De pandemie heeft de bestaande problemen en het gebrek aan evenwicht in deze wereld slechts verergerd. Er is alle reden om aan te nemen dat deze verschillen waarschijnlijk nog zullen toenemen. En dergelijke tendensen kunnen zich op vrijwel op ieder vlak voordoen. Natuurlijk bestaan er in de geschiedenis geen rechtstreekse parallellen. Maar sommige deskundigen - ik respecteer hun mening - vergelijken de huidige situatie met de jaren '30 van de vorige eeuw. Men kan het ermee eens zijn of niet, maar bepaalde analogieën lijken toch op hun plaats, gezien de schaal en de complexe, systemische aard van de uitdagingen en de potentiële gevaren. [caption id="attachment_56755" align="alignright" width="350"] Screenshot van de originele toespraak[/caption] De oude modellen en instrumenten van economische ontwikkeling bevinden zich in een crisis. De sociale gelaagdheid neemt toe, zowel wereldwijd als in de afzonderlijke landen. We hebben het hier al eerder over gehad. Dit brengt nu weer een diepgaande polarisatie van de publieke opinie met zich mee, die leidt tot de groei van populisme, rechts- en linksradicalisme en andere extreme standpunten, en verscherpt de tegenstellingen in de binnenlandse politiek, ook in de toonaangevende landen. Dit alles heeft onvermijdelijk gevolgen voor de internationale betrekkingen, waardoor de stabiliteit en voorspelbaarheid vermindert. De internationale instellingen verliezen hun invloed, het aantal regionale conflicten neemt toe en de internationale veiligheid vermindert. Klaus [Schwab] heeft reeds mijn telefoongesprek met de president van de VS gisteren aangestipt en de verlenging van het START-verdrag. Dit is zeker een stap in de goede richting. Niettemin, onze tegenstellingen brengen ons in een neerwaartse spiraal. Zoals u weet, hebben het onvermogen en de onwil om dergelijke problemen daadwerkelijk op te lossen, in de twintigste eeuw geleid tot de catastrofe van de Tweede Wereldoorlog. Natuurlijk is tegenwoordig zo'n wereldwijd "heet" conflict – naar ik hoop - in principe niet meer mogelijk. En dit hoop ik van harte, want het zou het einde van de beschaving betekenen. Maar nogmaals, de situatie kan zich op een onvoorspelbare en oncontroleerbare manier ontwikkelen. Als we tenminste niets doen om dit te voorkomen. Er is een reële kans dat we geconfronteerd zullen worden met een geweldige afbraak van de globale vooruitgang, met een gevecht van allen tegen allen, met pogingen om al lang achter ons liggende tegenstellingen uit te vechten door naar "interne" en "externe" vijanden te wijzen, door niet alleen de traditionele waarden – die wij in Rusland koesteren - te vernietigen, zoals het gezin, maar ook de fundamentele vrijheden, waaronder de vrijheid van keuze en het recht op privacy. Hierbij zou ik willen wijzen op de negatieve demografische gevolgen van de sociale crisis, alsmede van de crisis van normen en waarden die zich nu aftekent, waardoor de mensheid hele werelden aan beschaving en cultuur dreigt te verliezen. De verantwoordelijkheid om een dergelijk perspectief – dat aan een dystopie doet denken – te voorkomen, ligt nu bij ons allen, en aan ons de taak ervoor te zorgen dat de ontwikkeling langs een andere, positieve, harmonieuze en creatieve weg verloopt. In dit verband wil ik nader ingaan op de belangrijkste uitdagingen waarmee de wereldgemeenschap naar mijn mening momenteel geconfronteerd wordt. De eerste is van sociaal-economische aard. Ja, afgaande op de statistieken kan de periode van de afgelopen veertig jaar, zelfs ondanks de diepe crises van 2008 en 2020, voor de wereldeconomie als geslaagd of zelfs als zeer geslaagd worden omschreven. Het mondiale BNP is sinds 1980 verdubbeld als men de reële koopkrachtpariteit per hoofd van de bevolking beschouwt. Dit is zeker een positieve indicator. Globalisering en binnenlandse groei hebben geleid tot een krachtige stijging in de ontwikkelingslanden, waardoor meer dan een miljard mensen uit de armoede zijn gekomen. Als we dus uitgaan van een inkomensniveau van 5,5 dollar per persoon per dag (bij koopkrachtpariteit), dan schat de Wereldbank dat in China bijvoorbeeld het aantal mensen uit de laagste inkomensgroep is gedaald, van 1,1 miljard in 1990 naar minder dan 300 miljoen in de afgelopen jaren. Dit is zeker een succes voor China. In Rusland is dit aantal gedaald, van 64 miljoen mensen in 1999 naar ongeveer 5 miljoen nu. En wij zijn van mening dat dit ook voor ons land een enorme vooruitgang betekent, en trouwens wel in het belangrijkste gebied. Maar de belangrijkste vraag, en het antwoord erop zal ons veel inzicht geven in onze huidige problemen, is nog steeds in welke vorm deze wereldwijde groei plaats heeft gevonden, en wie er het meest van heeft geprofiteerd. Natuurlijk waren het, zoals ik reeds heb gezegd, de ontwikkelingslanden die in grote mate profiteerden van de groeiende vraag naar hun traditionele en zelfs nieuwe producten. Het resultaat van deze integratie in de wereldeconomie waren echter niet alleen werkgelegenheid en exportopbrengsten, maar ook sociale kosten, waaronder een aanzienlijke kloof tussen de inkomens van verschillende bevolkingsgroepen. En hoe zit het met de situatie in de ontwikkelde economieën, waar het niveau van de gemiddelde welvaart veel hoger ligt? Vreemd genoeg zijn de problemen van ongelijkheid, hier in de ontwikkelde wereld, nog veel duidelijker. Zo schat de Wereldbank dat er in de Verenigde Staten in 2000 3,6 miljoen mensen van minder dan 5,50 dollar per dag moesten rondkomen, en dat dat er in 2016 5,6 miljoen zijn. In dezelfde periode heeft de globalisering geleid tot een aanzienlijke stijging van de winsten van grote multinationals, voornamelijk Amerikaanse en Europese bedrijven. Overigens laat de trend qua inkomen van de bevolking in de ontwikkelde economieën van Europa dezelfde trends zien als in de VS. Maar nogmaals, als we het over de bedrijfswinsten hebben, wie profiteert dan van deze winst? Het antwoord is bekend, het is duidelijk - één procent van de bevolking. En hoe ziet het leven van de rest van de mensen eruit? In de afgelopen 30 jaar stagneerde in tal van ontwikkelde landen het inkomen van meer dan de helft van de bevolking, in reële termen is het niet gegroeid. Maar de kosten van onderwijs en gezondheidszorg zijn gestegen, weten jullie met hoeveel? Het drievoudige. Dit betekent dat miljoenen mensen, zelfs in de rijke landen, geen vooruitzicht hebben hun inkomsten te zien groeien. Zij staan tegenover het probleem hoe ze voor het eigen welzijn en dat van hun ouders moeten zorgen, hoe ze hun kinderen kwalitatief hoogstaand onderwijs kunnen bieden. Er is ook een enorme massa mensen ontstaan die in feite niet langer nodig zijn. Zo schat de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) dat in 2019, 21 procent of 267 miljoen van alle jongeren op aarde nergens een opleiding hebben genoten of ergens hebben gewerkt. En zelfs onder de werkende jongeren – dit is een belangwekkende indicator, dit is een heel interessant cijfer - moest 30 procent met een inkomen van minder dan 3,2 dollar per dag rondkomen, bij koopkrachtpariteit.