Onbekend, ook ongeliefd? | Wakkermens

De andere Oekraïne

FZ — Tue, 12 Sep 2023 11:38:04 +0000

Onze media hebben het beeld geschapen dat alle Oekraïners pal achter president Zelenski en de oorlog staan. Het nationalisme viert hoogtij - maar Nazi's zijn er uiteraard niet. Mijn indruk is echter anders, er bestaat een behoorlijk aantal Oekraïners die de teloorgang van hun land betreuren en tevens het verlies van de gemeenschappelijke Russisch-Oekraïense cultuur. Als we tegenwoordig Oekraïne horen, hebben we slecht het beeld van stukgeschoten ruïnes voor ogen. Rusland doet zijn uiterste best om bij de bombardement de bewoners en de cultuurgoederen te sparen, want Rusland beschouwt de Oekraïners als een Slavisch broedervolk en de historische gebouwen als gemeenschappelijk cultureel erfenis. Er is zelfs de stelling dat als je de Russische cultuur in de Oekraïne wegdenkt, dan blijft er geen cultuur over. Zelenski & Co. doen er alles aan om alles wat aan Rusland doet denken radicaal uit de Oekraïne te verbannen. De nieuwste maatregel is, dat alle staatsdienaren met inbegrip van de militairen verplicht zijn Engels te leren. Had men dat niet eerder kunnen bedenken? Nu hebben er talloze Oekraïners met veel moeite Oekraïens geleerd, omdat Russisch verboden is en nu moeten ze alweer op een nieuwe taal omschakelen. Boze tongen zeggen nu: nogal wiedes dat er voor Engels gekozen is - buiten de Oekraïne is er geen hond die bereid is Oekraïens te leren. [caption id="attachment_61890" align="alignright" width="350"] Kaart van de Wilde Velden in de 17e eeuw[/caption] Volgens Russische geschiedschrijvers van de 18de en 19de eeuw((Bijvoorbeeld het standaardwerk in 12 delen van Nikolaj Karamzin, de Geschiedenis van Rusland - История государства Российского)) werd het gebied dat nu Oekraïne heet, na de aftocht van de Tartaren gezien als een soort niemandsland. Het gebied ook stond bekend onder de naam "de Wilde Velden", vergelijkbaar met het Amerikaanse Wilde Westen, dat pas dankzij der Russische cultuur bewoonbaar gemaakt werd. (De moderen Oekraïeners hebben daar uiteraard een andere kijk op.) Om op de schoonheid van de Oekraïne te wijzen, wil ik een paar beelden uit Tserkassy laten zien, die ik toevallig op een Oekraïens kanaal tegengekomen ben.((Ik ben gefascineerd door gebouwen die ik niet anders dan als "suikertaarten" kan beschrijven, die er nog volop behouden zijn gebleven)) Tserkassy ligt letterlijk in het hart van de Oekraïne en werd ergens in de 14de eeuw gesticht. De plek was al tijdens de Kievse Roes door Slavische stammen bewoont, maar werd tijdens de Tataarse bezetting verlaten.

[caption id="attachment_61886" align="aligncenter" width="350"] Tsjerkassy op de kaart[/caption]	[caption id="attachment_61885" align="aligncenter" width="350"] Model van de veste van Tsjerkassy[/caption]
[caption id="attachment_61887" align="aligncenter" width="350"] Het huwelijkspaleis of te wel registratiekantoor[/caption]	[caption id="attachment_61888" align="aligncenter" width="350"] Het voormalige Slavjanski Hotel[/caption]

Het bovengenoemde Oekraïense kanaal, is zowel pro-Oekraïens als pro-Russisch. Dat behoeft enige uitleg, de twee dingen lijken elkaar tegenwoordig uit te sluiten. Maar er zijn veel mensen die niets liever willen dan vrede en normaliteit. En dat zijn dan ook de beloftes waarvoor Zelenski in 2019 is gekozen, maar hij heeft zich niet aan zijn verkiezingsbelofdes gehouden. Dat wordt hem door veel mensen kwalijk genomen. Vóór de Russische aanval op 24 februari 2024, was Zelenskis populariteit tot op 20% gedaald, hoe het nu is weten we niet, er worden geen enquetes meer gehouden - het is immers oorlog. Onder druk van Washington en de NAVO wordt de Oekraïne steeds verder naar de afgrond gedreven. Ik heb hier een korte video clip, die de stemming onder dissidente Oekraïners kan weergeven.((bij het video-bestand is er een toelichting op de in de video vertoonde beelden)) [aiovg_video id=62009] Ik wil ook nog een korte literaire tekst voorstellen van de journaliste en schrijfster Miroslava Berdnik, waarin ze beschrijft hoe zij de Oekraïne van vandaag waarneemt. Berdnik heeft ook boeken geschreven over de opkomst van het nazisme in de Oekraïne. Volgens haar was deze stroming al in opkomst toen Galicië nog door de Oosterijkers bestuurd werd. Dit soort uitspraken werden haar niet in dank afgenomen, ze kreeg dan ook de nodige problemen met de Oekraïense geheime dienst SBOe.

Сегодняшняя Украина - это айсберг, который откололся от материка Русской цивилизации, и тая, уплывает в океан. Да, первое стойбище было поставлено населением, прибывшим осваивать неизведанную землю, на месте этого айсберга, но с тех пор расселилось, обжило, обустроило земли, создав, совместно с первопроходцами, уникальную цивилизацию. Но одичавшие потомки вместо того, чтобы кричать "SOS!" и спасаться, скачут по осколку, старательно топя его, обкалывают, сбрасывая как балласт фрагменты и жителей, которые пытаются спасти то, что можно спасти.

***

[caption id="attachment_61903" align="alignright" width="350"] Er is ook een andere interpretatie mogelijk: de Oekraïne is de ijsberg, die de Russische Titanic laat zinken[/caption] De Oekraïne van vandaag gelijkt op een ijsberg, die van het vasteland van de Russische beschaving is losgeraakt en in de oceaan verzinkt. Het is een feit, dat de eerste nederzettingen werden gesticht door mensen die gekomen waren om dit woeste land in bezit te nemen, op de plek waar vroeger de de ijsberg had gelegen, maar sinds die tijd hebben ze daar hun thuis gesticht, hebben het land ontgonnen en hebben gezamenlijk met oorspronkelijke bewoners een unieke beschaving geschapen. Maar hun verruwde afstammelingen, in plaats van "SOS!" te roepen en zichzelf te in veiligheid te brengen, dansen op de scherven, laten het land wegzinken, beschieten het, ontdoen zich van alles wat nog over gebleven is en gelijktijdig ook van die bewoners die proberen te redden wat er nog te redden valt.

