Geopolitik | Wakkermens

De wanideeën van het tijdschrift “Foreign Affairs”

FZ — Sun, 28 Apr 2024 13:22:05 +0000

Foreign Affairs is een tijdschrift dat namens de gezaghebbende Think Tank Council on Foreign Relations uitgegeven wordt. Deze Think Tank lijkt samen met diegene van de Rand Corporation het buitenlandse beleid van de VS te bepalen. In een artikel heeft Foreign Affairs onlangs geopperd dat Europe—but Not NATO—Should Send Troops to Ukraine. De EU-staten zouden dus troepen naar de Oekraïne moeten sturen zonder de VS, d.w.z. zonder de NAVO. De Europese troepen zouden afgeslacht worden, zonder dat de VS erbij betrokken is, maar wel lekker aan geleverde wapens verdient((vergelijk hiertoe een artikel van Anti-Spiegel, Bis zum letzten Europäer — Council on Foreign Relations fordert Kriegseintritt Europas, aber ohne die USA)) Over Foreign Affairs is bij Apolut een ook ander interessant artikel van Rainer Rupp verschenen. Ik heb dit artikel vertaald, of beter gezegd door de Kunstmatige Intelligentie laten vertalen. Mijn beroep als vertaalster wordt langzaam obsoleet, vroeger waren de resultaten van een computervertaling tenminste nog lachwekkend, maar nu is de techniek zover vooruitgegaan dat ik overbodig geworden ben. Ik heb de Nederlandse tekst nog wel geredigeerd. [caption id="attachment_62364" align="aligncenter" width="1024"] Let wel: dit is geen video, maar een screenshot[/caption]

Vijf waanzinnige scenario's voor de toekomst van Rusland

Een vooraanstaande Ruslanddeskundige en regeringsadviseur uit de VS spreekt over de toekomst van Rusland en biedt een scherp inzicht in de heersende mentaliteit in Washington en dus ook in de NAVO en de EU. Op donderdag 18 april, net op tijd voor de beslissing van het lagerhuis van het Amerikaanse Congres (Huis van Afgevaardigden) in Washington op 20 april over nog eens tientallen miljarden dollars aan “hulp” aan de Oekraïne, publiceerde “Foreign Affairs” een lang artikel op hun website met de titel “The Five Futures of Russia - And How America Can Prepare for Whatever Comes Next”. Twee dagen later, op zaterdag, keurde het Huis van Afgevaardigden van het Amerikaanse Congres ook een wapenhulppakket van 95 miljard dollar goed voor de huidige en toekomstige oorlogen van zijn proxies in Oost-Europa, het Midden-Oosten en Azië, met een meerderheid van Republikeinse stemmen. Het leeuwendeel van het totale bedrag, namelijk 61 miljard dollar, gaat naar de neonazi's in Kiev, 26,3 miljard dollar naar de genocidale zionisten in Israël en iets minder dan 8 miljard dollar naar de anti-Chinese marionetten van de VS in Taiwan. Tegelijkertijd nam het Huis van Afgevaardigden maatregelen aan om

de verkoop van TikTok aan Amerikaanse investeerders af te dwingen,
bevroren Russische tegoeden in beslag te nemen en aan de Oekraïne te schenken,
verdere sancties en andere strafmaatregelen op te leggen aan Rusland, China en Iran.

De laatste drie maatregelen werden door het Huis van Afgevaardigden aangenomen met een nog overweldigender meerderheid van 360 tegen 58 stemmen. Gezien de jarenlange agitatie door zogenaamd “gerenommeerde” denktanks en “kwaliteitsmedia” tegen Rusland, China en Iran en tegen alle andere landen die zich verzetten tegen de hegemoon in Washington, was deze uitslag echter geen verrassing. Voordat we in detail ingaan op de waanzin die een vooraanstaande Amerikaanse expert op het gebied van Rusland en regeringsadviseur mag verspreiden op Foreign Affairs, moet worden opgemerkt dat dit tijdschrift behoort tot de prestigieuze denktank United States Council for Foreign Relations (CFR). De oprichting ervan dateert uit 1922 in New York en het is omgeven door een aura van staatspolitieke traditie en analyses op het hoogste niveau, want naast talloze deskundigen op het gebied van buitenlands beleid, academici en auteurs, hebben altijd ook veel voormalige ministers van Buitenlandse Zaken, ministers van Financiën en hooggeplaatste diplomaten deel uitgemaakt van de CFR. Maar het aandeel van hooggeplaatste politici spreekt niet langer voor kwaliteit. Door het intellectuele kaliber van de huidige Amerikaanse politici en de wijdverspreide corruptie van het Amerikaanse politieke leven door de alomtegenwoordige lobby's boordevol geld en invloed, zijn de Amerikaanse denktanks ook niet meer wat ze geweest zijn. Ze hebben hetzelfde probleem als computers die kunstmatige intelligentiesoftware gebruiken om politieke analyses te maken. In beide gevallen geldt dat als je het systeem voedt met onzin en wensdenken, er alleen maar onzin uit kan komen. Zoals meestal het geval is met alle ooit zeer gerespecteerde Amerikaanse instellingen, voedt ook de Council for Foreign Relations zich op zijn weg naar beneden alleen maar met het prestige uit het verleden. De zogenaamde “CFR denktank” is steeds minder in staat om te verbergen dat haar publicaties en pr-werk niets meer zijn dan een lobbymachine voor het Amerikaanse militair-industriële complex (MIC), ook al is het een zeer invloedrijke. Dit Amerikaanse MIC bestaat al lang niet meer alleen uit wapenhandelaren oude stijl. In de afgelopen decennia is het MIC uitgegroeid tot een eindeloos aantal advies- en dienstverlenende bedrijven op het gebied van veiligheidsbeleid, van softwarebedrijven en denktanks tot veiligheids- en huurlingenfirma's die tienduizenden privé-soldaten onder contract hebben en over de hele wereld worden ingezet. Samen behoren deze bedrijven tot de meest winstgevende in de Amerikaanse krijgersstaat, die nog maar weinig andere bloeiende industrieën heeft. Zonder voortdurende oorlogen, die gefinancierd worden door steeds grotere schulden, zou deze Amerikaanse economie in een diepe structurele crisis belanden. Op dit moment groeit de schuld van de Amerikaanse overheid elke 100 dagen met een biljoen (duizend miljard) dollar. Iedereen weet dat dit zal eindigen in een catastrofe voor de VS, het enige waar nog over gediscussieerd wordt is het “wanneer”. Nu naar het CFR-artikel dat aan het begin werd genoemd over de 5 toekomstperspectieven voor Rusland. De auteur is Stephen Kotkin, een Amerikaans historicus. Als lid van verschillende invloedrijke denktanks adviseert hij niet alleen een aantal Amerikaanse ministeries en agentschappen, maar ook de National Intelligence Council ((https://www.intelligence.gov/how-the-ic-works)) , die nu 18 Amerikaanse inlichtingendiensten omvat. Aan het begin van zijn “analyse” is de “Rusland-expert” Kotkin behoorlijk realistisch als hij schrijft dat Washington “op een hardhandige manier” heeft geleerd dat het niet over de nodige hefbomen en chantagemiddelen beschikt om landen als Rusland en China te veranderen volgens de ideeën van de VS. Hij ziet de reden hiervoor in het feit dat deze landen zijn ontstaan als imperia op de Euraziatische landmassa en zichzelf zien als oude beschavingen. Dit was allemaal lang voor de oprichting van de Verenigde Staten, laat staan voor de opkomst van het zogenaamde “Westen”, dat hen nu wil voorschrijven wat beschaving is. Washington en zijn partners moeten daarom niet overdrijven als het bijvoorbeeld gaat om het beïnvloeden van de koers van Rusland. In plaats daarvan moeten ze zich voorbereiden op wat zich in Rusland zou kunnen ontwikkelen. Maar hier houdt het realisme van Kotkin op en in de volgende 5 scenario's voert het typische Amerikaanse wensdenken over Rusland en zijn rol in een door de VS gedomineerde wereld weer de boventoon.

Scenario 1: Rusland wordt net als Frankrijk

Volgens Kotkin heeft Rusland - net als Frankrijk - een constitutionele en monarchale traditie die zal blijven bestaan, ongeacht de aard van het toekomstige politieke systeem, evenals een zogenaamd “beladen revolutionaire traditie” die ook niet meer bestaat, maar voortleeft in instellingen en herinneringen als een bron van inspiratie en waarschuwing. Volgens Kotkin zou de Franse manier het dichtst in de buurt komen van een realistisch model voor een welvarend, vreedzaam Rusland als het land maar een politicus als generaal De Gaulle zou voortbrengen. Hij zou kunnen helpen om een liberale orde in Rusland te introduceren en deze van bovenaf te consolideren. Zo'n persoonlijkheid is op de middellange termijn echter niet aan de Russische horizon te vinden. Kotkin ziet duidelijk over het hoofd dat de overgrote meerderheid van de multi-etnische staat Rusland diep geworteld is in de respectieve tradities. Bovendien is er sinds de chaos van de Jeltsin-jaren en in het licht van de steeds alarmerender sociale uitwassen in het Westen in Rusland een diepe afkeer ontstaan tegen het liberalisme van het “collectieve Westen”. Er zijn echter wel groepen onder jonge Russen die sympathiseren met de ideeën van Westerse Groenen en Linksen. Maar zelfs onder mensen van dezelfde leeftijd zijn ze een uitzondering en ook een irrelevante factor in de politiek. In dit scenario lijkt Kotkin ook volledig te zijn vergeten dat Frankrijk allang zijn soevereiniteit heeft verloren en nu een vazalstaat is van de VS.

Scenario 2: een teruggetrokken Rusland

Volgens dit scenario zou Poetin uitgedaagd kunnen worden door een autoritaire, nationalistische leider die traditionele waarden voorstaat, antiwesterse standpunten inneemt en ideologieën ontleent aan Slavofilisme, Eurazianisme en Oosters-orthodoxie. Zo'n nationalistische leider zou zich vooral zorgen maken over de economische toekomst van Rusland op de lange termijn en Poetin van het falen ervan de schuld geven. Kotkin ontwikkelt het idee dat zo'n radicaal antiwesterse nationalist de aanhangers van Poetin voor zich zou kunnen winnen door hen ervan te overtuigen dat de oorlog in de Oekraïne schadelijk is voor Rusland, vooral omdat Rusland vitale Europese banden voorgoed dreigt te verliezen en afhankelijk dreigt te worden van China. Kotkins constructie is niet alleen wereldvreemd, maar ronduit avontuurlijk. De banden met Europa, die volgens Kotkin van levensbelang zijn voor Rusland, zijn momenteel niet te onderkennen. Het tegendeel is echter waar, want West-Europa heeft Rusland nodig. Rusland heeft de plotselinge invoering van extreme Westerse sancties glansrijk doorstaan en is nu sterker dan voorheen. In West-Europa is dat niet het geval. Bovendien zijn de Russen niet vergeten welke landen het tot hun officieel verklaarde doel hebben gemaakt om Rusland te ruïneren, strategisch te verzwakken of zelfs op te delen in vele makkelijker te hanteren delen. Dat was niet China! Ook in scenario 2 klinkt bij Kotkin weer het wensdenken van bepaalde kringen binnen het Amerikaanse oorlogsestablishment duidelijk door.

