Wereld | Wakkermens

Basisprincipes van de nieuwe wereldorde

rovanov — Tue, 12 Nov 2024 12:31:38 +0000

(Heeft u de RT-app nog niet? Lees in de RT-app de andere kant van het verhaal! Download hier de app.)

Het volgende bericht is overgenomen van Russia Today

Op 7 november hield de Russische president Vladimir Poetin een toespraak tijdens de plenaire zitting van de XXIe jaarlijkse bijeenkomst van de Valdaj International Discussion Club. Het onderwerp van deze bijeenkomst was:

Duurzame vrede - op welke basis? Algemene veiligheid en gelijke ontwikkelingskansen in de 21e eeuw.

In zijn toespraak legde de president uit dat de voormalige wereldorde definitief ten einde is gekomen “en dat er een serieuze, onverzoenlijke strijd gaande is voor de vorming van een nieuwe wereldorde”:

Hier botsen principes op elkaar - hoe in de volgende historische fase de betrekkingen tussen landen en volkeren moeten worden gebouwd.

“Het hangt van de uitkomst af of we met zijn allen, door gezamenlijke inspanningen, een universum kunnen opbouwen dat de ontwikkeling van iedereen mogelijk maakt en de tegenstellingen oplost die ontstaan op basis van wederzijds respect tussen culturen en beschavingen zonder dwang en het gebruik van geweld. En tot slot, of de mensheid kan blijven bestaan als een samenleving met haar ethische en humanistische principes en of de mens zijn menselijkheid kan behouden,” legde Poetin uit. Volgens hem tonen de oproepen van het Westen het onvoorstelbare avonturisme van Westerse politici aan, om Rusland (het land met het grootste kernwapenarsenaal) strategisch te verslaan. “Een dergelijk blind vertrouwen in hun eigen straffeloosheid en exclusiviteit kan leiden tot een wereldwijde tragedie. De voormalige hegemonen, die sinds het koloniale tijdperk gewend zijn aan de wereldheerschappij, raken echter steeds meer geïrriteerd wanneer ze zich realiseren dat ze niet langer gehoorzaamd worden,” benadrukte het staatshoofd. In zijn toespraak op het Valdaj Forum vorig jaar stelde Poetin voor dat landen zich zouden moeten laten leiden door zes principes van internationale betrekkingen, waaronder gelijkheid, het behoud van diversiteit en het streven naar een open wereld. Dit keer ging de president dieper in op deze principes en stond hij zichzelf “een paar filosofische uitweidingen” toe. “De gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden en het verloop van de tijd hebben bevestigd dat de voorstellen die zijn gedaan juist en gerechtvaardigd zijn. Ik zal proberen ze verder te ontwikkelen,” zei Poetin. De president benadrukte allereerst de bereidheid om samen te werken, want “een onderbreking in de betrekkingen is vooral gevaarlijk bij natuurrampen en sociale en politieke omwentelingen, die helaas ook tot de internationale praktijk hoort. Een omgeving zonder barrières, waarover ik vorig jaar sprak, is niet alleen een garantie voor economische welvaart, maar ook voor het vervullen van acute humanitaire behoeften,” herinnerde het staatshoofd. Voor Poetin is diversiteit een onmisbare voorwaarde voor de duurzaamheid van de wereld. “De wereldgemeenschap is een levend organisme waarvan de waarde en uniekheid in haar beschavingsverscheidenheid te vinden is. Het internationaal recht is eerder een product van de overeenstemming tussen volkeren dan tussen landen, omdat het juridisch bewustzijn een integraal en origineel onderdeel is van elke cultuur, elke beschaving. De crisis van het internationaal recht die momenteel wordt besproken, is in zekere zin een groeicrisis,” zei Poetin.

Wereldorde op basis van polyfonie

Volgens Poetin is de nieuwe wereldorde alleen mogelijk op basis van polyfonie, de harmonieuze samenklank van alle muzikale thema's. “We bewegen ons als het ware in de richting van een wereldorde die minder polycentrisch dan polyfoon is, waarin alle stemmen gehoord kunnen worden en - belangrijker nog - gehoord moeten worden. Degenen die gewend zijn en streven naar een exclusief sologeluid, moeten wennen aan de nieuwe 'wereldpartituur',” zei de voorzitter. De ontwikkeling van de nieuwe wereld kan alleen succesvol zijn volgens de principes van de grootst mogelijke representativiteit, vervolgde Poetin. De gewoonte van de “grootmachten” om hun nationale belangen anderen te dicteren op basis van hun eigen belangen was niet alleen in strijd met de beginselen van democratie en rechtvaardigheid, maar verhinderde ook dat “acute problemen echt werden opgelost”. Poetin benadrukte dat de toekomstige wereld juist door zijn diversiteit niet eenvoudig zal zijn. “Hoe meer volwaardige deelnemers aan het proces deel nemen, hoe moeilijker het natuurlijk is om een optimale, bevredigende oplossingsoptie voor iedereen te vinden. Maar als die eenmaal is gevonden, is er hoop dat deze oplossing duurzaam en langdurig zal zijn,” zei het staatshoofd. De regionale organisaties zullen in de toekomst een veel sterkere rol gan spelen, aangezien buurlanden “altijd verbonden zijn door een gemeenschappelijk belang in stabiliteit en veiligheid. ... Compromissen zijn voor hen eenvoudigweg van vitaal belang om optimale voorwaarden voor hun eigen ontwikkeling te creëren,” legde Poetin uit. Verder verwees de president naar het basisprincipe van veiligheid voor iedereen, zonder uitzondering.

Geen veiligheid op kosten van de ander

“De veiligheid van sommigen kan niet worden gegarandeerd ten koste van de veiligheid van anderen. Ik zeg hier niets nieuws. Het staat allemaal in de OVSE-documenten. Je moet het alleen implementeren,” herinnerde Poetin eraan, eraan toevoegend dat blokdenken in tegenspraak is met de essentie van het nieuwe internationale systeem, dat open en flexibel is. Volgens hem is de NAVO het enige blok in de wereld dat “aan elkaar gelast is door dwang, starre ideologische dogma's en clichés” en zijn expansie in Oost-Europa niet stopt. Poetin benadrukte dat er binnen de BRICS (toekomstige opvolger van de UN? opm:rovanov) een prototype aan het ontstaan is voor een nieuwe, vrije en niet-gebonden vorm van betrekkingen tussen staten en volkeren. “Dit wordt onder meer geïllustreerd door het feit dat er zelfs onder NAVO-leden enkelen zijn die - zoals u weet - belangstelling tonen voor nauwe samenwerking met de BRICS. Ik sluit de mogelijkheid niet uit dat andere staten in de toekomst ook zullen nadenken over een gezamenlijke, nauwere samenwerking met BRICS,” zei Poetin.

Ongelijkheid als plaag

Rechtvaardigheid voor iedereen was een ander punt dat de Russische president noemde. “Ongelijkheid is een echte plaag in de moderne wereld. Binnen landen leidt ongelijkheid tot sociale spanningen en politieke instabiliteit. Op het wereldtoneel leidt de kloof in ontwikkelingsniveau tussen de 'gouden miljarden' en de rest van de mensheid niet alleen tot een toename van politieke tegenstellingen, maar vooral tot een verergering van migratieproblemen.” Een duurzame internationale vredesorde “kan alleen gebaseerd zijn op de principes van soevereine gelijkheid”. De voorzitter sprak degenen tegen die absolute gelijkheid als illusie bestempelen. De eigenaardigheid van de moderne wereld, zei hij, is “dat staten die niet altijd de machtigste of de grootste zijn vaak een nog grotere rol spelen dan groten”. “Om de wetten van de fysica te parafraseren: Je kunt verliezen in betekenis, maar winnen in efficiëntie,” benadrukte Poetin. Poetin beschreef arrogantie, d.w.z. het “neerkijken op een ander en een eindeloze en obsessieve instructiedrang”, als het meest schadelijke en destructieve fenomeen in de wereld van vandaag. “Rusland heeft zich hier nooit mee beziggehouden en dat is niet typerend voor ons land. We zien dat onze aanpak productief is. Historische ervaring bewijst onomstotelijk dat ongelijkheid, of het nu in de samenleving, in de staat of op het internationale toneel is, onvermijdelijk negatieve gevolgen heeft,” zei Poetin.

Een gesprek tussen doven

De moderne wereld, voegde de president eraan toe, tolereert niet alleen geen arrogantie, maar ook geen blindheid voor de eigenaardigheden en culturele identiteiten van anderen. “Om normaal functionerende relaties op te bouwen, moet je eerst en vooral naar je gesprekspartner luisteren, zijn logica en culturele basis proberen te begrijpen en hem niet kenmerken met wat jij over hem denkt. Anders ontaardt communicatie in een simpele uitwisseling van clichés, in etikettering en wordt politiek een gesprek tussen doven,” zei het staatshoofd. De president herinnerde het publiek ook aan het belang van het respecteren en erkennen van verschillende wereldvisies: “Erkennen is niet hetzelfde als alles accepteren en het met alles eens te zijn. Dat is zeker niet het geval. Het gaat in de eerste plaats om het erkennen van het recht van de ander op zijn eigen wereldbeeld. Dit is in feite de eerste noodzakelijke stap naar harmonie tussen verschillende wereldbeelden. We moeten verschillen en diversiteit leren zien als een rijkdom en een kans, en niet als een bron van conflicten. Ook hierin bestaat de dialectiek van de geschiedenis.”

Niet alleen voor onze eigen vrijheid

In verband met de speciale militaire operatie in Oekraïne en de confrontatie met het Westen, herinnerde Poetin er ook aan dat Rusland niet alleen voor zijn eigen vrijheid en zijn eigen rechten en ook niet alleen voor zijn eigen soevereiniteit vecht, maar ook de universele mensenrechten en vrijheden verdedigt, de bestaansmogelijkheden en ontwikkeling van de absolute meerderheid van staten”. “Tot op zekere hoogte zien wij dit ook als de missie van ons land. Iedereen moet zich realiseren dat het zinloos is om druk op ons uit te oefenen. Maar we zijn altijd bereid om te onderhandelen met volledige inachtneming van elkaars legitieme belangen. We hebben alle partijen die betrokken zijn bij de internationale dialoog opgeroepen om dit te doen en zullen dit blijven doen,” vatte de president samen. Het artikel werd voor het eerst gepubliceerd in de krant Vzgliad op 7 november 2024.

Davos is ook niet meer wat het was

FZ — Wed, 25 Jan 2023 21:55:34 +0000

Met Davos bedoel ik niet de toeristenplaats in de Zwitserse bergen - die is nog net zo mooi als vroeger - maar het daar plaats vindende World Economic Forum (WEF).

A propos de toeristenplaats Davos - ik wijk nu even flink van het onderwerp WEF af [caption id="attachment_61490" align="alignleft" width="350"] Voor wie bij de naam Davos aan gezellige houten chalets denkt - hier een futuristisch hotel[/caption] De journalist Pepe Escobar heeft het onderstaande artikel gepubliceerd, waarvan ik gedeeltes heb vertaald((Nu ik ermee bezig ben, merk ik dat Escobar ontzettend moeilijk te vertalen is. Als je zijn schrijfstijl en zijn codewoorden niet kent, moet je heel veel interpreteren. Maar toch houd ik veel van Escobars artikelen.)):

'Gefragmenteerde wereld' slaapwandelt in de Derde Wereldoorlog

De zelfbenoemde Davos "elites" zijn bang. Ontzettend bang. Op het World Economic Forum heeft meesterbrein Klaus Schwab - met zijn kenmerkende attitude van de schurk uit een Bondfilm - deze week keer op keer zijn categorische imperatief verkondigd: in een gefragmenteerde wereld is samenwerking de opperste noodzaak. [...] Deze week blonk Davos weer eens daarin uit, de publieke opinie met nieuwe mantra's te bestoken. Nu is er sprake van"The New System" dat, gezien de faliekante mislukking van de veelgeprezen Great Reset, lijkt op een haastige update van het huidige - rammelende - besturingssysteem. Davos heeft nieuwe hardware nodig, nieuwe programmeervaardigheden, zelfs een nieuw virus. Maar op dit moment is er alleen een "poly-crisis": of, in Davos-taal, een "cluster van gerelateerde mondiale risico's met cumulatieve effecten". [...] Davos heeft geen nieuwe "werelden geschapen" behalve dan zijn eigen schijnwereld. Davos heeft ook nooit iets positiefs voor elkaar gekregen, omdat de "elites" altijd bezig waren het Rijk van de Chaos((de VS)) en zijn moorddadige "avonturen" in het globale Zuiden op te hemelen. Davos is er alleen niet in geslaagd de recente grote economische crises te voorkomen, laat staan de huidige "perfecte storm", die mede te danken is aan het door het neoliberalisme veroorzaakte deïndustrialisatie-process in het collectieve Westen. En natuurlijk neemt Davos ook de plaats vindende ommekeer in de richting van multipolariteit niet waar. De zelfbenoemde opinieleiders zullen nog wel de overeenkomsten ontdekken, tussen de situatie nu en Thomas Manns roman De Toverberg, die zich bijna een eeuw geleden afspeelde in Davos - "tegen de achtergrond van een dodelijke ziekte en een dreigende wereldoorlog".

[caption id="attachment_61484" align="alignright" width="350"] Een van de stations in Davos (Davos is een langgerekt dorp met meerdere stations)[/caption] Ik vind de parallel tussen het heden en het Davos ten tijden van de Toverberg prachtig gevonden. Ook in de roman is Davos een plaats die van de buitenwereld is afgeschermd. Welig tieren daar ideeën , die weinig met de dagelijkse realiteit te maken hebben. In het Davos van toen werd het bestaan bedreigd door de ziekte tuberculose en nu is er de dreiging van een volgende pandemie, die het denken van sommigen beheerst. Het neo-liberale denken waardoor het WEF in Davos bepaald wordt, is tot een dogma verworden waaraan niet getwijfeld mag worden, maar waaraan grote delen van de wereldbevolking niet wensen mee te doen. Wat in het Davos van vandaag opvalt is dat de discussies zo niveau-loos, ja haast wel infantiel zijn. In het Davos van toen werden strijdgesprekken op hoog niveau gevoerd, met een behoorlijk filosofisch gehalte. Het boek begint als een Bildungsroman, een vorm die typisch is voor de Duitse literaire traditie. De jonge ingenieur Hans Castorp komt zijn neef bezoeken in een sanatorium voor tuberculosepatiënten, dat hoog in de Alpen ligt, ergens in de buurt van Davos, ver van de drukte van het leven. Hij is gefascineerd door het ongehaaste tempo van het leven in het sanatorium, met dagelijkse rituelen zoals het opnemen van de lichaams temperatuur. Hans wordt omringd door een aantal kleurrijke personages die verschillende kanten van de toen in zwang zijnde denkbeelden belichamen, bijvoorbeeld

Liberalisme: de letterkundige en vrijmetselaar Settembrini pleit voor vooruitgang en verlichting;
Conservatisme: de mystiek ingestelde jezuïet Nafta verdedigt de onschendbare waarde van de traditie;
Hedonisme: de Byronische koffiemagnaat Peppercorn heeft een affaire met een Russische patiënte, Madame Chauchat, die voor de andere patiënten de aantrekkingskracht van de liefde belichaamt.
Natuurwetenschappelijk materialisme: Dr. Behrens (voor hem is het leven "slechts de zuurstofverbranding van een cellulair eiwit").

Je zou kunnen stellen dat de denkbeelden toen nog multipolair waren, terwijl bij het WEF nu een unipolaire denkwijze overheerst, namelijk het groene, globale Great Reset ideaal.

Zoals de Zwitserse omroep RTS opmerkte, was de opkomst dit jaar een record - 52 functionarissen uit de hele wereld. Het gaat echter niet om de allerbelangrijkste personages uit de wereld van de internationale betrekkingen: de presidenten van Azerbeidzjan, Moldavië, Zwitserland, de Democratische Republiek Congo, Tanzania, de Filippijnen en de Republiek Korea, alsmede de regeringsleiders van België, Nederland, Spanje, Griekenland, Ierland, Finland en Tunesië kwamen naar Davos. De Zuid-Afrikaanse president Cyril Ramaposa was oorspronkelijk van plan aanwezig te zijn, maar heeft zijn reis geannuleerd omdat de problemen in de energiesector moeten worden aangepakt, aangezien urenlange stroomonderbrekingen, zoals de Zuid-Afrikaanse minister van Delfstoffen en Energie Gwede Mantashe zei, acties kon uitlokken die erop gericht zijn de regering omver te werpen. De uitzondering was de Duitse kanselier Olaf Scholz, de enige leider van een G7-land die aanwezig was. "Duitsland heeft het meest geleden onder het Oekraïense avontuur. Duitsland bevindt zich in een uiterst precaire positie, de Duitsers moeten hun identiteit, hun economie redden. Dus Scholz was wel gedwongen naar het forum gaan om investeerders te winnen", aldus een Russische journalist. Geen enkele vooraanstaande politieke figuur uit de VS, China "en vanzelfsprekend ook niet uit Rusland" was aanwezig. De delegatie van de VS stond onder leiding van John Kerry, de speciale gezant van de VS voor klimaatzaken en voormalig minister van Buitenlandse Zaken van de VS; de Chinese delegatie stond onder leiding van Liu He, vice-premier van de Chinese Staatsraad; en vanwege de gebeurtenissen in de Oekraïne was de Russische Federatie niet uitgenodigd.in 2022 nog wel((Geciteerd aan de hand van een artikel van Ukraina.ru Давос уже не тот. Как на Всемирном экономическом форуме попытались заменить Россию на Украину - Davos is niet meer zoals vroeger. Hoe het Wereld Economisch Forum probeerde Rusland te verruilen voor de Oekraïne)) Het evenement heet eigenlijk World Economic Forum, maar dit jaar was weinig aandacht voor de economie, het geheel leek soms ook meer op een krijgsraad. Men verneemt bijna niets over de uitgenodigde zakenlui, alleen over de politici. De enige zakenman waarover nog wel iets vermeld werd is Elon Musk. Musk zegt zelf dat hij een uitnodiging naar Davos heeft afgeslagen en stelt: "Ik vermoed dat het wellicht nuttig kan zijn om een gemengd overheids- en commercieel forum te houden, maar het WEF geeft me wel een beetje de kriebels, ik twijfel er echter niet aan dat alles verder prima in orde is..." De organisatie van het Forum meldt echter dat Musk helemaal niet uitgenodigd was.((is dat logisch ? - een van de economisch belangrijkste ,rijkste mensen ter wereld nodig je niet uit naar het belangrijkste evenement op economisch gebied?)) Zoals ieder jaar deden een aantal belangrijke (of minder belangrijke) politieke figuren hun zegje. Alex Christoforou van The Duran neemt enkele uitspraken onder de loep. Ursula von der Leyen: "En wij hebben de strengste sancties ooit ingesteld, waardoor de Russische economie een decennium van achteruitgang tegemoet gaat en haar industrie geen moderne hi-tech technologie meer zal hebben. Deze Russische misdaden zullen niet ongestraft blijven..." Christoforou stelt dat de tekst met enkele kleine wijzigingen een groter waarheidsgehalte zou bevatten. "En we hebben de strengste sancties ooit ingesteld, waardoor de economie van de EU een decennium van achteruitgang tegemoet gaat en haar industrie verstoken blijft van alle moderne en kritische technologieën. Alle EU-leiders zullen volledig straffeloos ermee weg komen." Klaus Schwab: "We moeten de zeer riskante fragmentatie zien te overwinnen. De zeer riskante fragmentatie tussen degenen die een constructieve houding aannemen en degenen die slechts omstanders, waarnemers zijn en degenen die zelfs een negatieve ,afwijzende en confronterende houding aannemen. Maar de geest van Davos is positief, is constructief." Schwab is niet meer zo zelfverzekerd als in de afgelopen jaren, het lijkt wel alsof hij lichtelijk aan het slagen van zijn grootse plan "The Great Reset" begint te twijfelen. Sanna Marin((Premier van Finnland. Sinds er in de zomer van 2022 video-opnames van haar verspreid werden, waarop ze uitbundig feest vierend te zien is, draagt ze de bijnaam "Dancing Queen of Finland".)) Sanna Marin onderstreept de noodzaak dat Rusland de oorlog beslist moet verliezen. Als Rusland niet verliest, dan is er daarmee een precedent geschapen dat landen zomaar ongestraft andere landen binnen kunnen vallen. En dat betekent meer oorlogen en uiteindelijk de derde wereldoorlog. Dit is een interessante constatering uit monde van een regeringsleider van een land dat zeker een bepaalde affiniteit tot de NAVO bezit. Maar als NAVO landen een ander land binnen vallen gebeurt dat natuurlijk uit edele motieven, om de bevolking te bevrijden en democratie te brengen. Dat klinkt dan als volgt: "Maar we moeten ervoor zorgen dat wanneer dit eindigt, de Oekraïners hebben gewonnen. Ik denk niet dat er een andere keuze is, indien Rusland de oorlog zou winnen, dan zouden we nog tientallen jaren van dit soort gedrag te zien krijgen. Ik denk dat andere landen heel goed kijken naar wat er nu in Oekraïne gebeurt, en als Rusland zou winnen, zou dat een signaal zijn dat je een ander land kunt binnenvallen, een ander land kunt aanvallen en daar land, grondgebied of andere dingen mee kunt winnen, natuurlijke bronnen of andere dingen en wij moeten een boodschap sturen die daar tegen in gaat. Een boodschap dat Rusland zal verliezen, het zal de oorlog verliezen. Oekraïne zal Rusland terugduwen naar zijn eigen grondgebied en dat betekent inclusief de Krim, het betekent dat Oekraïne weer een geheel wordt en we moeten er samen voor zorgen dat dit werkelijkheid wordt... werkelijkheid wordt. Dat er geen winst uit te halen is ,om een ander land aan te vallen en we moeten natuurlijk ook achter de op regels gebaseerde orde staan." En dan heb je nog John Kerry, die verkondigt hoe buitengewoon het feit is, dat er nu een klein, select groepje mensen bij elkaar is gekomen om de planeet te redden. Mijn indruk is dat het WEF behoorlijk ver van de realiteit afstaat en persoonlijk wil ik liever niet door dit soort mensen gered worden!