[wpstatistics stat=usersonline] Deze scheefgroei van de mondiale sociaaleconomische ontwikkelingen zijn een rechtstreeks gevolg van het beleid van de jaren tachtig, dat vaak op een ordinaire en dogmatische manier werd doorgevoerd. Dit beleid berust op de zogenaamde "Washington-consensus" met zijn ongeschreven regels, waarin prioriteit wordt gegeven aan economische groei op basis van het maken van privé-schulden terwijl een concurrentiebeperkende regulering en een minimale belasting van rijken en ondernemingen van kracht zijn. Zoals ik al zei, heeft de corona-virus pandemie deze problemen alleen nog maar verergerd. Vorig jaar was de krimp van de globale economie het grootst sinds de Tweede Wereldoorlog. Het verlies op de arbeidsmarkt bedroeg in juli ongeveer 500 miljoen banen. Daarvan was tegen het eind van het jaar de helft weer opnieuw bezet. Maar toch, dat zijn bijna 250 miljoen verloren banen. Dat is een groot en zeer alarmerend aantal. Alleen al in de eerste negen maanden van vorig jaar vertonen de arbeidsinkomens een verlies van wereldwijd in totaal 3,5 biljoen dollar. En dit cijfer blijft stijgen, dat betekent dat de sociale spanningen in de maatschappij toenemen. Tegelijkertijd zal het herstel na deze crisis niet eenvoudig zijn. Kon het probleem 20-30 jaar geleden nog worden verholpen door een stimulerend macro-economisch beleid (en dat gebeurt trouwens nog steeds), vandaag zijn dergelijke mechanismen in wezen uitgewerkt. Deze aanpak heeft haar bruikbaarheidslimiet bereikt, en dit is geen persoonlijke, ongefundeerde mening. Volgens ramingen van het IMF bedraagt de totale schuld van de openbare en de particuliere sector bijna 200 procent van het globale BNP. In sommige economie-en heeft dit wel 300 procent van het nationale BNP bereikt. Intussen ligt de rente in alle ontwikkelde economieën dicht bij nul. En in de belangrijkste opkomende economieën bevindt deze zich eveneens op een historisch dieptepunt. Dit alles maakt een stimulering van de economie met behulp van het traditionele instrument van een toename van de particuliere kredietverstrekking, in wezen onmogelijk. De zogenaamde kwantitatieve versoepeling, die de "zeepbel" van de waarde van financiële activa alleen maar vergroot en opblaast, leidt tot verdere gelaagdheid in de samenleving. En de groeiende afstand tussen de "reële" en de "virtuele" economie – ik hoor dit overigens vaak van vertegenwoordigers van de reële economie uit vele landen, en ik denk dat de deelnemers aan het huidige forum uit het bedrijfsleven het met me eens zullen zijn – vormt een reële bedreiging, die gepaard gaat met ernstige, onvoorspelbare schokken. De hoop dat het mogelijk zal zijn het bestaande groeimodel te "rebooten" is gegrond op de razendsnelle ontwikkeling van de technologie. De afgelopen 20 jaar werd namelijk de basis gelegd voor de zogenaamde vierde industriële revolutie, die gebaseerd is op een grootschalige toepassing van kunstmatige intelligentie, en geautomatiseerde robot-gestuurde processen. De corona-pandemie heeft deze ontwikkelingen en het in de praktijk brengen ervan aanzienlijk versneld. Dit proces leidt echter ook tot nieuwe structurele veranderingen, vooral op de arbeidsmarkt. Dit betekent dat er zonder een doelgericht optreden van overheden veel mensen werkloos dreigen te worden. En dit betreft dan ook vaak de zogenaamde middenklasse. Maar deze vormt echter de ruggengraat van elke moderne samenleving. En daarom is de tweede fundamentele uitdaging van het komende decennium dan ook zowel een sociale als een politieke. De toename van de economische problemen en de ongelijkheid verdelen de samenleving en leiden tot sociale, raciale en nationale intolerantie, en deze spanningen breken zelfs in landen uit met schijnbaar gevestigde burgerlijke en democratische instellingen, die bedoeld zijn om dergelijke verschijnselen en excessen glad te strijken en de kop in te drukken. De systemische sociaal-economische problemen roepen zoveel sociale onvrede op dat zij speciale aandacht en echte oplossingen vereisen. De gevaarlijke illusie dat zij kunnen worden genegeerd, verwaarloosd of ergens in een hoek weggezet, zal ernstige gevolgen hebben. Als dit gebeurt zal de samenleving zowel politiek als ook sociaal gevaarlijk verdeeld raken. Want voor de meeste mensen liggen de redenen voor hun ontevredenheid niet in de speculatieve sfeer, maar komen voort uit reële problemen waarvan iedereen last heeft, ongeacht welke politieke opvattingen men erop nahoudt, of denkt erop na te houden. Het zijn de echte, werkelijk bestaande problemen die de mens ontevreden maakt. Ik zou nog een fundamenteel punt willen benadrukken. Moderne technologische en vooral digitale giga-ondernemingen spelen een steeds belangrijkere rol in de samenleving. Daarover wordt nu veel gesproken, vooral in verband met de gebeurtenissen die zich tijdens de verkiezingscampagne in de Verenigde Staten hebben voorgedaan. En dit zijn niet langer zomaar economische giganten; op sommige gebieden concurreren zij de facto met staten. Hun publiek bestaat uit miljarden gebruikers die een aanzienlijk deel van hun leven binnen deze ecosystemen doorbrengen. Vanuit het perspectief van de bedrijven zelf, is hun monopoliepositie optimaal voor het organiseren van technologische en economische processen. Dit mag dan wel waar zijn, maar gelijktijdig rijst in de maatschappij de vraag in hoeverre een dergelijk monopolie in het belang van de maatschappij is. Waar ligt de grens tussen het succesvol wereldwijd zakendoen, de gevraagde diensten, de consolidatie van “big data” en de pogingen om de samenleving naar eigen inzichten naar hun hand te zetten, om legitieme democratische instellingen te vervangen, in feite het natuurlijke recht van mensen om zelf te bepalen hoe ze willen leven, wat ze willen kiezen, welk standpunt ze onbelemmerd willen uiten, zich dit toe te eigenen of in te perken? We hebben het net allemaal gezien in de VS, en iedereen zal begrijpen waar ik het over heb. Ik ben er zeker van dat de overgrote