rovanov | Wakkermens

Europa’s toekomst

rovanov — Tue, 11 Mar 2025 21:15:53 +0000

Dit bericht is overgenomen van de website Sociale driegeleding

Ruim 100 jaar geleden worstelde Europa met dezelfde problematiek als nu. Toen, zoals ook nu, was de vraag: ligt de toekomst van Europa in haar eigen, of in vreemde handen? In 1917, tijdens de eerste wereldoorlog, formuleerde Rudolf Steiner zijn visie op de toekomst van Europa. Hij schreef, op verzoek, twee Memoranda over wat hij de ‘driegeleding van het sociale organisme’ noemde. Die Memoranda waren bedoeld voor de keizer van Duitsland en voor die van Oostenrijk-Hongarije. In die Memoranda schetste hij de grondbeginselen die, mits zij ernstig genomen zouden worden, Europa hadden kunnen brengen tot een samenleven van volken die in vrijheid hun cultuur zouden vormgeven; in gelijkheid tot het bepalen van hun wetten, rechten en plichten zouden komen; die een economie hadden kunnen ontwikkelen waarin de gecreëerde welvaart eerlijk verdeeld zou worden. Het ging natuurlijk anders: de Oktoberrevolutie in Rusland en het besluit van de Verenigde Staten om deel te nemen aan de oorlog, vormden het begin van de situatie die Europa de rest van de 20e eeuw zou bepalen: de regie over het lot van Europa lag niet meer in, maar buiten Europa. Poetin en Trump bouwen voort op wat Lenin en Wilson teweegbrachten. Het antwoord dat Europa een eeuw geleden had kunnen geven, is nog steeds valide en werd in de kiem al door Rudolf Steiner gegeven. Het is het opbouwen van een samenleving waarin vrijheid, gelijkheid en broederschap elk in een eigen gebied richtsnoer zijn. Daarin lag en ligt de opgave en het bestaansrecht van Europa.

Basisprincipes van de nieuwe wereldorde

rovanov — Tue, 12 Nov 2024 12:31:38 +0000

(Heeft u de RT-app nog niet? Lees in de RT-app de andere kant van het verhaal! Download hier de app.)

Het volgende bericht is overgenomen van Russia Today

Op 7 november hield de Russische president Vladimir Poetin een toespraak tijdens de plenaire zitting van de XXIe jaarlijkse bijeenkomst van de Valdaj International Discussion Club. Het onderwerp van deze bijeenkomst was:

Duurzame vrede - op welke basis? Algemene veiligheid en gelijke ontwikkelingskansen in de 21e eeuw.

In zijn toespraak legde de president uit dat de voormalige wereldorde definitief ten einde is gekomen “en dat er een serieuze, onverzoenlijke strijd gaande is voor de vorming van een nieuwe wereldorde”:

Hier botsen principes op elkaar - hoe in de volgende historische fase de betrekkingen tussen landen en volkeren moeten worden gebouwd.

“Het hangt van de uitkomst af of we met zijn allen, door gezamenlijke inspanningen, een universum kunnen opbouwen dat de ontwikkeling van iedereen mogelijk maakt en de tegenstellingen oplost die ontstaan op basis van wederzijds respect tussen culturen en beschavingen zonder dwang en het gebruik van geweld. En tot slot, of de mensheid kan blijven bestaan als een samenleving met haar ethische en humanistische principes en of de mens zijn menselijkheid kan behouden,” legde Poetin uit. Volgens hem tonen de oproepen van het Westen het onvoorstelbare avonturisme van Westerse politici aan, om Rusland (het land met het grootste kernwapenarsenaal) strategisch te verslaan. “Een dergelijk blind vertrouwen in hun eigen straffeloosheid en exclusiviteit kan leiden tot een wereldwijde tragedie. De voormalige hegemonen, die sinds het koloniale tijdperk gewend zijn aan de wereldheerschappij, raken echter steeds meer geïrriteerd wanneer ze zich realiseren dat ze niet langer gehoorzaamd worden,” benadrukte het staatshoofd. In zijn toespraak op het Valdaj Forum vorig jaar stelde Poetin voor dat landen zich zouden moeten laten leiden door zes principes van internationale betrekkingen, waaronder gelijkheid, het behoud van diversiteit en het streven naar een open wereld. Dit keer ging de president dieper in op deze principes en stond hij zichzelf “een paar filosofische uitweidingen” toe. “De gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden en het verloop van de tijd hebben bevestigd dat de voorstellen die zijn gedaan juist en gerechtvaardigd zijn. Ik zal proberen ze verder te ontwikkelen,” zei Poetin. De president benadrukte allereerst de bereidheid om samen te werken, want “een onderbreking in de betrekkingen is vooral gevaarlijk bij natuurrampen en sociale en politieke omwentelingen, die helaas ook tot de internationale praktijk hoort. Een omgeving zonder barrières, waarover ik vorig jaar sprak, is niet alleen een garantie voor economische welvaart, maar ook voor het vervullen van acute humanitaire behoeften,” herinnerde het staatshoofd. Voor Poetin is diversiteit een onmisbare voorwaarde voor de duurzaamheid van de wereld. “De wereldgemeenschap is een levend organisme waarvan de waarde en uniekheid in haar beschavingsverscheidenheid te vinden is. Het internationaal recht is eerder een product van de overeenstemming tussen volkeren dan tussen landen, omdat het juridisch bewustzijn een integraal en origineel onderdeel is van elke cultuur, elke beschaving. De crisis van het internationaal recht die momenteel wordt besproken, is in zekere zin een groeicrisis,” zei Poetin.

Wereldorde op basis van polyfonie

Volgens Poetin is de nieuwe wereldorde alleen mogelijk op basis van polyfonie, de harmonieuze samenklank van alle muzikale thema's. “We bewegen ons als het ware in de richting van een wereldorde die minder polycentrisch dan polyfoon is, waarin alle stemmen gehoord kunnen worden en - belangrijker nog - gehoord moeten worden. Degenen die gewend zijn en streven naar een exclusief sologeluid, moeten wennen aan de nieuwe 'wereldpartituur',” zei de voorzitter. De ontwikkeling van de nieuwe wereld kan alleen succesvol zijn volgens de principes van de grootst mogelijke representativiteit, vervolgde Poetin. De gewoonte van de “grootmachten” om hun nationale belangen anderen te dicteren op basis van hun eigen belangen was niet alleen in strijd met de beginselen van democratie en rechtvaardigheid, maar verhinderde ook dat “acute problemen echt werden opgelost”. Poetin benadrukte dat de toekomstige wereld juist door zijn diversiteit niet eenvoudig zal zijn. “Hoe meer volwaardige deelnemers aan het proces deel nemen, hoe moeilijker het natuurlijk is om een optimale, bevredigende oplossingsoptie voor iedereen te vinden. Maar als die eenmaal is gevonden, is er hoop dat deze oplossing duurzaam en langdurig zal zijn,” zei het staatshoofd. De regionale organisaties zullen in de toekomst een veel sterkere rol gan spelen, aangezien buurlanden “altijd verbonden zijn door een gemeenschappelijk belang in stabiliteit en veiligheid. ... Compromissen zijn voor hen eenvoudigweg van vitaal belang om optimale voorwaarden voor hun eigen ontwikkeling te creëren,” legde Poetin uit. Verder verwees de president naar het basisprincipe van veiligheid voor iedereen, zonder uitzondering.

Geen veiligheid op kosten van de ander

“De veiligheid van sommigen kan niet worden gegarandeerd ten koste van de veiligheid van anderen. Ik zeg hier niets nieuws. Het staat allemaal in de OVSE-documenten. Je moet het alleen implementeren,” herinnerde Poetin eraan, eraan toevoegend dat blokdenken in tegenspraak is met de essentie van het nieuwe internationale systeem, dat open en flexibel is. Volgens hem is de NAVO het enige blok in de wereld dat “aan elkaar gelast is door dwang, starre ideologische dogma's en clichés” en zijn expansie in Oost-Europa niet stopt. Poetin benadrukte dat er binnen de BRICS (toekomstige opvolger van de UN? opm:rovanov) een prototype aan het ontstaan is voor een nieuwe, vrije en niet-gebonden vorm van betrekkingen tussen staten en volkeren. “Dit wordt onder meer geïllustreerd door het feit dat er zelfs onder NAVO-leden enkelen zijn die - zoals u weet - belangstelling tonen voor nauwe samenwerking met de BRICS. Ik sluit de mogelijkheid niet uit dat andere staten in de toekomst ook zullen nadenken over een gezamenlijke, nauwere samenwerking met BRICS,” zei Poetin.

Ongelijkheid als plaag

Rechtvaardigheid voor iedereen was een ander punt dat de Russische president noemde. “Ongelijkheid is een echte plaag in de moderne wereld. Binnen landen leidt ongelijkheid tot sociale spanningen en politieke instabiliteit. Op het wereldtoneel leidt de kloof in ontwikkelingsniveau tussen de 'gouden miljarden' en de rest van de mensheid niet alleen tot een toename van politieke tegenstellingen, maar vooral tot een verergering van migratieproblemen.” Een duurzame internationale vredesorde “kan alleen gebaseerd zijn op de principes van soevereine gelijkheid”. De voorzitter sprak degenen tegen die absolute gelijkheid als illusie bestempelen. De eigenaardigheid van de moderne wereld, zei hij, is “dat staten die niet altijd de machtigste of de grootste zijn vaak een nog grotere rol spelen dan groten”. “Om de wetten van de fysica te parafraseren: Je kunt verliezen in betekenis, maar winnen in efficiëntie,” benadrukte Poetin. Poetin beschreef arrogantie, d.w.z. het “neerkijken op een ander en een eindeloze en obsessieve instructiedrang”, als het meest schadelijke en destructieve fenomeen in de wereld van vandaag. “Rusland heeft zich hier nooit mee beziggehouden en dat is niet typerend voor ons land. We zien dat onze aanpak productief is. Historische ervaring bewijst onomstotelijk dat ongelijkheid, of het nu in de samenleving, in de staat of op het internationale toneel is, onvermijdelijk negatieve gevolgen heeft,” zei Poetin.

Een gesprek tussen doven

De moderne wereld, voegde de president eraan toe, tolereert niet alleen geen arrogantie, maar ook geen blindheid voor de eigenaardigheden en culturele identiteiten van anderen. “Om normaal functionerende relaties op te bouwen, moet je eerst en vooral naar je gesprekspartner luisteren, zijn logica en culturele basis proberen te begrijpen en hem niet kenmerken met wat jij over hem denkt. Anders ontaardt communicatie in een simpele uitwisseling van clichés, in etikettering en wordt politiek een gesprek tussen doven,” zei het staatshoofd. De president herinnerde het publiek ook aan het belang van het respecteren en erkennen van verschillende wereldvisies: “Erkennen is niet hetzelfde als alles accepteren en het met alles eens te zijn. Dat is zeker niet het geval. Het gaat in de eerste plaats om het erkennen van het recht van de ander op zijn eigen wereldbeeld. Dit is in feite de eerste noodzakelijke stap naar harmonie tussen verschillende wereldbeelden. We moeten verschillen en diversiteit leren zien als een rijkdom en een kans, en niet als een bron van conflicten. Ook hierin bestaat de dialectiek van de geschiedenis.”

Niet alleen voor onze eigen vrijheid

In verband met de speciale militaire operatie in Oekraïne en de confrontatie met het Westen, herinnerde Poetin er ook aan dat Rusland niet alleen voor zijn eigen vrijheid en zijn eigen rechten en ook niet alleen voor zijn eigen soevereiniteit vecht, maar ook de universele mensenrechten en vrijheden verdedigt, de bestaansmogelijkheden en ontwikkeling van de absolute meerderheid van staten”. “Tot op zekere hoogte zien wij dit ook als de missie van ons land. Iedereen moet zich realiseren dat het zinloos is om druk op ons uit te oefenen. Maar we zijn altijd bereid om te onderhandelen met volledige inachtneming van elkaars legitieme belangen. We hebben alle partijen die betrokken zijn bij de internationale dialoog opgeroepen om dit te doen en zullen dit blijven doen,” vatte de president samen. Het artikel werd voor het eerst gepubliceerd in de krant Vzgliad op 7 november 2024.