Na de Tweede Wereldoorlog was er slechts vrede voor het Westen

rovanov — Fri, 11 Nov 2022 06:32:03 +0000

Dit bericht verscheen op 5 november in de Andere Krant

PERIODE NA 1945 ALS TIJD VAN VREDE. NIETS IS MINDER WAAR

Een bericht van Elze van Hamelen & Karel Beckman De Verenigde Staten zijn na 1945 uitgegroeid tot een wereldrijk dat overal op de wereld dictators steunt, staatsgrepen pleegt en oorlogen voert om hun belangen veilig te stellen. Maar deze realiteit wordt genegeerd in westerse vazalstaten als Nederland. “De oorlogsmisdaden van de Verenigde Staten waren systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen spraken erover”, zei de beroemde Britse schrijver Harold Pinter. Na de Tweede Wereldoorlog zijn alle landen via het handvest van de VN overeengekomen dat agressieve oorlog illegaal is. De meeste mensen in het Westen beschouwen de periode na 1945 ook als een tijd van vrede. Niets is minder waar. Vrede was er slechts voor de VS en zijn vazalstaten, waaronder Nederland. In het Westen zijn we, mede door eenzijdig onderwijs en mediavoorlichting, blind voor de moorden die zijn gepleegd, de misdaden die zijn begaan, de oorlogen die zijn gevoerd, met name door de VS, in de naam van ‘vrijheid en democratie’. De VS gaven in de afgelopen decennia financiële, militaire en morele steun aan talrijke brute dictators, van Pinochet in Chili en Saddam Hoessein in Irak tot de weerzinwekkende Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek, die de gewoonte had zijn tegenstanders aan de haaien te voeren. In 1953 pleegde de CIA samen met de Britse geheime dienst MI5 een staatsgreep tegen de democratisch gekozen, hervormingsgezinde Iraanse premier van Iran, Mohammed Mossadeq, die de olie-industrie wilde nationaliseren. Hij werd vervangen door de corrupte Sjah Mohammad Reza Pahlavi, wiens martelkamers zich naast de Amerikaanse ambassade in Teheran bevonden, en die pas in 1979 werd verdreven door een revolutie die tot op de dag van vandaag zijn sporen nalaat. In 1954 organiseerde de CIA een staatsgreep tegen de hervormingsgezinde premier van Guatemala, Jakob Arbenz, die een bedreiging vormde voor de belangen van machtige Amerikaanse multinationals als United Fruit. De afzetting van Arbenz stortte Guatemala in een jarenlange burgeroorlog die 250.000 slachtoffers eiste. In 1962 liet de CIA samen met de Belgische geheime dienst op gruwelijke wijze de charismatische Afrikaanse bevrijder Patrice Lumumba vermoorden in Belgisch Congo, waarna de brute dictator Mobutu aan de macht werd geholpen. In 1963 volgde de moord op de Vietnamese president Ngo Dinh Diem, een gebeurtenis die mede de Vietnam-oorlog inluidde. Amerikaanse strijdkrachten bombardeerden in de jaren ’60 Vietnam met het chemische ontbladeringsmiddel Agent Orange dat kanker veroorzaakte en tot misvorming leidde bij duizenden kinderen. Van 1965 tot 1973 gooiden de Amerikanen 2.756.941 ton bommen op Cambodja, meer dan alle geallieerde bombardementen in de Tweede Wereldoorlog bij elkaar. In Indonesië steunden de Amerikanen Soeharto in zijn coup in 1967 tegen Soekarno, die werd gevolgd door een ongekende massamoord op honderdduizenden ‘communisten’. In de jaren ’70 en ’80 organiseerde de CIA een jarenlange terreurcampagne tegen ‘linkse’ oppositie in Latijns Amerikaanse dictaturen, Operation Condor, die vele tienduizenden slachtoffers eiste. Historicus William Blum documenteerde in totaal 60 door de VS gepleegde staatsgrepen tussen 1945 en 2014, waarvan 36 succesvol. Dit zijn allemaal historische feiten, maar leren we dit op school? Leidt het tot debat in de media en de politiek? In 2005 greep de toneelschrijver Harold Pinter het winnen van de Nobelprijs voor Literatuur aan om deze door de VS geïnitieerde ‘verborgen oorlogen’ te benoemen. Hij schreef: “Het is niet gebeurd. Er is nooit iets gebeurd. Zelfs toen het gebeurde, gebeurde het niet. Het deed er niet toe. Het was niet interessant. De misdaden van de Verenigde Staten waren systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen spraken erover. Je moet het Amerika nageven. Het heeft een heel klinische manipulatie van macht wereldwijd uitgeoefend, terwijl het zich voordeed als een kracht voor het goede. Het is een briljante, zelfs geestige, zeer succesvolle daad van hypnose.” Pinter is niet de enige die dat heeft opgemerkt. De beroemde schrijver Gore Vidal constateerde dat de Verenigde Staten van democratische republiek zijn getransformeerd tot een imperialistisch wereldrijk – Imperial America. Het Nieuwe Rome, in de woorden van historicus Chalmers Johnson. Socioloog C. Wright Mills beschreef de Amerikaanse gedaantewisseling al in 1956 in zijn beroemde boek The Power Elite (1956), waarin hij signaleerde dat de VS een schijndemocratie was geworden. In werkelijkheid wordt het land volgens Mills bestuurd door een kleine elite die de “strategische commandoposten” van de maatschappij bezet: de grote concerns, het staatsapparaat en het militaire apparaat. Critici als Mills, Pinter en Vidal voorzagen dat het imperialistische geweld uiteindelijk als een boemerang zou terugslaan op de eigen maatschappij en onze democratische instituties zou ondermijnen. Dat is wat we nu zien gebeuren. Al het geweld dat het Westen in de afgelopen zeventig jaar elders heeft gebruikt, en wij burgers oogluikend hebben toegestaan, wordt nu steeds meer tegen onszelf gebruikt. De gedragsbeïnvloeding en surveillancetechnieken waaraan wij zijn blootgesteld, werden in de militaire sector ontwikkeld en tijdens buitenlandse missies uitgetest. De kleurenrevoluties die de VS in het buitenland uitvoerden worden ook in het binnenland steeds meer zichtbaar, zoals te zien is in het kunstmatig opstoken van politieke agenda’s door middel van door de staat gefinancierde ngo’s, met strak georganiseerde campagnes, met een kleur, vlag of symbool en slogans die klaar staan om viraal te gaan. De politie past steeds meer militaire strategieën toe. Economische oorlogsvoering, die in andere delen van de wereld al veel langer aan de gang is, wordt nu ook op ons losgelaten. Oorlogspropaganda is verworden tot een algehele propagandacampagne tegen de bevolking in combinatie met massa-surveillance en internetcensuur. De vijandbeelden van buitenlandse leiders worden nu ook in eigen land gecreëerd, door framing van critici van het coronabeleid of kritische politici. In een interview met De Andere Krant vertelde historica Anne Morelli, auteur van het boek Elementaire principes van oorlogspropaganda, dat “alle oorlogen dezelfde motieven hebben. Ten eerste een economisch en ten tweede een geopolitiek motief”. Om de bevolking – die doorgaans geen trek heeft in de oorlog – overstag te krijgen, moet een ultieme vijand in het leven geroepen worden. Morelli: “Een veelgehoorde kreet is dan: ‘De vijand wordt door een monster aangestuurd’, of ‘de vijand is iemand die duivels is’. Denk hierbij aan Milošević, of Saddam Hoessein, Gadaffi, en in dit geval Poetin”. Veel denkers hebben opgemerkt dat oorlog een collectief zondebokritueel is. Zolang je het kwaad projecteert, de vijand alleen in de ander ziet, hoeven eigen problemen niet opgelost te worden. Journalist Chris Hedges, die meer dan twintig jaar werkte als oorlogsverslaggever, en in zijn werk regelmatig waarschuwt dat imperialistische politiek en democratie niet samengaan, vertelt dat oorlog of burgeroorlog uitbreekt op het moment dat burgers elkaar niet langer elkaar als mens zien, maar slechts als symbool voor het kwaad. Als we echt vrede willen, stelt hij, moeten we gaan erkennen dat andere mensen niet onze vijanden zijn.

Genetische manipulatie gaat om controle van voedsel, niet om duurzaamheid

rovanov — Mon, 07 Nov 2022 06:45:12 +0000

Dit bericht verscheen op 2 november in de Andere Krant

Een bericht van Elze van Hamelen De deregulering van nieuwe genetische manipulatietechnieken die de Europese Commissie wil doorvoeren, zal de agrochemische industrie in staat stellen om nog meer controle te krijgen over de voedselvoorziening. Dit zegt Claire Robinson, expert in gmo’s (genetisch gemodificeerde organismen) en directeur van actiegroep GMWatch in een interview met De Andere Krant. Volgens Robinson heeft de eerste generatie gmo’s, die de EU heeft weten te weren, geleid tot meer pesticidengebruik en minder opbrengsten. Ze noemt de plannen van de EU om de tweede generatie gmo’s vrij te laten onverantwoord en gevaarlijk. De Europese Commissie heeft het voornemen om nieuwe genetische manipulatietechnieken te dereguleren. Zoals eerder gemeld in De Andere Krant, zou dit noodzakelijk zijn om duurzaamheidsdoelen te behalen, voedselzekerheid te garanderen en pesticidengebruik terug te dringen. Maar hoe realistisch zijn deze aannames? En wat zijn de risico’s van genetisch gemanipuleerde gewassen (gmo’s)? Daarover sprak De Andere Krant met gmo-expert Claire Robinson, uitvoerend directeur van actiegroep GMWatch en co-auteur van het boek GMO myths and truths: a citizen’s guide to the evidence on the safety and efficacy of genetically modified crops and foods. Volgens de Europese Commissie en agrochemieconcerns als Monsanto-Bayer en Corteva gaan de nieuwe genetische manipulatietechnieken veel van onze problemen oplossen. We krijgen planten die droogte aankunnen en geen pesticiden nodig hebben. Jij volgt de ontwikkelingen op dit gebied al meer dan twintig jaar, hoe kijk je aan tegen deze beloften? Dit is niet de eerste keer dat we dit verhaal horen. We hoorden dezelfde beloften toen de eerste golf van genetische gemanipuleerde organismen in de jaren ’90 geïntroduceerd werden. Deze zouden ervoor zorgen dat er geen honger meer zou zijn, er zouden grotere opbrengsten zijn, en minder pesticidengebruik. Geen van die beloften is waargemaakt. Integendeel, als we bijvoorbeeld naar genetisch gemodificeerde soja kijken, de meest wijdverbreide gmo-plantensoort, dan is het tegenovergestelde het geval – de gmo-planten leveren minder op dan traditionele planten. Zelfs de Amerikaanse overheid, die gmo’s sterk promoot, geeft dit toe. Wat betreft het verminderen van pesticidenverbruik, de meeste gmo-gewassen zijn resistent tegen onkruidverdelgers, die veelal glyfosaat bevatten, een stof die vermoedelijk kankerverwekkend is. Omdat de gmo-gewassen erop gemaakt zijn deze stoffen te kunnen weerstaan, is het gebruik daarvan juist toegenomen. In landen als Argentinië en Brazilië, waar veel wordt gespoten, heeft dit voor grote gezondheidsproblemen gezorgd. Leveren gmo’s meer voedzame gewassen op? Er wordt ons al jaren ‘gouden rijst’ beloofd, waarin de precursor van vitamine A door de plant geproduceerd wordt. Dit zou ondervoeding in ontwikkelingslanden tegengaan. Er is nog steeds geen commercieel gewas beschikbaar dat dit doet. Onlangs hebben de Filipijnen toestemming gegeven om een dergelijk gewas te verbouwen. Maar gaat dat de problemen oplossen? De oorzaak van honger is armoede. Mensen kunnen zich het eten dat in overvloed beschikbaar is niet in elk land ter wereld veroorloven. We horen soms over hongersnoden in India of Afrika. De oorzaak daarvan is nooit dat er te weinig voedsel is geproduceerd. Voor mensen die geld hebben, is er voldoende voedsel beschikbaar. Honger en ondervoeding is een politiek-economisch probleem, dat ga je niet oplossen door rijst vitamine A te laten produceren. Met betrekking tot de nieuwe generatie gmo’s horen we dezelfde beloften. De problemen die ze zouden oplossen, kun je niet bestrijden door een paar genen aan te passen. Het zijn complexe systeem-problemen, die je alleen oplost door naar het geheel te kijken. Bijvoorbeeld, er zijn landbouwmethoden waarmee je op een natuurlijke manier met stikstof de grond kunt verrijken. Er zijn methoden om gewassen te verbouwen zonder gebruik van pesticiden. Die methoden zouden we breder moeten toepassen. Dat zou niet goed zijn voor de Agribusiness. Precies, de agrochemische bedrijven hebben pesticiden nodig. Dat is hun product, dat is wat ze op de markt brengen. Die pesticiden zijn vaak gekoppeld aan de gmo-zaden. Voor hen is het een verdienmodel. Daarnaast rusten er patenten op gmo-zaden. Bedrijven als Corteva en Monsanto beschikken over de meeste patenten van genetisch bewerkte zaden. Wat is het verschil tussen de nieuwe en oude gmo’s? Met de oudere technieken werd er vreemd DNA bij een plant ingebracht. Dat proces was willekeurig, je wist niet op welke plek het vreemde DNA geïncorporeerd werd. De nieuwe gmo’s maken gebruik van gene editing, zoals CRISPR (clustered regularly interspaced palindromic repeats – red.) waarmee je heel precies in DNA kunt knippen. Dat is het enige wat precies is aan het proces! De cellen moeten vervolgens zelf het DNA gaan repareren. Dat proces is niet precies, en niet voorspelbaar. Er kan van alles misgaan, onderzoeken tonen aan dat genetisch editen onvoorziene veranderingen in het DNA veroorzaakt. Wat ons het meeste zorgen baart, is dat gewassen toxische stoffen of allergenen kunnen gaan produceren omdat de genetische modificaties de biochemie van de plant wijzigen. Met traditionele gewasveredelingstechnieken weten ze precies welke planten geneigd zijn giftige stoffen te produceren, en hoe dat uit de soort te houden. Met gmo’s en genetisch editen is die kennis niet beschikbaar. Het argument van de industrie is dat de aanpassingen in het DNA zo beperkt zijn, dat ze ook natuurlijk voor hadden kunnen komen en dat ze daarom niet gereguleerd hoeven te worden. Wij bij GMWatch denken dat dat onverantwoord en gevaarlijk is. We zijn in contact met veel wetenschappers over dit onderwerp. Een recente petitie, getiteld Genetisch editen is niet hetzelfde als rasveredeling, werd zelfs door meer dan honderd wetenschappers ondertekend. Ik heb begrepen dat voor de nieuwe gmo’s geen testen beschikbaar zijn om ze goed aan te tonen, klopt dat? Op dit moment moeten ontwikkelaars wanneer ze een gmo op de markt willen brengen, aan de autoriteiten de genetische sequentie vrijgeven, alsook de sequentie van het natuurlijke gewas waarvan de gmo afkomstig is – het ‘referentiemateriaal’, met detectie-test om de gmo aan te tonen. Wanneer de plannen van de Europese Commissie doorgaan, gaan al deze maatregelen het raam uit. In principe kan een DNA-verandering met de juiste test altijd getraceerd worden. De reden waarom de Commissie zegt dat dit niet mogelijk is, is dat ze geen geld investeren in eigen detectielaboratoria. Als we gewoon blijven vragen om de DNA-sequenties en referentiematerialen bestaat dit probleem niet. De Franse actiegroep Inf'OGM waarschuwt ervoor dat als de voorgenomen deregulering doorgaat, ook natuurlijke gewassen gepatenteerd kunnen worden. Dat klopt. Maar niet alleen straks, op dit moment patenteren de biotech-bedrijven al natuurlijke, non-gmo zaden. Dat zou eigenlijk nooit mogen gebeuren, ontwikkelaars moeten gewoon toegang blijven hebben tot alle natuurlijke variëteiten. Voor kleine veredelaars is dat natuurlijk moeilijk, want die hebben niet het financieel vermogen om zich in rechtszaken te verdedigen, als natuurlijke zaden zijn gepatenteerd. Dat klopt, hoewel er ook succesverhalen zijn, van zaken die ze gewonnen hebben. Maar natuurlijke zaden zouden gewoon in het publieke domein beschikbaar moeten blijven. In de praktijk is dit dus niet het geval. In de afgelopen decennia is zaadindustrie enorm geconsolideerd, slechts een klein aantal bedrijven heeft de meerderheid van de markt in handen. Dat is geen goede ontwikkeling, we hebben een diversiteit aan zaadontwikkelingsbedrijven nodig, en uiteindelijk moeten boeren hun eigen zaden kunnen controleren. Dat is iets wat in toenemende mate verboden wordt door zogenaamde ‘variëteitsbeschermingswetten’. Daarnaast, als een boer een gmo-gewas plant, dan mag die volgens zijn contract deze zaden niet herplanten, hij schendt daarmee de rechten die bij het patent horen. Dus dit gaat ook over de controle over voedselvoorziening. Ja. Het laatste wat we willen is dat deze paar heel grote bedrijven grootschalige controle over de zaad- en voedselvoorziening hebben. Dit zijn de slechtste rentmeesters die je je kunt voorstellen, als je voor voedselsoevereiniteit en diversiteit van gewassen bent. Deze bedrijven gaan voornamelijk over monoculturen. Terwijl het bekend is, dat je in tijden van droogte een grote diversiteit aan gewassen nodig hebt. Meer info

Saoedische politicoloog over de oorlog in Oekraïne: Je kunt niet op de VS vertrouwen

rovanov — Fri, 01 Apr 2022 05:56:01 +0000

In een interview met Der Spiegel legt de Saoedische politicoloog Mansour Almarzoqi uit waarom Saoedi-Arabië de Russische operatie in Oekraïne niet heeft veroordeeld. Hij bekritiseerde de dubbele moraal van het Westen op internationaal niveau in de nasleep van de Oekraïne-crisis.

[caption id="attachment_60215" align="alignright" width="350"] Dikke rook stijgt op uit een olieopslagplaats in de Saoedi-Arabische kuststad Jeddah aan de Rode Zee op 25 maart 2022 nadat Huthi's uit Jemen opnieuw een Aramco-installatie als doelwit hadden gekozen.[/caption] De Saoedische politicoloog en directeur van het Centrum voor Strategische Studies van het Prins Saud Al-Faisal Instituut voor Diplomatieke Studies in Riyadh Mansour Almarzoqi sprak met Der Spiegel over de "terughoudende" kritiek van zijn land op Rusland, de westerse arrogantie en het buitenlands beleid van de VS. Op de vraag waarom Saoedi-Arabië tot dusver heeft vermeden om de Russische operatie in Oekraïne te veroordelen, antwoordde Almarzoqi dat Riyad het standpunt van sommige westerse hoofdsteden niet deelt. Zij menen dat Saoedi-Arabië deel moet uitmaken van dit conflict, aan de zijde van het Westen: "Riyad maakt geen deel uit van dit conflict en wil er ook geen deel van uitmaken," onderstreepte de Saoedische politieke wetenschapper. In een interview met Der Spiegel bekritiseerde Almarzoqi de dubbele moraal van het Westen in de nasleep van de Oekraïne-crisis op internationaal niveau. De Oekraïne-crisis brengt eens te meer de "hypocrisie van het Westen" aan het licht als het gaat om de waarde van mensenlevens, migratie of de soevereiniteit van natiestaten. Er is absoluut geen verschil tussen de invasie van Irak door George Bush in 2003 en de oorlog in Oekraïne. Hetzelfde Westen dat de Israëlische bezetting van Palestina aanvaardt, is nu verontwaardigd over de Russische "bezetting" van Oekraïense steden, voegde hij eraan toe. Op de vraag hoe belangrijk Peking voor het Koninkrijk is, antwoordde Almarzoqi dat uit sommige wetenschappelijke onderzoeken blijkt dat China binnen tien jaar de VS zal vervangen als 's werelds nummer één economie. "Onze handel met China bedroeg 76 miljard dollar in 2019, terwijl die met de VS slechts 32 miljard dollar bedroeg."

