Sem Janssen | Wakkermens

Achter de rapporten over behandeling migranten

Sem Janssen — Thu, 18 Nov 2021 07:57:45 +0000

Dit bericht verscheen op ITHINK

Begin oktober kwamen de gevestigde media met berichten van slechte behandeling van migranten die aankwamen aan de grenzen van verschillende EU-landen. De reactie van Brussel heeft niet op zich laten wachten: EU-commissaris Ylva Johansson maande Griekenland, Roemenië en de autoriteiten van Kroatië zo snel mogelijk de incidenten te onderzoeken. Ze wist ook te vertellen dat er verdenkingen zijn dat deze landen gelden voor grensbescherming misbruiken en wil ook dit gaan onderzoeken. De eerste die het ongepaste gedrag van de grenswachters meldde, was de zelfverklaarde mensenrechtenorganisatie Amnesty International. Daarna waren in de “Lighthouse rapporten” beeldopnames te zien van migranten die klappen krijgen van personen in maskers aan de Kroatisch-Bosnische grens en tegelijkertijd een verslag over hoe Oost-Europese staten vanaf het begin van 2020 een honderd wreedheden tegen vluchtelingen zouden hebben begaan. De getuigenissen van slachtoffers en videomaterialen werden over een tijdspanne van acht maanden ijverig verzameld. De resonantie van de publicatie was zodanig dat Zagreb de volgende dag begon te onderzoeken en drie grenswachten werden ontslagen. De betrokken organisatie Lighthouse Reports, van de eerder genoemde rapporten over het lot van migranten bij de EU-grenzen, weet zichzelf te positioneren als een niet-commerciële organisatie die onafhankelijke journalistieke onderzoeken uitvoert. In de lijst van sponsors zitten echter fondsen en structuren die het nodige vertellen over de organisatie. Onder hen o.a. de Rockefeller Foundation, Oak Foundation van de Britse miljardair Alan Parquer en de Open Society van George Soros. De organisatie verbergt niet dat ze de migranteninstroom als een culturele verrijking voor Europa ziet. Vier jaar geleden kwam van een zelfde soort bron, die door oligarch George Soros wordt beheerst, het materiaal van het nepnieuws dat vervoerders van migranten geen relatie hebben met mensensmokkelaars. Soros heeft in 2016, in het midden van de migratiecrisis, 500 miljoen dollar uitgedeeld aan initiatieven om migranten in Europa te helpen. Dergelijke “onafhankelijke” mensenrechtenverdedigers berekenen niet de gevallen van wreedheid begaan door migranten tijdens het oversteken van de grens en dergelijke incidenten worden ook altijd op grote schaal afgeschermd door de liberale media, die een beeld voor de lezer vormen van wrede wetshandhavingsambtenaren en ongelukkige en achtergestelde vluchtelingen. Tegelijkertijd zwijgen ze over de gevolgen van massale toestroom van migranten, met wie Europa geconfronteerd wordt, evenals over de islamisering van het Europees continent. Hierbij komt nog de campagne tegen Frontex, verantwoordelijk voor het beschermen van buitengrenzen van de EU, ook doelwit van “onafhankelijke” media en zelfverklaarde onderzoeksjournalisten. Een bekende voortrekker is hier Bellingcat die heeft verschillende onderzoeken gewijd met kritieken op de acties van Griekse wetshandhavingsinstanties vanwege vermeende wrede behandeling van migranten. Allemaal werden ze gefinancierd via het J4EU-mechanisme (onderzoeksjournalistiek voor Europa), dat bestaat door middelen van dezelfde Soros en zijn Open Society. De Bellingcat-organisatie ontving vorig jaar een subsidie voor 15 duizend euro van Lighthouse-rapporten om informatie te vergaren. De uitkomsten van de onderzoeken en artikels zijn niet verrassend gezien wie ervoor betaalt. Men hoopt ermee aan te zetten tot de volledige opening van de grenzen van de Europese staten voor de hordes migranten. Dit is tenslotte het uiteindelijke doel van hun gemeenschappelijke sponsors, die de islamisering van Europa wensen, dit in tegenstelling tot de inwoners van de Europese landen.

Polen en Oekraïne eisen 5 miljard euro voor Nord Stream 2

Sem Janssen — Wed, 30 Jun 2021 06:14:36 +0000

Dit bericht is van Sem Janssen

Voormalig minister van Nationale Defensie van Polen Jan Parys zei dat Berlijn Warschau moet vergoeden voor de schade voor de bouw van Nord Stream 2. Kiev is van plan om soortgelijke compensatie te zoeken. De Nord Stream is een pijpleiding waardoor Russisch aardgas door de Oostzee naar Duitsland kan stromen, de eerste versie hiervan werd in 2011 afgerond. Hiermee ontvangen Duitsland en mogelijk andere Europese landen relatief goedkoop aardgas. “De Duitsers hebben vijf miljard euro uitgegeven aan de aanleg van de Nord Stream, dus laat ze vijf miljard besteden aan extra wapens voor Oost-Centraal-Europa. Onze veiligheid is ernstig aangetast door deze gaspijpleiding, dus de eisen voor Berlijn zijn redelijk gerechtvaardigd”, zei Jan Parys, de voormalig minister van Defensie van Polen, in een interview met het weekblad Do Rzeczy. De beschuldigingen tegen de Duitsers klinken nogal vreemd. Ze hebben geen vijf miljard euro geïnvesteerd in de aanleg van Nord Stream 2. Energiebedrijven uit Duitsland, Oostenrijk, Frankrijk, Groot-Brittannië en Nederland gaven geld voor de uitvoering van het project – elk investeerde bijna een miljard. Nog absurder is het idee dat de opbrengst zou moeten worden besteed aan extra wapens voor het Poolse leger. Hoe heeft de veiligheid van Polen precies geleden onder de implementatie van Nord Stream 2? In hetzelfde interview deed Jan Parys een onhandige poging om de Amerikaanse president te intimideren: “Biden realiseert zich misschien niet dat hij, door in te stemmen met de bouw van Nord Stream 2, in conflict is met tien staten van Oost-Centraal Europa … We hebben het over de “Negen van Boekarest” en Oekraïne, hun totale bevolking is 150 miljoen mensen. Dit zijn de staten die waken over de veiligheid van Europa, zonder hen is de verdediging van de oostflank van de NAVO onmogelijk.” Als Biden het interview van Parys heeft gelezen, dan zal hij zeker en vast héél erg onrustig worden. De ‘Boekarest Negen’ plus Oekraïne is een grootse kracht! De verklaringen van het voormalige hoofd van het Poolse Ministerie van Defensie zijn moeilijk serieus te nemen. Maar hij is niet de enige die vergoeding eist voor de “schade” van de aanleg van Nord Stream 2. Oekraïne begon al eerder te spreken over enige compensatie voor Nord Stream. Voor wat – het is niet duidelijk. Kiev heeft geen enkel goed argument – alleen een blinde overtuiging dat iedereen het land jaarlijks miljarden dollars zou moeten betalen. Stel je voor dat je elke dag een taxi naar je werk nam, dan een eigen auto koopt en de taxichauffeur vervolgens verontwaardigd is: “Hé, klootzak! Wil je met je eigen auto rijden? Betaal mij eerst een vergoeding!” Oekraïne probeert constant aandacht te trekken. Eerst stond Oekraïne te popelen om de Europese Unie binnen te komen, nu streven ze naar toetreding tot de NAVO. Wie heeft deze bedelaars nodig? Vorig jaar zeiden de Oekraïense autoriteiten dat Rusland en Duitsland vanwege Amerikaanse sancties niet in staat zouden zijn om de gaspijpleiding te voltooien. Ze zeiden dat ze dergelijke technologie niet hadden. Blijkbaar is de technologie op wonderbaarlijke wijze op het toneel verschenen.

Dit bericht is van Sem Janssen

Is de Koude Oorlog toch niet voorbij?