Scenario 3: Rusland als vazal van China

In dit derde scenario muteren het Chinees-Russische onbeperkte strategische partnerschap en de sterke persoonlijke banden tussen Poetin en Xi in een ontwikkeling waardoor Rusland uiteindelijk een vazal van China wordt. Kotkin stelt dat de sociale en culturele relaties tussen de twee volkeren oppervlakkig zullen blijven en dat de Russen cultureel Europees georiënteerd zijn en daarom uiteindelijk het Chinese juk van zich af zullen werpen, net zoals ze dat vele eeuwen geleden deden met het Mongoolse juk. Met deze historische analogie, die Kotkin presenteert in scenario 3, laat de auteur zien dat hij volledig in zijn “westerse bubbel” leeft, dat hij niet alleen een heel gebrekkig inzicht heeft in de Russische geschiedenis en de hedendaagse samenleving, maar ook vrijwel niets weet over de Chinese geschiedenis.

Scenario 4: Rusland als een kopie van Noord-Korea

Volgens Kotkin kan Rusland ook zoiets worden als een gigantisch Noord-Korea: politiek repressief in eigen land, internationaal geïsoleerd en bewapend met kernwapens en volledig afhankelijk van China, maar tegelijkertijd nog steeds in staat om Peking op bepaalde gebieden te trotseren. In dit scenario zou de taak om te voorkomen dat Rusland zich weer naar het Westen wendt bovenaan op de prioriteitenlijst van het Chinese leiderschap staan. Want een naar de VS neigend Rusland, zou de anti-Chinese positie van Washington aanzienlijk kunnen versterken. Dit scenario van de grote expert Kotkin is zo idioot dat het geen verder commentaar behoeft.

Scenario 5: Rusland verkeert in chaos

In dit scenario, dat vooral populair is in de VS, van een Rusland dat de controle kwijt is, met binnenlandse muiterij, een of meer grote natuurrampen die de autoriteiten en het Kremlin niet aankunnen, of een ongeluk of opzettelijke sabotage van Russische nucleaire installaties, gecombineerd met de al dan niet toevallige dood van een leider van het Kremlin, kan dit alles leiden tot chaos en een machtsvacuüm dat sommige buurlanden van Rusland (bijvoorbeeld de Oekraïne) zouden kunnen uitbuiten om gebieden die zij voor zich opeisen te “heroveren”. Te midden van een dergelijke chaos zouden criminele syndicaten en cybercriminelen ongestraft hun gang kunnen gaan. Nucleaire en biologische wapens en de wetenschappers die ze ontwikkelen zouden naar alle windstreken verspreid kunnen worden, aldus Kotkin.

Wat opvalt aan de vijf scenario's die naar voren zijn gebracht door Kotkin, een Ruslanddeskundige die erkenning geniet in de VS, is dat ze - in overeenstemming met het Amerikaanse denken - alleen rampzalige vooruitzichten voor Rusland bevatten. Toch heeft Rusland, het grootste land ter wereld, niet alleen ongelooflijke hoeveelheden energie en andere grondstoffen, het is ook de grootste voedselexporteur ter wereld. Rusland heeft niet alleen een enorm industrieel potentieel, maar - in tegenstelling tot de VS - ook een hoogopgeleide samenleving met uitstekende wetenschappers en wiskundigen. Tegen deze achtergrond is het ongelooflijk dat Kotkin het meest waarschijnlijke scenario voor Rusland afdoet als een utopie. Voor hem en zijn westerse collega's is het simpelweg ondenkbaar dat Rusland zich als onafhankelijke Euraziatische macht zal ontwikkelen tot een van de polen van de opkomende multipolaire wereld. Met de typische Amerikaanse arrogantie tegenover Rusland, die culmineerde in Obama's opmerking dat Rusland slechts “een benzinestation met kernwapens” is, beweert Kotkin ook dat het enige wat Rusland naast kernwapen te bieden heeft

“het exporteren van grondstoffen en politiek tuig is, en van getalenteerde mensen (braindrain).”

Hij legt verder op een totaal a-historische manier uit, dat Rusland zich nooit als grootmacht had kunnen doen gelden als het geen nauwe betrekkingen met Europa had gehad. De toekomst van Rusland staat derhalve aan een keerpunt: De ene weg is een riskante afdrijving naar een diepere Chinese omarming, de andere is tegen alle verwachtingen in een terugkeer naar Europa. Kotkin adviseert het Amerikaanse leiderschap daarom,

“om de militaire druk op Rusland overeind te houden en tegelijkertijd om Moskou te stimuleren zich uit de Oekraïne terug te trekken.”

Daartoe zouden creatieve, politieke hefbomen moeten worden gecreëerd met behulp van militaire instrumenten. Tegelijkertijd zou het volgens Kotkin ook nodig zijn om - in nauwe samenwerking met de bondgenoten en partners van de VS -

“om de uitwisseling met invloedrijke maar niet-gouvernementele persoonlijkheden in Rusland te bevorderen”,

waarmee natuurlijk anti-Russische politieke ondermijning en sociale destabilisatie met behulp van figuren als Navalny worden bedoeld. Tot slot, adviseert Kotkin de oorlogsstokers in Washington om zich niet alleen voor te bereiden op de mogelijkheid van een nationalistische heroriëntatie van Rusland, maar ook om zo'n heroriëntatie “gretig te bevorderen”. Kotkin vreest namelijk dat Poetin zijn oorlogsdoelen in de Oekraïne zou kunnen bereiken, voordat een nationalistische Russische officier of ambtenaar de kans krijgt om de macht te grijpen. De hoge kosten voor Rusland in de Oekraïne zouden echter voort blijven bestaan, indien het conflict zou omslaan van een uitputtingsoorlog in een Oekraïense opstand tegen de Russische bezetters. In deze context geeft Kotkin echter toe dat de Verenigde Staten niet langer het goede voorbeeld geven in de wereld zoals ze dat vroeger wel deden. De VS stonden vroeger voor hun bondgenoten en partners synoniem met economische kansen. Vandaag de dag hebben ze deze rol afgestaan aan China.

“Om het verloren terrein terug te winnen en de motor van sociale mobiliteit in eigen land weer op gang te brengen, moeten de Verenigde Staten, die slechts 1,5 miljoen wiskundeleraren hebben en hun kennis van het vak moeten importeren uit Oost- en Zuid-Azië, een programma lanceren om binnen tien jaar een miljoen nieuwe wiskundeleraren op te leiden”.

Investeren in mensen en huisvesting en het herontdekken van een gevoel van burgerschap in de VS zou essentieel zijn. Maar mobilisatie voor wetenschap en nationale projecten alleen zou geen garantie zijn voor gelijke kansen in eigen land. Maar een dergelijk beleid zou een belangrijk begin zijn, een terugkeer naar de beproefde formule die de nationale macht van de VS zou kunnen herstellen in combinatie met de internationale leidersrol van Amerika, aldus Kotkin, die duidelijk niet erkent, of niet wil erkennen, dat dit voor de VS een gepasseerd station is en dat de neergang van de VS en het daarmee gepaard gaande statusverlies niet langer kan worden verhinderd. Als apolut-lezers zich voortdurend verbazen over het ondoordachte beleid van de VS en hun vazallen in Duitsland, hun hoofd schudden als ze de westerse maatregelen tegen Rusland in het honderd zien lopen en zich vaak schamen als ze zien hoe de toppolitici in de VS/NAVO/EU van de ene pijnlijke situatie in de andere strompelen, dan is dat vooral te wijten aan de waardeloze experts in de Amerikaanse en westerse denktanks en in de inlichtingendiensten. Zij zijn al lang niet meer in staat of bereid om echte analyses te leveren. Want de “experts” weten precies wat hun politieke meesters willen en ze buigen de feiten in hun rapporten zodanig om dat hun deskundige mening het gewenste politieke narratief ondersteunt. Zo stellen ze hun inkomen en prestige veilig.

Een ernstige waarschuwing van Jeffrey Sachs

FZ — Sun, 10 Sep 2023 23:11:06 +0000

Jeffrey Sachs is een Amerikaanse top-econoom, die destijds in de jaren 90 de hele economische omwenteling van de voormalige Sovjet-Unie heeft begeleid en nu kennelijk tot hele andere inzichten is gekomen ten aanzien van het Amerikaanse en Wereldwijde economische beleid. Ik heb de hele video bijdrage van Jeffrey Sachs uitgeschreven en vertaald, maar heb de video niet ondertiteld, omdat veel mensen het bezwaarlijk vinden om langdurig en vooral aandachtig ondertitels te lezen bij een video met een belangrijke boodschap.