De nieuwe wereld volgens Yuval Harari

rovanov — Fri, 16 Aug 2024 11:00:37 +0000

Een bericht van Hugo van der Zee

Een kortere versie van dit artikel is verschenen in het (fysieke) tijdschrift ‘Gezond Verstand’ Het is voor veel mensen wel duidelijk dat de reguliere nieuwsbronnen niet meer voldoen als informatie voorziening. Om deze reden richt men zich steeds meer tot andere informatiebronnen (zoals dit tijdschrift). Het wordt echter steeds moeilijker om informatie te verspreiden via reguliere kanalen. Dit jaar zijn er honderden boeken van online platforms als Amazon gehaald omdat ze ‘niet voldoen aan de normen’. Het gaat hier in veel gevallen om boeken die goed verkocht werden, en goede recensies hadden. De reguliere uitgevers weigeren deze boeken en zoekmachines als Google tonen ze niet in de zoekresultaten. Ideeën die niet passen binnen het officiële discours worden geweerd of uitgewist. Het is een moderne ‘boekverbranding’ van ongekende omvang, en het gaat aan veel mensen ongemerkt voorbij. [caption id="attachment_62529" align="alignright" width="350"] Yuval Noah Harari
(Kirjat Ata, 24 februari 1976)[/caption] Aan de andere kant zijn er ook schrijvers die juist gepromoot worden, zoals bijvoorbeeld Yuval Harari. Zijn boeken zijn vertaald in vele talen en zijn in iedere boekhandel te vinden. Harari is te gast bij talkshows, hij geeft lezingen wereldwijd en spreekt op bijeenkomsten zoals Davos 2020. Harari’s bestseller ‘Sapiens’ is het verhaal over de geschiedenis van de mensheid. Het is een onderwerp waar uiteraard veel onderzoek naar gedaan is, en waar veel boeken over zijn geschreven. Sapiens is een bestseller, maar in mindere mate populair bij andere historici en antropologen. Het boek toont veel hiaten en ongefundeerde conclusies. Er zijn serieuze kritieken over Sapiens te vinden, het is echter niet de bedoeling van dit artikel om hier verslag van te doen. Wat de kritieken aantonen is dat ‘Sapiens’ op veel punten de toets van wetenschappelijk onderzoek niet doorstaat. Volgens de Canadese antropoloog C Hallpike, die een uitgebreide kritiek op Sapiens publiceerde, bevat Sapiens zo veel fundamentele missers dat het op zijn best ‘infotainment’ genoemd kan worden. De beschrijving van de geschiedenis van de mensheid en de conclusies die Harari daaruit trekt vormen de basis voor een toekomstbeeld, en dit is de transitie van huidige mens naar een ‘transhumane’ mens. In zijn boek ‘Homo Deus, een kleine geschiedenis van de toekomst’, schaft homo sapiens zichzelf langzaamaan af. De mens heeft nu eenmaal veel tekortkomingen stelt Harari, en deze zullen ‘gefixed’ worden. De menselijke geest wordt vervangen door kunstmatige intelligentie en het gebrekkige menselijk lichaam verbeterd door biotechnologische ingrepen. Wie daarin niet mee kan – of mee wil – zal volgens Harari verdwijnen, zoals ook de op aarde levende humanoïde soorten werden ‘opgeruimd’ door de homo sapiens. De ontwikkeling van de nieuwe transhumane mens is een dure aangelegenheid, en volgens Harari niet voor iedereen weggelegd. De nieuwe transhumane mens zal in de toekomst de heersende klasse vormen. Harari doet zich voor als de neutrale onderzoeker die slechts de lijn der ontwikkelingen doortrekt, en de kaarten voor ons neerlegt. Hij laat vaak zijn bezorgdheid over de toekomst doorschemeren en heeft ook ideeën over wat het best mogelijke pad voor de mensheid is. Zijn boeken hebben dus een ideologisch karakter. Harari spreekt over de noodzaak van eenheid, van een ‘wereldwijde solidariteit’. Deze eenheid kan echter niet verkregen worden door individuele vrije keuzes. Volgens Harari is menselijke vrije wil niet meer dan een ‘christelijke mythe’ en deze past niet bij de 21ste eeuw. Harari ziet de mens als een statisch wezen, als een product van zijn omgeving. Hij stelt dat wanneer men een jong kind uit een verleden zou kunnen plaatsen in de huidige tijd dat deze zich zonder problemen zou aanpassen. Met deze materialistische logica kan men begrijpen dat Harari meent dat de menselijke evolutie alleen mogelijk is met fysieke instrumenten. Het beeld van een creatie van een nieuwe mens in een nieuwe wereld is niet nieuw. Kabbalistische teksten uit de middeleeuwen spreken over het begrip ‘Tikkun Olam’, wat het ‘herstellen van de wereld’ betekent. God heeft in zekere zin gefaald en een groep van ingewijde mensen zal op de ‘troon van God’ plaatsnemen om zelf een menselijk wezen te scheppen, de ‘Golem’ of ‘Homunculus’, die in een nieuwe wereld zal leven. In zijn utopie ‘Het nieuwe Atlantis’ (1627) beschrijft Francis Bacon een maatschappij waar de technologie de zegen van de mensheid zal zijn. Deze technologie wordt echter beheerd door een elite klasse van technocraten. De eerste concrete stap naar een technocratische maatschappij is te vinden bij de Engelse ‘Fabian society’. Dit was een invloedrijke ‘think tank’ opgericht in de negentiende eeuw. De Fabian Society kwam, niet onterecht, tot de conclusie dat de politieke stelsels te traag en inefficiënt zijn, en dat je daarom belangrijke beslissingen niet aan de mensen over kunt laten. De leden van de Fabian Society zagen de oplossing in een centraal gestuurde maatschappij waarbij technologie een belangrijke rol speelt (de sciencefiction schrijver H.G Wells was een prominent lid van de Fabian Society). De leden beseften dat een centraal geleid bestuur geen ideologie is die je zo even toe kunt passen. De strategie die men toepaste was dan ook beïnvloeding op de achtergrond. In het midden van het wapen van de Fabian Society prijkt een wolf in schaapskleren. In het gebouw waar de Fabian Society haar hoofdkwartier heeft bevindt zich een glas-in-loodraam waarin in het midden het wapen te zien is. Direct onder het wapen is een wereldbol, en twee mannen met hamers (de oprichters van de Society) bewerken de wereld. De Fabian Society bestaat nog steeds maar lijkt geen actieve rol te spelen. Dezelfde ideologie is echter terug te vinden bij huidige think tanks als de PNAC, de trilaterale commissie en de Bilderberg groep, bij instituten als MIT, Rockefeller foundation, en bij de vele NGO’s en multinationals die buiten de politiek opereren maar een grote maatschappelijke invloed uitoefenen. De nationale politieke stelsels volgen de richtlijnen van deze organisaties trouw. Zo investeren de meeste westerse landen zeer grote bedragen in kunstmatige intelligentie (in Nederland 1 miljard Euro). Het is een weg die is ingeslagen zonder dat de burger zich daar ten volle bewust van is. Nu horen we vaak dat Yuval Harari juist aan de alarmbel trekt, dat zijn boeken een ‘wake-up call’ zijn. Harari spreekt inderdaad over het gevaar van een ‘digitale dictatuur’, maar hij dringt er ook op aan om je ‘niet in te laten met complottheorieën’, en stelt dat het beste wat de mensen kunnen doen is te vertrouwen op de autoriteiten en de technische experts. Het zijn echter juist deze experts die een transhumanistische maatschappij voor ogen hebben. Als er een boodschap spreekt uit de boeken van Harari, dan is het dat een transhumanistische maatschappij onvermijdelijk is. Door dit toekomstbeeld te beschrijven als een logische ontwikkeling raken de mensen bekend met het idee, en zullen eerder bereid zijn het te aanvaarden. Dit is een bekende strategie die in het Engels ‘predictive programming’ wordt genoemd. Door een zeer impopulaire beslissing, bijvoorbeeld het aangaan van een oorlog, als logische ontwikkeling te beschrijven bereidt men de mensen er onbewust op voor. Wanneer de gebeurtenis dan plaatsvindt zijn de mensen eerder geneigd de nieuwe situatie te aanvaarden. Veel mensen zullen de mening hebben dat het ‘er nu eenmaal aan zat te komen’. Dit is een overtuiging die veel wetenschappers delen. Je hoort vaak de uitspraak binnen wetenschappelijke discussies dat het niet zo zeer de vraag is ‘of transhumanisme zal komen’ maar ‘wanneer het zal komen’. De publieke opinie is dat dit niet lang op zich zal laten wachten, zeker niet nu we in tijden van een (corona) crisis zitten. Naomi Klein beschrijft in haar boek ‘shock doctrine’ hoe een crisis, bewust veroorzaakt of niet, wordt gebruikt om maatregelen door te voeren die men er in gewone tijden nooit door zou weten te krijgen. Ook hier doet Harari een duit in het zakje. In een interview in de Financial times pleit hij voor een snel en globaal actieplan. Volgens Harari staat de mensheid voor de keus verder te gaan in een wereld waar onafhankelijke staten beslissingen kunnen nemen, wat hij het ‘pad van verdeeldheid’ noemt, of het ‘pad van wereldwijde solidariteit’, wat neerkomt op een globaal gecentraliseerd bestuur met verregaande controle over de individuele mens. Dit laatste ziet Harari als de enige realistische oplossing. In feite zegt hij dus dat we geen keus hebben. Het is opmerkelijk dat Harari de nieuwe wereld met de heersende klasse die Harari beschrijft sterk doet denken aan centraal geleide beschavingen uit de oudheid. In het interview stelt Harari verder enthousiast: “voor het eerst in de menselijke geschiedenis is het mogelijk om iedereen altijd in de gaten te houden”. Met het verzamelen van informatie, snelle dataverbindingen, data opslag en dataverwerking (kunstmatige intelligentie) kan de corona crisis overwonnen worden. Dit ligt volledig in lijn met het COVID Action Platform van het World Economic Forum. Het is een omvangrijk plan dat vrijwel alle maatschappelijke gebieden beslaat, en waarin kunstmatige intelligentie een centrale rol heeft. Een dergelijk plan zal de maatschappij radicaal doen veranderen, maar het zal ongetwijfeld op weerstand stuiten. Een schrijver als Harari is de persoon bij uitstek om deze weerstand te verzwakken. Hij staat bekend als onafhankelijke neutrale onderzoeker. Het is een rustige intelligente man, we zien hem bij ‘de wereld draait door’, en in gesprek met Adriaan van Dis. Hij zal dus wel het beste met de mensheid voorhebben. [caption id="attachment_62530" align="alignright" width="350"] Ayn Rand
(Sint-Petersburg, 2 februari 1905 – New York, 6 maart 1982)[/caption] Nu zou je kunnen menen dat, wat de bedoelingen van Yuval Harari ook zijn, het toch maar om een enkele schrijver gaat, en zijn invloed dus beperkt zal zijn. In dat opzicht is het interessant naar een andere schrijver te kijken, en dat is Ayn Rand. Er zijn opvallende overeenkomsten tussen deze schrijfster uit de twintigste eeuw en Yuval Harari. Beiden zijn bekend als eenlingen en beiden zijn van joodse afkomst. Ze worden gezien als genieën, en bereikten met hun boeken in korte tijd een enorme populariteit. Het boek ‘Atlas shrugged’ van Ayn Rand wordt als één van de meest invloedrijke boeken uit de twintigste eeuw gezien. Het boek was niet alleen een excuus voor het harde kapitalisme, de egoïstische materialistische drijfveer werd zelfs als de meest natuurlijke en juiste weg beschreven. Het boek beschrijft een toekomst waar na een mondiale vernietiging een superras (de ‘Atlas’) zal opstaan en over een nieuwe (en betere) wereld zal heersen. Een centraal idee in het gedachtegoed van Ayn Rand is dat er nu eenmaal altijd winnaars en verliezers zullen zijn, en dat het onnatuurlijk is hier tegenin te gaan. Rand trok dit in het extreme door. In een televisie interview stelde ze dat het onnatuurlijk, en dus immoreel was, om mensen met een handicap te helpen. Elk jaar worden er nog honderdduizenden exemplaren van Atlas shrugged verkocht, en menig politicus (o.a. Mark Rutte) zegt door het boek geïnspireerd te zijn. Het lijkt erop dat Yuval Harari de staf van Ayn Rand heeft overgenomen. Beide boeken zijn geniaal geschreven, maar hebben een grondtoon van fatalisme en onmenselijkheid. Waar bij de boeken van Ayn Rand het harde kapitalisme over de mensheid heen walst, daar moet bij Harari de mens het tegen de technologie afleggen. https://kai-ehlers.de/2020/05/neue-normalitaet-vom-homosapiens-zum-homo-deus/ https://www.rubikon.news/artikel/trojanisches-pferd-des-transhumanismus https://www.zerohedge.com/technology/transhumanism-new-religion-coming-technocracy https://www.hln.be/nieuws/buitenland/dit-is-wat-auteur-van-sapiens-over-de-coronacrisis-te-zeggen-heeft~a85c3a09/ https://www.newenglishreview.org/C_R_Hallpike/A_Response_to_Yuval_Harari%27s_%27Sapiens:_A_Brief_History_of_Humankind%27/ https://www.wsj.com/articles/book-review-sapiens-a-brief-history-of-humankind-by-yuval-noah-harari-1423261230

Reddingsmissie of kinderhandel?

rovanov — Sat, 18 Nov 2023 15:18:37 +0000

Dit bericht verscheen bij de Andere Krant Uit de pen van Ella Ster

ADOPTIE VAN GEHANDICAPTE OEKRAÏENSE KINDEREN

Vele tienduizenden kinderen zijn sinds de Russische invasie in februari 2022 ter adoptie naar de VS gebracht. De kinderen zouden op deze manier worden beschermd. Maar sommige van de organisaties die zich met deze adoptie bezighouden zijn uiterst schimmig. Ze zijn betrokken bij financiële schandalen en hebben nauwe banden met Amerikaanse militaire instanties die zich bezighouden met medisch onderzoek. Rusland wordt door het Westen regelmatig beschuldigd van het ontvoeren van kinderen uit de bezette gebieden in Oekraïne. Volgens de Russische regering brengen ze juist kinderen in veiligheid. Veel minder bekend is dat ook Amerikaanse organisaties zich bezighouden met de verplaatsing van kinderen, vanuit Oekraïne naar de VS. Kwetsbare kinderen, bijvoorbeeld lichamelijk gehandicapte of seksueel misbruikte kinderen uit weeshuizen, worden ter adoptie naar de VS gebracht. Twee Amerikaanse liefdadigheidsinstellingen die zich hiermee bezig houden, en hiervoor miljoenen aan donaties hebben ingezameld, zijn Exitus1 en Operation Underground Railroad (OUR). Die laatste is opgericht door Tim Ballard, de hoofdpersoon in de inmiddels beroemde film Sound of Freedom, waarin kindermisbruik aan de kaak wordt gesteld. Een andere actieve organisatie is het in Californië geregistreerde Next North Inc., die zegt samen te werken met officiële instanties in Oekraïne.

Nep-adoptiegezinnen

Lees het volledige artikel bij de Andere Krant

Stop de pandemiewet

rovanov — Wed, 10 May 2023 11:00:11 +0000

ONZE VRIJHEID STAAT OP HET SPEL!

Met het verschijnen van De Andere Krant van 6 mei is de campagne ‘Stop de Pandemiewet’ gestart. Deze campagne loopt tot 25 mei wanneer de Eerste Kamer gaat stemmen over dit thema. De pagina ‘Pandemiewet’ van De Andere Krant geeft u belangrijke informatie over wat er aan de hand is en wat we kunnen doen.

HELP MEE MET DE CAMPAGNE ‘STOP DE PANDEMIEWET’

De Andere Krant van 6 mei 2023 is bijna geheel gewijd aan de nieuwe Wet publieke gezondheid, de zogenaamde Pandemiewet, die eind deze maand ter stemming ligt bij de Eerste Kamer. Deze wet geeft verregaande bevoegdheid aan de minister van VWS om al bij de ‘dreiging’ van een ‘pandemie’ ingrijpende vrijheidsbeperkende maatregelen op te leggen aan de bevolking. De minister kan eigenhandig bepalen wanneer er sprake is van een ‘dreiging’ en kan letterlijk elke maatregel nemen die hij nodig acht om daar iets aan te doen. Een goed jaar nadat de laatste maatregelen rond corona zijn opgeheven blijkt meer en meer dat de maatregelen veel leed en schade berokkend hebben en nauwelijks meetbaar effect hebben gehad op de volksgezondheid. Landen waar deze maatregelen niet zijn opgelegd, zoals Zweden, zijn met minder slachtoffers en additionele schade door de afgelopen jaren gekomen. Juist deze wetenschap maakt dat het een logische stap zou zijn om eerst te reflecteren op het beleid en een goede evaluatie op te zetten. Er blijkt politiek echter geen enkele interesse om lering te trekken uit de afgelopen periode. Een geplande parlementaire enquête is zelfs uitgesteld tot 2025. De Wetenschappelijk Raad voor het Regeringsbeleid heeft aan deze krant te kennen gegeven dat ze het niet als haar taak ziet om een oordeel te vellen over de wetenschappelijke basis van de straks in de wet opgenomen maatregelen. Tot onze verbazing is het vanuit onze collega’s van de gevestigde media doodstil gebleven met betrekking tot deze Pandemiewet. Hierdoor ontbreekt het maatschappelijk debat volkomen. De meeste Nederlanders hebben geen flauw benul dat er zometeen een wet ligt die hun grondrechten en vrijheden teniet doet. Als onze democratie ons echt zo nauw aan het hart ligt als door de politiek altijd wordt beweerd, dan mag zo’n brede maatschappelijke discussie niet ontbreken. Met deze speciale uitgave hopen wij dit debat op de valreep alsnog op gang te brengen. Het is nog niet te laat om deze wet te stoppen. We vragen de Eerste Kamer pas op de plaats te maken en haar rol als hoeder van de democratie serieus te nemen en niet in te stemmen met deze wet, maar ruimte te maken voor een breed debat waarbij er daadwerkelijk lessen getrokken kunnen worden uit wat ons nu de afgelopen jaren collectief is overkomen of aangedaan. Onze lezers roepen wij op in actie te komen voordat het te laat is.

WAT IEDEREEN KAN DOEN:

Download en verspreid de poster Stop-pandemiewet.pdf Download en verstuur een brief aan eerste kamerleden (op pagina 3 staan de mailadressen). Bestel 5 kranten inclusief posters voor €7,50 of 12 posters voor €5,- op onze bestelpagina. Teken de petitie tegen de Pandemiewet op de website van Cultuur Onder Vuur. Teken de petitie tegen de Pandemiewet op de website petities.nl. Ondersteun de actie van Ik de Burger en verbied de wijziging in de Wet publieke gezondheid. Informatie en nieuwsartikelen over de Pandemiewet: – Op de pagina Wet die je niet wilt staat veel informatie over de Pandamiewet. – Cultuur onder Vuur – De Nieuwe Pandemiewet bedreigt de grondrechten van alle Nederlanders. – De Andere Krant – Artikel over de Pandemiewet van 8 januari 2023 – Op Ezaz.nl staat een artikel hoe deze wet de vrijheid zal beperken. – Stichting Vaccinvrij – Wat hangt ons boven het hoofd met de nieuwe Pandamiewet. – De Biomedische Rekenkamer stelde vragen over de wijzigingen in de Wet Publieke Gezondheid. – De Ander Krant – Oppositie tegen dictoriale Pandamiewet boekt succes. – De Andere Krant – Regering wil corona lockdowns verankeren in de wet.