De symboliek van een oude A-Ford

FZ — Mon, 07 Feb 2022 07:19:51 +0000

De spanningen tussen Rusland en de VS lopen op. Er zijn een hoop tegenstrijdige berichten zowel uit de Oekraïne als uit het westerse kamp, de enige die consistent hetzelfde herhalen zijn de Russen. De meldingen in het nieuws volgen elkaar snel op, begin van deze week (24 januari 2022) was er een indrukwekkende (angstwekkende) lijst van berichten over de “Russische agressie” te vinden.((Een lijst van verontrustende berichten van die dag: US, European Stock Markets Tumble at Opening As Tensions Rise Around Ukraine NATO Sends Additional Ships, Fighter Jets to Eastern Europe Amid Ukraine Tensions White House discussed plans to send up to 50,000 troops to Eastern Europe NATO announces major new deployment US Navy displays 2 supercarriers in Philippine Sea drill Chinese Air Force alarms Taiwan with massive flyby NATO Puts Forces On Standby, Deploys More Jets & Ships – Russia Responds With 20 Warships In Baltic Futures Tumble On Rising Fed Fears, Geopolitical Tensions Kremlin: Ukraine Amassing Troops on Contact Line in Donbass in Apparent Preparation for Attack Iran, Russia and China joint military drills Russia sends fighter jets to Belarus for drills Kiev actively preparing for forceful resolution of Donbass conflict, DPR says Bank of Russia suspends currency buying due to market volatility Russian stocks sink 8%, ruble plunges to 14-month low as conflict fears intensify Dow tumbles over 600 points early Monday as Wall Street extends decline ahead of Fed decision, earnings wave U.S. Orders Family Members of Embassy Staff to Leave Ukraine Israel said preparing for potential need to evacuate Ukrainian Jews in case of war EU to weigh €1B aid package for Ukraine Diplomat slams ‘report’ of Xi asking Putin not to attack Ukraine as jaw-dropping fake news China slams Bloomberg’s fake news about China-Russia relationship)) In Rusland is de situatie iets anders, daar is men vooral bang dat het een of andere heethoofd in de Oekraïne iets doms zal doen, zoals een massale aanval op de bevolking in de Donbass, waardoor Rusland genoodzaakt zal zijn in te grijpen. De Oekraïense troepen staan al klaar, sinds weken wordt er op grote schaal oorlogsmaterieel naar het Oosten van de Oekraïne getransporteerd. Men vermoedt dat er inmiddels ca. 100.000 man in paraatheid zijn gebracht. De republieken in de Donbass worden dagelijks beschoten (ze schieten uiteraard ook soms terug). Volgens de berichten van de OVSE hebben alleen dit jaar al ongeveer 3000 schotenwisselingen plaats gevonden waarvan het merendeel (ca. 75%) op het conto van het Oekraïense leger gingen. Dus er is geen sprake van een wapenstilstand, die wel in december 2021 overeengekomen was. Rusland had in december een reeks voorstellen aan de Amerikanen overhandigd, en om een schriftelijk antwoord verzocht. Rusland heeft deze voorstellen ook gepubliceerd, zodat iedereen kennis ervan kon nemen. In diplomatieke kringen is dit een zeer ongebruikelijke stap. Het voorstel bevat de volgende punten: Rusland stelde de VS en de NAVO wederzijdse veiligheidsgaranties voor, in wezen de volgende eisen:

Geen militaire manoeuvres van de NAVO in de buurt van de Russische grens, geen Russische militaire manoeuvres in de buurt van de grens met NAVO-landen.
Geen stationering van middellangeafstandsraketten met nucleaire capaciteit in Europa, d.w.z. ook niet in het Europese deel van Rusland.
Geen stationering van kernwapens buiten het eigen land (wat ook een terugtrekking van Amerikaanse kernwapens uit Europa zou betekenen)
Geen bommenwerpers die zo dicht bij elkaars grenzen patrouilleren dat een verrassingsaanval mogelijk is
Geen oorlogsschepen zo dicht bij de grens van de ander brengen dat ze deze met raketten kunnen aanvallen
Terugkeer naar de NAVO-Rusland Stichtingsakte inzake wederzijdse betrekkingen die de permanente stationering van NAVO-troepen in Oost-Europa verbiedt.

De Russische voorstellen zouden een reële bijdrage kunnen leveren tot de veiligheid in Europa, omdat het terugtrekken van wapens nabij de grenzen en vooral het afzien van de stationering van kernraketten voor de middellange afstand het risico van een toevallige oorlog zouden verkleinen. [caption id="attachment_59377" align="alignright" width="350"] Volgens de woordvoerster van het ministerie is dit geen fotomontage, en naar de sporen in de sneeuw te sluiten is dit voertuig op eigen kracht naar het ministerie gereden[/caption] Op 26-01-2022 heeft Amerika (na bijna een maand bedenktijd) eindelijk een antwoord gegeven. De Amerikaanse Ambassadeur Sullivan kwam het schrijven persoonlijk op het ministerie van Buitenlandse Zaken overhandigen. Toen de ambassadeur het ministerie verliet stond daar plotseling een museumstuk, een oude AA-Ford. Daar je er niet van uit mag gaan dat deze AA-Ford (in het Russisch heet die trouwens Gaz-AA) uit een museum ontvreemd is en daar slechts toevallig stond, probeerde iemand daar iets mee te zeggen. De A-Ford werd in licentie in de Sovjet-Unie geproduceerd en was het voertuig waarmee tijdens de Tweede Wereldoorlog de “Straat van het Leven” naar Leningrad in stand gehouden werd. De Gaz-AA (A-Ford) heeft voor iedere Rus een grote symbolische waarde. Volgens mijn inschatting wilden de Russen daarmee zeggen: we vechten ons liever dood dan dat we ons onderwerpen. Of deze subtiele boodschap bij de Amerikanen overgekomen is valt te betwijfelen. Daarvoor moet men namelijk over enig historisch besef beschikken en de Amerikanen staan er nu niet om bekend dat ze veel uit de geschiedenis hebben geleerd. In Duitsland gold lange tijd de regel: von diesem Lande soll nie wieder Krieg ausgehen.((Er zal nooit meer oorlog ontstaan vanuit dit land)) Maar dit schijnt in de vergetelheid te zijn geraakt. De generatie politici die de oorlog nog heeft meegemaakt is nagenoeg uitgestorven. [caption id="attachment_59378" align="alignright" width="350"] бессмертчый полк = regiment der onsterfelijken[/caption] In Rusland daarentegen wordt de herinnering aan de oorlog wakker gehouden. Er zijn talrijke oorlogsmonumenten en ieder jaar wordt op 9 mei het einde van de oorlog herdacht. In alle steden vinden er op die dag optochten plaats van het regiment der onsterfelijken. De mensen lopen met foto's van hun in de oorlog omgekomen opa of oma door de straten en ik heb niet de indruk dat dit van boven af opgelegd is, maar vrij spontaan is ontstaan. Ondanks het feit dat ik niet Russisch ben en de oorlog niet heb meegemaakt, raakt het zien ervan ook mij. (Rusland telde 27 miljoen slachtoffers) De hongerblokkade van Leningrad is voor iedere Rus een begrip, terwijl we hier misschien wel van Stalingrad hebben gehoord, maar niet van de andere slagvelden. In Leningrad leefden voor de blokkade 2,9 miljoen mensen. De blokkade heeft bijna 900 dagen geduurd, in die tijd zijn aan de Russische kant 600.000 tot 1,5 miljoen slachtoffers gevallen (de schattingen lopen uiteen). Aan de Duitse kant, die door Finland werd ondersteund, lopen de schattingen eveneens uiteen. Duitsland had bewust ervoor gekozen om de stad uit te hongeren en van de slachtoffers in Leningrad is het grootste gedeelte verhongerd en niet door beschietingen omgekomen. [caption id="attachment_59379" align="alignright" width="350"] De stippellijnen geven de "Straat van het Leven" aan[/caption] Ter gelegenheid van de 78e verjaardag van het volledige ontzet van het omsingelde Leningrad werd een van de legendarische "anderhaftonnertjes" tijdelijk voor het Russische Ministerie van Buitenlandse Zaken neergezet. Dit is een van de ongeveer 4000 voertuigen die langs de "Straat van het Leven" over het Ladogameer levensnoodzakelijke voorraden naar het belegerde Leningrad brachten - Het eerste konvooi vrachtwagens maakte in november 1941 een doorbraak naar de belegerde stad, volgeladen met levensmiddelen. De chauffeurs werkten onder voortdurend gevaar voor lijf en leden, onder vuur van vijandelijke luchtaanvallen en bombardementen. Tijdens de eerste blokkade-winter werd 361 duizend ton vracht naar Leningrad gebracht en werden meer dan een half miljoen mensen geëvacueerd. Elke vierde chauffeur keerde niet terug, honderden halfvergane vrachtwagens bleven op de bodem van het meer liggen. De wagen, die nu voor het ministerie van Buitenlandse Zaken staat, werd in de herfst van 2020 uit het water gehaald. Na restauratie werd deze tentoongesteld op het terrein van het museum "Doorbraak van het Beleg van Leningrad".