meerderheid van de mensen dat standpunt deelt, met inbegrip van degenen die vandaag hier zijn. De derde uitdaging, of beter gezegd de onloochenbare dreiging waarmee wij in het komende decennium te maken kunnen krijgen, is een verdere verheviging van een hele reeks van internationale problemen. Onopgeloste en groeiende binnenlandse sociale en economische problemen, kunnen mensen ertoe aanzetten naar een schuldige voor de problemen te zoeken, waarop ze al hun ergernis en ontevredenheid op af kunnen wentelen. Dit is nu al waar te nemen, we kunnen zien bij de houding tegenover het buitenland in welke mate de propaganda-retoriek toeneemt. Wij kunnen verwachten dat ook de in praktijk gebrachte handelingen een agressievere vorm zullen aannemen, bijvoorbeeld pressie op landen die hun rol van gehoorzame geleide satellieten niet meer aanvaarden, het invoeren van handelsbeperkingen, onwettige sancties en belemmeringen op het vlak van financiën, technologie en informatica. Een dergelijk spel zonder regels, laat het gevaar van een eenzijdig gebruik van militair geweld tot een kritiek punt oplopen. Dit gevaar bestaat vooral uit het gebruik van geweld onder het een of andere vergezochte voorwendsel. Dit vergroot de kans op nieuwe "hot spots" op onze planeet. Dit zijn allemaal dingen die ons zorgen baren. Tegelijkertijd, geachte deelnemers aan dit forum, mogen wij, ondanks de wirwar van tegenstellingen en problemen, onze positieve kijk op de toekomst zeker niet verliezen en moeten wij ons blijven inzetten voor een constructieve weg. Het zou naïef zijn om voor de geschetste problemen een universeel magisch geneesmiddel te verwachten. Maar wij moeten ongetwijfeld met zijn allen ernaar streven tot een gezamenlijke aanpak te komen, onze standpunten zo goed mogelijk in overeenstemming te brengen, om de vinger te kunnen leggen op de oorzaak van globale spanningen. Ik wil nog eens met klem benadrukken: de onderliggende redenen voor de onbestendigheid van de globale groei zijn grotendeels te vinden in een opeenhoping van sociaal-economische problemen. De cruciale vraag is nu dan ook hoe samenhangende acties kunnen worden georganiseerd, niet alleen om de door de pandemie getroffen globale en nationale economieën en sectoren snel te laten herstellen, maar ook om ervoor te zorgen dat dit herstel op de lange termijn duurzaam is en dusdanig is opgebouwd dat het probleem van de sociale ongelijkheid wordt verminderd. Het is duidelijk dat, gezien de reeds genoemde macro-economische beperkingen van het beleid, de komende economische ontwikkeling zal afhangen van budgettaire stimulansen, waarbij de overheidsbegrotingen en de centrale banken de hoofdrol zullen spelen. In de ontwikkelde landen, en ook in sommige ontwikkelingslanden, zijn we reeds getuige van dergelijke trends. De grotere rol van de staat op het sociaal-economische vlak vereist op nationaal niveau vanzelfsprekend een grotere verantwoordelijkheid, en tevens een nauwe samenwerking tussen de staten in aangelegenheden van globaal belang. Op verschillende internationale fora wordt voortdurend gepleit voor inclusieve groei, en voor het scheppen van voorwaarden om iedereen een behoorlijke levensstandaard te kunnen bieden. Dit is allemaal zoals het hoort, en ons gezamenlijk werk gaat eindelijk de goede kant op. Het is volkomen duidelijk dat de wereld niet de koers mag inslaan van een economisch stelsel waarvan maar een miljoen mensen profiteren, en zelfs ook niet het “gouden miljard” (Russische term voor de mensen in de relatief rijke landen, die het leeuwendeel van de energie consumeren). Dat is gewoon een verwoestende zienswijze, een dergelijk model is per definitie onuitvoerbaar. Recente gebeurtenissen, waaronder de vluchtelingen-crisissen, hebben dit nog eens bevestigd. Het is nu tijd om van algemene intentieverklaringen over te gaan tot daden en om onze inspanningen en middelen te concentreren op een vermindering van de sociale ongelijkheid binnen de afzonderlijke landen en op het geleidelijke gelijktrekken van de economische ontwikkelingsniveaus van de verschillende landen en regio's op deze wereld. Dan zullen ook de migratiecrises tot het verleden behoren. De betekenis, de intentie van een dergelijk beleid, dat een duurzame en harmonieuze ontwikkeling beoogt, ligt voor de hand. En wat is dat dan wel? Het is het scheppen van nieuwe kansen voor iedereen, het scheppen van voorwaarden voor de ontwikkeling en de verwezenlijking van het menselijk potentieel, ongeacht waar iemand geboren is of waar hij woont. Ik zal hier de voornaamste prioriteiten schetsen, zoals ik deze zie. Misschien zeg ik nu niets origineels, maar aangezien Klaus mij heeft toegestaan het standpunt van Rusland, mijn standpunt, te verwoorden, zal ik dat dan ook zeker doen. Ten eerste: ieder mens dient een menswaardige omgeving hebben om in te leven. Daarbij gaat het om huisvesting en betaalbare infrastructuur: vervoer, energie en nutsvoorzieningen. En natuurlijk moeten we zorgen voor het behoud van het milieu - dat mogen we nooit vergeten. Ten tweede: ieder mens moet erop kunnen rekenen een baan te hebben, die hem een vast inkomen oplevert, en bijgevolg een behoorlijke levensstandaard. Hij moet toegang hebben tot passende mogelijkheden voor levenslang leren, dat is tegenwoordig een absolute noodzaak, waardoor hij een carrière kan opbouwen, na afloop waarvan hij van een behoorlijk pensioen en toelagen-pakket kan genieten. Ten derde: iedereen moet er zeker van kunnen zijn dat hij hoogwaardige, doeltreffende medische zorg krijgt wanneer dat nodig is, en dat het zorgstelsel hem in ieder geval toegang verleent tot een dienstverlening op modern niveau. Ten vierde: kinderen moeten, ongeacht het gezinsinkomen, de kans krijgen om behoorlijk onderwijs te volgen en om hun mogelijkheden te ontplooien. Elk kind heeft capaciteiten. Alleen op deze manier kan een zo efficiënt mogelijke ontwikkeling van een moderne economie worden gewaarborgd. Een economie waarin mensen geen middel maar een doel zijn. En alleen de landen die op deze vier gebieden (deze lijst is bij lange na niet volledig, ik heb alleen de belangrijkste genoemd) vooruitgang kunnen boeken, zullen een duurzame en inclusieve ontwikkeling kunnen waarborgen. Deze beginselen vormen de kern van de strategie die ook door mijn land, Rusland, worden gevolgd. Onze prioriteiten liggen bij het individu, het gezin, de demografische ontwikkeling en het bevorderen van het welzijn van de bevolking en de bescherming van hun gezondheid. Wij zijn bezig voorwaarden te scheppen voor menswaardige en doelmatige