Vlaggenprotocol

rovanov — Mon, 20 Feb 2023 19:36:10 +0000

Dit artikel verscheen in het huis-aan-huis-blad Contact. (Achterhoek) Een blad dat mij in de afgelopen drie jaar al vaker positief was opgevallen door het publiceren van 'afwijkende' geluiden. Dit zijn voor mij hoopgevende signalen! Een opinie stuk van Annelies van der Veer Op m’n fiets kom ik langs ‘t gemeentehuis van Bronckhorst dat in een niet ver genoeg verleden net buiten het dorpje Hengelo is neergezet. Je kunt ‘t gebouw door z’n kolossale afmetingen en klimaat-deugen-architectuur niet onopgemerkt passeren. In ‘t dorp zou ‘t meer detoneren maar nu staat ‘t midden in het prachtige coulisselandschap waarop ik na tien jaar nog steeds ‘n beetje verliefd ben. Wie schetst mijn verbazing als ik voor de ingang maar liefst vier vlaggen zie wapperen? Alweer niet aan ‘t oog te onttrekken. Twee van de vier vlaggen herken ik niet, dat wil zeggen, ik associeer ze niet met een Nederlands gemeentehuis en de andere twee zijn lastig te ontcijferen dus ik stap even af om ‘n foto van ‘t viertal te maken. [caption id="attachment_61631" align="aligncenter" width="728"] De vlaggen bij het gemeentehuis van Bronckhorst in Hengelo. Foto: Annelies van der Veer[/caption] De Nederlandse vlag zit er niet bij, dat had ik al wel gezien, de markante groene Achterhoekse echter evenmin. Wel, pal langs de rand van het toegangspad naar het gemeentehuis, een geel-blauwe vlag, bij nader inzien de Oekraïense vlag. Is de Achterhoek een provincie van Oekraïne geworden? Een land ongeveer vijftien keer zo groot als Nederland, dat tamelijk ver weg ligt? Waarom niet de Afghaanse vlag en die van Ethiopië, Jemen, Nigeria, Somalië en Venezuela om ‘n paar landen te noemen waar immers al jaren, zo niet decennia, oorlog woedt? Ik volg geen leugenachtige oude staatsmedia - wat ik iedereen kan aanraden - waar gepropagandeerd wordt, notabene door de zittende premier, dat dit ONZE oorlog is. Ja, dat lees of hoor ik dan weer in de vrije media maar met een genuanceerd commentaar erbij, en waar getracht wordt met gezond verstand de waarheid te achterhalen. Ik wil niemand bang maken maar Oekraïne is (nog steeds) geen NAVO-lid, wat betekent dat dit nooit onze oorlog kan zijn en dat Rusland het recht heeft om bijvoorbeeld de haven van Rotterdam lam te leggen als Putin, logisch nadenkend, tot de conclusie komt dat er via deze haven allerlei oorlogsmateriaal naar Oekraïne wordt getransporteerd. En dat vindt nu plaats! Een levensgevaarlijke situatie die gemakkelijk kan escaleren maar zo zal het de oude-media-kijker niet worden uitgelegd, vrees ik. Terug naar de vlaggen in onze nu nog zo prachtige Achterhoek. Precies tegenover deze uitheemse vlag, dus eveneens vlak naast het toegangspad naar het gemeentehuis, waar meestal weinig ambtenaren te bespeuren zijn, hangt een veelkleurige vlag die je wel op zogeheten Gay Prides in steden als Amsterdam aantreft. Maar voor een gemeentehuis?! Bemoeit de gemeente zich inmiddels ook al met de geaardheid van mensen en is het ineens niet meer genoeg dat we ieders geaardheid tolereren maar moeten we er nu ook openlijk trots op zijn? Wat is dit voor politieke flauwekul of dient het wellicht een specifieke wethouder-agenda? Net als die Oekraïense vlag? De andere twee vlaggen vallen ‘n stuk minder op, die moet je echt lezen om ze te herkennen. Op de ene staat ‘Gemeente Bronckhorst’, dat is wel handig om te weten natuurlijk en op de andere staat ‘Omgevingsdienst Achterhoek’. Daar kan ik me ook wel iets bij voorstellen. Immers de gemeente, in dit geval Bronckhorst, staat in dienst van de mensen in de nabije omgeving. Vanuit mensenperspectief is ‘t dus veel logischer om voor dit gemeentehuis een ‘Trots Op Onze Boeren-vlag’ uit te hangen nu deze groep zo krankzinnig hard wordt veroordeeld en aangepakt door de landelijke overheid alsof Stalinistische (onteigenings)tijden herleven. De omgekeerde ‘Nederland In Nood-vlaggen’ die je hier nog steeds voor boerenbedrijven ziet, zijn daar een zichtbaar bewijs van. Ik begrijp daarom volstrekt niet waarom met al ‘t leed om ons heen die ‘regenboogvlag’ en Oekraïnevlag voor het Achterhoekse gemeentehuis hangen. Die vlaggen werken enorm vervreemdend. Wat hebben de bewoners van een groot gedeelte van de Achterhoek aan dit gemeentebeleid? En als ik het niet begrijp zijn er vast meer mensen die ‘t niet vatten. En dan nog iets. Het vlaggenprotocol 2023 gaat alleen over de Nederlandse vlag. Die vlaginstructie blijkt niet bindend, je ‘mag bij persoonlijk lief en leed ook op andere dan de voorgestelde dagen de vlag hijsen’. Toch heeft de gemeente Bronckhorst ervoor gekozen de omgekeerde Nederlandse vlaggen die van de noodsituatie alhier getuigen langs de doorgangswegen te laten verwijderen. Het ene leed is blijkbaar het andere niet… Over buitenlandse of andere vlaggen zegt het vlaggenprotocol niets. Ik krijg sterk de indruk dat de gemeente zelf maar wat met vlaggen aanrommelt en iedere wethouder z’n hobby met ‘n eigen vlag uitoefent. Dit heeft toch niets meer met de gemeente te maken?! Verwijder dus alsjeblieft die twee vlaggen en hang vervolgens de Achterhoekse vlag uit! Dat is dan ‘n stapje in de goede richting van de gemeente die er voor de mensen is en niet andersom. Annelies van der Veer

De spirituele bijdrage van Midden en Oost Europa wordt verpletterd in de machtsstrijd tussen Rusland en de V.S.

rovanov — Sat, 11 Feb 2023 22:51:08 +0000

Wat kan daartegen worden gedaan?

Voordracht door Harrie Salman gevolgd door een gesprek. 25 maart, 13.00 – 17.00 uur, Zeist [caption id="attachment_13205" align="alignright" width="300"] Strijd der culturen[/caption] Verschillende volkeren kunnen vanuit hun historische ontwikkeling hun bijdragen leveren aan de ontwikkeling van de cultuur. In veel gevallen misbruiken belangengroepen deze bijdragen en buigen ze in hun voordeel om, zodat volkeren tegen elkaar worden opgezet in plaats van dat zij gaan samenwerken om de belangen van de mensheid te dienen. In de 20e eeuw is dit op grote schaal gebeurd door de elites van de Angelsaksische landen. Oorlogen tussen Europese landen zijn door hen georganiseerd, en daarnaast hebben zij op wereldschaal hun economische imperia gevestigd. In dit grote speelveld tussen Amerika en Azië hadden de Midden-Europese volkeren een tussenpositie kunnen innemen om een derde weg met eigen sociale en spirituele inspiraties te openen. Daarmee zouden ook globaal de tegenstellingen tussen Oost, West en Zuid kunnen worden overbrugd, in een spirituele cultuur en rechtvaardige samenlevingen. In de Midden-Europese cultuur leefde een sterke drang de krachten van het vrije Ik tot ontwikkeling te brengen, waarmee de tegenstelling tussen het extreme individualisme van het Westen dat alleen op de materiële wereld is gericht, en het anti-individuele collectivisme van het Oosten kan worden overwonnen. In Midden-Europa zijn in de Sociale Driegeleding impulsen verschenen waarmee een samenleving kan worden opgebouwd waarin het vrije Ik een rechtvaardige samenleving kan inrichten, waarin het egoïsme wordt begrensd en het collectivisme wordt opengebroken. We leven in een tijd waarin de spirituele en sociale bijdrage van Midden-Europa op alle mogelijk manieren wordt verhinderd. We zien nu in alle openbaarheid de opkomst van een technocratisch totalitarisme met een door de financiële elites gecontroleerde wereldregering, die ook de rijkdommen van Rusland in haar greep wil krijgen. De geest van Midden-Europa moet nu op wereldniveau weer tot leven worden gebracht. Wat we daarvoor kunnen doen is de vraag waarover deze voordracht het gesprek wil openen. Voordracht Harrie Salman, gevolgd door een gesprek. Aanmelden: is wenselijk en kan bij Els van Dongen: fiederels@ziggo.nl Locatie: van Tetslaan 4, Zeist Datum en tijd: 25 maart, 13.00 – 17.00 uur Entree: 15,- Gelieve contant en gepast meenemen. Organisatie: Kerngroep Sociale Driegeleding: Els van Dongen, Feiko van der Veen, Henk Hupkes, Coen Graaf De middag is voor iedereen toegankelijk, dus mocht je nog andere geïnteresseerden in je omgeving kennen, dan zijn zij van harte welkom.

Een visie voor een gezondheidszorg revolutie

rovanov — Sun, 05 Feb 2023 13:06:56 +0000

Een gastbijdrage van Thijs Hottenhuis

Hoe zou het zijn als we een gratis wereldwijd systeem van medische opleidingen hadden, waardoor we overal genoeg gezondheidszorg medewerkers zouden hebben? Een systeem waar iedereen laagdrempelig in kan stromen, en zich tot hoog gekwalificeerde verpleegkundige of zelfs arts kan ontwikkelen? Een onafhankelijke organisatie, niet beïnvloed door de politiek of de farmaceutische industrie, waar gezondheid echt op de eerste plaats staat? Ik heb een visie voor zo’n systeem. Mijn naam is Thijs Hottenhuis. Ik heb altijd een interesse in gezondheid en welzijn gehad, in de breedste zin. Deze belangstelling is door de zogenaamde “Covid-19 pandemie” nog veel sterker geworden. Ik ben geen gekwalificeerde verpleegkundige of arts. Ik ben wel een visionair. Ik denk dat je me het beste een “goed geïnformeerde, bezorgde burger” zou kunnen noemen. Toen ik eerste berichten over het Covid-19 virus hoorde, vond ik dat erg heftig. En toen ik hoorde dat het sterftecijfer voor dit “nieuwe virus” op 3,4% zou liggen, schrok ik echt. Eén op de dertig mensen dood! Dat zou, naast het pijnlijke gemis van vrienden of zelfs geliefden, leiden tot een complete maatschappelijke ontwrichting. Ik begon me steeds meer in te lezen over het Covid-19 virus, wilde echt weten wat er aan de hand was. Het werd al snel duidelijk dat het officiële verhaal niet klopte. Niet alleen die 3,4%, maar ook het nut van mondkapjes en afstand houden, plus het hameren op vaccinaties als enige oplossing. Dit rammelde aan alle kanten. Ik bleef doorgaan met mijn eigen onderzoek, en kwam een aantal zeer verontrustende zaken tegen, over het WEF en “The Great Reset,” en over de chronische corruptie van de Big Pharma bedrijven. Ik heb zeker niet alle antwoorden over wat er nu echt gebeurd met de Covid-19 pandemie, maar weet wel dat onze gezondheid hierin niet de prioriteit was of is. Veel mensen die deze zoektocht maken raken gefrustreerd over hoe weinig macht we nog hebben over onze eigen levens. Maar er zijn ook mensen die kijken hoe ze een oplossing kunnen zijn voor de problemen van deze wereld. Ook ik heb hierin een positieve keuze gemaakt. Een aantal beroemde quotes hebben mij hierbij geïnspireerd: “Blind geloof in autoriteit is de grootste vijand van de waarheid.” — Albert Einstein Ik moet niet blind volgen, maar mijn eigen oordeel ontwikkelen. "Het is verstandiger een kaars aan te steken dan te klagen over de duisternis." — Lao Tze Ik kan mij alleen goed voelen als ik er voor kies om behulpzaam te zijn. "Wees de verandering die je in de wereld wilt zien." — Mahatma Gandhi Klagen heeft geen zin, ik moet met een oplossing komen. "De mensen die gek genoeg zijn om te denken dat ze de wereld kunnen veranderen, zijn degene die het doen." — Steve Jobs Het is mogelijk de wereld te veranderen, als ik mij niet beperk in mijn denken. Gebaseerd op het bovenstaande heb ik een visie ontwikkeld voor een alternatief systeem voor medische opleidingen, waarbij werken met leren gecombineerd wordt. Deze visie is NUMMES, wat staat voor Nonprofit Universal Modular Medical Education System. Een visie voor een wereldwijde organisatie, waarbij mensen zonder voorkennis kunnen instromen, en in dertig stappen van opeenvolgende certificaten door kunnen groeien van leek tot volleerd arts. Dit is een realistische visie. Het enige wat je echt nodig hebt om een goede medische professional te zijn, zijn kennis, vaardigheden, en ervaring. Kennis kan worden opgedaan door online training, eventueel aangevuld met offline training op NUMMES faciliteiten zoals ziekenhuizen en medische centra. Vaardigheden kunnen onderwezen worden in praktijklessen in deze NUMMES faciliteiten. En door werken in zo’n faciliteit met leren te combineren, kun je de benodigde ervaring opdoen, onder professioneel toezicht. De onderste tien niveaus zijn vergelijkbaar met mensen die in ondersteunende taken werken in ziekenhuizen, of professionals zoals thuiszorg medewerkers. De volgende tien niveaus zijn op verpleegkundig niveau, van basis- tot operatiekamer verpleegkundige. En de hoogste tien niveaus zijn voor artsen, van beginnend arts tot volleerde dokter. Telkens als je alle eisen voor jouw niveau gehaald hebt, krijg je een certificaat en kun je doorstromen naar de volgende stap. Om dit op te zetten, het van een visie in een organisatie te transformeren, dat is uiteraard een monsterproject. Waarom denk ik dat het überhaupt mogelijk is om dit te doen? Er zijn vier zaken die mij geïnspireerd hebben om hierin te geloven. Het hele NUMMES idee is eigenlijk een combinatie van oude ideeën, in plaats van een gloednieuw idee. Dit zijn de vier voorbeelden die ik hierin gevolgd ben:

Online studie mogelijkheden Er is een exponentiële stijging in de beschikbaarheid van lesmateriaal online, gratis, ook op medisch gebied, wat we kunnen gebruiken.
De PADI-duikorganisatie Ik ben een PADI duikleraar (nu inactief). PADI werkt ook met een globaal modulair systeem, waarin kennis en vaardigheden geleerd worden, en ervaring wordt opgedaan, verdeeld in modulaire blokken.
De Open Source Software beweging Deze prachtige beweging van vrijwilligers laat zien hoe je met teamwork en ideële plannen prachtige resultaten kunt bereiken, goede software producten, via online en offline samenwerking.
Bestaande medische faciliteiten met leer-werk trajecten Er zijn al trajecten voor leren en werken in de gezondheidszorg, waar we veel van kunnen leren. Veel medische faciliteiten zijn al bekend met het principe, wat zal helpen bij de introductie van NUMMES.