[aiovg_video id=59409]

Een Russisch autotijdschrift heeft een artikel aan het Anderhalftonnertje en de blokkade van Leningrad gewijd. [begin van de vertaling] Op 27 januari 1944 slaagden de Sovjettroepen erin het beleg van Leningrad volledig te doorbreken, waarmee een einde kwam aan een 900 dagen durende strijd om te overleven. We zullen het hebben over de voertuigen die hielpen bij de verdediging en bevoorrading van de stad en bij het doorbreken van de frontlinie. De blokkade begon op 8 september 1941, toen de Duitse troepen de hoop hadden opgegeven de stad aan de Neva te veroveren en in plaats daarvan hadden besloten de stad te omsingelen en de bevolking uit te hongeren en met artilleriegranaten en bommen te vernietigen. "...De problemen in verband met het verblijf van de bevolking in de stad en de voedselvoorziening kunnen en hoeven niet door ons worden opgelost. In deze oorlog wordt gevochten om ons bestaansrecht en het is niet in ons belang een deel van de bevolking te redden", wordt in de richtlijn van de chef-staf van de Duitse strijdkrachten nr. 1601 van 22 september 1941 getiteld "De toekomst van Sint-Petersburg" omschreven. Vanuit het noorden werd Leningrad door Finse eenheden ingesloten, zodat er slechts een smalle "corridor" vanuit het oosten overbleef, waarlangs voorraden konden worden vervoerd, op weg naar de oever van het Ladogameer, en vervolgens - door ijs of water - naar de andere oever, die door Sovjet-eenheden werd verdedigd. Dit artikel gaat over de voertuigen die hebben deelgenomen aan de verdediging van de stad, de bevoorrading en de evacuatie van de inwoners.

De "slagader" van militair materieel

Het is noodzakelijk op te merken dat tijdens de blokkade de stad niet alleen bleef overleven, maar tevens ook voor het leger bleef werken. Tanks KV-1 en ander militair materieel werden geproduceerd in de fabriek van Kirov, die ook in de herfst van 1941 niet ophield te produceren. Het was dan ook de voornaamste taak van de arbeiders van de belegerde stad het front van wapens te voorzien. In september 1941 produceerden de ondernemingen in de stad meer dan duizend 76 mm kanonnen, tweeduizend mortieren, alsmede enkele tientallen anti-tank kanonnen en machinegeweren. Tegen het einde van 1941 werden er 3 miljoen granaten en mijnen, meer dan 3 duizend regiments- en antitank-kanonnen, 713 tanks, 480 pantservoertuigen, 58 pantsertreinen en geblindeerde treinwagons in Leningrad geproduceerd en vandaar afgevoerd. Door het gebrek aan stroom moesten sommige machines met de hand aangedreven worden. Een werkdag was lang, vaak gingen de arbeiders 's avonds niet eens meer naar huis om hun krachten te sparen en tijd te maken voor spoedorders van het front. Tegen 1943 was de fabriek van Kirov in staat de tanks IS-1, IS-2 en SAU-152 te produceren. De capaciteit van de Leningradse industrie was, gezien de gedeeltelijke evacuatie van de fabriek, opmerkelijk.

GAZ-AA "anderhalftonner"

Een van de symbolen voor het overleven in het omsingelde Leningrad was de GAZ-AA vrachtwagen, die bekend stond onder de naam "Anderhaftonnertje". Over het bevroren Ladoga meer werd door deze voertuigen voedsel aan de stad geleverd. Deze route werd de "Straat van het Leven" genoemd en de vrachtwagen was een van de belangrijkste schakels in die leveringsketen. De vrachtwagen kreeg zijn bijnaam omdat hij een maximaal laadvermogen van 1,5 ton had, hoewel deze vaak tot 3 ton werd volgeladen. De populairste Sovjetvrachtwagen van het midden van de twintigste eeuw was oorspronkelijk een legale kopie van de Amerikaanse vrachtwagen Ford AA uit 1930, maar onze ingenieurs "bemoeiden" zich herhaaldelijk met het ontwerp van deze vrachtwagen. Trouwens, de keuze voor Ford als basismodel was geen toeval. In die tijd, in 1929, toen een regeringscommissie particuliere bedrijven van de VS bezocht, was Henry Ford de beroemdste persoonlijkheid in de automobielwereld. Elke tweede auto ter wereld kwam uit de fabrieken van dit Amerikaanse bedrijf. [caption id="attachment_59386" align="alignright" width="350"] De versoberde versie van de Gaz, met één koplamp en zonder voorremmen[/caption] Componenten en onderdelen voor het Anderhalftonnertje kwamen over zee via Moermansk in het land. De eerste partij van 10 auto's werd op 1 februari 1930 op het grondgebied van de Sovjet-Unie geassembleerd. Tegen het einde van het jaar had de fabriek een capaciteit van 60 voertuigen per dag bereikt. In 1941 werd echter, bij gebrek aan grondstoffen, een vereenvoudigde versie van de GAZ-MM-V gebouwd zonder voorremmen, met één koplamp, spatborden van dun blik en zonder deuren, waarvoor in de plaats canvas "gordijnen" kwamen. Tijdens de oorlogsjaren was het belangrijk dat de auto kon rijden op brandstof met een laag octaangehalte, vandaar de lage compressieverhouding - slechts 1:4,25. Het voertuig kon worden aangedreven met voor tractoren geschikte nafta en nog lichtere paraffine. De brandstoftank was voor de voorkant van de cabine geplaatst en de actieradius op één tankvulling bedroeg niet meer dan 215 km. [eind van de vertaling] Uit dit verhaal kun je eens te meer de vindingrijkheid en het improvisatietalent van de Sovjet-burgers opmaken. Hetzelfde zie je ook vandaag nog, de Russen slagen erin hun wapentuig voor een fractie van de prijs van een vergelijkbaar Amerikaans wapen te produceren. Ik hoop alleen dat al deze wapens achteraf overbodig blijken te zijn geweest en dat ze nooit in gebruik zullen worden genomen. [caption id="attachment_59383" align="aligncenter" width="336"] Дружба betekent vriendschap[/caption]

Gorbatsjov en het einde van de Sovjet-Unie

rovanov — Fri, 14 Jan 2022 07:20:54 +0000

verscheen op 8 januari 2022 in de weekeditie van De Andere Krant

Een bericht van Marie-Thérèse ter Haar

Nu de spanningen tussen Rusland en het Westen onverantwoord hoog zijn opgelopen, blikt deskundige Marie-Thérèse ter Haar terug op het einde van de Sovjet-Unie dertig jaar geleden.