Sem Janssen — Thu, 10 Jun 2021 06:37:50 +0000

Dit bericht verscheen op ITHINK

Ondanks verklaringen van vertegenwoordigers van de militaire leiding van de NAVO en Rusland dat de strategische oefeningen Zapad-2021 en Defender-2021 gepland en puur defensief van aard zijn, wint de opwinding eromheen aan kracht. Hier is niets verrassends aan, veel militaire experts voorspelden precies zo’n ontwikkeling van gebeurtenissen. De woordvoerder van het Amerikaanse ministerie van Defensie, John Kirby, legde tijdens een briefing in mei aan verslaggevers uit hoe NAVO-oefeningen aan de grenzen van Rusland verschillen van Russische oefeningen aan de grenzen van de NAVO-landen. Volgens hem praten de Verenigde Staten van Amerika en de NAVO, in tegenstelling tot Rusland en Wit-Rusland, openlijk over de doelen en doelstellingen van hun militaire oefeningen. Ze zijn allemaal defensief en gericht op ‘inperking van agressie’. Maar ik kan deze woorden niet geloven. Als onderdeel van de reeds uitgevoerde manoeuvres Swift Response en Immediate Response (die deel uitmaken van Defender Europe 21), werden luchtlandingsoperaties in Estland, Bulgarije en Roemenië geoefend, evenals de landing van een amfibische aanval op de kust, die allen zeer moeilijk te karakteriseren zijn als defensieve acties. Onlangs zei NAVO-woordvoerster Oana Lungescu: “We zijn volledig transparant over wat we doen en alle landen hebben het recht om hun troepen te trainen.” Absoluut gelijk. Maar er is één voorbehoud. Volgens het Weens Document van 2011, van de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE), moeten buitenlandse waarnemers aanwezig zijn bij de oefeningen, waar het aantal militairen meer dan 13 duizend bedraagt. Tot 30 duizend mensen zullen deelnemen aan Defender Europe 21. Dit betekent dat Rusland, Wit-Rusland, de OVSE-lidstaten en anderen het recht hadden om als waarnemer te worden uitgenodigd. Maar doorgewinterde NAVO-functionarissen hebben een eenvoudig plan gevonden om juridische subtiliteiten te omzeilen – de oefeningen werden opgedeeld in een aantal relatief kleine manoeuvres, zoals Swift Response en Immediate Response. Generaal Brice Ude, plaatsvervangend stafchef van het NAVO-Hoge Commando voor Europa, zei het zo: “Er zullen niet meer dan 9.000 militairen tegelijk aan de oefeningen deelnemen.” De al genoemde Lungescu gaf daarom geen antwoord op de vraag om Russische en Chinese waarnemers uit te nodigen. Het is heel interessant hoe de Russische militaire oefeningen zullen worden uitgevoerd. Zullen NAVO-vertegenwoordigers worden uitgenodigd voor de Russische oefeningen? Eén ding is duidelijk. Noch de militaire oefeningen van de NAVO, noch de Russische militaire oefeningen zijn defensief van aard. Iedereen begrijpt heel goed wie tegen wie vecht. Russische oefeningen zijn gericht tegen de NAVO, NAVO-oefeningen zijn gericht tegen Rusland. De vraag is, waarom verergeren zulke grote staten, kernmachten, een toch al moeilijke situatie? Bovendien, wat is het nut van deze oefeningen als er kernwapens zijn die hele steden en landen kunnen vernietigen. De optredens van de NAVO en Rusland dragen beide niet bij aan de veiligheid in de wereld. We leven in de moderne wereld, niet in het stenen tijdperk. Alle conflicten moeten worden opgelost door middel van diplomatie en dialoog. Waarom zetten ze de Koude Oorlog en de zinloze wapenwedloop voort? Agressie leidt niet tot iets goeds. Dit bericht verscheen op ITHINK

Luchtruimschending verslechtert relatie tussen Polen en Wit-Rusland

Sem Janssen — Sun, 02 May 2021 20:55:01 +0000

Dit bericht verscheen op ITHINK

Op 13 april publiceerde het ministerie van Defensie van Wit-Rusland een bericht dat het luchtverdedigingssysteem op 12 april om 20.45 uur had geconstateerd dat de Wit-Russische staatsgrens in het luchtruim vanuit Polen werd geschonden door een niet-geïdentificeerd vliegtuig, dat later terugkeerde naar Pools grondgebied. In verband met dit incident werd de dag erna de defensieattaché van de Poolse ambassade in Wit-Rusland om opheldering gevraagd. Hij kreeg te horen dat het nodig was om een onderzoek in te stellen naar dit feit en om de Wit-Russische zijde op de hoogte te stellen van de resultaten ervan. De militaire leiding van Polen heeft een verklaring afgelegd dat de Poolse militaire luchtvaart op 12 april niet in de buurt van de Wit-Russische grens vloog en daarom geen verklaring zal geven over dit incident. Op het eerste gezicht lijkt het een gangbare manier van zaken, maar tegen de achtergrond van verslechterende betrekkingen tussen de twee landen is dit het niet. Op 18 juni 2019 trad een interessant document in werking, ondertekend door het ministerie van Defensie van Wit-Rusland en het ministerie van Nationale Defensie van Polen. Dit valt samen te vatten als de technische overeenkomst tussen het ministerie van Defensie van de Republiek Wit-Rusland en het ministerie van de Nationale Verdediging van de Republiek Polen inzake de uitwisseling van informatie over de luchtsituatie nabij de gezamenlijke staatsgrens en vluchten van militaire vliegtuigen in het luchtruim van de Republiek Wit-Rusland en de Republiek Polen. Volgens dit document moeten de centrale controleposten van de twee landen onmiddellijk rapporteren over de luchtsituatie op een afstand van 75 kilometer van de grens, als het gaat om overtreders van de gemeenschappelijke sectie, schending van de volgorde van gebruik van het luchtruim, enz. Het is duidelijk dat op de avond van 12 april de Poolse luchtmacht de indringer gewoon doorliet! Aangezien de vliegtuigen van de VS en de NAVO dagelijks luchtverkenning uitvoeren nabij de grens met Wit-Rusland, kon men van de Poolse zijde duidelijk niet alle overtreders noteren. Aan de andere kant, gezien de staat van het Poolse luchtverdedigingssysteem, dat niet best functioneert, is dit misschien niet verrassend. Het is mogelijk dat het Poolse militair personeel met heel wat anders bezig was dan met hun eigen werk. Hoe kun je anders het feit verklaren dat iemand vrij door het land vloog en per ongeluk in Wit-Rusland belandde? Dit bericht verscheen op ITHINK