"Een belangrijk verschil tussen zakendoen met Washington en zakendoen met Peking is dat de VS in de hele wereld hardnekkig hegemoniale, expansionistische doelstellingen nastreven en ons vervolgens vragen die doelstellingen met hen te delen. Met China daarentegen, gaat het alleen om het zaken doen."

In verband met het strategisch partnerschap tussen de VS en Saoedi-Arabië zei de Saoedische politicoloog dat de VS niet betrouwbaar is. "Alleen een dwaas zou Washington vertrouwen. En alleen een naïef persoon zou daarop vertrouwen. Het Koninkrijk Saoedi-Arabië is geen van beide."

"De geschiedenis leert ons dat de VS in de Tweede Wereldoorlog zelfs hun naaste bondgenoot, het Verenigd Koninkrijk, bijna in de steek lieten. Winston Churchill had de toenmalige president van de VS, Franklin Roosevelt, dringend om hulp gevraagd, maar dat mocht niet baten. Washington greep pas tegen het einde van de oorlog in toen zijn eigen strategische belangen in gevaar kwamen."

Vervolgens bekritiseerde Almarzoqi het Westen omdat het nog steeds probeert zijn waardesysteem aan de rest van de wereld op te leggen "op een manier die geen rekening houdt met contextuele, historische of beschavingsgrenzen". De Saoedi's hebben onlangs te kennen gegeven dat hun relatie met Washington onder de regering-Biden is verslechterd, en zij willen meer steun voor hun interventie in het Jemen-conflict. De Ansarollah (beter bekend als "Huthis") hebben onlangs hun vergeldingsaanvallen op oliefaciliteiten in Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten geïntensiveerd. De Amerikaanse president Joe Biden heeft echter al enkele militaire capaciteiten en strijdkrachten uit de Golfregio teruggetrokken (waaronder Saoedi-Arabië) om zich meer op China te richten.

23 jaar geleden begon de NAVO-oorlog tegen Joegoslavië

rovanov — Tue, 29 Mar 2022 05:58:28 +0000

Op de avond van 24 maart 1999 bombardeerden de VS en hun NAVO-bondgenoten voor de eerste maal Belgrado en andere Servische steden. De oorlog keerde terug naar Europa. We kijken terug op de nu bijna vergeten wending van de tijd.

"Het begon met een leugen" is de titel van een ARD-documentaire die voor het eerst werd uitgezonden in 2001, in een tijd dat er nog sprake was van macht-kritische journalistiek bij de publieke omroep. De film is een les in hoe het mogelijk was dat een coalitie van de SPD en de Groenen, Duitsland in de eerste aanvalsoorlog kon leiden die volgens het onbetwiste internationale recht onwettig was. Om de oorlog in de ogen van de aanvankelijk sceptische Duitse bevolking te legitimeren, schuwden de media en de ministeriële propaganda leugens en vervalsingen niet. De toenmalige Duitse minister van Defensie, Rudolf Scharping, rechtvaardigde de bombardementen:

"We zouden immers nooit militair zijn opgetreden als deze humanitaire catastrofe in Kosovo er niet was geweest, met 250.000 vluchtelingen binnen Kosovo, ruim 400.000 vluchtelingen in totaal en een momenteel niet te tellen aantal doden".

Dit was allemaal fictief. De Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), die ter plaatse actief is met waarnemers, had vanaf het begin van de burgeroorlog in Kosovo tot maart 1999 slechts 39 doden geteld. Norma Brown, Amerikaans diplomaat bij de OVSE, zegt in de documentaire:

"Er was geen humanitaire crisis vóór de interventie van de NAVO. Iedereen wist dat als de NAVO zou bombarderen, er een humanitaire crisis zou uitbreken."

[caption id="attachment_60196" align="alignright" width="350"] Verwoeste brug in Novi Sad[/caption] Ook de gegevens over vluchtelingen werden gemanipuleerd: Er waren geen honderdduizenden die voorgoed gevlucht waren. Overal - waar vóór maart 1999 gevechten plaatsvonden tussen het Joegoslavische leger en het Albanese UÇK, ontvluchtten dorpelingen de gevechten en keerden later terug toen het schieten ophield. Er waren Serviërs en Albanezen onder de tienduizenden die Kosovo daadwerkelijk verlieten, en de redenen om te vluchten waren velerlei. In een poging om de Duitse bevolking achter de NAVO-oorlog en het Duitse beleid te mobiliseren, verzonnen Scharping en de groene minister van Buitenlandse Zaken Joschka Fischer zelfs concentratiekampleugens: "enkele duizenden mensen" werden geïnterneerd in het stadion van Pristina, beweerde Scharping op de televisie, en hij volgde met de al even vrij verzonnen horrorclaim dat Albanese leraren werden doodgeschoten voor de ogen van de studenten. Later verwees Scharping naar "getuigenverklaringen" en moest hij toegeven dat er geen foto's waren gemaakt en dat deze vermeende getuigenverklaringen niet waren geverifieerd. In de ARD-documentaire meldden Albanese getuigen later precies het tegenovergestelde: geen enkele gevangene had het stadion van de provinciehoofdstad gezien, het had eerder het Joegoslavische leger gediend als landingsplaats voor helikopters. Het bestaan van een plan om de Albanezen uit Kosovo te verdrijven, in de westerse propaganda het "hoefijzerplan" genoemd, kon nooit worden bewezen. Het absolute hoogtepunt van de anti-Servische propagandacampagne was Fischers vergelijking met de Holocaust. [caption id="attachment_60198" align="alignright" width="350"] Chicago: Protest tegen de oorlog.[/caption] Op 24 maart om 19.41 uur stegen de eerste bommenwerpers van de VS en hun bondgenoten op met een dodelijke lading. Die nacht vlogen zo'n 200 vliegtuigen in twee golven op talrijke doelen in de Federale Republiek Joegoslavië. Wat volgde was 78 dagen oorlog. NAVO-bommenwerpers hebben in die periode meer dan 6000 aanvallen op Servische steden en infrastructuur uitgevoerd. Zij gebruikten ook verboden clusterbommen en, zoals de wereld later vernam, uraniummunitie. De VS, Groot-Brittannië, Duitsland, Nederland, Italië, Griekenland, Turkije, Spanje, België, Denemarken en Canada waren erbij betrokken. Zonder mandaat van de VN-Veiligheidsraad en zonder een geval van zelfverdediging door een NAVO-staat. Voor Joegoslavië, en vooral voor de meest getroffen deelrepubliek Servië, waren dit 78 dagen van verschrikking. De aanvallen waren niet alleen gericht tegen militaire doelwitten, maar ook tegen ministeries en objecten van civiel bestuur en infrastructuur, het televisiecentrum, de Chinese ambassade in Belgrado, industriële installaties, bruggen en spoorwegen. Meer dan 500 Servische burgers en drie Chinese journalisten werden het slachtoffer van de bombardementen, duizenden raakten gewond, en de gevolgen op lange termijn van het gebruik van uraniummunitie is niet duidelijk. Een van de bekendste oorlogsmisdaden van de NAVO was de beschieting van een passagierstrein op weg naar Athene op 12 april 1999, waarbij ten minste 13 passagiers om het leven kwamen. Op 1 mei bombardeerden NAVO-bommenwerpers een passagiersbus in de buurt van de Kosovaarse hoofdstad Pristina, waarbij 23 doden vielen. Maar dat was nog niet alles: in een tweede aanval vielen de piloten de reddingswerkers aan die bezig waren de gewonden te behandelen. Niet gespaard van NAVO-bombardementen en raketvuur bleef Kosovo, dat geacht werd te worden beschermd. Verscheidene aanvallen op Pristina en andere steden in de regio eisten burgerslachtoffers, de Kosovaarse burgeroorlog escaleerde, en nu volgden ook de grote aantallen slachtoffers en massale vluchtbewegingen in de regio. Pristina werd zelfs de meest gebombardeerde stad van deze oorlog, met 374 gevlogen aanvallen, meer dan Belgrado, dat 212 aanvalsgolven te verwerken kreeg. Het totale aantal slachtoffers van de NAVO-bombardementen bedraagt meer dan 1.700 burgers (Serviërs en Albanezen), waaronder ongeveer 400 kinderen. 821 mensen, voornamelijk Serviërs, zijn spoorloos verdwenen. Het aantal Joegoslavische militaire slachtoffers bedraagt iets meer dan 1.000 soldaten en politieagenten en meer dan 5.000 gewonden. Hogere cijfers van de NAVO hierover werden niet bevestigd. De burgeroorlog in Kosovo was nog lang niet voorbij met het einde van de NAVO-operatie "Allied Force". Het duurde jaren en eiste duizenden levens aan beide zijden van het conflict.

Het begon met een leugen

[aiovg_video id=60144]

De Global Leader kweekschool van Klaus Schwab

rovanov — Sat, 22 Jan 2022 07:03:51 +0000

Dit artikel is van J. Verschoor en verscheen op 15 september 2021 in nummer 24 van het 14-daagse tijdschrift Gezond Verstand.

In het Coviv-19 schandaal staat het World Economic Forum (WEF) centraal. Het heeft een hecht netwerk opgebouwd, waaraan tientallen jaren is gewerkt. Het overtreft alles in omvang en betekenis, nu in de Covid19 zaak blijkt dat alle 190 regeringen in de wereld dezelfde kant op gaan. De leiders hanteren sinds 2020 dezelfde uitdrukkingen, zoals ‘Build Back Better’, of ‘het Nieuwe Normaal’. Hun beslissingen zijn identiek, zoals de zinloze lockdowns en de verplichte ‘sociale’ afstand. Het is één geheel van hardvochtige maatregelen, waarmee zo’n beetje de gehele wereldbevolking wordt gekweld.

Dit resultaat kan alleen worden bereikt als er een gigantisch netwerk achter zit. Volgens de Duitse economisch expert en journalist Ernst Wolff is het WEF belangrijker dan de bestaande ‘round tables’ van industriëlen en de G30 van Centrale Bankiers. Haar toppositie dankt het WEF aan het feit dat het niet alleen een ontmoetingsplaats is maar tevens dient als kweekschool voor de elite. Door het WEF worden talloze talentvolle jongeren op hun mentaliteit geselecteerd en gekneed. Ze krijgen toegang tot een omvangrijk netwerk, in stand gehouden door het WEF. Hieruit worden de nationale leiders gerekruteerd, zij die de allerrijksten willen gehoorzamen. Tot de deelnemers van het eerste uur behoorden Angela Merkel, Tony Blair, Nicolas Sarkozy en José-Manuel Barroso. Het WEF is in 1971 opgericht door de toen 33-jarige Schwab, ingenieur en machinebouwer in Zwitserland. Al bij zijn eerste vergadersessie van bedrijven lukte het Schwab om 440 managers uit 31 landen aan zijn vergadertafel te krijgen. Opmerkelijk, want Schwab was jong en onbekend, zonder bestuurlijke of internationale ervaring. Maar Schwab beschikte over relaties. Hij had een jaar aan de Harvard University gestudeerd bij Henry Kissinger, die in opdracht van Harvard al eerder had gekeken naar de mogelijkheid van een wereldomvattend forum. Het succes van Klaus Schwab met het WEF kwam snel. Thans heeft het WEF 400 mensen in dienst. Het jaarbudget bedraagt 200 miljoen Zwitserse frank, betaald door 1.000 grote concerns. In de eerste jaren richtte het WEF zich op deelnemers uit de sfeer van de economie. In latere jaren werden ook politici uitgenodigd en vervolgens ook mensen uit de media. Weer later werden beroemdheden als coureur Michaël Schumacher en wielrenner Lance Armstrong gevraagd. In alle hoeken van de vijver heeft Schwab gevist. Bijna dertig jaar geleden breidde Schwab zijn werkterrein uit tot het kweken van toekomstige wereldleiders. Dit is op 13 augustus 2021 besproken door journalist Wolff, in de onderzoekscommissie van advocaat Reiner Fuellmich. Sinds 2005 draagt de jongerenafdeling van het WEF de naam Young Global Leaders. Wie mee wil doen, moet zich onderwerpen aan een strenge selectieprocedure; de kandidaten moeten zichzelf verkopen. De eerste groep van 237 Young Global Leaders werd geïnstalleerd op 11 januari 2005, gekozen uit 8.000 genomineerden. De leeftijdsgrens is gesteld op 40 jaar. Er zijn thans 1.300 personen die deze leiderschapscursus met succes hebben afgerond. De deelnemerslijsten zijn niet openbaar. Velen hebben een komeetachtig carrière gemaakt. Onder hen vier cursisten die het in Duitsland hebben gebracht tot minister van volksgezondheid. Een van die vier is Andrea Fischer van de Grünen, die na haar ministerschap (1998-2001) overstapte naar de farmaceutische industrie, waarvan ze lobbyist werd. Een andere WEF-cursist, Philipp Rösler, stapte na zijn periode als gezondheidsminster (2009-2011), over naar het WEF, na door Schwab te zijn aangesteld als managing director. De Young Global Leaders worden gerekruteerd uit de sfeer van zakenmensen en wetenschappers. Het aantal leden van koninklijken huize is, aldus Wikipedia (waarvan de oprichter Jimmy Wales actief is in het WEF), opmerkelijk hoog. Zo maken leden van de vorstenhuizen van Denemarken, Noorwegen en Zweden deel uit van de groep. Uit Nederland was Willem-Alexander aanwezig, toen nog kroonprins, naast Mabel van Oranje. Hiernaast is koningin Máxima in 2020 toegetreden tot de bestuurscommissie van WEF’s Digital Currency Consortium, een stuurgroep die zich richt op afschaffing van al het contante geld. In 2012 is het WEF uitgebreid met nog een andere afdeling. Deze heet Global Shapers, met inmiddels 10.000 leden. Het betreft mensen van onder de 30, die willen meewerken aan het realiseren van de ambities van het WEF. In 400 steden in de wereld zijn trefpunten ingericht ten behoeve van de Young Shapers. Schwab had vastgesteld dat de jeugd onmisbaar is bij het doorvoeren van de Vierde Revolutie, die neerkomt op digitalisering van alles en iedereen. Met zijn boeken over digitalisering legt Schwab uit wat de bedoeling is van de ‘Great Reset’. Hiermee wordt ondermeer op de langere duur gestreefd naar versmelting van het menselijk lichaam met digitale techniek. Bij velen worden ongemakkelijke gevoelens opgeroepen door dit doel, dat neerkomt op totale controle over alles en iedereen. Het is onmogelijk na te gaan welke personen in de afgelopen jaren hebben deelgenomen aan de klassen, niemand verwijst in zijn/haar cv naar het feit dat hij/zij zich door het WEF heeft laten scholen als Young Global Leader. Ook de deelnemerslijsten uit de periode 1992-2005 van de jaarlijkse WEF-conferenties in Davos (3.000 deelnemers) zijn van de WEF-website weggehaald. De Young Global Leaders worden in de beginperiode van hun cursus bij het WEF met regelmaat samengebracht in sessies van tien dagen. Een ander onderdeel bestaat uit een 2-weekse ‘executive training’ die plaatsvindt aan de Harvard University. De cursisten leren elkaar goed kennen. Zo ontstond in 1992 het contact tussen Angela Merkel en Bill Gates, beiden aanwezig in die klassen. Thans duurt de cursus vijf jaar, voorheen één jaar. Oud-cursisten ontmoeten elkaar regelmatig, met onderbrekingen. De beoogde nieuwe Duitse Bundeskanzler (premier) is met haar cursus pas in 2020 begonnen. Mocht deze Annalena Baerbock gekozen worden tot opvolgster van Angela Merkel, dan zal ze in de eerste drie jaar van haar functie ruimte moeten vinden om de opleiding tot Young Global Leader bij Klaus Schwab te voltooien. Van deze vrouw kan worden verwacht ze precies zal doen wat haar wordt voorgeschreven. In de raad van toezicht van het WEF heeft Christine Lagarde (chef Eurobank) zitting, alsmede koningin Rania van Jordanië en Larry Fink van Blackrock (de grootste vermogensbeheerder ter wereld). Deelnemers in het WEF beschikken over de beste economische kontakten ter wereld, ze hebben in de VS en Europa aan de meest gerenommeerde universiteiten gestudeerd. Ze zijn wereldomspannend actief in alle sectoren, en geven elkaar advies. Een reusachtige organisatie is onzichtbaar op de achtergrond aan het werk. Een benauwend aspect daarvan is dat denkwijzen en politieke instructies bij het WEF blijk geven van een elementaire afkeer van democratie. Het oppermachtige WEF prefereert een ongekozen wereldregering van technocraten. Doelend op de cursussen voor Young Global Leaders van het WEF spreekt advocaat Fuellmich van “mensen die zonder scrupules de staatsmacht kunnen inzetten tegen de eigen bevolking.” Voordat ze op hun hoge posities werden geplaatst, beschikten ze over opvallend weinig professionele ervaring. Hieronder vallen bijvoorbeeld Trudeau (Canada), Arden (Nieuw Zeeland), Kunz (Oostenrijk), en Macron (Frankrijk). Schwab kan de jonge cursisten op zijn gemak observeren. Volgens Wolff valt de keuze voor toekomstig leiderschap vooral op mensen die uitblinken door hun inschikkelijkheid. Gezocht wordt naar gestroomlijnde types die zich altijd zullen aanpassen. Krachtige onafhankelijke persoonlijkheden met hoekige kanten zijn tegenwoordig kansloos in de politiek. Covid-19 bewijst dat jonge en onervaren politici moeiteloos de pijnlijkste en meest ondoordachte beslissingen kunnen nemen, alleen al door hun klakkeloze aanname dat het Covid-19 virus levensgevaarlijk is. Volgens Fuellmich zijn zulke leiders alleen maar marionetten. Ze hebben geen kennis van zaken en raken in verwarring als er onverwacht ingewikkelde vragen worden gesteld. Ze zijn gewend bevelen te ontvangen (van de rijkste elite), maar leiders zijn het allerminst. Volgens Wolff zijn de huidige politici er vooral voor bedoeld om de aandacht af te leiden van hetgeen zich op de achtergrond in werkelijkheid afspeelt. Dit artikel is van J. Verschoor en verscheen in het tijdschrift Gezond Verstand.

Gorbatsjov en het einde van de Sovjet-Unie

rovanov — Fri, 14 Jan 2022 07:20:54 +0000

verscheen op 8 januari 2022 in de weekeditie van De Andere Krant

Een bericht van Marie-Thérèse ter Haar

Nu de spanningen tussen Rusland en het Westen onverantwoord hoog zijn opgelopen, blikt deskundige Marie-Thérèse ter Haar terug op het einde van de Sovjet-Unie dertig jaar geleden.