werkomstandigheden en succesvol ondernemerschap. Verder zorgen wij voor digitalisering, die de basis vormt voor iedere toekomstige technologie van het hele land, en niet alleen voor een kleine groep bedrijven. Wij zijn voornemens de inspanningen van de staat, het bedrijfsleven en het maatschappelijk middenveld op deze taken te concentreren en in de komende jaren een stimulerend begrotingsbeleid te voeren. Bij het nastreven van deze nationale ontwikkelingsdoelstellingen staan wij open voor de breedst mogelijke internationale samenwerking en zijn wij ervan overtuigd dat samenwerking op het gebied van de mondiale sociale en economische agenda ook een positief effect zal hebben op de globale sfeer, terwijl de onderlinge samenhang bij het aanpakken van de dringende problemen van dit moment het wederzijds vertrouwen zal vergroten, hetgeen vandaag de dag bijzonder belangrijk en dringend is. Het is duidelijk dat het tijdperk van pogingen om een gecentraliseerde, unipolaire wereldorde op te bouwen voorbij is. In feite was dit nog niet eens begonnen. Er is slechts een poging in die richting gedaan, maar ook dat is nu geschiedenis. Maar ook deze tijden zijn voorbij. Een dergelijke monopolievorming is gewoonweg per definitie in strijd met de culturele, historische diversiteit van onze beschaving. De realiteit is dat er over de hele wereld verschillende ontwikkelingspolen ,kerngebieden van ontwikkeling bestaan, met hun eigen karakteristieke modellen, politieke systemen en sociale instellingen. Vandaag is het zeer belangrijk om coördinatie-mechanismen voor de de verschillende belangen op te bouwen, zodat de diversiteit, de natuurlijke concurrentie van de ontwikkelingstegenstellingen niet omslaan in anarchie, in een opeenvolging van langdurige conflicten. Daarom moeten wij onder meer werken aan de versterking en ontwikkeling van universele instellingen die in het bijzonder verantwoordelijk zijn voor het waarborgen van stabiliteit en veiligheid in de wereld, en voor het opstellen van gedragsregels voor de wereldeconomie en de wereldhandel. Ik heb al meer dan eens gezegd dat veel van deze instellingen momenteel slechte tijden doormaken. Wij spreken hier voortdurend over op verschillende topontmoetingen. Deze instellingen zijn natuurlijk in een ander tijdperk opgericht, en dat is begrijpelijk. Het kan objectief gezien moeilijk voor hen zijn om de uitdagingen van vandaag aan te gaan. Ik zou echter willen benadrukken dat dit geen reden is om ze geheel af te keuren, en dat zonder daarvoor iets anders in de plaats te stellen. Temeer omdat deze structuren een unieke ervaring en een groot, grotendeels ongerealiseerd potentieel bezitten. Het lijdt geen twijfel dat zij zorgvuldig moeten worden aangepast aan de realiteit van vandaag. Maar het is te vroeg om ze naar de mesthoop van de geschiedenis te verwijzen. We moeten ermee werken, ze gebruiken. Daarnaast is het natuurlijk belangrijk om nieuwe, aanvullende vormen van interactie te gebruiken. Ik doel hier op het verschijnsel van het multilateralisme. Natuurlijk kan het ook op verschillende manieren worden opgevat. Het kan gaan om het doordrijven van de eigen belangen, om het geven van een schijn van legitimiteit aan unilaterale acties terwijl anderen instemmend moeten mee knikken. Of het is een echt samenspel van de inspanningen van soevereine staten om specifieke problemen in ieders voordeel op te lossen. Dat zou de regeling van regionale conflicten kunnen zijn, de totstandbrenging van technologische samenwerkingsverbanden, en dat zou ook op vele andere gebieden kunnen gebeuren, waaronder het bouwen van grensoverschrijdende transport- en energiecorridors, enzovoort. Beste vrienden, dames en heren! U ziet dat er grote mogelijkheden tot samenwerking bestaan. Dergelijke gebieden voor samenwerking zijn er, dergelijke multilaterale benaderingen werken echt, de praktijk toont aan dat ze werken. Ik zou u eraan willen herinneren dat Rusland, Iran en Turkije in het kader van de Astana-afspraken, zich inzetten om de situatie in Syrië te stabiliseren en nu helpen een politieke dialoog in Syrië tot stand te brengen. Natuurlijk, samen met andere landen. We doen dit samen. En ik zou willen onderstrepen, in zijn geheel beschouwd,: niet zonder succes. Rusland heeft ook bijvoorbeeld actief bemiddeld om een einde te maken aan het gewapende conflict in de regio Nagorno-Karabach, waarbij onze twee naburige volken en landen - Azerbeidzjan en Armenië - betrokken waren. Waarbij wij steeds getracht hebben om binnen het kader van de voornaamste afspraken te blijven die in de Minsk-groep van de OVSE overeengekomen waren, met name tussen de belangrijkste ondertekenaars - Rusland, de VS en Frankrijk. Dit is ook een zeer goed voorbeeld van samenwerking. Zoals u weet, is in november een trilaterale verklaring ondertekend door Rusland, Azerbeidzjan en Armenië. Het is van groot belang dat deze op een consequente manier wordt toegepast. We zijn erin geslaagd om het bloedvergieten te stoppen, dat is het voornaamste. Het was mogelijk de escalatie te stoppen, een volledig staakt-het-vuren te bereiken en een stabilisatieproces op gang te brengen. Nu staat de internationale gemeenschap en met name de bij de oplossing van de crisis betrokken landen voor de taak, de getroffen gebieden te helpen bij het oplossen van de humanitaire problemen, zoals de terugkeer van de vluchtelingen, de wederopbouw van de beschadigde infrastructuur en het behoud en herstel van historische, religieuze en culturele monumenten. Of een ander voorbeeld. Ik zou op de rol van Rusland, Saudi-Arabië, de Verenigde Staten en een aantal andere landen willen wijzen bij het stabiliseren van de globale energiemarkten. Deze samenwerking is een geslaagd voorbeeld voor de interactie tussen staten met verschillende - soms zelfs totaal tegengestelde – zienswijzen op mondiale processen en met andere denkbeelden. Terzelfder tijd zijn er natuurlijk problemen die alle staten zonder uitzondering aangaan. Een voorbeeld hiervan is de samenwerking bij het onderzoek naar en het bestrijden van de corona-virus besmettingen. Zoals bekend zijn er de laatste tijd verschillende varianten opgedoken van deze gevaarlijke ziekte. En de wereldgemeenschap moet de voorwaarden scheppen waaronder wetenschappers en specialisten kunnen samenwerken om te begrijpen waarom en hoe mutaties in het corona-virus ontstaan en in hoeverre de verschillende stammen van elkaar verschillen. En uiteraard moeten de inspanningen van de hele wereld gecoördineerd worden, waartoe de secretaris-generaal van de VN heeft opgeroepen