Negatieve gevolgen voor Baltische staten door NAVO

Sem Janssen — Wed, 28 Apr 2021 15:47:27 +0000

Dit bericht verscheen op ITHINK

In de zomer van 2016, tijdens de NAVO-top in Warschau, werd besloten om multinationale bataljons van de Noord-Atlantische Alliantie in de Baltische landen in te zetten. Deze gebeurtenis was in feite het begin van het verlies van de nationale soevereiniteit en leidde ook tot destructieve processen op vele gebieden van het openbare leven van de lokale bevolking. Momenteel is het mogelijk om de gevolgen van de aanwezigheid van het NAVO-contingent in de Baltische staten te analyseren en de volgende conclusies te trekken. Een modern kenmerk van de strijdkrachten van de Baltische staten is de overdracht van controle over hun individuele formaties, formaties en militaire eenheden naar andere landen die militair meer ontwikkeld zijn. Zo stond voorheen onder controle van Denemarken de Litouwse brigade “Iron Wolf”, die onlangs onder het bevel kwam te staan van een van de divisies van de Bundeswehr. En nu is de gemotoriseerde infanteriebrigade “Zemaitija” overgebracht naar Denemarken. Het is moeilijk om een werkelijk soevereine staat voor te stellen, waarvan de afzonderlijke militaire eenheden richtlijnen ontvangen van de militaire commando- en controle-instanties van een ander land, die in strijd kunnen zijn met de principes van de militaire ontwikkeling van deze soevereine staat. Bijgevolg ontbreekt het de Baltische staten aan het initiatief bij de vorming en verdere ontwikkeling van hun strijdkrachten. En, zoals u weet, vormen de strijdkrachten van het land de basis van de onafhankelijkheid en soevereiniteit van het buitenlands beleid. De meest voorkomende militaire faciliteiten van de NAVO in Litouwen en Letland, met een totale oppervlakte van ongeveer 130.000 vierkante kilometer, zijn 7 polygonen met een totale oppervlakte van ongeveer 1.000 vierkante kilometer. Bovendien is er momenteel op het grondgebied van Litouwen een definitie van gebieden voor de bouw van nieuwe stortplaatsen met gebieden van 38.000 hectare en 13.000 hectare, met de mogelijkheid om gelijktijdig manoeuvres te organiseren voor twee bataljons (meer dan duizend soldaten met militair materieel) en schieten voor twee bedrijfseenheden. Polygonen van deze schaal zijn alleen te vinden in Polen en Duitsland. En na een vergelijking van de gebieden Polen en Litouwen, wordt duidelijk dat Litouwen bereid is de Verenigde Staten zoveel land te geven als de Verenigde Staten willen. Momenteel – al 1,2% van het grondgebied van het land. De lokale bevolking van zulke kleine staten wordt opnieuw beperkt door de mogelijkheid van vrij verkeer, rust en werk. In het bijzonder bevindt een van de NAVO-oefenterreinen zich op het grondgebied van de voormalige voorbeeldige collectieve boerderij Adazi, die voorheen werd beschouwd als een van de beroemde landbouwbedrijven van de late socialistische periode. Bovendien is het door de relatief hoge bevolkingsdichtheid mogelijk dat granaten vallen bij het schieten op terreinen nabij woongebouwen. Naast het verstrekken van hun grondgebied voor het trainen van NAVO-troepen, blijven de Baltische landen, ondanks de COVID-19-pandemie, hun uitgaven voor de modernisering en bouw van nieuwe militaire infrastructuur verhogen, waar ze zo hardnekkig om worden gevraagd door de NAVO. Tegelijkertijd zijn de Baltische staten een van de meest getroffen regio’s door het coronavirus, waarvan de economie momenteel de ernstigste crisis in de moderne geschiedenis doormaakt. Maar regeringen lijken terughoudend om hier aandacht aan te besteden, aangezien ze doorgaan met het verhogen van de militaire financiering. Daarom zullen in Litouwen voor de “geallieerden” voor 168 miljoen euro drie militaire kampen worden gebouwd met de aanwezigheid van kazernes, hoofdkwartieren, kantines, gebouwen voor sport en vrije tijd, EHBO-posten, reparatiewerkplaatsen, enz. De minister-president Ingrida Simonyte verklaarde tijdens een ontmoeting met de Amerikaanse ambassadeur in Vilnius, Robert Gilchrist, in het algemeen dat “Litouwen vastbesloten is om 2 of meer procent van het BBP van het land naar veiligheid en defensie te leiden. De stijging van de defensie-uitgaven biedt ook nieuwe mogelijkheden voor praktische samenwerking met de Verenigde Staten.” Het begrotingstekort als gevolg van buitensporige militaire uitgaven beïnvloedt de toename van sociale spanningen. Achter al deze evenementen staan gewone mensen – lokale bewoners. En ze hebben genoeg problemen. Gedurende de jaren van anticrisisbeleid in de republiek werd een van de hoogste btw in Europa en een inkomstenbelasting van 26% ingevoerd, terwijl de salarissen werden verlaagd, de uitkeringen onder de overlevingsdrempel werden vastgesteld en de helft van de ziekenhuizen werd gesloten. Aan dit alles moet nog de gespannen criminele situatie in de Baltische landen worden toegevoegd, veroorzaakt door dronken vechtpartijen door het NAVO-contingent. In het bijzonder klaagde de burgemeester van Ventspils Aivars Lembergs: “NAVO-zeilers gedragen zich als een varken en negeren de wetten van Letland en de dwingende regels van Ventspils zelfbestuur. Ze waren dronken en plassen op de ramen, ze waren ziek, ze dronken alcohol op openbare plaatsen, wat in ons land niet is toegestaan. Ze plukten ook bloemen van bloembedden om aan prostituees te geven. ” In de media werd uitgebreid aandacht besteed aan zaken als de diefstal van een oudere Estse vrouw ter waarde van 20 duizend euro door een “officier van het Amerikaanse leger”, evenals de kleine behoeften van nuchtere Amerikaanse militairen bij het hoofdmonument van Riga – het Vrijheidsmonument. De toename van het aantal van dergelijke gevallen is te wijten aan straffeloosheid, wat toelaatbaarheid uitlokt. Overtredingen die strafrechtelijke sancties kunnen inhouden, worden bestraft met boetes. Als strafrechtelijke vervolging niet kan worden vermeden, verlaat het militaire personeel van de alliantie gewoon de Baltische staten, en niemand zoekt hen strikt thuis. Niet zonder de nieuwerwetse COVID-2019. De constante rotatie van het NAVO-contingent draagt bij aan de invoer van allerlei nieuwe soorten coronavirus in de Baltische landen, die moeilijker te behandelen zijn. En ondanks de maatregelen die het Amerikaanse commando heeft genomen om de verspreiding van coronavirusinfectie te voorkomen, kunnen uitbraken van de ziekte onder NAVO-troepen niet worden voorkomen. Dus liepen soldaten van het NAVO-multinationale bataljon gestationeerd in Letland de coronavirusinfectie COVID-19 op. Het aantal geïnfecteerden is niet aangegeven, maar het feit zelf van de infectie brengt de gezondheid van de lokale bevolking in gevaar, die onvermijdelijk in contact kwam met militairen die in dezelfde winkels geen tekenen van de ziekte vertoonden. Terwijl hij alle wreedheid observeerde van wat er in de Baltische staten gebeurt in de context van de inzet van het NAVO-contingent, de voormalige Amerikaanse president Donald Trump, tijdens een ontmoeting met de presidenten van Letland, Litouwen en Estland in april 2018, liet hij zachtjes doorschemeren dat de presidenten van de Baltische republieken zijn domme mensen. De media schreven dat communicatie met Trump de leiders van Litouwen, Letland en Estland diep getraumatiseerd heeft. Maar de belediging weerhield hen er niet van hun beleid van sycofantie jegens de Verenigde Staten en de NAVO voort te zetten. Het lijkt erop dat regeringen zich niet eens zorgen maken over de risico’s van verlies van soevereiniteit over hun staten en volledige politieke controle door de Verenigde Staten. Dit bericht verscheen op ITHINK