Op 25 december 2021 was het dertig jaar geleden dat de Sovjet-Unie ophield te bestaan en Michail Gorbatsjov van zijn troon viel. In het Westen zien we hem als held, omdat hij een einde maakte aan de Koude Oorlog. Woorden als perestrojka (staatkundige en economische hervormingen) en glasnost (openheid) waar hij prat op ging, kennen de meeste mensen van boven de dertig jaar wel. Voor de jongere generatie is hij echter veelal onbekend. Andere kopstukken uit deze belangrijke tijd zijn overleden, zoals George Bush sr., Helmut Kohl, [Duits minister van buitenlandse zaken, red.] Hans-Dietrich Genscher, [zijn Russische ambtsgenoot, red.] Edoeard Sjevardnadze en onze Nederlander Ruud Lubbers. De 90-jarige Gorbatsjov is de enige die nog leeft en is geestelijk in een goede conditie. Gorbatsjov zelf is helemaal niet zo positief over datzelfde Westen. Als de Westerse politiek en media daar wat meer over hadden bericht, had dit tot meer begrip kunnen leiden waarom Rusland vandaag de dag op een bepaalde manier handelt. Juist deze held van het Westen zou toch meer interviews en aandacht kunnen krijgen? Het zou tot zoveel meer verduidelijking kunnen leiden in een tijd dat de spanningen met Rusland hoog zijn opgelopen. Tot op de dag van vandaag blijft Gorbatsjov zich bedrogen voelen over hoe de garanties om niet uit te breiden zijn geschonden die hij in 1990 van de NAVO kreeg. Die staat nu immers aan de Russische grens. Gorbatsjov heeft het ook over het Westerse politieke en economische handelen in de jaren 90 in Rusland – het zou allemaal niet zo netjes zijn gegaan. Hij spreekt harde taal dat Europa hem dertig jaar geleden had beloofd dat er meerdere ‘kamers’ waren in het ‘Europese huis’. Het Westen heeft hier echter weinig van waargemaakt: alles leek te gebeuren met een Westers superioriteitsgevoel. ‘Serieus luisteren en meedenken met de belangen van Rusland was er niet bij, ook al deed men voorkomen dat dit wel zo was.’ Vooral zet de gepensioneerde Gorbatsjov zich in om de gevaarlijke wapenwedloop af te wenden. Daarbij laat hij van zich horen als er weer een NAVO-conferentie is. De afgelopen jaren reageerde hij meerdere malen zeer geërgerd bij nieuwe uitbreidingsgolven: In 1999 werden Hongarije, Polen en Tsjechië lid van de NAVO. Bulgarije, Estland, Letland, Litouwen, Roemenië, Slovenië en Slowakije volgden in 2004. Vijf jaar later sloten ook Albanië en Kroatië zich aan, gevolgd door Montenegro en Noord-Macedonië. Uitbreiding met Georgië en Oekraïne werd niet doorgevoerd vanwege protest van Rusland. In november sprak secretaris-generaal Jens Stoltenberg bij een NAVO-bijeenkomst in Riga: ‘De beste verdediging van het NAVO-bondgenootschap is Rusland permanent dreigen met een nucleaire oorlog, door ervoor te zorgen dat elk lokaal conflict waarbij Rusland is betrokken in Oost-Europa onmiddellijk om te zetten in een alomvattend conflict tussen Rusland en de NAVO.’ In 2016 zei Gorbatsjov reeds over deze organisatie: “Alle retoriek … schreeuwt alleen maar van een verlangen om Rusland bijna de oorlog te verklaren. Ze praten alleen over verdediging, maar eigenlijk bereiden ze zich voor op offensieve operaties.” Op 24 december 2021 vertelde hij bovendien tegen het Russisch persbureau RIA Novosti op de vooravond van zijn aftreden precies dertig jaar geleden: ‘De VS werden arrogant na de val van de Sovjet-Unie. Na de Koude Oorlog bouwden de VS met de NAVO een nieuw rijk op.’ Als Nederlandse vrouw, die weliswaar al meer dan 35 jaar met Rusland en Oost-Europa verbonden is, blijf ik Gorbatsjov waarderen omdat hij een einde maakte aan de Koude Oorlog. Toch ben ik mij ervan bewust dat dit een typisch Westerse zienswijze is. Mijn Russische vrienden en kennissen kijken mij soms verbaasd aan en sommigen bekogelen mij zelfs met geïrriteerde reacties in de trant van: ‘Jij zou toch beter moeten weten en begrijpen dat hij bij ons helemaal niet populair is! Hij heeft ons land slecht bestuurd en uiteen laten vallen.’ Het gaat mij erom waarom onze Westerse visie zo anders is dan de Russische. In mijn ogen gaat het al mis met de Westerse politiek en berichtgeving. We zouden onszelf kunnen afvragen: Waarom is Gorbatsjov in het Westen heel populair en in zijn eigen Rusland niet? Wat hebben westerlingen gemist in de berichtgeving of beleving? En dan nu dertig jaar later: waarom is Poetin in het Westen zeer onpopulair en wordt hij in Rusland door het grootste deel van de bevolking op handen gedragen? Deze vragen geven aan hoe weinig wij westerlingen van Russen weten, en hoe gemakkelijk het is om bepaalde Russische gebeurtenissen vandaag de dag vanuit een westerse visie te belichten zonder voldoende achtergrondkennis. En ook hoe gemakkelijk het is – nu de spanningen tussen Rusland en het Westen weer hoog oplopen – Rusland niet voldoende te begrijpen. Of extremer: te demoniseren. Doordat de meeste westerlingen niet voldoende van Rusland weten, is het nog gemakkelijker om alle anti-Rusland-berichten voor waarheid aan te nemen. Maar het moet toch niet zo moeilijk zijn op zoek te gaan naar antwoorden op de waarom-vragen? Of om in ieder geval te proberen te begrijpen waarom een groot deel van de Russen vandaag de dag wel redelijk tevreden is. Dit bericht uit de pen van Marie-Thérèse ter Haar verscheen in de weekeditie van 8 januari 2022 van de Andere Krant. Met dank aan Madeleine Klinkhamer en Edwin Giltay voor hun redactiewerk. Marie-Thérèse ter Haar schreef diverse boeken waaronder De ontgoocheling (De Blauwe Tijger, 2017). Haar Rusland & Oost-Europa Academie organiseert reizen, geeft lezingen – sinds kort ook online lezingen– en blogt: ruslandacademie.nl

Japan breekt de gelederen

rovanov — Fri, 17 Dec 2021 07:19:38 +0000

Japan wijzigt haar waarschuwing over Covid-“vaccins” en houdt zich hiermee aan wettelijk vereiste, geïnformeerde toestemming volgens de Neurenberg Code

Dit bericht verscheen op Frontnieuws

Japan kondigt aan dat de publieke en private sector niet mogen discrimineren tegen diegenen die de experimentele mRNA gentherapie-injecties weigeren. Japan etiketteert nu Covid “vaccins” om te waarschuwen voor gevaarlijke en potentieel dodelijke bijwerkingen zoals myocarditis. Bovendien herbevestigt het land zijn verplichting om bijwerkingen te rapporteren om ervoor te zorgen dat alle mogelijke bijwerkingen worden gedocumenteerd, bericht Rairfoundation.com. Deze inspanningen van de Japanse gezondheidsautoriteit staan in schril contrast met de misleidende maatregelen van andere landen om burgers te dwingen de injectie te nemen, de bijwerkingen te bagatelliseren en het melden van bijwerkingen te ontmoedigen. Bovendien legt Japan de nadruk op geïnformeerde toestemming en lichamelijke autonomie. Tot de coronavirus pandemie werd het begrip “geïnformeerde toestemming” in het Westen door gezondheidswerkers als heilig beschouwd. Japan maakt zich vooral zorgen over de risico’s van myocarditis bij jonge mannen die geïnjecteerd zijn met Pfizer of Moderna’s gentherapiebehandeling. Het land handhaaft een strikte wettelijke meldingsplicht van bijwerkingen die binnen 28 dagen na de injecties plaatsvinden.

Nieuwe additieven: Beschrijvingen verduidelijken

In Japan worden momenteel drie Covid-19-gentherapiebehandelingen aangeboden. Ze omvatten de Pfizer/BioNTech (Comirnaty) en Takeda’s Moderna-formulering. In de productbeschrijvingen (hier en hier) staat dat “dit product een additief bevat dat nog nooit eerder in een vaccin is gebruikt.” Daarnaast dringen de farmaceutische bedrijven er bij u op aan uw arts te raadplegen over het additief als u van plan bent ermee te worden geïnjecteerd. Naast de gentherapieën van Pfizer en Moderna wordt ook Vaxzevria (voorheen AstraZeneca) in Japan toegediend. In Japan wordt het echter alleen aanbevolen voor mensen van 40 jaar en ouder. Er wordt ook verwezen naar het nieuwe type additief in de Vaxzevria-injecties.

Geen verplichte vaccinatie of discriminatie

Op de website van het Japanse Ministerie van Volksgezondheid worden burgers aangemoedigd het “vaccin” te nemen; zij benadrukken echter dat het niet verplicht is,

Hoewel we alle burgers aanmoedigen om de COVID-19 vaccinatie te ontvangen, is het niet dwingend of verplicht. Vaccinatie zal alleen worden gegeven met toestemming van de te vaccineren persoon na de verstrekte informatie.

Bovendien beveelt de regering aan dat degenen die overwegen om de injectie te nemen, zowel de effectiviteit als de bijwerkingen zorgvuldig overwegen.

Laat u vaccineren op basis van uw eigen beslissing, met begrip voor zowel de effectiviteit bij het voorkomen van infectieziekten als het risico op bijwerkingen. Zonder toestemming wordt geen vaccinatie gegeven.

Verder benadrukken zij dat bedrijven werknemers niet mogen dwingen om de experimentele gentherapie te ondergaan. Ook mogen werknemers niet discrimineren tegen degenen die de injecties weigeren,

Dwingt u alstublieft niemand op uw werkplek of in uw omgeving om zich te laten vaccineren, en discrimineert u niet tegen degenen die zich niet hebben laten vaccineren.

De regering linkt zelfs naar een “Mensenrechtenadvies”, inclusief instructies voor het behandelen van eventuele klachten als individuen te maken krijgen met “vaccin”-discriminatie op het werk.

Japan breekt de gelederen

Artsen over de hele wereld hebben de waarschuwingen van de Japanse gezondheidsautoriteiten over de bijwerkingen van gentherapieën herhaald. Dit soort correcte geïnformeerde toestemming heeft echter veel artsen in westerse landen hun vergunning om geneeskunde uit te oefenen gekost. De regering heeft deze artsen beschuldigd van het verspreiden van “vaccin aarzeling”. Terwijl Japan zijn burgers laat kiezen of zij zich al dan niet laten injecteren met de experimentele gentherapieën, dwingen andere landen hun burgers om de injectie te nemen. Zo zal Oostenrijk in februari 2022 de injecties verplicht stellen. Burgers die weigeren krijgen zware boetes en tot een jaar gevangenisstraf.

Poetin spreekt de Valdaj-Club toe

FZ — Wed, 27 Oct 2021 19:55:46 +0000

Op 21 oktober heeft de Russische president een toespraak gehouden op de plenaire zitting van de Valdaj Discussie Club. De plenaire zitting is het traditionele hoogtepunt van de jaarlijkse bijeenkomsten van de Valdaj-Club – een van de meest vooraanstaande Think-Tanks van Eurazië. Vladimir Poetin sprak onder andere over het klimaat, de pandemie, traditionele en westerse waarden, alsook over de situatie in Afghanistan, sancties tegen Rusland en de gascrisis in de EU. De bijeenkomsten van de Valdaj Club staan dit jaar onder het motto:

Radicale, globale omwentelingen in de 21 eeuw: de mens, zijn waarden en de staat

Geachte deelnemers aan deze algemene bijeenkomst, dames en heren! Allereerst wil ik u bedanken voor uw komst naar Rusland en uw deelname aan de evenementen van de Valdaj Club. Zoals altijd stelt u tijdens dergelijke bijeenkomsten urgente, dringende problemen aan de orde en bespreekt u onderwerpen die zonder overdrijving lotsbepalend zijn voor de mensen in alle landen van de wereld. En deze keer is het hoofdthema van het forum onomwonden – zou ik zelfs zeggen – haast wel extreem geformuleerd, "Radicale, globale omwentelingen in de 21 eeuw: de mens, zijn waarden en de staat". Wij leven inderdaad in een tijdperk van enorme veranderingen. En als u mij toestaat, zal ik zoals gebruikelijk mijn gedachten ook laten gaan over de agenda die u hebt opgesteld. Over het algemeen lijkt de uitdrukking "leven in tijden van verandering" zo gewoon; dit zeggen we maar al te vaak. Dit tijdperk van verandering is echter al lang geleden begonnen, veranderende omstandigheden zijn alom bekend. De vraag rijst: is het nog de moeite waard om hier aandacht aan te besteden? Toch ben ik het eens met degenen die de agenda voor deze bijeenkomsten hebben opgesteld: uiteraard moet men er aandacht aan besteden . In de afgelopen decennia hebben veel mensen op een Chinese uitdrukking gewezen. De Chinezen zijn een wijs volk, dat veel denkers en waardevol gedachtengoed heeft voortgebracht, dat ook vandaag nog geldig is. Een van de bekende gezegdes luidt: God verhoede dat we in een tijdperk van omwentelingen moeten leven. Maar nu leven we in een dergelijk tijdperk, of we dat nu leuk vinden of niet, en deze veranderingen zijn heel diep en fundamenteel. Laten we ons dus aan een andere Chinese wijsheid herinneren: het Chinese woord voor "crisis" wordt met twee karakters geschreven - ik ben er zeker van dat er hier mensen uit de Volksrepubliek China zijn, als ik het mis heb, kunnen zij mij corrigeren - dus er zijn twee karakters, één betekend "gevaar" en het andere "kans". Of zoals we in Rusland zeggen: "Verweer je tegen moeilijkheden met je verstand, en tegen gevaren met je ervaring". Natuurlijk moeten wij het gevaar onderkennen en bereid zijn om er tegen in te gaan, om het hoofd te bieden aan niet slechts één, maar aan een veelvoud aan gevaren met vele facetten, die zich allen in een tijdperk van verandering voordoen. Maar het is even belangrijk om de tweede component van de crisis in gedachten te houden - de kansen die niet mogen worden gemist. Bovendien is de crisis waarmee we te maken hebben conceptueel, zelfs beschavingsgerelateerd. Het gaat in feite om een crisis van benaderingen en beginselen die bepalend zijn voor het bestaan van de mens op aarde, die we dan ook serieus zullen moeten heroverwegen. De vraag is in welke richting we moeten gaan, wat we moeten opgeven, wat we moeten herzien of aanpassen. Tegelijkertijd ben ik ervan overtuigd dat we met al onze kracht voor de fundamentele waarden moeten strijden en deze hoog moeten houden. De mensheid is meer dan drie decennia geleden in een nieuw tijdperk binnengetreden, toen de belangrijkste voorwaarden voor een einde aan de militair-politieke en ideologische confrontatie werden geschapen. Hoewel ik ervan overtuigd ben dat u hierover al veel gesproken hebt in het kader van dit discussieforum, en ook onze minister van Buitenlandse Zaken heeft erover gesproken, maar toch zou ik een aantal dingen willen herhalen. Toen is een zoektocht begonnen naar een nieuw evenwicht, naar stabiele verhoudingen op sociaal, politiek, economisch, cultureel en militair gebied, naar nieuwe pijlers voor het globale systeem. We zijn op zoek naar deze pijlers, maar we moeten toegeven dat we deze tot nu toe nog niet hebben gevonden. Intussen ontdekten degenen die zich na het einde van de Koude Oorlog de winnaars voelden (ook daarover hebben wij vaak gesproken) en dachten de berg Olympus te hebben beklommen, al snel dat ook daar de grond onder hun voeten weggleed, en deze keer waren zij aan de beurt, en niemand kon dit “vluchtige moment” vasthouden, hoe geweldig het ook leek. In het algemeen lijkt het erop dat wij ons reeds zouden moeten hebben aangepast aan de voortdurende wisselvalligheid, aan de onvoorspelbaarheid, aan de permanente staat van overgang, maar ook dat is niet gebeurd. Ik zou daaraan willen toevoegen dat de transformatie waarvan wij getuige zijn en waaraan wij deelnemen, van een ander kaliber is, dan de veranderingen die zich herhaaldelijk in de geschiedenis van de mensheid hebben voorgedaan, althans waarvan we iets weten. Het is niet zo maar een verschuiving in het machtsevenwicht of een wetenschappelijke en technologische doorbraak, hoewel we op dit moment ook deze beide dingen zien gebeuren.Vandaag worden we geconfronteerd met systemische veranderingen op alle fronten - van de steeds gecompliceerdere geofysische toestand van onze planeet tot steeds paradoxalere interpretaties van wat een mens is, en wat de redenen voor zijn bestaan zijn. Laten we proberen om ons heen te kijken. En nogmaals, ik zal zo vrij zijn de gedachten uit te spreken die me na aan het hart liggen. Ten eerste zijn de klimaatverandering en de achteruitgang van het milieu zo duidelijk dat zelfs de grootste onbenullen er iets van gemerkt moeten hebben. Wij kunnen wetenschappelijke discussies blijven voeren over de mechanismen van de processen die zich afspelen, maar het is onmogelijk te ontkennen dat deze processen tegenwoordig in hevigere mate optreden en dat er iets moet worden ondernomen. Natuurrampen - droogte, overstromingen, orkanen, tsunami's - zijn al bijna de norm geworden, we zijn eraan gewend geraakt. Denk maar aan de verwoestende, tragische overstromingen in Europa afgelopen zomer, de branden in Siberië – voorbeelden in overvloed. Niet alleen Siberië – ook onze buren, Turkije, de Verenigde Staten, in wezen het hele Amerikaanse continent leden onder verschrikkelijke branden. Het lijkt er soms op dat elke geopolitieke, wetenschappelijke, technische en ideologische concurrentiestrijd onder deze omstandigheden alle betekenis verliest, als de winnaars geen adem meer kunnen halen of hun dorst niet meer kunnen lessen. De coronavirus-pandemie herinnert ons er eens te meer aan hoe broos en kwetsbaar onze gemeenschap is en dat het onze belangrijkste taak is de mensheid een veilig en stressvrij bestaan te garanderen. Om de overlevingskansen bij natuurrampen te vergroten, zal men opnieuw moeten nadenken hoe we ons leven organiseren, huizen bouwen en steden plannen, of tenminste hoe we deze zouden moeten plannen, en ook prioriteiten stellen voor de economische ontwikkeling van hele naties. Ik herhaal: veiligheid is een van de belangrijkste vereisten. Dit is nu wel heel duidelijk gebleken en iedereen die dit probeert te ontkennen zal later moeten uitleggen waarom hij het mis had en waarom hij niet voorbereid was op de crises en schokken waarmee hele naties worden geconfronteerd. Ten tweede. De sociaal-economische problemen waarmee de mensheid wordt geconfronteerd, zijn zodanig verergerd, dat deze in voorbije tijden omwentelingen op wereldschaal ten gevolge zouden hebben gehad, zoals de wereldoorlogen of andere bloedige sociale catastrofes. Iedereen zegt dat het huidige model van kapitalisme, dat ten grondslag ligt aan de sociale structuur in de overgrote meerderheid van de landen in de wereld, zijn langste tijd heeft gehad en niet langer een uitweg biedt uit de wirwar van tegenstellingen, die steeds nauwer met elkaar verband houden. Overal, zelfs in de rijkste landen en regio's, heeft de ongelijke verdeling van materiële rijkdom de ongelijkheid verscherpt, in de eerste plaats de ongelijkheid van kansen, zowel binnen de afzonderlijke samenlevingen als op internationaal niveau. Ik heb deze formidabele uitdaging al aangestipt in mijn toespraak op het Forum van Davos eerder dit jaar. Het lijdt geen twijfel dat deze problemen ons bedreigen met grote en diepe sociale verdeeldheid. Bovendien worden een aantal landen en hele regio's regelmatig getroffen door voedselcrises. We zullen het hier waarschijnlijk later nog over hebben, maar er is alle reden om aan te nemen dat deze crises in de nabije toekomst zullen verergeren en extreme vormen kunnen aannemen. Er zijn ook tekorten aan water en elektriciteit (ook daar zullen we het vandaag waarschijnlijk over hebben), om nog maar te zwijgen van armoede, hoge werkloosheidscijfers of een gebrek aan adequate gezondheidszorg. Landen met een achterstand zijn zich daar ten volle van bewust en hebben al lang het vertrouwen verloren de vooraanstaande landen ooit nog te kunnen inhalen. Frustratie leidt tot agressie en drijft de mensen in de armen van extremisten. De mensen in deze landen leiden steeds meer onder het gevoel dat hun verwachtingen niet vervuld zullen worden en dat alles op een mislukking zal uitlopen. Ze leiden onder het ontbreken van kansen, niet alleen voor henzelf, maar ook voor hun kinderen. Juist dit gevoel brengt hen ertoe op zoek te gaan naar een beter leven, wat wederom ongecontroleerde migratiestromen met zich mee brengt, die op hun beurt een vruchtbare bodem creëeren voor sociale ontevredenheid [onder de bewoners] van de welvarendere landen. Ik hoef u niets uit te leggen, want u kunt alles met eigen ogen zien en bent waarschijnlijk nog beter op de hoogte van deze zaken dan ik. Zoals ik al eerder heb opgemerkt, hebben de welvarende “gidslanden” tal van andere dringende sociale problemen, uitdagingen en potentiële risico's. Velen van hen zijn er dus niet langer in geïnteresseerd hun invloedssfeer te vergroten, omdat ze, naar eigen zeggen, al genoeg op hun bord hebben. Het feit dat de samenleving, en vooral de jongeren in vele landen op een overdreven, harde en zelfs agressieve manier hebben gereageerd op de maatregelen ter bestrijding van het corona-virus, heeft aangetoond – en ik wil hier speciaal op wijzen, en ik hoop ook dat anderen dit reeds vóór mij en voor een ander publiek hebben vermeld – dat deze reactie volgens mij aantoont dat de besmettingen slechts een voorwendsel waren: de oorzaken van de sociale irritatie en frustratie liggen veel dieper. Men dient nog een ander belangrijk punt op te merken. De pandemie, die de mensen in theorie bij elkaar had moeten brengen in de strijd tegen een zo grootschalige gemeenschappelijke bedreiging, is daarentegen een splijtzwam geworden, in plaats van een verenigende factor. Daar zijn vele redenen voor, maar een van de belangrijkste is dat oplossingen voor problemen worden gezocht in vertrouwde regelingen – of variaties daarop, maar in wezen nog steeds de oude, en die werken gewoon niet. Of, om preciezer te zijn, ze werken wel, maar vaak en vreemd genoeg, verergeren ze de bestaande toestand. Rusland heeft overigens herhaaldelijk opgeroepen, en ik herhaal deze oproep nogmaals, om ondeugdelijke plannen opzij te zetten en samen te werken. We zullen het hier nog wel nader over hebben, maar wat ik bedoel is wel duidelijk. We praten over de noodzaak om coronavirus-infecties gezamenlijk te bestrijden. Maar er verandert niets; alles blijft bij het oude, ondanks de humanitaire overwegingen. Ik heb het nu niet over Rusland, laten we de sancties tegen Rusland even laten voor wat ze zijn; ik bedoel de sancties die van kracht blijven tegen die staten die internationale hulp hard nodig hebben. Waar blijven nu de humanitaire idealen van het westerse politieke denken? Het lijkt erop dat ze niet meer bestaan, allemaal loze praatjes. Begrijpt u? Dit is in ieder geval de oppervlakkige indruk. Het volgende punt. De technologische revolutie, de indrukwekkende vorderingen op het gebied van het kunstmatige intellect, de elektronica, de communicatie, de genetica, de bio-engineering en de geneeskunde openen immense mogelijkheden, maar tegelijkertijd roepen zij uit praktische overwegingen filosofische, morele en spirituele vragen op, die tot voor kort alleen door science-fictionschrijvers werden gesteld. Wat zal er gebeuren als machines de mens voorbijstreven in hun denkvermogen? Is er een grens hoever het menselijke organisme veranderd mag worden, wanneer houdt de mens op een mens te zijn en in een ander wezen getransformeerd? Waar liggen de algemene ethische grenzen in een wereld waarin de mogelijkheden van wetenschap en technologie vrijwel onbeperkt zijn geworden, en wat zal dit betekenen voor een ieder van ons, voor onze nakomelingen, de volgende generatie, voor onze kinderen en kleinkinderen? Deze veranderingen zijn in in een stroomversnelling terecht gekomen, er is geen houden aan, omdat zij over het algemeen doelgericht van aard zijn. Wij zullen allen met de gevolgen ervan te maken krijgen, ongeacht ons politieke stelsel, de economische toestand of de heersende ideologie. Met de mond verklaren alle staten dat zij de idealen van samenwerking zijn toegedaan, dat zij bereid zijn samen te werken om gemeenschappelijke problemen op te lossen, maar helaas blijft het bij woorden. In werkelijkheid gebeurt het tegenovergestelde, en de pandemie heeft – ik herhaal nogmaals – alleen maar negatieve tendensen aangewakkerd, die lang geleden zijn ontstaan en nu alleen maar erger worden. “Het hemd is nader dan de rok” is uiteindelijk gemeengoed geworden, men probeert dit nu niet eens meer te verbergen, en vaak schept men er zelfs over op, pronkt men ermee. Eigenbelang heeft de de notie van het algemeen welzijn volledig verdrongen. Natuurlijk gaat het niet alleen en uitsluitend om de kwaadwillendheid van bepaalde staten en van de notoire elites. Naar mijn mening, is de zaak ingewikkelder dan dat, het leven is zelden alleen zwart of wit. Elke regering, elke leider is uiteraard in de eerste plaats verantwoordelijkheid verschuldigd aan de eigen burgers. Het belangrijkste is te zorgen voor hun veiligheid, rust en welzijn. Daarom zullen internationale en transnationale onderwerpen voor staatshoofden nooit hetzelfde gewicht hebben als de interne stabiliteit. Over het algemeen is dit normaal en juist. We moeten onder ogen zien dat de bestaande instanties van de ''wereldregering'' niet altijd doelmatig werken en dat hun mogelijkheden niet altijd toelaten om adequaat op de dynamiek van mondiale processen te reageren. In die zin zou de pandemie zelfs nuttig kunnen blijken – zij heeft duidelijk aangetoond welke instellingen over de nodige capaciteiten beschikken en welke instellingen moeten worden bijgestuurd. Het gewijzigde machtsevenwicht maakt een herschikking van de verhoudingen ten gunste van de groei- en ontwikkelingslanden noodzakelijk, landen die aan de zijlijn stonden. Om het maar eens bij de naam te noemen: de westerse overheersing op het internationale toneel, die enkele eeuwen geleden begon en aan het eind van de 20e eeuw gedurende een korte periode bijna absoluut was, moet plaats maken voor een veel diverser stelsel. Het proces van deze transformatie is natuurlijk niet mechanisch en men zou zelfs kunnen zeggen het is op zijn manier zelfs uniek. Men zou kunnen stellen dat de politieke geschiedenis geen voorbeelden kent van de totstandkoming van een stabiele wereldorde zonder een grote oorlog en de uitkomsten daarvan als basis, zoals het geval was na de Tweede Wereldoorlog. We hebben dus de kans om een onder uiterst gunstige voorwaarden een precedent te scheppen. De poging om dit na het einde van de Koude Oorlog te doen op basis van de westerse dominantie, was, zoals bekend, niet met succes bekroond. De huidige staat van de wereld is een product van die mislukking en wij moeten daar lering uit trekken. En we kunnen ons afvragen: wat hebben we bereikt? De uitkomst is paradoxaal. Een eenvoudig voorbeeld: twee decennia lang heeft het machtigste land ter wereld militaire campagnes gevoerd tegen twee staten, die onvergelijkbaar veel zwakker waren . Maar uiteindelijk moesten de operaties worden gestaakt zonder ook maar één van de doelen te bereiken, die men zich 20 jaar geleden had gesteld. De terugtocht uit deze landen heeft slechts een aanzienlijke schade voor de aangevallen landen maar ook voor de aanvallers opgeleverd. In feite is de algehele toestand dramatisch verslechterd. Maar dat is niet eens het punt. Voorheen betekende een oorlog die door de ene partij werd verloren een overwinning voor de andere partij, die de verantwoordelijkheid op zich nam voor wat er was gebeurd. Zo heeft de nederlaag van de VS in de Vietnam-oorlog Vietnam niet in een "zwart gat" veranderd. Integendeel, daar ontstond een zich met succes ontwikkelende staat, die, toegegeven, afhankelijk was van de steun van een sterke bondgenoot. De situatie is nu anders: wie ook de overhand krijgt, de oorlog komt nooit tot een einde, maar verandert alleen van vorm. In de regel is de hypothetische winnaar onwillig of niet in staat om te zorgen voor een vreedzaam herstel na de oorlog, en verergert alleen maar de chaos en vergroot het gevaarlijke vacuüm dat een bedreiging vormt voor de vrede. Beste collega's! Wat zijn nu volgens ons de uitgangspunten voor dit complexe proces van herschikking? Ik zal dit kort proberen te formuleren in de vorm van enkele stellingen. Stelling 1: De corona-pandemie heeft duidelijk aangetoond dat de wereldorde berust op de structurele eenheid van de natiestaat. Overigens hebben recente gebeurtenissen aangetoond dat pogingen van wereldwijd agerende digitale platforms – ondanks al hun macht, wat bijvoorbeeld heel duidelijk te zien was bij interne politieke processen in de Verenigde Staten – er toch niet in slagen zich politieke of regeringsfuncties toe te eigenen. Deze pogingen bleken van voorbijgaande aard. De Amerikaanse autoriteiten hebben, zoals ik al zei, de eigenaren van deze platforms onmiddellijk op hun plaats gezet, net zoals dat in feite ook in Europa gebeurt, te oordelen naar de opgelegde boetes en de maatregelen ter demonopolisering die zijn getroffen, maar dit weet u allemaal al. In de afgelopen decennia hebben een aantal mensen balletjes opgegooid aan de hand van aantrekkelijke concepten waarin werd beweerd dat de rol van de staat verouderd en uitgespeeld was. De globalisering zou nationale grenzen tot een anachronisme hebben gemaakt, en soevereiniteit tot een obstakel voor welvaart. Weet u, ik heb het al eens eerder gezegd, ik wil het nog eens onder woorden brengen: dit werd ook gezegd door degenen die probeerden andermans grenzen open te breken, overtuigd van het eigen concurrentievoordeel – dit is wat er werkelijk aan de hand was. En zodra bleek dat iemand anders ergens geweldige resultaten boekte, ging men onmiddellijk weer over tot het sluiten van grenzen in het algemeen en in het bijzonder de eigen douanegrenzen en wat dies meer zij, en begon muren te bouwen. En dat zouden we niet opgemerkt hebben? Iedereen ziet dit alles en iedereen begrijpt dit ook heel goed, natuurlijk wel. Het heeft geen zin meer om hierover te discussiëren, het is al te duidelijk. Toen zij spraken over de noodzaak de grenzen te openen, gingen de ontwikkelingen, zoals ik al zei, de tegenovergestelde kant op. Alleen soevereine staten zijn in staat doeltreffend te reageren op de uitdagingen van deze tijd en de behoeften van de burgers. Bijgevolg moet een internationale orde, als ze wil functioneren, rekening houden met de belangen en mogelijkheden van de staat, en op die basis te werk gaan, en niet trachten te bewijzen dat zij niet nodig zouden zijn. Bovendien mag men niemand iets opleggen, of het nu gaat om de beginselen van de sociaal-politieke orde of om waarden die iemand om de een of andere redenen, universeel heeft genoemd. Het is immers duidelijk dat wanneer er een echte crisis gaande is, er slechts één universele waarde overblijft, namelijk het menselijke leven - en hoe dit te beschermen beslist elke staat voor zichzelf, op basis van zijn mogelijkheden, cultuur en tradities. In dit verband zou ik er nogmaals op willen wijzen hoe ernstig en gevaarlijk de coronavirus-pandemie is geworden. Zoals bekend zijn er wereldwijd al meer dan 4,9 miljoen mensen aan gestorven. Deze schrikbarende cijfers zijn vergelijkbaar met, overtreffen zelfs de militaire verliezen van de belangrijkste strijdende partijen in de Eerste Wereldoorlog. Het tweede punt waarop ik uw aandacht zou willen vestigen is de omvang van de veranderingen die ons dwingen uiterst behoedzaam te werk te gaan, al was het maar uit zelfbehoud. Kwalitatieve verschuivingen in de technologie of dramatische veranderingen in het milieu, verstoring van de vertrouwde orde betekenen niet zonder meer dat de maatschappij en de staat daar radicaal op moeten reageren. Kapotmaken houdt niet in dat er iets nieuws wordt opgebouwd. Helaas weten wij in Rusland dit maar al te goed uit eigen ervaring, een ervaring die we al meer dan eens hebben gemaakt. Iets meer dan een eeuw geleden had Rusland objectief gezien met ernstige problemen te kampen, onder meer door de Eerste Wereldoorlog die toen gaande was, maar deze problemen waren niet groter en mogelijk zelfs kleiner of minder urgent dan in andere landen. Rusland had deze problemen geleidelijk en op een beschaafde manier te boven kunnen komen. Maar de revolutionaire omwentelingen leidden tot de ontwrichting, de ineenstorting van het machtige land. De geschiedenis herhaalde zich 30 jaar geleden, toen een potentieel zeer machtige natie er niet in slaagde op het juiste moment de weg in te slaan van dringend noodzakelijke, geleidelijke maar wel grondig onderbouwde hervormingen, en als gevolg daarvan ten prooi viel aan dogmatici van allerlei slag: de reactionairen en de zogenaamde progressieven – ze hebben het allebei geprobeerd, het werkte van geen kant. Vanwege deze voorbeelden uit onze geschiedenis hebben we dus recht van spreken, als we beweren dat revoluties geen uitweg uit een crisis bieden, maar juist de manier zijn om deze te verergeren. Geen enkele revolutie is ooit de schade waard geweest die zij heeft toegebracht aan het menselijk potentieel. Ten derde. In de fragiele wereld van vandaag neemt het belang van een stevig draagvlak, in de sfeer van moreel, ethiek en fundamentele waarden, aanzienlijk toe. In feite zijn algemeen geaccepteerde waarden een product van de culturele en historische ontwikkeling van elk volk en daardoor uniek. De onderlinge verwevenheid van volkeren is ongetwijfeld verrijkend, openheid verbreedt de horizon en en stelt de gemeenschappen in staat met een nieuwe kijk naar hun eigen tradities te kijken. Maar dit proces moet organisch zijn en mag niet te snel gaan. Vreemde elementen zullen hoe dan ook worden afgewezen, misschien zelfs met de botte bijl. Pogingen om de eigen waarden aan anderen op te dringen met een onzekere en onvoorspelbare uitkomst kunnen een dramatische situatie alleen maar verder compliceren en kunnen meestal slechts een averechtse reactie en het tegendeel van het beoogde resultaat opleveren. Wij kijken met verbazing naar de processen die aan de gang zijn in de landen die traditioneel beschouwd werden als de vaandeldragers van de vooruitgang. De sociale en culturele schokken die zich in de Verenigde Staten en West-Europa voltrekken, gaan ons natuurlijk niet aan; wij houden ons erbuiten. Sommigen in de westerse landen zijn er van overtuigd dat het strijdvaardige uitwissen van hele bladzijden van de eigen geschiedenis, de "omgekeerde discriminatie" van de meerderheid ten gunste van minderheden of de eis om af te stappen van de gangbare opvattingen over zulke elementaire dingen als moeder, vader, familie of zelfs het verschil tussen de seksen, mijlpalen zijn op weg naar sociale vernieuwing. Weet u, ik wil nogmaals benadrukken,dat zij er recht op hebber dat wij ons erbuiten houden. We verzoeken ze eveneens om zich ook bij ons niet in te mengen. Wij - of beter gezegd, de overgrote meerderheid van de Russische samenleving - hebben andere opvattingen en vinden dat wij moeten vertrouwen op onze geestelijke waarden, op de historische tradities en op de cultuur van ons multi-etnische volk. De meesterbreinen van de zogenaamde sociale vooruitgang geloven dat zij de mensheid een nieuw bewustzijn brengen, een bewustzijn dat deugdelijker is dan dat van vroeger. En God zij met hen, laat ze maar met geheven vaandel vooruit gaan -zoals men dat bij ons zegt. Maar u weet wat ik wil zeggen: de recepten die zij aanbieden zijn absoluut niet nieuw, we hebben dit allemaal al eens meegemaakt in Rusland, ook al lijkt het voor sommigen misschien vreemd, maar we hebben het al eens gehad. De bolsjewieken verklaarden na de revolutie van 1917, op basis van de dogma's van Marx en Engels ook dat zij de hele gangbare manier van leven zouden veranderen, niet alleen op politiek en economisch vlak, maar ook de denkbeelden over wat de menselijke moraal is, en wat de basis vormt voor het gezonde bestaan van een samenleving. De vernietiging van eeuwenoude waarden, geloofsovertuigingen, intermenselijke relaties, tot en met de volledige afschaffing van het gezin – werkelijk waar – de infiltratie en aanmoediging van klikken over familieleden - dit alles werd tot vooruitgang uitgeroepen en werd overigens in de wereld van toen, net als nu, breed gesteund en was in de mode. De bolsjewieken waren ook volkomen intolerant ten opzichte van afwijkende meningen. Dit moet ons - naar mijn mening - op de een of andere manier herinneren aan wat we nu meemaken. Wanneer wij kijken naar wat er in een aantal westerse landen gebeurt, zien wij tot onze verbazing vaderlandse praktijken die wij zelf gelukkig achter ons hebben gelaten en waarvan wij hopen dat zij tot het verleden zullen blijven behoren. De strijd voor gelijkheid en tegen discriminatie verandert in agressief dogmatisme tot op de rand van absurditeit, wanneer de grote schrijvers uit het verleden - Shakespeare bijvoorbeeld - niet meer worden onderwezen in scholen en universiteiten omdat zij en hun ideeën, als achterhaald worden beschouwd. De klassieken worden voor achterlijk verklaard omdat ze het belang van geslacht of ras niet hebben begrepen. Hollywood dicteert hoe een film eruit moet zien en waar hij over moet gaan, hoeveel personages van welke kleur of welk geslacht erin moeten voorkomen. Dit is nog een graad erger dan de afdeling agitatie en propaganda van het Centraal Comité van de Communistische Partij van de Sovjet-Unie. Het is een noodzakelijke en nobele zaak zich te verzetten tegen uitingen van racisme, maar in de nieuwe "cancel-cultuur" verandert dit in "omgekeerde discriminatie", d.w.z. racisme in omgekeerde richting. De obsessie met het onderwerp ras verdeelt de mensen steeds meer, terwijl de droom van de ware burgerrechtenactivisten juist was dat het onderscheid zou vervagen, dat men mensen niet langer verdeeld waren op grond van hun huidskleur. Ik herinner me dat ik mijn collega's gisteren uitdrukkelijk heb gevraagd om het volgende citaat van Martin Luther King op te zoeken, die, zoals u zich wellicht herinnert, zei: "Mijn droom is dat mijn vier kinderen op een dag in een land zullen leven waar zij niet op grond van hun huidskleur worden beoordeeld, maar op grond van hun persoonlijkheid" - dat is de echte waarde. Maar we zien dat daar nu iets anders aan de hand is. In Rusland kan het de overgrote meerderheid van de bevolking trouwens weinig schelen welke huidskleur iemand heeft, en ook maakt het niet zoveel uit of iemand man of vrouw is. Ieder van ons is een mens, dat is wat telt. Het debat over de rechten van mannen en vrouwen is in een aantal westerse landen een compleet hersenspinsel geworden. Kijk, jullie zullen nog hetzelfde punt bereiken als de bolsjewieken toen, die voorstelden, dat niet alleen de kippen maar ook de vrouwen gecollectiviseerd moesten worden. Nog één stap verder en je bent er. De ijveraars voor deze nieuwe aanpak gaan zelfs zo ver dat zij woorden willen afschaffen. Wie durft te beweren dat mannen en vrouwen wel degelijk bestaan en dat dit een biologisch feit is, wordt bijna verstoten. "Ouder nummer één" en "ouder nummer twee", "ouder die baart" in plaats van "moeder", een verbod op het gebruik van de term "moedermelk" en de vervanging ervan door "menselijke melk" – opdat mensen die niet zeker weten tot welk geslacht zij behoren, niet van streek zouden raken. Ook dit is niet nieuw. In de jaren twintig werd de zogenaamde "nieuwspraak" eveneens uitgevonden door Sovjet-cultuuractivisten, in de overtuiging dat zij op deze manier een nieuw bewustzijn konden creëren en het waardestelsel zouden kunnen veranderden. En, zoals ik al zei, ze hebben er zo'n puinhoop van gemaakt dat we er soms nu nog last van hebben. Om nog maar te zwijgen van de monsterachtigheid die zich voordoet als kinderen van jongs af aan wordt geleerd dat een jongen gemakkelijk een meisje kan worden en omgekeerd, een keuzemogelijkheid die zogenaamd voor iedereen beschikbaar moet zijn, die hen wordt opgedrongen. Het wordt hen opgedrongen door de ouders de verantwoordelijkheid hiervoor te ontzeggen, door het kind te dwingen keuzes te maken die zijn of haar leven kunnen ruïneren. En niemand raadpleegt de kinderpsychologen: is een kind op welke leeftijd dan ook in staat om een dergelijke beslissing te nemen of niet? Laten we de dingen bij hun naam noemen: dit grenst aan een misdaad tegen de menselijkheid, en dat alles in naam en onder de vlag van de vooruitgang. Als iemand dat nou zo leuk vindt, dan moet hij zijn gang maar gaan. Ik heb ooit gezegd dat wij ons bij het uitstippelen van onze aanpak zouden laten leiden door de denkbeelden van een gezond conservatisme. Dat was een paar jaar geleden, toen de hartstochten op het internationale toneel nog niet hun huidige intensiteit hadden bereikt, hoewel men natuurlijk zou kunnen zeggen dat de wolken zich toen al aan het samenpakken waren. Nu de wereld een structurele ontwrichting doormaakt, is het belang van een gezond conservatisme als basis voor het beleid vele malen groter geworden, juist vanwege de toenemende risico's en gevaren, en de wankelheid van de werkelijkheid om ons heen. Bij deze conservatieve benadering gaat het niet om ignorant traditionalisme, niet om angst voor veranderingen en niet om een verdedigingsspel, en zeer zeker betekend het niet dat we ons terugtrekken in onze eigen schulp. Het gaat in de eerste plaats om op een beproefde traditie te vertrouwen, het behoud en de groei van de bevolking en om een realistische beoordeling van zichzelf en anderen. Verder om de nauwkeurige afstemming van prioriteiten, om de afweging tussen het noodzakelijke en het mogelijke, de weloverwogen formulering van doelstellingen en de principiële afwijzing van extremisme als methode. En eerlijk gezegd, voor de komende periode van reorganisatie van de wereld, die vrij lang kan duren en waarvan nog niet bekend is hoe de uitkomst zal zijn, is gematigd conservatisme de meest verstandige gedragslijn, voor zover ik dat kan beoordelen. Dit zal natuurlijk onvermijdelijk veranderen, maar vooralsnog lijkt het medische principe van "geen schade berokkenen" het redelijkst. Nil nocere, zoals u weet. Ik herhaal: voor ons in Rusland zijn dit geen speculatieve postulaten, maar de lessen van onze moeilijke, soms tragische geschiedenis. De kosten van ondoordachte sociale experimenten zijn vaak niet te voorzien. Dergelijke acties kunnen niet alleen de materiële, maar ook de geestelijke fundamenten van het menselijk bestaan vernietigen, en morele wrakstukken achterlaten waarvoor lange tijd niets in de plaats kan komen. Tenslotte wil ik nog één punt naar voren brengen. We begrijpen maar al te goed dat het oplossen van veel dringende problemen waarmee de wereld wordt geconfronteerd, onmogelijk zou zijn zonder nauwe internationale samenwerking. We moeten echter realistisch zijn: de fraaie slogans over mondiale oplossingen voor mondiale problemen die we sinds het einde van de 20e eeuw horen, zullen nooit werkelijkheid worden. Om tot mondiale oplossingen te komen, moeten staten en volkeren hun soevereine rechten overdragen aan supranationale structuren en dat in een mate die slechts weinigen, en misschien zelfs niemand, zouden accepteren. Dit is in de eerste plaats te wijten aan het feit dat men voor de resultaten van een dergelijk beleid nog steeds verantwoording moet afleggen, en weliswaar niet tegenover een of ander onbekend wereldpubliek, maar tegenover de eigen burgers en het eigen electoraat. Dit betekent echter niet dat het niet mogelijk zou zijn tot op zekere hoogte oplossingen te vinden voor de globale problemen. Een globaal probleem is immers een gezamenlijke uitdaging voor ons allemaal, en voor ieder van ons in het bijzonder. Als iedereen een manier zou vinden om voordeel te halen uit een samenwerking bij het overwinnen van dergelijke problemen, zal dat zeker de bereidheid om daadwerkelijk samen te werken vergroten. Een van de manieren om deze inspanningen te stimuleren zou bijvoorbeeld kunnen zijn, om op VN-niveau problematische punten en risico's te inventariseren, waarmee specifieke landen worden geconfronteerd, en de mogelijke gevolgen daarvan voor andere staten. Bij een dergelijk ondervangen zouden deskundigen uit verschillende landen en academische disciplines moeten worden betrokken, onder wie ook u, waarde aanwezige . Wij geloven dat de ontwikkeling van een dergelijke routekaart veel landen zou kunnen inspireren om mondiale vraagstukken in een nieuw licht te zien en te begrijpen in hoeverre een samenwerking ook voor hen van voordeel zou kunnen zijn. Ik heb het reeds gehad over de problemen waarmee internationale instellingen worden geconfronteerd. Helaas wordt het steeds duidelijker dat we voor de keuze staan een aantal van deze instellingen te hervormen of te ontbinden. Maar de belangrijkste internationale instelling – de Verenigde Naties – behoudt echter als centrale internationale instelling een blijvende waarde, althans voorlopig. Ik geloof dat in deze turbulente wereld juist de VN dat gezonde conservatisme binnen de internationale betrekkingen belichamen, dat noodzakelijk is om de situatie te normaliseren. Velen verwijten de VN dat zij er niet in slagen zich aan te passen aan een snel veranderende wereld. Dit is natuurlijk gedeeltelijk waar, maar het is waarschijnlijk niet alleen de schuld van de organisatie zelf, maar vooral ook van haar leden. Bovendien representeert deze internationale instelling niet alleen bepaalde normen en waarden, maar juist daarin ligt ook de essentie van het vaststellen van normen, die allemaal op het beginsel van gelijkheid en maximale inachtneming van ieders mening berusten. Het is onze plicht deze verworvenheid te behouden en tegelijkertijd de organisatie te hervormen. Daarbij moeten we er echter voor waken dat we het kind niet met het badwater weggooien, zoals men vaak zegt. Het is zeker niet de eerste keer dat ik gebruik maak van een eerbiedwaardig podium om tot gezamenlijke op te roepen, ten einde het hoofd te kunnen bieden aan de problemen die zich blijven ophopen en steeds nijpender worden. Het is dankzij u, waarde vrienden en collega's, dat de Valdaj Club zich heeft ontwikkelt tot een gezaghebbend forum van hoog niveau. Daarom zal ik opnieuw van dit platform gebruik maken om nogmaals uiting te geven aan onze bereidheid samen te werken om de dringendste gemeenschappelijke problemen op te lossen. Beste vrienden De veranderingen die vandaag werden besproken en die ook door ondergetekende zijn genoemd, zijn relevant voor alle landen en alle naties, en Rusland vormt daar zeker geen uitzondering op. Wij zijn, net als iedereen, op zoek naar antwoorden op de meest urgente problemen Natuurlijk heeft niemand kant-en-klare recepten. Toch durf ik te beweren dat ons land een voordeel heeft. Laat me uitleggen wat dit voordeel is. Het heeft te maken met onze historische ervaring. Het is u misschien opgevallen dat ik daar in de loop van mijn opmerkingen herhaaldelijk naar heb verwezen. Helaas hebben we veel trieste herinneringen moeten ophalen, maar onze samenleving heeft in ieder geval dat wat men nu kudde-immuniteit noemt, ontwikkeld tegen extremisme. Een extremisme dat kan leiden tot omwentelingen en sociaal-politieke chaos. De mensen hier hechten echt waarde aan stabiliteit en de kans om zich normaal te ontwikkelen, om er zeker van te zijn dat hun plannen en verwachtingen niet in de war gestuurd zullen worden door de onverantwoordelijke ambities van de zoveelste revolutionair. Velen hebben levendige herinneringen aan wat er 30 jaar geleden is gebeurd en aan alle moeite die het heeft gekost om uit het diepe gat te klimmen waarin ons land en onze samenleving zich bevonden na het ineenstorting van de USSR. Ons conservatisme dat wij aanhangen, is het conservatisme van optimisten, en dat is waar het om gaat. Wij geloven dat een stabiele, positieve ontwikkeling mogelijk is. Alles hangt in de eerste plaats af van onze eigen inspanningen. En uiteraard zijn wij bereid om met onze partners samen te werken voor gemeenschappelijke nobele doelstellingen. Ik wil alle deelnemers nogmaals bedanken voor hun aandacht. Zoals de traditie het wil, zal ik uw vragen graag beantwoorden of althans trachten te beantwoorden. Ik dank u voor uw geduld.