[caption id="attachment_61936" align="alignright" width="350"] Leerlingen van het NAVO Defense College op bezoek[/caption] Goedemiddag allemaal, Het lawaai op de achtergrond komt vermoedelijk van mijn kant. Waar ik nu ben, in Athene, is het 6 uur 's ochtends. Ik bevind me in een cafetaria, die me heel vriendelijk toestaat deze video hier te mogen opnemen, en ik hoop dat ik goed te horen ben. Ik wil u bedanken voor uw uitnodiging en SHAPE voor het leiderschap.((Saving Humanity and Planet Earth (SHAPE) is een project om de gevaren van confrontaties in het nucleaire tijdperk bloot te leggen en wegen te verkennen naar een veiligere, rechtvaardige en duurzame toekomst. Jeffrey Sachs spreekt deze organisatie toe in het kader van een webinar "Asia Pacific NATO: Fanning the Flames of War", gehouden op 5 juli 2023. Nadat ik de hele toespraak had uitgeschreven, kwam ik erachter dat er ook een originele transcriptie van Jeffrey Sachs zelf bestaat. Ik baseer me echter op mijn eigen versie.)) Ik had zojuist het voorrecht om te mogen luisteren naar Alison Broinowski((Alison Elizabeth Broinowski, AM (geb. 25 oktober 1941) is een Australische academica, journaliste, schrijfster en voormalig Australisch ambtenaar.)) en Chung-in Moon((Moon Chung-in (geb. 25 maart 1951 in Zuid-Korea) is speciaal adviseur van president Moon Jae-in van Zuid-Korea voor buitenlandse zaken en nationale veiligheid. Hij is ook Distinguished University Professor van Yonsei University, Krause Distinguished Fellow, School of Policy and Global Strategy, University of California, San Diego, en mede-oprichter van het Asia-Pacific Leadership Network for Nuclear Non-Proliferation and Disarmament (APLN). Hij is momenteel hoofdredacteur van Global Asia. Op 21 mei 2017 werd Moon Chung-in door president Moon Jae-in benoemd tot speciaal adviseur voor eenwording, diplomatie en nationale veiligheidszaken.)) . En het waren briljante stellingen waar we allemaal op getrakteerd werden, absoluut verhelderend. Ik ben het volkomen eens met alles wat er is gezegd. De wereld is gek geworden, maar vooral de Angelsaksische wereld, ben ik bang. Ik weet niet of er überhaupt nog wel één enkele zinnig denkende geest over is, in ons kleine Engelstalige hoekje van de wereld. En natuurlijk, als we het hebben over de Verenigde Staten, Groot-Brittannië, Canada, Australië en Nieuw-Zeeland, dan heeft de politiek van onze landen op dit moment iets diep deprimerends. Deze diepgrijpende gekte komt - vrees ik - voort uit het Britse imperiale denken, dat dan overgenomen is door de Verenigde Staten. Mijn land, de VS, is nu onherkenbaar vergeleken met 20 of 30 jaar geleden. Ik weet eerlijk gezegd niet meer zeker wie het land bestuurt. Ik geloof niet dat het op dit moment de president van de Verenigde Staten is. We worden bestuurd door generaals, door ons veiligheidsapparaat. Het publiek is nergens van op de hoogte. De leugens die worden verteld over het buitenlands beleid zijn alomtegenwoordig en worden dagelijks door de mainstream media verspreid, iets waar ik nauwelijks meer naar kan luisteren of lezen. De New York Times, Washington Post, de Wall Street Journal en de belangrijkste televisiekanalen herhalen elke dag en voor 100% de overheidspropaganda. Het is bijna onmogelijk om er doorheen te prikken. Waar gaat dit over? Nou, zoals je hebt gehoord, gaat het over het waanidee van de Verenigde Staten om aan de Amerikaanse hegemonie te willen vasthouden, gemilitariseerd, gedomineerd door het denken van generaals die slechts middelmatige intellecten zijn, en gedreven door hun persoonlijke hebzucht en zonder enig inzicht, omdat hun enige modus operandi nu eenmaal het voeren van oorlog is. En dan onder leiding van Groot-Brittannië, dat helaas sind ik volwassen ben, steeds pathetischer is geworden en de rol vervult van een cheerleader voor de Verenigde Staten in haar streven naar hegemonie en naar oorlog. Wat de VS ook zegt, Groot-Brittannië zal het nog 10 keer enthousiaster herhalen. En Groot-Brittannië is verrukt over de oorlog in de Oekraïne, die voor de Britse media en het Britse politieke leiderschap een grote tweede Krimoorlog vertegenwoordigt. Hoe Australië en Nieuw-Zeeland aan deze waanzin hebben kunnen meedoen is echt een lastige vraag voor jullie, want de mensen zouden toch beter moeten weten, maar ik ben bang dat het de Five Eyes en andere veiligheidsdiensten zijn die dit aan de politici dicteren, voor zover de politici er hierbij überhaupt nog aan te pas komen. Hun wordt verteld: "Nou, dit is wat we moeten doen. Het gaat om de veiligheid van onze staat." En ik denk niet dat onze politici hierin noodzakelijkerwijs nog een grote rol spelen. Trouwens, het grote publiek heeft helemaal geen invloed op het buitenlands beleid van de VS. er vindt geen debat plaats, geen discussie, geen beraadslaging, ook geen debatten over het toewijzen van de 100 - en inmiddels 113 miljard, maar in feite nog veel meer geld, dat wordt uitgegeven aan de oorlog in Oekraïne. Tot nu toe heeft er nog geen enkel georganiseerd debat plaatsgevonden, zelfs niet in het Congres, laat staan in het openbaar. Maar ik denk dat jullie veiligheidsorganisaties hier echt de drijvende kracht achter zijn. Ze hebben de premier en de anderen ervan kunnen overtuigen, dat dit het opperste veiligheidsbelang is. En dit is precies wat Amerika ons heeft verteld. En laat me uitleggen wat we zien. En natuurlijk kun je het bredere publiek hiervan niet doordringen. Maar dit is de fundamentele kern van de strijd om te overleven in deze huidige wereld. Alles wat ik zie - en ik ben al 43 jaar actief als economisch adviseur over de hele wereld - is onzin. En één van de dingen, die voor de mensen belangrijk zou zijn om te bestuderen om deze ontwikkelingen te kunnen begrijpen, is een treffend artikel van een voormalige collega van mij aan Harvard, Robert Blackwill en Ashley Tellis, geschreven voor de Council on Foreign Relations zo'n acht jaar geleden. Ik wil er een paar fragmenten uit voorlezen omdat daarin het hele plan van wat er nu gebeurt geschetst wordt.((https://www.cfr.org/report/revising-us-grand-strategy-toward-china)) Dit is eerlik gezegd hoe het systeem tegenwoordig in de VS werkt, namelijk via de gevestigde media. Je krijgt in principe te horen wat er gaat gebeuren in niet noodzakelijkerwijs volledig expliciete bewoordingen, omdat wat zich nu ontvouwt echt deel uitmaakt van een geplande agenda voor de langere termijn. Het is niet ad hoc. Dit is wat Blackwill en Tellis in 2015 schreven. Eerste citaat: Sinds de oprichting hebben de Verenigde Staten consequent een grootse strategie gevolgd die gericht was op het verwerven en behouden van de oppermacht over verschillende rivalen. Eerst op het Noord-Amerikaanse continent, daarna op het westelijk halfrond en uiteindelijk wereldwijd. En vervolgens wordt gesteld dat het behoud van de dominante rol het centrale doel moet blijven van de Amerikaanse Grand Strategy in de 21e eeuw. Dus wat de intentie van dit doel is, is heel duidelijk. Het is het primaat van de Verenigde Staten wereldwijd. Vervolgens schetsen Blackwill en Tellis het draaiboek voor de strijd tegen China. Ze beschrijven wat we moeten doen. Hier is de lijst. Dit is slechts een uittreksel. Citaat: nieuwe preferentiële handelsafspraken maken tussen vrienden en bondgenoten van de VS om hun wederzijdse winsten te vergroten door middel van instrumenten die China bewust uitsluiten. Oké, dit is het spelletje dat Obama al met TTIP en TPP((Handelsovereenkomsten, zie b.v. "The TTP and TTIP Trade Agreements: A Dystopian Future in which Corporations Rather Than Elected Governments Call the Shots" van Eric Zuesse)) is begonnen. Hij kreeg deze plannen er echter niet doorheen, maar ik ga nu eerst verder en dan geef ik commentaar. Ten tweede: een technologisch controleregime creëren om de strategische capaciteiten van China te blokkeren om "politieke machtsstructuren van de vrienden en bondgenoten van Amerika in China's periferie op te bouwen en de Amerikaanse strijdkrachten langs de Aziatische randgebieden te versterken, ondanks eventuele Chinese tegenstand." Wat ik hier opmerkelijk aan vind, is dat dit een opsomming is uit 2015. Dit is precies het huidige stap voor stap actieplan. Dit herhaalt zich in de recente geschiedenis en reeds in 1997 beschreef Zbig Brzeziński in een artikel over buitenlandse zaken precies het tijdschema voor de uitbreiding van de NAVO en de intentie om de Oekraïne op te nemen in de NAVO-uitbreiding, want dit was altijd al het plan van de leidende veiligheidsinstanties. En natuurlijk heeft dit rechtstreeks geleid tot de Oekraïne-oorlog, dat is namelijk een oorlog over de uitbreiding van de NAVO. Nu willen de vrienden en genieën die de wereld de oorlog in de Oekraïne hebben gebracht, de oorlog naar uw regio brengen, met de - zoals professor Moon zei - Noord-Atlantische Verdragsorganisatie die haar kantoren in Azië begint te openen, wat niet bepaald de Noord-Atlantische regio is. Dus dit is waar we staan. Dit is niet zo eenvoudig te doorzien en wel om één belangrijke reden, in ieder geval in de VS, ik weet niet hoe het in Australië is, maar ik verwacht dat het hetzelfde is. Nameleijk vanwege het feit dat we hier geen enkele openheid of discussie over hebben. Het beleid is volledig in handen van het veiligheidsapparaat, het militair-industrieel complex, het netwerk van "Think Tanks" in Washington, het zijn eigenlijk non-Think Tanks , die allemaal gefinancierd worden door het militair-industrieel complex. Ze hebben de universiteiten aan de oostkust volledig overgenomen, waar ik les geef. Ik heb 20 jaar lesgegeven aan Harvard. Ik geef les aan Columbia University. Dit is onze huidige leefomgeving. In essentie heeft er een geruisloze staatsgreep plaatsgevonden. Geen debat, geen openbare politiek, geen eerlijkheid, geen documenten onthuld, alles geheim, alles vertrouwelijke en geheimzinnige handelingen. En omdat ik toevallig econoom ben en contact heb met staatshoofden over de hele wereld, hoor ik veel dingen. En dus heb ik veel dingen persoonlijk gezien en gehoord, wat me heeft geholpen om de dagelijkse leugens te doorzien. Maar je zult hier niets van terugvinden in ons publieke debat. Nog even over de Oekraïne-oorlog - volledig voorspelbaar en onderdeel van een actieplan dat teruggaat tot het begin van de jaren negentig, om de Oekraïne in wezen in de militaire invloedssfeer van de VS te brengen. En Brzezinski legde dit al in 1997 uit in The Global Chessboard - zijn beroemde geopolitieke boek. Rusland zonder de Oekraïne is niets. De Oekraïne is de geografische spil voor Eurazië, en het boek zegt in wezen: "ga ervoor!" Opmerkelijk genoeg zei Brzezinski in 1997 in dit boek dat het enige waar Amerikaanse beleidsmakers absoluut voor moeten waken, is dat ze Rusland en China niet samen in een bondgenootschap dwingen. Maar dan zegt hij dat dit zo goed als ondenkbaar is. Maak je daar maar geen zorgen over, want dat zou het meest absurde zijn wat er ter wereld zou kunnen gebeuren. Maar dat is nu precies wat deze krankzinnigen onbedoeld wel hebben gedaan. Ik ben toevallig adviseur geweest van Gorbatsjov, Jeltsin en Koetsjma((de eerste president van de Oekraïne na de onafhankelijkheid in 1991)) in de begindagen van de - nou ja - de nadagen van perestrojka en de begindagen na de ontbinding van de Sovjet-Unie. Ik hield nauwlettend in de gaten wat er gebeurde. Ik zag dat de Verenigde Staten absoluut niet geïnteresseerd waren om Rusland te helpen. Rusland te helpen zich te stabiliseren, het idee was van begin af aan unipolariteit. Rusland in bedwang houden en stappen nemen waartoe in feite al in 1992 was besloten, in directe tegenspraak met wat Gorbatsjov en Jeltsin was verteld, namelijk om de NAVO uit te breiden.(("Keep Russia down" is een toespeling op de oorspronkelijke opzet van de NAVO, zoals geformuleerd door Lord Ismay: "to keep the Russians out, the Americans in, and the Germans down".)) Dit is dus een draaiboek voor de lange termijn. Nu komen we tot China - de VS waren trouwens nauw betrokken bij de omverwerping van de Oekraïense president in 2014. Het was een staatsgreep. Het was voor een aanzienlijk gedeelte een staatsgreep om het regime te veranderen, geënsceneerd door de Verenigde Staten. Niet in z'n geheel, maar wel in belangrijke mate. Ik heb toevallig een deel ervan op een heel bizarre manier van dichtbij gezien. En ik weet hoe het geld van de VS werd gebruikt om de Maidan te steunen. En het was ongelooflijk weerzinwekkend en zeer verontrustend en Poetin stelde vast dat de VS eraan meewerkten om een bevriende, naburige regering omver te werpen in het kader van de expliciete doelstelling om de NAVO die kant op te duwen, niet alleen naar de Oekraïne, maar ook naar Georgië. En als je naar de kaart kijkt, dan was het Brzezinski's opzet, om Rusland in de regio van de Zwarte Zee te laten omsingelen door landen als de Oekraïne, Roemenië, Bulgarije, Turkije en Georgië, deze zouden allemaal lid worden van de NAVO. Dat zou dan het einde betekenen van een Russische machtsuitbreiding in de richting van het oostelijke Middellandse Zeegebied en het Midden-Oosten. Aldus de plannen van deze genieën. Poetin heeft herhaaldelijk kansen geboden om via onderhandelingen uit deze impasse te geraken. Bij voorbeeld de Minsk-akkoorden die door de VN-Veiligheidsraad zijn bekrachtigd. In 2021, 17 december, bracht hij trouwens een heel redelijk document voor onderhandelingen ter tafel. Het ontwerp van de veiligheidsafspraken tussen de VS en Rusland, waarin werd opgeroepen tot een einde aan de uitbreiding van de NAVO. De VS wimpelden het af. Ik belde het Witte Huis nadat het voorstel op tafel was gelegd, sprak met een van onze hoogste veiligheidsfunctionarissen en zei: onderhandel! Stop de uitbreiding van de NAVO! Je hebt een kans om oorlog te voorkomen. Het formele antwoord van de Verenigde Staten aan Poetin was, dat over de NAVO niet te onderhandelen valt. Dit is alleen een kwestie tussen de VS en de Oekraïne, Rusland heeft niets over de uitbreiding van de NAVO naar de Oekraïne in te brengen. Dit is een verbijsterende manier om buitenlandse zaken te regelen, want dit is de directe weg naar oorlog. Zoals jullie weten - en ik hoop dat iedereen dat beseft - was in maart 2022 bijna een einde gekomen aan deze oorlog in de Oekraïne dankzij het bereikte akkoord, slechts een maand nadat Rusland op 24 februari was binnengevallen. Een vredesverdrag tussen de Oekraïne en Rusland dat door de Verenigde Staten werd getorpedeerd, omdat de VS zeiden: ga door met vechten, houd niet op met vechten, onderhandel niet, accepteer geen neutraliteit. En dus bevinden we ons in een oorlog die blijft escaleren in de richting van een mogelijke kernoorlog, want dat is wat er zou gebeuren indien Rusland een zware nederlaag zou lijden op het slagveld. Dat gebeurt nu niet. Rusland overkomt dat ook niet,niet nu. Maar als dat wel het geval zou zijn, zou de oorlog escaleren naar een kernoorlog. Rusland zal nooit verslagen willen worden of uit de Krim worden verdreven en gedwee naar huis gaan en zeggen: het spijt ons dat we ooit aan deze oorlog zijn begonnen. Rusland zal de zaak escaleren als het dat nodig acht. We zitten nu dus in een spiraal die extreem gevaarlijk is en Japan speelt hier volledig op in. En Australië - het is zo treurig om te zien hoe Australië heeft geaccepteerd om op deze roekeloze manier te worden misbruikt, en een fortuin heeft betaald om op deze roekeloze en provocerende manier te worden gebruikt. De acties van de VS brengen ons, op enkele uitzonderingen na, op weg naar een oorlog met China, vergelijkbaar met de acties van de VS in de Oekraïne. En deze oorlog, nou ja, eigenlijk elke oorlog kan het einde van alles betekenen, maar het hele idee van de VS en haar bondgenoten die tegen China willen vechten is verbijsterend in zijn implicaties, in zijn domheid, in zijn diepe gevaren en in zijn volledige tegenspraak van alle werkelijke veiligheidsbelangen. En tevens van de realiteit, want China vormt geen bedreiging voor Australië, het vormt ook geen bedreiging voor de wereld. En de laatste keer dat me erin verdiept heb - verbeter me indien nodig want er zijn experts in de zaal, veel deskundiger dan ik - ben ik geen enkele overzeese Chinese invasie tegen gekomen in de hele geschiedenis, behalve dan in de grensgebieden. Ik zou niet weten wanneer in zijn hele geschiedenis, behalve dan toen de Mongolen kort over China heersten en probeerden Japan binnen te vallen en deze invasie kwam tot staan vanwege een tyfoon. Verder ken ik geen enkel ander geval in de hele 2.200 jaar van Chinese bestuurskunde. Dus dit staat niet echt bovenaan mijn lijst om me zorgen over te maken. Wat me wel zorgen baart in de wereld zijn de diep neurotische Verenigde Staten, die nummer één willen blijven. Maar er niet in slagen dit te zijn op een manier die overeenkomt met het eigen zelfbeeld van de positie van nummer één, en met een armzalige - en het spijt me dat ik deze term gebruik - met een pathetische cheerleader in Londen. En elke dag maar roepend hoe geweldig alles is, het imperium is geweldig, iedereen zou dat moeten uitproberen, wij houden er echt van! En ik hiermee ga ik eindigen, sorry dat ik maar blijf doorgaan, maar laat me gewoon, als ik nog mag, in één minuut zeggen wat er gedaan zou moeten worden om de oorlog in de Oekraïne te kunnen beëindigen, en wel onmiddellijk,dat is de dag dat Biden uiteindelijk in de openbaarheid zou treden om te verklaren dat de NAVO niet uitgebreid zal worden met de Oekraïne. Geloof het maar, de basis voor onderhandelingen ligt er al sinds 20 jaar, maar dit werd steeds door de VS afgekeurd. Ten tweede: het idee om NAVO-vestigingen in Azië te openen, is gewoonweg verbijsterend vanwege de risico's en de domheid ervan, en zeg alstublieft tegen de Japanners dat ze hiermee moeten stoppen, het is roekeloos. Ten derde: de Amerikaanse benadering van Taiwan is, afgezien van een sprankje realiteit dat Blinken vorige maand heeft getoond, zeer gevaarlijk en provocatief en dat op een kwaadwillende manier. Ten vierde: wat nodig is, is een regionale dialoog in Azië, tussen Aziaten onderling en tussen de bewoners rond de Stille Oceaan. En ten vijfde: maak gebruik van RCEP((Regional Comprehensive Economic Partnership)) - want RCEP is eigenlijk het juiste concept voor de regio - om China, Korea, Japan, de ASEAN landen, Australië en Nieuw-Zeeland samen te brengen binnen een coherent raamwerk, met het oog op de klimaatproblematiek, het energiebeleid, het handelsbeleid en het investeringsbeleid, het zou veel goeds tot stand kunnen brengen. Niet alleen voor de 15 naties in Azië en de Stille Oceaan, maar voor de hele wereld. Sorry dat ik zo lang ben doorgegaan en dat ik blijf doordrammen, maar wat SHAPE doet is zo belangrijk, jullie zitten helemaal op het goede spoor en ik wens jullie het allerbeste.