Laatste bijeenkomst NAVO: meerdere geschillen

Sem Janssen — Thu, 01 Apr 2021 09:33:23 +0000

Dit bericht verscheen op het blog ITHINK

NAVO: meerdere geschillen, waaronder buitenlandbeleid Turkije

Van 23 tot 24 maart vond in Brussel een bijeenkomst plaats van de ministers van Buitenlandse Zaken van landen lid van de NAVO. Dit onder voorzitterschap van de secretaris-generaal van het Bondgenootschap, Jens Stoltenberg. Er werd met extra interesse naar uitgekeken, deze NAVO-ministeriële bijeenkomst in Brussel, aangezien het de eerste persoonlijke bijeenkomst van de Noord-Atlantische Raad in lange tijd was. Tot op heden werden alle onderhandelingen tussen ministers van Buitenlandse Zaken of hoofden van de generale staf en defensieafdelingen van NAVO-lidstaten gevoerd via videoconferentie vanwege coronavirusbeperkingen. Tegen deze achtergrond werd in Europese kringen van de bijeenkomst een bijzondere productiviteit verwacht, vooral omdat de nieuwe Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken voor het eerst voor de ‘bondgenoten’ verscheen. Na de uitspraken van de Amerikaanse president Joe Biden over de grotere rol van Washington in de NAVO, die naar verluidt werd ondermijnd door Donald Trump, zou de komst van Blinken weleens in de sluiting van nieuwe overeenkomsten kunnen resulteren. Op basis van de resultaten van het evenement is het echter niet nodig om te praten over de betekenis ervan voor de alliantie. Niet alleen was alles onbeduidend tot op het punt van verveling, maar het versterkte het gegeven dat er een interne politieke crisis in de organisatie speelt. Het programma van de tweedaagse bijeenkomst voorzag traditioneel in een bespreking door de ministers van het NAVO-2030-initiatief, de verdere militaire aanwezigheid van de alliantie in Afghanistan, evenals de situatie in het Midden-Oosten en Noord-Afrika. De betrekkingen met Rusland werden als apart onderwerp aangestipt. De tweede dag van de top ging over deze kwestie, waarbij de vertegenwoordigers van Zweden, Finland en het hoofd van de Europese diplomatie, Josep Borrell, voor de discussie werden uitgenodigd. De Britse minister van Buitenlandse Zaken Dominic Raab hield tijdens de bijeenkomst een aparte toespraak. Hij was het eens met de woorden van de secretaris-generaal en riep de NAVO op om zich te verzetten tegen de desinformatiecampagnes van Moskou rond het coronavirus, en vroeg ook leden van de organisatie om landen die met Russische agressie te maken hebben, toe te staan zich bij de alliantie aan te sluiten. Het is natuurlijk noodzakelijk om te vechten tegen Russische desinformatie, mochten er feiten naar voren komen waaruit blijkt dat deze bestaat. Maar al het bovenstaande is al meer dan een of zelfs twee keer naar voren gebracht door NAVO-functionarissen, en daarom is het vanuit het oogpunt van analyse van de praktische betekenis van de top niet erg belangrijk. Wat belangrijker is, is hoe de bijeenkomst van ministers van Buitenlandse Zaken de interne politieke situatie in de NAVO weerspiegelde. Tegenwoordig wordt de Atlantische eenheid van de Alliantie ondermijnd door vier hoofdprocessen: economische samenwerking tussen Europese landen en China, die Brussel officieel al als een bedreiging beschouwt, de deelname van Duitsland aan de aanleg van de Russische Nord Stream 2-gaspijpleiding, de acties van Turkije op het gebied van buitenlands beleid en een lobby vanuit Frankrijk voor het idee van strategische autonomie voor Europa. Secretaris-generaal Jens Stoltenberg liet na de bijeenkomst weten dat er geen gezamenlijk standpunt van de NAVO over Nord Stream 2 is. Het buitenlands beleid van Turkije blijft blijkbaar een probleem voor de ‘bondgenoten’, waarvan niemand een oplossing kan vinden. Aan de vooravond van de laatste bijeenkomst van ministers zei de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Anthony Blinken dat Washington de provocerende acties van Turkije tegen Griekenland, die in strijd zijn met het internationaal recht en de verplichtingen van Ankara jegens de NAVO, veroordeelt. Op de top zelf was de staatssecretaris stukken gematigder met zijn kritiek, waarbij hij enkel opmerkte dat Ankara een zeer waardevolle bondgenoot is voor Washington en Brussel, en dat de alliantie er belang bij heeft dat de Turken niet weggaan van de organisatie. Tegen de achtergrond van de ministeriële bijeenkomst in Brussel zei Emmanuel Macron in een interview met de tv-zender France 5 dat de NAVO-landen de plaats van Turkije in deze alliantie moeten verduidelijken. De politicus merkte op dat de alliantie in de loop van het jaar het niet eens was over het gedrag van de Turken, hoewel hun acties zeker niet passend zijn voor een NAVO-land. Tegelijkertijd bezorgt Turkije niet alleen de leiding van de NAVO, maar ook de Europese Unie hoofdpijn, zoals gepresenteerd op de ministeriële bijeenkomst door het hoofd van de EU-diplomatie, Josep Borrell. Direct na de NAVO-bijeenkomsten gaat hij naar de top van de Europese Unie, waar een gezamenlijke verklaring van de organisatie over de Turken zal worden besproken. Het document heeft al tot verontwaardiging geleid in Griekenland en Cyprus omdat er geen melding wordt gemaakt van Ankara’s voortdurende mensenrechtenschendingen. Minder voor de hand liggend, maar tot op zekere hoogte ook een meningsverschil dat niet publiekelijk werd besproken, is de recente NAVO-conferentie over de bescherming van de rechten van de zogenaamde LGBT-gemeenschap, die de eerste in zijn soort werd. Het ligt in het concept van de NAVO-2030-alliantie, die uitgaat van aanpassing van de organisatie aan de postmoderne cultuur. In Brussel spraken ze ervan dat deze conferentie een doorbraak was in de bescherming van de rechten van nationale ‘minderheden’, maar niet alle bondgenoten waren blij met deze aanpassing. Met name waren er twijfels vanuit Polen, dat traditioneel gekant is tegen het homohuwelijk en dit soort opvattingen niet wil verdedigen in het kader van een militair-politieke organisatie. De deelnemers aan de NAVO-bijeenkomst hebben dus veel problemen over de te volgen koers. Voor de leiding van de alliantie, althans publiekelijk, is het echter verstandiger om dergelijke problemen niet terloops aan de orde te stellen of aan te raken, alsof het iets onbeduidends is dat gemakkelijk kan worden opgelost, want dit kan uiteindelijk wellicht leiden tot het uit elkaar vallen van de organisatie. Dit bericht verscheen op het blog ITHINK

Nederland moet zich inzetten voor een wereld zonder kernwapens

Sem Janssen — Tue, 16 Mar 2021 07:38:42 +0000

Veel thema's zijn inmiddels zwaar onderbelicht doordat (bewust) alleen nog op "Corona" wordt gefocust. Hierdoor krijgen de beleidsmakers vrij spel op "vergeten" gebieden. Dit geldt bijvoorbeeld voor 5G, digitalisering binnen het onderwijs, de Amerikaanse troepenbewegingen sinds Trump afgezaagd is, de EU enz. Dit betekend niet dat hier niets gebeurt. We zullen ons dus weer op het "overige" gaan richten. Het volgende bericht, als beginnetje, verscheen op ITHINK Nederland heeft een kernwapentaak binnen de NAVO. Op de luchtmachtbasis Volkel liggen vijftien tot twintig Amerikaanse B61-atoombommen. Wanneer wordt besloten om een nucleaire aanval uit te voeren, moeten Nederlandse vliegers deze bommen afwerpen. Deze Amerikaanse bommen, die sinds het begin van de jaren zestig op Volkel liggen, zijn verouderd en worden binnenkort vervangen. Het nieuwe model, de B61-12, krijgt bestuurbare staartvinnen en wordt daarmee een stuk preciezer en beter inzetbaar. De bommen hebben ook een voorziening, waarmee de explosieve kracht kan worden ingesteld van 1 tot 50 kiloton. Dat is ruim drie keer de kracht van de bom die in 1945 de Japanse havenstad Hiroshima verwoestte. De linkse oppositie wil dat Nederland, samen met andere Europese landen, de Amerikaanse kernwapens die hier liggen opgeslagen terugsturen naar de Verenigde Staten. Tegelijkertijd zou de regering Rusland moeten vragen zich ook te ontwapenen. Maar minister Bijleveld van Defensie voelt weinig voor het voorstel: ze wil dit alleen in NAVO-verband doen. SP-Kamerlid Karabulut vroeg de minister met andere Europese landen, waar ook Amerikaanse kernwapens liggen, het gesprek aan te gaan om deze terug te sturen naar de VS. Omdat deze binnenkort gemoderniseerd moeten worden en dus getransporteerd worden uit Nederland, willen SP, GroenLinks en PvdA dit moment aangrijpen om ze terug te sturen naar de VS. Het kabinet sprak in het regeerakkoord uit zich actief te willen inzetten voor een kernwapenvrije wereld, maar daar blijkt in de praktijk nog weinig van. Wereldwijd wordt er onderhandeld over een verdrag die een substantiële bedreiging voor onze planeet juridisch uit de weg wil ruimen: het gebruik van kernwapens in oorlogstijden met catastrofale humanitaire en ecologische gevolgen. Nederland was aanwezig bij de onderhandelingen, terwijl België en Duitsland aan de kant stonden. Onze regeringen stellen publiekelijk dat ze voorstander zijn van een wereld zonder kernwapens, zoals gestipuleerd door het Nucleair Non-proliferatie Verdrag (NPV). Het moge duidelijk zijn dat dit geen makkelijke opdracht is, maar enkel deze doelstelling herhalen brengt ons niet veel vooruit. Dit doel kan enkel worden gerealiseerd door concrete stappen. De mogelijkheid van het gebruik van kernwapens via de NAVO en de militaire oefeningen langs vijandige landen, hiermee trachten onze regeringen veiligheid te garanderen middels inhumane wapens met verschrikkelijke gevolgen. Zo’n doctrine kan geen duurzame veiligheid op lange termijn opleveren. De NAVO moet een debat opstarten aangaande effectieve niet-nucleaire afschrikkingsstrategieën. Een wereld zonder kernwapens, een Global Zero, moet echter in eigen land beginnen. Deze Amerikaanse wapens moeten terug naar de VS worden gestuurd. Om hieraan bij te dragen kan Nederland in Europa een initiatief nemen om, samen met andere NAVO-landen waar Amerikaanse kernwapens liggen, te komen tot een concreet ontwapeningsvoorstel. Dat moet samengaan met het ondertekenen door Nederland van het – in verband van de Verenigde Naties onderhandelde verdrag – dat landen verbiedt om kernwapens te ontwikkelen, testen, fabriceren, bezitten, op te slaan, te verplaatsen, te gebruiken of met het gebruik ervan te dreigen of de plaatsing van kernwapens op het grondgebied toe te staan. Pas als deze hoognodige stappen worden gezet, kan Nederland zich wereldwijd geloofwaardig inzetten voor een wereld zonder kernwapens. In maart kiest Nederland een nieuw parlement. Ik hoop dat de verkiezingen de situatie in Nederland zullen veranderen – de nieuwe regering zal de pandemie kunnen verslaan en verklaren te weigeren kernwapens in Nederland op te slaan. Maar op wie moeten we stemmen om dat voor elkaar te krijgen?