Op 25 december 2021 was het dertig jaar geleden dat de Sovjet-Unie ophield te bestaan en Michail Gorbatsjov van zijn troon viel. In het Westen zien we hem als held, omdat hij een einde maakte aan de Koude Oorlog. Woorden als perestrojka (staatkundige en economische hervormingen) en glasnost (openheid) waar hij prat op ging, kennen de meeste mensen van boven de dertig jaar wel. Voor de jongere generatie is hij echter veelal onbekend. Andere kopstukken uit deze belangrijke tijd zijn overleden, zoals George Bush sr., Helmut Kohl, [Duits minister van buitenlandse zaken, red.] Hans-Dietrich Genscher, [zijn Russische ambtsgenoot, red.] Edoeard Sjevardnadze en onze Nederlander Ruud Lubbers. De 90-jarige Gorbatsjov is de enige die nog leeft en is geestelijk in een goede conditie. Gorbatsjov zelf is helemaal niet zo positief over datzelfde Westen. Als de Westerse politiek en media daar wat meer over hadden bericht, had dit tot meer begrip kunnen leiden waarom Rusland vandaag de dag op een bepaalde manier handelt. Juist deze held van het Westen zou toch meer interviews en aandacht kunnen krijgen? Het zou tot zoveel meer verduidelijking kunnen leiden in een tijd dat de spanningen met Rusland hoog zijn opgelopen. Tot op de dag van vandaag blijft Gorbatsjov zich bedrogen voelen over hoe de garanties om niet uit te breiden zijn geschonden die hij in 1990 van de NAVO kreeg. Die staat nu immers aan de Russische grens. Gorbatsjov heeft het ook over het Westerse politieke en economische handelen in de jaren 90 in Rusland – het zou allemaal niet zo netjes zijn gegaan. Hij spreekt harde taal dat Europa hem dertig jaar geleden had beloofd dat er meerdere ‘kamers’ waren in het ‘Europese huis’. Het Westen heeft hier echter weinig van waargemaakt: alles leek te gebeuren met een Westers superioriteitsgevoel. ‘Serieus luisteren en meedenken met de belangen van Rusland was er niet bij, ook al deed men voorkomen dat dit wel zo was.’ Vooral zet de gepensioneerde Gorbatsjov zich in om de gevaarlijke wapenwedloop af te wenden. Daarbij laat hij van zich horen als er weer een NAVO-conferentie is. De afgelopen jaren reageerde hij meerdere malen zeer geërgerd bij nieuwe uitbreidingsgolven: In 1999 werden Hongarije, Polen en Tsjechië lid van de NAVO. Bulgarije, Estland, Letland, Litouwen, Roemenië, Slovenië en Slowakije volgden in 2004. Vijf jaar later sloten ook Albanië en Kroatië zich aan, gevolgd door Montenegro en Noord-Macedonië. Uitbreiding met Georgië en Oekraïne werd niet doorgevoerd vanwege protest van Rusland. In november sprak secretaris-generaal Jens Stoltenberg bij een NAVO-bijeenkomst in Riga: ‘De beste verdediging van het NAVO-bondgenootschap is Rusland permanent dreigen met een nucleaire oorlog, door ervoor te zorgen dat elk lokaal conflict waarbij Rusland is betrokken in Oost-Europa onmiddellijk om te zetten in een alomvattend conflict tussen Rusland en de NAVO.’ In 2016 zei Gorbatsjov reeds over deze organisatie: “Alle retoriek … schreeuwt alleen maar van een verlangen om Rusland bijna de oorlog te verklaren. Ze praten alleen over verdediging, maar eigenlijk bereiden ze zich voor op offensieve operaties.” Op 24 december 2021 vertelde hij bovendien tegen het Russisch persbureau RIA Novosti op de vooravond van zijn aftreden precies dertig jaar geleden: ‘De VS werden arrogant na de val van de Sovjet-Unie. Na de Koude Oorlog bouwden de VS met de NAVO een nieuw rijk op.’ Als Nederlandse vrouw, die weliswaar al meer dan 35 jaar met Rusland en Oost-Europa verbonden is, blijf ik Gorbatsjov waarderen omdat hij een einde maakte aan de Koude Oorlog. Toch ben ik mij ervan bewust dat dit een typisch Westerse zienswijze is. Mijn Russische vrienden en kennissen kijken mij soms verbaasd aan en sommigen bekogelen mij zelfs met geïrriteerde reacties in de trant van: ‘Jij zou toch beter moeten weten en begrijpen dat hij bij ons helemaal niet populair is! Hij heeft ons land slecht bestuurd en uiteen laten vallen.’ Het gaat mij erom waarom onze Westerse visie zo anders is dan de Russische. In mijn ogen gaat het al mis met de Westerse politiek en berichtgeving. We zouden onszelf kunnen afvragen: Waarom is Gorbatsjov in het Westen heel populair en in zijn eigen Rusland niet? Wat hebben westerlingen gemist in de berichtgeving of beleving? En dan nu dertig jaar later: waarom is Poetin in het Westen zeer onpopulair en wordt hij in Rusland door het grootste deel van de bevolking op handen gedragen? Deze vragen geven aan hoe weinig wij westerlingen van Russen weten, en hoe gemakkelijk het is om bepaalde Russische gebeurtenissen vandaag de dag vanuit een westerse visie te belichten zonder voldoende achtergrondkennis. En ook hoe gemakkelijk het is – nu de spanningen tussen Rusland en het Westen weer hoog oplopen – Rusland niet voldoende te begrijpen. Of extremer: te demoniseren. Doordat de meeste westerlingen niet voldoende van Rusland weten, is het nog gemakkelijker om alle anti-Rusland-berichten voor waarheid aan te nemen. Maar het moet toch niet zo moeilijk zijn op zoek te gaan naar antwoorden op de waarom-vragen? Of om in ieder geval te proberen te begrijpen waarom een groot deel van de Russen vandaag de dag wel redelijk tevreden is. Dit bericht uit de pen van Marie-Thérèse ter Haar verscheen in de weekeditie van 8 januari 2022 van de Andere Krant. Met dank aan Madeleine Klinkhamer en Edwin Giltay voor hun redactiewerk. Marie-Thérèse ter Haar schreef diverse boeken waaronder De ontgoocheling (De Blauwe Tijger, 2017). Haar Rusland & Oost-Europa Academie organiseert reizen, geeft lezingen – sinds kort ook online lezingen– en blogt: ruslandacademie.nl

Kerstmis in Donetsk

FZ — Tue, 28 Dec 2021 07:15:04 +0000

[caption id="attachment_59165" align="alignright" width="350"] Ondanks het feit dat het vriest dat het kraakt, zijn de mensen in Donetsk in grote aantallen bijeen gekomen om er bij te zijn als de kerstboom voor het eerst wordt verlicht[/caption] Vergeten door de media, woedt er in de Donbass nog steeds een burgeroorlog. De mensen die er wonen krijgen geen aandacht, omdat de openbare mening blijkbaar erop gespitst is het sprookje van de Russische agressie overeind te houden. Ik vraag me af of een burgeroorlog niet nog erger is dan een oorlog met een vijand van buitenaf. Tegen een vijand van buiten kan men zich met zijn allen, gemeenschappelijk verweren. In de maatschappelijke samenwerking vindt men steun. In een burgeroorlog is dat anders, dan kan plotseling de buurman tot een vijand worden. De Oekraïense schrijver Oles Buzina (in 2015 door nationalisten vermoord) heeft ooit gezegd:

[er wordt niet alleen een gebied verwoest] – een burgeroorlog vernietigt ook de ziel.