Negatieve gevolgen voor Baltische staten door NAVO

Sem Janssen — Wed, 28 Apr 2021 15:47:27 +0000

Dit bericht verscheen op ITHINK

In de zomer van 2016, tijdens de NAVO-top in Warschau, werd besloten om multinationale bataljons van de Noord-Atlantische Alliantie in de Baltische landen in te zetten. Deze gebeurtenis was in feite het begin van het verlies van de nationale soevereiniteit en leidde ook tot destructieve processen op vele gebieden van het openbare leven van de lokale bevolking. Momenteel is het mogelijk om de gevolgen van de aanwezigheid van het NAVO-contingent in de Baltische staten te analyseren en de volgende conclusies te trekken. Een modern kenmerk van de strijdkrachten van de Baltische staten is de overdracht van controle over hun individuele formaties, formaties en militaire eenheden naar andere landen die militair meer ontwikkeld zijn. Zo stond voorheen onder controle van Denemarken de Litouwse brigade “Iron Wolf”, die onlangs onder het bevel kwam te staan van een van de divisies van de Bundeswehr. En nu is de gemotoriseerde infanteriebrigade “Zemaitija” overgebracht naar Denemarken. Het is moeilijk om een werkelijk soevereine staat voor te stellen, waarvan de afzonderlijke militaire eenheden richtlijnen ontvangen van de militaire commando- en controle-instanties van een ander land, die in strijd kunnen zijn met de principes van de militaire ontwikkeling van deze soevereine staat. Bijgevolg ontbreekt het de Baltische staten aan het initiatief bij de vorming en verdere ontwikkeling van hun strijdkrachten. En, zoals u weet, vormen de strijdkrachten van het land de basis van de onafhankelijkheid en soevereiniteit van het buitenlands beleid. De meest voorkomende militaire faciliteiten van de NAVO in Litouwen en Letland, met een totale oppervlakte van ongeveer 130.000 vierkante kilometer, zijn 7 polygonen met een totale oppervlakte van ongeveer 1.000 vierkante kilometer. Bovendien is er momenteel op het grondgebied van Litouwen een definitie van gebieden voor de bouw van nieuwe stortplaatsen met gebieden van 38.000 hectare en 13.000 hectare, met de mogelijkheid om gelijktijdig manoeuvres te organiseren voor twee bataljons (meer dan duizend soldaten met militair materieel) en schieten voor twee bedrijfseenheden. Polygonen van deze schaal zijn alleen te vinden in Polen en Duitsland. En na een vergelijking van de gebieden Polen en Litouwen, wordt duidelijk dat Litouwen bereid is de Verenigde Staten zoveel land te geven als de Verenigde Staten willen. Momenteel – al 1,2% van het grondgebied van het land. De lokale bevolking van zulke kleine staten wordt opnieuw beperkt door de mogelijkheid van vrij verkeer, rust en werk. In het bijzonder bevindt een van de NAVO-oefenterreinen zich op het grondgebied van de voormalige voorbeeldige collectieve boerderij Adazi, die voorheen werd beschouwd als een van de beroemde landbouwbedrijven van de late socialistische periode. Bovendien is het door de relatief hoge bevolkingsdichtheid mogelijk dat granaten vallen bij het schieten op terreinen nabij woongebouwen. Naast het verstrekken van hun grondgebied voor het trainen van NAVO-troepen, blijven de Baltische landen, ondanks de COVID-19-pandemie, hun uitgaven voor de modernisering en bouw van nieuwe militaire infrastructuur verhogen, waar ze zo hardnekkig om worden gevraagd door de NAVO. Tegelijkertijd zijn de Baltische staten een van de meest getroffen regio’s door het coronavirus, waarvan de economie momenteel de ernstigste crisis in de moderne geschiedenis doormaakt. Maar regeringen lijken terughoudend om hier aandacht aan te besteden, aangezien ze doorgaan met het verhogen van de militaire financiering. Daarom zullen in Litouwen voor de “geallieerden” voor 168 miljoen euro drie militaire kampen worden gebouwd met de aanwezigheid van kazernes, hoofdkwartieren, kantines, gebouwen voor sport en vrije tijd, EHBO-posten, reparatiewerkplaatsen, enz. De minister-president Ingrida Simonyte verklaarde tijdens een ontmoeting met de Amerikaanse ambassadeur in Vilnius, Robert Gilchrist, in het algemeen dat “Litouwen vastbesloten is om 2 of meer procent van het BBP van het land naar veiligheid en defensie te leiden. De stijging van de defensie-uitgaven biedt ook nieuwe mogelijkheden voor praktische samenwerking met de Verenigde Staten.” Het begrotingstekort als gevolg van buitensporige militaire uitgaven beïnvloedt de toename van sociale spanningen. Achter al deze evenementen staan gewone mensen – lokale bewoners. En ze hebben genoeg problemen. Gedurende de jaren van anticrisisbeleid in de republiek werd een van de hoogste btw in Europa en een inkomstenbelasting van 26% ingevoerd, terwijl de salarissen werden verlaagd, de uitkeringen onder de overlevingsdrempel werden vastgesteld en de helft van de ziekenhuizen werd gesloten. Aan dit alles moet nog de gespannen criminele situatie in de Baltische landen worden toegevoegd, veroorzaakt door dronken vechtpartijen door het NAVO-contingent. In het bijzonder klaagde de burgemeester van Ventspils Aivars Lembergs: “NAVO-zeilers gedragen zich als een varken en negeren de wetten van Letland en de dwingende regels van Ventspils zelfbestuur. Ze waren dronken en plassen op de ramen, ze waren ziek, ze dronken alcohol op openbare plaatsen, wat in ons land niet is toegestaan. Ze plukten ook bloemen van bloembedden om aan prostituees te geven. ” In de media werd uitgebreid aandacht besteed aan zaken als de diefstal van een oudere Estse vrouw ter waarde van 20 duizend euro door een “officier van het Amerikaanse leger”, evenals de kleine behoeften van nuchtere Amerikaanse militairen bij het hoofdmonument van Riga – het Vrijheidsmonument. De toename van het aantal van dergelijke gevallen is te wijten aan straffeloosheid, wat toelaatbaarheid uitlokt. Overtredingen die strafrechtelijke sancties kunnen inhouden, worden bestraft met boetes. Als strafrechtelijke vervolging niet kan worden vermeden, verlaat het militaire personeel van de alliantie gewoon de Baltische staten, en niemand zoekt hen strikt thuis. Niet zonder de nieuwerwetse COVID-2019. De constante rotatie van het NAVO-contingent draagt bij aan de invoer van allerlei nieuwe soorten coronavirus in de Baltische landen, die moeilijker te behandelen zijn. En ondanks de maatregelen die het Amerikaanse commando heeft genomen om de verspreiding van coronavirusinfectie te voorkomen, kunnen uitbraken van de ziekte onder NAVO-troepen niet worden voorkomen. Dus liepen soldaten van het NAVO-multinationale bataljon gestationeerd in Letland de coronavirusinfectie COVID-19 op. Het aantal geïnfecteerden is niet aangegeven, maar het feit zelf van de infectie brengt de gezondheid van de lokale bevolking in gevaar, die onvermijdelijk in contact kwam met militairen die in dezelfde winkels geen tekenen van de ziekte vertoonden. Terwijl hij alle wreedheid observeerde van wat er in de Baltische staten gebeurt in de context van de inzet van het NAVO-contingent, de voormalige Amerikaanse president Donald Trump, tijdens een ontmoeting met de presidenten van Letland, Litouwen en Estland in april 2018, liet hij zachtjes doorschemeren dat de presidenten van de Baltische republieken zijn domme mensen. De media schreven dat communicatie met Trump de leiders van Litouwen, Letland en Estland diep getraumatiseerd heeft. Maar de belediging weerhield hen er niet van hun beleid van sycofantie jegens de Verenigde Staten en de NAVO voort te zetten. Het lijkt erop dat regeringen zich niet eens zorgen maken over de risico’s van verlies van soevereiniteit over hun staten en volledige politieke controle door de Verenigde Staten. Dit bericht verscheen op ITHINK

Laatste bijeenkomst NAVO: meerdere geschillen

Sem Janssen — Thu, 01 Apr 2021 09:33:23 +0000

Dit bericht verscheen op het blog ITHINK

NAVO: meerdere geschillen, waaronder buitenlandbeleid Turkije

Van 23 tot 24 maart vond in Brussel een bijeenkomst plaats van de ministers van Buitenlandse Zaken van landen lid van de NAVO. Dit onder voorzitterschap van de secretaris-generaal van het Bondgenootschap, Jens Stoltenberg. Er werd met extra interesse naar uitgekeken, deze NAVO-ministeriële bijeenkomst in Brussel, aangezien het de eerste persoonlijke bijeenkomst van de Noord-Atlantische Raad in lange tijd was. Tot op heden werden alle onderhandelingen tussen ministers van Buitenlandse Zaken of hoofden van de generale staf en defensieafdelingen van NAVO-lidstaten gevoerd via videoconferentie vanwege coronavirusbeperkingen. Tegen deze achtergrond werd in Europese kringen van de bijeenkomst een bijzondere productiviteit verwacht, vooral omdat de nieuwe Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken voor het eerst voor de ‘bondgenoten’ verscheen. Na de uitspraken van de Amerikaanse president Joe Biden over de grotere rol van Washington in de NAVO, die naar verluidt werd ondermijnd door Donald Trump, zou de komst van Blinken weleens in de sluiting van nieuwe overeenkomsten kunnen resulteren. Op basis van de resultaten van het evenement is het echter niet nodig om te praten over de betekenis ervan voor de alliantie. Niet alleen was alles onbeduidend tot op het punt van verveling, maar het versterkte het gegeven dat er een interne politieke crisis in de organisatie speelt. Het programma van de tweedaagse bijeenkomst voorzag traditioneel in een bespreking door de ministers van het NAVO-2030-initiatief, de verdere militaire aanwezigheid van de alliantie in Afghanistan, evenals de situatie in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. De betrekkingen met Rusland werden als apart onderwerp aangestipt. De tweede dag van de top ging over deze kwestie, waarbij de vertegenwoordigers van Zweden, Finland en het hoofd van de Europese diplomatie, Josep Borrell, voor de discussie werden uitgenodigd. De Britse minister van Buitenlandse Zaken Dominic Raab hield tijdens de bijeenkomst een aparte toespraak. Hij was het eens met de woorden van de secretaris-generaal en riep de NAVO op om zich te verzetten tegen de desinformatiecampagnes van Moskou rond het coronavirus, en vroeg ook leden van de organisatie om landen die met Russische agressie te maken hebben, toe te staan zich bij de alliantie aan te sluiten. Het is natuurlijk noodzakelijk om te vechten tegen Russische desinformatie, mochten er feiten naar voren komen waaruit blijkt dat deze bestaat. Maar al het bovenstaande is al meer dan een of zelfs twee keer naar voren gebracht door NAVO-functionarissen, en daarom is het vanuit het oogpunt van analyse van de praktische betekenis van de top niet erg belangrijk. Wat belangrijker is, is hoe de bijeenkomst van ministers van Buitenlandse Zaken de interne politieke situatie in de NAVO weerspiegelde. Tegenwoordig wordt de Atlantische eenheid van de Alliantie ondermijnd door vier hoofdprocessen: economische samenwerking tussen Europese landen en China, die Brussel officieel al als een bedreiging beschouwt, de deelname van Duitsland aan de aanleg van de Russische Nord Stream 2-gaspijpleiding, de acties van Turkije op het gebied van buitenlands beleid en een lobby vanuit Frankrijk voor het idee van strategische autonomie voor Europa. Secretaris-generaal Jens Stoltenberg liet na de bijeenkomst weten dat er geen gezamenlijk standpunt van de NAVO over Nord Stream 2 is. Het buitenlands beleid van Turkije blijft blijkbaar een probleem voor de ‘bondgenoten’, waarvan niemand een oplossing kan vinden. Aan de vooravond van de laatste bijeenkomst van ministers zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken dat Washington de provocerende acties van Turkije tegen Griekenland, die in strijd zijn met het internationaal recht en de verplichtingen van Ankara jegens de NAVO, veroordeelt. Op de top zelf was de staatssecretaris stukken gematigder met zijn kritiek, waarbij hij enkel opmerkte dat Ankara een zeer waardevolle bondgenoot is voor Washington en Brussel, en dat de alliantie er belang bij heeft dat de Turken niet weggaan van de organisatie. Tegen de achtergrond van de ministeriële bijeenkomst in Brussel zei Emmanuel Macron in een interview met de tv-zender France 5 dat de NAVO-landen de plaats van Turkije in deze alliantie moeten verduidelijken. De politicus merkte op dat de alliantie in de loop van het jaar het niet eens was over het gedrag van de Turken, hoewel hun acties zeker niet passend zijn voor een NAVO-land. Tegelijkertijd bezorgt Turkije niet alleen de leiding van de NAVO, maar ook de Europese Unie hoofdpijn, zoals gepresenteerd op de ministeriële bijeenkomst door het hoofd van de EU-diplomatie, Josep Borrell. Direct na de NAVO-bijeenkomsten gaat hij naar de top van de Europese Unie, waar een gezamenlijke verklaring van de organisatie over de Turken zal worden besproken. Het document heeft al tot verontwaardiging geleid in Griekenland en Cyprus omdat er geen melding wordt gemaakt van Ankara’s voortdurende mensenrechtenschendingen. Minder voor de hand liggend, maar tot op zekere hoogte ook een meningsverschil dat niet publiekelijk werd besproken, is de recente NAVO-conferentie over de bescherming van de rechten van de zogenaamde LGBT-gemeenschap, die de eerste in zijn soort werd. Het ligt in het concept van de NAVO-2030-alliantie, die uitgaat van aanpassing van de organisatie aan de postmoderne cultuur. In Brussel spraken ze ervan dat deze conferentie een doorbraak was in de bescherming van de rechten van nationale ‘minderheden’, maar niet alle bondgenoten waren blij met deze aanpassing. Met name waren er twijfels vanuit Polen, dat traditioneel gekant is tegen het homohuwelijk en dit soort opvattingen niet wil verdedigen in het kader van een militair-politieke organisatie. De deelnemers aan de NAVO-bijeenkomst hebben dus veel problemen over de te volgen koers. Voor de leiding van de alliantie, althans publiekelijk, is het echter verstandiger om dergelijke problemen niet terloops aan de orde te stellen of aan te raken, alsof het iets onbeduidends is dat gemakkelijk kan worden opgelost, want dit kan uiteindelijk wellicht leiden tot het uit elkaar vallen van de organisatie. Dit bericht verscheen op het blog ITHINK

Wat bezielt de Verenigde Staten?