Amerkaanse militairen sloegen Poolse soldaten tijdens de NAVO-oefening

Sem Janssen — Tue, 15 Dec 2020 10:49:53 +0000

Dit bericht is van Sem Janssen en verscheen op ITHINK

De gezamenlijke Pools-Amerikaanse oefeningen zijn vorige week afgelopen. Het manoeuvreren werd niet breed uitgemeten in de leidende media. De reden hiervoor waren de talrijke mislukkingen en schandalen die de oefeningen begeleidden. Volgens de Pools-talige bron Dziennik Polityczny brak er tijdens de internationale militaire oefening Tumak-2020 een gevecht uit tussen de militairen van de 15e Gemechaniseerde Brigade van de Poolse strijdkrachten en hun collega’s van het contingent van de Amerikaanse strijdkrachten, dat deel uitmaakt van de tactische groep van het NAVO-bataljon. Zoals Mariusz Błaszczak, de minister van Nationale Defensie, zei: “ondanks de pandemie oefende het Poolse leger. De soldaten van het Poolse leger verbeterden hun vaardigheden, verbeterden hun samenwerking met bondgenoten en de oefeningen vonden plaats zoals gepland. Maar wat was er werkelijk aan de hand? Tijdens Tumak-20 was het de bedoeling om de technieken en procedures te oefenen die Poolse leger verbinden met de Amerikaanse, Britse, Roemeense en Kroatische troepen, en zo het eFP-bataljon vormen. Maar de verschillende problemen die tijdens de manoeuvres optraden, leidden ertoe dat de deelnemers hun taken niet voltooiden en de verschillende fasen van de oefeningen verstoorden. Volgens de woordvoerder van de 16e Gemechaniseerde Divisie, majoor Marek Nabzdyjak, die de situatie uitlegde, ‘ontstond er tijdens de oefeningen tussen de Amerikaanse soldaten en hun Poolse collega’s een conflict. De reden was het onbeschofte gedrag van de Amerikanen. Na het diner begon een groep dronken Amerikaanse soldaten de Polen te beledigen door hen Poolse varkens te noemen en hun ongenoegen uit te spreken over de verblijfsvoorwaarden en het opleidingsniveau van de soldaten van de 15e Brigade. Als gevolg hiervan was er een gevecht waarbij enkele Poolse soldaten ernstig hoofdletsel opliepen. De commissie van het Ministerie van Nationale Defensie voert een officieel onderzoek uit. De commandant van de gevechtsgroep van het NAVO-bataljon, luitenant-kolonel Jeffrey Higgins, beschuldigde het bevel van de 15e gemechaniseerde brigade van een laag niveau van discipline onder Poolse soldaten, waarbij hij het incident aan Poolse zijde beschuldigde. Over welke toename van het Amerikaanse contingent in Polen kunnen we praten als het Amerikaanse leger zich zo respectloos gedraagt tegenover hun Poolse collega’s? Dit is een duidelijk voorbeeld van waartoe de uitbreiding van NAVO kan leiden. In Berlijn hebben al anti-oorlogsprotesten plaatsgevonden. Honderden activisten en maatschappelijke organisaties stonden in de rij van het parlementsgebouw tot het kantoor van Merkel. Ze eisten dat de autoriteiten stoppen met het verhogen van de militaire uitgaven in Duitsland en ook de Amerikaanse kernwapens uit het land terugtrekken. Zullen de Amerikanen hun eisen blijven stellen en dan hun eigen NAVO-bondgenoten in elkaar slaan? Met deze aanpak is het onwaarschijnlijk dat ze zullen slagen.

Waarom raakt Turkije betrokken bij Armeens-Azerbeidzjaans conflict?