Cicero stelt zelfs:

het ultieme kwaad is een overwinning in een burgeroorlog.

We zien nu dat tijdens deze Corona-crisis de maatschappij steeds meer verdeeld raakt, ingeënten spreken niet meer met niet-ingeënten. De stress in verband met de maatregelen heeft tot veel geestelijk leed en zelfs zelfmoorden geleid. We ondergaan dit nu al sinds 18 maanden. Stel je voor in een nog veel ergere toestand te leven, want er wordt ook nog geschoten – en dat sinds bijna 8 jaar. De bevolking in Donetsk is uitgeput, maar probeert zo normaal als mogelijk verder te leven. Op dit moment bevindt zich een jonge Duitse vrouw, Alina Lipp, in Donetsk en doet verslag van de situatie ter plaatse. Hier haar indrukken uit Donetsk.

Sinds mijn aankomst ben ik niet in een gevaarlijke situatie geweest, heb ik geen enkele dubieuze of zelfs maar dronken figuur gezien en ik heb alleen aan de grens gewapende soldaten ontmoet. De Donetsk bevolking leeft een - bijna - normaal dagelijks leven. Bijna, want ze staan nu al bijna acht jaar onder permanente spanning. De mensen hier hebben duidelijk genoeg van de oorlog. De geweerschoten en explosies in de verte, die niet dagelijks maar regelmatig in de stad te horen zijn, herinneren ons voortdurend aan de ernst van de situatie. Niet velen lopen hier lachend over straat en genieten van een gemakkelijk, zorgeloos leven. [caption id="attachment_59171" align="alignright" width="350"] Een supermarkt wordt geopend door het staatshoofd, Aleksandr Zachartsjenko (in 2018 vermoord)[/caption] Waarbij het de doorsnee burger hier aan niets ontbreekt: De supermarkten zijn goed bevoorraad (vooral met Russische producten), cafés en restaurants zijn open, evenals theaters, bioscopen of sportscholen. Het beschikbare voedsel voorziet overigens niet alleen in basisbehoeften, maar biedt het winkelend publiek bijvoorbeeld ook verschillende soorten Italiaanse koffie, Duitse Ritter Sportchocolade en meer ongewone zaken zoals rijst- of boekweit-melk. De nieuwste technische snufjes of seizoensgebonden merkkleding zijn ook verkrijgbaar in de winkelcentra. Zo te zien zijn de meeste mensen onopvallend gekleed en redelijk goed verzorgd. Over de toestand van de stad zelf kan het volgende worden gezegd: In het centrum zijn er geen door de oorlog beschadigde of half ingestorte gebouwen te zien, ook al is aan de gebouwen, straten en trottoirs vaak te merken dat er al meer dan zeven jaar geen geld meer in het onderhoud ervan is gestoken. Aan de rand van de stad, richting Oekraïne, is de situatie natuurlijk heel anders. In totaal werden tijdens de oorlog ongeveer 28.000 huizen verwoest; tot dusver is nauwelijks de helft herbouwd. Donetsk was tot de oorlog in Oekraïne de vijfde stad van het land. Van veel mensen hoorde ik enthousiaste beschrijvingen hoe het hier voor de oorlog had uitgezien, hoe het leven werkelijk pulseerde en de straten vol mensen waren op alle uren van de dag en de nacht. Als je vandaag door de stad loopt, is het zichtbaar en voelbaar dat de helft van de bevolking gevlucht is om elders een beter leven te zoeken. Steeds weer wordt mij gevraagd "waarom ik in godsnaam uit Duitsland naar Donetsk ben gekomen". Nou, goede vraag. Wordt vervolgd.

[caption id="attachment_59168" align="aligncenter" width="350"] Donetsk na de hevige beschietingen in 2015[/caption]

[caption id="attachment_59169" align="aligncenter" width="350"] Bij voorkeur wordt de infrastructuur op de korrel genomen[/caption]

Donetsk is een stad van meer dan 900.000 inwoners. Voor de stichting van de DNR (Volksrepubliek Donetsk) was Donetsk qua inwoners de vijfde stad van de Oekraïne. In het gebied van de DNR wonen in totaal ongeveer 2,3 miljoen mensen. Zoals op de kaart te zien is ligt Donetsk dicht bij de frontlinies en wordt ondanks alle verdragen steeds weer beschoten. Op 12 februari 2015 werd het tweede verdrag van Minsk getekend, dit verdrag houdt onder andere een wapenstilstand en verregaande autonomie van de Donbass in. De wapenstilstand is al ontelbare keren geschonden, en Zelenski heeft onlangs verkondigd zich niet meer aan de overeenkomst te willen houden. Desondanks is er kort voor Kerst een nieuwe overeenkomst getekend waarin een tijdelijke wapenstilstand voor de feestdagen werden vastgelegd. Dit was niet van lange duur, de OVSE heeft al weer honderden schendingen gemeld. De situatie is zeer gespannen, het Oekraïense leger is in paraatheid gebracht en de mensen in de Donbass verwachten ieder moment een aanval. Het is niet uitgesloten dat het regime in Kiev in de aanval zal gaan of een van de partijen iets doms zal doen. Dan escaleert het conflict nog meer en zal Rusland zich genoodzaakt zien in te grijpen. De troepen staan al klaar. [caption id="attachment_59174" align="aligncenter" width="1024"] De Russische troepen staan weliswaar aan de grens klaar om in te grijpen, maar zijn kennelijk niet erg vechtlustig. Me behulp van tanks is er het woord ХУЙ, gevormd, wat LUL betekent.[/caption]

Poetin en de vrouwen

FZ — Thu, 18 Mar 2021 06:42:54 +0000

Ter gelegenheid van de internationale vrouwendag op 8 maart,

Iedereen die nu verwacht wat smeuïge verhalen over de affaires van Poetin te horen, moet ik teleurstellen – er is niets. Anders hadden Navalny & Co. daar al lang melding van gemaakt. Voor zover de buitenwereld weet is Poetin een zorgzame echtgenoot en vader. En hoe kom ik hier nu op? Een vriendin heeft me voor de internationale vrouwendag op 8 maart een kaartje gestuurd (en in het digitale tijdperk bestaat wat vroeger een kaartje werd genoemd uit een video). Dit was uiteraard als grap bedoeld, want zoveel pathos is toch wel te erg. Dit zou toch iedere oprechte feministe, en zelfs iedere enigszins geëmancipeerde vrouw de haren te berge doen rijzen.