en zoals Rusland ook onlangs tijdens de G20-top heeft voorgesteld. De inspanningen van de hele wereld te bundelen en te coördineren om de verspreiding van de ziekte tegen te gaan en de beschikbaarheid van de broodnodige vaccins tegen het corona-virus te verruimen. We moeten de naties helpen die steun nodig hebben, waaronder de Afrikaanse landen. Ik heb het over het opvoeren van het testvolume en de vaccinaties. We stellen vast dat vaccinaties op grote schaal nu vooral beschikbaar zijn voor de inwoners van de ontwikkelde landen. Terwijl honderden miljoenen mensen over de hele wereld geen hoop op een dergelijke bescherming mogen koesteren. In de praktijk kan dit onderscheid een algemene bedreiging vormen, omdat, zoals bekend en al vaak is gezegd, de epidemie zal blijven voortduren en oncontroleerbare besmettingshaarden zullen blijven bestaan. Het virus kent geen grenzen. Voor infecties en pandemieën bestaan zoals gezegd geen grenzen . We moeten dus conclusies trekken uit de huidige situatie en maatregelen plannen voor een globaal systeem van monitoring van dergelijke ziekten en vergelijkbare verschijnselen, de bestrijding doeltreffender maken. Een ander belangrijk gebied waarop wij ons werk moeten coördineren, ja, waarop wij het werk van de wereldgemeenschap als geheel moeten coördineren, is het beschermen van het klimaat en de natuur van onze planeet.Hiermee zeg ik ook niets nieuws . Alleen samen kunnen wij vooruitgang boeken bij het oplossen van ernstige problemen zoals de opwarming van de aarde, de ontbossing , het verlies aan biodiversiteit, de toename van de hoeveelheid afval, de plastic-vervuiling van de oceanen, enzovoort. We moeten een optimaal evenwicht vinden tussen het belang van economische ontwikkeling en het behoud van het milieu voor de huidige en de toekomstige generaties. Beste deelnemers aan het forum! Beste vrienden! Wij weten allen dat de concurrentie, de rivaliteit tussen landen tijdens de hele wereldgeschiedenis nooit heeft opgehouden te bestaan en ook altijd zal voortduren. In feite zijn tegenstellingen en botsende belangen ook iets normaals voor zo'n complex systeem als de menselijke beschaving. In kritieke tijden hebben deze ons echter er nooit van weerhouden, maar hebben ons juist ertoe aangespoord onze inspanningen te bundelen als het belangrijke, het menselijke lot bepalende daden betrof. Ik geloof dat we ons nu in een dergelijke situatie bevinden. Het is nu van groot belang de situatie eerlijk te beoordelen, en ons te concentreren op de echte en niet op de denkbeeldige mondiale problemen en op het rechttrekken van de onevenwichtige verhoudingen, iets dat voor de gehele wereldgemeenschap van cruciaal belang is. Dan zullen wij, daar ben ik zeker van, succes kunnen boeken en de uitdagingen van het derde decennium van de 21e eeuw op de juiste wijze aanpakken. Ik wil nu graag afsluiten. Ik dank u voor uw geduld en aandacht. Dank u wel. [Klaus Schwab] Dank u zeer, Mijnheer de President. Veel van de kwesties die u aan de orde stelt, zullen zeker deel uitmaken van onze discussie deze week. Naast toespraken organiseren we thematische werkgroepen. Daarnaast zullen we ook aandacht besteden aan de ontwikkelingslanden, we zullen het hebben over de ontwikkeling van vaardigheden en kennis van toekomstige generaties. Mijnheer de President, we bereiden ons voor op de discussie die nu zal volgen, maar ik heb nog een korte vraag. Dit is een vraag die ik u reeds 14 maanden geleden heb gesteld, toen we elkaar in Sint-Petersburg hebben ontmoet. Hoe ziet u de toekomstige betrekkingen tussen Rusland en Europa? [Vladimir Poetin] Kijk, wij bezitten iets absoluut fundamenteels, namelijk een gemeenschappelijke cultuur. Belangrijke politieke figuren in Europa hebben nog onlangs gesproken over de noodzaak om de betrekkingen tussen Europa en Rusland verder te ontwikkelen, waarbij zij erop hebben gewezen dat ook Rusland deel uitmaakt van Europa. Dit in geografisch, maar vooral cultureel opzicht, we behoren in wezen tot dezelfde cultuur. De Franse leiders spraken over de noodzaak om een gemeenschappelijke ruimte van Lissabon tot de Oeral te creëren. Ik denk, en heb hier ook over gesproken: “waarom slechts tot de Oeral? Tot Vladivostok!” Persoonlijk heb ik dit standpunt ook gehoord van een vooraanstaand Europees politicus, de voormalig kanselier Helmut Kohl, die zei dat indien de Europese cultuur ook in de toekomst een van de centra van de wereldwijde beschaving wil zijn en blijven, dat West-Europa en Rusland dan beslist een eenheid moeten vormen, met het oog op alle problemen en tendensen in de globale civilisatie. Men moet het hiermee wel eens zijn, en ook wij staan op hetzelfde standpunt . De huidige situatie wijkt duidelijk van de normaliteit af. We moeten terugkeren naar een positievere agenda, dat is in het belang van Rusland en, daar ben ik zeker van, ook van de andere Europese landen. Het is duidelijk dat de pandemie een negatieve rol heeft gespeeld. Ons handelsvolume met de Europese Unie is geslonken, hoewel de EU een van onze belangrijkste handels- en economische partners is. Op onze agenda staat de kwestie van een terugkeer naar een positievere trend bovenaan, alsmede de intensivering van de handel en andere economische betrekkingen. Europa en Rusland zijn in economisch opzicht de meest voor de hand liggende partners, zoals ze dat ook op het vlak van de wetenschappelijke en technologische ontwikkeling zijn. Dit geldt ook voor de ruimtelijke ontwikkeling van de Europese cultuur, omdat Rusland dat men tot de Europese cultuur moet rekenen, qua grondgebied groter is dan geheel West-Europa. Rusland bezit bijna oneindige natuurlijke grondstoffen en een schat aan menselijk potentieel. En dan zal ik maar zwijgen over alle positieve dingen in West-Europa, waarvan de Russische Federatie zou kunnen profiteren. Het enige wat hierbij van belang is, is om een eerlijk gesprek met elkaar aan te gaan. Wij allen moeten ons los maken van fobieën uit verleden tijden, afzien van de gewoonte om alle problemen die we uit het verleden overgenomen hebben op onze binnenlandse politieke processen te betrekken, en wij moeten de blik naar de toekomst richten. Als wij in staat zijn om ons boven deze problemen uit het verleden te verheffen, deze fobieën achter ons te laten, dan zal er ongetwijfeld een positieve fase in onze betrekkingen aanbreken. We zijn hiertoe bereid, dat is onze wens, en daar zullen we naar streven. Maar liefde is niet mogelijk als deze eenzijdig is, ze moet wederzijds zijn. [Klaus Schwab] Dank u zeer, Mijnheer de President.