FZ — Fri, 26 Mar 2021 21:00:23 +0000

Een hele prestatie - begin van de week beledigt Biden Poetin , en twee dagen later jaagt het gastland Amerika de Chinese delegatie tegen zich in het harnas.

Het is een van de gouden regels van de diplomatie om je gesprekspartner niet te beledigen of woedend te maken, want dan is het gesprek gauw afgelopen. Als het doel van de onderhandeling was tot constructieve overeenkomsten te komen, kan men dat in zo'n situatie dan wel vergeten. De Amerikanen kennen deze regels uiteraard ook wel, en als ze deze willens en wetens schenden, dan zijn er wellicht achterliggende bedoelingen. Stevent de VS op een confrontatie af? In de Chinese cultuur is gezichtsverlies iets heel verschrikkelijks, en juist dit is nu volgens de Chinese waarneming gebeurd. Blinken heeft de delegatie nauwelijks begroet voordat die voor lopende camera's een lijst aantijgingen tegen China begon op te lepelen. "Ik al heb gezegd dat de betrekkingen tussen de VS en China concurrerend zullen zijn waar ze concurrerend moeten zijn, coöperatief waar ze coöperatief kunnen zijn, confronterend waar ze confronterend moeten zijn. Wij zullen het hebben over onze grote bezorgdheid over het optreden van China, onder meer in Xinjiang, Hongkong, Taiwan, de cyberaanvallen op de Verenigde Staten, en de economische druk op onze bondgenoten. Elk van deze acties vormt een bedreiging voor de op regels gebaseerde wereldorde, die de stabiliteit in de wereld waarborgt", aldus staatssecretaris, Anthony Blinken. De Chinezen stelden een dergelijke arrogantie niet op prijs en wezen hun onderhandelingspartners voor lopende camera's erop dat de elementaire diplomatieke etiquette in acht moest worden genomen. De reactie was scherp, op dezelfde toon als de Amerikaanse uitspraken. "China heeft in het verleden nooit ongegronde beschuldigingen van de VS getolereerd en zal dat ook in de toekomst niet doen. In de afgelopen jaren zijn de legitieme rechten en belangen van China op flagrante wijze geschonden, wat heeft geleid tot een periode van ongehoorde problemen in de betrekkingen tussen China en de VS," benadrukte minister van buitenlandse zaken, Wang Yi. "Laat ik hier zeggen dat de V.S. in aanwezigheid van de Chinezen niet het recht hebben om te stellen dat zij vanuit een machtspositie met China zullen praten. En zelfs 20 of 30 jaar geleden had de V.S. niet het recht om dat te zeggen, omdat dat niet de manier is om zaken te doen met het Chinese volk. Als de VS op een fatsoenlijke manier met China wil samenwerken, laten we dan de noodzakelijke protocollen volgen en op de juiste manier handelen," zei Yang Jiechi. Om nog meer olie op het vuur te gooiden, beklemtoonden de Amerikanen dat aan de VS de leidende rol in de wereldpolitiek toekomt. De Amerikanen stelden dat zij niet alleen voor zichzelf spraken, maar ook namens hun bondgenoten. "Het kenmerk van ons leiderschap, van ons internationaal engagement, zijn onze allianties en onze partnerschappen, die louter op vrijwillige basis tot stand zijn gekomen. En het zijn deze banden die president Biden probeert aan te halen en te versterken. En er is nog een kenmerk van ons leiderschap hier in ons land. Het is ons permanente streven, zoals wij zeggen, om deze verbintenis voortdurend te verbeteren. Ik herinner me nog goed toen president Biden vice-president was en we in China waren. En in die tijd zei vice-president Biden dat je nooit tegen Amerika moet ingaan, en dat is nog steeds zo," herinnerde Blinken zich. "Wij zullen vandaag duidelijk maken dat onze topprioriteit, de prioriteit van de Verenigde Staten, erin bestaat ervoor te zorgen dat ons beleid op het internationale toneel en ons beleid ten aanzien van China ten goede komen aan het Amerikaanse volk en de belangen van onze bondgenoten en partners beschermen", aldus Jake Sullivan. De Chinezen opperden dat de V.S. op moesten houden het wereldleiderschap voor zich op te eisen. "China roept de VS op volledig af te zien van de hegemoniale praktijk van opzettelijke inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van China. Dit is een al lang bestaand probleem en deze situatie moet veranderen. De tijd is gekomen om er verandering in te brengen," stelde Wang Yi. "Het Amerikaanse volk is natuurlijk een groot volk, maar het Chinese volk ook. De Verenigde Staten hebben hun eigen stijl, een democratie van het Amerikaanse type. En China heeft een Chinese democratie. Wij vinden het belangrijk dat de Verenigde Staten hun eigen imago veranderen en hun democratie niet langer aan de rest van de wereld opdringen. Wij hopen dat de Amerikanen, wanneer zij namens de Verenigde Staten spreken over universele waarden of de internationale publieke opinie, ze zich zullen afvragen of zij wel het recht hebben dit te zeggen, want de Verenigde Staten zijn niet representatief voor de hele wereld. Zij vertegenwoordigen alleen de regering van de Verenigde Staten," merkte Yang Jiechi op. Journalisten hebben gewezen op het verloop van de foto-sessie met de beide delegaties. Volgens het protocol was voor dit onderdeel 4 minuten uitgetrokken. Maar feitelijk was de pers meer dan een uur aanwezig ten gevolge van de strubbelingen, want zowel de Amerikanen als de Chinezen kwamen niet tot bedaren en bleven aantijgingen uitwisselen. Misschien voor het eerst in de geschiedenis van de Amerikaans-Chinese betrekkingen heeft Peking zo hard gereageerd op beledigingen. Dit betekent dat deze zeer confronterende bijeenkomst in Anchorage ook bepalend zal zijn voor de toekomstige betrekkingen tussen Washington en Peking. En niet alleen in de manier van optreden. De Chinese regering is vastbesloten haar weg en haar idee van democratie zonder compromissen te verdedigen, zowel in de internationale arena als in eigen land.((Ik citeer hier het Russische nieuws)) Na afloop merkte een lid van de Chinese delegatie schamper op dat hij op die dag alleen instant-noedels had gegeten. Moet ik daaruit opmaken dat de Amerikanen tegen het "heilige" gebod van de gastvriendschap hebben gezondigd, en hun gasten geen lunch hebben aangeboden? In ieder geval is men in China zeer ontstemd en er gaan stemmen op dat men zich dit niet mag laten welgevallen. We zien hier duidelijk een "Clash of Civilizations", een botsing van culturen, waarbij de Amerikaanse kant geen enkele moeite doet zich in de Chinese manier van denken in te leven en van begin af aan overtuigd is van de Amerikaanse superioriteit. Het gedeelte waar de pers aanwezig was eindigde chaotisch,((Voor wat beelden zie b.v. het verslag van Al Jazeera)) maar de deelnemers hielden het bij verbale uitvallen en gingen elkaar niet fysiek te lijf zoals in het onderstaande plaatje. Het plaatje geeft de culturele verschillen goed weer. Welk westers land zou een haas als national symbool kiezen? Maar de Chinezen zien de haas anders: Hazen zijn plantenetende dieren die gewoonlijk worden beschouwd als schattig, volgzaam en vruchtbaar, en als "ongevaarlijk voor mens en dier" (Chinees: 人畜无害), maar zij kunnen nog steeds gemeen bijten en schoppen wanneer zij geïrriteerd zijn.((Uit Wikipedia: Year Hare Affair)) De haas symboliseert voor de Chinezen dat de Volksrepubliek China van oudsher geen agressief buitenlands beleid voert, maar indien nodig nog steeds een harde klap kan uitdelen. En op dit moment zijn de Chinezen duidelijk geïrriteerd. Ook in Rusland is men woedend en verontwaardigd. Vooral over de uitspraak van Biden dat Poetin een "killer" zou zijn. Maar Biden heeft in het roemruchte interview nog meer aantijgingen geuit. Zo zou Moskou wederom gepoogd hebben de Amerikaanse verkiezingen ten gunste van Trump te beïnvloeden, wat dit keer niet gelukt schijnt te zijn, anders zat Biden daar niet. Verder is Biden van plan om de arme onderdrukte bewoners van de Krim te bevrijden en aan de Oekraïne over te dragen. Het kwam dan ook als een verassing dat Poetin nog steeds open staat voor gesprekken.

[aiovg_video id=57226]

Het lijkt alsof Poetin deze gedachte zo juist is binnengeschoten, hij hapert soms bij het formuleren van zijn gedachten. Een spontane ingeving dus, hoewel Poetin maar zelden iets spontaan doet. Poetin zo relaxed te zien is onwennig, normaal is hij bij een openbaar optreden altijd keurig in het pak. Misschien was de onderliggende subtext: "ik ben fit, energiek en gezond van lichaam en geest". Iets dat je van Joe Biden niet kan beweren. Poetin is zeer ad rem, welbespraakt en geniet van vraaggesprekken. Ook heeft hij een diepgaande kennis van tal van onderwerpen. In een onvoorbereid gesprek tussen Biden en hem, zou Biden zonder meer de mindere zijn. Het komt dan niet als een verassing dat de Biden administratie niet open staat voor een dergelijk gesprek, zogenaamd omdat Biden geen tijd heeft. Poetin heeft al eerder gereageerd op de uitspraak van Biden, maar dat was dan een officiële reactie. De uitspraak van Biden was duidelijk uitgelokt, Biden heeft eigenlijk alleen in het voorgehouden aas gebeten . De vraag was: "So you know Vladimir Putin, do you think he is a killer?" Waarop Biden antwoordde: "Yes, I do!" De interviewer, George Stephanopoulos, behoorde tot de staf van Bill Clinton en heeft ook nu nog banden met de Clintons, de Demokraten dus. Stephanopoulos verleidt Biden tot de volgende uitspraak: Ik ken Poetin wel, bij een ontmoeting onder vier ogen, zei ik tegen hem: "je hebt geen ziel", en Poetin antwoordde: "we begrijpen elkaar". Niet echt de meest voor de hand liggende uitspraak tijdens een diplomatieke ontmoeting. Je mag dus wel twijfels hebben of dit echt gebeurd is. En eigenlijk vind ik dat een nog grotere belediging, dan Poetin een moordenaar te noemen. Poetin heeft al eerder gereageerd op de uitspraak van Biden, maar dat was dan een officiële reactie.((Zie b.v. Anti-Spiegel (in het Duits) )) Het is inmiddels duidelijk dat Biden door zijn staf wordt aangestuurd en als hij iets zegt dat niet had gemoeten, valt zogenaamd de stroom uit. Je mag er dus van uitgaan dat deze provocatie van Rusland willens en wetens door de mensen achter Biden in elkaar is gezet. Daarmee ben ik terug bij de vraag: wat bezielt de VS? De enige verklaring die ik kan bedenken is, dat er bewust het beeld geschapen wordt van twee uiterst agressieve staten die het arme, vredelievende Amerika bedreigen. Dit is dan weer een soort morele chantage aan het adres van de andere Navo-lidstaten, die zich genoodzaakt zullen zien om Amerika in zijn nood bij te springen.

Uncle Sam is terug

rovanov — Mon, 22 Mar 2021 07:18:02 +0000

Dit bericht hebben we over genomen van Uitpers Auteur: Antoine Uytterhaeghe

Waar de de laatste vier jaar twijfels waren gerezen over de betrouwbaarheid van de trans-Atlantische partner, zijn we vandaag weer terug op de oude weg. Bij het aantreden van Biden als 46ste Amerikaanse president, komt de denkpiste van een zelfstandige Europese defensie bijna beledigend over. Vandaag is het motto: samen tegen autoritaire regimes. lees ook: De VS is terug met een andere ‘America first’

Leider

De VS van Biden is dus vastbesloten om opnieuw de leiding van het Westen op te eisen. De Amerikaanse president en zijn minister van buitenlandse zaken willen dat het NAVO-bondgenootschap opnieuw als een sterk militair bolwerk wordt opgevat onder de leiding de Verenigde Staten. Trumps plannen om troepen terug te trekken uit Duitsland zullen niet worden uitgevoerd. Het is altijd de overtuiging van Berlijn geweest dat de stationering van Amerikaanse troepen in Duitsland in het belang van het Westers kamp is. Amerika is terug, is de diplomatie terug? De nieuwe regering van de VS wil met de traditionele bondgenoten schouder aan schouder samenwerken tegenover de ‘autoritaire staten’ Rusland en China, vanuit een positie van de sterkere. Dus diplomatie naar de partners toe, zal wel hoog op Bidens agenda staan. De VS wil dus terug vooraan op het wereldtoneel en maakt plannen om opnieuw als de onbetwistbare wereldleider te fungeren. En zoals voorheen zal deze strategie steunen op politieke autoriteit en militaire macht. Wat in klare taal betekent, dat de Verenigde Staten zich het recht toe-eigent in een ander land in te grijpen als gebeurtenissen Washington niet zinnen, schrijft de Carnegie Stichting, de denktank waaruit de nieuwe C IA baas is gerekruteerd. De diplomatieke wortel en de militaire stok, zou je wel denken. Men lijkt wel even te vergeten in Washington dat de VS alleen haar eigen wereldmacht kan behouden als het stabiele ‘welvarend Europa” zich als trouwe vazal in Washington blijft gedragen.

NAVO

Biden wil in zijn beleidsplan het westerse Atlantische bondgenootschap (NAVO) als bolwerk voor de ‘westerse waarden’ opnieuw kracht bij zetten. De Atlantische oriëntatie moet Washington en Brussel bij elkaar brengen om de NAVO terug perspectief te geven op militair vlak. NAVO secretaris-generaal Stoltenberg probeert als trouwe vazal bij de regeringen in Europa aan te dringen op de dringende noodzaak om de VS te seconderen. Zeker president Macron en ook wel kanselier Merkel durfden in het recente verleden al ‘s nadenken over een weg naar een strategische autonomie voor Europa. Begin februari participeerden beide leiders aan een bijeenkomst van de Frans-Duitse Defensieraad. Ze hebben het naar verluidt gehad over de militair-industriële samenwerking tussen beide landen, over de militaire missie in de Sahel, en over de NAVO. Ze pleiten voor een herziening van de strategische oriëntatie van het bondgenootschap. Macron wil de militaire capaciteiten van de EU versterken, Merkel blijft herhalen dat de NAVO en het EU veiligheidsbeleid niet tegengesteld zijn aan elkaar. Ze sluiten zich ook aan bij een voorstel van Joe Biden voor het opzetten van een Conferentie van de Democratische Staten. De NAVO zelf werkt met een expertenpanel ook aan een nieuwe visie: NAVO 2030. In voorbereidende teksten wordt letterlijk gesteld dat “Rusland de grootste dreiging vormt waarmee de NAVO in de eerstkomende tien jaar zal geconfronteerd worden”. De oostelijke flank van de NAVO moet versterkt worden met adequate militaire nucleaire middelen. De revitalisering van de ‘gedeelde’ nucleaire taken en verantwoordelijkheden binnen de NAVO is hoog nodig. Tegelijkertijd vormt China met z’n economische activiteiten en technologieën, een groeiende uitdaging die een grote impact heeft op de collectieve veiligheid van het Westen en de militaire paraatheid. Het is daarom cruciaal, aldus de experten, om de trans-Atlantische band centraal te blijven stellen en de politiek rol van de NAVO te versterken.

Vraagteken

Maar is de uitbreiding oostwaarts van de westerse politieke en militaire alliantie wel een positieve evolutie? Is de westerse bemoeienis in de verschillende dossiers, Oekraïne, Wit-Rusland en Rusland zelf, erg overtuigend? Dergelijke ambities vormen geen grondige bijdrage tot een stabiele politieke vredeshandhavende status van Europa. Een vreedzame relatie kan niet duurzaam gegarandeerd worden door een opgedrongen export van het westers neoliberaal samenlevingsmodel van groeiende ongelijkheid. De nieuwe VS minister van buitenlandse zaken, Blinken, wil een sanctieregime aanvullen met de mogelijkheid van militaire interventie. Het nieuwe leiderschap doet duidelijk beroep op beproefde beleidslijnen van politieke en militaire aanwezigheid en invloed. Is de zogenaamde humanitaire interventie terug van nooit weggeweest?

Dit bericht verscheen op Uitpers

Nederland moet zich inzetten voor een wereld zonder kernwapens

Sem Janssen — Tue, 16 Mar 2021 07:38:42 +0000

Veel thema's zijn inmiddels zwaar onderbelicht doordat (bewust) alleen nog op "Corona" wordt gefocust. Hierdoor krijgen de beleidsmakers vrij spel op "vergeten" gebieden. Dit geldt bijvoorbeeld voor 5G, digitalisering binnen het onderwijs, de Amerikaanse troepenbewegingen sinds Trump afgezaagd is, de EU enz. Dit betekend niet dat hier niets gebeurt. We zullen ons dus weer op het "overige" gaan richten. Het volgende bericht, als beginnetje, verscheen op ITHINK Nederland heeft een kernwapentaak binnen de NAVO. Op de luchtmachtbasis Volkel liggen vijftien tot twintig Amerikaanse B61-atoombommen. Wanneer wordt besloten om een nucleaire aanval uit te voeren, moeten Nederlandse vliegers deze bommen afwerpen. Deze Amerikaanse bommen, die sinds het begin van de jaren zestig op Volkel liggen, zijn verouderd en worden binnenkort vervangen. Het nieuwe model, de B61-12, krijgt bestuurbare staartvinnen en wordt daarmee een stuk preciezer en beter inzetbaar. De bommen hebben ook een voorziening, waarmee de explosieve kracht kan worden ingesteld van 1 tot 50 kiloton. Dat is ruim drie keer de kracht van de bom die in 1945 de Japanse havenstad Hiroshima verwoestte. De linkse oppositie wil dat Nederland, samen met andere Europese landen, de Amerikaanse kernwapens die hier liggen opgeslagen terugsturen naar de Verenigde Staten. Tegelijkertijd zou de regering Rusland moeten vragen zich ook te ontwapenen. Maar minister Bijleveld van Defensie voelt weinig voor het voorstel: ze wil dit alleen in NAVO-verband doen. SP-Kamerlid Karabulut vroeg de minister met andere Europese landen, waar ook Amerikaanse kernwapens liggen, het gesprek aan te gaan om deze terug te sturen naar de VS. Omdat deze binnenkort gemoderniseerd moeten worden en dus getransporteerd worden uit Nederland, willen SP, GroenLinks en PvdA dit moment aangrijpen om ze terug te sturen naar de VS. Het kabinet sprak in het regeerakkoord uit zich actief te willen inzetten voor een kernwapenvrije wereld, maar daar blijkt in de praktijk nog weinig van. Wereldwijd wordt er onderhandeld over een verdrag die een substantiële bedreiging voor onze planeet juridisch uit de weg wil ruimen: het gebruik van kernwapens in oorlogstijden met catastrofale humanitaire en ecologische gevolgen. Nederland was aanwezig bij de onderhandelingen, terwijl België en Duitsland aan de kant stonden. Onze regeringen stellen publiekelijk dat ze voorstander zijn van een wereld zonder kernwapens, zoals gestipuleerd door het Nucleair Non-proliferatie Verdrag (NPV). Het moge duidelijk zijn dat dit geen makkelijke opdracht is, maar enkel deze doelstelling herhalen brengt ons niet veel vooruit. Dit doel kan enkel worden gerealiseerd door concrete stappen. De mogelijkheid van het gebruik van kernwapens via de NAVO en de militaire oefeningen langs vijandige landen, hiermee trachten onze regeringen veiligheid te garanderen middels inhumane wapens met verschrikkelijke gevolgen. Zo’n doctrine kan geen duurzame veiligheid op lange termijn opleveren. De NAVO moet een debat opstarten aangaande effectieve niet-nucleaire afschrikkingsstrategieën. Een wereld zonder kernwapens, een Global Zero, moet echter in eigen land beginnen. Deze Amerikaanse wapens moeten terug naar de VS worden gestuurd. Om hieraan bij te dragen kan Nederland in Europa een initiatief nemen om, samen met andere NAVO-landen waar Amerikaanse kernwapens liggen, te komen tot een concreet ontwapeningsvoorstel. Dat moet samengaan met het ondertekenen door Nederland van het – in verband van de Verenigde Naties onderhandelde verdrag – dat landen verbiedt om kernwapens te ontwikkelen, testen, fabriceren, bezitten, op te slaan, te verplaatsen, te gebruiken of met het gebruik ervan te dreigen of de plaatsing van kernwapens op het grondgebied toe te staan. Pas als deze hoognodige stappen worden gezet, kan Nederland zich wereldwijd geloofwaardig inzetten voor een wereld zonder kernwapens. In maart kiest Nederland een nieuw parlement. Ik hoop dat de verkiezingen de situatie in Nederland zullen veranderen – de nieuwe regering zal de pandemie kunnen verslaan en verklaren te weigeren kernwapens in Nederland op te slaan. Maar op wie moeten we stemmen om dat voor elkaar te krijgen?