[aiovg_video id=57049]

Nadat ik de video gezien had, was mijn eerste reactie: “wat vertelt die nou? Anders praat Poetin toch ook niet zo raar”. Na een tijdje zoeken kwam ik erachter dat hij een gedicht van de dichter en schrijver Andrej Dementjev (1928-2018) reciteert. Omdat ik kennelijk verstoken ben van ieder spoortje van een poëtische ziel, kan ik niet beoordelen of dit nu een mooi gedicht is, of gewoon rommel. Ik heb dus aan een vriend gevraagd om er iets poëtisch van te maken, en dit is het resultaat (met dank aan Mathieu Bussels):

"Ik ken de pracht van elke vrouw zowel in schoonheid als in geest blij te zijn bij elk huiselijk feest, en als je weg bent, blijft ze trouw. Niet haar kleding, noch haar neus wint haar voor mij, wel haar ziel, haar jeugdigheid en moeder zijn, en het grijze haar als het over is. Zolang ik leef, aanbid ik haar, voor mij gaat liefde boven al, De Heer schonk ons haar wonder en aan de wereld heel haar pracht."

Poetin feliciteert ieder jaar op 8 maart de vrouwen ter gelegenheid van de vrouwendag. De vrouwendag is in Rusland zeer belangrijk, ongeveer zoals moederdag hier, of zelfs nog belangrijker. Iedere echtgenoot dient op die dag zijn vrouw in het zonnetje te zetten en haar met cadeautjes en bloemen te verblijden – het boeket bij uitstek bestaat uit mimosa's. Uit alles spreekt het feit dat Poetin, zoals veel Russen een vrouwenbeeld erop na houdt dat wij als ouderwets zijn gaan beschouwen. Bijvoorbeeld help je een dame in de mantel of houd je de deur voor haar open. We krijgen hier in het Westen de indruk dat Rusland uitsluitend door Poetin, en Poetin alleen geregeerd wordt. Dat is echter niet het geval. De Russische Federatie bezit een uitgebreid stelsel van bestuursorganen. In het kabinet Misjoestin zitten weliswaar slechts drie vrouwen, van vrouwenquota’s heeft men daar kennelijk nog nooit gehoord. De Russische Federatie heeft trouwens meerdere vice-premiers, waaronder twee vrouwen. Namelijk Viktoria Abramtsjenko en Tatjana Golikova. [caption id="attachment_57021" align="alignleft" width="90"] Viktoria Abramtsjenko[/caption] [caption id="attachment_57022" align="alignleft" width="90"] Tatjana Golikova[/caption] Dan is er nog een vrouwelijke minister van cultuur, Olga Ljoebimova. [caption id="attachment_56553" align="alignright" width="150"] Maria Zacharova[/caption] Tatjana Golikova zie je redelijk vaak in het openbaar, de andere twee dames wat minder. Wie je daarentegen met grote regelmaat op televisie ziet verschijnen , is de woordvoerster en directrice van de persafdeling van het Ministerie van Buitenlandse Zaken, Maria Zacharova. Mijn indruk is dat in Rusland de man-vrouw verhoudingen ontspannener zijn dan hier. Misschien omdat het in Rusland of eigenlijk in de Sovjet-Unie meer een vanzelfsprekendheid was dat vrouwen hetzelfde konden als mannen. Er zijn Russische astronautes, vrachtwagenchauffeuses en mathematica’s (ik gebruik opzettelijk de in onbruik geraakte vrouwelijke vorm van het zelfstandige naamwoord). In Rusland kijkt men dan ook met onbegrip naar de feministische beweging en met nog groter onbegrip naar de nieuwe LGTB stroming. Waarom zou je over iets dat eigenlijk vanzelfsprekend is, zo'n ophef moeten maken? Waarom menen we in het Westen dat we de Russen moeten vertellen hoe het hoort? De Russen hebben hun eigen cultuur en hun eigen denkbeelden. Waarom matigt het Westen zich aan daarover te oordelen? Doen wij het hier zoveel beter? In Die Zeit stond ter gelegenheid van de vrouwendag een artikel over "de Russische vrouw", waarop de conflictonderzoeker Leo Ensel dan ook meteen kritiek levert.

[bewerking en vertaling, FZ]

Genderonderzoek in een "kwaliteitsmedium"

Na de Native-Americans en de Aboriginals heeft het Westen nu de laatste nog te beschaven inboorlingen ontdekt: de Native-Russians! Hele legers postmoderne missionarissen zijn de Russische vrouw en de Russische man aan het onderzoeken. Op de eerste plaats "Die Zeit". De Russische vrouw en de Russische man komen in Die Zeit alleen in het enkelvoud voor. Vermoedelijk leven zij beiden even eenzaam als Adam en Eva in de uitgestrektheid van de grootste territoriale staat ter wereld. In het eerbetoon van kwaliteitsjournaliste Alice Bota aan de Russische vrouw, valt te lezen: "In het verleden vloog ze in de ruimte, vocht als soldate, zette aan tot revoluties. Vandaag helpt ze Vladimir Poetin aan een verkiezingsoverwinning en laat ze zich afranselen door haar man. Hoe uit de Russische vrouw een wezen werd dat niet langer sterk mag zijn." Let op de generalisering: DE - enkelvoud! - Russische vrouw doorkruist óf onverschrokken de kosmos, valt met doodsverachting tsaristische en fascistische troepen aan (Sovjet-tijden) óf ze laat het toe, opgetut en al, dat haar man haar in elkaar slaat (in het Rusland van Poetin). Een derde mogelijkheid is er dus niet. Echt en voorbeeld van Duitse kwaliteitsjournalistiek! Is deze Sovjet-nostalgie van de kant van de conservatieve Die Zeit ietwat verrassend, dan is het idee dat de postcommunistische Oostblok-vrouw een fundamentele behoefte heeft aan Westerse ontwikkelingshulp een doorlopend thema bij groen-alternatieve intellectuele kringen van het Westen, althans sinds de val van de Muur. Nieuw is echter dat het westerse missiewerk zich nu zo succesvol naar het Oosten heeft verspreid dat het nu vrouwen van Poolse origine zijn die er hun levenswerk van hebben gemaakt om de laatst overgebleven wilden van het Oosten - dat wil zeggen, de Russische vrouw en de Russische man - met de verworvenheden van de westerse beschaving te verblijden. "Ten tijde van de Sovjet-Unie," vertelt Alice Bota enthousiast, "mochten vrouwen niet alleen vanaf het begin een beroep hebben. Zij mochten ook stemmen, scheiden zonder opgaaf van redenen, gratis abortus laten plegen, over hun eigen geld beschikken. Zij mochten ingenieurs en natuurkundigen zijn, fabrieken leiden en als soldaat tijdens de Tweede Wereldoorlog het fascisme verslaan." Bota insinueert hierdoor dat dit nu niet meer het geval is. "Je mag je afvragen waarom de Russische vrouw van vandaag zich niets meer lijkt te herinneren van dit verleden. Waarom ze op 8 maart liever haar haar laat doen en zich door Vladimir Poetin in het zonnetje laat zetten, in plaats van naar de sterren te reiken." En het wordt nog erger: "Stel je voor dat bij verkiezingen alleen de stemmen van vrouwen zouden meetellen en niet die van mannen. Dan zou de politieke situatie in veel landen anders zijn: In Amerika zou Hillary Clinton aan de macht zijn, niet Donald Trump((het artikel is uit 2018)). In Duitsland zouden de Groenen voor liggen op de AfD. In Nederland zou de partij van de rechtspopulist en islamhater Geert Wilders aan invloed inboeten. In Rusland zou echter alles blijven zoals het altijd was. Vladimir Poetin zou de verkiezingen winnen. Op de manier waarop hij deze altijd wint. Zelfs tijdens zijn moeilijkste periode in 2012, die gepaard ging met veel protesten, kon hij op de Russische vrouw rekenen: Volgens opiniepeilingen uit die tijd hebben aanzienlijk meer vrouwen op hem gestemd dan mannen. Ze hebben hem tot president gemaakt. Zij zijn zijn meest betrouwbare aanhangers." Zo is het nu precies - de westerse vrouw is geëmancipeerd en politiek klaar wakker, terwijl de Russische vrouw gehypnotiseerd is door het machogedrag van de president. De Russische vrouw is een zielige apolitieke stakker die de president blindelings aanbidt, een opgedirkt trutje in minirok, dat aan de secretaresses uit de jaren vijftig doet denken. Kortom: een schepsel dat behoefte heeft op het rechte pad te worden gebracht door westerse feministes en Alice Bota.