De bemoedigende citaten van mensen waar ik veel respect voor heb, plus de positieve resultaten van de vier bovengenoemde voorbeelden, geven mij het vertrouwen dat het mogelijk is om dit te doen. Ik heb de eerste stappen gezet, en zal hier mee doorgaan. Ik geloof in het NUMMES concept. Stel je voor: een medische opleidingen organisatie, voor de mensen, door de mensen. Waar het echt puur om gezondheid voor iedereen gaat, zonder dubbele agenda. Met wereldwijd aangesloten faciliteiten, en een hoofdkantoor in Zwitserland. Gerund door een kleine kern van betaalde krachten en een grote groep van vrijwilligers. Dat is in een notendop mijn visie voor NUMMES. Hiervoor heb ik dus heel veel hulp nodig, van mensen die dit ook een mooi idee vinden, en die willen helpen om het van een visie in een concrete organisatie te transformeren. Is dit iets voor jou? Voor meer informatie, het geven van terugkoppeling, of om actief mee te helpen, ga alsjeblieft naar nummes.org. Thijs Hottenhuis

EU Kerstmis 2022

rovanov — Tue, 27 Dec 2022 22:05:08 +0000

[aiovg_video id=61374]

Nederlandse overheid voert psychologische oorlog tegen eigen bevolking

rovanov — Wed, 07 Dec 2022 06:35:18 +0000

Dit artikel verscheen in Gezondverstand Nr. 39

De Nederlandse overheid heeft haar propagandacampagnes gemilitariseerd door gebruik te maken van massa-surveillance (OSINT; Open Source Intelligence), psychologische oorlogsvoering (PSYOPS), BDM (Behavioural Dyna mics Methodology) en geesteswetenschappelijke analyse. Dit blijkt uit duizenden pagina’s WOB (Wet Openbaarheid Bestuur) documenten, die anderhalf jaar na de verplichte termijn van acht weken zijn vrijgegeven. Bij deze psychologische oorlogsvoering waren meerdere ministeries betrokken, waaronder Binnenlandse Zaken, Economische Zaken, VWS (RIVM en GGD’s), Justitie (NCTV; Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid), en Defensie (LIMC; Land Information Manoeuvre Centre). De operaties van de Nederlandse overheid waren vooral gericht op het ondermijnen van kritiek op regeringsbeleid en multilaterale verbanden, en het stimuleren van gehoorzaamheid aan de Covid-maatregelen. Uit de documenten blijkt dat de betrokken ministeries angst hadden voor een “groeiend anti-regeringssentiment”. Deze angst is terecht gebleken. Uit onderzoek van de Erasmus Universiteit in samenwerking met de Universiteit Leiden bleek dat het vertrouwen in de landelijke overheid is gedaald van 70 procent in april 2020 tot minder dan 30 procent in september 2021. Dit maakt Nederland een zogeheten ‘laag-vertrouwen samenleving’. Het managen van de publieke opinie begon met het strategische gebruik van ‘narratieven’ (verhalen) en ‘framing’ (het scheppen van een eenzijdig beeld). De effectiviteit van elk narratief werd systematisch gepolst via massa-surveillance (OSINT), en naar behoeven bijgesteld wanneer het draagvlak afnam. In e-mails vroegen ambtenaren zich bijvoorbeeld af welke soort framing over de teststraten “meer thuisblijf gedrag” zou opleveren. Binnen de Belastingdienst werd besproken dat “de corona paspoort app(s) er hoe dan ook gaan komen en het in afwachting van het wetsvoorstel nodig zal zijn vijf maanden met de apps te werken...” Er werd voor gekozen om dit te framen als een ”verlengde experimenteerfase”, die ervoor zou zorgen dat “de IC’s niet overbelast raken”. De framing dat de app zou helpen om “sneller uit de lockdown te kunnen komen” was namelijk aan kracht aan het verliezen. In juni 2020 opperde de NCTV (Justitie) zelfs om de framing van ‘eerste paniek’ te vervangen door beelden van ‘corona-longen’, om de angst weer nieuw leven in te blazen. De volgende stap was om het narratief rechtstreeks bij te sturen in de traditionele en sociale media. Dit begon met ‘debunken’ en ‘fact-checken’, maar schakelde al snel over op het gedwongen verwijderen van content en profielen met een groot bereik – inclusief op nieuwswebsites – en het betalen van influencers (trollen) om via online campagnes jongeren te beïnvloeden. Ook het RIVM heeft de “regie op het eigen verhaal” genomen door de media directe instructies te geven over welk beeld ze moesten scheppen. Wanneer uit de sociale media analyses bleek dat het wantrouwen jegens het RIVM aan het stijgen was, werden er interviews geregeld om hun status van ‘betrouwbaar wetenschappelijk baken’ weer wat op te krikken. Zonder hun toestemming werd er niets uitgezonden of gepubliceerd. Deze massa-surveillance (Open Source Intelligence) van sociale media en traditionele media werd met name uitgevoerd door de NCTV en het LIMC (Defensie). Hier werden dagelijkse ‘omgevingsanalyses’ van gemaakt, die de ‘sentimenten’ van de bevolking over bepaalde onderwerpen weergaven. Deze werden vervolgens verstuurd naar andere ministeries, inclusief de minister van VWS (Hugo de Jonge) zelf. In deze omgevingsanalyses werden kritische personen met een groot bereik bij naam genoemd, waaronder Maurice de Hond, en politici als Fleur Agema en Caroline van der Plas. Ook kritische tweets van gewone burgers waren eenvoudig te herleiden tot personen. Het LIMC (Defensie) hield ook contact met de nationale politie en het Openbaar Ministerie. Zowel Defensie als de politie hebben data vergaard door undercover-eenheden in te zetten op sociale media. In een mail uit 2019 gaf een ambtenaar toe dat “bij diverse eenheden gewerkt wordt met avatars (nep-profielen), en dat de directe verbinding met Defensie niet wordt weergegeven.” Of deze eenheden ook actief ondermijnende berichten hebben geplaatst is niet bekend. Het doel was niet alleen om het Covid-narratief in stand te houden, maar ook om narratieven te monitoren op het gebied van desinformatie, 5G, en het huidige beleid inzake de boeren. Dat de Nederlandse overheid haar propaganda heeft gemilitariseerd blijkt nog het meest uit de inzet van psychologische oorlogvoering 2.0, oftewel ‘Behavioural Dynamics Methodology’ (BDM). Zoals het Ministerie van Defensie in juni 2020 aan het kabinet schreef: “BDM is – oneerbiedig gezegd – een moderne en geüpdate versie van wat vroeger PSYOPS werd genoemd. Het baseert zich op inlichtingen over een doelgroep,analyse van die inlichtingen en vervolgens het gericht beïnvloeden van de opvattingen en houding van die doelgroep. Alleen al uit deze omschrijving zal bij de meeste mensen argwaan ontstaan, zeker als het wordt toegepast buiten de context van een militaire operatie met een duidelijk mandaat, rechtsgrond, enz.” Bij BDM worden dus per definitie persoonsgegevens verzameld, omdat er een doelgroep moet worden beïnvloed. De betrokken juristen waren zich hiervan bewust, en gaven aan dat dit buiten een gewapend conflict alleen mag worden gedaan via de MIVD, de AIVD, of de politie op basis van strafrecht. Uit de stukken blijkt dat er naar allerlei omwegen werd gezocht; misschien kon de minister van Defensie opdracht geven, of misschien kon Defensiepersoneel in een opleiding tot toezichthouder de benodigde bevoegdheden krijgen. De ‘juridische basis’ bleef echter ontbreken, en toch is men van start gegaan voordat er een mandaat kon worden verleend. Zeer opmerkelijk is dat de twee betrokken compagnies van de militaire inlichtingeneenheid (JISTARC; Joint Istar Commando) – 108 TeXINT en 109 OSINT – op 3 december 2019 zijn opgericht, nog voor de Covid-crisis, en zonder publiciteit. De openbare oprichting vond pas plaats op 1 februari 2020. Uit e-mails blijkt dat ook veel ambtenaren niet over de oprichting waren geïnformeerd. De reden voor de geheimhouding was dat het werk van de twee compagnies “het verzamelen van informatie behelst, op – voor militaire begrippen – relatief nieuwe wijze en nieuwe terreinen, zoals forensisch onderzoek en informatie over (mogelijke) non-combattanten in inzetgebieden.” JISTARC wilde de compagnies namelijk voor de nationale context inzetten, en tegen de eigen burgers. Naast de massa-surveillance, PSYOPS en BDM heeft het RIVM een project voor geesteswetenschappelijke analyse aangevraagd. Het RIVM heeft zelf de aanbevelingsbrief geschreven voor een samenwerkingsproject tussen Defensie, het RIVM, de Koninklijke Academie van Wetenschappen (KNAW), en de Britse SCL Group die de voornaamste ontwikkelaar is van BDM, en moederbedrijf van Cambridge Analytica. Als onderdeel van dit project stuurde het RIVM een verzoek aan minister Grapperhaus (van Justititie) voor “intell verzameling van mensenbewegingen” via telecomgegevens. Het RIVM wilde graag weten hoe de contacten van mensen veranderen “na het versoepelen van de maatregelen”. Het Meertens Instituut leverde met haar DHLab (Digital Humanities Lab) hiervoor de benodigde Kunstmatige Intelligentie software. Weerstand tegen het Covid-beleid was echter niet het enige doelwit van de propaganda-operaties. Uit andere e-mails blijkt dat er is ingezet op “positieve communicatie over multilaterale verbanden d.m.v. stratcom om ondermijnende narratieven over EU/NAVO tegen te gaan.” De term ‘stratcom’ is afkomstig uit het militaire apparaat van de VS, en is overgenomen door de NAVO en de EU, die beide een speciale ‘stratcom’ afdeling hebben. De Stratcom website van de NAVO geeft aan dat het gebruik maakt van alle informatiekanalen – inclusief ‘traditionele media’ en ‘internet-media’ – om “steun voor haar keuzes en operaties” te stimuleren onder de bevolking, onder andere door middel van het gebruik van ‘Psychologische Operaties’. De EU Stratcom afdeling is verantwoordelijk voor het EUvsDisinfo project, wat bedoeld zou zijn om Russische desinformatie tegen te gaan. Deze Task Force onderhoudt ook nauwe contacten met overheden en journalisten, door bijvoorbeeld de media in Oost-Europese landen te bestendigen tegen Russische invloeden. EUvsDisinfo is in 2018 in opspraak geraakt omdat het meerdere Nederlandse nieuwsbronnen – waaronder GeenStijl, The Post Online, en De Gelderlander – onterecht had beschuldigd van het verspreiden van nepnieuws over de MH17 ramp. De meerderheid van de Kamer en het Nederlandse Genootschap van Hoofdredacteuren wilde dat het project werd opgedoekt, maar het bestaat nog steeds. De door de Nederlandse staat ingezette gemilitariseerde propaganda wordt vanzelfsprekend op supra-nationaal niveau gecoördineerd. Burgers met sterke pro-NAVO en anti-Rusland standpunten worden verondersteld niet te weten in hoeverre deze sentimenten zijn gemanipuleerd door psychologische operaties.

Geboortepijnen van een nieuwe wereld

rovanov — Sun, 27 Nov 2022 06:11:55 +0000

Een bericht van Von Rüdiger Rauls overgenomen van RT-Duits en vertaald door WM.

Uit het optreden van het Westen tegenover Rusland en China krijgt men de indruk dat het Westen zich niet eens meer bewust is van wat haar acties inhouden. Wat wil het bereiken, wat wil het Westen winnen? En waar zal het allemaal toe leiden?

De term Nieuwe Wereld staat meestal voor het door Columbus ontdekte Amerika. Het dankte zijn ontdekking aan het toeval. De Nieuwe Wereld, waarvan wij sinds enkele jaren getuige zijn, komt daarentegen niet toevallig tot stand. Het is het resultaat van de menselijke strijd voor een beter leven, maar niet zoals vroeger voor een minderheid, die Poetin de Gouden Miljard noemt, maar voor iedereen. De ontdekking van de Nieuwe Wereld door Columbus betekende ook het begin van een nieuw tijdperk van menselijke ontwikkeling. Het kapitalisme werd mondiaal. De heersende klasse, de bourgeoisie, had de politieke macht nog niet veroverd, maar als economisch systeem kreeg zij geleidelijk de overhand. Het feodale systeem van de adel daarentegen werd als economische factor maatschappelijk steeds onbelangrijker. De koloniën, als voormalige grondbezittingen van de Europese vorstenhuizen, werden omgevormd tot kapitalistische markten. Deze voormalige Nieuwe Wereld is nu de oude, de verouderde. Het werd eeuwenlang gedomineerd door de leidende kapitalistische staten van Europa en hun Angelsaksische opvolgers (VS, Australië, Nieuw-Zeeland, Canada, enz.). Door hun economische en militaire superioriteit oefenden zij hun koloniale heerschappij uit over de meeste volkeren van de wereld. Deze vorm van regeren brak af in de onafhankelijkheidsoorlogen na de Tweede Wereldoorlog. Maar de economische macht over de wereld was nog steeds in hun handen. Deze oude wereld verliest echter steeds meer zijn economische macht door de heropleving van Rusland en de opkomst van China en andere landen zoals Vietnam. De militaire nederlagen van het Westen, met name van de VS in Zuidoost-Azië, maakten duidelijk dat deze ontwikkeling niet met oorlogsmiddelen kon worden gestopt. De westerse staten veranderden van Saulus - van de militaire strijd tegen het communisme - in de Paulus van de waardeoriëntatie. Als westerse waardengemeenschap willen zij nu het dreigende machtsverlies door sancties een halt toeroepen. Hoewel deze goedkoper zijn dan oorlogen, verzwakken ze de eigen economie steeds meer. Wat we momenteel meemaken is het uiteenvallen van deze westerse waardengemeenschap en haar concept om haar eigen macht over de volkeren van de wereld te handhaven door middel van economische en morele druk. De westerse waardengemeenschap valt niet uiteen door de oorlog van Rusland in Oekraïne. Het valt ook niet uiteen door de penetratie van China in bijna alle continenten en bijna alle gebieden van de economie, wetenschap en onderzoek. Het valt uiteen door zijn eigen tegenstrijdigheden. Steeds meer mensen, naties en samenlevingen herkennen de tegenstrijdigheid tussen de morele claims die de "westerse waarden" als een monstrans((https://nl.wikipedia.org/wiki/Monstrans)) voor zich uitdraagt en zijn feitelijk handelen. Deze oude westerse wereld is niet langer opgewassen tegen de druk van de volkeren die zich decennialang hebben bevrijd van de koloniale overheersing. Deze volkeren, die hard gevochten hebben voor nationale onafhankelijkheid, willen nu hun economische onafhankelijkheid realiseren. Zij willen niet langer afhankelijk zijn van de beslissingen van westerse investeerders. Zij willen ook niet langer berispt worden door de wankelende moraal van westerse politici die met twee maten meten en degenen die niet naar hun pijpen dansen met sancties straffen. De mensen van deze samenlevingen willen hun leven vormgeven volgens hun behoeften, ervaringen en principes. En de tijd lijkt gekomen voor dit aandringen.

Wat wil het Westen?