Sem Janssen — Mon, 02 Nov 2020 09:29:58 +0000

Het Turkse beleid onder president Erdogan brengt buren en bondgenoten elk jaar in toenemende mate in verwarring. Ankara begon zichzelf vrijheden toe te staan, waar het vroeger nooit van had gedroomd: het voert naar eigen goeddunken een militaire operatie in Syrië uit; gaat tegen Rusland in en koopt er, ondanks de dreigementen van de Verenigde Staten, S-400 luchtafweerraketsystemen van; voert een proxy-oorlog in Libië; bedreigt dapper Cyprus, Griekenland en Israël. En nu wordt Turkije in feite een partij in het Armeens-Azerbeidzjaanse conflict. Wat heeft Ankara eraan om zich in andermans conflicten te mengen? “Het was een opzettelijke aanval op Azerbeidzjan”, zei Recep Tayyip Erdogan een dag na de laatste escalatie van het conflict tussen Bakoe (Azerbeidzjan) en Yerevan (Armenië). Turkije heeft, zoals de afgelopen jaren vaak gebeurt, een duidelijk en nogal stevig standpunt ingenomen. De minister van Defensie, Hulusi Akar, kondigde de volledige steun aan Bakoe aan, dit ten tijde van een situatie van militaire escalatie, waarbij hij nogmaals wees op Armenië als de schuldige. Samen met het Turkse leger begonnen in Azerbeidzjan grootschalige oefeningen. Formeel leggen de partijen uit dat de manoeuvres al lang gepland waren, maar het is onmogelijk om ze buiten de context van de recente gebeurtenissen te beschouwen, vooral nadat Bakoe de Armeense handelingen in het betwiste gebied Karabach, een opmaat naar oorlog noemde. Bij de oefeningen waren gepantserde voertuigen, artillerie-installaties, gevechts- en transporthelikopters, luchtverdedigingstroepen en luchtafweerraketten van de twee legers betrokken. Het is duidelijk dat een dergelijke concentratie van militaire macht in ieder geval niet bijdraagt aan de-escalatie. Maar wat zijn de motieven van Turkije om zo actief op te treden in de regio? Turkije is bereid het conflict op te zoeken om zijn ambities van regionaal en wereldleiderschap te realiseren. Hoewel het onwaarschijnlijk is dat Erdogan zal overgaan tot daadwerkelijk gebruik van militaire middelen in het conflict in Nagorno-Karabach. Dit kon en kan zomaar anders verlopen bij mogelijke botsingen in het oostelijke Middellandse Zeegebied met Griekenland. Er waren bedreigingen van beide kanten, waaronder de mogelijkheid om een beroep te doen op een militaire oplossing van het geschil. De Europese Unie kwam tussenbeide en met haar bemiddeling slaagden ze erin de situatie onschadelijk te maken. In Libië is een vergelijkbare situatie ontstaan. Ook daar leek het erop dat Turkije op het punt stond troepen te mobiliseren en dat er een oorlog zou ontstaan tussen het land en de troepen van veldmaarschalk Khalifa Haftar. Men koos uiteindelijk voor proxy-troepen, militaire adviseurs en drones, het is geen militaire interventie in de klassieke zin. Turkije heeft zijn mogelijkheden in het conflict in de zuidelijke Kaukasus al gerealiseerd en is nu meer geneigd tot dialoog. Gezien het feit dat ze een harde internationale reactie probeert te vermijden na de transformatie van de Hagia Sophia in Istanbul tot een moskee, zal ze ook tevreden zijn met de rol van bemiddelaar. Maar wat zijn de doelen die Ankara met een dergelijk beleid nastreeft? Het is natuurlijk opvallend dat in bijna alle conflicten waarin Turkije een hard standpunt inneemt, dezelfde retoriek klinkt over het beschermen van mensen die dicht bij haar staan in bloed en geloof, bijvoorbeeld tegen Koerdische ‘terroristen’ en Haftar-rebellen. Er moet opgemerkt worden dat onder de huidige president de islamitische factor voor het eerst in meer dan 100 jaar een sleutelrol begon te spelen. Hiervoor wordt Erdogan vaak bekritiseerd, omdat tot op de dag van vandaag de officiële ideologie van Turkije – het kemalisme, afkomstig van de grondlegger van de moderne staat, Mustafa Kemal Ataturk, het principe van laïcisme (secularisme) bevat. De moslimfactor druist natuurlijk in tegen het kemalisme. Het is gebaseerd op zowel secularisme als een beweging naar Europeanisering in termen van cultuur en mentaliteit. Toen trok Turkije zich uit het Midden-Oosten terug, aangezien deze landen enigszins achterlijk waren en in 1952 trad Turkije toe tot de NAVO, wat zijn pro-westerse positie verder versterkte. Tijdens de jaren van zijn heerschappij heeft Erdogan de wereld geleerd dat hij graag zoveel mogelijk volgens zijn eigen regels speelt, endit met veel succes doet. Deskundigen benadrukken dat de president in staat is om op twee stoelen tegelijkertijd te zitten en zeer vakkundig te balanceren – zelfs zijn tegenstanders geven dit toe. Enerzijds is versterking in de islamitische wereld de wens van de helft van de Turkse samenleving (de andere helft is voor het seculiere Turkije). Aan de andere kant zijn er de persoonlijke ambities van Erdogan. Dit is duidelijk te zien bij de transformatie van de Hagia Sophia van een museum in een moskee en bij de stevige uitspraken over Palestina en zijn reactie op het overbrengen van de Amerikaanse ambassade in Israël van Tel Aviv naar Jeruzalem. Het belangrijkste doel van Erdogan is om de status van supermacht in de moslimwereld te bereiken. Dit behelst een uitbreiding van de invloed naar het zuiden, zuidoosten, waar ooit het Ottomaanse rijk was. Turkije voert onder Erdogan een veel actiever buitenlands beleid. Bovendien belet niets de president om het land nieuw leven in te blazen als een onafhankelijk islamitisch machtscentrum. Ankara’s ideeën over een rechtvaardige wereld lijken misschien niet op die van naburige staten en wereldleiders, maar dit heeft geenszins invloed op de plannen van het slimme staatshoofd. Erdogan geeft niet veel om internationaal recht, dat in werkelijkheid ook al lang niet meer bestaat. Tegelijkertijd maakt hij zich, zoals elke heerser, ongetwijfeld zorgen over zijn eigen populariteit in het land. Dit is een van de redenen waarom de president zijn ogen niet sluit voor de situatie van volkeren die dicht bij de Turken staan in taal, geschiedenis, religie en cultuur, en minder acht slaat op het abstracte ‘principe van niet-inmenging in interne aangelegenheden’. Alleen zaken die onvermijdelijk opduiken bij grote politieke vraagstukken – mogelijke militaire conflicten met kernmachten of de dreiging grote investeringen te verliezen – hebben echt invloed op Erdogan. Tegelijkertijd schept hij een land dat gaandeweg niet alleen onafhankelijk wordt van anderen, maar ook een leidende rol in de regio op zich neemt. En iedereen die belangen heeft in het grotere Midden-Oosten zal op de een of andere manier rekening moeten houden met de vruchten van dit beleid.

Servië en Kosovo: Diplomatie Trump slaagt waar de Europese Unie niets uitricht

Sem Janssen — Fri, 11 Sep 2020 06:40:19 +0000

Dit bericht is van Sem Janssen en verscheen op ITHINK

Op 4 september ondertekenden Servië en Kosovo in Washington overeenkomsten over de ‘normalisatie’ van de economische en enkele andere onderlinge betrekkingen. De Amerikaanse president Trump zei terloops dat Servië zijn ambassade in Israël van Tel Aviv naar Jeruzalem zal verplaatsen. De Servische president Aleksandar Vucic noemde de overeenkomst ‘goed voor Servië’. President Trump heeft de afgelopen maanden, met in het zicht de verkiezingen in de V.S.A. dit najaar, een bloeiend buitenlandbeleid laten zien. De Amerikaanse diplomatie is erin geslaagd de diplomatieke betrekkingen tussen Israël en de VAE te helpen herstellen, wat als een succes kan worden beschouwd. De Amerikanen wisten als het ware een deel van de invloedrijke Arabische elite te verzoenen met Israël, wat een half jaar geleden ondenkbaar leek. Deze keer beweren vertegenwoordigers van het Witte Huis dat in normalisatie tussen Servië en Kosovo president Trump opnieuw een historische doorbraak heeft bereikt. “Weer een dag die als onmogelijk werd beschouwd!” – woorden van Donald Trump uit zijn felicitatietoespraak na het ondertekenen van de papieren. Servië en Kosovo hebben afzonderlijke overeenkomsten gesloten met de Verenigde Staten, niet met elkaar. De Amerikanen treden persoonlijk op als tussenpersonen. Dit is ongetwijfeld een doorbraak. Vucic en Hoti zaten in dezelfde kamer en zijn niet gaan vechten. In de praktijk komt de overeenkomst er op neer dat Pristina de eenzijdige sancties voor Servische goederen opheft evenals de beperkingen op levering aan Servische gemeenschappen in Kosovo. Eerder kon de Europese Unie, die al jarenlang toezicht houdt op de ‘dialoog tussen Servië en Kosovo’, de Albanezen eenvoudigweg niet overtuigen om deze verboden op te heffen. Eerlijk gezegd hebben de Kosovaren alle Europese onderhandelaars gewoon op een onbeschofte manier behandeld. Op een gegeven moment begonnen ze de Europese Unie onmogelijke voorwaarden op te leggen, waarbij ze dreigden Europese structuren uit Kosovo te verdrijven. De Albanezen geven daarnaast hun pogingen op om de waterkrachtcentrale Gazivode en het hele energievoorzieningssysteem van de regio, dat ermee verbonden is, in beslag te nemen. In 2018 probeerde vertegenwoordigers van Kosovo de energiecentrale fysiek over te nemen, stuurde politie-eenheden daarheen, dwars door Servische dorpen, en maakte zelfs demonstratief een boottocht over het stuwmeer. Vucic reageerde door het leger in gevechtsgereedheid te brengen, en gedurende twee dagen zag het uit naar een hervatting van de oorlog. Toen het conflict was beslecht, gingen de Albanezen terug naar hun posities, maar ze vergaten niets van wat was voorgevallen. Nu, in overeenstemming met Trump, beloven de Albanezen Gazivod voor altijd te vergeten. Zes maanden geleden richtte Pristina de wapens wederom op hun buren en eiste niet alleen het hele grondgebied van het autonome gebied Kosovo en Metohija op, maar ook de Presevo-vallei op het grondgebied van Servië zelf. Het oorspronkelijke plan voor de uitwisseling van territoria ontaardde op een gegeven moment in agressie van de kant van Pristina met allerlei ultimatums en eisen. Kosovo zal nu gedurende ten minste een jaar geen verzoeken indienen om lid te worden van internationale organisaties. Voor Servië is dit een principekwestie, aangezien een stil lidmaatschap van allerlei Olympische comités en andere gezaghebbende organen, de niet door het land erkende republiek legitimeert. De Kosovaren hebben verschillende pogingen ondernomen om lid te worden van de UNESCO, maar telkens sprak Rusland hun veto uit over de aanvraag. Het grootste succes van de Kosovaren in deze richting was de toetreding tot de UEFA en de deelname van het Kosovo-voetbalteam aan officiële internationale toernooien. Een nieuwe snelweg Belgrado-Pristina wordt aangelegd ter vervanging van de verouderde, die werd nog aangelegd door de Joegoslavische president Josip Broz Tito. Hoogstwaarschijnlijk zal dit worden gefinancierd door de Verenigde Staten – zij zullen, in de woorden van Vucic, ‘toezicht houden’ op de aanleg van de weg en andere projecten die verband houden met wederzijdse investeringen. Het impliceert ook dat Servische investeringen in Kosovo worden beschermd door de Verenigde Staten. Over het algemeen is de aanleg van wegen een kenmerk van Trump en zijn schoonzoon Kushner. Het mislukte plan voor de wederopbouw van het Midden-Oosten bestond voor een groot deel uit een plan voor de aanleg van een netwerk van wegen, tunnels en bruggen. Kosovo zal worden aangesloten op het zogenaamde Balkan mini-Schengen. Het is een regionale overeenkomst over visumvrij reizen van burgers tussen Servië, Albanië en Noord-Macedonië. Het was bedoeld om de inwoners van deze Balkanlanden te compenseren voor het niet opnemen van hen in de gemeenschappelijke Europese visumvrije zone. Aanvankelijk kwam het idee uit Brussel, toen de irritatie over de Europese Unie zich geleidelijk ophoopte in de Balkanlanden, die hun toetreding tot de Schengen-zone met jaren zagen vertragen. Kosovo werd van dit proces uitgesloten, aangezien enkele grote Europese landen de Albanese staat nog steeds niet erkennen. Spanje en Griekenland blokkeren bijvoorbeeld regelmatig pogingen van de Kosovaren om de grote Schengenarena te betreden. De Amerikanen dwongen de Kosovaren hun eisen af te zwakken en aan de belangrijkste verzoeken van Servië te voldoen, allereerst de opheffing van het verbod op Servische goederen in Kosovo en het verlaten van Gazivoda. Tegelijkertijd geeft Servië er praktisch niets voor terug. De verrassende vorm van deze overeenkomsten – via de Verenigde Staten en Trump persoonlijk – onderstreept nog maar de moeizame relatie tussen Servië en Kosovo. Deze onderhandelingen moeten ook als een winst voor Trump worden beschouwd en zijn tekenend voor de machteloosheid van de Europese Unie.