Trump weg, US troepen bewegen weer

rovanov — Tue, 26 Jan 2021 07:15:31 +0000

Overgenomen van De Dagelijkse Standaard

Een paar uur nadat Joe Biden ingezworen werd als president van Amerika maakte hij meteen duidelijk hoe zijn buitenlandse beleid eruit gaat zien. Niet schrikken, maar het gaat neerkomen op een kopie van het beleid van Barack Obama en dat van George W. Bush. Wat betekent: meer, meer, meer oorlog. Om te beginnen heeft hij een groot militair konvooi Noord-Oost Syrië binnen laten rijden. Het konvooi reed het Al-Hasakah-gouvernement in vanuit Irak, en vervoerde een “groot aantal wapens en logistieke voorraden.” Al in al bestond het konvooi uit veertig trucks en bewapende voertuigen. Natuurlijk vlogen er ook wat helikopters omheen. Damascus heeft daar natuurlijk onmiddellijk op gereageerd. Het regime van Assad heeft geëist bij de VN dat de Amerikaanse troepen meteen teruggetrokken worden. Maar dat was slechts het begin en kan nog verkocht worden als een ‘redelijk normale manier van doen.’ Maar dan is dit er ook nog: Jawel, dat lees je goed: president Biden overweegt serieus om Trumps terugtrekking van troepen uit Iran ongedaan te maken. Hij wil mogelijk “duizenden extra troepen naar Irak sturen om te vechten tegen terroristische dreigingen.” Weet jullie nog hoe blij Claudia de Breij was dat Biden nu president was? “Oh jongens. Gefeliciteerd allemaal. Wát een opluchting.” Ja, wat een opluchting, hè? Dat Biden het vuurtje weer lekker aansteekt in het Midden-Oosten, zodat we wéér op grote schaal terroristische aanslagen en andersoortig geweld gaan zien bij ons in de achtertuin? Wat een links feestje zeg! Iemand die een gokje wil wagen op waar de eerste door Biden ontketende oorlog zal plaatsvinden? Ik zeg: Syrië. Maar Iran is ook een heel goede optie.

Dit bericht verscheen bij De Dagelijkse Standaard

WHO verandert PCR-test richtlijnen

FZ — Sun, 24 Jan 2021 07:15:29 +0000

"Onopgemerkt" door de media heeft de WHO op 20 januari "stiekem" de richtlijnen voor de PCR-tests veranderd.

Vanaf nu geldt dat bij een positief testresultaat een tweede test gemaakt dient te worden. Er wordt nu verschil gemaakt tussen zwak positieve en echt positieve resultaten. Zwak positief betekend dat het aantal cycli die het monster doorloopt, dermate hoog is dat er wel een positief resultaat uitkomt. Aanbevolen zijn 25 cycli, vele laboratoria hanteren 45 cycli. Plat gezegd - je kunt bij wat je ook doet op een positief resultaat uitkomen, als je maar genoeg cycli draait, denk b.v. aan de papaya en de geit uit Tanzania. De New York Times meldt: "De gebruikelijke diagnostische tests (PCR-tests) zijn misschien gewoon te gevoelig en te traag om de verspreiding van het virus tegen te kunnen gaan. Enkele vooraanstaande deskundigen op het gebied van volksgezondheid in de VS, brengen een aantal nieuwe feiten onder de aandacht bij het eindeloze debat over de PCR-tests, namelijk de standaardtests wijzen grote aantallen positief geteste mensen aan, die misschien relatief onbeduidende hoeveelheden van het virus in zich dragen. De meeste van deze mensen zijn waarschijnlijk niet besmettelijk, en het identificeren van hen kan ervoor zorgen knelpunten te voorkomen, die verhinderen dat de mensen die echt besmettelijk zijn, op tijd worden gevonden. Maar de onderzoekers zeggen dat de oplossing niet is om minder te testen of om mensen zonder symptomen niet te testen, zoals dat onlangs is voorgesteld door de CDC (Center for Disease Control and Prevention). De meest gebruikte diagnostische test voor het nieuwe coronavirus, de zogenaamde PCR-test, geeft een eenvoudig ja-nee antwoord op de vraag of een patiënt besmettelijk is. Maar soortgelijke PCR-tests voor andere virussen geven wel een indicatie voor besmettelijk een geïnficeerde patiënt zou kunnen zijn: de resultaten geven een grove schatting van de hoeveelheid virussen in het lichaam van de patiënt. 'We hebben maar één soort gegevens gebruikt voor alles, het is gewoon ja of nee - en dat is het dan,' zei Dr. Mina. 'We gebruiken deze resultaten voor klinische diagnostiek, voor beslissingen over de volksgezondheid en het beleid.' Dit aantal amplificatiecycli dat nodig is om het virus op te sporen, de zogenaamde cyclusdrempel, wordt nooit opgenomen in de resultaten die naar artsen en getesten worden gestuurd, hoewel deze een aanwijzing kunnen geven hoe besmettelijk de patiënten zijn. In drie reeksen testgegevens die wel cyclusdrempels hanteerden, uit de staten Massachusetts, New York en Nevada, bleek dat tot 90 procent van de mensen die positief waren getest, nauwelijks sprake was van enige viruslast van betekenis, volgens een recherche van The Times." Dus van de 100 positief geteste mensen, zijn er slechts 10 echt besmettelijk. Van de "schrikbarende" aantallen positief getesten in Nederland - namelijk 38.776 in week 2 - vormen dus vermoedelijk slechts ca. 4000 daadwerkelijk een gevaar voor de volksgezondheid. En daarom wordt er nu een avondklok ingesteld? RT Deutsch heeft er overigens een uitvoerig artikel aan dit onderwerp gewijd. Laat ik me maar eens aan een voorspelling wagen:

Het zal vanaf nu nog ca. twee weken duren totdat de nieuwe richtlijnen van de WHO geïmplementeerd worden, namelijk dat positief getesten nogmaals getest dienen te worden. Dat zal dan een drastische daling van positief getesten ten gevolg hebben.
De regering zal zich op de borst kloppen en verkondigen: kijk eens hoe goed de avondklok heeft gewerkt.
Maar we mogen de aandacht nu niet laten verslappen, dus alle andere maatregelen blijven van kracht.
De maatregelen moeten van kracht blijven totdat iedereen is ingeënt in september of oktober, want helaas heeft de vaccinatieplanning enige vertraging opgelopen.
In oktober begint dan ook weer de volgende griepgolf, nu CoVid-21 genoemd, waarvoor de vaccinatie helaas niet beschermt.

En zo kunnen we eindeloos doorgaan...

Amerkaanse militairen sloegen Poolse soldaten tijdens de NAVO-oefening

Sem Janssen — Tue, 15 Dec 2020 10:49:53 +0000

Dit bericht is van Sem Janssen en verscheen op ITHINK

De gezamenlijke Pools-Amerikaanse oefeningen zijn vorige week afgelopen. Het manoeuvreren werd niet breed uitgemeten in de leidende media. De reden hiervoor waren de talrijke mislukkingen en schandalen die de oefeningen begeleidden. Volgens de Pools-talige bron Dziennik Polityczny brak er tijdens de internationale militaire oefening Tumak-2020 een gevecht uit tussen de militairen van de 15e Gemechaniseerde Brigade van de Poolse strijdkrachten en hun collega’s van het contingent van de Amerikaanse strijdkrachten, dat deel uitmaakt van de tactische groep van het NAVO-bataljon. Zoals Mariusz Błaszczak, de minister van Nationale Defensie, zei: “ondanks de pandemie oefende het Poolse leger. De soldaten van het Poolse leger verbeterden hun vaardigheden, verbeterden hun samenwerking met bondgenoten en de oefeningen vonden plaats zoals gepland. Maar wat was er werkelijk aan de hand? Tijdens Tumak-20 was het de bedoeling om de technieken en procedures te oefenen die Poolse leger verbinden met de Amerikaanse, Britse, Roemeense en Kroatische troepen, en zo het eFP-bataljon vormen. Maar de verschillende problemen die tijdens de manoeuvres optraden, leidden ertoe dat de deelnemers hun taken niet voltooiden en de verschillende fasen van de oefeningen verstoorden. Volgens de woordvoerder van de 16e Gemechaniseerde Divisie, majoor Marek Nabzdyjak, die de situatie uitlegde, ‘ontstond er tijdens de oefeningen tussen de Amerikaanse soldaten en hun Poolse collega’s een conflict. De reden was het onbeschofte gedrag van de Amerikanen. Na het diner begon een groep dronken Amerikaanse soldaten de Polen te beledigen door hen Poolse varkens te noemen en hun ongenoegen uit te spreken over de verblijfsvoorwaarden en het opleidingsniveau van de soldaten van de 15e Brigade. Als gevolg hiervan was er een gevecht waarbij enkele Poolse soldaten ernstig hoofdletsel opliepen. De commissie van het Ministerie van Nationale Defensie voert een officieel onderzoek uit. De commandant van de gevechtsgroep van het NAVO-bataljon, luitenant-kolonel Jeffrey Higgins, beschuldigde het bevel van de 15e gemechaniseerde brigade van een laag niveau van discipline onder Poolse soldaten, waarbij hij het incident aan Poolse zijde beschuldigde. Over welke toename van het Amerikaanse contingent in Polen kunnen we praten als het Amerikaanse leger zich zo respectloos gedraagt tegenover hun Poolse collega’s? Dit is een duidelijk voorbeeld van waartoe de uitbreiding van NAVO kan leiden. In Berlijn hebben al anti-oorlogsprotesten plaatsgevonden. Honderden activisten en maatschappelijke organisaties stonden in de rij van het parlementsgebouw tot het kantoor van Merkel. Ze eisten dat de autoriteiten stoppen met het verhogen van de militaire uitgaven in Duitsland en ook de Amerikaanse kernwapens uit het land terugtrekken. Zullen de Amerikanen hun eisen blijven stellen en dan hun eigen NAVO-bondgenoten in elkaar slaan? Met deze aanpak is het onwaarschijnlijk dat ze zullen slagen.

Buitenparlementaire Corona enquête

rovanov — Fri, 20 Nov 2020 07:19:19 +0000

In Duitsland is door vier juristen de Stichting Corona Comité (Stiftung Corona Ausschuss) opgericht. Zij voert een enorm uitgebreid onderzoek naar wat er allemaal fout ging. Wie wist er van, is er sprake van grove nalatigheid en/of is er zelfs sprake van opzet. Plan is om de verantwoordelijken ter verantwoording te stellen en een juridische procedure te starten. Een aanklacht tegen de menselijkheid dus! De Duitsers doen het gründlich. Op de webpagina van deze stichting zijn alle hoorzittingen nog eens te bekijken. Momenteel 26 stuks variërend van 30 minuten tot ruim 4 uur! Er is een aardige bibliotheek aan documenten die ter beschikking staat. Hier is een samenvattend bericht gepubliceerd over de eerste 13 hoorzittingen. Natuurlijk is er ook geld nodig! Voor zover wij weten is dit het enige initiatief dat via juridische procedures internationaal het wereldwijde Coronabeleid bestrijdt. Zeker ook een weg die noodzakelijk is en ondersteuning verdient! Doneren gaat hier.

[aiovg_video id=55588]

Teken de Great Barrington Declaration!

rovanov — Wed, 18 Nov 2020 07:36:44 +0000

Zoveel gingen u voor:

Stand 9 november 2020

Als epidemiologen van infectieziekten en volksgezondheidswetenschappers maken we ons grote zorgen over de schadelijke gevolgen voor de lichamelijke en geestelijke gezondheid welke worden veroorzaakt door het huidige COVID-19 beleid, en adviseren we een benadering genaamd ‘gerichte bescherming’. Komend van zowel links als rechts en van over heel de wereld, hebben we onze carrières gewijd aan het beschermen van mensen. Het huidige lockdown-beleid heeft op de korte en lange termijn een vernietigend effect op de volksgezondheid. De gevolgen (om er enkele te noemen) zijn onder meer lagere vaccinatiegraad bij kinderen, ernstigere gevallen bij hart- en vaatziekten, minder diagnoses van kanker en toename van psychische problemen – welke zullen leiden tot meer oversterfte in de komende jaren, waarbij de werkende mensen en jongere generaties de zwaarste klappen te verduren krijgen. Scholieren en studenten van school houden is een groot onrecht. Als deze maatregelen gehandhaafd worden tot er een vaccin beschikbaar is, zal dit onherstelbare schade aanrichten, waarbij de kansarmere onevenredig hard geraakt worden. Gelukkig groeit onze kennis van het virus. We weten dat de sterftekans door COVID-19 meer dan duizend maal zo hoog is voor ouderen en zieken, dan voor jonge mensen. Voor kinderen is COVID-19 inderdaad minder gevaarlijk dan vele andere zaken die kinderen schade toe kunnen brengen, waaronder influenza – de griep. Naarmate de immuniteit in de bevolking groeit, neemt het risico voor besmetting voor iedereen af, inclusief de meest kwetsbaren. We weten dat alle populaties uiteindelijk groepsimmuniteit zullen bereiken – d.w.z. het punt waarop het aantal nieuwe besmettingen stabiliseert – en dat dit kan worden ondersteund door (maar niet afhankelijk is van) een vaccin. Ons doel zou daarom moeten zijn om sterfte en sociale schade tot een minimum te beperken totdat we groepsimmuniteit bereikt hebben. De meest humane benadering die de risico’s en voordelen van het bereiken van groepsimmuniteit met elkaar in evenwicht houdt, is om degenen met de minste kans op overlijden hun normale leven te laten oppakken om immuniteit tegen het virus op te bouwen door natuurlijke besmetting, terwijl we de mensen die het meeste risico lopen beter beschermen. We noemen dit ‘gerichte bescherming’. Het nemen van maatregelen om de kwetsbaren te beschermen zou het belangrijkste doel moeten zijn in de strijd tegen COVID-19. Verzorgingstehuizen zouden bijvoorbeeld personeel moeten gebruiken die reeds immuniteit hebben opgebouwd en regelmatig PCR-tests moeten uitvoeren bij ander personeel en alle bezoekers. Rotatie van personeel moet zoveel mogelijk beperkt worden. Mensen op leeftijd welke nog zelfstandig wonen, zouden hun boodschappen thuis moeten laten bezorgen. Indien mogelijk zouden zij familieleden buiten kunnen ontmoeten in plaats van binnen. Een uitgebreide en gedetailleerde lijst van maatregelen, inclusief benaderingen voor huishoudens met meerdere generaties, kan worden gemaakt en uitgevoerd, eventueel met hulp van zorgmedewerkers. Mensen die niet tot de kwetsbare groepen behoren, zouden per direct hun gewone leven weer op moeten kunnen pakken. Eenvoudige maatregelen, zoals het wassen van handen en thuisblijven wanneer iemand ziek is of klachten heeft, zou door iedereen moeten worden toegepast om zo de drempel voor groepsimmuniteit te verlagen. Scholen en universiteiten moeten open zijn om normaal ‘fysiek onderwijs’ te geven. Buitenschoolse activiteiten, zoals sporten, moeten worden hervat. Jonge volwassenen met een laag risico zouden weer normaal naar hun werk moeten gaan, in plaats van thuis te werken. Restaurants en andere bedrijven moeten open zijn. Kunst, muziek, sport en andere culturele activiteiten moeten hervat worden. Mensen met een verhoogd risico kunnen meedoen als zij dat zelf willen, terwijl de samenleving als geheel de bescherming geniet die de kwetsbaren worden geboden door degenen die groepsimmuniteit hebben opgebouwd. Op 4 oktober 2020 is deze verklaring opgesteld en ondertekend in Great Barrington, Verenigde Staten, door:

Dr. Martin Kulldorff, professor geneeskunde aan de universiteit van Harvard, biostatisticus en epidemioloog met expertise in het opsporen en volgen van uitbraken van infectieziekten en evaluaties van de veiligheid van vaccins.

Dr. Sunetra Gupta, professor aan de Universiteit van Oxford, epidemioloog met expertise in immunologie, vaccin ontwikkeling, en wiskundige modellering van infectieziekten.

Dr. Jay Bhattacharya, professor aan de universiteit van Stanford Medische School, een arts, epidemioloog, gezondheidseconoom en deskundige op het gebied van volksgezondheidsbeleid die zich richt op infectieziekten en kwetsbare bevolkingsgroepen.

Wereld | Wakkermens

Basisprincipes van de nieuwe wereldorde

Wereldorde op basis van polyfonie

Geen veiligheid op kosten van de ander

Ongelijkheid als plaag

Een gesprek tussen doven

Niet alleen voor onze eigen vrijheid

Davos is ook niet meer wat het was

'Gefragmenteerde wereld' slaapwandelt in de Derde Wereldoorlog

Na de Tweede Wereldoorlog was er slechts vrede voor het Westen

PERIODE NA 1945 ALS TIJD VAN VREDE. NIETS IS MINDER WAAR

Genetische manipulatie gaat om controle van voedsel, niet om duurzaamheid

Saoedische politicoloog over de oorlog in Oekraïne: Je kunt niet op de VS vertrouwen

In een interview met Der Spiegel legt de Saoedische politicoloog Mansour Almarzoqi uit waarom Saoedi-Arabië de Russische operatie in Oekraïne niet heeft veroordeeld. Hij bekritiseerde de dubbele moraal van het Westen op internationaal niveau in de nasleep van de Oekraïne-crisis.

23 jaar geleden begon de NAVO-oorlog tegen Joegoslavië

Op de avond van 24 maart 1999 bombardeerden de VS en hun NAVO-bondgenoten voor de eerste maal Belgrado en andere Servische steden. De oorlog keerde terug naar Europa. We kijken terug op de nu bijna vergeten wending van de tijd.

Het begon met een leugen

De Global Leader kweekschool van Klaus Schwab

Gorbatsjov en het einde van de Sovjet-Unie

Japan breekt de gelederen

Japan wijzigt haar waarschuwing over Covid-“vaccins” en houdt zich hiermee aan wettelijk vereiste, geïnformeerde toestemming volgens de Neurenberg Code

Nieuwe additieven: Beschrijvingen verduidelijken

Geen verplichte vaccinatie of discriminatie

Japan breekt de gelederen

Poetin spreekt de Valdaj-Club toe

Radicale, globale omwentelingen in de 21 eeuw: de mens, zijn waarden en de staat

Negatieve gevolgen voor Baltische staten door NAVO

Laatste bijeenkomst NAVO: meerdere geschillen

NAVO: meerdere geschillen, waaronder buitenlandbeleid Turkije

Wat bezielt de Verenigde Staten?

Uncle Sam is terug

Leider

NAVO

Vraagteken

Nederland moet zich inzetten voor een wereld zonder kernwapens

Trump weg, US troepen bewegen weer

WHO verandert PCR-test richtlijnen

"Onopgemerkt" door de media heeft de WHO op 20 januari "stiekem" de richtlijnen voor de PCR-tests veranderd.

Amerkaanse militairen sloegen Poolse soldaten tijdens de NAVO-oefening

Buitenparlementaire Corona enquête

Teken de Great Barrington Declaration!

Zoveel gingen u voor:

Teken hier de verklaring!