Welnu, het is één ding om de opkomst van machten te belemmeren, maar iets anders om de wereldgemeenschap zelf een hoopvol vooruitzicht te kunnen bieden. Dit blijkt niet uit het optreden van het Westen. Het kan de opkomende volkeren van de wereld niets meer bieden dat recht doet aan hun verlangen naar een beter leven. Aangezien zij geen voorstellen heeft om de toekomst vorm te geven, houdt zij zich voornamelijk bezig met het handhaven van de huidige toestand. Daarmee verliest zij echter de creatieve kracht. Dit is wat haar onderscheidt van China en de staten die zich aansluiten bij de ideeën en voorstellen van China om de toekomst vorm te geven. En die worden steeds talrijker. In de huidige wereldwijde conflicten is het niet duidelijk waar het Westen zich mee bezighoudt, buiten het tegenhouden van vooruitgang die niet overeenstemt met haaar ideeën. De strijd die zij als argument aangeeft tussen democratie en autocratie is misleidend. Terwijl de westerse waardengemeenschap Rusland en China bestrijdt omdat zij hen ziet als samenlevingen die de mensenrechten aan hun laars lappen, gaat zij achter staten als Saoedi-Arabië, Qatar, de Verenigde Arabische Emiraten en Azerbeidzjan aan om de olie en het gas te krijgen die zij om politieke redenen niet meer van Rusland wil hebben. Maar het verschil tussen degenen die zij bestrijdt en degenen die zij het hof maakt is niet meer uit te leggen. Het is nog moeilijker om uit te leggen waarom het ene minder inhumaan zou zijn dan het andere. Terwijl China wordt veroordeeld vanwege de autocratie van zijn communistische partij over de Chinese samenleving, is Vietnam gewild als nieuwe voorkeurspartner voor Duitse investeringen en toeleveringsketens, hoewel zijn samenleving ook door een communistische partij wordt geleid. Dit tegenstrijdige gedrag wekt de indruk dat de opiniemakers in de politiek en de media niet meer weten waar de conflicten met Rusland en China nog over gaan. De confrontatie is inmiddels zo'n eigen leven gaan leiden dat het lijkt deel te zijn van het westerse DNA. Dit alles is niet meer te verklaren. En hoe minder men zijn eigen gedrag kan verklaren, hoe meer het onderwerp taboe wordt. Een maatschappelijk debat hierover vindt nauwelijks nog plaats, en als dat er is, vindt het plaats in de eigen echokamers van opiniemakers op het niveau van veronderstellingen, onbewezen beweringen, intellectueel zwakke en misleidende conclusies. Een diepere, naar inzicht zoekende controversiële discussie wordt vermeden uit angst voor een verschrikkelijke openbaring: de eigen opvattingen zijn niet langer verenigbaar met de werkelijkheid. Ze zijn mager en hebben geen overtuigingskracht.

Hopeloos

Zo heeft het Westen, en hier vooral de Europese Unie (EU), zich door dit taboe in een moeilijke situatie gemanoeuvreerd. Momenteel lijkt er geen andere uitweg te zijn dan de ineenstorting van een van de bij het conflict betrokken kampen: Rusland aan de ene kant en Oekraïne aan de andere kant als gevolmachtigde van het westerse kamp. Omdat velen in het Westen de mening van mevrouw von der Leyen delen dat Oekraïne de oorlog moet winnen, lijkt er geen andere oplossing mogelijk dan dat een van beide partijen capituleert. Deze compromisloze houding klinkt als de definitieve oplossing en maakt onderhandelingen onmogelijk. Wie moet ze leiden? De westerse leiders bestaan alleen uit mensen die zich inzetten voor de ondergang van Rusland. Maandenlang hebben de media geen ander beeld geschetst dan dat Oekraïne zal winnen, of liever gezegd moet winnen, in het belang van ons allen. Scherpschutters in het kostuum van idealistische zendelingen van waarden, domineren de westerse politiek. En voor hen telt alleen de overwinning van hun ideologische principes, ongeacht de kosten. Voor von der Leyen((Voorzitter EU)), Baerbock((Duitse minister van buitenlandse zaken)) en de andere groene fanatiekelingen is alles behalve een nederlaag van Rusland uitgesloten. Daarvoor is de confrontatie al te ver gevorderd. Ze zijn al te ver gegaan met al hun voorspellingen over de zwakte van Rusland en de krachtige effecten van hun eigen sancties. Hoe kan men nu nog woorden terug nemen? Wie moet de boodschap overbrengen als het anders loopt? Wie gaat er voor het publiek staan en toegeven dat de werkelijkheid anders is dan de verwachtingen die bij de goedgelovigen zijn gewekt? Hoe moeten de media aan hun consumenten uitleggen dat zij de mensen lange tijd een verkeerd beeld van de werkelijkheid hebben gegeven, ongeacht of dit met opzet of door hun eigen waanideeën is gebeurd? Hoe gaan ze rechtvaardigen dat ze geen feiten willen zien die niet in hun eigen wereldbeeld passen? Wie moet aan de mensen toegeven dat alle offers die zij voor Oekraïne en de zogenaamde strijd voor onze vrijheid hebben gebracht, voor niets zijn geweest? Dat, tegen beter weten in, mensen in ellende en wanhoop werden gedreven door ongekende prijsstijgingen, banen werden vernietigd en duizenden bestaansmiddelen werden geëlimineerd. Dit alles gebeurde alleen om het inzicht te vermijden dat de sancties tegen Rusland niet het beoogde effect hadden. Wie moet de mensen vertellen dat dit beleid was gebaseerd op illusies en wensdenken, op onverzettelijkheid, op ideologische blindheid, bazigheid en onverschilligheid voor de belangen van anderen? En bovenal wil niemand zich voorstellen hoe de bedrogenen op deze bekentenissen zullen reageren. De westerse opiniemakers in de politiek en de media hebben zichzelf in een hopeloze situatie gemanoeuvreerd, en dit vooral binnen de EU. In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne hun eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die een ander beleid zou kunnen voorstaan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en hebben honderden miljarden weggeknikkerd. Wie van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? In de VS daarentegen vroegen de Republikeinen zich al snel af of steun aan Oekraïne ook het eigen belangen diende. In de EU-lidstaten daarentegen is er geen noemenswaardige kracht die voor een ander beleid zou kunnen staan. Alle grote partijen in Duitsland hebben gestemd voor herbewapening van de Bundeswehr, net als in 1914, en ja-geknikt voor honderden miljarden. Welke van deze cheerleaders zou met Rusland moeten onderhandelen wanneer duidelijk wordt dat niet Rusland maar Oekraïne instort? Wie is er die van het begin af aan een andere omgang met Rusland heeft geëist, zodat andere politieke actoren Rusland nu kunnen benaderen met voorstellen om de crisis op te lossen? Er is geen partij die een andere regering kan vormen om een evenwicht met Rusland te vinden. Er zit dus niets anders op dan de oorlog tot het bittere einde uit te vechten. Dit einde zal waarschijnlijk bijzonder bitter zijn voor de gewone mensen in dit land en in Oekraïne, over wiens rug Rusland moet worden vernietigd, zoals we van westerse politici hoorden. En welke uitweg is er voor Rusland anders dan het voortzetten van de oorlog bij dergelijke bedreigingen en vooruitzichten?

Nieuwe orde

De oorlog zal niet eeuwig duren, maar wat komt daarna. Dit gaat niet alleen over Oekraïne. Het is slechts een symptoom, een breuk in het wereldbestel zoals dat na het einde van de Koude Oorlog is ontstaan. Welke orde wil het Westen nastreven in plaats van de oude, die van de eigen overheersing, en vooral, vanuit welk wereldbeeld? Rusland, China, Iran en alle andere door het Westen gesanctioneerde landen hebben een duidelijk wereldbeeld. Zij zien de ontwikkeling naar een multipolaire wereld waarin het Westen en de VS als leidende macht niet langer de lakens uitdelen. Deze visie lijkt ook overeen te komen met de gang van zaken in de wereld. Al deze staten, die jarenlang door het Westen met sancties zijn lastiggevallen, willen een onafhankelijke en gelijkwaardige ontwikkeling van hun samenlevingen en economieën volgens hun eigen normen, hun waarden en beginselen, hun culturele en historische ontwikkeling, zonder paternalisme en dreigementen van het Westen. De tijd lijkt gekomen voor deze behoeften en het lijkt niet mogelijk dit te stoppen. Want het machtsevenwicht in de wereld is veranderd. Rusland is zo sterk geworden dat het zich militair verzet tegen elke verdere uitbreiding van het NAVO-grondgebied. China heeft het Westen economisch ingehaald. En de gesanctioneerde landen van de wereld zijn zo'n macht geworden dat Rusland en China op hen kunnen leunen. Daarom deze onverbiddelijkheid van het Westen tegenover Rusland en China. Het ziet geen plaats meer voor zichzelf in deze opkomende nieuwe wereldorde. Haar zelfbeeld van een op waarden gebaseerde superieure orde komt steeds minder overeen met de werkelijkheid. Maar een nieuw wereldbeeld voor zichzelf te creëren op basis van deze veranderingen lijkt buiten haar mogelijkheden te liggen. Dit gaat eigenlijk over niets anders dan afscheid nemen van oude overtuigingen en ideeën, vooral die van de VS, dat zij de orde van de planeet kunnen bepalen. Wanneer de VS en de zogenaamde westerse waardengemeenschap hun dominante positie op aarde verliezen, zullen zij niet ten onder gaan. Beide zullen blijven bestaan. Want het gaat er niet om om het kapitalisme te ontmantelen, zoals in de tijd van de Sovjet-Unie. Mensen zullen nog steeds in hun huizen kunnen wonen, naar hun werk gaan, hun kinderen naar school brengen en boodschappen doen. Ze zullen aan tafel zitten en samen eten. Ze zullen 's avonds tv kijken, met vrienden afspreken en in het weekend picknicken. Er zal niets veranderen in het dagelijks leven van de mensen. Zelfs de zon zal blijven opkomen in de ochtend en ondergaan in de avond. Zoals de Chinese president Xi Jinping zo terecht tegen zijn ambtgenoot Biden zei: "De wereld is groot genoeg voor onze twee landen." Daarin ligt het besef dat niemand de ander iets afneemt. Het idee van iets verliezen als de ander iets wint is een beeld uit een oude wereld. De opkomende nieuwe orde is gebaseerd op samenwerking ten voordele van allen. Rüdiger Rauls is auteur en tekstschrijver. Hier heeft hij zijn blog Politieke Analyse.

Crisismanagement

rovanov — Thu, 24 Nov 2022 06:41:25 +0000

Uit de nieuwsbrief van René Slot Integraal medisch centrum Paracelsus

Tijdens mijn studie heb ik regelmatig college gehad van de psychiater Professor Lievegoed, een warm, initiatiefrijk en creatief mens. Aan twee uitspraken van hem moet ik regelmatig denken in deze tijden van crisis. De eerste is, dat het Chinese woord voor crisis bestaat uit twee karakters, het karakter voor gevaar en het karakter voor kans. Er is een dreiging, een gevaar, maar er zijn altijd kansen om beter of getransformeerd uit de crisis te komen. De tweede uitspraak is: “Het kwade komt vanzelf, voor het goede moet je moeite doen.” Het is een illusie te denken dat alles goed zal gaan en mee zal zitten in ons leven. Het is belangrijk om je in te zetten voor het goede, niet alleen in de wereld, maar je ook in te zetten voor wat goed is voor jezelf. Zelfs als je daar moeite voor moet doen. We hebben in de afgelopen jaren natuurlijk het nodige aan crisissen meegemaakt en met de problemen in de Oekraïne lijkt er geen einde te komen aan tegenslagen. Een oplossing lijkt niet echt voorhanden te zijn. Na de coronacrisis, met persoonlijke drama’s als ziekte, overlijden van geliefden en vrienden, de financiële problemen die de pandemie met zich meebracht, worden we nu geconfronteerd met andere crisissen. De oorlog in de Oekraïne, de energiecrisis en als klap op de vuurpijl de massale inflatie. Er is daarnaast ook een crisis van vertrouwen te zien, zoals bijvoorbeeld een gebrek aan vertrouwen in het financiële systeem, in de overheid, in de geneeskunde, in de huizencrisis, in de farmaceutische industrie en dergelijke.

Het oppervlakkige voelen

Dit infobulletin is bedoeld om u te bemoedigen en een paar uitwegen te benoemen en daarmee zoveel mogelijk de schade van de crisis te beperken. Uit mijn boek over de wil: De Wil is een Pijl, wil ik een hoofdstuk noemen, namelijk het hoofdstuk over het voelen. Voelen heeft twee belangrijke aspecten. Aan de ene kant het oppervlakkige voelen, zoals het limbische systeem waar onze, vaak onbewuste, overleefstrategieën hun oorsprong vinden. Dat wat we doen om met een acute dreiging en crisis om te kunnen gaan. Dit type voelen wordt gekenmerkt door wat ik de 4 B’s noem: Boos (agressie), Bang (angst, paniek, spanning), Begerig (lust, verslaving) en Bedroefd (verdriet en depressie). Als we bij een crisis in de angst of het verdriet schieten, kunnen we bijvoorbeeld in paniek raken, gaan we piekeren, malen of niet meer goed slapen. Of in het ergste geval verlamd raken om een paar voorbeelden te noemen. We kunnen aan de andere kant ook in de agressie of in de lust schieten, waarbij we proberen om met de crisis om te gaan door steeds bozer te worden of te vluchten in allerlei verslavingen als alcohol, drugs, gamen, uren internetten, etc. Alles wat we maar kunnen doen om de pijn en de spanning maar niet te voelen. Al deze overleefstrategieën kunnen ons gijzelen, waardoor we de gevangene van onze emoties worden.

Het diepere voelen

Er zit echter nog een diepere laag onder deze laag van heftige emoties. Dit is het tweede belangrijke aspect van voelen. Deze, vaak onbewuste, laag, betreft een ander niveau van bewustzijn, die gaat over het zelf, het ik of hoe je dit gevoel ook wil noemen. Het is een diepere kern in onszelf, die gaat over onze waarden, onze motieven, onze principes, datgene waar we voor willen leven en waar we naar willen streven. Dit is het gebied van de bevrijding van de gijzeling, door de oppervlakkige emoties, veroorzaakt door de crisis.

Crisis advies

Uiteraard heb ik in mijn praktijk regelmatig gesprekken met mensen over de crisis die ze ervaren en wat het met hen doet. Over hun angsten, de boosheid, de onmacht, verdriet en dergelijke. Een aantal van die mogelijke oplossingen, die ik bespreek in die consulten, wil ik ook met u delen:

Ga op dieet, een informatie-dieet wel te verstaan. Bij een crisis hebben we een sterke informatiebehoefte. Dit uit zich in de neiging om van alles op te zoeken op het internet, nieuwsberichten te volgen en alle actualiteitenprogramma’s te bekijken. Vaak levert dit echter nog meer informatie op die vervolgens de angst verder kan versterken. Als individu kunnen we maar weinig met nog meer informatie over de oorlog of andere crisissen. Zelf kijk ik maar zelden naar het nieuws en vrijwel nooit naar de actualiteitenprogramma’s, die regelmatig gevuld worden met meningen van zogenaamde ‘deskundologen’. Ik kijk naar teletekst op mijn smartphone en zoek alleen, als het voor mij persoonlijk van belang is, naar verdere informatie.
Word actief, kom in beweging. Ga dingen doen die je positief voeden: pak oude hobby’s weer op, ga muziek maken (liefst met andere mensen), ga werken in de tuin, ga schilderen, sporten of bridgen. Allemaal dingen waar u aandacht bij moet houden.
Zorg voor flow ervaringen door activiteiten die maximale inzet, concentratie en focus vereisen. Probeer je te ontwikkelen door vaardigheden uit te bouwen door ze steeds moeilijker te maken. Tennissen met een sterkere tegenstander, een taal leren, in je schilderijen het licht op een andere manier toepassen of bij het zingen moeilijker stukken in te studeren.
Zet af en toe de gedachten stil, door te focussen op muziek, een meditatie of een mindfulness oefening.
Sluit de dag af met een dankbaarheidsoefening. Door bijvoorbeeld op te noemen waarvoor je dankbaar bent, dat je leeft, van wie je houdt en wie van jou houdt, voor het eten en drinken, voor de zon.
Ga de natuur in om vooral de natuur waar te nemen of te ervaren. Dat is iets anders dan alleen maar wandelen terwijl je gevangen blijft in dezelfde gedachten, die angst of verdriet kunnen oproepen. Verwonder je over de lucht, de kleur van de bladeren en dergelijke.
Probeer negativiteit en geklaag door jezelf en anderen in je omgeving te mijden. Een opmerking die ik eens las was: “jouw geklaag heeft geen behoefte aan mijn gezelschap.” Zeg bijvoorbeeld tegen jezelf of een ander: “zo, genoeg gesomberd, nu gaan we iets leuks doen."
Probeer je voor te bereiden als betere tijden aanbreken, zodat je klaar bent om in actie te komen. Nog een favoriet gezegde, wat bemoedigend kan werken: “this too shall pass.” Ook dit zal voorbijgaan. Kijk wat je wil realiseren, stel jezelf bijvoorbeeld de vraag: “als er nou geen beperkingen zouden zijn, wat zou ik dan doen?”