Duitsland schaadt zijn eigen belangen

FZ — Mon, 16 Nov 2020 07:46:21 +0000

De gevolgen van de anti-Russische politik voor de enkele EU-lidstaten. De Duits-Russische betrekkingen.

[bewerkte vertaling van een artikle uit Anti-Spiegel((Anti-Spiegel is de website van een in Rusland woonachtige Duitser, Thomas Röper. Hij wil vooral de onwaarheden over Rusland die het blad Der Spiegel verspreid aan de kaak stellen.))] De Duits-Russische betrekkingen kunnen het duidelijkst aan de bilaterale handel afgemeten worden. Na de hereniging van Oost- en West-Duitsland heerste er een haast wel euforische stemming. De Duitse technologie werd als een ideale aanvulling op de Russische rijkdom aan grondstoffen gezien. De bilaterale handel nam gestaag toe. Daaraan kwam een abrupt einde nadat de EU onder druk van de VS deelnam aan de economische sancties tegen Rusland. Terzijde: Joe Biden is er nu nog trots op dat hij in 2014 erin geslaagd is Europa te dwingen aan de Amerikaanse sancties mee te doen. In Duitsland leidden de sancties tot enorme verliezen. In de jaren 2014 tot 2019 bedroeg de schade voor de machinebouw alleen al ca. 58 miljard Euro. Vanaf 2016 trok de bilaterale handel weer enigszins aan. Deze verbetering in de betrekkingen eindigde echter abrupt begin 2020, toen de anti-Russische stemming bewust werd bevorderd. Misschien om Nord Stream 2 op het laatste nippertje toch nog te voorkomen. [Begin van de vertaling] Duitsland voert nu een uitgesproken anti-Russisch beleid. Dit is om vele redenen tragisch, vooral ook omdat deze landen tijdens de twee wereldoorlogen elkaar meedogenloos hebben bevochten en daardoor op het euraziatische continent het grootste aantal slachtoffers ooit was gevallen. Het waren de regeringen onder Willy Brandt en Helmut Schmidt die de eerste stappen tot een verzoening hadden gezet en een nieuwe richting ten aanzien van Oost-Europa hadden ingeslagen. En Helmut Kohl, die aanvankelijk een tegenstander van dit beleid was, zette het later als kanselier toch uit overtuiging voort. De kern van dit beleid was dat ondanks alle verschillen voortgebouwd moest worden op de (weinige) gemeenschappelijke belangen die zelfs tijdens de Koude Oorlog nog waren blijven bestaan. In de loop der tijd ontstonden dankzij deze pogingen ook steeds meer gemeenschappelijke belangen en ook het wederzijdse politieke vertrouwen groeide. Bondskanselier Merkel heeft dit momenteel door haar politiek grondig verstoord. De politieke goodwill die gedurende 50 jaar Duitse Ostpolitik was opgebouwd, gaat momenteel in rook op. Maar de gemeenschappelijke geschiedenis en vooral de verschrikkelijke oorlogen zouden reden genoeg moeten zijn om uit de geschiedenis te leren en het politieke oogmerk te richten op begrip tussen de volkeren en niet op confrontatie. Duitsland en Frankrijk hebben op voorbeeldige wijze laten zien, dat dit mogelijk is en op welke wijze het kan functioneren. Helaas is dit met de Duits-Russische betrekkingen nooit werkelijk gebeurd.

Kunstmatige en echte vriendschap tussen volkeren

Zeker, er was de van bovenaf aangemoedigde vriendschap tussen de volkeren van de DDR en de Sovjet-Unie, maar het cruciale deel ontbrak: de vrijheid om spontaan met vrienden op te trekken als je daar zin in had. De dynamiek die een dergelijk proces kan voortbrengen ontbrak. Een dynamiek die ontstaat als het proces niet alleen van bovenaf is opgelegd, maar waaraan daadwerkelijk door mensen leven wordt ingeblazen. Heden ten dage is een oorlog tussen Duitsland en Frankrijk ondenkbaar, er bestaat zelfs een gemeenschappelijke tv-zender - Arte. Niemand zou vandaag Duitsers ervan kunnen overtuigen dat de Fransen de personificatie van het kwaad zouden zijn. De meeste Duitsers zijn wel eens in Frankrijk geweest, spreken Frans en hebben Franse vrienden. Daardoor wordt het kunstmatig construeren van een vijandbeeld haast wel onmogelijk. Daarentegen wordt reizen tussen Duitsland en Rusland bemoeilijkt door de visumplicht. Slechts een handvol Duitsers is ooit in Rusland geweest en daarom kunnen de Duitse media allerlei onzin over Rusland vertellen, waarover iemand die Rusland kent alleen maar het hoofd kan schudden. Terwijl een oorlog tussen Duitsland en Frankrijk vandaag onvoorstelbaar zou zijn, staan tegenwoordig weer Duitse troepen aan de Russische grens en de Duitse media praten over oorlog met Rusland. De visumplicht kwam niet door druk van Rusland tot stand. Rusland pleit al meer dan 20 jaar voor afschaffing van de visumplicht. Duitsland is hiertoe niet bereid en Rusland staat natuurlijk niet te springen de visumplicht eenzijdig af te schaffen. Inmiddels zijn visa voor Russen nu geldig voor het hele Schengengebied, wat betekent dat Duitsland tegenwoordig met Brussel zou moeten praten over de afschaffing van de visumplicht voor Russen. Duitsland heeft intussen zoveel van zijn toch al beperkte soevereiniteit opgegeven dat het niet eens meer zelf kan beslissen welke staatsburgers het ook zonder visum het land wenst binnen te laten.