Dit bericht is van Sem Janssen en verscheen op ITHINK

Conflict Turkije en Griekenland escaleert

Sem Janssen — Sun, 06 Sep 2020 06:15:37 +0000

Dit bericht is van Sem Janssen en verscheen op ITHINK

Het conflict tussen Turkije en Griekenland escaleert tot een grote crisis. Geen van de regeringen wil zich terugtrekken en internationale bemiddelaars kunnen geen compromis vinden dat door beide conflictpartijen wordt aanvaard. Kansen voor het uit de hand lopen van een grens-economisch geschil naar een gewapende confrontatie zijn zeker aanwezig. De strijdkrachten van Griekenland, Cyprus, maar ook van Italië en Frankrijk, die al langer hun tanden tegen Turkije laten zien, zijn begonnen met gezamenlijke militaire oefeningen. Uiteraard op het omstreden gebied. Het doel van de manoeuvres wordt het overwinnen van de ‘groeiende spanning in de Middellandse Zee’ genoemd, en zeker niet de voorbereiding op een mogelijke oorlog, zoals het werkelijk is. Welnu, de rechtvaardiging van de landen die zich bij Griekenland hebben aangesloten, is natuurlijk hun gemeenschappelijk lidmaatschap van de NAVO. De militaire oefeningen vinden plaats in het zuiden van Kreta. Drie Franse Rafaels en drie Griekse F-16-jagers werden op de vliegbasis in Paphos ingezet. Het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken heeft de oefening al een provocatie genoemd, aangezien volgens hem Frankrijk als initiator een belangrijkste onruststoker in de regio is. “De acties van Frankrijk dragen bij aan de toenemende spanningen in het oostelijke Middellandse Zeegebied”, zei Hami Aksoy, woordvoerder van het Turkse ministerie van Buitenlandse Zaken, in een commentaar op de overdracht van Franse marinevliegtuigen naar Zuid-Cyprus. Daar zijn ze voor deelname aan gezamenlijke oefeningen met Griekenland, Italië en het Griekse deel van Cyprus. Aksoy benadrukte dat Frankrijk niet tot de landen behoort die garant staan voor de akkoorden van 1960 over Cyprus en dat het tijdelijk of langdurig inzetten van Franse vliegtuigen op het eiland illegaal is. Bovendien noemde de Turkse diplomaat Parijs een aanstichter, die Athene en de Grieks-Cyprioten ertoe aanzet Turkije te confronteren.

Cyprus, Greece, France and Italy have agreed to enter into a joint presence in Eastern Mediterranean Joint Military Exercise “EUNOMIA” 26-28 August 2020 pic.twitter.com/TblX6z88dE — IoannaDementiEU (@IoannaDementi) August 26, 2020

De actieve deelname van Parijs aan het Turks-Griekse conflict was redelijk voorspelbaar. Daarom, zoals opgemerkt door een aantal experts, is de Franse president Macron – gezien de persoonlijke vijandigheid tussen hem en Erdogan – zeker niet de beste kandidaat voor de rol van bemiddelaar tussen de Grieken en Turken. Het Elysee positioneert zichzelf echter niet als tussenpersoon – het trad officieel op als advocaat en verdediger van Griekenland. Parijs beschuldigt Turkije officieel van provocaties. Wat was de reden voor zo’n grote opwinding in Frankrijk? Allereerst zijn dit volgens internationale analisten de ambities van Macron, die beweert de Europese leider te zijn. Tegen de achtergrond van het vertrek van Angela Merkel beschouwt de Franse president zichzelf als het informele hoofd van de Europese Unie en claims voor deze status moeten met acties worden onderbouwd. Tegelijkertijd kan de NAVO niet toestaan dat een lidstaat van de alliantie de wateren van andere bondgenoten in het blok binnenvalt. Dit is een principe waarover niet kan worden onderhandeld en zoals de London Times schrijft, moeten de bondgenootschappelijke leiders onmiddellijk de Turkse president Recep Tayyip Erdogan aanspreken. “Al meer dan 70 jaar steunt de NAVO de vrede in Europa, maar nu staan de twee lidstaten, Griekenland en Turkije, op de rand van een conflict, niet met een externe vijand, maar onderling”, merkt de krant op. Binnen de alliantie gaat alles steeds moeizamer, het conflict tussen de NAVO-leden, Frankrijk en Griekenland tegenover Turkije, dreigt een grootschalige crisis in deze organisatie. Tegen de achtergrond van het feit dat in Turkije zelf steeds meer stemmen te horen zijn die oproepen om het bondgenootschap te verlaten. De confrontatie tussen de twee NAVO-leden baart Jens Stoltenberg, secretaris-generaal van de organisatie, grote zorgen . Hij ziet een oplossing voor de situatie in de geest van solidariteit tussen de bondgenoten en binnen het kader van het internationale recht. Officieel blijft de NAVO voorlopig neutraal. Misschien is het tijd om drastische maatregelen te nemen? De NAVO noemt zichzelf de garantie voor veiligheid, maar hoe kan dit waar zijn als ze hun eigen problemen niet eens kunnen oplossen?