De VN-Veiligheidsraad

FZ — Wed, 06 Sep 2023 11:02:48 +0000

De Veiligheidsraad heeft als primaire verantwoordelijkheid de internationale vrede en veiligheid te handhaven. Alle besluiten die de Veiligheidsraad in het kader hiervan neemt heten resoluties. De Veiligheidsraad mag elk (dreigend) geschil onderzoeken en maatregelen voorstellen (volgens het internationaal recht niet bindend) en opleggen (wel bindend); onder dit laatste vallen ook het instellen van sancties en het gebruik van militair geweld.((Zie Wikipedia)) [caption id="attachment_61975" align="alignright" width="350"] De VN-Veiligheidsraad[/caption] In de Veiligheidsraad worden door Rusland en soms ook China steeds weer pogingen ondernomen om de wereld tot inzicht te brengen - natuurlijk wordt de inhoud van deze inzicht door de Russische of Chinese visie bepaald. Het betrefft over het algemeen Russische voorstellen of moties, waarvoor Rusland dan in het desbetreffende onderwerp deskundige gastsprekers uitnodigt. Raar genoeg zijn dat vaak Amerikaanse "dissidenten", waardoor ook de VS-diplomaten gedwongen zijn een andere kijk op de Amerikaanse politiek aan te horen (als ze tenminste niet gesloten samen met hun vazallen de zaal verlaten). Ray McGovern((Raymond McGovern (geboren op 25 augustus 1939) is een voormalig medewerker van de Central Intelligence Agency (CIA) die politiek activist is geworden. McGovern was van 1963 tot 1990 analist bij de CIA en was in de jaren 80 voorzitter van de National Intelligence Estimates en stelde de President's Daily Brief op. Bij zijn pensionering ontving hij de Intelligence Commendation Medal, die hij in 2006 teruggaf om te protesteren tegen de betrokkenheid van de CIA bij martelingen. McGovern werkte na zijn pensionering onder andere als commentator voor de door de Russische regering gefinancierde RT en Sputnik News over inlichtingen en buitenlands beleid. In 2003 was hij medeoprichter van Veteran Intelligence Professionals for Sanity (VIPS).)) en Jeffery Sachs((Jeffrey David Sachs (geboren op 5 november 1954) is een Amerikaans econoom, academicus, beleidsanalist en voormalig directeur van The Earth Institute aan Columbia University, waar hij universiteitshoogleraar is. Hij staat bekend om zijn werk op het gebied van duurzame ontwikkeling, economische ontwikkeling en de strijd tegen armoede.)) spraken op 22 februari 2023 de VN Veiligheidsraad toe over de sabotage van de Nord Stream pijpleidingen. De vergadering van de Veiligheidsraad werd bijeengeroepen door Rusland nadat het rapport van Seymour Hersh wees naar de VS en Noorwegen als de schuldigen.((Zie b.v. https://news.antiwar.com/2023/02/22/un-security-council-holds-meeting-on-nord-stream-sabotage/ of https://consortiumnews.com/2023/02/21/watch-un-security-council-on-nord-stream-attack/)) Op 29 juni 2023 stelde de Grayzone journalist, Max Blumenthal((Max Blumenthal (geboren op 18 december 1977) is een Amerikaanse auteur en blogger. Hij was schrijver voor The Nation, AlterNet, The Daily Beast, Al Akhbar en Media Matters for America, en heeft bijgedragen aan Al Jazeera English, The New York Times en de Los Angeles Times. Hij was een writing fellow van het Nation Institute. Hij levert regelmatig bijdragen aan het Russische staatsbedrijf Sputnik en RT en heeft zijn verschillende platforms vaak gebruikt om Russische propaganda te verspreiden. In 2023 werd hij door Rusland uitgenodigd om een briefing van de VN-Veiligheidsraad over wapenleveranties aan Oekraïne toe te spreken.)) voor de VN de vraag: "Waarom lokken we de totale nucleaire vernietiging uit?"((https://thegrayzone.com/2023/06/29/nuclear-annihilation-max-blumenthal-security-council/)) Op 17 augustus mocht Danny Haiphong((Danny Haiphong (geb. 1985) is een Amerikaanse journalist en auteur van het boek American Exceptionalism and American Innocence: A People's History of Fake News from the Revolutionary War to the War on Terror.)) zijn standpunt ten aanzien van al de door de VS geprovoceerde oorlogen toelichten.((https://www.youtube.com/watch?v=AS44mvuo7Ow - ik heb deze redevoering getranscribeerd en vertaald)) [caption id="attachment_61973" align="alignright" width="350"] Danny Haiphong spreekt VN-Veiligheidsraad toe[/caption] Het woord is aan de heer Danny Haiphong. Dank u wel! Goedemiddag leden van de raad, mijnheer de Voorzitter, vandaag sta ik hier als journalist die de afgelopen 10 jaar van mijn leven heeft gewijd aan het schrijven over en zich uitspreken tegen de lange lijst van mensenrechtenschendingen en oorlogsmisdaden begaan door mijn geboorteland, de Verenigde Staten. Ik beschouw dit niet als een hobby of zelfs niet als beroep, maar eerder als een plicht tegenover de hele mensheid en ten behoeve van degenen die een betere en vreedzamere toekomst nastreven. Ik ben hier ook als Amerikaans burger die heeft moeten aanzien hoe tientallen miljarden Amerikaanse belastingdollars naar de financiering en bewapening van een proxy-oorlog tegen Rusland gaan, terwijl mensen in de VS – gewone mensen – lijden onder toenemende armoede, dakloosheid, zelfmoord en economische onzekerheid. Zoals Martin Luther King Jr in 1958 al zei: "Ware vrede betekend niet slechts het ontbreken van spanningen, maar de aanwezigheid van gerechtigheid." Op 2 juni 2023 hield de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken een toespraak in Helsinki, waarin hij verklaarde dat militaire steun aan de Oekraïne prioriteit moet krijgen boven diplomatie. Het argument is dat een gestage levering van wapens aan de Oekraïne het tij op het slagveld zal doen keren, wat Rusland naar de onderhandelingstafel zal dwingen. Blinken wordt verondersteld de topdiplomaat van de VS te zijn en zijn rol is zeker niet die van een voorvechter voor escalatie van conflicten. De overtuigingen die hij uitdraagt, zijn echter tekenend voor het gedachtengoed dat de constante Westerse wapenleveranties aan de Oekraïne goedpraat. De feiten spreken echter Blinkens beweringen tegen: Ten eerste staan de Amerikaanse en Westerse wapenleveranties haaks tegenover het zoeken naar oplossingen van conflicten. De VS is de grootste wapenexporteur ter wereld, en bezigt ongeveer 40% van alle wapenverkopen wereldwijd. Deze wapens hebben een grote rol gespeeld in de bloedigste oorlogen van de afgelopen twee generaties, bij voorbeeld tijdens de door de VS geleide invasies van Irak, Afghanistan, Libië en Syrië. Amerikaanse wapens spelden een belangrijke rol bij de escalatie van de spanningen op het Koreaanse schiereiland en bij de militaire omsingeling van Rusland en China, wat een nieuwe Koude Oorlog heft ingeluid met alle risico's van dien. Ten tweede was het nooit Rusland dat naar de onderhandelingstafel moest worden gedwongen. In december 2021, als we ons dat nog herinneren, heeft Rusland ontwerpvoorstellen voor veiligheidsgaranties aan de VS en de NAVO voorgelegd, die als basis voor dialoog en onderhandelingen moesten dienen. Ze werden resoluut verworpen. Eind januari 2022 kondigden de VS aan 200.000 pond (ca. 900.000 kilo) van wat werd bestempeld als "dodelijke hulp - lethal aid " aan de Oekraïne te zullen leveren, in een duidelijke voorbode van een escalatie. In april 2022 reisden Anthony Blinken, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, en Lloyd Austin, de Amerikaanse minister van Defensie, naar de Oekraïne, slechts enkele weken nadat een vredesakkoord was mislukt. Wat ze daarmee wilden signaleren, was dat de VS zich volledig erop zou concentreren het gehele eigen militaire arsenaal, en dat van hun NAVO-partners in stelling te brengen voor een proxy-oorlog tegen Rusland en dat dan ook tot de laatste Oekraïner. Het ontbreken van diplomatie in tijden van conflict kan alleen maar leiden tot escalatie. Dat de veiligheid van Rusland, en wat dat betreft de veiligheid van de hele wereld, zo summier wordt afgedaan door het Westen, is bewijs genoeg dat de onophoudelijke levering van wapens aan de Oekraïne de vrede in gevaar brengt. Wapens aan de Oekraïne te leveren, betekent niet een soort "wapenvoorraad voor de democratie", zoals sommigen in de gezaghebbende kringen van het Amerikaanse buitenlands beleid beweren. NAVO-landen hebben de Oekraïne in de loop van dit conflict al voor 40 miljard dollar aan wapens geleverd en we hebben gezien hoe deze wapens steeds zwaarder, dodelijker en provocerender werden. Een grote hoeveelheid van deze wapens zijn terechtgekomen op de zwarte markt, bij drugskartels, criminele organisaties en bij de neonazistische en fascistische groeperingen, die nu deel uitmaken van de Oekraïense strijdkrachten. Bovendien heeft de NAVO het ene Oekraïense leger na het andere bewapend ten koste van de eigen wapenvoorraden. De New York Times luidde acht maanden geleden de noodklok dat de Oekraïne nu het toneel is geworden van een heuse artillerie- en tankoorlog, waarop het Westen geensinds voorbereid en deze ook niet langdurig kon volhouden. En indien dit waar is, dan zouden rationele geesten moeten concluderen dat het Westen zijn leveringen van dodelijk wapentuig moest stopzetten. Maar het tegenovergestelde is het geval. De VS keurde vorige maand het sturen van clustermunitie naar de Oekraïne goed, dezelfde munitie die tientallen jaren na de Amerikaanse invasie in Laos nog steeds burgers doodt en in stukken scheurt en die al lang in meer dan 100 landen wereldwijd is verboden. Ik ben journalist en geopolitiek analist, geen militair expert, maar deskundigen op dat gebied hebben de afgelopen maanden al duidelijk aangegeven waar de beperkingen liggen van de westerse vuurkracht. Camille Grand, voormalig assistent-secretaris-generaal van defensie-investeringen bij de NAVO, verklaarde dat het wapenverbruik van één dag in de Oekraïne gelijk staat aan een maand of meer in Afghanistan. Hij verwijst tevens naar het feit dat de Oekraïne bijna de helft van de artillerie die in de Verenigde Staten per maand wordt geproduceerd, in één dag opbrandt. De voormalige Opperbevelhebber van de NAVO, James Stavridis, erkende afgelopen mei dat analisten gelijk hadden toen ze veronderstelden dat de Oekraïne per maand de hele jaarproductie van de VS opgebruikte. De secretaris-generaal van de NAVO, Jens Stoltenberg, en de Amerikaanse president Joe Biden hebben beide deze wapentekorten toegegeven, waarbij Biden tijdens zijn aankondiging van de levering van clustermunitie aan de Oekraïne openlijk erkende dat "dit een oorlog is, die bepaald wordt door de beschikbaarheid van voldoende munitie. En hun munitie raakt op en wij hebben er ook te weinig van". En dan zal ik het niet eens hebben over het tekort aan personeel, of problemen bij de training en andere logistieke zaken. Al deze problemen lijken hun hoogtepunt te hebben bereikt, sinds het Oekraïense lente-tegenoffensief de afgelopen maanden zo grootschaling onder de aandacht is gebracht. Maandenlang lieten politieke en militaire functionarissen in het westen regelmatig aan de media weten dat er een zegevierend offensief op komst was, dat grote delen van het grondgebied van Rusland zouden worden heroverd. Tegelijkertijd eiste de Oekraïne, en in het bijzonder het staatshoofd Vladimir Zelenski, herhaaldelijk dat het Westen meer zware wapens, waaronder vliegtuigen, zou leveren. Zelenski heeft - keer op keer - het Westen de schuld gegeven van de tegenvallende wapenleveranties, en ziet daarin de reden voor de maandenlange vertraging van dit tegenoffensief tegen Rusland. Het tegenoffensief loopt nu al drie maanden en de resultaten zijn ronduit rampzalig. Ongeveer 30 procent van de NAVO-wapenleveranties aan de Oekraïne is vernietigd. Het dodental op het slagveld is duizelingwekkend. Naar schatting 43.000 Oekraïense soldaten zijn gedood en er zijn berichten in omloop dat lokale mortuaria in de Oekraïne sinds het begin van het tegenoffensief bijna het dubbele aantal lichamen te verwerken hebben gekregen. En waarvoor? Het optimisme van westerse functionarissen en diplomaten is afgenomen en velen erkennen nu dat Oekraïne nog niet eens is doorgedrongen tot de eerste verdedigingslinie van Rusland. Dus ik denk dat de betere vraag is: Qui Bono? Wie heeft er baat bij en wat heeft er baat bij dat er westerse wapens in de Oekraïne worden gedumpt? De Oekraïne in ieder geval niet, als de resultaten van het tegenoffensief en het conflict als geheel de maatstaf moeten dienen. En het bevordert zeker ook niet de vrede en stabiliteit in de wereld. Ondanks alle voordelen die een opkomende multipolaire wereld met zich meebrengt, draagt de onophoudelijke militarisering van de Oekraïne, die door het Westen wordt gestimuleerd, bij aan een wereldwijde economische stagnatie en het potentieel voor conflicten tussen grote mogendheden, die heel goed een nucleair karakter zouden kunnen krijgen. Een eenvoudig antwoord op deze vraag is dus, dat de wapenindustrie, de bedrijven die enorm hebben geprofiteerd van dit conflict, aandeelhouders van de grootste militaire aannemers worden sinds het begin van het conflict uitstekend betaald terwijl de winsten de pan uit rijzen. De top 25 Westerse defensie-ondernemingen hebben hun inkomsten het afgelopen jaar met 11 procent zien stijgen tot 212 miljard dollar. Verwacht wordt dat de wapenverkoop zal stijgen tot 450 miljard dollar in totaal tegen het einde van 2023. Een stijging van 47 miljard dollar dankzij het Oekraïne-conflict. Deze goudgraversmentaliteit onder den wapenverkopers maken de kleine minderheid van de rijkste mensen dus rijker - terwijl de rest van de wereld de talloze problemen moet oplossen die in het kielzog van dit conflict zijn ontstaan. Een van de voornaamste verantwoordelijkheden van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties, zoals vastgelegd in het VN-Handvest, is het handhaven van internationale vrede en stabiliteit. De voortdurende verkoop van wapens aan de Oekraïne door het Westen is niet alleen een schending van het Handvest van de Verenigde Naties, maar onthult ook de geopolitieke realiteit die aan dit conflict ten grondslag ligt. Het zou echter te simplistisch zijn om te beweren, dat alleen al de winsten uit de verkoop van wapens door het Westen een belemmering vormen voor het streven naar vrede. De Verenigde Staten, waar ik woon, hebben een lange traditie van het uitlokken van unilaterale militaire conflicten op wereldschaal, die een schending van het VN-Handvest betekenen. De VS hebben meer dan 800 buitenlandse militaire bases, 11 commandostructuren en een publiek militair budget van bijna 1 biljoen US dollar. Er is nu een openlijk conflict binnen de toplui van het Amerikaanse buitenlandse beleid over de vraag of de aandacht voor de Oekraïne en het maximaal bewapenen van dit land wel zo'n goed idee is geweest, of dat andere militaire zaken meer belangstelling verdienen. In een uitgelekte memo van de top van de luchtmacht wordt gesteld dat de VS zich moeten voorbereiden op een oorlog met China in 2025. De Oekraïne bevindt zich dus in het oog van een veel grotere storm, namelijk die van de Amerikaans koers naar rivaliteit tussen grote mogendheden, of wat iets dat beter de confrontatie tussen grote mogendheden kan worden genoemd, onder leiding van de Verenigde Staten. Vrede en stabiliteit zijn niet mogelijk zolang het Westen een buitenlands beleid van unilaterale interventie in de Oekraïne voert met het doel om een geopolitieke positie van unipolariteit te kunnen bereiken en handhaven. Dit beleid druist volledig in tegen de principes van het V.N Handvest, de voortdurende stroom wapens naar Oekraïne is een schending van Artikel 2 Sectie 3 van dit Handvest, dat vordert dat lidstaten conflicten op een vreedzame manier oplossen. Al deze wapens verlengen het conflict echter alleen maar, en met desastreuze gevolgen. De VS, hun Westerse partners en alle andere meelopers moeten leren om binnen het kader van het internationaal recht te opereren, net als alle overige lidstaten, of de wereld zal geconfronteerd worden met de voortdurende dreiging van instabiliteit en oorlog, ongeacht de inspanningen van deze Veiligheidsraad en andere organen van de Verenigde Naties. Hartelijk dank voor uw tijd!