Ik wens u alle moed, gezondheid en positiviteit toe. Het zál overgaan. U kunt altijd een afspraak maken als u hulp nodig hebt. Met vriendelijke groet, René Slot, Arts en oprichter Paracelsus Medisch Centrum & Paracelia Supplementen

‘Links’ of ‘rechts’ bestaat al lang niet meer

rovanov — Tue, 15 Nov 2022 07:08:05 +0000

Overgenomen van de webpagina Indepen

De scheiding tussen ‘links’ en ‘rechts’ zoals die in het verleden gold is allang niet meer de scheidslijn. De scheidslijn ligt tussen mensen die vóór een globalistische wereld zijn, en hen die daartegen ageren. In het ‘oude links’ was persoonlijke vrijheid zeer belangrijk (wie herinnert zich niet de provo’s?), in het ‘oude rechts’ was met name economische vrijheid belangrijk. Het afgelopen decennium heeft er echter een duidelijke verschuiving plaatsgevonden. Het ‘links’ en ‘rechts’ zoals we dat kennen is niet meer. Het nieuwe links is verschoven naar het autoritaire verlangen, waarbij overheden, of liefst supranationale overheden bepalen wat er gebeurt: instanties zoals de EU of de NAVO, maar ook grote ngo’s (niet-gouvernementele organisaties) zoals het WEF (World Economic Forum) en de WHO (World Health Organization). Het oude rechts is juist verschoven naar de libertarische gedachte: een overheid die zich zo min mogelijk bemoeit met haar bevolking en waarbij ieder individu de maximale vrijheid bezit om voor zichzelf te zorgen. Deze vrijheid is gebaseerd op het ontkennen van autoriteit in de sociale organisatie van samenlevingen en het verwerpen van alle dwang, die het gevolg is van instituten en individuen die zich baseren op een autoriteit, die geen basis heeft in de kwaliteiten van betreffend instituut of persoon. Begrippen als ‘extreemlinks’ of ‘extreemrechts’ zijn termen uit het verleden. En voor de duidelijkheid: nazi’s en fascisten waren socialisten (geïnspireerd door Hedel en Marx) en dus ‘links’ in die tijd. Het label dat dit ‘rechts’ zou zijn werd pas in de jaren vijftig erop geplakt. Termen als autoritair en libertair dekken veel meer de lading.

Na de Tweede Wereldoorlog was er slechts vrede voor het Westen

rovanov — Fri, 11 Nov 2022 06:32:03 +0000

Dit bericht verscheen op 5 november in de Andere Krant

PERIODE NA 1945 ALS TIJD VAN VREDE. NIETS IS MINDER WAAR

Een bericht van Elze van Hamelen & Karel Beckman De Verenigde Staten zijn na 1945 uitgegroeid tot een wereldrijk dat overal op de wereld dictators steunt, staatsgrepen pleegt en oorlogen voert om hun belangen veilig te stellen. Maar deze realiteit wordt genegeerd in westerse vazalstaten als Nederland. “De oorlogsmisdaden van de Verenigde Staten waren systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen spraken erover”, zei de beroemde Britse schrijver Harold Pinter. Na de Tweede Wereldoorlog zijn alle landen via het handvest van de VN overeengekomen dat agressieve oorlog illegaal is. De meeste mensen in het Westen beschouwen de periode na 1945 ook als een tijd van vrede. Niets is minder waar. Vrede was er slechts voor de VS en zijn vazalstaten, waaronder Nederland. In het Westen zijn we, mede door eenzijdig onderwijs en mediavoorlichting, blind voor de moorden die zijn gepleegd, de misdaden die zijn begaan, de oorlogen die zijn gevoerd, met name door de VS, in de naam van ‘vrijheid en democratie’. De VS gaven in de afgelopen decennia financiële, militaire en morele steun aan talrijke brute dictators, van Pinochet in Chili en Saddam Hoessein in Irak tot de weerzinwekkende Rafael Trujillo in de Dominicaanse Republiek, die de gewoonte had zijn tegenstanders aan de haaien te voeren. In 1953 pleegde de CIA samen met de Britse geheime dienst MI5 een staatsgreep tegen de democratisch gekozen, hervormingsgezinde Iraanse premier van Iran, Mohammed Mossadeq, die de olie-industrie wilde nationaliseren. Hij werd vervangen door de corrupte Sjah Mohammad Reza Pahlavi, wiens martelkamers zich naast de Amerikaanse ambassade in Teheran bevonden, en die pas in 1979 werd verdreven door een revolutie die tot op de dag van vandaag zijn sporen nalaat. In 1954 organiseerde de CIA een staatsgreep tegen de hervormingsgezinde premier van Guatemala, Jakob Arbenz, die een bedreiging vormde voor de belangen van machtige Amerikaanse multinationals als United Fruit. De afzetting van Arbenz stortte Guatemala in een jarenlange burgeroorlog die 250.000 slachtoffers eiste. In 1962 liet de CIA samen met de Belgische geheime dienst op gruwelijke wijze de charismatische Afrikaanse bevrijder Patrice Lumumba vermoorden in Belgisch Congo, waarna de brute dictator Mobutu aan de macht werd geholpen. In 1963 volgde de moord op de Vietnamese president Ngo Dinh Diem, een gebeurtenis die mede de Vietnam-oorlog inluidde. Amerikaanse strijdkrachten bombardeerden in de jaren ’60 Vietnam met het chemische ontbladeringsmiddel Agent Orange dat kanker veroorzaakte en tot misvorming leidde bij duizenden kinderen. Van 1965 tot 1973 gooiden de Amerikanen 2.756.941 ton bommen op Cambodja, meer dan alle geallieerde bombardementen in de Tweede Wereldoorlog bij elkaar. In Indonesië steunden de Amerikanen Soeharto in zijn coup in 1967 tegen Soekarno, die werd gevolgd door een ongekende massamoord op honderdduizenden ‘communisten’. In de jaren ’70 en ’80 organiseerde de CIA een jarenlange terreurcampagne tegen ‘linkse’ oppositie in Latijns Amerikaanse dictaturen, Operation Condor, die vele tienduizenden slachtoffers eiste. Historicus William Blum documenteerde in totaal 60 door de VS gepleegde staatsgrepen tussen 1945 en 2014, waarvan 36 succesvol. Dit zijn allemaal historische feiten, maar leren we dit op school? Leidt het tot debat in de media en de politiek? In 2005 greep de toneelschrijver Harold Pinter het winnen van de Nobelprijs voor Literatuur aan om deze door de VS geïnitieerde ‘verborgen oorlogen’ te benoemen. Hij schreef: “Het is niet gebeurd. Er is nooit iets gebeurd. Zelfs toen het gebeurde, gebeurde het niet. Het deed er niet toe. Het was niet interessant. De misdaden van de Verenigde Staten waren systematisch, constant, wreed, meedogenloos, maar heel weinig mensen spraken erover. Je moet het Amerika nageven. Het heeft een heel klinische manipulatie van macht wereldwijd uitgeoefend, terwijl het zich voordeed als een kracht voor het goede. Het is een briljante, zelfs geestige, zeer succesvolle daad van hypnose.” Pinter is niet de enige die dat heeft opgemerkt. De beroemde schrijver Gore Vidal constateerde dat de Verenigde Staten van democratische republiek zijn getransformeerd tot een imperialistisch wereldrijk – Imperial America. Het Nieuwe Rome, in de woorden van historicus Chalmers Johnson. Socioloog C. Wright Mills beschreef de Amerikaanse gedaantewisseling al in 1956 in zijn beroemde boek The Power Elite (1956), waarin hij signaleerde dat de VS een schijndemocratie was geworden. In werkelijkheid wordt het land volgens Mills bestuurd door een kleine elite die de “strategische commandoposten” van de maatschappij bezet: de grote concerns, het staatsapparaat en het militaire apparaat. Critici als Mills, Pinter en Vidal voorzagen dat het imperialistische geweld uiteindelijk als een boemerang zou terugslaan op de eigen maatschappij en onze democratische instituties zou ondermijnen. Dat is wat we nu zien gebeuren. Al het geweld dat het Westen in de afgelopen zeventig jaar elders heeft gebruikt, en wij burgers oogluikend hebben toegestaan, wordt nu steeds meer tegen onszelf gebruikt. De gedragsbeïnvloeding en surveillancetechnieken waaraan wij zijn blootgesteld, werden in de militaire sector ontwikkeld en tijdens buitenlandse missies uitgetest. De kleurenrevoluties die de VS in het buitenland uitvoerden worden ook in het binnenland steeds meer zichtbaar, zoals te zien is in het kunstmatig opstoken van politieke agenda’s door middel van door de staat gefinancierde ngo’s, met strak georganiseerde campagnes, met een kleur, vlag of symbool en slogans die klaar staan om viraal te gaan. De politie past steeds meer militaire strategieën toe. Economische oorlogsvoering, die in andere delen van de wereld al veel langer aan de gang is, wordt nu ook op ons losgelaten. Oorlogspropaganda is verworden tot een algehele propagandacampagne tegen de bevolking in combinatie met massa-surveillance en internetcensuur. De vijandbeelden van buitenlandse leiders worden nu ook in eigen land gecreëerd, door framing van critici van het coronabeleid of kritische politici. In een interview met De Andere Krant vertelde historica Anne Morelli, auteur van het boek Elementaire principes van oorlogspropaganda, dat “alle oorlogen dezelfde motieven hebben. Ten eerste een economisch en ten tweede een geopolitiek motief”. Om de bevolking – die doorgaans geen trek heeft in de oorlog – overstag te krijgen, moet een ultieme vijand in het leven geroepen worden. Morelli: “Een veelgehoorde kreet is dan: ‘De vijand wordt door een monster aangestuurd’, of ‘de vijand is iemand die duivels is’. Denk hierbij aan Milošević, of Saddam Hoessein, Gadaffi, en in dit geval Poetin”. Veel denkers hebben opgemerkt dat oorlog een collectief zondebokritueel is. Zolang je het kwaad projecteert, de vijand alleen in de ander ziet, hoeven eigen problemen niet opgelost te worden. Journalist Chris Hedges, die meer dan twintig jaar werkte als oorlogsverslaggever, en in zijn werk regelmatig waarschuwt dat imperialistische politiek en democratie niet samengaan, vertelt dat oorlog of burgeroorlog uitbreekt op het moment dat burgers elkaar niet langer elkaar als mens zien, maar slechts als symbool voor het kwaad. Als we echt vrede willen, stelt hij, moeten we gaan erkennen dat andere mensen niet onze vijanden zijn.

Alle overheidsdepartementen doen aan gedragssturing burgers

rovanov — Wed, 09 Nov 2022 06:22:36 +0000

Dit bericht verscheen op 24 juli in de Andere Krant

Een bericht van Elze van Hamelen Een “rijksbreed” netwerk van gedragsexperts – het Behavioral Insights Network Nederland (BIN NL) - ondersteunt sinds 2014 alle overheidsdepartementen bij het uitvoeren van gedragsexperimenten. Die zijn erop gericht burgers richting ‘juiste’ keuzes te sturen. Hoewel hierover informatie op overheidswebsites is te vinden, zijn de meeste burgers niet op de hoogte van deze experimenten en hebben hier geen toestemming voor gegeven. Er is ook geen maatschappelijke of politieke discussie over geweest. Het BIN NL is in 2014 opgericht, omdat het kabinet “graag wil dat alle ministeries gaan experimenteren met het toepassen van gedragsinzichten op verschillende beleidsthema’s, en dat een rijksbreed netwerk dit aanjaagt”, zo staat er op de website te lezen. Ieder ministerie in Nederland heeft een “coördinator gedragskennis”. Die coördinatoren vormen samen het kernteam van BIN NL, dat wordt ondersteund door een netwerk van 2400 “gedragsexperts en andere professionals”. Volgens BIN NL is “bijna al het overheidsbeleid gericht op gedragsverandering”, dat wil zeggen het sturen van mensen richting gewenst gedrag, zodat ze automatisch en onbewust de ‘juiste’ keuzes maken. Daarbij kan het gaan om relatief onschuldige zaken als gezonder eten of het veilig afsteken van vuurwerk, maar ook om verreikende maatschappelijke kwesties als de klimaattransitie, de digitaliseringstraditie (de smart city), of de ‘inclusieve samenleving’, waarover politiek verschil van mening bestaat. Het kernidee achter het beleid is dat de burger maar beperkt rationeel is en alle keuzen en complexiteit in de samenleving niet meer aankan, zo blijkt uit een rapport van de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR) waar de gedragssturing op is gebaseerd. De WRR stelt dat het “doenvermogen” van gewone burgers – zoals “een doel stellen en een plan maken, in actie komen, volhouden en om kunnen gaan met verleidingen en tegenslag” – “beperkt” is en dat de overheid ze daarbij moet helpen. De Andere Krant heeft BIN NL een aantal vragen gesteld over de werkwijze en de afwegingen die worden gemaakt bij de gedragsexperimenten. BIN NL wilde hier in eerste instantie niet op antwoorden, maar heeft nu beloofd hier nog op terug te komen.