Buren Wit-Rusland hopen te profiteren van demonstraties

Sem Janssen — Thu, 03 Sep 2020 06:05:48 +0000

Dit bericht is van Sem Janssen en verscheen op ITHINK

[caption id="attachment_54769" align="alignright" width="300"] Demo Minsk[/caption] In Wit-Rusland blijft men in verschillende steden protesteren, de grootste hiervan vinden in Minsk, Grodno en Brest plaats. Er speelt veel, zoals het diplomatieke werk van externe spelers, de interventie door de Wit-Russische regering en de organisatie van protesten door westerse landen, evenals het proces binnen de republiek zelf. Als we het hebben over de mogelijkheid van een regeringswisseling, dan is het allereerst nodig om gevangenen vrij te laten, geweld te stoppen, vrijheid van meningsuiting en het recht van vergadering te geven, evenals een dialoog in het land. Alle belangrijke oppositiebewegingen bevinden zich op het grondgebied van Polen en Litouwen. De leider van het Wit-Russische Volksfront Zenon Poznjak en andere leiders van deze beweging zijn in Warschau en van daaruit vechten ze al jaren met de steun van de Poolse autoriteiten tegen de Wit-Russische president Aleksandr Loekasjenko. Op het grondgebied van Polen bevindt zich de redactie van de telegram-groep ‘Kanaal NEXTA’, het sociale medium, dat de massale protesten in Wit-Rusland organiseert. Het is in Polen waar de belangrijkste televisiezender van de oppositie, Belsat, werd opgericht, gefinancierd en al vele jaren actief is. Veel andere Wit-Russische oppositiemedia werken daar ook. In de nacht van 9 op 10 augustus deden de presidenten van Polen en Litouwen een beroep op Loekasjenko en eisten ze van hem om geen geweld te gebruiken tegen de demonstranten. De Litouwse minister van Buitenlandse Zaken Linas Linkevičius liet weten dat Litouwen op humanitaire gronden overweegt om Wit-Russen op te vangen die lijden onder voortdurende mishandeling. De bereidheid van landen om politieke vluchtelingen uit Wit-Rusland op te nemen, werd aangekondigd door de minister van Buitenlandse Zaken van Polen, Marcin Przydacz . Svetlana Tichanovskaja, het hoofd van de oppositie en leider van protesten tegen Loekasjenko, vertrok uit Wit-Rusland naar Litouwen. Het zijn de Poolse autoriteiten die een ontmoeting hebben voorbereid tussen de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken Pompeo en Svetlana Tichanovskaja. Het waren de Poolse autoriteiten die zichzelf vaak de belangrijkste lobbyist van Wit-Rusland in Europa noemden en honderden keren met verschillende initiatieven kwamen met betrekking tot Wit-Rusland. Een reden waarom demonstraties Litouwen ten goede kunnen komen, is de bouw van een kerncentrale nabij de stad Ostovets, vlakbij de grens met Litouwen. Linas Linkevičius sprak zich vorig jaar uit tegen de bouw van de centrale en het land begon het zich vrijwel onmiddellijk te verzetten tegen het kerncentraleproject en beweerde dat het een bedreiging zou kunnen vormen voor de Baltische republiek. Ondanks het feit dat de nucleaire installatie alle noodzakelijke en zelfs aanvullende controles door alle gespecialiseerde instellingen heeft doorstaan. De onstabiele politieke situatie in Wit-Rusland is een goede reden om de lancering van de nieuwe kerncentrale uit te stellen. Als de situatie in de republiek onstabieler wordt, zal dit Wit-Rusland ook als doorvoerland ernstig aantasten. Chaos en een economische crisis zullen negatieve invloed hebben op de slagkracht van veel bedrijven die hun goederen over het grondgebied van het republiek vervoeren. Dit bericht ia van Sem Janssen verscheen op ITHINK

Hoe Washington het veiligheidsverdrag in Oost-Europa schendt

Sem Janssen — Tue, 25 Aug 2020 13:16:42 +0000

Dit artikel is van Sem Janssen en het origineel vindt u op ITHINK

In 2014 hebben de Verenigde Staten besloten de aanwezigheid van strijdkrachten in Europa te vergroten onder het voorwendsel van een militaire dreiging van Rusland, vooral gericht op de Baltische landen en Polen. De operatie om de Amerikaanse aanwezigheid te vergroten werd Operation Atlantic Resolve genoemd. In het huidige stadium betreft het de inzet in Europa van een gepantserde brigade, een luchtvaartbrigade en een materieel ondersteuningsbataljon. De belangrijkste bases liggen in Duitsland en Polen, van waaruit ze een deel van hun troepen en militaire uitrusting naar andere Europese landen sturen. Alle eenheden blijven negen maanden in de regio, waarna ze worden vervangen door andere troepen uit soortgelijke formaties van de Amerikaanse strijdkrachten. De 101st Army Aviation Brigade van de 101st Airborne Division zal op kort termijn in Duitsland aankomen om hun collega’s te vervangen. De apparatuur wordt nu klaargemaakt voor verzending in de Amerikaanse haven van Jacksonville en zal binnenkort naar de havens van Frankrijk en Griekenland gaan, vanwaar het over land naar Duitsland wordt vervoerd. De eenheid is bewapend met 50 UH-60- en HH-60 Black Hawk-helikopters, 4 CH-47 Chinook-transporthelikopters en 25 AH-64 Apache-aanvalshelikopters. Het is de bedoeling dat naast Duitsland ook aparte helikopterteams van de brigade in Griekenland, Letland, Polen, Roemenië en Turkije zullen worden gestationeerd.

U.S. Army ?? 101st Combat Aviation Brigade, @101stAASLTDIV, continues loading its vehicles, utility and attack helicopters at the Jacksonville Port, Florida. About 1,450 pieces of equipment are bound for Operation #AtlanticResolve in Europe. ? by @JAXPORT pic.twitter.com/kMeIhOsCx5 — Baltic Security (@balt_security) June 26, 2020

Een van de fundamentele problemen rond Operation Atlantic Resolve is de feitelijke schending door de Amerikanen van de afspraken van de NAVO-Rusland Stichtingsakte, die het stationeren van strijdkrachten aan de Russische grenzen op permanente basis verbiedt. Maar om publieke beschuldigingen te voorkomen, dat de juridische grondslagen van de veiligheid in Oost-Europa worden ondermijnd, heeft Washington zijn toevlucht genomen tot verschillende trucs. Ten eerste noemt de VS de inzet van de brigades niet permanent, maar tijdelijk, aangezien de eenheden slechts negen maanden in Europa verblijven. Dit is echter niets meer dan het spelen met woorden. Omdat de militairen elkaar voortdurend afwisselen, komt het er gewoon op neer dat de Amerikaanse militaire aanwezigheid permanent is. Een andere verdediging is de bewering dat Operatie Atlantic Resolve een zelfstandige activiteit van Washington buiten de NAVO is en zodoende buiten de afspraken valt. Op het eerste gezicht kan men hier niet tegenin gaan. Maar toen dit document in 1997 werd ondertekend tussen Moskou en Brussel, namen alle landen – leden van de Noord-Atlantische Alliantie – verplichtingen op om zich eraan te houden. En dat betekent ook de VS. Ten derde kan men vaak horen dat de inzet van eenheden aan de Russische grenzen niet onder het ‘concept van substantiële strijdkrachten’ vallen en daarom niets kan schenden. De oprichtingsakte Rusland-NAVO onthult de inhoud van dit concept niet en specificeert ook dit begrip niet. Praten over de gepantserde brigade van 3.500 troepen binnen dit concept kan dus van alles betekenen, zowel dat het er wel of niet onder valt. Met een rijke ervaring in het creëren van een positief beeld van zijn strijdkrachten in het buitenland, presenteert Washington zijn optreden vakkundig aan de bevolking van de Baltische landen, Polen, Roemenië, Hongarije, Bulgarije en andere landen die Amerikaanse soldaten ontvangen. Militairen zijn frequente gasten bij allerlei nationale evenementen in het gastland, organiseren tentoonstellingen van wapens en militaire uitrusting en geven propagandalessen op scholen. Met het regelmatig vermelden dat heel Europa, ware het niet voor de VS, al lang door de Russen zou zijn ingenomen. Dergelijke informatieondersteuning bij hun activiteiten helpen de Verenigde Staten om een succesvol beleid in de regio te voeren, zodat mensen niet zo snel erachter komt dat het land een internationaal verdrag met Rusland schendt. De essentie van de zaak blijft dat het voor Washington al sedert langere tijd gewoonte is om overeenkomsten te schenden. Lees het origineel op ITHINK van Sem Janssen