[eind van de vertaling]

[caption id="attachment_57100" align="aligncenter" width="1000"] Zou dit nu de droom van de Russische vrouw zijn? Niet erg waarschijnlijk![/caption] Mijn conclusie is: de Russische vrouw is mans genoeg om ook zonder de hulp van haar westerse zusters voor haar rechten op te komen.

Navalny – een vervolgverhaal

FZ — Fri, 02 Oct 2020 06:36:46 +0000

We zullen nog lang met de vergiftiging van Navalny opgescheept zitten, zoals ook de affaire Skripal te pas en te onpas wordt opgewarmd. Toen ik over de vergiftiging van Navalny op het nieuws hoorde, riep ik meteen sarcastisch: "dat was dan zeker Novitsjok!" Een sarcasme was het daarom, omdat dat te absurd was voor woorden, en echt niemand er in zou geloven. Daarin bleek ik me te vergissen: in het Westen wordt het verhaal gretig geloofd, of men doet tenminste alsof men het gelooft. Het toekomstige beleid ten opzichte van Rusland zal erdoor bepaald worden. Ook in Rusland volgt men het Navalny-gebeuren met ongeloof en verbijstering. En ondanks het feit dat de affaire verstrekkende gevolgen kan hebben, doet men er nog steeds lacherig over. Iedere zondag zendt de Russische televisie een twee uur durende weekoverzicht uit. Op zondag, 27-09-2020, was een uitgebreid item aan Navalny gewijd. De presentator trad - tegen zijn gewoonte in - zelf in dit item op, dat hij als volgt aankondigde: "we gaan nu naar kamer 239 waar zogenaamd de vergiftiging van Navalny heeft plaatsgevonden. Laten we eens zelf poolshoogte gaan nemen."

[aiovg_video id=55195]

Het vervolgverhaal (of moet ik het soap noemen?) gaat natuurlijk nog steeds verder. Onlangs heeft Navalny met zijn “moordenaar” gebeld, die natuurlijk gekweld van schuldgevoelens meteen heeft toegegeven Navalnys onderbroek vergiftigd te hebben. Het bijgaande plaatje geeft mijn gevoelens heel goed weer.

Waarom gelooft nou niemand dat dit de onderbroek van Navalny is!?

Hoe gaat het eigenlijk met Navalny?

FZ — Tue, 01 Sep 2020 19:21:18 +0000

Duitse artsen constateren een vergiftiging met een substantie die op ‘Novitsjok' lijkt

Echt een verrassing! Nee, dat hadden we nou echt niet verwacht! Werkelijk niet! Duitse artsen vonden bij Navalny sporen van een mogelijke vergiftiging. En niet met zomaar een substantie, maar een derivaat van Novitsjok. Omdat de Russen zo olie-dom zijn, dat ze Navalny na hem te hebben vergiftigd naar Duitsland laten vertrekken. Dus, laten we het Navalny-verhaal eens samenvatten, vanaf het tijdstip dat hij in een comateuze staat in het het ziekenhuis in Omsk werd gebracht. Een vliegtuig wordt gestuurd door een stichting, Cinema for Peace, die zich om "oppositionelen in nood" bekommert, maar niet om alle oppositionelen, want bijvoorbeeld de gezondheid van Assange in Groot-Brittannië interesseert niemand. We vernemen laten dat de hele operatie werd gefinancierd door de familie Zimin, waarvan papa die een fortuin had verdiend met mobiele-telefoon technologie, de Russische oppositie en haar media financierde, en zoonlief, die inmiddels de liefdadigheidsonderneming van de familie heeft overgenomen, tussen Londen en Moskou pendelt, en papa's centen aan auto-races spendeert. En onze goede Navalny wordt nergens anders heen in veiligheid gebracht, dan in de Charité, het ziekenhuis dat ook al de vergiftiging van Joesjtsjenko diagnosticeerde. De diagnose van deze held van de Oranjerevolutie in 2004, is later nooit meer bevestigd in de Oekraïne zelf, waar hij daarna ook nooit meer een bloedonderzoek liet doen... Vanwege deze vergiftiging en dankzij de hulp van de internationale gemeenschap won Joesjtsjenko de verkiezingen. Kortom, Navalny is politiek gezien in "goede handen", maar anderzijds bestaat er een zeker risico voor zijn gezondheid. Omdat de geschiedenis zich steeds herhaalt, vonden deze zeer ervaren Duitse artsen dan ook gif in Navalnys bloed. En bij dit gif gaat het misschien - zou mogelijkerwijs - we konden het niet met zekerheid bepalen, maar er is een kans... om een derivaat van novitsjok. Want de Russen waren niet alleen zo dom om de vergiftigde Navalny naar Duitsland te sturen, ze waren in het verleden nog niet eens in staat om ervoor te zorgen, dat de door hen vergiftigden ook echt dood gingen (papa Skripal), en sommigen houden er zelfs een facelift aan over (dochterlief Julia Skripal). Bovendien zijn de Russen natuurlijk ook nog grote vrekken. Ze hadden nog een voorraadje novitsjok liggen, dat mocht beslist niet verspild worden, we bevinden ons immers in een crisis, alles moet hergebruikt worden. Werkelijk, de Russen zijn echte gekken... Tenzij wij het zijn, die voor de gek worden gehouden ... Vertaling uit het Frans van Russie Politics Gelukkig - het is nu officieel! De NOS weet te melden dat Navalny is vergiftigd met Novitsjok.

Kleurenrevolutie in Wit-Rusland?