Geopolitiek

Wereldwijd zijn geopolitici van oordeel dat zowel Duitsland als Rusland van een nauwe samenwerking enorm zouden profiteren. Geopolitici in de Verenigde Staten spreken echter heel openlijk uit dat het buitenlandse beleid van de Verenigde Staten al sinds 100 jaar erop stoelt een samenwerking tussen Duitsland en Rusland te verhinderen. Invloedrijke Amerikaanse beleidsmakers hebben dit al uitvoerig uit de doeken gedaan (b.v. The Grand Chessboard van Brzezinski)

[aiovg_video id=55514]

In Europa gaan stemmen op die de vrees uiten, dat een dergelijke Duits-Russische alliantie een bedreiging zou vormen voor de andere Europese landen, maar het tegenovergestelde is waar. Als je terugkijkt op de geschiedenis, dan waren de meest stabiele periodes in Europa, die waarin Duitsland en Rusland nauwe banden met elkaar hadden. Dit leidde tot een gezond machtsevenwicht en uiteindelijk profiteerden alle Europese landen ervan. Rusland heeft zich bij alle in de afgelopen twintig jaar opgerichte internationale organisaties, steeds een gelijkgerechtigde samenwerking ten doel gezet, zelfs ten aanzien van zeer kleine staten, die daar evengoed als het grote Rusland, maar met één enkele stem vertegenwoordigd zijn. Dit staat trouwens diametraal tegenover het Amerikaanse beleid. In alle internationale organisaties die de afgelopen zeven decennia zijn opgericht, hebben de VS er altijd voor gezorgd dat ze veel meer stemmen hadden dan de andere leden. Dat geldt voor de Wereldbank, het IMF, de NAVO enzovoort. De VS zouden zich nooit aansluiten bij een organisatie die uiteindelijk beslissingen zou kunnen nemen die de VS niet aanstaan. Rusland ziet dat heel anders. Als multi-etnische staat heeft Rusland geleerd dat het geen zin heeft om kleine volkeren of staten te onderdrukken, dit leidt alleen maar tot onrust en wrok. In plaats daarvan vertrouwt Rusland op compromissen. Het is tekenend dat de Euraziatische Economische Unie - een vrijhandelszone waarin veel voormalige GOS-landen zijn samenwerken - geen idee van Poetin was, ook al beweren de westerse media dat altijd. De voormalige Kazachse president reageert dan altijd een beetje geprikkeld, want de Unie was feitelijk zijn idee, omdat hij er zeker van was dat Poetin het economische, politieke en militaire overwicht van Rusland niet in de weegschaal zou leggen ten aanzien van de andere partners, maar hen als gelijken en op gelijke voet zou respecteren. Als je luistert naar de toespraak van Poetin voor de Duitse Bondsdag in 2001, die hij in het Duits hield, herken je een programma dat Poetin al sinds twintig jaar probeert te verwezenlijken: een gemeenschappelijke economische en culturele ruimte van Lissabon tot Vladivostok. Daaraan is tot op de dag van vandaag niets veranderd.

[aiovg_video id=55805]

Putin spreekt de Bondsdag grotendeels in het Duits toe

Voordelen voor Duitsland

De geschetste nauwe banden zouden voor Duitsland alleen maar van voordeel zijn. De economische sancties tegen Rusland hebben Duitsland miljarden gekost. Het afzien van de Nord Stream 2 pijplijn ten gunste van Amerikaans fracking-gas, zou Duitsland op economisch vlak grote schade berokkenen, vanwege de daaruit ontstane hogere energiekosten en ook door het banenverlies. Dankzij de aanwezige technologische kennis zou Duitsland kunnen meewerken aan de winning van Russische delfstoffen en er gelijktijdig ook nog zijn voordeel mee doen door deze grondstoffen in Duitsland zelf te verwerken. Om nog maar te zwijgen van de Russische markt. De exportbeperkingen naar Rusland hebben de toegang van de Duitse economie naar een van de grootste markten ter wereld voor altijd bemoeilijkt, omdat de technologie die de Russen vanwege de sancties niet meer in Europa kunnen kopen, nu uit China komt en zelfs al zouden de sancties op een dag opgeheven worden, zal het Russische bedrijfsleven moeilijk ervan overtuigd kunnen worden om weer in Europa te kopen, want wie garandeert dat er over een paar jaar niet nieuwe sancties zullen worden ingesteld ? De oorlog in de Oekraïne zou kunnen worden beëindigd indien eindelijk de eis dat het land een keuze moet maken tussen Oost en West van tafel zou zijn. De EU heeft al tientallen miljarden in de Oekraïne gestoken, daarvan heeft Duitsland het leeuwendeel opgebracht, Duitsland zou dus enorm veel geld kunnen besparen, als de Oekraïne eindelijk weer op eigen benen komt te staan en niet constant om nieuwe financiële bijdragen zou vragen. Ook de oorlog in Syrië zou kunnen eindigen, als Duitsland en Rusland een eensgezinde houding zouden innemen en zodoende de Syrische vluchtelingen eindelijk een vooruitzicht zouden bieden om weer naar hun thuisland terug te keren. En hoe cynisch het ook klinkt, Duitse bedrijven hadden in dat geval ook de mogelijkheid veel geld te verdienen aan de wederopbouw van Syrië of van de Oekraïne.

Het had zo mooi kunnen zijn!

