Libië | Wakkermens

Haftar en de stammen- en belangenstrijd in Libië

rovanov — Thu, 18 Apr 2019 07:53:11 +0000

Sinds de val van Muammar Khadaffi in 2011 is Libië ondergedompeld in stammenstrijd en de rivaliteit tussen de door het Westen gesponsorde, tamelijk machteloze president Fayez al-Sarradsj en generaal Khalifa Belqasim Haftar, die een groot deel van het land onder controle heeft. Nu is de generaal begonnen ook de rest, inclusief de hoofdstad Tripoli in te nemen. De nieuwsberichten weerspreken elkaar dikwijls. Aan het einde van de eerste week van Haftars optrekken naar Tripoli, gaat het om de vraag of hij de luchthaven of delen van de metropool zelf veroverd heeft of niet. In ieder geval is er sprake van aanhoudende gevechten, waarbij de zijde van Sarradsj ook gevechtsvliegtuigen inzet. Niettemin lijkt Haftars Libische Nationale Leger de overhand te hebben.

Arabisch en Berbers

De oost-west-deling van het land is mede terug te voeren op etnische en politieke gegevens. Het oosten is meer Arabisch gestempeld, het Westen meer Berbers. In het zuiden, dat ook reeds onder invloed van Haftar staat, leven nilosaharaanse volken, die met hun landgenoten in de kuststrook weinig gemeen hebben.

Blijf op de hoogte van nieuws, opinie en achtergronden: Volg Novini!

Farjan en Awaqir

Haftars persoonlijke rol in de wirwar aan stammen is enigszins delicaat. Hij en enkele van de leidende figuren in zijn leger horen tot de Arabische stam van de Farjan, die in het westen wonen. Hij wordt echter gesteund door de machtige stam van de Awaqir, die in de omgeving van Benghazi woont. Van daaruit begon ook de opstand tegen Khadaffi.

Khadaffi en CIA

Ook Haftars loopbaan is niet vrij van tegenspraken. Hij was onder Khadaffi opperbevelhebber in de oorlog met Tsjaad. Daarin werd hij gevangen genomen en door de CIA naar de VS gebracht. Daar werkte hij enkele jaren voor de geheime dienst. In 2011 nam hij deel aan de opstand tegen Khadaffi, die in aanzienlijke mate door de CIA georganiseerd was.

Sintan-brigade

Aansluitend moest hij de strijdkrachten van het land herorganiseren. Daarbij kreeg hij het al snel aan de stok met radicaal-islamitische stromingen, die hij met zijn Sintan-brigade bestreed. De regering in Tripoli beschuldigde hem van een poging tot staatsgreep en daarmee was de breuk een voldongen feit.

‘Geweld is geen oplossing’

Ongeacht zijn politieke wendbaarheid, lijkt generaal Haftar momenteel de enige te zijn die in staat is de orde te herstellen in Libië. De “internationaal erkende” Sarradsj is in ieder geval een machteloze figuur. Het feit dat hij door de VN naar voren is geschoven versterkt dit beeld in de ogen van veel Libiërs eerder. Achter Sarradsj staan namelijk de G7-landen. Deze benadrukken nu dat het conflict in Libië niet met militair geweld opgelost kan worden. Weinig geloofwaardig, want zij waren het toch die Libië gebombardeerd, Khadaffi vermoord en het huidige conflict mede veroorzaakt en vergroot hebben.

Lees verder bij Novini

Gaddafi’s Libië, de waarheid die de media verborgen houden

rovanov — Sun, 13 Jan 2019 19:34:55 +0000

Dit bericht verscheen bij de Stille Waarheid.

Voordat de NAVO en de V.S. in maart 2011 begonnen met het bombarderen van Libië, stond de VN op het punt om Kolonel Muammar Gaddafi eind maart 2011 een prijs uit te reiken voor zijn prestaties op het gebied van mensenrechten. Is het niet vreemd, dat de NAVO en de V.S. ons opeens via de mainstream media vertelden dat Gaddafi een ”brutale dictator” was, en dat hij grootschalig geweld tegen de burgerbevolking zou gebruiken? En dit terwijl de VN één maand voor de bombardementen hem wilde prijzen voor de bestaande mensenrechten in zijn land? Wat was nou de échte reden voor de bombardementen, de propaganda en de steun van de NAVO aan de ‘anti-regering rebellen’? Libië vóór de val van Gaddafi Tot 2011 was Libië een land dat gebaseerd was op de Jamahiriya, een islamitische en socialistische ideologie ontwikkeld door Muammar Gaddafi, geschreven in het Groene Boek waarbij het volk alle macht zou hebben. Er bestonden geen politieke partijen. Volgens critici was Libië een dictatuur, Gaddafi gaf als reactie hierop aan dat “westerse mensen het Libische systeem niet begrijpen”. Als we naar het ”Libische systeem” kijken, klinkt het niet echt als een slecht systeem in de oren. Libië had vóór de oorlog namelijk een levensverwachting van 74 jaar, was het hoogst genoteerde Afrikaanse land op de index van de menselijke ontwikkeling van de Verenigde Naties en had ook een van de hoogste bbp’s van het continent. Voor een Afrikaans land heeft het een zeer hoge alfabetiseringsgraad. Maar dat niet alleen:

De gezondheidszorg was gratis.
Educatie was gratis.
Elektriciteitsrekeningen bestonden niet, stroom was gratis.
Daklozen waren er niet, het hebben van een huis was in Libië een van de mensenrechten die voor iedereen golden.
Alle pasgetrouwde stelletjes ontvingen 60,000 Dinar (€30.000) van de overheid om hun eerste appartement te kopen, om het zo makkelijker te maken een gezin te stichten.
Gaddafi heeft het grootste irrigatie-project ooit uitgevoerd, genaamd ”The Great ManMade River Project”, om water voor iedereen toegankelijk te maken in het woestijnland.
Een klein percentage van de olie-opbrengsten van het land werd direct op de rekeningen van de bevolking gestort.
Libië had haar eigen staatsbank die leningen verstrekte aan de burgers tegen nul procent rente.
Alle moeders met een pasgeboren baby kregen $5000 én een uitkering.
Voor Inwoners die geen geschikte studie of medische zorg in Libië konden vinden, betaalde de overheid niet alleen de reis naar het buitenland, maar kregen ook $2,300 per maand voor accommodatie en vervoerskosten.

[caption id="attachment_34498" align="alignright" width="350"] Foto van Reuters: Abu Salim massacre
The seeds for the Libyan revolution.[/caption] Hoe kan het dat we vóór de bombardementen een compleet ander beeld in de media te zien kregen over Gadaffi’s Libië? Waarom werden deze feiten verborgen gehouden voor de Nederlandse bevolking? Zou dit te maken kunnen hebben met het feit dat Gaddafi plannen op tafel had liggen om voortaan goud, in plaats van dollars te vragen voor de Libische olie? Terwijl de V.S. geen gram goud op voorraad heeft, en de NAVO-landen het simpelweg niet kunnen veroorloven. Of was de reden toch dat Gaddafi op het punt stond om in plaats van waardeloze stukjes papier zoals de Dollar een nieuwe valuta wilde introduceren in Libië: De gouden Dinar, die bestond uit echte gouden munten en staafjes die de positie van de Dollar en de Euro zou kunnen verzwakken? Één ding was duidelijk: De NAVO en de V.S. wilden kosten wat het kost Gaddafi weg hebben. Propaganda Aangezien Nederland een actief lid is van de NAVO, schetste de Nederlandse mainstream-media een compleet ander beeld over Libië en Gaddafi met behulp van propaganda en leugens om zo de bevolking achter de NAVO-bombardementen te laten staan. Een opmerkelijk voorbeeld: Diverse westerse mainstream-media berichtten eind september 2011 massaal over een massagraf waarvoor Kolonel Gaddafi verantwoordelijk zou zijn. Enkel de Franse krant Libération heeft daadwerkelijk een journalist naar het gebied gestuurd. Toen de botten geïdentificeerd waren werd het duidelijk dat het ging om de zoveelste westerse propagandastunt. De NOS berichtte: ‘In de Libische hoofdstad Tripoli is een massagraf gevonden met meer dan 1.270 lichamen. Het massagraf ligt bij de beruchte Abu Salim-gevangenis, waar het regime van de verdreven kolonel Gaddafi zijn tegenstanders opsloot. Volgens mensenrechtenorganisaties is daar in 1996 een massamoord gepleegd, waarbij 2.000 gevangenen zijn omgekomen’. Nadat de botten geïdentificeerd waren, werd het duidelijk dat het ging om kamelenbotten, en dat de rest van het bericht een broodje aap-verhaal was. De NOS heeft dit nooit publiekelijk naar buiten gebracht.