Een andere kijk op de geopolitiek

FZ — Wed, 14 Jun 2023 20:04:34 +0000

Er is altijd een andere kijk op de bestaande situatie mogelijk, alleen wordt deze andere kijk vaak in onze tijd verdrongen. De officiële media zijn er allemaal op uit om uitsluitend een bepaald narratief weer te geven. Alternatieve, andersluidende versies komen niet aan bod. Van jongs af aan is ons geleerd dat het oude Europa het culturele middelpunt van de wereld is. Deze visie wordt geleidelijk aan verdrongen door van het beeld van de VS als culturele voortrekken van het universum. De Amerikanen zijn in ieder geval zelf ervan overtuigd "God's own country" te zijn die hun een exceptionele positie geeft. Mij heeft het altijd verbaasd dat de gebruikelijke West-Europese geschiedschrijving, altijd buiten beschouwing heeft gelaten dat ten Oosten van de vruchtbare halvemaan - een gebied dat als de wieg van de beschaving beschouwd wordt - ook nog andere "beschaafde" culturen bestaan en hebben bestaan. Men denke maar eens aan India of China. Ook wordt in de westerse geschiedschrijving volledige voorbij gaat aan de ondergang van het West-Romeinse Rijk waarna het Oost-Romeinse rijk nog ongeveer 1000 jaar heeft voortbestaan. Byzantium draagt in westerse ogen nog altijd de connotatie van chaos, nepotisme en corruptie met zich mee, terwijl het in het Oosten als een nastrevenswaardige, vooruitstrevende cultuur gezien werd. Vanuit de Russische ogen verschuift het "centrum van de wereld", na de val van Rome en van Byzantium, verder naar het Noord-Oosten. Niet voor niets meet zich Moskou de naam van "het derde Rome" aan ((Третий Рим - het eerste Rome was Rome zelf, het tweede Byzantium en het derde is Moskou. Deze benaming is niet van Poetin afkomstig, maar stamt reeds uit de 16de eeuw)). De patriarch van Constantinopel, het opperhoofd van de orthodoxe kerk (een met de paus vergelijkbare positie), zetelt nog steeds in Istanboel/Constantinopel/Byzantium. Ik heb een artikel uit het Italiaans vertaald, dat ook een andere visie weergeeft.

Het Multipolaire Middellandse-Zeegebied, of de uitdaging naar een betere toekomst

Het oude hart van de wereld

[caption id="attachment_61774" align="alignright" width="350"] De Middellandse Zee in Romeinse tijden[/caption]

In uitgebreide en gedetailleerde internationale beschouwingen over de geopolitiek, bestaat de tendens om zich op de grote intercontinentale systemen te concentreren, vooral op de twee grootmachten die zich in de 20e eeuw beginnen te profileren, namelijk de Verenigde Staten van Amerika en de Russische Federatie, en deze op een bijna eenduidige manier als referentiepunten te nemen; wanneer zich nieuwe grootmachten aandienen, zoals sinds het begin van onze eeuw het geval is, probeert men een parallel te trekken met deze twee grootmachten en de relaties en banden met hen te bestuderen. Dit is naar mijn mening een soort vormfout die volkomen legitiem is, maar tegelijkertijd zou moeten worden herzien.

De geopolitiek heeft namelijk van het begin af aan een bevoorrechte plaats gegeven aan geografie, een der kennisgebieden waarop deze baseert, waardoor geschiedenis pas op de tweede plaats kwam, een rangschikking die meer te maken heeft met functionaliteit dan aan het wetenschappelijke belang. Zonder onhandig te discrimineren, is er een soort luchtbel van het eeuwige heden (of de eeuwige toekomst) gecreëerd waarin veel geopolitieke analyses plaatsvinden, zonder rekening te houden met het verleden en de historiografische constructie van geopolitieke gebeurtenissen, waarvan het begrijpen onmisbaar is, niet alleen om het heden te begrijpen, maar vooral om een richting voor de toekomst aan te geven.

Laten we eens stilstaan bij de Middellandse Zee. Deze is het hart van de zogenaamde 'Oude Wereld', een begrip dat afkomstig is uit het gedachtegoed van het Amerikaanse occidentalisme((Occidentalisme is een vertekend en stereotype beeld van de westerse samenleving (het Occident), dat mensen binnen en buiten de westerse wereld kunnen hebben en dat uitgesproken of impliciet kan zijn. De term ontstond als de tegenhanger van het begrip oriëntalisme - westerse stereotypen van de oosterse wereld, de Oriënt.)), dat Europa decennialang heeft doordrongen en waarvoor het verbreken van de banden tussen de Europese volkeren en de bijbehorende geografische en geologische context een primaire taak was. De fysionomie van Europa heeft in één eeuw tijd een grote gedaanteverwisseling ondergaan, waarbij het Middellandse Zeegebied, dat het centrum was geweest van beschavingsmodellen en grote rijken, werd verplaatst via Londen naar Brussel, veel noordelijker dan de historische feiten. Een variatie die niet alleen geografisch is, maar ook existentieel en daarom, in noëtische zin((Noëtica is een term die gebruikt wordt in de moderne filosofie. Het wordt verschillend gebruikt in filosofische terminologie. Volgens het meest gangbare gebruik duidt het op de fenomenologie (leer van de verschijningen) van de rede. Het woord is afgeleid van het Oudgriekse bijvoeglijk naamwoord νοητική noētikḗ ("over denken, begrijpen"). In het Latijn spreekt men van noetica (scientia), de noëtische wetenschap. Het bijbehorende zelfstandig naamwoord nous duidt op het vermogen om iets mentaal te bevatten en op de instantie in de mens die verantwoordelijk is voor cognitie en denken.)), in staat om de manifestatie van de geest van de volkeren die het continent bewonen onomkeerbaar te veranderen.

Als Halford Mackinder twee of drie eeuwen eerder was geboren, zou hij waarschijnlijk met andere woorden over het Heartland hebben gesproken, die we als volgt zouden omschrijven: 'Wie het Middellandse Zeegebied beheerst, beheerst de wereld'. Het Middellandse Zeegebied is dus niet het 'hartland van de Oude Wereld', maar het 'oude hartland van de wereld', want tot aan de machtsverschuiving in richting de Atlantische Oceaan, was het Middellandse Zeegebied de draaischijf en het object van begeerte en veroveringslust. Als we naar de Europese geschiedenis kijken, lijkt dit eeuwenlang het leidmotief te zijn geweest, vanaf de oude Grieken ten minste tot aan de Eerste Wereldoorlog. De controle over de Middellandse Zee, gedefinieerd als een gesloten zee en daarom extreem welvarend, rijk en strategisch goed gelegen, betekende in die tijd controle over de hele wereld. Want in alle opzichten is de Middellandse Zee niet simpelweg het zuidelijke deel van het continent Europa, waaraan het schiereiland Italië en bijbehorende eilanden aan vast zitten; het is zelfs niet slechts een plas water ingesloten tussen prachtige vruchtbare kustlijnen; het is in de eerste plaats de aloverheersende machtspositie.