Dit had een grote kans kunnen zijn, niet alleen voor Duitsland en Rusland, maar voor heel Europa. Iedereen zou gebaat zijn bij een alliantie tussen de twee grootste staten van het continent. Het zou stabiliteit en economische groei brengen als de grenzen die handel, reizen en culturele uitwisseling belemmeren, zouden wegvallen en vrije onderlinge bejegeningen van Lissabon naar Vladivostok mogelijk zouden zijn. De grap is, dat dit nu juist is wat de EU wil bevorderen: open grenzen, vrijhandel en culturele uitwisseling. We lezen elke dag in de media dat dit precies het doel is dat de EU voor ogen heeft. Alleen als het om het grote buurland Rusland gaat, dan zijn de idealen van de EU ineens niet meer van toepassing. Als de tegenstanders van een dergelijke nauwe samenwerking aanvoeren, dat iets dergelijks met de huidige Russische regering niet mogelijk zou zijn, dat deze dan eerst door het Russische volk zou moeten worden weggestemd of omvergeworpen, dan is dat zeer hypocriet. Uiteindelijk werd er tijdens de Koude Oorlog steeds op gehamerd dat de burgers van socialistische staten vrij moesten kunnen reizen om zich er zelf van te kunnen overtuigen dat in het Westen alles zoveel beter en vrijer was. Waarom geldt dit dan vandaag niet meer? Waarom maakt het Westen het nu voor Russen zo moeilijk door de visumplicht? Het antwoord ligt voor de hand: vandaag zouden de Russen zien dat niet langer alles in het Westen zo veel beter is, dus zouden ze niet naar huis huis gaan met een verlangen naar fundamentele veranderingen. Maar als vrij reizen mogelijk was, zouden mensen in het Westen kunnen ontdekken dat de Russen niet zo zijn als de media en de politiek hen afschilderen. En dat is natuurlijk niet de bedoeling. Tegenwoordig doet het Westen wat het socialisme vroeger deed: het maakt reizen moeilijk, zodat mensen niet zien hoeveel er tegen hen wordt gelogen. Het Westen doet dit gewoon veel handiger dan het socialisme in het verleden: het verbiedt reizen niet, het maakt het gewoon erg moeilijk. Een verbod zou averechts werken. Maar nu werkt het andersom: aangezien veel mensen in Duitsland bijvoorbeeld geen ervaring hebben met visa en niet eens weten wat de vereisten voor Russen zijn om een visum voor Europa te bemachtigen, zijn ze verontwaardigd dat het "boze, boze Rusland" visa eist, die ook nog geld kosten.

Waarom schaadt Duitsland zichzelf?

Het absurde is dat dit beleid, dat Duitsland en de Duitsers alleen maar nadeel berokkent, ondanks alles door de Duitse regering wordt voortgezet. Het is ook opmerkelijk, dat in weerwil van de grootschalige anti-Russische propaganda in de media, het nog niet gelukt is om een meerderheid van de Duitsers zich tegen Rusland te doen keren. Het percentage Duitsers dat voor een nauwere samenwerking met Rusland is, is na de Oekraïne-crisis niet gedaald, terwijl toch de anti-Russische berichtgeving nieuwe hoogten heeft bereikt. Het feit dat Duitse politici en de media een beleid voeren dat tegen de eigen belangen ingaat, is vooral te wijten aan de Amerikaanse invloed. De politici die dit soort beleid maken en ervoor staan, hebben de kaderscholen van de Amerikaanse think-tanks doorlopen, zoals bijvoorbeeld de Atlantic Bridge en wat dies meer zij. Daar werd hun een stempel opgedrukt, daar werden ze geïntroduceerd bij de netwerken, die hen later op weg brachten naar leidende posities in de politiek. In Berlijn vindt men geen politicus op een belangrijke positie die niet verbonden is of was met ten minste één van deze denktanks. Hetzelfde geldt voor de media. Udo Ulfkotte heeft in zijn Boek "Gekochte Journalisten" ongeveer 300 vooraanstaande journalisten en redacteuren van de Duitse media met name genoemd en laten zien dat ze allemaal nauwe banden hebben met deze Amerikaanse denktanks en van daaruit worden betaald, of het nu gaat om lezingen die ze daar houden of doordat hun posities in besturen en adviesorganen toegeschoven worden. Voor Duitse politici en Alfa-journalisten geldt dus de simpele regel: “bijt niet in de hand die je voedt!” Dat is de reden waarom de media en de politiek in Duitsland dingen doordrukken, die in Washington bekokstoofd zijn, en niet wat voor het eigen land van voordeel zou zijn. De "domme bevolking" worden onder druk van de VS maatregelen in de maag gesplitst, die Duitsland duidelijk schaden (met inbegrip van de Duitse deelname aan oorlogen), in de zogenaamd noodzakelijke strijd voor vrijheid en mensenrechten over de hele wereld. Deze truc werkt tot nu toe verbazingwekkend goed. Zolang de macht van de Amerikaanse denktanks in Duitsland niet gebroken kan worden, zal dit helaas niet veranderen.

Europa: Oost & West | Wakkermens

Europa’s toekomst

De Duitse term “Putinversteher”

Duitse term 'Poetinversteher' krijgt internationale betekenis

Rusland begrijpen

Het einde van de diplomatie

Een andere kijk op de geopolitiek

Het Multipolaire Middellandse-Zeegebied, of de uitdaging naar een betere toekomst

Het oude hart van de wereld

De zee is multipolair

Carthago verkeerd gepositioneerd, Rome bezet en geschiedenis teruggedraaid

Een mediterraan partnerschap

De spirituele bijdrage van Midden en Oost Europa wordt verpletterd in de machtsstrijd tussen Rusland en de V.S.

Wat kan daartegen worden gedaan?

Geboortepijnen van een nieuwe wereld

Wat wil het Westen?

Hopeloos

Nieuwe orde

Poetin’s rede bij Valdaj 2022

Lavrov spreekt in de VN

Oekraïne, Europa’s dictatuur en verandering van de wereldorde

De visie van Gorbatsjov

De visie van Gorbatsjov

Het nieuwe denken

Nooit meer oorlog

Poetin, Rusland en de nieuwe wereldorde

Rusland weer terug op wereldtoneel

Is Poetin een complotdenker?

Diplomatie of oorlog. Het Russische veiligheidsperspectief

“Geen aantasting van de Russische veiligheidsbelangen”

De vernedering van Rusland

Poetin streefde aanvankelijk naar goede relaties

NAVO breidt uit

‘Open deur’ voor een onwaarschijnlijke uitbreiding

Oorlog omwille van symboliek?

Russisch diplomatiek offensief

Moratorium op uitbreiding kan doorbraak betekenen

Kerstmis in Donetsk

Het goud van de Scythen – een politieke zaak

Scythen door de Russen gegijzeld

De Kleurenrevolutie in Belarus

Slovenië en de EU

Veel geschreeuw en weinig wol

Sloveense premier bestempelt EU-Europarlementariërs als "Marionetten van Soros”

Een fan van Orbán zal nu Europa leiden

Janez Janša laat zich door de EU niet voorschrijven wat vrijheid en democratie is

Geschiedenis van de Oekraïne

Wat bezielt de Europese Unie?

Europese sancties tegen China

Duitsers en Nederlanders op de Chinese sanctielijst

De Oeigoeren

De reactie van Berlijn

China en Rusland

Wil de EU de banden met Rusland verbreken?

Poetin spreekt het World Economic Forum toe

Duitsland schaadt zijn eigen belangen

De gevolgen van de anti-Russische politik voor de enkele EU-lidstaten. De Duits-Russische betrekkingen.

Kunstmatige en echte vriendschap tussen volkeren

Geopolitiek

Voordelen voor Duitsland

Het had zo mooi kunnen zijn!

Waarom schaadt Duitsland zichzelf?