FZ — Sun, 16 Aug 2020 00:18:16 +0000

"Alle staten dienen zich te onthouden van het organiseren, helpen, bevorderen, financieren, aanmoedigen of tolereren van subversieve of terroristische gewapende activiteiten die bedoeld zijn om door geweld het regime van een andere staat te vervangen (regime change), noch in te grijpen in een binnenlandse strijd van een andere staat." Resolutie 2625, aangenomen op 24 oktober 1970 door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties

[caption id="attachment_54587" align="alignright" width="300"] Vlag van Wit-Rusland[/caption] Op 8 augustus waren er in Wit-Rusland verkiezingen, deze werden door de zittende president, Loekasjenko, met 80,23% van de stemmen gewonnen. Meteen gingen er in het westen stemmen op over verkiezingsfraude en de oppositionele kandidate Svetlana Tichanovskaja claimde eveneens de verkiezingen gewonnen te hebben. In Minsk en andere grotere steden barstten onlusten los. Loekajenko wordt verweten de protesten hardhandig onderdrukt te hebben, duizenden demonstranten te hebben opgesloten en ze te hebben gemarteld. Aan de andere kant waren de demonstranten ook bepaald niet zachtzinnig, smeten met molotovcocktails en reden met auto's op de politie in. De politie schoot met rubber kogels, een demonstrant werd gedood, wat aangezien de zware rellen nog mee valt. De economische situatie in Wit-Rusland is niet rooskleurig, maar verre van dramatisch. De economie functioneert nog steeds volgens een post-communistisch stelsel, met veel staatsbedrijven en praktisch geen werkeloosheid. Omdat Wit-Rusland niet meedeed aan de globale corona-maatregelen, vond er ook geen economische inzinking plaats. In het verleden was Loekasjenko zeer geliefd bij de bevolking, ook nu staat volgens analisten nog ongeveer 50% van de bevolking positief tegenover hem. Hij maakte dus een goede kans om de verkiezingen ook zonder fraude te winnen. Loekasjenko was echter voor de verkiezingen buitengewoon nerveus, waarschuwde voor een Wit-Russische Majdan, en heeft o.a. 32 commando's uit Rusland opgepakt, die volgens geruchten door de Oekraïense geheime dienst naar Wit-Rusland waren gelokt. Het is mogelijk dat Loekasjenko al een voorgevoel had hoe de situatie zich zou ontwikkelen, dat zich het reeds bekende scenario van kleurenrevolutie/regime change zou gaan afspelen. En dat komt niet uit de lucht vallen, sinds Loekasjenko aan de macht kwam in 1994, probeert het Westen aan de poten van zijn stoel te zagen. George W. Bush plaatste Wit-Rusland op de lijst van schurkenstaten "outposts of tyranny", samen met Cuba, Noord-Korea ect... En daaraan is in al die jaren niets veranderd. Het Westen denkt al aan een oplossing à la Venezuela, met een gekozen president die echter niet erkend wordt en een tegenkandidate die de steun van het Westen krijgt. De felle reactie van de EU duidt erop dat men Loekasjenko koste wat het kost kwijt wil, met een tweeledig doel - namelijk Wit-Rusland in de NAVO op te nemen en gelijktijdig Rusland te verzwakken. De tegenkandidate heeft inmiddels de hulp van de EU ingeroepen. De president van Litouwen heeft al aangekondigd de verkiezing van Loekasjenko niet te zullen erkennen. Von der Leyen heeft nieuwe sancties tegen Witrusland aangekondigd. [caption id="attachment_54582" align="aligncenter" width="700"] Buitenlandse diplomaten leggen bloemen bij het metrostation waar de demonstrant omgekomen is.
Het commentaar van de Russische TV was: "hebben ze ook zo veel diplomaten naar de begrafenis van George Floyd gestuurd?"[/caption] Het lijkt erop alsof het geheel zorgvuldig is gepland en georkestreerd. Na de zware rellen in de nacht van 10 op 11 augustus, wordt er alleen nog door vrouwen gedemonstreerd. Ze zijn allemaal in het wit gekleed (jong en onschuldig), hebben bloemen in de handen en omhelzen de MEers.

[caption id="attachment_54584" align="aligncenter" width="300"] Wit is de kleur van de onschuld, wie zal hier iets tegen doen? Dit zal wel als de "Witte Revolutie" in de lange lijst van kleurenrevoluties ingaan.[/caption]

[caption id="attachment_54585" align="aligncenter" width="300"] De ME is al overstag gegaan en verdeelt bloemen aan de demonstrerende vrouwen[/caption]

Minsk, 16-08-2020

De situatie in Wit-Rusland is zeer explosief. Vandaag zijn honderdduizenden Witrussen de straat op gegaan. Voor het eerst sinds een week waren op het Onafhankelijkheidsplein in Minsk, tijdens een bijeenkomst van duizenden Loekasjenko-aanhangers weer volop officieële Witrussische vlaggen te zien (de demonstranten gebruiken de oude wit-rood-witte vlag, die o.a. ook tijdens de Duitse bezetting in gebruik was). Loekasjenko sprak de menigte toe en riep op tot kalmte. Gelijktijdig haalde hij fel uit naar de buurlanden Litouwen, Polen en Oekraïne. Deze landen hebben onlangs een verbond gesloten, de zogenaamde Lublin-driehoek, naar analogie met de Lublin-unie, die de basis vormde van het Pools-Litouwse Gemenebest uit 1569. Nu moet men weten dat bij sommige bewoners van die landen nog steeds denkbeelden van vergane glorie rondspoken, men wenst de oude gebieden te herstellen. De drie landen eisen het aftreden van Loekasjenko en nieuwe verkiezingen. De dreiging voor Witrusland is dus niet geheel denkbeeldig, vooral omdat Europa zich ook achter deze eis heeft geschaard. Loekasjenko heeft troepen naar de grens verplaatst en roept gezien de druk van buitenaf tot nationale eenheid op. Misschien slagen de aanhangers en de tegenstanders van Loekasjenko erin zich te verzoenen. Een hoopgevend teken is, dat de twee partijen vandaag niet slaags geraakt zijn. [caption id="attachment_54622" align="alignnone" width="300"] Minsk ligt helaas midden in het felgele gebied van het voormalige grootvorstendom Litouwen[/caption] PS. Loekasjenko heeft de menigte 20 minuten lang vrij toegesproken. Er waren geen lijfwachten in de buurt, noch was er politie te zien. Je kunt van zijn politiek vinden wat je wilt - maar lef heeft die. Voor geïnteresseerden: de hele redevoering is te zien op FaceBook (alleen om een indruk te krijgen), Persagentschap TASS heeft de hele redevoering getranscribeerd (men achtte deze dus van belang). De Duitse vertaling is te vinden bij Anti-Spiegel. Loekasjenko legt in zijn redevoering de vinger op het zwakke punt van de oppositie - ze hebben geen plan, hun enige eis is dat Loekasjenko weg moet. "Ik richt me nu niet alleen tot jullie hier. Ik richt me tot hen die momenteel in de war en gedesoriënteerd zijn. En tot hen die vandaag misschien niet op dit plein staan. Ik zou hen willen vragen: wat willen jullie? Ten eerste: willen jullie vrijheid? Vertel me hoe die eruit moet zien?! Willen jullie veranderingen? Welke, wat moeten we veranderen? Willen jullie hervormingen? Vertel me welke, en we beginnen er morgen aan! Willen jullie misschien "helikoptergeld"? Maar diegenen, die hier op dit plein staat, weten dat “helikoptergeld” niet uit de lucht komt vallen, dat men elke dag voor zijn geld moet werken. En niet door op pleinen te staan, maar op het veld en in fabrieken."

Bronnen

Voor de voorgeschiedenis, zie: Peter Scholl-Latour, Russland im Zangengriff: Putins Imperium zwischen Nato, China und Islam, 2006 De Russische televisie besteedt veel aandacht aan de situatie in Witrusland. Voor de ontwikkelingen van vandaag zie: https://www.vesti.ru/article/2443549 Ook interessant: Meerdere artikelen op Anti-Spiegel, b.v. Was ist in Weißrussland los? Russie politics