Het Middellandse Zeegebied is altijd een grote open ruimte geweest waar veel verschillende entiteiten zijn samengekomen, waarvan de lotsbestemmingen sinds de verste tijdperken met elkaar zijn verweven. Daar kwamen stromingen bij elkaar met fijnmazige knooppunten van onderlinge invloeden, die een rijkdom aan identiteiten, culturen, kunsten en technieken hebben voortgebracht, die ook vandaag de dag nog elk ander volkerengemeenschap in de schaduw stelt van en enthousiast maakt over het Middellandse Zeegebied. Een heroverweging van het belang hiervan, zonder de 'klassieke' canons van de geopolitiek als wetenschap te willen ondermijnen, kan echter een impuls geven aan reflecties en analyses met een ander karakter dan het gebruikelijke westerse centralisme van de hedendaagse politieke wetenschap.

De zee is multipolair

De zee heeft een zeer krachtige multipolaire aantrekkingskracht. Het Middellandse Zeegebied is, zoals gezegd, per definitie multipolair, omdat het voortdurend onder de controle heeft gestaan en de botsing heeft ondergaan van een groot aantal territoriale eenheden, etnische groepen, talen, religies en economische stelsels die verspreid zijn aan de randen van het maritieme universum. Het is het mare nostrum((Onze zee - Latijnse naam van de Middellandse Zee)), waarvan we de omtrekken met ons bloed hebben beschreven, het is de plaats van concurrentie tussen regionale en mondiale krachten. De zee omsluit en vormt het raakvlak van verschillende polen van het geopolitieke schaakbord, wat ons in staat stelt met deze in aanraking te komen. Het Middellandse Zeegebied vormt een geschikte ruimte waarin grootschalige verschuivingen kunnen plaatsvinden; ze verbindt ook het grootste deel van de hele wereld en herbergt de belangrijkste hulpbronnen die de internationale economie aandrijven.

Laten we echter eens kijken naar de geschiedenis: het Romeinse Rijk wordt algemeen beschouwd als een tellurocratische((Tellurocratieën zijn over het algemeen niet puur tellurocratisch. In het bijzonder hebben de meeste grote tellurocratieën kustlijnen en niet alleen in het binnenland, in tegenstelling tot thalassocratieën, die in het verleden over het algemeen alleen kustlijnen zouden hebben en geen binnenlandse territoria. Dit maakt het moeilijk om te definiëren wat precies een tellurocratie is. Tellurocratie - https://nl.abcdef.wiki/wiki/Tellurocracy)) macht. Rome breidde zich echter niet alleen uit dankzij de legioenen die over de uitgestrekte Midden-Europese vlaktes trokken, tot aan de grenzen van de grote bergen in het oosten, maar ook en vanaf het allereerste begin, door de grote zee over te steken, naar het vasteland van Afrika. De multi-etnische en multiculturele rijkdom van de veroveringen van wat het Romeinse Rijk werd, vond juist plaats dankzij de zee. Een samenvallen van strategische en dogmatische domeinen dat waarschijnlijk uniek is op de hele planeet. Deze geweldige voorspoed was ook economisch, juist dankzij de zee, die het mogelijk maakte om vanaf het begin handel te drijven met het oosten en het zuiden, door een dicht netwerk van handelsroutes over het water en over land aan te leggen, die zo goed waren aangelegd dat ze vandaag de dag nog steeds goed functioneren.

In het Middellandse Zeebekken is Italië((Het zou nodig zijn om te verduidelijken - maar dit is hier niet op zijn plaats - of Italië een 'meer' zee- of landmacht is, waar het in de loop van de geschiedenis, zelfs gewoon die van de eenheidsstaat, zijn strategisch overwicht meermaals heeft gevarieerd.)) van nature de houder van het strategisch leiderschap (of zou het dat moeten zijn), een positie die de afgelopen tachtig jaar resoluut is ondermijnd. Deze natuurlijke projectie vormt de kern van ons buitenlands beleid sinds de tijd voordat Italië een eenheidsstaat werd. De Europese Unie en de NAVO((Het Middellandse Zeegebied vormt de 'zuidelijke flank' van het Atlantisch Bondgenootschap, een definitie die het idee van geopolitieke onderwerping al weergeeft. Partnerlanden vervullen een dubbele functie: coöperatief, d.w.z. van interactie en militaire diplomatie tegenover partnerlanden in de regio, ook in het kader van multilaterale initiatieven; operationeel, van aanwezigheid en afschrikking.)) zijn zich terdege bewust van deze strategische ligging, zozeer zelfs dat zowel het soft power beleid als de positionering van internationale allianties((

Het faillissement van Griekenland, een tragische episode in de hedendaagse geschiedenis, is een mogelijk voorbeeld van wat er gebeurt met landen die zich niet scharen achter de beslissing van Brussel en Washington om dienstbaar te blijven aan een overzeese mogendheid.
Italië, dat in het centrum van de Middellandse Zee ligt, ontvangt ook bijna alle migratiestromen, aangewakkerd door een reeks oorzaken, een situatie die de betrekkingen tussen de geallieerden en de Europese lidstaten beïnvloedt.
Niet onvermeld mag blijven de context van hybride oorlogen waarbinnen de grijze zone de vervaging tussen Defensie en Veiligheid en tussen binnenlandse en internationale conflicten steeds groter maakt.

)) gericht zijn op de mediterrane volkeren. Het concept van de uitgebreide Middellandse Zee zelf, dat de zee beschouwt als een complex multidimensionaal stelsel dat in staat is om het vasteland van Europa, het Midden-Oosten en de noordelijke en sub-Sahara-gordel van het Afrikaanse continent in zich op te nemen, en dat tevens een verbinding vormt met het Verre Oosten en zich in westelijke richting opent naar de oceaan, is een ideale en strategische voortzetting van het mare nostrum uit het Romeinse gedachtegoed((Het hele Middellandse Zeegebied wordt gekenmerkt door instabiliteit, onzekerheid en een gearticuleerde dynamiek als gevolg van het conflict in Libië, de grensspanningen tussen Marokko en Algerije, de politieke crisis in Tunesië en de onopgeloste kwestie van de territoriale soevereiniteit van de Westelijke Sahara. Daarnaast is er het zeer verslechterde veiligheidsbeeld van de Sahel, dat wordt gekenmerkt door de verspreide aanwezigheid van DAESH, de onveiligheid van de Golf van Guinee, die door het IMB (International Maritime Bureau) wordt omschreven als een mondiale hotspot voor piraterij, en de Hoorn van Afrika. De instabiliteit in Jemen en de weerslag daarvan op Bab El Mandeb en de crisis in Ethiopië in verband met de regio Tigray aan de grens met Eritrea blijven bestaan. Zonder de aanhoudende kwetsbaarheid van de Balkan en Libanon, de Syrische crisis, de energie- en territoriale aspiraties in het oostelijke Middellandse Zeegebied, het opnieuw oplaaien van de Oekraïense crisis en die aan de Turks-Syrische grens, tot aan de instabiliteit in Irak en de oplopende spanningen in het gebied rond de Perzische Golf, met herhaalde aanvallen op koopvaardijschepen en, meer recent, op kustlanden, te vergeten.)).

Carthago verkeerd gepositioneerd, Rome bezet en geschiedenis teruggedraaid

Men kan begrijpen waarom de Anglo-Amerikaanse pijler - die een thalassocratie bij uitstek vormt - er strategisch belang bij had om het Middellandse Zeegebied en de bijbehorende volkeren te onderwerpen. Een zekere mate van controle, zowel direct als indirect, zou de exploitatie van dit zeegebied hebben gegarandeerd op een manier die bevorderlijk is voor hegemoniaal expansionisme, maar ook de mogelijkheid bood om na de Eerste en Tweede Wereldoorlog de groei en het herstel van de Europese staten beperkt en binnen beheersbare grenzen te houden. Het onderwerpen van de besturen rond de Middellandse Zee zorgt ervoor dat de Middellandse Zee kan worden gecontroleerd. Dit werd militair, financieel en politiek gerealiseerd tijdens meer dan een eeuw, door middel van internationale betrekkingen, gewapende conflicten en economische crises, echter altijd volgens een nauwkeurig en samenhangend plan.

Carthago, de aartsvijand van Rome, is nu buiten spel gezet en gedecentraliseerd, en neemt in geografisch opzicht niet langer de plaats in die het ooit heeft gehad. De voormalige positie van Carthago is nu ingenomen door de as Londen en Washington. Vanuit die positie heeft de as met succes het plan uitgevoerd om zich de zee, waarover Carthago ooit heeft geheerst, toe te eigenen. De Zuilen van Hercules zijn overwonnen, ze zijn niet langer een angstaanjagende natuurlijke en metafysische grens van het bestaan van de mediterrane volkeren. De geschiedenis is in zekere zin teruggedraaid omdat Rome geen macht meer heeft en ondergeschikt is aan de erfgenamen van Carthago, dat gaat zover dat het bestaan van een mediterrane beschaving wordt ontkent, hetgeen mogelijk is geworden door de continuering van een niet-multipolaire, maar unipolaire wereld met Atlantische hegemonie toe te laten. Rome is nu in zekere zin bezet door de afgezanten van Carthago. De mediterrane mogendheden((Ervan uitgaande dat men überhaupt mag spreken van mogendheden.)) beschikken zelf over een enorm potentieel om zich te wreken op de Anglo-Amerikaanse machtspositie; een potentieel dat echter niet eens hypothetisch opgewassen is tegen de dimensies van een mondiaal thalassocratisch conflict, waarbij de Anglo-Amerikaanse machtspositie door de combinatie van elementen in ieder geval groter, sterker en beter georganiseerd is. Strategisch gezien zou de mogelijkheid van een conflict om de onafhankelijkheid te herwinnen een inspanning betekenen die zo groot is dat er tevens het risico op vernietiging bestaat; economisch gezien zou dit een voldoende sterke autonomie vereisen om het Middellandse Zeegebied los te koppelen van alle internationale economische en politieke partnerschappen en afhankelijkheden. De onttakeling van Carthago betekent echter niet de teloorgang van het hele Middellandse Zeegebied en zijn volkeren. Dit wederom betekent dat er nog steeds een reëel potentieel is voor herovering.