Het kernidee is dat de burger maar beperkt eigen keuzes aan kan

Er zijn veel methoden om het gedrag van mensen te sturen: door het anders inrichten van de omgeving, door informatie op een bepaalde manier te presenteren, door in te spelen op het behoren tot een groep, door angst te kweken voor uitsluiting, of anderszins in te spelen op emoties als angst, schaamte, trots en schuldgevoel. De gedragswetenschappen specialiseren zich in het toepassen van deze inzichten. De interesse voor het toepassen van deze kennis ontstond in 2004 naar aanleiding van de ervaringen van het ministerie van Defensie met het uitvoeren van psychologische operaties in Afghanistan. De Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR), die als taak heeft de regering en het parlement te adviseren over maatschappelijke vraagstukken, onderzocht de mogelijkheden voor de overheid van het toepassen van gedragskennis en bracht advies uit in verschillende rapporten, zoals De menselijke beslisser (2009), Met kennis van gedrag beleid maken (2014), en Weten is nog geen doen (2017). Hiervoor werkte de WRR samen met bewindslieden, beleidsmakers, politici, wetenschappers en het “maatschappelijk veld”. Het kernidee dat in deze rapporten naar voren komt is dat de burger maar beperkt rationeel is en alle keuzen en complexiteit in de samenleving niet meer aankan. In Weten is nog geen doen schrijft de WRR: “De hedendaagse samenleving stelt hoge eisen aan de redzaamheid van burgers, er bestaat een behoorlijk verschil tussen wat van burgers wordt verwacht en wat zij daadwerkelijk aankunnen”. De WRR vervolgt: “Vanuit de gedragswetenschappen is aangetoond dat het vermogen van mensen om informatie te wegen en rationale keuzes te maken begrensd is”, vanwege zogenaamde beperkte “non-cognitieve vermogens, zoals een doel stellen, een plan maken, in actie komen, volhouden en om kunnen gaan met verleidingen en tegenslag”. Deze non-cognitieve vermogens “duidt men in het dagelijks leven vaak aan als ‘persoonlijkheid’ of ‘karakter’”. De non-cognitieve vermogens of karaktereigenschappen worden in de beleidsstukken ook ‘doenvermogen’ genoemd. De overheid kan ‘helpen’ deze ‘beperkingen’ te overkomen door gedrag te sturen. De WRR stelt in het rapport Met kennis van gedrag beleid maken: “Steeds meer beleidsmakers onderzoeken hoe ze keuzearchitectuur kunnen inzetten om cognitieve beperkingen van burgers te compenseren”. Het Britse Behavioral Insights Team (BIT) wordt aangehaald als een voorbeeld dat internationaal de aandacht trekt met successen. De auteur Laura Dodsworth, die het boek State of Fear schreef over de toepassing van gedragskennis in het Verenigd Koninkrijk (VK) tijdens de coronacrisis, schrijft: “Het BIT werd opgericht in 2010 door de regering van David Cameron. Groot-Brittannië is dermate goed in het toepassen van gedragsinzichten dat het een exportproduct is geworden. Het BIT is nu een winstgevend bedrijf met een ‘sociaal doel’, met kantoren in Londen, Manchester, Parijs, New York, Singapore, Sydney, Wellington en Toronto. Alleen al in 2019 voerden ze wereldwijd 750 projecten uit in 31 landen. In totaal hebben ze meer dan 20.000 ambtenaren getraind in het toepassen van gedragskennis”. Dodsworth is kritisch over deze ontwikkeling: de gedragssturing, schrijft zij, “wordt gebruikt om discussie te vermijden en in plaats daarvan mensen te manipuleren zonder dat ze het doorhebben. Het is een aanval op het vermogen van mensen zelf te beslissen wat goed voor hen is”. “Moet Nederland ook een dergelijk team hebben?”, schrijft de WRR, terwijl ze de regering aanraadt om als overheid in te spelen “op de beperkte doenvermogens van burgers door de keuzearchitectuur aan te passen”. Het kabinet volgt de adviezen van de WRR op, door het opzetten van BIN-NL, zodat dit netwerk ministeries kan ondersteunen bij het uitvoeren van gedragsexperimenten. In 2018 worden “gedragsoverwegingen” geïntegreerd in “beleidsontwikkeling”. In januari 2018 schrijven toenmalig minister van Rechtsbescherming Sander Dekker en minister van Binnenlandse Zaken Kasja Ollongren in een brief aan de Tweede Kamer dat “het kabinet in beginsel meerwaarde ziet in keuzevrijheid en dat per geval moet worden bekeken welke mate van keuzevrijheid gewenst is”. Bij het ontwikkelen van beleid passen ambtenaren het Integraal afwegingskader (IAK) toe. Dit is een set van vragen die beantwoord moeten zijn voordat beleid of regelgeving aan het parlement wordt voorgelegd. Op 29 juni 2018 schrijft minister Dekker aan de Eerste Kamer dat om “breder gebruik te maken van gedragsinzichten”, ”het criterium doenvermogen wordt opgenomen in een aantal bestaande beleidsinstrumenten”, waaronder het IAK. Als er “reden is om gedrag te corrigeren”, biedt het IAK voor beleidsmedewerkers een handig stappenschema voor het toepassen van gedragsinzichten. Stap één brengt in kaart “welke huidige gedragingen de ongewenste situatie in stand houden, verergeren of verbeteren. Kijk hierbij ook naar welke feiten en cijfers bekend zijn over het gedrag”. In stap twee bepaalt de ambtenaar de doelgroep. In stap drie wordt “het gedrag dat je wilt zien bij je doelgroep” geformuleerd. “Wie vertoont in plaats van het huidige gedrag in de toekomst welk gedrag, waar en wanneer”? Stap vier brengt de “context, motieven en drijfveren” in kaart. Op basis van deze stappen wordt een interventieplan (stap 5) ontwikkeld, waarmee “mensen als het ware vanzelf geleid worden richting een verstandige keuze”, dat getest wordt in een “pilot of proeftuin” (stap 6). In de zevende en laatste stap worden effecten geëvalueerd en is er ook een mogelijkheid tot monitoren voor lange termijneffecten. Hoewel er niet aan gerefereerd wordt, heeft het stappenschema veel weg van de door Britse SCL-groep ontwikkelde Behavioural Dynamics Methodology (BDM), die door het ministerie van Defensie wordt toegepast.

Gedragsexperimenten voor politieke doelen

Het kernteam van BIN-NL komt maandelijks bijeen en organiseert verschillende activiteiten, zoals lezingen, een trainingsmodule voor Rijkstrainees, en het congres Dag van het gedrag. Elke twee jaar brengt BIN NL een rapport uit aan de Eerste en Tweede Kamer, waarin verslag wordt gedaan van de experimenten op het gebied van gezondheid, werken, onderwijs, financiën en meer. Het idee dat gedragssturing noodzakelijk is voor het behalen van beleidsdoelen komt hierin herhaaldelijk naar voren, bijvoorbeeld voor het behalen van klimaatdoelen, de digitale transitie en de inclusieve samenleving. De tools die worden gebruikt door de ambtenaren zijn niet openbaar.

Genetische manipulatie gaat om controle van voedsel, niet om duurzaamheid

rovanov — Mon, 07 Nov 2022 06:45:12 +0000

Dit bericht verscheen op 2 november in de Andere Krant

Een bericht van Elze van Hamelen De deregulering van nieuwe genetische manipulatietechnieken die de Europese Commissie wil doorvoeren, zal de agrochemische industrie in staat stellen om nog meer controle te krijgen over de voedselvoorziening. Dit zegt Claire Robinson, expert in gmo’s (genetisch gemodificeerde organismen) en directeur van actiegroep GMWatch in een interview met De Andere Krant. Volgens Robinson heeft de eerste generatie gmo’s, die de EU heeft weten te weren, geleid tot meer pesticidengebruik en minder opbrengsten. Ze noemt de plannen van de EU om de tweede generatie gmo’s vrij te laten onverantwoord en gevaarlijk. De Europese Commissie heeft het voornemen om nieuwe genetische manipulatietechnieken te dereguleren. Zoals eerder gemeld in De Andere Krant, zou dit noodzakelijk zijn om duurzaamheidsdoelen te behalen, voedselzekerheid te garanderen en pesticidengebruik terug te dringen. Maar hoe realistisch zijn deze aannames? En wat zijn de risico’s van genetisch gemanipuleerde gewassen (gmo’s)? Daarover sprak De Andere Krant met gmo-expert Claire Robinson, uitvoerend directeur van actiegroep GMWatch en co-auteur van het boek GMO myths and truths: a citizen’s guide to the evidence on the safety and efficacy of genetically modified crops and foods. Volgens de Europese Commissie en agrochemieconcerns als Monsanto-Bayer en Corteva gaan de nieuwe genetische manipulatietechnieken veel van onze problemen oplossen. We krijgen planten die droogte aankunnen en geen pesticiden nodig hebben. Jij volgt de ontwikkelingen op dit gebied al meer dan twintig jaar, hoe kijk je aan tegen deze beloften? Dit is niet de eerste keer dat we dit verhaal horen. We hoorden dezelfde beloften toen de eerste golf van genetische gemanipuleerde organismen in de jaren ’90 geïntroduceerd werden. Deze zouden ervoor zorgen dat er geen honger meer zou zijn, er zouden grotere opbrengsten zijn, en minder pesticidengebruik. Geen van die beloften is waargemaakt. Integendeel, als we bijvoorbeeld naar genetisch gemodificeerde soja kijken, de meest wijdverbreide gmo-plantensoort, dan is het tegenovergestelde het geval – de gmo-planten leveren minder op dan traditionele planten. Zelfs de Amerikaanse overheid, die gmo’s sterk promoot, geeft dit toe. Wat betreft het verminderen van pesticidenverbruik, de meeste gmo-gewassen zijn resistent tegen onkruidverdelgers, die veelal glyfosaat bevatten, een stof die vermoedelijk kankerverwekkend is. Omdat de gmo-gewassen erop gemaakt zijn deze stoffen te kunnen weerstaan, is het gebruik daarvan juist toegenomen. In landen als Argentinië en Brazilië, waar veel wordt gespoten, heeft dit voor grote gezondheidsproblemen gezorgd. Leveren gmo’s meer voedzame gewassen op? Er wordt ons al jaren ‘gouden rijst’ beloofd, waarin de precursor van vitamine A door de plant geproduceerd wordt. Dit zou ondervoeding in ontwikkelingslanden tegengaan. Er is nog steeds geen commercieel gewas beschikbaar dat dit doet. Onlangs hebben de Filipijnen toestemming gegeven om een dergelijk gewas te verbouwen. Maar gaat dat de problemen oplossen? De oorzaak van honger is armoede. Mensen kunnen zich het eten dat in overvloed beschikbaar is niet in elk land ter wereld veroorloven. We horen soms over hongersnoden in India of Afrika. De oorzaak daarvan is nooit dat er te weinig voedsel is geproduceerd. Voor mensen die geld hebben, is er voldoende voedsel beschikbaar. Honger en ondervoeding is een politiek-economisch probleem, dat ga je niet oplossen door rijst vitamine A te laten produceren. Met betrekking tot de nieuwe generatie gmo’s horen we dezelfde beloften. De problemen die ze zouden oplossen, kun je niet bestrijden door een paar genen aan te passen. Het zijn complexe systeem-problemen, die je alleen oplost door naar het geheel te kijken. Bijvoorbeeld, er zijn landbouwmethoden waarmee je op een natuurlijke manier met stikstof de grond kunt verrijken. Er zijn methoden om gewassen te verbouwen zonder gebruik van pesticiden. Die methoden zouden we breder moeten toepassen. Dat zou niet goed zijn voor de Agribusiness. Precies, de agrochemische bedrijven hebben pesticiden nodig. Dat is hun product, dat is wat ze op de markt brengen. Die pesticiden zijn vaak gekoppeld aan de gmo-zaden. Voor hen is het een verdienmodel. Daarnaast rusten er patenten op gmo-zaden. Bedrijven als Corteva en Monsanto beschikken over de meeste patenten van genetisch bewerkte zaden. Wat is het verschil tussen de nieuwe en oude gmo’s? Met de oudere technieken werd er vreemd DNA bij een plant ingebracht. Dat proces was willekeurig, je wist niet op welke plek het vreemde DNA geïncorporeerd werd. De nieuwe gmo’s maken gebruik van gene editing, zoals CRISPR (clustered regularly interspaced palindromic repeats – red.) waarmee je heel precies in DNA kunt knippen. Dat is het enige wat precies is aan het proces! De cellen moeten vervolgens zelf het DNA gaan repareren. Dat proces is niet precies, en niet voorspelbaar. Er kan van alles misgaan, onderzoeken tonen aan dat genetisch editen onvoorziene veranderingen in het DNA veroorzaakt. Wat ons het meeste zorgen baart, is dat gewassen toxische stoffen of allergenen kunnen gaan produceren omdat de genetische modificaties de biochemie van de plant wijzigen. Met traditionele gewasveredelingstechnieken weten ze precies welke planten geneigd zijn giftige stoffen te produceren, en hoe dat uit de soort te houden. Met gmo’s en genetisch editen is die kennis niet beschikbaar. Het argument van de industrie is dat de aanpassingen in het DNA zo beperkt zijn, dat ze ook natuurlijk voor hadden kunnen komen en dat ze daarom niet gereguleerd hoeven te worden. Wij bij GMWatch denken dat dat onverantwoord en gevaarlijk is. We zijn in contact met veel wetenschappers over dit onderwerp. Een recente petitie, getiteld Genetisch editen is niet hetzelfde als rasveredeling, werd zelfs door meer dan honderd wetenschappers ondertekend. Ik heb begrepen dat voor de nieuwe gmo’s geen testen beschikbaar zijn om ze goed aan te tonen, klopt dat? Op dit moment moeten ontwikkelaars wanneer ze een gmo op de markt willen brengen, aan de autoriteiten de genetische sequentie vrijgeven, alsook de sequentie van het natuurlijke gewas waarvan de gmo afkomstig is – het ‘referentiemateriaal’, met detectie-test om de gmo aan te tonen. Wanneer de plannen van de Europese Commissie doorgaan, gaan al deze maatregelen het raam uit. In principe kan een DNA-verandering met de juiste test altijd getraceerd worden. De reden waarom de Commissie zegt dat dit niet mogelijk is, is dat ze geen geld investeren in eigen detectielaboratoria. Als we gewoon blijven vragen om de DNA-sequenties en referentiematerialen bestaat dit probleem niet. De Franse actiegroep Inf'OGM waarschuwt ervoor dat als de voorgenomen deregulering doorgaat, ook natuurlijke gewassen gepatenteerd kunnen worden. Dat klopt. Maar niet alleen straks, op dit moment patenteren de biotech-bedrijven al natuurlijke, non-gmo zaden. Dat zou eigenlijk nooit mogen gebeuren, ontwikkelaars moeten gewoon toegang blijven hebben tot alle natuurlijke variëteiten. Voor kleine veredelaars is dat natuurlijk moeilijk, want die hebben niet het financieel vermogen om zich in rechtszaken te verdedigen, als natuurlijke zaden zijn gepatenteerd. Dat klopt, hoewel er ook succesverhalen zijn, van zaken die ze gewonnen hebben. Maar natuurlijke zaden zouden gewoon in het publieke domein beschikbaar moeten blijven. In de praktijk is dit dus niet het geval. In de afgelopen decennia is zaadindustrie enorm geconsolideerd, slechts een klein aantal bedrijven heeft de meerderheid van de markt in handen. Dat is geen goede ontwikkeling, we hebben een diversiteit aan zaadontwikkelingsbedrijven nodig, en uiteindelijk moeten boeren hun eigen zaden kunnen controleren. Dat is iets wat in toenemende mate verboden wordt door zogenaamde ‘variëteitsbeschermingswetten’. Daarnaast, als een boer een gmo-gewas plant, dan mag die volgens zijn contract deze zaden niet herplanten, hij schendt daarmee de rechten die bij het patent horen. Dus dit gaat ook over de controle over voedselvoorziening. Ja. Het laatste wat we willen is dat deze paar heel grote bedrijven grootschalige controle over de zaad- en voedselvoorziening hebben. Dit zijn de slechtste rentmeesters die je je kunt voorstellen, als je voor voedselsoevereiniteit en diversiteit van gewassen bent. Deze bedrijven gaan voornamelijk over monoculturen. Terwijl het bekend is, dat je in tijden van droogte een grote diversiteit aan gewassen nodig hebt. Meer info

The Big Reset – Agenda 2030 & de waarheid over de pandemie

rovanov — Fri, 04 Nov 2022 10:57:30 +0000

Of het nu de Big Reset, Agenda 2030 of de definitieve machtsovername van de Elite genoemd wordt, ook de zogenaamde (Corona) pandemie heeft alles hiermee te maken. In deze grootse documentaire komen veel deskundigen uit verschillende vakgebieden aan het woord. Of het nu gaat om een Nobelprijswinnaar in de geneeskunde, wiskundigen of analisten, ze komen allemaal tot dezelfde conclusie, namelijk dat de vermeende pandemie niets meer was dan een misleiding voor totaal verschillende politieke belangen. Ook 'ons' koningshuis speelt hierbij een grote rol. Een uitgebreide Spaanse documentaire over de lopende "pandemische situatie". Van de makers van thebigreset.com/W Studio , in samenwerking met El Investigador.org en OVALmedia. Deze documentaire werd vertoond in enkele geselecteerde Spaanse bioscopen. Hieronder de Engelse versie en een Duits gesynchroniseerde versie.