Lees De Stille Waarheid verder

Waarom Libië een failed state werd

rovanov — Tue, 08 May 2018 14:58:37 +0000

Dit artikel verscheen bij Novini

[caption id="attachment_34957" align="alignright" width="350"] Groepsfoto tijdens de G8-top in L'Aquila, Italië, 9 juli 2009, op de eerste rij vlnr: Berlusconi, Napolitano, Sarkozy, Obama, Lula, Moebarak en Khadaffi.[/caption] In het Noord-Afrikaanse land werd in 2011 door westerse interventie een regimewissel doorgezet. Voorgewende reden was dat Khadaffi grof geweld zou gebruiken tegen de burgerbevolking. In feite werd het ooit welvarende land vanwege westerse belangen in chaos en ellende gestort. Sinds 2015 geldt Libië als een van de grootste doorgangslanden voor de Afrikaanse migratie naar Europa. In het afgelopen jaar probeerden landen als Frankrijk en Italië de massale transit vanuit Libië in overladen en vaak niet zeewaardige boten te kanaliseren. Wat alleen al moeilijk bleek omdat er in Libië geen centraal gezag is dat de controle over de gehele Libische kust uitoefent. Of het teruglopen van de migratiestroom in het najaar van 2017 het gevolg is van onderhandelingen met lokale warlords of toch vooral met het jaargetijde samenhangt, zal de komende maanden blijken. De situatie in de Libische kampen is in ieder geval nauwelijks verbeterd. Opdat niet in vergetelheid raakt hoe het tot deze tragedie gekomen is en wie daarvoor verantwoordelijk is, is het van belang om de aanvalsoorlog tegen Libië in herinnering te roepen, die ruim zeven jaar geleden, in maart 2011, begon. Op 1 mei 2003 verklaarde de toenmalige Amerikaanse president George W. Bush de Irak-oorlog voor succesvol beëindigd. Enkele dagen later verkondigde John Gibson, een leidende manager van de Halliburton’s Energy Service Group, in een interview: “We hopen dat Irak de eerste dominosteen is en dat Libië en Iran aansluitend vallen. We houden er niet van uit markten buitengesloten te worden, omdat dit onze concurrenten een oneerlijk voordeel verschaft.” De voorzitter van de raad van toezicht van Halliburton van 1995 tot 2000 was Richard (Dick) Cheney, voordat hij in 2001 vicepresident van de Verenigde Staten werd. In 2011 moest de Libische dominosteen vallen. Bewust misleidende berichten over slachtingen die de Libische regering aan zou richten onder demonstranten leidden op 17 maart tot Resolutie 1973 van de VN-Veiligheidsraad, waarmee een wapenembargo en een no-fly-zone werden opgelegd. Op 19 maart begonnen Frankrijk, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten luchtaanvallen op Libië, totdat de NAVO de oorlogsvoering op 31 maart overnam. Tegen de zomer van 2011 had de door Resolutie 1973 voorziene beperkte interventie ter bescherming van burgers zich ontwikkeld tot een tegen het internationaal recht indruisende campagne voor regime change. De uitkomst was de politieke en economische instorting van Libië, oorlog tussen de verschillende milities en stammen, humanitaire crises en de migratiecrisis, wijdverbreide schendingen van de mensenrechten, slavenmarkten, de plundering van Libische wapenarsenalen vanwaar wapens hun weg vonden naar landen als Mali en Syrië, en de uitbreiding van de positie van ‘Islamitische Staat’ in Noord-Afrika. De oorlog tegen Libië druiste in tegen de grondwet van de Verenigde Staten, tegen letter en geest van het Noord-Atlantische Verdrag en tegen het internationaal recht. Het Handvest van de Verenigde Naties verbiedt de leden geweld te gebruiken tegen een andere lidstaat en laat alleen zelfverdediging tegen een aanval of een interventie met een mandaat van de VN-Veiligheidsraad toe. De Veiligheidsraad kan de inzet van militaire middelen echter pas dan toestaan wanneer de internationale veiligheid niet met andere middelen bewaard kan worden en de wereldvrede bedreigd wordt. Libië heeft in 2011 echter geen ander land aangevallen, noch ging er een bedreiging voor de wereldvrede van uit. Er werd dan ook een rookgordijn aan voorgewende redenen opgetrokken, waarachter de agressors hun werkelijke economische en geostrategische beweegredenen verborgen:

Libië zou terroristen steunen,
de bescherming van de mensenrechten zou niet gewaarborgd zijn,
burgers zouden het slachtoffer van slachtingen door de regering zijn.

De werkelijke redenen voor de oorlog waren echter:

het veiligstellen van de toegang tot Afrikaanse natuurlijke hulpbronnen,
bezorgdheid om het mogelijke verlies van westerse grip op het bankwezen van Libië en mogelijk andere Afrikaanse landen,
het veiligstellen van westerse geostrategische belangen in Noord-Afrika en het Midden-Oosten.

Bondgenoot tegen islamistisch terrorisme Voor de NAVO-oorlog gold Moeammar al-Khadaffi in Amerikaanse militaire en inlichtingenkringen als een betrouwbare bondgenoot in de strijd tegen het islamistische terrorisme. in 2006 kondigde de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Condoleezza Rice derhalve aan dat de volwaardige diplomatieke betrekkingen van de VS met Libië hervat werden en bedankte Libië daarbij uitdrukkelijk voor de “uitstekende samenwerking” in de terrorismebestrijding. Khadaffi gold in islamistische oppositiekringen namelijk als vijand nr. 1. Deze kringen bestreden hem dan ook niet omdat hij een vijand van de democratie zou zijn, maar omdat hij in hun ogen ‘onislamitisch’ was.

Lees verder op Novini