Een mediterraan partnerschap

Om deze beschouwing af te ronden en in de hoop op een herstel van de multipolaire dimensie van het Middellandse Zeegebied en de bijbehorende volkeren, lijkt het interessant om te speculeren over de mogelijkheid van een mediterraan partnerschap, bestaande uit oeverlanden, die voldoende strategisch, geopolitiek en geo-economisch belang hebben bij de versteviging van de macroregionale autonomie en het herstel van het evenwicht tussen de heerschappij over land en die over zee, ooit de spil vormden van de historische macht van Europa. Een dergelijk partnerschap is feitelijk al mogelijk en men zou kunnen stellen dat de administratieve en strategische decentralisatie van de NAVO, tot op zekere hoogte, al een dergelijk bondgenootschap vertegenwoordigt. In werkelijkheid, door zich los te maken van de Atlantische afhankelijkheidsrelatie, en uitsluitend langs deze weg, zal een integrale mediterrane autonomie mogelijk zijn. Ook vanuit een multipolair perspectief zou het mediterrane partnerschap de herinvoering van oude overeenkomsten en allianties mogelijk maken, waardoor de oeverstaten zich zouden kunnen consolideren als zenuwcentrum tussen Europa, Eurazië, Azië, het Midden-Oosten en Afrika, met de mogelijkheid om een strategisch blok te vormen dat zo sterk is dat het het Amerikaanse continent op de achtergrond zou laten verdwijnen ten opzichte van de hyperregio 'in het oosten'. Zo'n internationale overeenkomst zou de deur openen naar een enorme versterking van allianties onder Europees beschermheerschap - en niet noodzakelijkerwijs volgens het model van de Europese Unie -, zowel economisch als strategisch, waardoor het continentale blok sterker zou worden en een onaantastbaar referentiepunt zou worden voor de verkeerswegen en grenzen van de 'oude wereld', zoals dat trouwens ook het geval was tijdens de eeuwen van het bestaan van Europese keizerrijken. Het is vandaag de dag moeilijk om aan een mediterraan gecentreerd Europa te denken, en niet aan een Atlantisch gecentreerd Europa, omdat nadat de binnenlandse en internationale onafhankelijkheid verloren was gegaan, de banden die werden aangegaan zo'n sterke overheersing tot gevolg hadden dat het voortbestaan van politieke instellingen ervan afhing. Het is nog steeds moeilijk om Europese landen, in de eerste plaats Italië, te zien als economische machten die de koers van de markten kunnen dicteren en er niet aan onderworpen zijn. Het is precies dit vooruitzicht op toekomstige voorspoed dat de Verenigde Staten willen voorkomen, maar dat de Europeanen, met name de Mediterranen, moeten terugwinnen.

Lorenzo Maria Pacini.

De EAEU en de geopolitiek

FZ — Thu, 01 Jun 2023 18:39:03 +0000

[caption id="attachment_61738" align="alignright" width="350"] De EAEU beslaat een oppervlak van meer dan 20 miljoen km², 15% van het aardoppervlak[/caption] Sinds het conflict in de Oekraïne met militaire middelen uitgevochten wordt, hebben er enorme, geopolitische verschuivingen plaats gevonden. De multipolaire 'rest' van de wereld werkt steeds sterker met elkaar samen en trotseert het Amerikaanse streven naar totale hegemonie. Omdat alle ontwikkelingen buiten ons westerse wereldje hier niet besproken worden, en als dit al gebeurt zeer eenzijdig, neemt het grote publiek deze ontwikkelingen niet waar. Ook de politiek schijnt in steeds grotere mate uitsluitend geloof te hechten aan het eigen verzonnen narratief. In mijn ogen een zeer gevaarlijke tendens en het ontwaken uit deze illusies zal heel pijnlijk zijn. De uit de ruïnes van de voormalige Sovjet-Unie ontstane landen werken weer nauwer samen, behalve de Oekraïne natuurlijk, en schijnen genezen te zijn van hun flirt met het westen. Voordat de kreet “multipolariteit” in aller monde was, was het motto “multilateralisme”. Landen als Wit-Rusland en Kazachstan hebben geprobeerd met beide kanten samen te werken, maar dit werd door het Westen met pogingen tot kleurenrevoluties beloont. In de westerse wereld gelden nog steeds de denkbeelden die George Bush in 2001 zo treffend verwoord heeft: “You are either with us or against us”. Onpartijdigheid, of te wel neutraliteit, is geen optie meer. Toen de Sovjet-Unie uit elkaar brokkelde, is er in de voornamelijk Russischtalige gebieden, Wit-Rusland, de Russische Federatie en de Oekraïne niemand ervan uitgegaan dat deze landen ooit als vijanden tegenover elkaar zouden komen te staan. De drie landen werden als een soort drie-eenheid gezien, die sterk met elkaar verbonden waren. Nu schijnt zich een trend af te tekenen dat voormalige Sovjet Republieken weer innig met elkaar gaan samen werken. Deze ontwikkeling bleek nog eens duidelijk tijdens de viering van de overwinning over Nazi-Duitsland op 9 mei 2023 in Moskou. De presidenten van Wit-Rusland, Oezbekistan, Kazachstan, Kirgizië, Tadzjikistan, Turkmenistan en Armenië waren aanwezig. In mijn ogen een demonstratie van eensgezindheid. In voorafgaande jaren was de parade in Moskou een zuiver Russische aangelegenheid. [caption id="attachment_61744" align="alignright" width="350"] Presidenten in het Kremlin bij elkaar[/caption] Op 24 en 25 mei 2023 vond er in Moskou een topontmoeting van de Euraziatische Economische Unie plaats (EAEU). Terzijde - van de door het westen opgelegde sancties tegen Rusland, profiteren de voormalige Sovjet-Republieken die deze sancties niet toepassen enorm. Zo is bijvoorbeeld de export van Duitse auto’s naar Kazachstan ongeveer verdubbeld. Het merendeel wordt naar Rusland doorverhandelt. De EU overweegt nu ook deze derde landen die niet aan de sancties meedoen, maar medewerking verlenen deze zogenaamd te ontlopen, te bestraffen.

Uit een persmededeling van de EAEU: De Euraziatische Economische Unie viert op 29 mei voor het eerst EEU-dag In een interview met de televisiezender MIR24 vertelde Iya Malkina, een officiële vertegenwoordigster van de Euraziatische Economische Commissie, wat integratie de staten oplevert en voor welke uitdagingen de EAEU vandaag staat. Alle EEU-staten krijgen een positief effect van integratie. In 2022 zijn de wederzijdse directe investeringen verzesvoudigd in Armenië, verdubbeld in Belarus en verviervoudigd in Kirgizië, en heeft de onderlinge handel tussen de EEREU-landen een recordhoogte van 83 miljard dollar bereikt (+14%). Taak nr. 1 voor de EAEU is het waarborgen van technologische soevereiniteit. Dit vereist een sterke toename van de financiering van innovatieactiviteiten. Momenteel bedraagt de verhouding tussen investeringen in vast kapitaal en BBP in de EAEU ongeveer 18%; voor de modernisering van de economie zou dat minstens 20-25% moeten zijn. De structuur van de externe betrekkingen van de EAEU is met succes geheroriënteerd van het Westen naar het Oosten. De handel met de SCO, BRICS en ASEAN is met 35% toegenomen en bedraagt meer dan een derde van de totale handelsomzet van de EU. Wij onderhandelen met de regering van de VAE over vrijhandel. In april 2023 vond ook de eerste ronde van de vrijhandelsonderhandelingen met Indonesië plaats. De handelsonderhandelingen met Iran en Egypte zijn afgerond. China is een belangrijke buitenlandse handelspartner van de EAEU. Het volume van de handelsomzet bedroeg in 2022 meer dan 220 miljard dollar. We verdiepen de samenwerking met de waarnemende staten Oezbekistan (handelsomzet +27%) en Cuba. Het initiatief voor de Dag van de Euraziatische Economische Unie in 2022 werd voorgesteld door de Kirgizische president Sadyr ZJaparov. Het werd unaniem gesteund door de staatshoofden van de vijf Euraziatische landen.

Het Russische wekelijkse nieuwsoverzicht bracht een item over de EAEU, daaruit heb ik twee stukjes vertaald: "We zien dat er werkelijk diepgaande, fundamentele veranderingen plaatsvinden op het wereldtoneel. Steeds meer staten slaan een weg in naar versterking van de nationale soevereiniteit, voeren een onafhankelijk, zelfstandig binnenlands en buitenlands beleid en volgen hun eigen ontwikkelingsmodel. En allemaal pleiten ze voor de opbouw van een nieuwe, rechtvaardiger architectuur van internationale economische betrekkingen, proberen ze constructief invloed uit te oefenen op mondiale processen, breiden ze het netwerk van partnerschappen uit op basis van wederzijds voordeel, respect en inachtneming van elkaars belangen. Iedereen die anders handelt, denkt en doet, schaadt de wereldeconomie en schiet zichzelf in de voet en in de voet van degenen die nog steeds gedwongen zijn hun dictaten te gehoorzamen", benadrukte Vladimir Poetin. Vorig jaar bedroeg de handelsomzet binnen de Euraziatische Unie 80 miljard dollar. De unie is gunstig voor elke staat en helpt de banden met andere landen te ontwikkelen. Alexander Loekasjenko herinnerde zich hoe het allemaal begon: "De EAEU begon letterlijk aan de keukentafel van president Poetin - echt waar, en het idee was toen al goed. Ik herinner me dat hij ons thuis uitnodigde. Het bijzondere van dat moment was dat Oekraïne, Leonid Danilovitsj Koetsjma, toen nog met ons samen was. Hoewel ik tegen mijn collega's zei dat daar wel niets van zou komen vanwege de situatie die zich al begon af te tekenen in de post-Sovjetruimte en in onze regio, hebben we toch 28 documenten ontwikkeld, ik bedoel wij samen met de Oekraïne. Maar later trok Oekraïne zich terug uit dit proces, zoals ik voorzien had.

[einde van de vertaling]

Opvallend is, dat Koetsjma tot 2005 president was van de Oekraïne, de beschreven ontmoeting moet dus vóór 2005 hebben plaatsgevonden. In 2004 vond de Oranje-Revolutie plaats, de Maidan in 2014 is dus niet de eerste kleurenrevolutie die de Oekraïne onderging. Als je nu complottheorieën wil koesteren, zou je kunnen stellen dat het beleid van de VS sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie erop gericht was de Russische Federatie te verzwakken en verder in stukjes op te delen, de zogeheten balkanisering van Rusland. Tijdens de regering van Jeltsin is dat bijna gelukt, toen kwam Poetin aan de macht. In de voormalige Sovjet-Republieken, met inbegrip van Rusland heeft altijd het streven geleefd om de onderlinge samenwerking te versterken, maar dan wel onder behoud van de nieuw verworven soevereiniteit. Natuurlijk waren er ook stromingen die de invloed van Rusland vreesden en hun heil zochten bij het Westen. Maar het stralende boegbeeld van de westerse vrijheid en democratie lijkt nu door het irrationale gedrag van de huidige politiek een aardige deuk te hebben gekregen. Volgens onze media heeft Poetin het plan om de Sovjet-Unie in volle omvang te herstellen, en dat is wat het westen met alle middelen moet proberen te voorkomen. Wat we nu echter zien gebeuren, is dat de ergste nachtmerries van het westen waar worden, namelijk dat er een nauwe samenwerking tussen de asiatische republieken, Rusland en natuurlijk ook China ontstaat.