Engels

[aiovg_video id=61039]

Duitstalig

[aiovg_video id=61037]

Vernietigend rapport over PCR-test in doofpot

rovanov — Mon, 17 Oct 2022 13:33:08 +0000

Dit artikel verscheen op 15 oktober in de Andere Krant

Onderzoeker dr. Rogier Louwen van Erasmus MC stelde na uitgebreid lab-onderzoek vast dat de PCR-test zoals die nu wordt gebruikt “zinloos” is. Maar publicatie van zijn onderzoek wordt tegengewerkt en Louwen is door zijn werkgever ontslagen. De ‘opleving’ van het coronavirus is weer breed in het nieuws. Het aantal ‘besmettingen’ stijgt, melden de media dagelijks. Miljoenen mensen laten zich nog steeds regelmatig op corona testen. Maar hoe betrouwbaar is de PCR-test? Sinds het begin van de coronacrisis is er al forse kritiek op de test, zoals die wordt gebruikt, buiten het ziekenhuis om, zonder aanvullende diagnostiek. Die kritiek is niet alleen afkomstig van tegenstanders van het coronabeleid. Marion Koopmans, lid van het OMT en hoofd van de virologie-afdeling van Erasmus MC, erkende in november 2020 op NPO Radio 1: “Je test enkel of iemand een stukje RNA bij zich draagt, dat maanden oud kan zijn”. Het RIVM erkende op zijn website dat het grootschalig testen van personen met milde of geen klachten geen meerwaarde heeft. Dat leidt tot veel te veel ‘vals-positieve’ uitslagen. Rogier Louwen, universitair docent en 22 jaar in dienst bij Erasmus MC, besloot met een aantal collega’s in het lab te testen wat een ‘positieve’ uitslag van een PCR-test betekent. Dat onderzoek, gesubsidieerd door de EU, is afgerond. Louwen stelde vast dat de PCR-test “lukraak inzetten bij een populatie zonder al te veel klachten, en hem als basis van het beleid gebruiken, niet zinvol is”. Hij toonde aan dat de test niet alleen positief aanslaat op stukjes SARS-CoV-2, maar ook op de aanwezigheid van andere virussen, bacteriën en menselijk DNA. Louwen slaagde er echter niet in deze belangwekkende resultaten gepubliceerd te krijgen. Dat komt volgens hem door actieve “tegenwerking”. Sterker, hij werd in juni op staande voet ontslagen. Dat had wellicht ook te maken met kritiek die hij uitte op de vaccinaties. Volgens Louwen is zijn situatie symptomatisch voor de eenzijdige wijze waarop corona wordt benaderd. Een open debat is volgens hem niet mogelijk. “Men wil je wetenschappelijk en persoonlijk kapot maken.” Het hele artikel verscheen in de echte Andere Krant - neem hier een abonnement.

Het hoopvolle een kans te geven

rovanov — Fri, 30 Sep 2022 06:46:37 +0000

[caption id="attachment_6999" align="alignright" width="181"] Tijdschrift voor
sociale driegeleding[/caption] In de aanloop naar het nieuwe nummer van Driegonaal stuitten we op complicaties van verschillende aard. Laverend tussen deze complicaties besloten we van de nood een deugd te maken, lees: van een te laat verschijnend nummer een dubbelnummer te maken en daarmee toch nog weer ‘op tijd’ te zijn. Dat was een mooi plan. Alleen waren daarmee nog niet alle complicaties uit de lucht. – Hoe dan ook, voor u ligt een dubbelnummer met een inhoud die rijk geschakeerd is: van uitermate ernstig tot bijzonder hoopgevend. Daarin kunnen we ook een karakteristiek van onze tijd zien. De problemen nemen niet alleen in ernst toe, maar stapelen zich ook aaneen tot een muur die de doorgang naar de toekomst belemmert. Tegelijkertijd: er is ook van alles gaande dat hoop kan bieden. Het hoopvolle is klein, vol kiemkracht, nog kwetsbaar. Het ernstig-zware is groot, levenloos, massief. Bestuurders, politici, opiniemakers, ceo’s hebben met elkaar gemeen dat zij verantwoordelijkheid naar zich toe trekken. Zij menen geschikt te zijn om die verantwoordelijkheid te dragen, of dragen die verantwoordelijkheid om andere redenen, bijvoorbeeld omdat verantwoordelijkheid ook dienstbaar kan worden gemaakt aan eigenbelang. – De verantwoordelijkheid die zij, terecht of niet, dragen is feitelijk de verantwoordelijkheid die zij anderen hebben ontnomen. Maar ja, die anderen – dat zijn wij – hebben daar kennelijk geen overwegende problemen mee gehad. Om het hoopvolle een kans te geven zich te vervullen, kunnen we niet meer berusten in een situatie waarin we onze verantwoordelijkheid slechts deels kunnen invullen. De ‘verantwoordelijken’ hebben geen andere instrumenten om de huidige problemen op te lossen dan die, waarmee die problemen geschapen zijn. Hun algoritmes bevatten niks anders dan de statistiek van het verleden. Al het gereken leert ons niets over het leven. De bestrijding van de ziekte brengt nog geen gezondheid. Hun denken is gesloten voor de toekomst. Sociale driegeleding is ook ‘het zelfbeschikkingsrecht van de vrije mens’. Wie zich tot vrijheid ontwikkelt, verbindt zich met de hoop die toekomstkracht in zich draagt. Waar vrijheid zich verwerkelijkt, zal de levenloze muur die de toekomst weg houdt, als droog gruis verkruimelen. (jh) Hier kunt u zich abonneren op het tijdschrift Driegonaal

Wie saboteerde Nord Stream?

rovanov — Thu, 29 Sep 2022 07:55:58 +0000

Deze vertaling uit het Duits verscheen op Frontnieuws

De lijst van verdachten is relatief kort

Geen haring legt eitjes in de Oostzee zonder dat dit door bewakingsapparatuur wordt bemerkt. Zodoende is het uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee niemand over gegevens zou beschikken die deze aanslag kunnen verklaren.

Zijn de surveillancegegevens van de NAVO zo slecht dat men niet weet wie de dader is? Of is de kans wellicht groter dat de daders zich binnen dit verbond bevinden… Dus nu zijn beide Nord Stream pijpleidingen beschadigd. En het is nauwelijks waarschijnlijk dat in het Westen ooit bekend zal worden wie verantwoordelijk is. Waarom? De Oostzee is een van de best gecontroleerde wateren ter wereld. Niet alleen aan de oppervlakte, waar geen enkel schip zich kan bewegen zonder voortdurend van beide kanten te worden opgemerkt. Ook onder water, waar sonar en onderwatermicrofoons worden gebruikt om bewegingen van onderzeeërs te volgen. Oppervlakteschepen zijn echter nauwelijks een optie. Dit geldt ook voor het Amerikaanse landingsschip Kearsarge, dat vorige week de Oostzee verliet. Dit sluit echter een begeleidende onderzeeër niet uit. De Tagesspiegel heeft het over een “insider” die spreekt over speciale krachten of onderzeeërs. De meest voor de hand liggende variant is een combinatie van beide – gevechtszwemmers die vanaf een onderzeeër worden gelanceerd. Om de parameters van een dergelijk lek te verduidelijken: de afzonderlijke delen van de Nord Stream 2-pijp wegen 50 ton; de metalen pijp is bedekt met beton en vervolgens met bitumen en wordt onder de zeebodem gelegd. Ik zag ze vervoerd worden in Mukran, elk stuk op een zware transporter die alleen binnen het fabrieksterrein mocht komen omdat de lading de normale grenzen overschreed. De pijpen liggen op een diepte van 40 meter. Er zijn technische duikers die op dergelijke diepten werken, maar hun uitrusting is veel te opvallend. Er blijven dus eigenlijk alleen gevechtsduikers over. Waarbij het duidelijk moet zijn dat het tijdstip van waarschijnlijke explosies niet identiek hoeft te zijn met het tijdstip waarop de sabotage werd voorbereid. Een vissersboot die met het net vast komt te zitten, trekt zichzelf eerder onder water dan dat hij deze pijpleiding openbreekt. Zelfs gewoon met het anker gepakt worden is niet genoeg. Niet alleen het gewicht van de buizen speelt een rol, maar ook de waterdruk. En alleen al het feit dat Nord Stream 1 ook beschadigd werd, sluit definitief een ongeval uit. De exploitatiemaatschappij van Nord Stream 1 heeft inmiddels verklaard dat “de vernietiging die binnen één dag aan drie pijpen van het Nord Stream-pijpleidingsysteem is aangebracht, ongekend is … en het is nu onmogelijk om het tijdschema voor reparatiewerkzaamheden aan de gasleidingstructuur te bepalen”. Volgens het Deense Energieagentschap “stroomt er veel gas uit, dus het is geen klein scheurtje, maar een heel groot gat”. Seismologen in Zweden en Denemarken hebben één beving gemeten, geen drie. Als het om explosies bij de pijpleidingen zou gaan, zouden deze zich dus bij alle drie de pijpleidingen tegelijk moeten hebben voorgedaan. In dit geval zou de dubbele explosie bij Nord Stream 1 de explosie bij Nord Stream 2 hebben gedekt. Het lek bij Nord Stream 2 werd echter lang voor het lek bij Nord Stream 1 ontdekt. Zelfs als de Duitse pers in die richting wijst, kan Oekraïne als mogelijke schuldige worden uitgesloten. Er moet namelijk aan ten minste één van de twee criteria worden voldaan – gevechtszwemmers en/of duikboten. Polen bezit nog precies één onderzeeër waarover klachten zijn van de bemanning, althans volgens Wikipedia (het is een Sovjetonderzeeër gebouwd in 1986), en er zijn geen gevechtsduikers. De lijst van mogelijke verdachten is dus relatief kort. Oostenrijk, Denemarken, Finland, Frankrijk, Duitsland, Italië, Noorwegen, Rusland, Zuid-Afrika, Zweden, Zwitserland, het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten hebben gevechtszwemmers, in alfabetische volgorde. Denemarken bezit geen onderzeeërs, maar heeft het voordeel dat de locaties van incidenten dicht bij het eigen grondgebied liggen, zij het buiten de territoriale wateren. Finland heeft ook geen onderzeeërs. De overige staten op de lijst voldoen aan beide criteria. De eerste staat die zonder al te veel zorgen van de lijst kan worden geschrapt is Rusland. Waarom? Zelfs de grootste vriend van de NAVO zou moeten toegeven dat het saboteren van de pijpleidingen de politieke druk op de regeringen van de EU, vooral die van Duitsland, zou wegnemen; dat kan niet in het belang van Rusland zijn. Zuid-Afrika kan alleen al om geografische redenen worden uitgesloten. De overige landen zijn allemaal lid van de NAVO of willen dat worden. En hier wordt de vraag interessant. Het eerste aspect waarmee rekening moet worden gehouden, zijn eventuele economische belangen. Met andere woorden, wie van hen zou de pijpleidingen als mogelijke concurrentie kunnen beschouwen en profiteren van hun permanente mislukking? Aardgasleveranciers zijn twee landen op deze lijst: Noorwegen en Denemarken; de laatste echter pas in de nabije toekomst. Wie heeft er geen economisch belang bij? Frankrijk, dat zelf in energieproblemen verkeert, en alle andere landen die op de een of andere manier op het Europese aardgasnet zijn aangesloten. Natuurlijk sluit dit politiek gemotiveerde waanzin niet uit; alle acties van de EU-regeringen in de afgelopen maanden roepen de vraag op in wiens belang ze zijn genomen. Wie zou er politiek belang bij hebben? De Verenigde Staten en mogelijk Groot-Brittannië. Herinner u de verklaring van de Amerikaanse president Joe Biden tijdens de persconferentie met Olaf Scholz dat er geen Nord Stream 2 meer zou komen in geval van een Russische inval: “Ik beloof u dat we dat zullen doen.”

[aiovg_video id=60851]

Maar naast de VS is er nog een andere verdachte die er een duidelijk politiek belang bij zou kunnen hebben om de Nord Stream 2 kwestie van de agenda te halen. Dat is de Duitse regering zelf. Wie de beelden van de protesten in Duitsland bekijkt, beseft al snel dat de politieke manoeuvres om de eis om “Nord Stream 2 open te stellen” tegen te houden, ook via de linkse partij, niet succesvol zijn geweest en dat de politieke druk zich juist langs deze eis ontwikkelt. De focus en mogelijk zelfs de kans op succes weghalen bij mogelijke protesten zou in deze regering enkele voorstanders kunnen vinden. Jens Berger heeft in de NachDenkSeiten reeds de kwestie van mogelijke Amerikaanse daderschap aan de orde gesteld. Het is in ieder geval duidelijk dat het NAVO-hoofdkwartier in Brussel moet weten wie verantwoordelijk is, net als de Russen. Alle bewakingsgegevens van alle naburige NAVO-landen komen samen in Brussel, en het is uiterst onwaarschijnlijk dat uitgerekend in de Oostzee, waar vermoedelijk geen haring eitjes legt zonder bewaakt te worden, niemand over gegevens beschikt die deze aanslag kunnen verklaren. Dit roept een andere vraag op. Want informatie die beschikbaar is, eventueel meerdere malen, kan alleen geheim worden gehouden als de eigenaren van deze informatie meewerken. Met andere woorden, surveillancegegevens van de NAVO kunnen alleen onder controle worden gehouden zolang de politieke instemming van de betrokkenen verzekerd is. Of, om het iets scherper te stellen, een dergelijke sabotagedaad tegen de wil van de Duitse regering te ondernemen en geheim te houden, grenst aan de onmogelijkheid. De Bundeswehr heeft waarschijnlijk ook enkele microfoons in de Oostzee hangen … Pogingen van RT DE om een Duits biologisch onderzoeksinstituut te vragen of het misschien anomalieën heeft geregistreerd (wie naar bruinvisgezang luistert, registreert ook eventuele explosies), eindigden in een lus van “is niet in huis”, “weet niet” en “kan niet vinden”. Een aanwijzing dat alternatieve gegevensbronnen al worden afgesloten, wat er weer op wijst dat er Duitse agentschappen bij betrokken waren. Want als het een daad tegen de wil van de Duitse regering was geweest, dan zou deze er belang bij hebben gehad om juist zulke mazen in de wet open te houden voor echte informatie, waarbij zij zich dan zelf kon beroepen op de beroemde geloofwaardige ontkenning. In ieder geval speelt zich voor het publiek een drama af waarbij ijverig onderzoek wordt gedaan naar onbekende personen. Dit is een fabricage die alleen maar kan werken omdat men ook in de toekomst moet verwachten dat Russische bevindingen met alle middelen uit de Duitse informatieruimte worden geweerd, zoals in detail te zien was bij informatie over Amerikaanse biolabs. Vermoedelijk zal er de komende dagen veel van deze kant bekend worden gemaakt; de Nord Stream 2 pijpleiding is immers Russisch eigendom na de manoeuvre die de Europese partners eruit dwong. Het kan zijn dat de Verenigde Staten het nodig vonden om extra druk uit te oefenen op kanselier Olaf Scholz in zijn volledige quarantaine. Het kan ook zijn dat Scholz zelf instemde met een dergelijke daad vanwege enige paniek onder een woedende bevolking. In het eerste geval zou het gaan om een oorlogsdaad binnen de NAVO door de ene “partner” tegen de andere; in het tweede geval om een nieuwe ronde van verraad door deze Duitse regering. In beide gevallen gaat het om een massale aanval op de belangen van het Duitse volk. Als er nu een functionerend Duits parlement zou zijn dat niet verslaafd is aan de waanzin van de NAVO, zou het moeten eisen dat de Duitse regering al haar eigen inlichtingen openbaar maakt, evenals de locaties van alle boten en eenheden die van Duitse zijde in het spel zouden kunnen zijn. Aangezien er geen parlement is en de overgrote meerderheid de Duitsers veel koude winters en een geruïneerde economie toewenst, zullen dergelijke vragen niet worden gesteld. En één ding is meer dan duidelijk, met of zonder goedkeuring of deelname van de Duitse regering, welk NAVO-lid hiervoor ook verantwoordelijk was – wie zulke vrienden heeft, heeft geen vijanden meer nodig.